З.

The private hell #Sena

2026-09-20T19:51:13.644Z

Ep 5

Yoongi Kazuhani oziga tortgancha undan bosa olardi. Bir pastki labini bir tepa labini shimib opardi. Kazuha esa uni boynidan qolini otqazib orab olgandi.

Yoongi yotoqqa otirib olgandi. Kazuha esa uni ustida harakatlanardi. Lablar hali ham birlashgandi. Yoongini qollari uni orqasida edi. Ezib urardi. Yoongi uni kiyimlaribi yechib tashadi va tegiga oldi. Kazuha faqatgina ichki kiyimda qolgandi.

Yoongi ularni ham yechib Kazuhaga yana ham qattiq tegindi. Lablari hali ham birga, bir qoli kokragida bir qoli esa amida edi. Kazuha allaqachon nam bolgandi. Yoongi bitta barmogini kirgazib chiqara boshladi.

Lablari uzulib boynilariga otdi. U yerdan opib yalab sekin zasosla qoya boshladi. Amiga esa 2 ta barmogini tiqib chiqara boshladi. Kazuha nola qilardi

- immm

Yoongi uni turgizib rakum qilib turgizdi va orqa anal teshigiga bita barmogini tiqib chiqara boshladi.

- ahhh Kazuha judayam tor

Yoongi yana bitta barmogini tiqib ichida oynata boshladi.

-ohhhhh

Ikkinchi qolini esa amiga oborib 2 ta barmogini tiqib oynata boshladi. Yoongi Kazuhani anal ham *mni massaj qilardi.

Yoongi vibiratori olib uni klitoriga bosardi. Ozi esa analiga kirishga harakat qilardi. Kirishga harakat qilardi Kazuha esa uni siqib qoyardi. Yoongi krem ob uni azosiga surdi va uchini anali kirgiza boshladi.

- mmmmm ahhh

Yoongi faqat uchini kirgazib chiqarardi. Kotiga urib s*kardi. Yana qattiq urib hammasini ichiga kind kirgazib yubordi. Kazuha baqirib yubordi

- Ahhhhh mmmmm imm

Yoongi tez tez kirgazib chiqarardi. Faqatgina uchigacha ob keb yana boricha tiqardi.

- tur

Yoongi uni tepaga qaratib yotqizdi va oyogini yelkasiga qoyib *miga hammasini tiqib yubordi. Va toxtamasdan aloqa qila boshladi. 2 ta barmogini analiga tiqib oynata boshladi.

Kazuhaniki kela boshladi uniki kelayotganda Yoongini siqib qoyardi. Yoongi ham birga ichiga boshanib yubordi

'The end

Tunning alanga ichida kechgan har bir soniyasi xonada hali ham issiq va og'ir havo bo'lib saqlanib qolgandi. Yoongining bag'rida, uning ko'ksiga bosh qo'yib yotarkanman, birinchi marta bu jahannamda faqat azob emas, balki meni tubsizlikka tortayotgan kuchli ehtiros borligini tan oldim. U sochlarimni sekin silab, xotirjam nafas olardi. Lekin bu xotirjamlik uzoqqa cho'zilmasligini ikkimiz ham bilardik.

Ertalab Yoongi ish yuzasidan ertaroq chiqib ketdi. U ketishdan oldin lablarimga mayin bo'sa qo'yib, bugun uyda bo'lishini va hech qayerga chiqmasligimni tayinladi. Uning ovozidagi o'sha tanish, qat'iy va himoya qiluvchi ohang baribir yoqimli edi.

Tushga yaqin pastga, oshxonaga tushganimda, zalda kutilmagan mehmonni ko'rib to'xtab qoldim.
Yejin.

U divanda o'tirgancha qahva ichardi. Bugun u kechagidagidan ham takabburroq kiyingan, yuzida esa sovuq va ayyorona tabassum bor edi. Men uni payqamay o'tib ketmoqchi bo'ldim, lekin u stakanni tiqillatib stolga qo'ydi-da, o'rnidan turdi.

— Hali ham shu yerdamisan? — dedi u menga yaqinlashib. Uning ko'zlarida yaqqol nafrat va mensimaslik yonardi. — Tog'am seni shunchaki vaqtinchalik o'yinchoq qilib ushlab turganini qachon tushunib yetasan?

