Aisha💌

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-16T13:18:13.162Z

13-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Dafn marosimidan beri bir hafta o'tgandi. Shu vaqt ichida Chayoung asta-sekin onasining vafotini qabul qilishni o'rganayotgan, og'riq hali ham qalbini ezayotgan bo'lsa-da, kundan-kunga o'zini biroz yaxshiroq his qila boshlagandi.

Janob Kim, Na xonim, Minhyukning onasi, shuningdek Minhyuk va Namjoon ham bu vaqt davomida Chayoungni yolg'iz qoldirishmadi. Ayniqsa ikki ayol tez-tez uning uyiga kelib, shunchaki yonida o'tirib suhbatlashishar, unga dalda bo'lishardi.

Axir yaqin insonini yo'qotgan faqat Chayoung emasdi. Na xonim bilan Ju xonim ham eng yaqin dugonalaridan ayrilishgandi. Han Eunbi ular uchun doimo tayanch bo'lgan, eng og'ir damlarda yonlarida turgan inson edi. Endi esa ular uning o'rnida qiziga g'amxo'rlik qilishni o'zlarining burchi deb bilishardi.

Namjoon esa kompaniyadan ikki haftalik ta'til so'ragandi. Vaziyatni tushungan kompaniya hech qanday ikkilanishsiz unga ruxsat bergan edi.

Chayoungning iltimosiga ko'ra, Namjoon shu kunlarda uning uyida qolayotgandi. Chayoung yolg'iz uxlashdan qo'rqardi. Yaxshiyamki, Namjoonning uyi bir necha eshik narida joylashgani uchun bu hech qanday muammo tug'dirmasdi.

Hozir ikkalasi mehmonxonadagi divanda yonma-yon o'tirishardi. Televizorda drama qo'yilgan, ammo Namjoon qo'lidagi kitobni o'qiyotgan edi. Chayoung esa uning tizzasiga suyanib o'tirar, Namjoonning bir qo'li qizning belini mahkam quchib turardi.

Namjoon with 📖

So'nggi kunlarda ular deyarli har oqshomni mana shunday, bir-birlariga suyanib o'tkazishardi. Bu yaqinlik ikkalasiga ham taskin berardi.

— "Joon?"

— "Ha, sevgilim?"

— "Rahmat..."

Namjoon kitobini yopib, iyagini Chayoungning yelkasiga qo'ydi.

— "Nima uchun?" — deb muloyim so'radi u.

— "Qo'ng'iroq qilganim zahoti yonimga kelganing uchun... umuman olganda, doim yonimda bo'lganing uchun..." — dedi Chayoung past ovozda.

Namjoon javob o'rniga lablarini uning bo'yniga yengil tekkizdi.

— "Buning uchun menga rahmat aytishing shart emas, sevgilim," — dedi u mehr bilan.

— "Sening uchun buni istalgan payt qilardim."

Namjoon uning bo'yniga mayin o'pichlar qoldira boshlaganda, Chayoung asta bo'shashdi. Yigit uni hanuz bag'ridan qo'ymagandi.

— "Bilasanmi," — dedi Namjoon pichirlab.

— "O'shanda hammasini ochiqchasiga gaplashganimizdan juda xursandman. Yana bir-birimizning hayotimizga qaytganimizdan... yana do'st bo'lganimizdan..."

Chayoung uning bag'riga yanada yaqinroq suyanib, barmoqlari bilan Namjoonning qo'lini sekin siladi.

— "Men ham..." — dedi u jilmayib. — "Men ham bundan juda xursandman."

•••••••••••••

Quyoshning iliq nurlari Chayoungning yuziga tushib, ko'zlarini qamashtirardi. Shu sababli u ko'zlarini ochib atrofni aniq ko'ra olmasdi.

Ahmoq quyosh...

U uyg'onishga shoshilmadi. Aksincha, yuzini yanada Namjoonning ko'ksiga yashirdi va qo'llaridan birini erinchoqlik bilan uning beliga tashladi.

Aynan o'sha paytda Chayoung nimanidir anglab yetdi.

U Namjoonning bag'rida uxlayotgandi.

So'nggi kunlarda Namjoon ko'pincha uning xonasida qolardi, ammo odatda ertalab undan oldin uyg'onib ketardi. Ba'zan ishlash bilan band bo'lar, ba'zan esa nonushta tayyorlashga urinardi.

Shu sababli Chayoung uni uxlab yotgan holda deyarli hech qachon tomosha qilishga ulgurmagandi.

Qiz qorniga tayanib sekin ko'tarildi-da, uning yuziga sinchiklab tikildi.

Namjoon😴

Burnining nafis chizig'i...

Quyoshda toblangan silliq terisi...

Peshonasiga tushib turgan soch tolalari...

Hali ham yumilib yotgan o'sha ajdahodek chuqur ko'zlar...

Ehtiyotkorlik bilan Chayoung bitta barmog'ini ko'tardi va uni uyg'otib yubormaslikka harakat qilib, yigitning yuz chiziqlarini sekin silay boshladi.

— "Nima qilyapsan?"

Namjoonning uyqu aralash mayin ovozi eshitilishi bilan Chayoung qotib qoldi.

Namjoon ko'zlarini ochmaygina g'udrandi-da, kuchli qo'lini uning beliga o'rab, qizni o'zining ustiga tortib oldi.

Chayoung shosha-pisha kaftini uning ko'ksiga tirab, oralariga ozgina masofa qo'ymoqchi bo'ldi.

Ammo Namjoon uning bu ojiz urinishlariga umuman e'tibor bermadi.

Bir qo'li bilan qizning yuzini kaftlari orasiga oldi, ikkinchi qo'li esa hanuz uning belini mahkam quchib turardi.

— "Xayrli tong," — dedi u lablarida kulgi bilan.

Namjoonning endigina uyg'onganidagi past va bo'g'iq ovozini eshitib, Chayoungning yonoqlari bir zumda qizarib ketdi.

— "Yaxshi uxladingmi?"

— "Juda yaxshi," — dedi Chayoung shosha-pisha.

U Namjoonning ko'zlariga qaray olmay, kiyikdek ko'zlarini har tomonga olib qochardi.

— "O'zing-chi?"

Namjoon kulib yubordi.

— "Men ham juda yaxshi uxladim. Faqat uyg'onsam, kimdir yuzimni barmog'i bilan silab o'tirgan ekan."

U qoshini ko'tardi.

— "Seningcha, bu kim bo'lishi mumkin?"

Chayoung o'zini beparvo tutishga urinib jilmaydi.

— "Bilmayman."

Namjoon kulimsirab, uning uzun qora sochlarini barmoqlari bilan mayin silay boshladi.

Chayoung esa boshini yana uning ko'ksiga qo'ydi.

Ikkalasi ham bir-birining bag'rida o'zini mutlaqo xotirjam va baxtli his qilardi.

Hozircha... hammasi joyida edi.

Namjoon yana Seulga qaytgandi. Ilsandagi ikki haftalik ta'tili yakunlangan, bu esa unga yana og'ir botayotgandi. Chunki u sevgan qizi — Chayoungni ortda qoldirib ketishga majbur edi.

Shunga qaramay, u bir narsadan xotirjam edi.

Chayoung endi ancha yaxshi edi. U asta-sekin onasining vafotini qabul qila boshlagandi. Qolaversa, Namjoon Minhyuk uning yonida bo'lishini, doimo unga g'amxo'rlik qilishini yaxshi bilardi.

•••••••••

Namjoon Big Hitdagi studiyasida o'tirib, Weverse LIVE orqali jonli efir o'tkazayotgan edi.

Ekran yuzlab izohlar bilan to'lib-toshgandi. Kommentlar shu qadar tez oqib o'tardiki, ularning hammasini o'qishga ulgurmasdi.

Namjoon kulimsirab qo'ydi.

Izohlar orasida boshqa BTS a'zolarining yashirin akkauntlarini darrov tanib oldi.

Bu ular uchun odatiy hol edi.

ARMY bo'sh vaqtida nimalar qilayotganini bilish uchun har biri maxfiy akkaunt ochgandi. Aksariyat hollarda esa muxlislar ular haqida kulgili memlar tayyorlashardi.

Shu payt Namjoonning ko'zi bir izohga tushdi.

«"Namjoon, maktabingda hech xayriya tadbirida qatnashganmisan? Bizning maktabimiz bu yil xayriya moda namoyishi o'tkazmoqda."»

Namjoon kulib yubordi.

— "Ha, qatnashganman."

U kulgisini bosishga urinarkan, o'sha kunni esladi.

— "Bizning maktabimizda ham moda namoyishi bo'lgandi. Chayoung menga to'r paypoq kiydirgandi."

U kulib bosh chayqadi.

— "Ochig'ini aytsam, u haligacha o'sha suratni saqlab yuribdi va uni telefonining ekraniga qo'yaman deb meni qo'rqitadi."

Namjoon live paytida

Namjoon gapini tugatishi bilan birdan jimib qoldi.

...Chayoung.

Uning yuragi bir zumda orqaga tortildi.

"Voy..."

Ichida o'zini rosa koyidi.

"Men nima qilib qo'ydim?"

U hech kim bu ismga e'tibor bermagan bo'lishidan umid qilgandi.

Ammo izohlar bo'limi allaqachon yuzlab savollar va taxminlar bilan to'lib ketgandi.

— "Tamom... Men o'zimni sotib qo'ydim..."

Namjoon boshini ushlagancha xonaga kirib keldi.

Jin Hoseokning yonida o'tirardi.

U Namjoonni ko'rib boshini chayqadi.

— "Rostini aytsam, shunaqa bo'lishini kutgandim."

Hoseok kulib yubordi.

Namjoonning yuzidagi xavotir esa tobora ortib borardi.

Yoongi erinchoqlik bilan divanda o'tirib telefonini unga uzatdi.

— "Bilasanmi, endi hamma biladi."

— "Twitter'da trend bo'lib ketdi."

Telefon ekranida katta harflar bilan yozuv turardi:

"WHO IS CHAYOUNG?"
("CHAYOUNG KIM?")

Namjoon chuqur xo'rsinib qo'ydi.

Taehyung qiziqib so'radi.

— "Hyung... Noona bundan xabar topdimi?"

Jimin achinish bilan kulimsiradi.

— "Topgandir, chamamda."

— "O'zing aytganding-ku, endi u ham bizning jonli efirlarimizni kuzatadi deb."

Xuddi shu zahoti Namjoonning telefoni titray boshladi.

U ekranga qaradi.

Qo'ng'iroq qilayotgan odamning ismini ko'rishi bilan beixtiyor yutindi.

Chayoung.

Hoseok unga qaradi.

— "Chayoungmi?"

Namjoon indamay bosh irg'adi.

Jungkook darhol gap qo'shdi.

— "Javob bering, hyung."

U kulimsiradi.

— "Aks holda keyin bundan battarroq afsuslanasiz."

Ichidagi g'alati xavotirni zo'rg'a bosgan Namjoon chuqur nafas olib qo'ng'iroqqa javob berdi.

— "Chayoung?"

Telefonning narigi tomonidan qizning mayin ovozi eshitildi.

— "Avval shuni aytaman, vahimaga tushma. Men xafa emasman. Rostini aytsam... hatto xursandman."

Namjoon hayron bo'lib kulimsiradi.

— "Shuncha odamning oldida, deyarli bir million tomoshabinga jonli efirda munosabatimizni sen bilan maslahatlashmasdan aytib qo'yganim uchunmi?"

Telefon ortidan Chayoungning kulgisi eshitildi.

— "Namjoon, rost aytyapman, bunga qarshi emasman."

U bir oz jim turib davom etdi.

— "Qolaversa... menimcha, endi vaqti keldi."

— "Kompaniyang bilan gaplashmoqchimisan?"

Namjoonning yelkasidan go'yo og'ir yuk tushgandek bo'ldi.

— "Ha..." — dedi u yengil xo'rsinib. — "Ha, gaplashaman. Keyinroq yana qo'ng'iroq qilaman, sevgilim."

— "Xo'p."

— "Xayr."

Qo'ng'iroq tugashi bilan Namjoon boshini chayqab qo'ydi.

Qolgan a'zolar unga ma'noli kulib qarab turishardi.

Jin qo'llarini qarsak chaldi.

— "Ko'rdingmi? Hammasi o'ylaganingdek dahshatli bo'lmadi-ku!"

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-15T16:43:27.865Z

12-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Shahar boʻylab esayotgan shamol endi avvalgidek sovuq va shafqatsiz emasdi. U mayin esib, uzoq kutilgan yoz kunlarini qarshi olayotgandek tuyulardi. Daraxtlar toʻq yashil yaproqlarga burkanib olgan, quyosh esa iliq nurlarini Ilsan ahliga saxiylik bilan sochardi.

Yoz fasli kirib kelgandi.

Namjoon va Chayoung munosabatlarini boshlaganiga ikki oy boʻlgandi. Shu vaqt ichida ularning sevgisi yanada mustahkamlanib, bir-birlariga yanada yaqinlashishgandi. Ishlari sabab Namjoon tugʻilib oʻsgan shahri Ilsanga tez-tez kela olmasa-da, ular bir kun ham telefon orqali gaplashmay qolishmasdi. Suhbatlari kulgiga, samimiyatga va sogʻinchga toʻla boʻlar edi.

Ular baxtli edilar.

Kwon Minhyuck ham oʻz baxtini topgandi. U va Yoo Sooyoung juda chiroyli juftlik boʻlishgandi. Sooyoung Minhyuck yonida boʻlsa, doimo uyalib, yuzlari qizarib ketardi. Chayoung esa bu holatni koʻrib ich-ichidan kulardi.

Xayollaridan chiqib, u oshxonadagi ishiga qaytdi. Guruch pishirgichdagi guruchni ehtiyotkorlik bilan ikki kosaga suzdi.

— Oyi! — deb ovoz berdi u. — Kechki ovqat tayyor!

Soʻnggi ikki oy ichida Han xonim ancha oʻzgarib qolgandi. Avvalgidek dugonalari bilan tashqariga chiqishni xohlamas, aksariyat vaqtini karavotda yotib oʻtkazar edi.

Chayoung doktor Lining soʻzlarini unutolmasdi.

"Onangizning vaqti koʻp qolmagan..."

Bu gaplar tez-tez xayoliga kelardi. Ammo u har safar bu oʻylarni quvishga harakat qilardi.

Pastdan hech qanday javob eshitilmagach, Chayoungning yuragiga gʻulgʻula tushdi.

U asta zinadan yuqoriga koʻtarildi.

Onasining xonasi eshigi oldiga kelib, eshik tutqichini mahkam ushladi.

— Oyi...?

Eshikni sekin ochdi.

Keyingi lahzada nafasi ichiga tushib ketdi.

Han xonim karavotda qimir etmay yotardi. Uning nafas olayotganidan asar ham yoʻq edi.

— OYI!!

Chayoungning vahimali qichqirigʻi butun uyni larzaga soldi.

U titrayotgan qoʻllari bilan karavot yonidagi telefonni oldi-da, darhol tez yordam raqamini bosdi.

Telefondan sokin ovoz eshitildi:

— Siz tez yordam xizmatiga qoʻngʻiroq qildingiz. Sizga qanday yordam bera olaman?

Chayoungning ovozi titrab chiqdi.

— Onam... onam nafas olmayapti!

Hamshiralarning oppoq, yaraqlab turgan yoʻlak boʻylab tez-tez eshitilayotgan qadamlari va devordagi soatning bir maromdagi "tik-tak" ovozi Chayoungni hushida ushlab turgan yagona narsalar edi.

U hali ham kun davomida kiyib yurgan koʻylagida edi. Faqat yelkasiga tez yordam xodimlari sovuq qotmasin deb mehr bilan yopib bergan moviy adyol tashlangan edi.

Han Eunbi shoshilinch yordam boʻlimiga olib kirilgandi. Uning xonasida bir nechta shifokor va hamshiralar jon-jahdlari bilan harakat qilayotgan edi.

Chayoung esa ichkariga kiritilmadi.

Xayollari bir-biriga urilar, yuragi vahimadan koʻksini yorib chiqay derdi.

U onasini yoʻqota olmasdi.

Onasi uning nafaqat suyanchiği, balki eng yaqin doʻsti ham edi.

Qiz adyolni mahkam changallab, labini tishladi. Miyasiga kelayotgan eng dahshatli ehtimollarni quvishga urinardi.

— Im Chayoung?

U boshini koʻtarib qaradi.

Qarshisida doktor Lee turardi. Uning chehrasida chuqur achinish aks etgan edi.

— Doktor Lee... onam qalay? Yaxshimi? Ahvoli... yurak urishi... — dedi Chayoung oʻrnidan sapchib turib. Koʻzlari javob izlab doktorga tikilgandi.

Doktor Lee sekin uning yelkalaridan ushlab, yana oʻtirgʻizdi.

— Bu yurak xuruji edi... — dedi u juda muloyim ovozda. — Juda afsusdaman, Chayoung... Ammo... Han xonim olamdan oʻtdilar.

Chayoung bir necha soniya jim qoldi.

Goʻyo eshitgan soʻzlari miyasiga yetib bormayotgandek edi.

— Y-yoʻq... boʻlishi mumkin emas... Oyi... onam... yoʻq... u... u ketmagan...

Ovozi titrab chiqardi.

Doktor Lee uning koʻzlariga qarab sekin soʻradi:

— Onangizni oxirgi marta koʻrishni xohlaysizmi?

Chayoung hali ham ishonolmagan holda asta bosh irgʻadi.

Doktor uni xonaga boshlab kirdi.

Karavot ustida Han Eunbi yotardi.

Koʻzlari yumilgan.

Yuzida odatdagidek sokinlik.

Eng yaxshi koʻradigan koʻylagi hamon egnida edi.

Uni koʻrishi bilan Chayoungning koʻzidan bir tomchi yosh sirgʻalib tushdi.

U sekin yaqinlashdi.

— Oyi... — dedi pichirlab.

Han Eunbining umri nihoyasiga yetgandi.

Doktor Lee sukutni buzdi.

— Chayoung... Sizni uyga olib ketishi uchun qoʻngʻiroq qiladigan biror yaqiningiz bormi?

Chayoung bosh irgʻadi.

Endi koʻz yoshlari toʻxtamay oqar edi.

U onasining yoniga engashib, yonoqchasidan ,soʻnggi bor mehr bilan oʻpdi.

Soʻng titroq qadamlar bilan tashqariga chiqdi.

Qoʻllari qaltirardi.

Koʻz yoshlari tufayli telefon ekranini zoʻrgʻa koʻrardi.

Kontaktlar ichidan bitta ismni topib qoʻngʻiroq qildi.

— Chayoung? — telefon ortidan Namjoonning xavotirli ovozi eshitildi. — Nega yigʻlayapsan?

Qizning ovozi boʻgʻilib chiqdi.

— J-Joon... iltimos... Ilsanga kela olasanmi?... Meni.... senga ehtiyojim bor...

— Sevgilim, nima boʻldi?

Bir necha soniya sukut...

— O-oyim... ketib qoldi...

Telefon ortidan Namjoonning nafasi bir lahzaga toʻxtagandek boʻldi.

— Kut meni. Men iloji boricha tez yetib boraman.

— Im Chayoung!

Namjoon yugurib kelayotgan edi.

Ammo qizni koʻrishi bilan qadamlari sekinlashdi.

Sochlari tartibsiz yoyilib ketgan.

Koʻzlari qizarib shishgan.

Yonoqlarida hali ham yangi koʻz yoshlarining izlari bor edi.

— J-Joon...

Chayoungning ovozi titrab chiqdi.

Namjoon bir zum ham ikkilanmadi.

Uni bagʻriga mahkam bosdi.

Qoʻllari bilan orqasini ohista silab, qulogʻi yonida pichirladi:

— Hammasi yaxshi boʻladi... Jonim... Men yoningdaman...

Qiz uning bagʻrida ovoz chiqarib yigʻlab yubordi.

🥺🫂

Shu payt koridor boʻylab yana bir tanish ovoz yangradi.

— Chayoung!

Minhyuck ham yetib kelgandi.

Uning yuzida ham charchoq va qaygʻu yaqqol bilinardi.

U ham Chayoungni quchoqlab oldi.

Axir u uchun Chayoung oddiy do'st emas, singlisidek aziz inson edi.

Namjoon sekin dedi:

— Men Minhyuckka ham xabar berdim.

Chayoung esa hamon Namjoonning bagʻridan chiqishni istamasdi.

Doktor Lee ularga qarab dedi:

— Uni uyga olib ketgani keldinglarmi?

Ikkala yigit ham bosh irgʻadi.

— Qolgan rasmiy ishlarni keyin hal qilamiz. Hozir esa eng yaxshisi, Chayoungni uyiga olib boring.

— Rahmat, doktor, — dedi Namjoon.

Shunday qilib uch doʻst kasalxonadan chiqib ketishdi.

Har birining yuragi ogʻir edi.

Yoʻlda Chayoung sekin pichirladi:

— Joon...

— Ha, sevgilim?

Namjoon mehr bilan uning yoshdan qizarib ketgan koʻzlariga qaradi.

— B-bugun... men bilan qolasanmi?.. Men... yolgʻiz qolishni istamayman...

Namjoon uning peshonasidan ohista oʻpdi.

— Albatta qolaman.

Uyga kirishlari bilan Chayoungning tanasi yana titray boshladi.

Chayoungni uyining oshxonasi

Stol ustida hali ham kechki ovqat tayyor turardi.

Eshik yonida esa onasining tuflisi oʻz joyida edi.

Goʻyo u hozirgina qaytib keladigandek...

Chayoungning yuragi yana ezildi.

— Men... kiyimimni almashtirib chiqaman... — dedi u past ovozda.

— Minhyuckning kiyimlari uchinchi xonada. Xohlasang oʻshaniki kiyib ol.

•••••••••••••

Tun choʻkdi.

Xonadagi chiroqlar oʻchirildi.

Namjoon sekin karavotga chiqib, Chayoungning yoniga yotdi.

Qiz hech ikkilanmay uning qoʻlidan mahkam ushladi.

— Uxla, sevgilim, — dedi Namjoon mayin ovozda. — Men shu yerdaman. Xoʻpmi?

— Xoʻp... — dedi Chayoung zoʻrgʻa eshitiladigan ovozda.

Koʻzlari asta-sekin yumildi.

Namjoon uni bagʻriga yanada yaqinroq tortib, orqasini ohista silab turdi.

U uzoq vaqt davomida Chayoungning uyquga ketgan yuziga termulib qoldi.

Hatto shamol ham goʻyo sukut saqlayotgandek edi.

Atrofni chuqur osoyishtalik qoplagan, dafn marosimi esa ogʻir sukunat ichida davom etardi. Bu Han Eunbi bilan bo‘layotgan so‘nggi vidolashuv edi.

Marosimga koʻp odam kelmagan edi.

Asosan ular yillar davomida yashab kelgan mahalladagi qoʻshnilar, bolalar bogʻchasi direktori janob Jung, antiqa buyumlar doʻkoni egasi janob Do, Chayoungning xolasi, janob Kim va Na xonim, Minhyuckning onasi hamda Han Eunbini tanigan yana bir nechta insonlar kelib, hamdardlik bildirishayotgan edi.

Chayoung eng oldinda turardi.

Uning ikki eng yaqin doʻsti — Namjoon va Minhyuck — ikki yonida sukut saqlab turishardi.

Uchovlon yogʻoch tobutning asta-sekin yer qaʼriga tushirilishini kuzatishardi.

Bu joy endi Han Eunbining abadiy maskaniga aylanishi kerak edi.

Namjoon Chayoungning muzdek qoʻlini mahkam siqdi.

Bir necha kishi tobut ortidan oq va qizil atirgullar tashlashdi.

Shundan soʻng qabr ustiga tuproq tortila boshladi.

Har bir belkurak tuproq Chayoungning yuragiga yana bir zarba boʻlib urilayotgandek tuyulardi.

— Chayoung...

Mahalliy cherkov ruhoniysi mehribon tabassum bilan unga yaqinlashdi.

— Shuni unutma... Agar biror narsaga ehtiyojing tushsa, barchamiz sen bilanmiz.

Chayoung bosh egib taʼzim qildi.

— Albatta... Katta rahmat.

Ruhoniy mehr bilan Chayoung va Namjoonning yelkasiga qoʻl qoʻydi-da, asta boshqa odamlar tomon yurdi.

U Chayoung uchun begona inson emas edi.

Yillar avval otasi ularni tashlab ketganida, aynan shu inson Han Eunbi va Chayoungga dalda bergan, qoʻllab-quvvatlagan edi.

U ularga tez-tez oʻzi tayyorlagan taomlardan olib kelar, hatto sevimli retseptlarini ham ulashardi.

Uning qalbi nihoyatda pok va mehribon edi.

Bir muddat sukut choʻkdi.

Chayoung koʻzlarini yangi qazilgan qabrga qadadi.

Uning ovozi titrab chiqdi.

— Hammasi tugadi...

Bir tomchi yosh yana yuzidan sirgʻalib tushdi.

— Oyim... rostdan ham ketdi...

Namjoon sekin uning belidan quchoqlab oldi.

Iyakini Chayoungning boshiga qoʻyib, mayin ovozda dedi:

— U bizni jismonan tark etdi... Ammo ruhi hamisha biz bilan qoladi. Shunday emasmi?..

Chayoung indamay bosh irgʻadi.

Ular yonma-yon turib, qabriston boʻylab yurayotgan boshqa odamlarni kuzatishardi.

Kimdir ota-onasining qabri oldiga gullar qoʻyayotgan, yana kimdir umr yoʻldoshini sogʻinib jim turardi.

Har bir insonning qoʻlida turli rangdagi gullar bor edi.

Bugun bu yerga faqat gullar emas...

Sogʻinch, muhabbat va hech qachon unutilmaydigan xotiralar ham olib kelingandi.

— "Chayoung!"

Chayoung Minhyukning shoshilib yugurib kelayotganini ko‘rib, unga qaradi. Yigitning qadamlari asta-sekin sekinlashdi, yuzida esa xavotir yaqqol bilinardi.

— "Chayoung..." — dedi u shoshilgan ohangda. — "Bu yerga... otang kelibdi."

Qizning ko‘zlari hayratdan kattalashib ketdi.

— "Nima?" — u labini tishladi.

— "Bo‘lishi mumkin emas... Axir u bizning qayerda yashashimizni ham bilmaydi. Men... men uni ko‘rishni xohlamayman."

— "Chayoung?"

Uchovlon bir paytning o‘zida ovoz kelgan tomonga burilishdi.

Ularning qarshisida turgan erkak Chayoungga juda o‘xshardi. Xuddi shu muloyim kiyikdek ko‘zlar... xuddi shu tik va nazokatli qomat...

Chayoungning dadasi

— "Im Chayoung," — dedi erkak sokin ovozda, qo‘lini uzatib.

Chayoung esa qo‘l uzatmadi.

Buni sezgan Namjoon uning o‘rniga erkak bilan qo‘l berib ko‘rishdi.

— "Kim Namjoon," — dedi u muloyim, ammo qat'iy ohangda. — "Men Chayoungning yigitiman."

Minhyuk ham oldinga chiqdi.

— "Kwon Minhyuk. Men uning eng yaqin do‘stiman."

Erkak bosh irg‘adi.

— "Men Im Jungvon... Chayoungning otasiman. U bilan yolg‘iz gaplashsam bo‘ladimi?"

•••••••••••••

Otasi bilan qizi qabriston chetidagi ulkan eman daraxti soyasiga borib o‘tirdilar. Daraxtning salqin soyasi yozning iliq quyoshidan panoh berardi.

Namjoon va Minhyuk uzoqroqda turishar, ammo vaqti-vaqti bilan xavotir bilan ularga qarab qo‘yishardi.

Birinchi bo‘lib Chayoung gap boshladi.

— "Nega keldingiz?"

Jungvon yigitlarga qarab mayin jilmaydi.

— "Ko‘rinishidan ular seni juda ehtiyot qilisharkan."

Chayoungning ovozi sovuq edi.

— "Shunday. Ayniqsa Minhyuk. Maktab davridan beri meni himoya qilib keladi. Birinchi marta yigit bilan uchrashganimda ham shunday bo‘lgan."

— "Minhyuk raqs o‘qituvchisi edi, shundaymi? Namjoon esa mashhur idol..." — dedi Jungvon suhbatni davom ettirishga urinib.

— "To‘g‘risi, seni bir kun kelib idol bilan uchrashadi deb o‘ylamagandim."

Chayoung achchiq kulimsiradi.

— "Siz men haqimda hech narsani bilmaysiz. Bilishingiz ham mumkin emas."

Erkak chuqur xo‘rsindi.

U qizining bunday sovuq munosabatini kutgandi.

— "Onang bilan bir paytlar bir-birimizni juda sevganmiz, Chayoung," — dedi u sekin.

— "Ammo yosh edik... va eng katta xatoni men qildim. Men unga xiyonat qildim. U buni bilib qoldi... men esa ketdim."

Chayoung hayrat bilan bosh ko‘tardi.

— "Unda... siz onamning kasalligini qanday bildingiz?"

Jungvon kulimsiradi.

— "Uning o‘zi meni topdi. Onang hamon avvalgidek aqlli edi. Mening qayerdaligimni topib, kasal bo‘lib qolganini aytdi."

— "Demak... siz butun vaqt davomida u bilan aloqada bo‘lgansiz?" — Chayoungning ovozi hanuz sovuq edi.

— "U shunchaki menga aytishni istaganini aytdi." — Jungvon yelka qisdi.

— "Ba'zan sen uni kasalxonaga olib bora olmaganingda, men olib borardim. Keyin esa..."

Uning ovozi titrab qoldi.

Chayoung sekin davom ettirdi.

— "...u vafot etganini bildingiz."

— "Ha..."

Ularning orasini uzoq sukunat egalladi.

Faqat bog‘bon gulzor orasidagi begona o'tlarni yulib tashlayotgani ko‘rinardi.

Nihoyat Jungvon yana gap boshladi.

— "Siz-chi? Aytmoqchimsnki hozir nima ish qilasizn?"

— "Men ko‘chmas mulk agentiman," — dedi u mayin tabassum bilan.

— "Seulda ishlayman. Agar bir kun meni ko‘rishni istasang... bemalol kel. Mana, telefon raqamim."

U cho‘ntagidan vizitka chiqarib Chayoungga uzatdi.

Vizitkaning yuqorisida yirik harflar bilan:

"Im Estate's" deb yozilgandi.

Jungvon ketish uchun o‘rnidan turganida, Chayoung uni to‘xtatdi.

Bir necha soniya sukut saqlab turdi.

So‘ng sekin dedi:

— "Rahmat..."

Bu so‘zlar o‘z-o‘zidan lablaridan chiqib ketdi.

— "Onamning yonida bo‘lganingiz uchun... Men bo‘la olmagan paytlarda unga g‘amxo‘rlik qilganingiz uchun..."

Jungvon bunday gapni kutmagandi.

Ko‘zlarida iliq tabassum paydo bo‘ldi.

— "Yo‘q..." — dedi u sekin. — "Rahmat senga, Chayoung. Onangni shuncha yil davomida yolg‘iz tashlab qo‘ymaganing, unga mehr berganing uchun..."

Shundan so‘ng ota va qiz bir-birlariga oxirgi marta bosh irg‘ab, ikki tomonga yo‘l olishdi.

••••••••••••

Minhyuk darhol Chayoungning yoniga keldi.

Ko‘zlari esa hali ham mashinasiga o‘tirayotgan Jungvonga qadalgan edi.

— "Qanday o‘tdi?" — deb so‘radi u.

Chayoung otasining mashinasi uzoqlashib ketayotgan tomonga yana bir bor qaradi.

So‘ng mayin jilmayib dedi:

— "Yaxshi..."

U chuqur nafas oldi.

— "Menimcha... endi hammasi yaxshi bo‘ladi."

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-13T16:41:41.954Z

11-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

— Xo‘sh? — dedi Chayoungning onasi ayyorona qoshlarini o‘ynatib, qiziga bir krujka issiq shokolad uzatar ekan. Chayoung minnatdorlik bilan uni oldi.

— Seuldagi sayohating qanday o‘tdi? Namjoonning ishlari yaxshimi?

— Seul juda ajoyib edi, — dedi Chayoung krujkadan bir ho‘plam ichib. — Joonning ham ishlari yaxshi.

Han xonim qiziga ma'noli tabassum bilan qaradi.

— Bilasanmi, Mina bilan ikkimiz sen va Namjoon birga bo‘lishingni doim orzu qilganmiz. Hattoki maktabda o‘qib yurgan paytingizdayoq.

Chayoung kulimsirab qoshini ko‘tardi.

— Ha, bilaman. Sizlar hatto Minhyuckni ham rejalaringizga sherik qilardingiz. Esingizdami, bir safar uchalangiz "bozorga boramiz" deb uni olib ketgandingiz. Aslida esa maqsadingiz Namjoon bilan meni yolg‘iz qoldirib, yaqinlashtirish edi.

Han xonim kulib yubordi.

— O‘zimizni oqlash uchun shuni aytishim mumkinki, juda maroqli kun bo‘lgandi. Minhyuck ham rosa xursand bo‘lgandi.

Chayoung javob bermadi.

U sekin boshini ko‘tarib, yulduzlar bilan bezangan tungi osmonga tikildi.

So‘nggi bir necha kun davomida Namjoon bilan birga o‘tkazgan lahzalar xayolida jonlandi.

Shu xotiralar yuragini iliq hislarga to‘ldirdi, lablariga esa beixtiyor mayin tabassum yugurdi.

— Nima bo‘ldi? — deb so‘radi onasi xavotir bilan. — Biror narsa seni bezovta qilyapti, shundaymi?

Chayoung ko‘zlarini yumib, divanga suyandi.

— Men... — dedi u chuqur nafas olib. — Qo‘rqyapman.

U bir lahza jim turdi, so‘ng davom etdi:

— Tasavvur qilaylik, bir kun kelib munosabatimizni hammaga oshkor qildik. Agar shundan keyin Namjoon juda ko‘p nafratga uchrasa-chi? Unda nima qilamiz?

Han xonim xotirjam ohangda javob berdi:

— Bilasanmi, sen bu borada otangga juda o‘xshaysan. Har doim avval yomon tomonlarini o‘ylaysan.

Otasi tilga olingach, Chayoungning chehrasi darhol jiddiylashdi.

— Men unga o‘xshamayman, — dedi u yuzini onasidan burib.

Han xonim esa mayin tabassum qildi.

— Bundan o‘zing ham hayron qolishing mumkin, qizim, — dedi u sekin.

— Lekin men aytmoqchi bo‘lgan narsa boshqa. Nega faqat eng yomon ehtimollar haqida o‘ylayapsan? Axir muxlislarning juda katta qismi munosabatingizdan xursand bo‘lishi ham mumkin-ku.

Chayoung boshini egdi.

— Chunki odamlar shafqatsiz bo‘lishi mumkin... Ba'zida juda qo‘pol ham, — dedi u past ovozda. — Men esa bunday narsalarni yana ko‘rishni istamayman.

Onasining nigohi yanada muloyimlashdi.

— O‘rta maktabdagi voqealar yana takrorlanishidan qo‘rqyapsanmi?

Bu so‘zlarni eshitgan zahoti Chayoungning tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi.

O‘rta maktab yillari...

Bu uning hayotidagi eng yoqimli davr emas edi.

O‘sha paytda ko‘pchilik qizlar unga yaxshi munosabatda bo‘lmagan, u ko‘p ranjigan va ko‘ngli ko‘p og‘rigan edi.

— O‘sha davr... hamma qo‘rquvlarimning boshlanishi bo‘ldi, — dedi Chayoung deyarli pichirlab. — Ha... Men bunday voqealarni yana boshdan kechirishni istamayman.

Han xonim qizining qo‘lini sekin ushladi.

— Qo‘rqayotganingni tushunaman, qizim, — dedi u mehr bilan. — Ammo bu haqda Namjoon bilan ham gaplashishing kerak.

U biroz to‘xtab, qo‘shimcha qildi:

— Har qanday munosabatning eng muhim asosi — bu ochiq muloqot.

O‘sha kechasi Chayoung karavotida yotar ekan, onasining so‘zlari xayolidan chiqmay qo‘ydi.

Chayoung

U haq edi.

Bir-birini sevadigan insonlar ichidagi qo‘rquvlarini ham, xavotirlarini ham yashirmasliklari kerak.

Agar u chindan ham qo‘rqayotgan bo‘lsa, buni Namjoonga aytishi lozim edi.

Chayoung telefonini qo‘liga oldi.

Xabarlar bo‘limini ochib, Namjoonning ismiga bosdi.

Barmoqlari klaviatura ustida bir necha soniya ikkilanib turdi.

So‘ng u asta-sekin yozishni boshladi.

Joonie❤️

💬Sen bilan bir narsa haqida gaplashsam boʻladimi?

💬Albatta!

Nima boʻldi, azizam?

💬Bilaman, bu gʻalati yoki unchalik muhim boʻlmagan narsa boʻlib tuyulishi mumkin, lekin...

Agar bir kun kelib munosabatimizni hammaga oshkor qilsak-chi?

Agar ARMY sendan nafratlana boshlasa-chi? Yoki guruh juda koʻp tanqid va nafratga duch kelsa-chi?

Joon... buning sodir boʻlishidan juda qoʻrqyapman.

Men sen yoki guruhimiz biz sababli ozor chekishini aslo istamayman...

💬Chayoung azizam..

Qoʻrqma. Xoʻpmi?

Agar bizni yoqtirmaydigan odamlar chiqsa ham...

Ular haqiqiy muxlislar boʻlmaydi.

Agar haqiqatan ham bizni sevishsa, ular bizning baxtimizdan xursand boʻlishardi.

Shuning uchun hozircha faqat bugunni oʻyla.

Sen va men.

Xoʻpmi, azizam?

💬Joon...

Men senga hech qachon qanchalik ajoyib inson ekaningni aytganmanmi?

Bugungi soʻzlaring uchun rahmat.

Love you<3

💬Men doim sen tomondaman, mening Chayoungieeem.

Love you too<3

Hayrli tun. ❤️

💬 Hayrli tun. ❤️

Namjoonning javoblarini oʻqib boʻlgach, Chayoungning lablarida beixtiyor mayin tabassum paydo boʻldi.

Namjoon har safar unga aynan kerak boʻlgan soʻzlarni topa olar, birgina xabari bilan uning yuragini iliqlikka toʻldirar, barcha qoʻrquv va xavotirlarini bir muddat boʻlsa-da unutishga majbur qilardi.

Chayoung telefonini bagʻriga bosib, koʻzlarini yumdi.

U endi buni inkor eta olmasdi.

U Namjoonni chin dildan, butun vujudi bilan sevib qolgan edi.

— Im ustoz, men buni to‘g‘ri bajardimmi?

Chayoung kichkina tarbiyalanuvchilaridan biri uzatgan varaqni muloyimlik bilan qo‘liga oldi. Ko‘z yugurtirar ekan, qizaloq ustidan chizib yozgan ingliz alifbosi harflarini diqqat bilan ko‘zdan kechirdi.

— Mimi, sen "P" bilan "Q" harflarini adashtiribsan. Lekin hechqisi yo‘q, — dedi u mehr bilan jilmayib. — Xohlasang, senga yana bir marta ko‘rsataman.