— Yejin, bu seni ishing emas, — dedim bosiqlik bilan, lekin ichimdagi g'azabni ushlab turardim.

— Mening ishim! — u to'satdan ovozini balandlatdi va menga bir qadam yaqinlashdi. — Yoongi tog'am hech qachon seni sevmaydi. Sen uning uchun shunchaki otangning qarzi evaziga kelgan asirsan. Uning yonida kim turishi kerakligini bilasanmi? Uning darajasidagi inson!

U sumkasidan qandaydir konvert chiqardi va uni stol ustiga otdi.

— Buni ko'rib qo'y. Tog'amning o'tmishi va u aslida kimlar bilan birga bo'lgani haqida. Sen kabi oddiy va ojiz qizlar uning saroyida uzoq ushlanib qolmaydi.

Men konvertga qaradim. Unda Yoongining boshqa bir nufuzli oila qizi bilan tushgan suratlari va qandaydir hujjatlar bor edi. Yejin mening ko'zlarimdagi ikkilanish va og'riqni ko'rib, g'olibona iljaydi.

— Agar ozgina bo'lsa ham g'ururing bo'lsa, bu yerdan o'zing ketasan. Aks holda, tog'amning o'zi seni ko'chaga uloqtiradi, — dedi u pichirlab.

O'sha daqiqada eshik shiddat bilan ochildi va bo'sag'ada Yoongi paydo bo'ldi. Uning ko'zlari bir soniyada stoldagi konvertga va Yejinning yuzidagi ayyor tabassumga tushdi.

Uning aurasidagi qorong'u va shafqatsiz g'azab bir soniyada butun zalni qoplab oldi...

Yoongining qadamlari butun zal bo'ylab og'ir va xavfli eshitildi. Uning ko'zlaridagi muzdek g'azab Yejinga qadalganida, qizning yuzidagi g'olibona tabassum bir soniyada yo'qoldi. U bir necha qadam orqaga chekindi.

— Tog'a... men shunchaki... — Yejinning ovozi titrab ketdi.

Yoongi bir og'iz ham so'z demasdan stol yoniga keldi. U stol ustidagi konvertni oldi va ichidagi suratlarni bir qarashda ko'zdan kechirdi. So'ngra ularni shafqatsizlarcha yirtib, polga otib yubordi.

— Yejin, — dedi Yoongi. Uning ovozi past, lekin pichoqdek o'tkir edi. — Bu uyga oxirgi marta qadam bosishing.

— Tog'a! U bir oddiy asir bo'lsa! Nega u uchun meni haydayapsiz?! — Yejin chiday olmay baqirib yubordim.

— Chunki u — Kazuha. Va u bu saroyda sening emas, mening qarorim bilan yashayapti, — Yoongi Yejinga yaqinlashib, uning ko'zlariga Tikildi. — Hozirroq bu yerdan yo'qol. Agar yana bir marta uning tinchligini buzsang yoki unga nisbatan hurmatsizlik qilsang, ota-onang ham seni mening g'azabimdan qutqara olmaydi.

Yejin lablarini tishlab, menga nafratli nazar tashladi va sumkasini olib, yugurgancha qasrdan chiqib ketdi.

Zalda faqat ikkimiz qoldik. Yoongi menga o'girildi. Uning ko'zlarida hali ham g'azab uchqunlari bor edi, lekin menga qaraganida u biroz yumshadi. U sekin yanada yaqinlashib, yerda yotgan yirtilgan suratlarga e'tibor bermay, qo'limdan ushlab o'ziga tortdi.

— Uning gaplariga ishondingmi? — dedi u pichirlab, iyangizdan ushlab yuzimni ko'tararkan.

— U yerdagi suratlar... u hujjatlar... — dedim ko'zlarimda yosh bilan. — Yoongi, men siz uchun kiman? Shunchaki navbatdagi ermakmi?

Yoongi chuqur xo'rsindi. U kutilmaganda meni bag'riga mahkam bosdi. Uning issiq, qattiq quchog'i va ko'kragining bir maromda urishi menga xotirjamlik berishga urinardi.