Mimi darhol bosh irg‘adi.

Chayoung qalamni olib, varaqning orqa tomoniga ikkala harfni sekin va chiroyli qilib yozdi. So‘ng ularning farqini sodda va tushunarli qilib tushuntirib berdi.

— Rahmat, Im ustoz! — dedi Mimi quvonch bilan baqirib.

U odob bilan ta'zim qildi-da, yana bir mashq varag‘ini bajarish uchun yugurib ketdi.

Chayoung mehr bilan bolalarga boqdi.

Bu guruh bilan ishlayotganiga qariyb ikki yil bo‘lgandi. Shu vaqt ichida u har bir bolaning fe'l-atvori va odatlarini yodlab olgandi.

Masalan, Mimi sinfdagi eng serg‘ayrat qizaloq edi, Mingyu esa deyarli har daqiqada yangi savol berishni yaxshi ko‘rardi.

Bolalarni kuzatib turganida, uning nigohi sinfning chetroq burchagida o‘tirgan bir bolakayga tushdi.

Jihoon o‘yinchoq mashinasini qo‘lida aylantirib o‘tirardi.

U topshirig‘ini allaqachon tugatgan bo‘lsa ham, yuzida odatdagi quvnoq tabassum yo‘q edi. Aksincha, juda xafa ko‘rinardi.

Chayoung uning yoniga borib sekin cho‘kdi.

Jihoon

— Jihoon, hammasi joyidami? — deb muloyim so‘radi u.

Bolakay esa ko‘zlarini undan olib qochdi.

— Men... yaxshiman, — dedi u juda past ovozda. — Im ustoz ketaversangiz ham bo‘ladi.

Chayoung uning yonida qolib, mehr bilan kulimsiradi.

— Jihoon, sen odatda juda quvnoq bolasan. Men esa o‘quvchilarimning xafa bo‘lishini yoqtirmayman.

U bir oz kutib, so‘ng yana so‘radi:

— Ish varag‘i yoqmadi-mi?

Jihoon boshini sekin chayqadi.

— Yo‘q... unday emas.

U hamon Chayoungning ko‘zlariga qarashdan qochardi.

— Menga mashq yoqdi...

Chayoung bolaning noqulay ahvolini payqadi.

Atrofda boshqa bolalar kulib-yugurib o‘ynashar, xonani ularning quvonchli ovozlari to‘ldirib turardi.

Shu shovqin orasida Chayoung Jihoonga yanada yaqinroq egildi va juda muloyim ovozda dedi:

— Jihoon...Agar xohlasang, bu haqda boshqalardan narida, faqat ikkovimiz gaplashishimiz ham mumkin.

Jihoon yolgʻiz gaplashishni xohlaganini eshitishi bilan boshini tez-tez qimirlatib tasdiqladi. Soʻng ikki qoʻlini yuqoriga choʻzib, oʻqituvchisi uni bagʻriga olishini kutdi.

Chayoung mayin tabassum bilan uni ehtiyotkorlik bilan koʻtarib oldi. Xonadan chiqarkan, asta bir kuy xirgoyi qilib, bolaning yelkasini silab borardi. Jihoon esa boshini uning yelkasiga qoʻyib, biroz taskin topgandek jim qoldi.

Ular janob Jungning xonasiga kirishdi. U kishi oʻziga qahva va yegulik olish uchun tashqariga chiqqan edi.

Chayoung Jihoonni stol ustiga ehtiyotkorlik bilan oʻtqazib, yiqilib ketmasligiga ishonch hosil qildi.

— Xoʻsh, endi menga aytasanmi? Nega bunchalik xafa eding? — dedi u iloji boricha mehribon va muloyim ohangda.

Jihoon yerga tikilgancha sekin gap boshladi.

— Topshiriq qilayotganimizda... Sora uni onasiga koʻrsatishini aytdi.

Bir lahza sukut saqladi.

— Men ham... men ham onamga koʻrsatmoqchiman.

Bola katta-katta, kiyiknikidek mungli koʻzlarini Chayoungga tikdi. Uning nigohida sogʻinch va alam yaqqol sezilardi.

— Dars tugagach koʻrsatasan-ku, Jihoon, — dedi Chayoung uni yupatishga urinib.

Ammo kichkintoy boshini qattiq chayqadi.

— Onam uyda emas... — dedi u titroq ovozda. — Qayerga ketganini bilmayman.

Bu gapni eshitib, Chayoungning koʻnglidan turli xavotirli fikrlar oʻtdi.

— Dadang uydami, Jihoon? — deb ehtiyotkorlik bilan soʻradi u.

Bola otasi eslanganda biroz yorishdi.

— Ha, dadam uyda. Lekin... menimcha, ular urishib qolishgan. Shuning uchun onam ketib qoldi.

Chayoung qarshisida oʻtirgan bolakayga qarab, beixtiyor oʻzining bolaligini esladi. Jihoonning holati unga oʻsha ogʻir oilaviy kunlarini yodga solgandi.

— Bugun seni dadang olib ketadimi? — deb soʻradi u.

Jihoon yana bosh irgʻadi.

— Maylimi, unda bugun dadang bilan biroz gaplashsam?

— Mayli, — dedi Jihoon yelka qisib.

Xavotir aralash xoʻrsinib, Chayoung uni yana oʻyin xonasiga olib kirdi. Jihoon uni mahkam quchoqlab oldi-da, keyin kayfiyati ancha koʻtarilgan holda yugurib, boshqa bolalarga qoʻshildi.

Kun oxirida...

— Janob Park, iltimos, bir daqiqa gaplashsak boʻladimi?

Janob Park

Uzun boʻyli erkak oʻgʻlini quchoqlayotgan joyida toʻxtab, xavotir bilan oʻqituvchiga qaradi.

— Jihoon yaxshimi? Maktabda biror narsa boʻldimi?

— Jihoonjon, xohlasang, borib oʻynayver, — dedi Chayoung muloyimlik bilan.

Bola quvonib kichkina uch gʻildirakli velosiped tomon yugurdi.

Shundan keyin Chayoung ovozini pasaytirdi.

— Bugun u biroz xafa koʻrindi. Shuning uchun uni alohida xonaga olib chiqib, nima boʻlganini soʻradim. U... onasi ketib qolganini va sizlar urishib qolganingizni aytdi.

U Jihoonga bir qarab oldi.

— Bu holat uni juda tashvishga solayotganga oʻxshaydi. Shuning uchun uydagi vaziyat haqida soʻramoqchi edim.

Janob Parkning yelkalari tushib ketdi. Chayoung uning qanchalik holdan toyganini payqadi.

— Men va turmush oʻrtogʻim... bir necha kun oldin qattiq janjallashdik. Men... uning menga xiyonat qilayotganini bilib qoldim...

Chayoung hayratdan sekin:

— Voy... — deb yubordi.

— Ovozimiz juda baland chiqdi. Menimcha, Jihoon hammasini eshitgan. Keyin u narsalarini yigʻishtirib, uydan ketdi. Jihoon bu voqeaning asl mohiyatini tushunmaydi, deb oʻylagandim...

Erkak achchiq kulimsiradi. Bu kulgida quvonchdan asar ham yoʻq edi.

— Bolalar oʻylaganimizdan ham koʻproq narsani sezishadi, — dedi Chayoung xotirjam ohangda.

Bir oz sukutdan keyin u davom etdi:

— Men faqat Jihoon yaxshi ekaniga va unga hech narsa boʻlmayotganiga ishonch hosil qilmoqchi edim. Yana... agar maslahat berishga ijozat bersangiz... balki unga hammasini toʻrt yoshli bola tushuna oladigan sodda tilda tushuntirsangiz yaxshi boʻlar.

Janob Park mungli tabassum qildi.

— Ha... shunday qilishim kerak. Aytganingiz uchun katta rahmat, miss Im. Kechingiz xayrli oʻtsin.

Ikki kattalar bir-birlariga ta'zim qilishdi.

Shu payt Jihoon otasi tomon velosipedini haydab keldi. U oʻqituvchisiga quvnoq qoʻl silkitdi, soʻng otasi bilan birga uyiga yoʻl oldi.

Ularning ortidan qarab qolgan Chayoungning lablarida mayin, ammo gʻamgin tabassum paydo boʻldi.

Jihoon unga oʻzining bolaligini shu qadar eslatgandiki, bu oʻxshashlik yuragini yana bir bor ogʻritib yubordi.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-12T16:20:06.792Z

10-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Chayoung ko‘zguga yana bir bor tikildi. U ko‘ylagidagi aslida yo‘q bo‘lgan g‘ijimlarni tekislagandek qo‘llari bilan silab chiqdi, so‘ng o‘ziga boshdan-oyoq sinchkovlik bilan razm soldi. Biror kamchilik topishga urinardi.

Nihoyat tashqi ko‘rinishidan ko‘ngli to‘lgach, o‘zi ham sezmagan holda ushlab turgan nafasini sekin chiqardi.

Bugun u och havorang jinsi shim, oq rangliva qizil toʻqima bezakli qisqa yengli trikotaj kardigan. Oldi tugmali, yoqa va choʻntaklari qizil hoshiyalar bilan bezatilgan edi va nozik zanjirli sumka taqqan edi. Oyoqlarida esa qulaylik uchun oq krossovkalar bor edi.

Makiyaji har doimgidek tabiiy va nafis bo‘lib, faqat yuzidagi go‘zallikni yanada ta'kidlab turardi. Odatda yig‘ib yuradigan uzun sochlarini esa bu safar yozib qo‘ygan, mayin to‘lqinlar yelkasiga tushib turardi.

U juda chiroyli ko‘rinardi.

Chayoung

— Tayyormi...

Namjoonning gapi yarimta qoldi.

U ko‘zgudagi Chayoungni ko‘rishi bilan go‘yo vaqt bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Nigohi qizdan uzilmay qoldi.

— Ha... tayyorman, — dedi Chayoung kulimsirab. Ichida esa hayajondan yuragi tez ura boshlagandi. — Kiyimim yaxshimi?

Ammo Namjoon uning savolini deyarli eshitmadi. U hanuz Chayoungning nafis qiyofasiga mahliyo bo‘lib qarab turardi.

Bir necha soniyadan keyingina o‘ziga kelib, yutinib qo‘ydi.

— H-ha... Albatta. Juda mos tushibdi.

Uning ovozi odatdagidan ancha past edi.

— Sen... juda go‘zalsan.

Chayoung kulib bosh chayqadi.

— Axir bu oddiy jinsi shim bilan oq kardigan-ku.

U buni ahamiyatsizdek qo‘l siltab aytdi.

Ikkalasi kvartiradan chiqishdi. Yo‘lakda Minhyuck ularni ko‘rib, Chayoungning kiyinishiga ma'qullab bosh irg‘adi va ikkoviga ham ko‘z qisib qo‘ydi.

— Hech qanday alohida kiyim emas, — dedi Chayoung yelka qisib.

Namjoon esa kulimsirab uning so‘zlarini takrorlagandek dedi:

— "Men Chayoungman." Ana shuning o‘zi yetarli. Bunday oddiy kiyimni ham sendek chiroyli qilib kiyib yura oladigan odam kam.

— Maqtoving yoqimli, albatta, — dedi Chayoung qoshini ko‘tarib.

— Lekin bir kun kelib menga qanday kiyim kiydirishni rejalashtirayotganingni o‘ylab qolaman. Tasodifan meni oddiy bir dehqondek kiydirib qo‘ymoqchi emasmisan?

— Hoy! Men juda did bilan kiyinaman, — dedi Namjoon o‘zini himoya qilib. — Jin hyung mendan ham yomonroq.

— Ammo u-ku "Worldwide Handsome", — deya kuldi Chayoung. — Unga har qanday kiyim yarashadi.

— Demak, menga yarashmaydi, demoqchimisan? — bu safar Namjoon ham qoshini ko‘tardi. Niqobi ostida yashiringan sho‘x tabassumini Chayoung deyarli sezib turardi.

Namjoon

— Yo‘q, senga ham yarashadi, — dedi Chayoung kulimsirab.

— Esingdami, maktabning uchinchi yilida xayriya uchun o‘tkazilgan moda namoyishi? Sen eng g‘alati kiyimni kiygan eding... Lekin baribir o‘zingga juda mos tushgandi.

Namjoon kulib yubordi.

— Hali ham o‘sha suratni saqlab yuribsan-a?

Chayoung boshini ortga tashlab kuldi.

Namjoon esa unga maftun bo‘lib qarab qoldi. Uning kulgisi, tabassumi... hammasi yigitni yana bir bor o‘ziga rom etardi.

U butunlay oshiq bo‘lib qolgandi.

— Qiziq, — dedi Chayoung kulgisini bosishga urinib.

— ARMY o‘zlarining "prezidenti"ni to‘r paypoqda va ustiga katta harflar bilan "Swag" deb yozilgan panama shlyapada ko‘rsa, nima derkin?

Ikkalasi ham qah-qah otib kulib yuborishdi.

Eski xotiralarni eslab suhbatlashar ekanlar, qo‘llari bir necha bor tasodifan bir-biriga tegib ketdi.

Oxiri Namjoon bu yoqimli taranglikka bardosh bera olmadi va muloyimlik bilan Chayoungning qo‘lidan ushladi.

Qiz unga qaradi.

Namjoon esa uning yonoqlari uyatdan mayin pushti rangga kirganini ko‘rib kulimsiradi.

— Xo‘sh, — dedi Chayoung baland bo‘yli yigitga qarab. — Uchrashuvimizning asl rejasi nima edi?

— Mana shu yer.

Ular velosiped ijarasi joyi oldida to‘xtashdi.

— Velosiped minishga qanday qaraysan? — deb so‘radi Namjoon.

Chayoung esa velosipedlarga tikilib qoldi. Uning yuzidagi ifodani anglash qiyin edi.

— Chayoung? — Namjoon xavotir bilan murojaat qildi. — Agar yoqmasa, boshqa joyga ham bora olamiz...

— Namjoon, — dedi qiz uning gapini bo‘lib. — Men juda uzoq vaqtdan beri velosiped minmaganman. Bu... aynan men xohlagan narsa.

U mayin tabassum qildi.

— Rahmat.

Namjoon velosiped bilan

Bir necha soatdan so‘ng ular Seulning hayratlanarli manzarasi ko‘rinib turgan bog‘dagi skameykada yonma-yon o‘tirishardi.

Velosipedlari yaqin atrofdagi daraxtga suyab qo‘yilgan, ikkalasi esa uzoq sayrdan keyin hordiq chiqarishardi.

Atrofda hech kim yo‘qligiga amin bo‘lgach, Namjoon niqobini yechdi.

U bilan Chayoung bir-biriga yelka tirab o‘tirishar, qiz esa nozik barmoqlari bilan uning qo‘li ustida sekin izlar chizayotgandek erkalab o‘ynardi.

— Juda chiroyli... — dedi Chayoung shahar manzarasiga tikilgancha.

So‘ng u Namjoonga qaradi.

Yigitning lablarida ayyorona tabassum paydo bo‘lganini ko‘rib, darrov dedi:

— Aytma...

Ammo kech bo‘lgandi.

— Baribir sendek chiroyli emas.

Namjoon kulib yubordi.

Chayoung esa yuzini burishtirib ingrab qo‘ydi.

— Nega bunaqa gaplar juda uyatli eshitiladi-yu, lekin aynan sen aytganing uchun baribir yoqib qoladi?

Namjoon kulimsirab javob berdi:

— Chunki sen meni yoqtirasan.

Chayoungning lablari sekin tabassumga yoyildi.

— Ha, — dedi u ohista. — Seni yoqtiraman.

Go‘yo bu harakat o‘z-o‘zidan sodir bo‘lgandek, Namjoon Chayoungni muloyimlik bilan bag‘riga tortdi.

Qiz esa boshini uning yelkasiga qo‘ydi.

O‘sha lahzada ular hech narsa demadilar.

So‘zlarga hojat ham yo‘q edi. Bir-birining yonida bo‘lishning o‘zi ularga kifoya edi.

Ular nihoyat uzoq vaqtdan beri izlagan osoyishtalikni topishgandi.

Keyingi bir necha kun Chayoung va Namjoon uchun haqiqiy baxtli lahzalarga aylandi.

Namjoon imkon qadar uni turli joylarga uchrashuvlarga olib bordi. Har bir uchrashuv ularni yanada yaqinlashtirar, qalblari bir-biriga tobora ko‘proq bog‘lanib borardi.

Hatto u Chayoungni o‘zi ishlaydigan studiyaga ham olib bordi. Qiz u yerda Namjoonning Big Hit prodyuserlari va guruhdoshlari bilan birgalikda qanday tinimsiz mehnat qilishini ko‘rib, chin dildan hayratlandi. Uning ijodga bo‘lgan sadoqati va mehnatsevarligi Chayoungni yanada ko‘proq qoyil qoldirdi.

Ammo har bir go‘zal lahzaning ham bir kuni yakuni bo‘ladi.

Nihoyat, Chayoung va Minhyuckning Seuldagi sayohati ham oxiriga yetdi.

Ular poytaxtni tark etayotganlaridan xafa bo‘lsalar-da, qalblarining bir chekkasida uyga — oilalari bag‘riga qaytayotganlaridan quvonch ham bor edi.

Bir necha soat oldin Han xonim qo‘ng‘iroq qilgandi. Telefon orqali Minhyuck baland ovozda:

— Chayoung bilan Namjoon endi uchrashishyapti! — deb xabar berganida, Han xonim quvonchdan qarsak chalib yubordi.

Shundan so‘ng u darhol Namjoonning onasiga ham bu xushxabarni aytdi.

Natijada ikki ona birgalikda xursandchilik qilishdi, bu esa yosh juftlikni rosa uyalishga majbur qildi.

— Namjoon, Chayoungga yaxshi qaragin! — dedi onasi qat'iy ohangda. — Aks holda seni jazolash uchun o‘zim boraman.

Bu gapni eshitganlarning barchasi kulib yuborishdi.

Har holda, hamma baxtli edi.

Bir vaqtlar uzilib ketgan do‘stlik rishtalari endi yana tiklangan, ammo bu safar ular avvalgidan ham mustahkam va yanada go‘zal muhabbat iplariga aylangandi.

— Ketishing shartmi?

Namjoonning baquvvat qo‘llari Chayoungning belini quchib turardi. Ikkalasi ham Minhyuck va Jungkook mashina yukxonasiga sumkalarni joylayotganini tomosha qilishar, Namjoon esa iyagini qizning boshiga qo‘yib olgandi.

— Qolishni juda istardim, — dedi Chayoung xafa tabassum bilan. — Ammo qaytishimiz kerak. Minhyuckning darslari bor, men esa onamga qarashim kerak.

— Lekin seni sog‘inaman, — dedi Namjoon uning sochlariga yuzini yashirib, xuddi bola kabi erkalik bilan.

— Men ham seni sog‘inaman, — dedi Chayoung. — Ammo telefon orqali gaplashishimiz mumkin-ku.

U Namjoonning bag‘rida turib unga yuzlandi va jiddiy ohangda qo‘shib qo‘ydi:

— Menga albatta qo‘ng‘iroq qilasan, Joon.

— Qilaman, — dedi Namjoon qat'iy ishonch bilan. — Va'da beraman.

— Xo‘sh, — dedi Jungkook qo‘llarini jinsi shimiga artib. — Hamma yuklar joylandi.

— Agar tushlikkacha uyga yetib bormoqchi bo‘lsak, yo‘lga chiqishimiz kerak, — dedi Minhyuck va BTS a'zolariga qarab jilmaydi.

— Sizlar bilan tanishganimdan juda xursandman. Umid qilamanki, yana uchrashamiz.

— Bu juda ajoyib bo‘ldi! — dedi Hoseok odatdagidek yorqin tabassum bilan. — Albatta yana kelishingiz kerak!

Seokjin esa kulimsirab qo‘shimcha qildi:

— Va Namjoonning maktab davridagi yana ko‘proq hikoyalarini aytib berasizlar.

— O, albatta, — dedi Chayoung kulib. — Hattoki suratlari bilan birga.

— Bo‘ldi, yetarli, ketamiz, — dedi Namjoon darhol qizni guruhdan muloyimlik bilan uzoqlashtirib.

Aks holda Chayoung bilan Minhyuck uning maktab davridagi barcha sirlarini ochib tashlashlari aniq edi.

Atrofdagilar kulib yuborishdi.

— Yo‘lingiz bexatar bo‘lsin, xo‘pmi? Uyga yetib olganingizdan keyin menga qo‘ng‘iroq qiling, — dedi Namjoon va Chayoungni yana bag‘riga bosdi.

So‘ng qizning boshiga mayin o‘pich qoldirdi.

— Qo‘ng‘iroq qilamiz, — dedi Chayoung muloyim tabassum bilan.

— Sen esa yaxshi uxla, vaqtida ovqatlan, suv ichishni unutma va studiyada haddan tashqari ko‘p qolib ketma. Aks holda Yoongi oppaga aytaman va u...

Qiz gapini tugatishga ulgurmay qoldi.

Namjoon uning lablaridan qisqa o‘pib qo‘ydi.

Chayoungning yonoqlari darhol qizarib ketdi.

— Men yaxshi bo‘laman, — dedi Namjoon uning uyalgan holatidan kulimsirab. — Endi xavotir qilishni bas qil va yo‘lingiz maroqli o‘tsin, xo‘pmi?

— Xo‘p.

Yana bir bor hammaga qo‘l silkitib xayrlashgach, Minhyuck mashinani yurgizdi.

Mashina Seulning gavjum ko‘chalari bo‘ylab harakatlana boshladi va asta-sekin Ilsan tomon yo‘l oldi.

Chayoung oynadan tashqariga qarab o‘tirarkan, yuragida g‘alati bo‘shliq paydo bo‘ldi.

U ketishni istamasdi.

Axir endigina Namjoonni qayta topgan edi.

— Joon haqida o‘ylayapsanmi? — deb so‘radi Minhyuck qoshini ko‘tarib. — Seni bunchalik bog‘lanib qoladigan qiz deb o‘ylamagandim.

— Uni tashlab ketgim kelmayapti, — dedi Chayoung past ovozda. — Yana qachon uyga qaytishini ham bilmayman.

Minhyuck unga bir qarab qo‘ydi va mayin tabassum qildi.

— Hammasi yaxshi bo‘ladi, — dedi u ishonch bilan. — Siz ikkovingiz ham buning uddasidan chiqasizlar. Men bunga aminman.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-10T16:17:13.854Z

9-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Qo‘l ushlashgancha Chayoung va Namjoon mashg‘ulot xonasiga qaytishardi. Ikkalasining ham yonoqlari hayajondan yengil qizarib turardi.

Ular ichkariga kirishlari bilan Minhyuck va BTS a'zolarining yuzida ma'noli tabassum paydo bo‘ldi. Ayniqsa, ularning bir-biriga chirmashgan qo‘llari hammasini aytib turardi.

— Xo‘sh? — dedi Yoongi qiziqish bilan. — Uddaladingmi?

Namjoon Chayoungga bir qarab qo‘ydi-da, ularning tutashgan qo‘llarini yuqoriga ko‘tardi.

— Janoblar... tanishinglar, bu mening sevgilim.

Xonani birin-ketin yangragan:

— Tabriklaymiz!

— Baxtli bo‘linglar!

— Nihoyat!

degan samimiy tabriklar to‘ldirdi.

Chayoung esa hayrat bilan ularga qarab qoldi.

— Bir daqiqa! — dedi u ikki qo‘lini ko‘tarib. — Demak... sizlar buni oldindan bilgan ekansizlarmi?

Minhyuck yelkasini qisib kulimsiradi.

— Axir senga Seulga kelishimizning yana bir sababi borligini aytgandim-ku. Namjoon seni uchrashuvga taklif qilmoqchi edi.

Chayoung lablari orasida sekingina ming‘irladi:

— Ha... lekin u faqat taklif qilish bilan cheklanib qolmadi...

Shunday desa-da, yuzidagi baxtiyor tabassumni yashira olmadi.

— Chayoung noona... — dedi Jungkook Hoseokning ortidan boshini chiqarib.

Uning quyonnikidek yoqimli tabassumi yuzini yoritib yubordi.

— Iltimos, Namjoon hyungga yaxshi qarang. Ayniqsa, u yana biror narsani sindirib qo‘ysa.

Xonadagilar kulib yuborishdi.

Namjoon chuqur xo‘rsindi.

— Bilasanlarmi... bu safar o‘zimni oqlashga ham urinmayman.

Bu gapdan keyin kulgi yanada avj oldi.

Shunda Jimin qo‘lini ko‘tardi.

— Menda bir savol bor. Hozircha munosabatlaringizni sir saqlaymizmi yoki bu haqda kompaniyaga ham aytamizmi?

Endigina sevishganlarga aylangan Chayoung va Namjoon bir-birlariga qarab qolishdi.

— To‘g‘risini aytsam, o‘zim ham aniq bilmayman, — dedi Chayoung o‘ylanib. — Namjoon, sen nima deysan?

Namjoon unga mehr bilan boqdi.

— Men bu savolni sendan so‘ramoqchi edim. Hozircha buni sir saqlashni xohlaysanmi? Men sen qanday qaror qilsang, shunga roziman.

Chayoung bir necha daqiqa sukut saqladi. U hamisha hamma narsani ortiqcha o‘ylaydigan inson edi. Endi esa oddiy yigit emas, dunyodagi eng mashhur idollardan biri bilan munosabatda edi. Bu esa uning yelkasiga yanada katta mas'uliyat yuklayotgandi.

— M-Menimcha... kompaniyaga aytganimiz ma'qul, — dedi u nihoyat. — Biror narsa yuz bersa, ular bilib turgani yaxshi. Lekin... iltimos, hozircha ARMYga aytmaylik.

Jin boshini qimirlatib, uning fikrini ma'qulladi.

— Menga bu fikr yoqdi. Kompaniya buni yaxshi qabul qiladi, deb o‘ylayman. Ammo muxlislarga aytish masalasida biroz kutganimiz ma'qul.

Taehyung jilmayib qo‘ydi.

— Menimcha, aksariyat ARMY buni yaxshi qabul qiladi. Agar ular chin dildan Namjoon hyungning baxtli bo‘lishini istashsa, uning sevgan insonini topganidan xursand bo‘lishadi.

Namjoon kulib Chayoungga qaradi.

— Unda yur, kompaniyaga aytib kelamiz.

Qizning yuzidagi vahimali ifodani ko‘rib u kulgisini zo‘rg‘a bosdi.

— H-Hozirning o‘zidami?

Namjoon hazillashib qoshini ko‘tardi.

— Im Chayoung qo‘rqyaptimi?

— Yo‘q! — dedi Chayoung qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib. — Men qo‘rqmayman.

— Unday bo‘lsa, ketdik.

Chayoung kompaniya direktorining kabinetida Namjoon bilan yonma-yon o‘tirarkan, hayajondan qo‘llarini bir-biriga ishqalardi.

Kabinet juda did bilan bezatilgandi. Yorqin chiroqlar xonani yoritib turar, har bir buyum tartib bilan joylashtirilgan edi. Bunday interyer Chayoungning didiga juda mos tushdi.

Eshik ochilib, ikki kishi ichkariga kirishi bilan Chayoung darhol o‘rnidan turdi va ta'zim qildi.

— Kechikkanim uchun uzr so‘rayman, — dedi past ovozda. — Bir nechta hujjatlarni tartibga solayotgan edim.

Baqaloqroq kishi iliq tabassum bilan ularga yaqinlashdi.

— Men Im Chayoungman, — dedi qiz qo‘l uzatib.

— Men Bang Si Hyuk, — dedi u qo‘lini siqib. — Marhamat, o‘tiringlar.

Bang SiHyuk

Ularning yonidagi novcharoq erkak ham muloyim jilmaydi. Negadir Chayoungga u ayiqchani eslatib yubordi.

— Men Sejin, BTSning menejeriman. Tanishganimdan xursandman.

Bang PD qo‘llarini qarsak chalib gap boshladi.

— Xo‘sh, sizlarni nima olib keldi?

Namjoon Chayoungning qo‘lidan mahkam ushladi.

— Aslida... sizga bir yangilik aytmoqchi edik. Biz... uchrashyapmiz.

Xonaga sukut cho‘kdi. Bang PD ham, menejer Sejin ham Namjoonning so‘zlarini anglab olish uchun bir necha soniya jim qolishdi.

Keyingi lahzada esa...

— Tabriklayman! — dedi Bang PD quvonch bilan. — Rostini aytsam, Miss Chayoungni yangi stajyor sifatida tavsiya qilgani olib keldi, deb o‘ylagandim.

Chayoung shosha-pisha qo‘lini silkitdi.

— Yo‘q, rahmat. Bunday hayotga vaqtim yo‘q. Qolaversa, mening o‘z kasbim bor.

Menejer Sejin qiziqib so‘radi:

— Rostdanmi? Nima ish qilasiz?

— Men Ilsandagi bolalar bog‘chasida tarbiyachiman.

— Demak, bolalar bilan juda yaxshi chiqishasiz, — dedi Bang PD samimiy tabassum bilan. — Juda go‘zal kasb ekan.

Namjoon suhbatni yana asosiy mavzuga burdi.

— Demak... sizlar bunga rozimisiz?

Bang PD Sejinga qaradi. U ham tasdiqlab bosh irg‘adi.

— Albatta, rozimiz. Endi esa savol shuki, bu munosabatni muxlislarga qachon e'lon qilmoqchisizlar?

— Hozircha emas, iltimos, — dedi Chayoung darhol. — Keyinroq aytsak bo‘ladimi?

Bang PD tushunib bosh irg‘adi.

— Qachon tayyor bo‘lsangiz, o‘shanda. Sizlarni o‘zingizni noqulay his qilayotgan paytda bunday narsani oshkor qilishga hech qachon majburlamaymiz.

Kabinetdan chiqishlari bilan Namjoon hech ikkilanmay Chayoungni bag‘riga tortdi. U iyagini qizning boshiga qo‘yib, indamay bir necha soniya turdi.

Chayoung kulimsiradi.

— Bugun juda erkalab qolding-ku.

Namjoon uning quchog‘ini yanada mahkamroq qildi.

— Chunki men baxtliman.

Chayoung ham tabassum qildi.

— Men ham.

•••••••••••••

— Bilasanmi, — dedi Kwon Minhyuck kulgisini zo‘rg‘a bosib, — men "seni va Namjoonning munosabatini oldinga siljitish kerak" deganimda, Seulga kelganimizning birinchi kunidayoq uchrasha boshlashingni nazarda tutmagandim. Lekin... mayli, bu variant ham menga yoqdi.

Chayoung kulib yubordi. U qoshiq bilan guruchdan olib kosasiga soldi, so‘ng Minhyuckning kosasiga ham solib qo‘ydi.

— To‘g‘risini aytsam, men ham bunday bo‘lishini kutmagandim. Lekin nima bo‘lganda ham... bundan juda xursandman.

Minhyuck unga sinchkovlik bilan qaradi.

— Bir narsani so‘rasam maylimi? Muxlislarga hozircha munosabatlaringiz haqida aytishni istamayotganingning alohida sababi bormi? Yoki...

Chayoung uning gapini bo‘lib, sekin javob berdi:

— Men qo‘rqyapman.

Minhyuck hayrat bilan qoshlarini ko‘tardi.

— Qo‘rqyapsanmi?

Chayoung chuqur nafas oldi.

— Odamlar nima deyishidan qo‘rqyapman. O‘ylab ko‘r, Hyuck... dunyoga mashhur bir idol oddiy bog‘cha tarbiyachisi bilan uchrashayotganini odamlar qanday qabul qiladi?

Minhyuck darrov e'tiroz bildirdi.

— Bog‘cha tarbiyachisi bo‘lishning nimasi yomon? Bu juda sharafli kasb-ku!

— Men ham shunday demadim, — dedi Chayoung bosh chayqab.

— Muammo kasbimda emas. Muammo shundaki, Kim Namjoon kabi insonning yonidagi qiz qanday bo‘lishi kerakligi haqida odamlarning juda katta kutishlari bo‘ladi. Men esa... hali o‘zimni butun dunyoga ko‘rsatishga tayyor emasman.

Minhyuck bir necha soniya jim qoldi.

— Namjoonga qo‘rqayotganingni aytdingmi?

Chayoung boshini sekin chayqadi.

— Yo‘q... Bilmayman. U bunga qanday munosabat bildirardi... tasavvur qila olmayman.

Minhyuck qarshisida o‘tirgan eng yaqin do'stiga termuldi. Yillar davomida doim uning yonida bo‘lgan, eng og‘ir damlarida unga dalda bergan, kerak bo‘lsa o‘zidan ham ko‘proq qayg‘urgan inson...

U asta o‘rnidan turdi-da, Chayoungni bag‘riga bosdi.

Qizni mahkam quchoqlab, past ovozda pichirladi:

— Hammasi yaxshi bo‘ladi. Ishon menga.

Bir lahza sukut saqlab, kulimsiradi.

— Axir sizlar Kim Namjoon va Im Chayoungsiz-ku.

— Minhyuck! Eshikda kimdir turibdi!

Chayoungning ovozi karavotga yoyilib uxlayotgan yigitga yetib bordi. Ammo u hanuz uyg‘onish niyatida emasdek ko‘rinardi.

Qiz kulimsirab bosh chayqadi va eshikni ochdi.

Eshik ortida esa yuzida yorqin tabassum bilan turgan Kim Namjoon bor edi.

— Xayrli tong, — dedi u.

Namjoonni ko‘rishi bilan Chayoungning yonoqlari darrov qizarib ketdi. Ichida esa o‘zini koyidi.

"Nega uning oldida doim bunchalik hijolat tortaman?"

— X-Xayrli tong... Kir... kiraver.

U eshikni kengroq ochdi. Namjoon ichkariga kirib, oyoq kiyimini yechdi va kvartiraga bir nazar tashladi.

— Yaxshi uxlab turdingmi? — deb so‘radi u.

Ikkalasi ham bir vaqtda Minhyuck tomonga qarashdi.

U hali ham qattiq uxlar, qora sochlari yostiq ustida har tomonga yoyilib yotardi.

— Ha, yaxshi uxladim, — dedi Chayoung muloyim ovozda. — Sen-chi?

Namjoon bosh irg‘adi.

— Ha. Nonushta qilib bo‘ldingmi?

Chayoung kulib qo‘ydi.

— Rostini aytsam, endigina uyg‘onib tayyor bo‘ldim. Hozir juk tayyorlamoqchi edim. Sen ham yaysanmi?

— Albatta.

Chayoung unga jiddiy qaradi.

— Unda yonimda turib tomosha qilasan. Hech narsaga tegmaysan, hech narsa qilmaysan. Tushunarlimi?

Namjoon aybdordek kulib yubordi.

— Hali ham meni oshxonaga ishonmaysanmi?

— Hech qachon.

Shu payt Minhyuck ko‘zlarini ishqalagancha oshxonaga kirib keldi.

— Xayrli tong...

U charchoq bilan Chayoung va Namjoon qarshisidagi stulga o‘tirdi.

— Sen qachon kelding? — deb so‘radi Namjoondan.

— Taxminan yarim soat oldin. O‘sha paytda ham uxlayotganding.

Chayoung bir kosa jukni uning oldiga qo‘ydi.

— Mana, ol.

— Rahmat.

Juk🍛

Bir necha qoshiq yegach, Minhyuck orqasiga suyanib so‘radi:

— Xo‘sh, bugungi reja qanday?

Namjoon Chayoungga qarab jilmaydi.

— Aslida... bugun Chayoungni uchrashuvga olib chiqmoqchi edim.

Chayoungning qo‘lidagi qoshiq deyarli tushib ketay dedi.

— U-Uchrashuvga?..

Minhyuckning lablariga ayyor tabassum yugurdi.

— Men uchun muammo yo‘q. Baribir bugun o‘zimning ham boradigan joylarim bor.

Endi navbat Chayoungga kulishga keldi.

— Yoo Sooyoung bilan uchrashgani ketyapsan-a? U menga ta'tilga Seulga kelishini aytgandi.

Minhyuck ensasini qashlab, biroz uyalib kuldi.

— Ha... To‘g‘ri topding.

Namjoon kulimsirab dedi:

— Bo‘l, Kwon. Omad tilayman.

Minhyuck ham kulib boshini chayqadi.

— Bu gapni men senga aytishim kerak, Namjoon.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-09T16:43:31.175Z

8-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Chayoung bilan Minhyuck boshlarini ko‘tarib, ulkan binoga hayrat bilan tikilishdi.

Ularning qarshisida salobat bilan qad rostlagan bino ularni yanada kichkina qilib ko‘rsatayotgandek edi.

Ular Big Hit Entertainment binosi oldida turishardi.

Ikkalasi ham uning naqadar ulkan va zamonaviy ekanidan hayratda qolishdi.

Namjoon ularni shu yerga taklif qilgan, binoga kirishlari uchun esa tashqarida kutib olib, mehmon ruxsatnomasini rasmiylashtirib berishi kerak edi.

Chayoung esa ich-ichidan hayajonlanardi.

Axir aynan mana shu joyda Namjoon va yana olti nafar yigit o‘z orzularini ro‘yobga chiqargan edi.

Bu maskan qanday ekanini ko‘rishga juda qiziqayotgandi.

Big Hit Entertainment binosi

Minhyuck sabrsizlik bilan oyog‘ini yerga taqillatdi.

— Qani o‘zi? Uch daqiqada chiqaman degandi-ku.

Chayoung kulimsirab unga qaradi.

— Sal kut. Balki ishi chiqib qolgandir.

Bugun Chayoung juda sodda, ammo did bilan kiyingan edi.

Oq rangli ko‘ylagi ko‘k jinsi shimining ichiga tiqilgan. Oyog‘ida qora chelsi etiklar.

Uzun qora sochlari orqaga yig‘ilgan, yengil pardoz esa uning chiroyini yanada ochib turardi.

Minhyuck esa boshdan oyoq qora kiyimda edi. Yelkasiga charm kurtka tashlab olgan yigit kirish eshigi tomon qaragancha turardi.

Shu payt bino ichidan shosha-pisha yugurib chiqayotgan Namjoonni ko‘rib qoldi.

— Kechirasiz!

Namjoon ularning oldiga yugurib kelib, nafasi rostlanmagan holda to‘xtadi.

— Biroz kech qoldim. Yuborishim kerak bo‘lgan bir nechta ish chiqib qoldi.

Chayoung kulimsirab dedi:

— Hyuckning sabri tugay deb qolgandi.

Minhyuck darrov labini burishtirdi.

— Albatta! Ichkarini ko‘rishni juda xohlayapman. Men hali hech qachon bu yerga kelmaganman.

Namjoon kulib yubordi.

— Xavotir olma. Binoni bemalol aylantirib ko‘rsataman.

— Lekin avval...

U kirish tomon ishora qildi.

— Siz ikkalangizga mehmonlik ruxsatnomasini olib berishimiz kerak.

Uchovlon bino ichiga kirib, qabulxona oldida to‘xtashdi.

Resepsiyadagi xodim Namjoonning yonidagi ikki notanish mehmonni sinchkovlik bilan kuzatdi.

— Sizlarga qanday yordam bera olaman?

Namjoon odatdagidek samimiy tabassum bilan javob berdi.