— Sen ermak emassan, Kazuha, — dedi u sochlarim orasiga lablarini bosib. — U suratlar o'tmishdagi majburiy siyosiy kelishuvlar edi va men ularni allaqachon yo'q qilganman. Sen esa... mening bugunim va kelajagimsan.

U mening yuzimni kaftlari orasiga olib, lablarimdan chuqur va ehtirosli bo'sa oldi. Bu safargi bo'sa sovuq va tajovuzkor emas, balki mening ichimda paydo bo'lgan barcha shubhalarni kuydirib tashlashga qodir bo'lgan issiq alanga edi...

Uning bu samimiy so'zlari va issiq bo'sasi mening yuragimdagi so'nggi shubha devorlarini ham chil-parchin qildi. Uning quchog'ida tura turib, o'zimning bu "qorong'i jahannam"ga va uning egasiga qanchalik chuqur bog'lanib qolganimni his qildim.

Yoongi meni qo'llarida ko'tarib oldi-da, sekin yuqoriga, xonamizga olib chiqdi.

U meni yotoqqa yotqizib, ustimga engashdi. Uning ko'zlarida endi avvalgi shafqatsizlik yoki tajovuz emas, balki chuqur, cheksiz bir sadoqat va otashin ehtiros yonardi.

— Endi hech qanday o'tmish, hech qanday Yejin yoki boshqa birov oramizga kira olmaydi, — dedi u past, bo'g'iq ovozda. — Sen faqat meniki bo'lasan, Kazuha. Hamma ma'noda.

— Yoongi... — pichirladim uning bo'ynidan quchib.

U lablarimni yana bir bor zabt etdi. Bu safargi yaqinligimiz avvalgilaridan butunlay farq qilardi. Unda majburlov emas, ikkimizning ham bir-birimizga bo'lgan telba ko'nikishimiz va yonayotgan tuyg'ularimiz bor edi. Uning har bir tegishi, barmoqlarining terim bo'ylab mayin sirg'alishi tanamda unutilmas tuyg'ular alangasini yoqardi.

Kechgacha bir-birimizning bag'rimizda, dunyodagi hamma narsani unutgancha qoldik.

Oradan ikki kun o'tdi. Muhit tinchlangandek, Yoongi bilan munosabatlarimiz so'ngsiz bir ehtiros va iliqlik bilan davom etayotgandi. Lekin bir kuni tushdan keyin, Yoongi ishda bo'lgan vaqtda, xizmatchi menga maxsus xat keltirib berdi.

Xat ustida otamning muhr va dastxati bor edi.
Yuragim hapriqib, xatni ochdim. Lekin undagi so'zlarni o'qir ekanman, ko'zlarimga ishonmadim, qo'llarim titrab ketdi

- Kazuha, qizim... Agar bu xatni o'qiyotgan bo'lsang, demak men mamlakatdan chiqib ketishga ulgurdim. Senga aytmagan bitta haqiqatim bor edi: Min Yoongi seni otangning qarzi uchun emas, o'zining shaxsiy intiqomi uchun yoniga oldi. Uning oilasi va bizning oilamiz o'rtasidagi eski adovat sabab u seni qasddan nishonga olgan. U senga berayotgan barcha mehr va ehtiros — seni butunlay yo'q qilish va menga azob berish uchun bir o'yin. Tezgina u yerdan qoch...

Xat qo'limdan tushib ketdi. Boshim aylanib, devorga suyanib qoldim.
Eshik ochilib, xonaga xuddi shu daqiqada Yoongi kirib keldi. Uning yuzida tabassum bor edi, lekin yerda yotgan xatni va mening oqarib ketgan yuzimni ko'rib, u birdan to'xtadi...

Yoongining ko'zlaridagi miltillayotgan xotirjamlik bir soniyada yo'qolib, o'rnini o'tkir va sovuq xavotirga bo'shatib berdi. U sekin menga yaqinlashdi va yerda yotgan xatga, keyin esa ko'zlarimda qotib qolgan yosh va nafratga qaradi.

— Kazuha... bu nima? — dedi u past ovozda. U yerga egilib xatni olmoqchi bo'ldi.

— Tegmang! — baqirib yubordim orqaga chekinib. Ovozim qaltirab, bo'g'zimga achchiq ho'ngrash tiqildi. — Bunga tegishga haqqingiz yo'q!