— Iltimos, ikkita mehmonlik ruxsatnomasi kerak.

Xodim kompyuterida bir necha tugmani bosdi.

Oradan ko‘p o‘tmay printer g‘uvillab ishlay boshladi.

U ikkita stikerga o‘xshash ruxsatnomani chiqarib, Minhyuck va Chayoungga uzatdi.

Ikkovlari ularni kiyimlariga yopishtirib olishdi.

Chayoung stikerga qarab labini burishtirdi.

— Voy, naqadar zamonaviy moda ekan.

Minhyuck bilan Namjoon bir paytning o‘zida kulib yuborishdi.

Minhyuck hazillashib dedi:

— Rostini aytsam, bu yerga xohlagan odam bemalol kirib ketadi deb o‘ylagandim.

Namjoon o‘ylanib bosh irg‘adi.

— Aslida kirishga urinib ko‘rishi mumkin. Lekin ichkariga o‘tishidan oldin albatta shaxsini tasdiqlashi kerak bo‘ladi.

So‘ng ikki do‘stiga qarab kuldi.

— Xo‘sh... Ekskursiyaga tayyormisiz? Unda ketdik.

Binoni aylanish deyarli bir soat davom etdi.

Namjoon ularga har bir qavatni, har bir xonani va hatto bino loyihalashtirilayotganda e'tibor berilgan mayda detallarni ham birma-bir tushuntirib berdi.

Mashg‘ulot xonalarini esa ataylab oxiriga qoldirdi.

Chunki u eng yaqin do‘stlarini o‘zining ikkinchi oilasi — guruh a'zolari bilan tanishtirmoqchi edi.

Nihoyat ular mashg‘ulot xonasi eshigi oldida to‘xtashdi.

Namjoon chuqur nafas olib ularga qaradi.

— Ichkariga kirishdan oldin... Bitta ogohlantirish.

Minhyuck qoshini ko‘tardi.

— Ogohlantirish?

Namjoon ensasini qashib kuldi.

— Ichkaridagilar...Biroz telbaroq. Shuning uchun agar ular g‘alati gapirsa, g‘alati ish qilsa yoki umuman tushunarsiz harakat qilsa... Hech narsa so‘ramang. Xo‘pmi?

Ikkovlari bosh irg‘ashdi.

Namjoon eshikni ochdi.

Ichkaridan taralgan yorqin nur sabab Chayoung beixtiyor ko‘zlarini qisib oldi.

Ko‘zlari yorug‘likka o‘rganishi bilan xona ichidagi olti yigitni ko‘rdi.

Ularning barchasi yangi kelgan mehmonlarga qiziqish bilan qarab qolishgandi.

Namjoon jilmayib tanishtirdi.

— Yigitlar... Tanishinglar. Bu Im Chayoung. Bu esa Kwon Minhyuck.

U bir lahza to‘xtab, yumshoq ohangda qo‘shimcha qildi:

— Mening eng yaqin do‘stlarim.

Chayoung muloyim ta'zim qildi.

— Tanishganimdan xursandman.

Minhyuckning ko‘zlari hayajondan porlab turardi.

— Men ham. Namjoon sizlar haqida juda ko‘p gapirgan.

Kim SeokJin

Shu payt guruhning eng kattasi oldinga chiqdi. Yuzidagi samimiy tabassum darrov e'tiborni tortardi.

— Umid qilamanki, faqat yaxshi gaplarni aytgandir.

U kulib davom etdi.

— U bizga ham sizlar haqida ko‘p gapirgan.

Qo‘lini uzatib dedi:

— Men Kim Seok-jin. Meni shunchaki Jin deb chaqiraveringlar.

Keyin oppoq terili, xotirjam ko‘rinishdagi yigit erinchoq tabassum bilan qo‘l uzatdi.

Min Yoongi

— Men Min Yoongi.

Shu zahoti qizg‘ish rangga bo‘yalgan sochli, quyoshdek yorqin tabassumli yigit yugurib kelib qoldi.

— Men Jung Hoseok!

Jung Hosoek

Uning quvnoqligi butun xonani yoritgandek edi.

Navbatdagi yigitning sariq sochlari va yumaloq, yumshoq yonoqlari unga yanada yoqimli ko‘rinish berardi.

U iliq kulib dedi:

— Men Park Jimin.

Keyin jingalak qora sochli yigit qutisimon tabassum bilan salom berdi.

— Men Kim Taehyung.

Uning past va yoqimli ovozi quloqqa juda yoqimli eshitilardi.

Oxirida esa guruhning eng kichigi Namjoonning orqasidan sekin bosh chiqardi.

Katta-katta ko‘zlari qiziqish bilan mehmonlarni kuzatardi.

Keyin tortinchoq jilmayib dedi:

— Men Jeon Jungkook.

Taehyung, Jimin va Jungkook

Hoseok birdan nimanidir eslagandek boshini qiya qildi.

— Chayoung... Menimcha seni oldin ko‘rganmiz. Namjoonning uyida, shundaymi?

Chayoung kulib bosh irg‘adi.

— Ha. O‘sha men edim.

Jimin esa Minhyuckga qaradi.

— Lekin siz bilan hali tanish emas ekanmiz.

Birdan og‘zini qo‘li bilan yopib yubordi.

— Voy... Siz mendan kattaroq ekansiz-a?

Minhyuck kuldi.

— 1994-yilda tug‘ilganman. Demak, sen menga "hyung" deysan.

Shu payt Chayoung pichirlab yubordi:

— Voy... Unda men sizlarga "noona" bo‘lib qolarkanman.

Yigitlarning kulgisi xonani to‘ldirdi.

— O‘zimni qarigandek his qilyapman.

Minhyuck darrov hazillashdi.

— Sen yanada qarigandek his qilishing kerak. Axir ikkovimizdan ham kattasan. Mendan ham... Namjoondan ham.

Chayoung boshini ushladi.

— Eslatma, iltimos.

Yoongi hayrat bilan Namjoonga qaradi.

— Rostdan ham sendan kattami? Qancha farq bor?

Chayoung ensasini ishqaladi.

— Juda ozgina. Namjoon 12-sentabrda tug‘ilgan. Men esa 7-sentabrda.

Yoongining labida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi. U Chayoungga qarab kuldi.

— Demak...Noona.

Chayoung oynaga tikilib, sochlarini tartibga soldi. Ko‘zgudagi aksiga qarab sekin xo‘rsinib qo‘ydi.

— Sochlarimning ahvolini qara...

U binodagi hojatxonalar qayerdaligini unutib qo‘ygandi.

Shu sabab Namjoon uni o‘zi boshlab kelishni taklif qilgan edi. Hozir esa u tashqarida Chayoungni kutib turardi.

Namjoonni o‘ylashi bilan Chayoungning lablariga o‘zi ham sezmagan holda mayin tabassum yugurdi.

Uning yonida bo‘lsa... Qalbida g‘alati bir iliqlik uyg‘onardi.

O‘zini yengil...Baxtli... Va hayajonlangan his qilardi.

Ammo...Namjoon ham shunday his qilarmikan?

Bu savol xayolidan o‘tishi bilan u bir necha marta kiprik qoqdi.

So‘ng ko‘ylagidagi aslida yo‘q bo‘lgan g‘ijimlarni tekislab, chuqur nafas oldi va eshikni ochib tashqariga chiqdi.

Namjoon uni kutib turgan ekan. Qizni ko‘rishi bilan uning yuzida iliq tabassum paydo bo‘ldi.

— Menimcha, ekskursiya paytida aytganlarimni kimdir yaxshi tinglamagan shekilli.

U hazil aralash kuldi.

Ikkovlari mashg‘ulot xonasi tomon birga yurib ketishdi.

Minhyuck esa BTS a'zolari bilan ichkarida qolgan edi.

Chayoung darrov o‘zini oqlashga tushdi.

— Yo‘q, tinglagandim!Shunchaki...Esimdan chiqibdi.

Namjoon kulimsiradi.

— Esingdan chiqibdimi?

Chayoung yelkasini qisdi.

— Aytishga uyalyapman-u... Lekin qarib qolyapman shekilli, Joon. Meni ayblama.

Namjoon kulib yubordi.

Yurishda davom etarkan, yonidagi qizga beixtiyor uzoq tikilib qoldi.

Ular yetti yildan ortiq vaqtdan beri bir-birlarini bilishardi.

Shuncha yil o‘tgan bo‘lsa ham...Chayoung deyarli o‘zgarmagandi.

O‘sha hazilkash, kinoyali gaplari...

O‘sha samimiy va yoqimli kulgisi...

Va yillar avvalgidek o‘ziga xos nafisligi, go‘zalligi...

Hammasi o‘sha-o‘sha edi.

Namjoon esa ich-ichidan bir narsani aniq his qildi.

Uning Chayoungga bo‘lgan tuyg‘ulari hanuz o‘zgarmagan edi.

— Chayoung... — dedi u pichirlab.

Hech qanday ogohlantirishsiz Namjoon uning bilagidan ohista ushlab, bo‘sh turgan xonalardan biriga boshlab kirdi. Eshikni ichkaridan qulflagach, sekin unga yaqinlashdi.

Chayoung uning bu kutilmagan harakatidan ko‘zlarini katta ochdi. Namjoon uni muloyimlik bilan devorga suyantirdi. Uning nigohi odatdagidan butunlay boshqacha edi — unda qandaydir chuqur, ta'riflab bo‘lmaydigan tuyg‘u yashirinardi.

— N-Nima qilyapsan?.. — dedi Chayoung hayajon bilan.

— Im Chayoung... — Namjoonning iliq nafasi uning lablariga urildi.

Shundagina Chayoung ularning orasidagi masofa naqadar yaqin ekanini his qildi. Ularning yuzlari, hatto lablari orasida deyarli hech qanday masofa qolmagandi.

Namjoon burnini ohista uning burniga tekkizdi.

O‘sha lahzada Chayoung maktabda birga ulg‘aygan sodda, sho‘x yigitni emas, balki butun dunyo tanigan Kim Namjoonni ko‘rardi.

Namjoon yutindi.

— Chayoung... seni o‘psam maylimi?

Qiz bir necha bor kiprik qoqdi. Yonoqlari pushti rangga kirgan holda uning chuqur ko‘zlariga tikildi.

So‘ng boshini juda sekin qimirlatib, roziligini bildirdi.

Ruxsatni olishi bilan Namjoon ehtiyotkorlik bilan uning lablaridan bo‘sa oldi. Uning har bir harakati muloyim edi. U Chayoungni bag‘riga yanada yaqinroq tortdi, bir qo‘li esa qizning belida muloyim turardi.

Chayoung barmoqlarini Namjoonning sochlari orasiga olib kirar ekan, ularning naqadar mayinligini his qilib, beixtiyor erib ketayotgandek bo‘ldi. Namjoon esa uning ensasini barmoqlari bilan sekin silab turardi.

Yuzlariga taralgan qizarish bilan Chayoung asta ortga chekindi. U hayajondan Namjoonning ko‘zlariga qaray olmay qolgandi.

Namjoonning o‘zi ham biroz hijolat tortgan edi. Ammo bu uni to‘xtata olmadi. U kulimsirab qizning yuziga mayda bo‘salar yog‘dira boshladi.

Avval burniga...So‘ng peshonasiga...Keyin iyagiga...

Va yana uning lablariga.

— N-Namjoon?.. — dedi Chayoung duduqlanib. — Nega... nima uchun... men...

Namjoon kulimsirab biroz ortga chekindi.

— Menimcha, buni hali yetarlicha tushuntirmagan ekanman, — dedi u hazil aralash ohangda.

— Men seni yaxshi ko‘raman.

Chayoungning lablarida ham iliq tabassum paydo bo‘ldi.

— Men ham seni yaxshi ko‘raman.

Namjoon ensasini qashlab, biroz tortinib kuldi.

— Unday bo‘lsa... mening sevgilim bo‘lasanmi?

Chayoungning ko‘zlari hayratdan kattalashdi.

— M-Men... ha!

Namjoon bunga tayyor emas edi.

Chayoung quvonchdan uning bo‘ynidan quchoqlab oldi. Namjoon ham jilmaygancha uni bag‘riga bosdi.

Bir necha lahzadan so‘ng Chayoung sekin gap boshladi.

— Ammo... kompaniyang-chi? Guruh a'zolaring? ARMY-chi? Oddiygina men kabi qizning mashhur idol bilan uchrashayotganini ular qanday qabul qilisharkin?..

Namjoon uni bag‘ridan bo‘shatmay, sokin ovozda javob berdi:

— Bularning hammasini keyin hal qilamiz. Hozir esa... men faqat shu lahzani sen bilan birga his qilishni xohlayman.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-08T16:45:18.077Z

7-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

— Oyi... men yo‘qligimda rostdan ham yaxshi bo‘lasizmi?

Chayoung xavotir bilan oshxonaga yana bir bor nazar tashladi.

Gaz o‘chirilganmi...

Hech qanday xavfli narsa qolmaganmi...

U hammasini sinchiklab tekshirib chiqardi.

Onasi yana yiqilib qolishini u aslo istamasdi.

Han Eunbi qiziga mehr bilan jilmaydi.

— Men yaxshi bo‘laman, qizim. Qolaversa, siz ikkovingiz yo‘qligingizda biror narsa bo‘lsa... Mina opaga qo‘ng‘iroq qilaman.

U kulib, Kim xonimni nazarda tutdi.

Ammo Chayoungning xavotiri hali ham tarqamagan edi.

Onasini yana yolg‘iz qoldirish fikri uning yuragini siqardi.

Shu payt Minhyuck uning yelkasiga sekin qo‘l qo‘ydi.

— Biror narsa bo‘lsa, albatta bizga qo‘ng‘iroq qiladi.

U taskin beruvchi ohangda davom etdi:

— Sal bo‘lsa ham tinchlanishga harakat qil.

Chayoung xo‘rsinib boshini chayqadi.

— Harakat qilyapman... Lekin sira uddalay olmayapman.

Namjoon ularni Seulga taklif qilganidan so‘ng, Chayoung bilan Minhyuck borishga qaror qilishgandi.

Minhyuckning Seulda kichik kvartirasi bor edi. U odatda raqs musobaqalari bo‘lganda shu yerda qolardi.

Bu safar ham ikkalasi o‘sha kvartirada yashashardi.

Safar atigi bir necha kun davom etardi. Ammo shunga qaramay, Chayoungning xavotiri tobora kuchayib borardi.

Han Eunbi qiziga jiddiy ohangda murojaat qildi.

— Chayoung. Endi yetar. Xavotir qilishni bas qil. Bor... Mazza qilib dam ol.

Uning yuzida iliq tabassum paydo bo‘ldi.

— Namjoonni ko‘rsang... Mendan salom aytishni unutma.

Chayoung nihoyat taslim bo‘lgandek chuqur nafas chiqardi.

Ko‘ylagidagi aslida yo‘q bo‘lgan g‘ijimlarni qo‘li bilan tekislab qo‘ydi.

— Xo‘p...Aytaman.

U Minhyuck tomon qaradi.

Ko‘zlarida hali ham ozgina xavotir bo‘lsa-da, ichida safarga nisbatan hayajon ham paydo bo‘layotgandi.

Yengil tabassum bilan dedi:

— Unda... Seulga yo‘l oldik.

Yo‘l unchalik uzoq emasdi.

Ammo oldinda tirbandlik boshlangani uchun ular manzilga sekinroq yetib borishlarini bilishardi.

Mashina ichida bir muddat sukunat hukm surdi.

Keyin Minhyuck birdan qoshlarini o‘ynatib kulimsiradi.

Ko‘zlari yo‘ldan uzilmagan bo‘lsa-da, ovozida odatdagi hazilkash ohang bor edi.

Minhyuck

— Xo‘sh... Aziz Namjooning haqida qanday gaplar bor?

Chayoung darrov unga qarab norozi yuz qildi.

Yonoqlariga esa allaqachon mayin qizillik yugurgan edi.

— Voy, sen juda ham to‘g‘ridan-to‘g‘ri gapirasan.

Minhyuckning tabassumi yanada kengaydi.

— Demak... Bor ekan-da. Qachondan beri?

Chayoung oynadan tashqariga qarab chuqur nafas oldi.

— Bilmayman...Aslida...

U bir oz jim qoldi.

— Uni maktab paytida ham yoqtirganman. Aynan Seulga ketishidan sal oldin. Lekin...

Minhyuck hayrat bilan unga qaradi.

— Rostdan? Uni maktabda ham yoqtirganmiding? Men buni umuman bilmas ekanman.

Chayoung yengil kuldi.

— Bilmaydigan narsalaring ko‘p hali, Kwon.

Minhyuck darrov kulib yubordi.

— Balki. Lekin bitiruv imtihonida seni birgina ball farqi bilan kim yengganini bilasanmi?

U o‘zini ko‘rsatgandek ko‘rsatkich barmog‘i bilan ko‘ksini ko‘rsatdi.

— Men.

Chayoung "ts" deb qo‘ydi.

Bu voqeani eslashning o‘zi ham uning asabiga tegardi.

Axir Minhyuck atigi bir kecha o‘qib... Uni bir ball farqi bilan ortda qoldirgandi.

Chayoung esa oylar davomida tayyorlangan edi.

Bundan jahli chiqqanini aytish ham kamlik qilardi.

Biroz sukutdan so‘ng Chayoung yana gap boshladi.

— Menimcha... Uni yoqtiraman. Aniq bilmayman...

Minhyuck muloyim ohangda so‘radi.

— Uni ko‘rganingda o‘zingni qanday his qilasan?

Bu safar javob kutishga ham to‘g‘ri kelmadi.

Chayoung deyarli darrov javob berdi.

— Baxtli.

Lablariga beixtiyor tabassum yugurdi.

— Juda...Juda baxtli bo‘laman.

Minhyuck yana davom etdi.

— Uni ko‘rganingda yuraging hapriqadimi? Ichingda g‘alati hayajon paydo bo‘ladimi? Yuzing qizaradimi?

Chayoung indamay bosh irg‘adi.

— Ha. Bo‘ladi.

Minhyuck mamnun kuldi.

— Unda hammasi aniq-ku. Do‘stim...Sen Kim Namjoonni sevib qolibsan.

Chayoung kulimsirab xo‘rsindi.

O‘rindig‘iga suyanib dedi:

— Men emas... Dunyo bo‘yicha yana qariyb qirq to‘qqiz million odam ham uni yoqtiradi. U esa... Meni shunchaki do‘sti deb bilsa kerak.

Minhyuck hech narsa demadi.

Faqat labining bir chetida ayyorona tabassum paydo bo‘ldi.

U sekin bosh irg‘ab qo‘ydi.

— Buni hali ko‘ramiz...

Seoul🇰🇷

Im Chayoung poytaxtga atigi bir necha marta kelgan bo‘lsa-da, Seoul har safar uni yana bir bor hayratda qoldirardi.

Kunning ikkinchi yarmida shahar odatdagidek gavjum edi.

Osmono‘par binolar tig‘iz avtomobil yo‘llari uzra qad rostlab turar, shahar esa tinimsiz harakat bilan yashayotgandek tuyulardi.

Yo‘laklarda odamlar tinmay qatnardi.

Kimdir telefoniga termulgan, yana kimdir yonidagi inson bilan suhbatlashib ketardi.

Ba'zilari esa yo‘l-yo‘lakay do‘kon oynalarini tomosha qilish uchun to‘xtab o‘tardi.

Mashina katta ko‘chalardagi shovqin-surondan burilib, ancha sokinroq hududga kirganida Chayoung qiziqib so‘radi:

— Kvartirang bu yerdan uzoqmi?

Minhyuck kulib yubordi.

— Uzoq emas. Aslida... yetib ham keldik.

U mashinani baland turar joy binosi oldidagi o‘ziga ajratilgan to‘xtash joyiga ehtiyotkorlik bilan qo‘ydi.

Ikkovlari mashinadan tushib, yuklarini bagajdan olishdi.

Liftga kirishgach ham suhbatlari davom etdi.

Nihoyat, Minhyuck kvartirasi eshigi oldida to‘xtadi.

U kalitni burab eshikni ocharkan, quvnoq ohangda dedi:

— Xush kelibsan, mening uyimga!

Chayoung ichkariga kirishi bilan ko‘zlarini katta ochib atrofga nazar tashladi.

Kvartirada uchta yotoqxona, oshxona, ikkita hammom, mehmonxona va ovqatlanish xonasi bor edi.

Xonalar keng va yorug‘ edi.

Ammo bu yerda deyarli hech kim yashamayotgandek tuyulardi.

Ichkarida biroz bo‘shliq hissi sezilardi.

Devorlarga bir nechta suratlar osilgan, deraza pardalari esa chetga surilgan edi.

Ulkan derazalar ortidan gavjum shahar kaftdagidek ko‘rinib turardi.

Minhyuck divanga o‘tirib, Chayoungga qaradi.

— Xo‘sh... Qanday ekan?

Chayoung deraza oldiga borib, pastdagi mittidek ko‘rinayotgan odamlarni kuzatar ekan, hayrat bilan pichirladi:

— Aql bovar qilmaydi...

Bir muddat manzaradan ko‘z uzolmay turdi-da, so‘ng Minhyuckga qaradi.

— Lekin bunday zo‘r kvartirang bo‘la turib... Nega hali ham Ilsanda yashaysan?

Minhyuck yelkasini qisdi.

— Poytaxtni yaxshi ko‘raman, noto‘g‘ri tushunma. Lekin...

U derazadan tashqariga boqdi.

— Uy — baribir uy. Qolaversa, Seul menga biroz ortiqcha shovqinli tuyuladi.

Chayoung bosh irg‘adi.

— To‘g‘ri aytyapsan. Men ham shunday deb o‘ylayman.

Minhyuck qo‘li bilan yo‘lak tomonni ko‘rsatdi.

— Chap tomondagi ikkinchi xona seniki. Bemalol joylashib ol.

Keyin boshqa eshikka ishora qildi.

— Hammom ham mana shu yerda. O‘zingni xuddi uyingdagidek his qil.

Chayoung sumkasini yotoqxonaga sudrab kirib, eshikni ortidan sekin yopdi.

Xonaga ko‘z yugurtirishi bilan uning naqadar shinam va hashamatli ekaniga qoyil qoldi.

Karavot ro‘parasida nafis pardoz stoli turardi.

Yostiqlar chetlari popukli oppoq g‘iloflar bilan bezatilgan edi.

Karavot tepasidagi devorni chiroyli bir surat bezab turar, yonida esa kichkina tungi javon joylashgandi.

Katta shkaf ichidagi kiyim ilgichlari esa go‘yo Chayoung safarga olib kelgan kiyimlarini kutib turgandek edi.

Umuman olganda...Xona juda yoqimli edi.

••••••••••••••

— Mayli, navbatdagi savol.

Minhyuck divanga qulayroq o‘tirib, qoshlarini o‘ynatdi.

— Park Seo-joonmi yoki Park Hyung-sik?

Chayoung ingrab yubordi.

— Meni bunaqa tanlov qilishga majbur qilma. Hyungsikni juda yaxshi ko‘raman... Lekin Seojoon... u meni bemalol ezib tashlasa ham rozi bo‘lardim.

Bir lahza o‘ylab kulib qo‘shib qo‘ydi:

— To‘g‘risi... Ikkalasi ham shunday qilsa, qarshi emasman.

Park Hyungsik va Park Seojoon

Minhyuck kulib yubordi.

— Endi sening navbating.

Chayoung darrov savol berdi.

— JYP Entertainmentmi yoki SM Entertainment?

Minhyuck iyagini silab o‘ylanib qoldi.

— Rostini aytsam... Ikkalasini ham uncha yoqtirmayman. Lekin tanlashga majbur bo‘lsam... JYPni tanlayman. Har holda SMdan yaxshiroq.

Chayoung bosh irg‘adi.

— Men ham shunday o‘ylayman.

Ikkovlari televizor qarshisida o‘tirishardi.

Soat allaqachon yarim tundan o‘tgan bo‘lsa ham, bunga hech biri e'tibor bermasdi.

Fon sifatida koreys seriali o‘ynab turardi.

Stol ustida esa ochilgan pizza qutilari va turli gazaklar sochilib yotardi.

😋🍕

Chayoung yana bir bo‘lak pizza olib, ekrandagi romantik sahnaga tikildi.

So‘ng jilmayib dedi:

— Bilasanmi...Mening sevgi hayotimda ham shunday koreys seriallaridagidek romantik voqealar bo‘lsa, yomon bo‘lmasdi.

Minhyuck darrov kuldi.

— Qaysi sevgi hayoting? Mavjud bo‘lmaganimi?

Chayoung labini cho‘chchaytirdi.

— Yuragimni sindirishing shartmidi?

Minhyuck kulib boshini chayqadi.

— Axir bizning bu yerga kelishimizning sababi ham shu.

Ko‘zlarini ayyorona qisib davom etdi:

— Romantik hayotingni nihoyat harakatga keltirish.

Chayoung ko‘zlarini aylantirdi.

Ammo kulgisini yashira olmadi.

— Meni qo‘y. O‘zingning ham sevgi hayoting yo‘q-ku.

Minhyuckning tabassumi asta-sekin so‘ndi. U televizorga tikilib qoldi.

Bir necha soniyadan keyin sekin gap boshladi.

— Yomonmi... Haligacha uni sog‘inishim?

So‘zlari titrab chiqdi.

Chayoungning chehrasi darhol jiddiylashdi.

— Hali ham uni o‘ylaysanmi?

Minhyuck ko‘zlarini ekrandan uzmadi.

Faqat Chayoung oldidagina u shunchalik ojiz ko‘rina olardi.

— Ba'zan...Ha.

Chayoung chuqur xo‘rsindi.

— Lee Kyunghee senga munosib emasdi. Buni o‘zing ham bilasan. U seni juda qattiq ranjitgan. Mening eng yaqin do‘stimni xafa qilgan odamlarni esa hech qachon yoqtirmayman.

Kyunghee maktabga keyinroq ko‘chib kelgan o‘quvchi edi. Sinfidagi eng chiroyli qizlardan biri.

U Minhyuck bilan raqs akademiyasining uchinchi kursigacha uchrashib yurdi.

Keyin esa dahshatli haqiqat oshkor bo‘ldi.

Kyunghee uchun bu munosabat... Shunchaki tikilgan garov ekan.

Buni bilgach, yigit butunlay tushkunlikka tushgandi.

Kunlab xonasidan chiqmagan. Ovqat ham yemagan.

Hatto onasi eshik ortida yig‘lab:

— Iltimos... hech bo‘lmasa ozgina ovqat ye...— deb yolvorguncha ham.

Chayoung esa g‘azabdan yonardi.

Kyungheedan buning uchun albatta hisob so‘ramoqchi edi.

Ammo u qiz "ko‘chib ketdi" deguncha boshqa shaharga jo‘nab ulgurgandi.

Yillar davomida Minhyuck yuragidagi jarohat asta-sekin bitdi.

Lekin ikkalasi ham bilardi...O‘sha qizga bo‘lgan hislarning mayda izlari hali ham qalbining bir chetida qolgan edi.

Shundan keyin ko‘plab qizlar ham Minhyuck bilan uchrashishni istashdi.

Ammo u barchasini muloyimlik bilan rad etardi.

Yana bir bor yuragi sindirilishidan qo‘rqardi.

Birdan Minhyuck jilmaydi.

— Aslida... Menga yoqadigan boshqa bir qiz bor.

Chayoungning ko‘zlari chaqnab ketdi.

U quvonib chapak chaldi.

— Rostdanmi? Kim u? Men taniymanmi?

Minhyuck bosh irg‘adi.

— Ha. U bolalar bog‘chasida ishlaydi. Yoo Sooyoung.

Sooyoung va Minhyuck

— Sooyoung?

Chayoung hayajondan ko‘zlarini kattaroq ochdi.

— Rostdan ham Sooyoungni yoqtirasanmi? Bu juda zo‘r-ku, Hyuck!

Minhyuck uyalinqirab ensasini qashladi.

— Ba'zan akademiyamga keladi. O‘shanda gaplashib qolamiz. Chayoung... Men uni juda yoqtiraman.

Chayoung o‘rnidan turib eng yaqin do‘stini bag‘riga bosdi.

Yuzida samimiy tabassum porlardi.

— Ishonchim komil...U ham seni yoqtiradi.

U mehr bilan qo‘shib qo‘ydi:

— Sen bunga loyiqsan, Hyuck.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-07T04:10:39.984Z

6-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Janob Kim kaftlarini bir-biriga urib qo‘ydi.

Minhyuck mashinaning yukxonasini yopib, qo‘llarini beliga tiragancha yo‘lga chiqishga shay turgan mashinaga tikilib turardi.

Namjoonning Ilsandagi ta'tili nihoyasiga yetgandi. Endi esa u yana Seulga qaytishi kerak edi.

Namjoon sumkasini yana bir bor tekshirib chiqdi.

Hech narsa qolib ketmaganiga ishonch hosil qilmoqchi edi.

—Telefon...Quvvatlagich...Noutbuk...Suv...

Shu payt Chayoung qo‘lidagi kichkina idishni unga uzatdi.

— Mana, ol.

Namjoon qutiga qiziqib qaradi.

— Bu nima?

Chayoung mayin jilmaydi.

— Yo‘lda qorning ochib qolsa, deb tayyorladim.

Namjoonning chuqurchalari yana bilinib ketdi. U samimiy tabassum bilan idishni qo‘liga oldi.

— Rahmat.

Janob Kim haydovchi eshigini ocharkan, dedi:

— Xo‘sh...Endi yo‘lga tushadigan vaqt ham bo‘ldi, shekilli.

U mashinaga o‘tirib oldi. Namjoon bosh irg‘adi.

Avval onasini bag‘riga bosib mahkam quchoqladi.

Keyin singlisi Nayeonning sochlarini odatdagidek to‘zitib yubordi.

Albatta, Nayeon bundan unchalik mamnun ko‘rinmadi.

Namjoon va uning oilasi

Shundan keyin Namjoon Minhyuckning oldiga bordi.

Ikkalasi quchoqlashib ko‘rishdi. So‘ng mushtlarini bir-biriga urib, eski odatlaricha xayrlashishdi.

Nihoyat Namjoon Chayoung tomon yurdi.

Chayoung lablarida mayin tabassum bilan unga qaradi. U sekin qo‘llarini yozib, quchoqlashish uchun kutdi.

Ammo Namjoon uni bag‘riga bosgan zahoti Chayoung hayratda qoldi.

Uning quchog‘i kutilganidan ancha mahkam... Ancha iliq...

Va go‘yo qo‘yib yuborgisi kelmayotgandek edi.

Namjoon Chayoungni bag‘riga bosgancha uning sochlari orasiga yuzini yashirdi.

Past ovozda pichirladi:

— Seni sog‘inaman...

Chayoung yengil kulib qo‘ydi.

— Men ham seni sog‘inaman.

Xuddi shu paytda mashina signal chaldi. Hamma bir zumda yo‘l chetida turgan mashinaga qaradi.

Janob Kim oynadan boshini chiqarib kuldi.

— Qani, ketadigan vaqt bo‘ldi!

Ammo uning nigohida o‘g‘lining Chayoungni quchoqlab turganini ko‘rib mamnunlik uchqunlari porlab turardi.

Namjoon va Chayoung biroz xijolat tortib bir-biridan uzoqlashishdi.

Namjoon barchaga yana bir bor qo‘l silkitdi. So‘ng mashinaga o‘tirdi.

Mashina sekin yo‘lga tushib, asta-sekin uzoqlashib ketdi.

Chayoung esa uning ortidan uzoq qarab turdi.

Mashina ko‘zdan g‘oyib bo‘lishi bilan yuragida g‘alati bo‘shliq paydo bo‘ldi.

Go‘yo nimadir uzilib ketgandek...

••••••••••••••••

Mashina ichida Namjoon Chayoung bergan kichkina idishni ochdi.

Qopqog‘ini ko‘tarishi bilan yuziga beixtiyor yorqin tabassum yugurdi.

Ichida kichkina lunchbox cake — quticha ichida tayyorlangan shirin tort bor edi.

Uni ko‘rishi bilan xotiralari jonlandi.

Maktab davri... Har tug‘ilgan kunlarida Chayoung ularga albatta tort pishirib berardi.

Chayoung

Uchovlari uni maktabda birga o‘tirib yeb, uzoq suhbat qurishardi.

Bir safar Namjoon bilan Minhyuck ham Chayoungga tort pishirib berishga urinishgan edi.

Ammo...Natija mutlaqo muvaffaqiyatsiz chiqqan.

Shunga qaramay, Chayoung ularning ko‘nglini og‘ritmaslik uchun tabassum bilan tatib ko‘rgan edi.

Bu xotirani eslagan Namjoon sekin kulib qo‘ydi.

Past ovozda o‘ziga pichirladi:

— Im Chayoung...Nima qilyapsan o‘zi men bilan?..

Oradan kunlar o‘tdi.

Chayoung mahalla ko‘chalari bo‘ylab sekin yurardi.

Daraxt shoxlari mayin shamolda tebranardi. Qushlar esa moviy osmonda erkin parvoz qilardi.

Ammo uning xayoli butunlay boshqa joyda edi.

Faqat bitta inson... Namjoon haqida o‘ylardi.

Negadir yuragi g‘ash edi. U o‘zini yolg‘iz his qilardi.

Minhyuck ham Daeguga ketib qolgan edi. Eski do‘stlaridan birini ko‘rishim kerak, deb aytgandi.

Bog‘chada esa ta'til boshlangan. Demak, Chayoung sho‘x-shodon bolalar bilan ham vaqt o‘tkaza olmasdi.

Namjoon Seulga qaytganiga ham roppa-rosa ikki hafta bo‘lib qolgandi.

Har kuni shahardagi ulkan ekranlarda uning reklamalarini ko‘rar...

Telefoniga BTS videolari chiqardi...

Ammo...Bularning hech biri yetarli emas edi.

Chayoung uni...Shaxsan ko‘rishni istardi.

U chuqur xo‘rsinib, binafsha rang kardiganini yelkasiga yanada mahkamroq o‘radi.

Keyin o‘zini o‘zi koyigandek kulib qo‘ydi.

"Nega uni bunchalik sog‘inyapman?"

"Xuddi u mening yigitimdek..."

Yigitim...

Bu so‘z xayolida aks-sado berdi.

Aslida Chayoung hech qachon qarama-qarshi jinsdan uzoq yurgan qizlardan emasdi.

Uning ham sevgan insonlari bo‘lgan.

Aniqrog‘i...Ikki marta jiddiy munosabatda bo‘lgan edi.

Birinchi yigit boshida juda mehribon edi. Uni uchrashuvlarga olib borardi. Doimo yaxshi muomala qilardi.

Ammo onasiga o‘pka saratoni tashxisi qo‘yilgach...Chayoung deyarli barcha vaqtini kasalxonada o‘tkaza boshladi.

Endi u yigit bilan sayohatlarga ham bora olmasdi. Shunda Chayoung bir qarorga keldi.

"Men uni ortga tortyapman."

Shunday deb munosabatlariga o‘zi nuqta qo‘ydi.

Ikkinchi sevgisi esa bundan ham og‘riqli bo‘ldi.

Bu safar u yigitni chin dildan sevib qolgandi.

U quvnoq edi. Mehribon edi. Yirik kompaniyada ishlardi.

Chayoungga hamisha yaxshi munosabatda bo‘lardi.

Ammo vaqt o‘tishi bilan tortishuvlar boshlandi.

Bir kuni yigit unga:

— Sen kasalxonada mendan ko‘ra ko‘proq vaqt o‘tkazasan, — dedi.

Bu gap Chayoungning yuragini qattiq og‘ritdi.

Oxir-oqibat ularning munosabatlari ham kutilmaganda yakunlandi.

Minhyuck bu ikki yigitning birortasini ham yoqtirmasdi.

Ayniqsa ikkinchisini. Chunki ularning janjallaridan keyin yigit Chayoungni yolg‘iz tashlab ketar...Kun bo‘yi u bilan gaplashmasdi.

Bu esa Minhyuckning g‘ashiga tegardi.

•••••••••••••••

Chayoung shahardagi ulkan
ekranda ketayotgan BTS reklamasiga tikilib qoldi.

Unda Kim Namjoon tabassum qilib turardi.

Chayoung beixtiyor qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi.

Yuragi yana o‘sha eski, unutilgan tuyg‘ularni his qilayotgandi.

Go‘yo ichida allaqachon so‘ngan deb o‘ylagan uchqunlar yana asta-sekin alanga ola boshlagandi.

•••••••••••••••

Namjoon Big Hit Entertainment studiyalaridan birida o‘tirardi.

U, Min Yoongi va Jung Hoseok yangi qo‘shiq ustida ishlashayotgan edi.

Aslida, Namjoonning Ilsandan Seulga qaytishiga aynan shu ish sabab bo‘lgandi.

Studiyada faqat klaviatura tovushlari, sichqoncha bosilishlari va kompyuterning mayin shovqini eshitilardi.

Yoongi monitorga tikilgancha pichirladi:

— Nega delay effekti bunchalik kuchli chiqyapti?

U sichqonchani qo‘liga olib, bir necha sozlamalarni o‘zgartirdi.

Birozdan keyin natijadan mamnun bo‘lib bosh irg‘adi.

Yoongi

Hoseok esa joyida deyarli tinch o‘tira olmasdi.

U sabrsizlik bilan Yoongiga qarab dedi:

— Endi yozishni boshlasak bo‘ladimi?

Yoongi qat'iy bosh chayqadi.

— Yo‘q. Hali qo‘shiq uchun yetarlicha matn tayyor emas.

So‘ng u Namjoon tomonga qaradi.

Namjoon esa pianino klavishlariga tikilgancha qayerlargadir xayol surib ketgandi.

— Namjoon?

— Ha?..

U seskanib o‘ziga keldi.

— Ha, mana...

U yonidagi varaqlarni olib, Yoongi va Hoseokka uzatdi.

Ikkalasi ham qo‘shiq matnini jimlikda o‘qiy boshlashdi.

Xonani yana sukunat qopladi.

Birozdan so‘ng Hoseok ehtiyotkor ohangda gap boshladi.

— Juda yaxshi yozilibdi...

Ammo u gapini davom ettirishga ikkilanayotgandek edi.

— Faqat...Bilmadim...Biroz...

U kerakli so‘zni topolmay qoldi.

Yoongi esa uning o‘rniga gapni davom ettirdi.

Mushuksimon ko‘zlarini Namjoonga qadab dedi:

— Hoseok aytmoqchi bo‘lgani...Bu sening odatdagi darajang emas. Yomon emas. Lekin... Senga qaraganda ancha sustroq. Rostini aytsam, bu meni hayron qoldirdi.

Namjoon sekin boshini egdi. Ko‘zlari qo‘lidagi varaqlarga tushdi.

— Bilaman. Bu men yozgan eng yaxshi matn emas.

U xijolat tortgandek kulimsiradi.

— O‘zim ham menga nima bo‘layotganini tushunmayapman...

Hoseok darrov kayfiyatni ko‘tarishga urindi.

Quyoshdek iliq tabassumi bilan dedi:

— Balki hali ham ta'til kayfiyatidan chiqmagandirsan. Seni ayblab bo‘lmaydi.

U yana o‘z ishiga sho‘ng‘ib ketdi.