Yoongi to'xtadi. U xatni yerga tashlamay, sekin o'qib chiqdi. Uning yuzidagi ifoda har bir so'z sayin o'zgarib borardi. Uning jag' mushaklari kerildi, ko'zlaridagi iliqlik butunlay so'ndi. Lekin u yerda g'azab emas, ko'proq chuqur bir og'riq paydo bo'lgandek edi.

— Otang... senga buni yozdimi? — dedi u xatni mahkam g'ijimlab.

— Yolg'onmi?! — dedim qadam-qadam unga yaqinlashib, ko'kragiga qo'llarim bilan urib. — Ayting, yolg'onmi?! Meni shunchaki intiqom uchun olib kelganingiz, oilamiz o'rtasidagi adovat sabab meni nishonga olganingiz... hammasi rostmi?! Menga ko'rsatgan bu "mehringiz", ehtirosingiz... hammasi soxta o'yinmidimi?!

Yoongi qo'llarimni ushlab qoldi. Uning ushlashi qattiq edi, lekin zarracha azob bermasdi. U ko'zlarimga to'g mezonidan, tubsiz va qorong'i nigohi bilan tikildi.

— Avvalida... ha, — dedi u bosiqlik bilan, lekin har bir so'zi yuragimga lezviya kabi botdi. — Otang mening oilamga nima qilganini bilmaysan. Men seni bu yerga o'sha intiqom uchun, otangni iztirobda qoldirish uchun olib kelgandim.

Yuzimga achchiq yoshlar oqib tushdi. Demak, hammasi o'yin edi. Men uning qasridagi shunchaki bir shaxmat donasi edim.

— Lekin... — Yoongi kutilmaganda meni o'ziga mahkam tortib, yuzimni kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari titrayotgan edi. — Lekin sen hammasini o'zgartirib yubording, Kazuha. Men seni bu jahannamga intiqom uchun olib kelgan edim, lekin o'zim sening tutquningga ulandim. Bu o'yin allaqachon tugagan!

— Men sizniki emasman! — dedim uni itarib yuborishga urinib. — Siz maxluqsiz! Meni qo'yib yuboring!

— Yo'q! — u men bilan birga devorga taqaldi. Uning nafasi yuzimni kuydirardi, ko'zlarida vahshiy va obsessiv ehtiros alanga olardi. — Men seni hech qayerga qo'yib yubormayman! Otang qochib ketgan bo'lishi mumkin, lekin sen shu yerdasan. Va sen endi intiqom quroli emassan, sen mening hayotimsan!

U lablarimga tajovuzkor, och va quturgan bo'sa bilan yopishdi. Bu safargi yaqinlikda nafrat, iztirob va uni yo'qotishdan qo'rquv bir-biriga qorishib ketgandi. Men uni urardim, itarardim, lekin uning bag'ridan qutula olmasdim.

Abadiylik 3 #Sena🎸

2026-09-17T00:46:27.183Z

Ep 10

Minho Alexning xonasida turg‘unlashib qoldi. Uning qo‘lidagi pichoq silkinib, polga tushdi. Atrofda qolgan yolg‘iz narsa — noma’lum ayolning hayrat va qo‘rquvga to‘la ko‘zlari hamda Alexning yuzidagi sovuq istehzo edi.

— Qayerda u? — Minho ovozi chiqmay qolgan darajada bo‘g‘iq, ammo o‘ta xavfli ohangda pichirladi. U Alexning yoqasini qo‘yib yubordi-da, orqasiga bir qadam tashladi. — Uni qayerga yashirding, iflos?!

Alex xotirjamlik bilan kostyumining yenglarini to‘g‘riladi

— Men senga o‘xshab odamlarni qafasda saqlamayman, janob Kang. U o‘z xohishi bilan ketdi. Va ishonch hosil qilki, u seni oxirgi marta ko‘rdi.

Jungkook esa xonaning burchagida turgancha tishlarini g‘ajidi. Uning ham asab tolalari uzilish darajasiga kelgandi. Minho bilan bu yerda mushtlashishdan ma'no yo‘q edi — Sena yana ularning kaftidan sirg‘alib chiqib ketgandi.