Ammo Yoongi...U esa indamay Namjoonni kuzatishda davom etdi.

Tashqaridan qaraganda Namjoon shu yerda o‘tirgandek edi.

Lekin uning xayoli...Butunlay boshqa joyda kezib yurardi.

Nimadir noto‘g‘ri edi.

Birdan yotoqxonani baland ovoz tutdi.

— Hyung!

Park Jiminning ovozi butun uy bo‘ylab yangradi.

— Jungkook mening milksheykimni olib qo‘ydi! Ayting, qaytarib bersin!

U gapini tugatishi bilan Jeon Jungkook o‘qdek otilib yugurib o‘tdi.

Yo‘lakdan o‘tarkan, Kim Seokjin ularga qarab faqat kulimsirab bosh chayqadi.

— Tutib olsang, ol, hyung!

Jungkook quyonnikidek sho‘x tabassum bilan masxara qildi.

Jimin burnini tirishtirib, qat'iyat bilan uning ortidan yugurdi.

Yugurayotib sal qolsa Kim Taehyungni yiqitib yuborardi.

Taehyung mehmonxonada rasm chizayotgan edi.

Ko‘ylagining yenglari shimarilgan. Tilini chiqarib olgancha butun diqqatini rasmga qaratgan.

Ranglarni ehtiyotkorlik bilan tanlar, biror joyini buzib qo‘ymaslikka harakat qilardi.

Taehyung

Min Yoongi esa divanda zerikkancha telefonini varaqlab o‘tirardi.

Ekranda mushuk haqidagi kulgili video chiqdi.

Ammo u faqat ko‘z qisib qo‘yib, yana befarq skroll qilishda davom etdi.

Jung Hoseok esa hayajon bilan bugungi kuni haqida gapirib berardi.

— Bugun juda zo‘r kiyim ko‘rdim! Uni albatta kiyib ko‘rmoqchiman.

U iltimos qilayotgandek Seokjinga qaradi.

— Hyung, men bilan xaridga chiqasan-a?

Seokjin kulib uning gaplarini tinglardi.

Namjoon ham ularning suhbatini eshitib o‘tirardi.

Ammo...Xayoli umuman bu yerda emas edi.

U yana Ilsanga qaytgandi.

Yana...Im Chayoung haqida o‘ylayotgandi.

— Namjoon.

Seokjinning ovozi uni xayollaridan uyg‘otdi.

SeokJin

— Bugun o‘zingni g‘alati tutyapsan. Hammasi joyidami?

Namjoon odatdagidek:

"Ha, yaxshiman."

deyishga og‘iz juftladi.

Ammo darrov fikridan qaytdi.

Seokjin uning yolg‘on gapirayotganini baribir bilardi.

U sekin boshini chayqadi.

— Yo‘q...Hammasi joyida emas.

Seokjin unga mehr bilan jilmaydi.

— Agar xohlasang...Bizga aytishing mumkin. Hech qanday majburiyat yo‘q. Faqat ichingni yengillashtirishni istasang.

Namjoon bir muddat jim qoldi.

Keyin u xuddi Amerikaga borganlarida bolalarcha tortinadigan Namjoonga o‘xshab ketdi.

— Hyung... Siz... Hech sevib qolganmisiz?

Seokjin biroz o‘ylanib qoldi.

— Yoshligimda... Ha. Bo‘lgan. Hozir esa...

U kulimsiradi.

— Bunday narsalarga vaqtimiz yo‘q. Lekin... Davom et.

Namjoon chuqur nafas oldi.

— Bir qiz bor...

Shu zahoti Jiminning qichqirig‘i yangradi.

— Namjoon hyung sevib qolibdi!

Chamasi, Jimin bilan Jungkook quvlashmachoqni allaqachon unutishgandi.

Endi butun e'tibor katta yigitlarning suhbatiga qaratilgandi.

Taehyungning ko‘zlari katta-katta ochildi.

— Rostdanmi, hyung?

Jungkook ham qiziqib oldinga egildi.

— Kim u?

Divanda o‘tirgan Yoongi norozi ovozda dedi:

— Hoy! Avval gapini tugatsin.

Hoseok ham qiziqishini yashira olmadi.

— U ham idolmi? Biz taniymizmi?

Namjoonning quloqlarigacha qizarib ketdi. U xijolat bilan kulimsiradi.

— Bir marta ko‘rgansizlar. Esingizdami... Sizlar Ilsandagi uyimizga kelganingizda... O‘sha payt uyga bir qiz kirgandi...

Hammaning nigohi bir zumda Namjoonga qadaldi.

U nihoyat yuragidagi gapni aytdi.

Past ovozda...Ammo juda samimiy tarzda.

— Menimcha... Men...Im Chayoungni yoqtirib qolganman.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-04T16:32:41.286Z

5-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Chayoung qo‘lini javonning eng yuqori qismida turgan ramen qadoqlariga cho‘zdi.

Ammo ular juda baland qo‘yilgani uchun qo‘li sira yetmasdi.

Ichida norozi bo‘lib o‘yladi:

"Nega bularni shunchalik baland joyga qo‘yishgan o‘zi?"

U oyoq uchida turib yana bir bor cho‘zildi.

Shu payt sviteri biroz yuqoriga sirg‘anib, beli yonidagi oppoq terisi salgina ko‘rinib qoldi.

Shunda orqasidan tanish ovoz eshitildi.

— Yordam kerakmi?

Chayoung darhol ortiga o‘girildi.

Qarshisida Namjoon turardi.

Namjoon

U xaki rang shim kiygan, futbolkasini shimining ichiga tiqib olgan edi.

Ustidan esa sovuqdan saqlanish uchun bomber kurtka kiyib olgan.

Yuzining katta qismini oq niqob berkitib turardi, muxlislar tanib qolmasligi uchun.

Bo‘yniga o‘ralgan sharf esa uni sovuq havodan asrardi.

Chayoung burnini jiyirdi.

— Men bunchalik pakana emasman.

Shunday deb yana ramenni olishga urindi.

Ammo bu safar ham urinishi besamar ketdi.

Bir necha bor qo‘l cho‘zganidan keyin qo‘li charchab ketdi va u hafsalasi pir bo‘lib qo‘lini tushirdi.

Nihoyat xo‘rsinib dedi:

— Xo‘p...

Namjoonning ovozida kulgi sezildi.

— Xo‘p... nima?

Chayoung uning niqob ortida kulib turganiga deyarli amin edi.

U istamaygina pichirladi:

— Xo‘p...Iltimos... Yordam bera olasanmi?

Namjoon indamay unga yaqinroq keldi.

Chayoung bilan orasidagi masofa bir necha qadamgina qoldi.

U qo‘lini bemalol yuqoriga cho‘zib, javondan bir nechta ramen qadoqlarini oldi.

Namjoon buni mutlaqo tabiiy ishdek bajarayotgan edi. Ammo u bir narsani payqamadi.

O‘ziga bunchalik yaqin turgani sababli Chayoungning yonoqlari sekin-sekin pushti tusga kirib borayotganini...

— Rahmat, — dedi Chayoung ramen qadoqlarini savatiga solarkan.

Shundan so‘ng ikkalasi ham supermarket bo‘ylab yonma-yon, shoshilmay aylana boshlashdi.

— Sen bu yerda nima qilyapsan? — deb so‘radi Chayoung.

Namjoon yelka qisdi.

— Uyda ramen tugab qolibdi. Yana muzqaymoq ham olgim keldi.

U kulib qo‘shimcha qildi:

— Hali ham eng sevimli muzqaymog‘ing yalpiz-shokoladlimi?

Yalpiz-shokoladli muzqaymoq

— Ha.

Chayoung ataylab "ha-a" degandek kulib javob berdi.

Namjoonning jirkanib qaragan chehrasini ko‘rib kulgisini zo‘rg‘a bosdi.

— Demak, sen hali ham uni yomon ko‘rasan.

Namjoon boshini chayqab kuldi.

— Yo‘q. Bu mavzuni yana boshlamaymiz.

Shunday deb muzlatkichdan bir quti mochi oldi.

— Bo‘ldimi? Kassaga boramizmi?

— Men...

Chayoung gapini tugatishga ulgurmay qoldi.

Namjoon uning savatini qo‘lidan olib, o‘zining mahsulotlarini ham ichiga soldi.

So‘ng hammasini kassaga qo‘yib, hamyonidan qora rangli premium bank kartasini chiqarib kassirga uzatdi.

Kassir bir lahza hayrat bilan kartaga qaradi. Ammo odatdagi zerikarli ifodasini o‘zgartirmadi.

Chayoung pichirlab qo‘ydi:

— Odam oziq-ovqat uchun ham qora karta ishlatadimi?..

Do‘kondan chiqishlari bilan sovuq shamol yuzlariga urildi. Ikkalasi ham beixtiyor yelkalarini qisib oldi.

Chayoung Namjoonga qaradi.

— Nega mening narsalarim uchun ham pul to‘lading? Menda pul bor edi-ku.

Namjoon kulimsiradi.

— Agar shunchaki xohlaganim uchun desam...Ishonasanmi?

Chayoung burnini jiyirdi.

— Yo‘q.

Namjoon kulib qo‘ydi.

— Baribir haqiqat shu. Xohlasang ishon. Xohlamasang — o‘zing bilasan.

Shunday deb u oldinga yurib ketdi.

Oradan bir necha soniya o‘tib Chayoung birdan nimanidir angladi.

Namjoon hali ham uning xarid xaltalarini ko‘tarib ketayotgan edi.

— Hoy! Qayt!

U yugurib uning ortidan yetib oldi.

— Meni qorong‘ida yolg‘iz tashlab ketmoqchimiding?

Namjoon kuldi.

— Agar "ha" desam-chi?

Chayoung ham kulib yubordi.

— O‘ldiraman seni.

Namjoon kulgisini yashira olmadi.

— Voy...Tinchlik tarafdori emish. Shunaqa gaplaring bilan hali United Nations minbarida nutq so‘zlaysan.

Chayoung kulib uning avvalgi gapini qaytardi.

— Xohlasang ishon. Xohlamasang — o‘zing bilasan.

Namjoonning lab chetida yana tabassum paydo bo‘ldi.

🌑✨

Tun allaqachon shaharga yoyilgan edi.

To‘q moviy osmon mayda yulduzlar bilan bezangandek ko‘rinar, ular go‘yo osmondagi sepkillardek miltillardi.

Oy esa ularning yo‘lini mayin nuri bilan yoritib turardi.

Ikkalasi sovuq tun bag‘rida yonma-yon yurishardi.

Birdan old tomondan baqiriq eshitildi. Keyin esa mast odamning g‘alati ovozi.

Namjoon ham, Chayoung ham beixtiyor o‘sha tomonga qarashdi.

Ko‘cha bo‘ylab bir mast erkak gandiraklab yurardi. Qimmatbaho kostyum kiyganidan u tadbirkorga o‘xshardi.

Cho‘ntagidan esa eng so‘nggi rusumdagi qimmat telefon osilib turardi.

Ammo tashqi ko‘rinishidan farqli ravishda... Ko‘zlaridagi ochko‘z va jirkanch qarash Chayoungning badani junjikib ketishiga sabab bo‘ldi.

Erkak Chayoungni boshdan oyoq kuzatib chiqdi. Labini yaladi.

— Voy...Juda chiroyli ekansan.

U mastona kuldi.

— Men bilan uyga yur. Ana u bolani qo‘y. Haqiqiy erkak bilan ket.

Chayoungning ko‘ngli aynib ketdi. Tomog‘iga achchiq narsa tiqilgandek bo‘ldi.

Shu payt belidan kuchli qo‘l quchib oldi. Namjoon uni o‘ziga yaqin tortdi.

Go‘yo himoya qilayotgandek bag‘riga bosdi.

Namjoonning ovozi sovuq va qat'iy eshitildi.

Chayoung uni hech qachon bunday gapirganini eshitmagandi.

— Yo‘lingda davom et.

Mast erkak ko‘zlarini qisdi.

— Men seni...Qayerdadir ko‘rgandekman...

Ammo ko‘p o‘tmay gandiraklagancha boshqa tomonga ketib qoldi.

•••••••••••••••

Yo‘lning qolgan qismida ikkalasi ham indashmadi.

Chayoung esa ich-ichidan bitta narsadan minnatdor edi.

Namjoon hali ham uning belidan qo‘lini olmagan edi. Bu quchoq unga xavfsizlik hissini berardi.

Nihoyat uyning oldiga yetishdi. Namjoon xarid xaltalarini unga uzatdi.

Keyin esa bo‘ynidagi sharfni yecha boshladi.

— Nima qilyapsan?..

Chayoungning gapi yarimta qoldi.

Namjoon sharfni ehtiyotkorlik bilan uning bo‘yniga o‘rab qo‘ydi.

Chayoung Namjoonning sharfi bilan

Yaxshilab tuzatib, sovuq o‘tmasligiga ishonch hosil qildi.

Ko‘zlari iliq mehr bilan to‘lib turardi.

Keyin esa uni sekin bag‘riga bosdi.

Chayoung bir necha marta hayrat bilan kiprik qoqdi. So‘ng o‘zi ham qo‘llarini Namjoonning beliga o‘rab, quchog‘iga javob qaytardi.

Namjoonning bag‘rida o‘zini g‘alati darajada xotirjam his qilardi.

Namjoon uning sochlari orasiga yuzini yashirib, sekin pichirladi:

— U senga qaragani menga hech ham yoqmadi. Yaxshimisan?

Chayoung ham past ovozda javob berdi.

— Yaxshiman.

Bir lahza sukut saqladi.

— Rahmat...Joon...

Ikkalasi asta bir-biridan uzoqlashdi.

Namjoon unga so‘nggi marta qo‘l silkitib, zinadan pastga tushib o‘z uyi tomon yo‘l oldi.

Chayoung esa uyiga kirarkan, bo‘ynidagi sharfni mahkamroq ushladi.

Undan taralayotgan hid... Aynan Namjoonning o‘ziga xos iforiga o‘xshardi.

Bu esa beixtiyor uning lablariga tabassum olib keldi.

•••••••••••••••••

Namjoon esa niqobi ortida kulib borardi. Yuragi g‘alati darajada quvonchga to‘lgandi.

Chunki Chayoung uni ilk bor...

"Joon" deb chaqirgandi.

Dam olish kunlari kelganidan Chayoungning ko‘ngli ancha yengillashdi. Hafta davomida u tinimsiz yugurib-yurardi.

Bir tomondan bog‘chadagi sho‘x-shodon bolalarga qarash, ikkinchi tomondan onasiga g‘amxo‘rlik qilish, yana mahalladagi qo‘shnilarga yordam berish...

Shu sabab dam olish kunlari uning bemalol nafas rostlab oladigan eng qadrli vaqtiga aylangan edi.

Onasining ahvoli ham nisbatan yaxshilanayotgandek ko‘rinardi.

Ammo yiqilishdan keyingi holsizlik hali ham o‘z ta'sirini ko‘rsatardi.

Chayoung so‘nggi kunlarda Han Eunbi avvalgidek erta uyg‘onmayotganini ham payqab qolgan edi.

Bu holat uning yuragini yana xavotirga solardi. Lekin u o‘zini yomon o‘ylar girdobiga tashlashni istamadi.

Shuning uchun xayolini boshqa tomonga burishga harakat qildi.

Qo‘lidagi idishda tort xamirini sekin aylantirar, o‘ziga tanish bo‘lgan bir kuyga past ovozda xirgoyi qilardi.

Chayoung

Chayoung pishiriq tayyorlashni juda yaxshi ko‘rardi.

Ba'zan o‘ylab qolardi:

" Agar bolalar bog‘chasida tarbiyachi bo‘lmaganimda, albatta o‘zimning kichkina qandolatxonamni ochgan bo‘lardim. "

Bu uning eng sevimli mashg‘ulotlaridan biri edi.

Ammo keyingi paytlarda bunga deyarli vaqt topolmay qolgandi. Chunki uning butun e'tibori onasining sog‘lig‘iga qaratilgan edi.

Xayollariga berilib ketganidan eshik qo‘ng‘irog‘i chalinganini zo‘rg‘a eshitdi.

Chayoung idishni stol ustiga qo‘ydi.

Oldidagi fartug‘iga qo‘llarini sekin urib, ularga yopishib qolgan unni qoqib tashladi.

So‘ng eshik tomon yurib, uni ochdi.

Eshik ortida turganlarni ko‘rishi bilan ko‘zlari beixtiyor chaqnab ketdi.

Qarshisida uning eng yaqin ikki do‘sti — Kim Namjoon va Kwon Minhyuck turardi.

Minhyuck yana soch rangini o‘zgartirganga o‘xshardi. Bu safar u qora rangga bo‘yab olgan edi.

Uning yonida esa Namjoon odatdagidek yorqin tabassum bilan turardi.

— Shunchaki kirib o‘tamiz, dedik, — dedi Minhyuck kulib.

Chayoung chetga chiqib, ularni ichkariga taklif qildi.

— Band emasmiding?

— Yo‘q, — dedi Chayoung oshxona tomon yurarkan. — Faqat tort pishirayotgandim.

Namjoon idishdagi xamirni kuzatib turardi.

Chayoung uni pishirish qolipiga quyib, pechga joylashtirdi.

— Tortlaringni yeganimga juda ko‘p bo‘ldi.

Minhyuck ham bosh irg‘adi.

— To‘g‘ri. Maktabda o‘qib yurganimizda ularni tez-tez pishirarding. Har tug‘ilgan kunimizda bittadan tort tayyorlab berarding. Keyin uchovimiz musiqa xonasiga kirib, kichkina bayram qilardik.

Bu xotirani eslab, Chayoungning yuzida iliq tabassum paydo bo‘ldi.

— Agar "bayram" deganing uchovimizning musiqa xonasida tort yeb, shunchaki uzoq suhbatlashib o‘tirishimiz bo‘lsa...

U kuldi.

— Ha. Aynan shunday edi.

Namjoon stol ustidagi oziq-ovqat bo‘yoqlariga havas bilan qaradi.

— Men yordam bersam bo‘ladimi?

Chayoung unga shubhali nigoh tashladi.

— Namjoon...Yoshing yigirmadan oshgani bilan seni oshxonaga ishonib bo‘lmaydi.

U qoshini ko‘tardi.

— O‘n olti yoshimizdagi voqeani eslaysanmi?

Bu gap aytilishi bilan Minhyuck o‘zini tuta olmadi.

Qornini ushlagancha qah-qah otib kulishga tushdi.

Hatto kulgidan ko‘zlariga yosh ham keldi.

Minhyuck😅

Namjoon esa noqulaylikdan yengil qizarib ketdi.

— Buncha ham dahshatli emasdi-ku!

— Joon...

Chayoung unga tikildi.

— Sen oshxonani deyarli yoqib yuboray deganding. Onalarimiz esa bizdan rosa jahllari chiqqan edi. Endi menga "unchalik ham yomon emasdi" dema.

Namjoon norozi ohangda ming‘irlab qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi.

Chayoung esa tort uchun krem tayyorlashda davom etdi.

Minhyuckning kulgisi esa hanuz to‘xtamayotgandi.

Nihoyat kulgisi bosilgach, Minhyuck so‘radi:

— Xo‘sh...Seulga qachon qaytasan?

Bu savolni eshitishi bilan Chayoungning harakati to‘xtab qoldi.

Birdan esiga tushdi. Namjoon bu yerga faqat ta'til uchun kelgandi. Oradan esa allaqachon ikki hafta o‘tib bo‘lgan edi.

Namjoon yelka qisdi.

— Ehtimol...Ikki kundan keyin. Kompaniya hali aniq sanani aytmadi. Lekin studiyaga qaytishim kerak. Yoongi hyung, Hobi va men bajarishimiz kerak bo‘lgan ishlar bor.

Chayoung asta boshini ko‘tardi. Ko‘zlari Namjoonga qadaldi.

— Demak...Ketasan...

Namjoon sekin bosh irg‘adi.

— Ha. Shunday bo‘lsa kerak.

— Tushunarli...

Chayoung tashqaridan xotirjam ko‘rinishga harakat qilardi. Ammo ichida yuragi siqilib ketgandi.

Axir ular endigina yarashishgandi. Do‘stliklari yana avvalgidek iliq bo‘lib ulgurgandi.

Endi esa... Namjoon yana ketardi.

Va... Chayoung uning ketishini istamasdi.

Namjoonning ham ko‘ngli notinch edi.

U ham tug‘ilib-o‘sgan shahri — Ilsanni tark etishni istamasdi.

Oilasini...Eng yaqin ikki do‘stini...Ayniqsa Chayoungni ortda qoldirish unga og‘ir tuyulardi.

Sukutni Minhyuck buzdi.

— Hechqisi yo‘q. Bir kuni Seulga seni ko‘rgani boramiz.

Chayoung hayron bo‘lib unga qaradi.

— Boramizmi?

Minhyuck kulib bosh irg‘adi.

— Albatta. Kelasi haftadan maktab ta'tili boshlanadi. Musobaqalar mavsumi ham tugadi. Men bolalarni chiqishlarga olib bormayman. Sen ham bog‘chada band bo‘lmaysan. Shuning uchun bemalol Seulga boramiz.

Namjoonning yuzi birdan yorishib ketdi.

— Albatta kelasizlar! Birga juda maroqli vaqt o‘tkazamiz!

Chayoung unga qarab mayin jilmaydi.

— Ha...

Ovozi juda past eshitildi.

— Albatta... o‘tkazamiz.

𝑺𝑬𝑶𝑼𝑳㋛︎

2026-07-04T08:46:15.837Z

4-𝘘𝘪𝘴𝘮シ︎

Chayoung shifoxona yo‘lagi bo‘ylab shoshilgancha yugurardi.

Oyoq kiyimining tovushi oppoq, toza kafelli pol bo‘ylab jaranglab eshitilardi.

Konditsionerdan kelayotgan sovuq havo badanini junjiktrib yuborgani uchun kardiganini o‘ziga yanada mahkamroq o‘rab oldi.

Nafasi tezlashgan holda qabul bo‘limi oldiga yetib keldi.

— Men Han Eunbining yoniga kelgandim, — dedi u resepsiyadagi xodimga.

Xodim zerikkan ohangda boshini ko‘tardi.

— Bemor sizga kim bo‘ladi?

Chayoung sabrsizlik bilan oyog‘ini yerga sekin urib turarkan, javob berdi:

— Men uning qiziman.

Xodim qisqacha javob qaytardi:

— Ikkinchi qavat. Daesun bo‘limi.

Bu so‘zlarni eshitishi bilanoq Chayoung ortiq bir soniya ham to‘xtamadi.

U darhol zinapoya tomon yugurdi. Butun yo‘l davomida ichida tinimsiz iltijo qilardi.

"Iltimos... Oyimga jiddiy hech narsa bo‘lmagan bo‘lsin..."

"Faqat yiqilgani uchun qo‘rqitishgan bo‘lsin..."

"Iltimos..."

Nihoyat, yo‘lak oxirida katta harflar bilan yozilgan "Daesun bo‘limi" degan yozuv ko‘rindi.

Chayoung yuragi dukillagancha burchakdan mo‘raladi.

Va...Onasini ko‘rdi. Han Eunbi palatalardan biridagi karavotda yotardi.

Chayoung asta uning yoniga bordi.

Ko‘zlari onasining ahvolini sinchiklab kuzata boshladi.

Boshida kichkina bog‘lam bor edi. Qo‘liga esa tomchi dori yuborilayotgan sistema ulangan edi.

Ammo shularni hisobga olmaganda...Onasi tashqi ko‘rinishidan unchalik yomon ahvolda emasdek tuyulardi.

Shuni ko‘rib, Chayoungning ko‘ksini bosib turgan og‘ir xavotir biroz bo‘lsa-da yengillashdi.

— Chayoung!

Han xonim qizini ko‘rishi bilan iliq tabassum qildi.

Ammo Chayoungning yuzida esa tabassumning asari ham yo‘q edi.

— Juda tez yetib kelibsan.

Chayoung boshini asta chayqadi.

— Sizni uyda yolg‘iz qoldirmasligim kerak edi...

Ovozi aybdorlik bilan titradi.

— Mana, nima bo‘ldi...

Han xonim beparvogina qo‘l siltadi.

— Hech narsa bo‘lmadi, qizim.

— Oyijon!

Chayoungning ovozi xavotirdan balandlashdi.

— Bugun endigina kimyoterapiyadan chiqqansiz. Qanday qilib "hech narsa bo‘lmadi" deya olasiz?

Shu payt pardaning narigi tomonidan oq xalat kiygan shifokor kirib keldi. Bo‘yniga stetoskop osilgan, yuzida esa muloyim tabassum bor edi.

Chayoung darhol unga hurmat bilan bosh egdi.

— Salom.

Shifokor o‘zini tanishtirdi.

— Men doktor Lee. Siz Han xonimning qizi bo‘lsangiz kerak?

— Ha. Men Im Chayoungman.

Shifokor bosh irg‘adi.

— Bilganingizdek, onangiz yiqilib tushgan.

— Peshonalarida kichkina jarohat bor edi, uni bog‘lab qo‘ydik. Bugun kimyoterapiya olganlari sababli ahvollarini kuzatish uchun tomirlariga sistema ham qo‘ydik.

Doktor Lee qo‘lidagi hujjatlarga bir qarab oldi.

Doctor Lee

— Han xonim...Hozir o‘zingizni qanday his qilyapsiz?

Han xonim odatdagidek tabassum qildi.

— Biroz boshim og‘riyapti. Lekin o‘tib ketadi.

— Og‘riq qoldiruvchi dori beramiz.

Shifokor keyin Chayoung tomonga burildi.

— Siz bilan bir daqiqa gaplashsam bo‘ladimi?

— Albatta.

•••••••••••••

Ikkalasi palatadan chiqib, shifoxona yo‘lagi bo‘ylab sekin yurishni boshlashdi.

Chayoung doktor nima uchun alohida gaplashmoqchi ekanini tushunmay, ichidan xavotir ola boshladi.

Bir necha qadam yurgach, doktor Lee gap boshladi.

— Chayoung...Onangizga uch yil avval o‘pka saratoni tashxisi qo‘yilgan edi, shundaymi?

— Ha.

Doktor bosh irg‘adi.

— Han xonim tashxis qo‘yilganidan beri juda uzoq yashab kelmoqda.

U bir lahza jim qoldi. Yo‘lakning burchagini burilisharkan, gapini davom ettirdi.

— Ayniqsa, bugun kimyoterapiyadan keyin yiqilib tushganlari bizni jiddiy xavotirga soldi.

Chayoungning yuragi g‘ash tortdi.

— Doktor...Nima demoqchi ekaningizni tushunmayapman.

Ovozi asta titradi.

Doktor Li chuqur xo‘rsindi. Yuzida achinish ifodasi paydo bo‘ldi.

— Tahlillarning dastlabki natijalari chiqdi. Hali hammasini mutlaq aniqlik bilan ayta olmaymiz. Ammo...

U gapini davom ettirishdan oldin bir lahza to‘xtadi.

— Bir narsa aniq ko‘rinmoqda.

Chayoungning nafasi ichiga tushib ketdi.

Doktor sekin dedi:

— Han xonimning umrlari ko‘p qolmagan.

Go‘yo vaqt to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Chayoung qotib qoldi. Qo‘llari titray boshladi. Yuragi qattiq urardi.

— Demak...

Og‘zidan zo‘rg‘a ovoz chiqdi.

— Demak...

Doktor Lee sekin bosh irg‘adi. Ko‘zlarida ham qayg‘u aks etardi.

Bir necha daqiqa davomida Chayoung indamadi. U eshitgan gapni qabul qilishga urinardi.

Axir...Hammasi asta-sekin yaxshilanayotgandek tuyulayotgandi.

Ko‘zlari yoshga to‘ldi.

— Qancha vaqt...?

Doktor Lee og‘ir xo‘rsindi.

— Aniq ayta olmaymiz. Taxminan...Ikki oy.

Bu so‘z Chayoungning yuragini tilib o‘tdi.

— Saraton tobora tarqalmoqda. Qachon ichki a'zolarga jiddiy zarar yetkazishini oldindan aytishning iloji yo‘q.

Chayoung darhol ilinj bilan dedi:

— Ammo davolash-chi? Axir qandaydir dori bordir? Hech bo‘lmasa umrlarini biroz uzaytiradigan yo‘l bo‘lishi kerak-ku! Ikki oy...

Ovozi sinib ketdi.

— Ikki oy juda oz...

Doktor Lee afsus bilan javob berdi.

— Sinab ko‘rishimiz mumkin bo‘lgan ayrim dorilar bor. Ammo ular Han xonimni juda holsizlantiradi. Kuchli og‘riqlar bo‘ladi. Hatto kimyoterapiyadan ham ko‘proq azob chekishlari mumkin.

U Chayoungga achinish bilan qaradi.

— Siz esa...Onangizning bunchalik qiynalishini xohlamaysiz, shundaymi?

Chayoung javob bera olmadi. Faqat ko‘zlariga to‘lib kelayotgan yoshni zo‘rg‘a ushlab turardi.

Bir necha soniyadan keyin past ovozda so‘radi:

— U...Oyim buni biladilarmi? Biladilarmi...Umrlari...

Gapini tugata olmadi.

Doktor Lee sekin bosh irg‘adi.

— Ha. Biz bu haqda ularga aytdik. Hozircha o‘zlari ham buni qabul qilishga urinmoqdalar. Ammo...

U yengil kulimsiradi.

— Men Han xonimni bugungina tanidim. Shunga qaramay, u juda kuchli ayol ekanini his qildim.

Palataga qaytgach...

Chayoung onasiga tik qaray olmadi.

Yengining uchini barmoqlari orasida ezg‘ilar ekan, sekin dedi:

— Siz bilgan ekansiz...Bilgan ekansiz-u...Menga aytmabsiz.

Han xonim qiziga mehr bilan boqdi.

— Seni bundan ham ko‘proq xavotirga solishni istamadim.

Bir lahza sukut saqladi.

So‘ng xotirjam ovozda dedi:

— Mening vaqtim...Ko‘p qolmabdi.

— Bunday demang!

Chayoungning ovozi birdan keskin chiqdi. Ko‘z yoshlarini tiyolmay qoldi.

— Bunday gapni eshitishni xohlamayman!

Han xonimning nigohi mehr bilan yumshadi.

U qizining qo‘lini ushlab, mayin tabassum qildi.

— Bu haqiqat, qizim. Ba'zan haqiqatni eshitish juda og‘riqli bo‘ladi. Ammo...Hammamiz ham haqiqatdan qo‘rqamiz.

Han xonim yiqilib tushganidan keyin shifokorlar ehtiyot chorasi sifatida uni bir kechaga shifoxonada olib qolishdi.

Kimyoterapiyadan keyingi holatini va hayotiy ko‘rsatkichlarini kuzatishlari, shuningdek, tahlil natijalarini nazorat qilishlari kerak edi.

Shu sabab Chayoung o‘sha kecha uyga yolg‘iz qaytishga majbur bo‘ldi.

Ammo uyga kirishi bilan bu qarori unchalik ham to‘g‘ri bo‘lmaganini his qildi.

Ichidagi bo‘shliq shu qadar og‘ir ediki...

U o‘sha kecha Minhyuckning uyiga yoki hatto Namjoonnikiga borishi kerakmidi, deb o‘ylab qoldi.

Chunki ayni damda u bitta narsani juda yaxshi bilardi.

U yolg‘iz qolishni istamasdi.

••••••••••••••

Ertasi tong otishi bilan Chayoung yana mashinasiga o‘tirib shifoxona tomon yo‘l oldi.

Onasini uyga olib kelgach, uni ehtiyotkorlik bilan ichkariga boshlab kirdi.

Han xonimni divanga o‘tqazarkan, Chayoung xayolidan o‘tayotgan dahshatli ehtimollarni o‘ylamaslikka urinardi.

Ammo buning iloji bo‘lmayotgandi.

Han xonim qo‘lidagi issiq qahvadan bir ho‘plam ichib, qiziga mehr bilan kulib qaradi.

— Chayoung... Xayolingdagi g‘ildiraklar qanday aylanayotganini deyarli eshitib turibman.

Chayoung darhol boshini chayqadi.

— Hech nimani o‘ylayotganim yo‘q.

Han xonim kulib yubordi.

— Yo‘q, o‘ylayapsan. Hatto miyang qanday tinmay ishlayotganini ham sezish mumkin.

So‘ng u jiddiyroq ohangda davom etdi.

— Menga hech qanday yomon narsa bo‘lmaydi.

Chayoung bunga chiday olmadi.

— Oyijon...

U chuqur xo‘rsindi.

— Axir natijalarni o‘zingiz ham eshitdingiz-ku.

Ko‘zlariga yosh qalqdi.

— Ular...

Ovozi titrab ketdi.

— Ular sizning umringiz ko‘p qolmaganini aytishdi. Shunday ekan...Qanday qilib xavotir olmasligim mumkin?

Shu payt Han xonimning ovozi odatdagidan qat'iyroq yangradi.

— Im Chayoung.

Chayoung beixtiyor seskanib ketdi.

Onasi uni deyarli hech qachon to‘liq ismi bilan chaqirmasdi.

Faqat Chayoung kichkinaligida maktabdan keyin parkka olib borishni xarxasha qilib so‘ragan paytlardagina shunday murojaat qilardi.

Han xonim kursiga suyandi. Ko‘zlari sokin edi.

— Menga xavfli o‘pka saratoni tashxisi qo‘yilganiga qaramay, mana shu kungacha yashab keldim.

U mayin jilmaydi.

— Bu o‘zining o‘zi Xudoning menga bergan ulkan ne'mati. Men buning uchun har kuni shukr qilaman.

Bir lahza sukut saqladi.

— Axir...Ikkalamiz ham boshidanoq buni bilardik. Men to‘qson yoshgacha yashay olmasligimni.

Han xonim kulimsirab qo‘shimcha qildi.

— Garchi xolang buning aksini aytib, meni doim ovutishga harakat qilgan bo‘lsa ham...

Birdaniga, hech qanday ogohlantirishsiz Chayoungning ko‘zlaridan yosh oqib ketdi.

Chayoung 🥺

Yoshlar yonoqlari bo‘ylab tinmay oqarkan, u asta onasi tomon yurdi-da, xuddi mehr izlayotgan mushukchadek onasining bag‘riga bosh qo‘yib, tizzasiga suyanib oldi.

Han xonim mehr bilan uning sochlarini silay boshladi.

— Nega yig‘layapsan, qizim?

Chayoungning ovozi yig‘idan titrardi.

— Ch-chunki...

U zo‘rg‘a gapirardi.

— Men...Men yolg‘iz qolishni istamayman...

So‘zlari hiqillab uzilib ketardi. Ko‘z yoshlaridan yuzi nam bo‘lib ketgan edi.

Han xonim uning boshini ohista silab turarkan, muloyim ovozda dedi:

— Qizim...Hayotning qaysidir nuqtasida har bir inson yolg‘iz qoladi.

— Muhimi esa yolg‘iz qolish emas...Muhimi, o‘sha vaziyatni qanday qabul qilishimiz va qanday yengib o‘tishimizdir.

••••••••••••••

Chayoung onasini yana uyda yolg‘iz qoldirishni umuman istamasdi.

Ammo Han xonim qat'iy turib olgach, uni deyarli eshikdan itarib chiqarib, ishiga jo‘natishga muvaffaq bo‘ldi.

Bolalar bog‘chasida esa odatdagidek hayot qaynardi.

Xonani kichkintoylarning beg‘ubor kulgilari, quvnoq qichqiriqlari va yugurib o‘ynayotgan shodon qadam tovushlari to‘ldirib turardi.

Bolalar bog'chasi

Ammo shu yorug‘ muhit ichida...Go‘yo faqat Chayoungning ustidagina qorong‘i bulut osilib turgandek edi.

U bolalarni xavotirga solmaslik uchun tabassum qilishga urinardi.

Lekin bu tabassum qalbidan emas, majburan paydo bo‘layotgan edi.

— Im o‘qituvchi...

Chaqiruvni eshitib, Chayoung pastga qaradi.

Kichkina Yoo Mingyu asta uning oldiga kelib to‘xtadi.

Qoshlarini chimirib, xavotir bilan o‘qituvchisiga tikildi.

— Im o‘qituvchi... Siz xafamisiz?

Chayoung mayin kuldi.

— Nega bunday deb o‘ylading, Mingyu?

Mingyu jiddiy ohangda javob berdi:

— Chunki yuzingiz xafa ko‘rinyapti.

Keyin u bolalarcha samimiyat bilan qo‘shimcha qildi:

— Xafa bo‘lmang. Biz sizni juda yaxshi ko‘ramiz!

Bu gap Chayoungning yuragini iliq bir tuyg‘u bilan to‘ldirdi.

Lablaridagi tabassum bu safar chinakam edi.

— Men ham sizlarni juda yaxshi ko‘raman.

U Mingyuning boshini mehr bilan siladi.

— Endi men haqimda o‘ylama. Bor, do‘stlaring bilan o‘yna.

Mingyu yana bir marta o‘qituvchisiga xavotir bilan qaradi. So‘ng bosh irg‘ab, boshqa bolalar tomon yugurib ketdi.

Chayoung esa yana o‘z xayollari bilan yolg‘iz qoldi.

— Fikrlaringni men bilan ham bo‘lishasanmi?

Bu ovozni eshitib, Chayoung ortiga burildi.

Uning boshlig‘i — janob Jung unga iliq tabassum bilan qarab turardi.

Janob Jung

Janob Jung doimo muloyim va mehribon inson edi.

Chayoung bilan onasi og‘ir kunlarni boshdan kechirayotgan paytlarda ham u ularga imkon qadar yordam berishga harakat qilgan.

Mahalladagi hamma uni hurmat qilardi.

Chayoung ham ish paytida ko‘pincha u bilan dardlashib turardi.

Qiz chuqur nafas chiqardi.

Go‘yo uzoq vaqtdan beri ichida ushlab turgan og‘ir yukni chiqarayotgandek edi.

— Shunchaki...Juda charchadim.

Janob Jung bosh irg‘adi.

— Eunbining yiqilgani haqida eshitdim. Ahvoli yaxshimi?

Chayoung bir muddat jim qoldi.

— O‘zlari "yaxshiman" deyishyapti. Lekin...Men nima deb o‘ylashni ham bilmay qoldim.

Ko‘zlari yana namlandi.

— Kimyoterapiya natijalari ham chiqdi...

Ovozi titradi.

— Unda...Unda oyimning umrlari ko‘p qolmagani yozilgan.

Bu so‘zlarni yana bir bor ovoz chiqarib aytish Chayoung uchun nihoyatda og‘ir edi.

Tomog'iga achchiq tugun tiqildi.

Janob Jung ham bir muddat nima deyishini bilmay qoldi.

Nihoyat u og‘ir xo‘rsinib dedi:

— Bechora Eunbi...

So‘ng Chayoungga achinish bilan qaradi.

— Va...Bechora sen ham.

Shu so‘zlardan keyin Chayoungning ovozi avvalgidan ham ojizroq eshitildi.

Go‘yo yuragi parcha-parcha bo‘layotgandek edi.

— Agar...

U zo‘rg‘a gapirdi.

— Agar oyim ketib qolsalar...

Ko‘zlaridan yana yosh oqib tushdi.

— Unda...Menda yana kim qoladi?