Minho birdan o‘girilib, uydan otilib chiqdi. U o‘z mashinasiga yugurib borib, eshigini ochdi va o‘ringa o‘tirdi. Uning boshida faqat bitta fikr charx urardi

'Sena uni tashlab ketdi. U yana qochdi'

Minho mashinani joyidan shiddat bilan qo‘zg‘atib, shaharning eng qorong‘u ko‘chalari tomon haydab ketdi. Yomg‘ir yana jala quyib yubordi, lekin bu safar uning ko‘zyoshlari yomg‘ir tomchilariga qo‘shilib oqayotganini hech kim ko‘rmasdi. U o‘zining zaharli sevgisi bilan Senani butunlay yo‘qotib qo‘yganini endi chinakamiga anglay boshlagandi.

Jungkook ham o‘z mashinasiga o‘tirib, Minhoning ortidan ketishni o‘yladi, lekin to‘xtadi. U boshini rulga qo‘yib, og‘ir nafas oldi. U ham Senani yo‘qotgandi.

Shaharning narigi chetida, Alex aytgan boshqa bir xavfsiz maskanda esa Sena deraza ortidan yog‘ayotgan yomg‘irga tikilib o‘tirardi. Uning oyog‘i og‘riyotgan bo‘lsa-da, ko‘ksida ilk bor yengillik bor edi. Lekin bu yengillik qancha davom etadi? Minho uni topish uchun dunyoni ag‘dar-to‘ntar qilishini u juda yaxshi bilardi.

Minho o‘zining shaxsiy kabinetida, hamma narsani yer bilan bitta qilib, qorong‘ulikda o‘tirardi. Stol ustidagi qimmatbaho viski qadahi devorga urilib, minglab bo‘laklarga bo‘linib ketdi.

Uning ko‘zlari qonga to‘lgan, nafas olishi esa yirtqich hayvonning g‘arillashiga o‘xshardi.

— Sen meni aldayapsan, Sena... — deb pichirladi u, devordagi Sena tushirilgan katta suratga tikilib. — Sen meni qanchalik uzoqqa qochirsang, men seni shunchalik qattiqroq izlayman. Sen mening xatoyimsan, sen mening gunohimsan va sen mening oxirgi nafasimda ham faqat meniki bo‘lasan.

U birdan telefonini oldi va Yoongiga qo‘ng‘iroq qildi. Yoongi — uning sodi eng yaqin dosti edi.

— Yoongi, shahardagi hamma joyni ko‘zdan kechir. Alexning aloqalari, u borishi mumkin bo‘lgan yashirin joylar... Hammasini. Agar u "yangi ayol"ni qurbonlik qilgan bo‘lsa, demak, u Sena uchun juda qadrli bo‘lgan joyga ketgan.

— Minho, balki biroz to‘xtarmiz? — dedi Yoongi ehtiyotkorlik bilan. — Politsiya, Jungkook... Vaziyat chigal.

Minho qahqaha otib yubordi. Bu qahqaha emas, balki jon taslim qilayotgan odamning xirillashi edi.

— Jungkookmi? U ham o‘yinchoq. U ham Senani o‘zining qafasiga solmoqchi. Biz uchalamiz o‘sha qizning atrofida aylanib yuribmiz. Lekin men, Yoongi, men uni topaman va bu safar uni o‘z qo‘llarim bilan butun dunyodan uzib qo‘yaman.

Ayni paytda, Sena panoh topgan uyda vaziyat keskinlashgandi. Alex eshikni qulflab, derazalarni mahkam yopdi. U Senaga bir stakan issiq choy uzatdi.

— Sena, Minho ahmoq emas. U sizni izlashdan to‘xtamaydi. Biz bu yerda ko‘p qololmaymiz.

Sena titroq qo‘llari bilan stakanni oldi. Uning ko‘zlari deraza ortidagi qorong‘u bog‘ga qadalgan edi. Har bir shoxning qimirlashi, har bir shamol g‘uvillashi unga Minho kelayotgandek tuyulardi.

— Nega u meni tinch qo‘ymaydi? — dedi Sena yig‘lamsirab. — Men uning uchun shunchaki bir buyummanmi?

— Siz uning uchun hayot ma’nosisiz, — dedi Alex jiddiy. — U sizni sevmaydi, Sena. U sizga egalik qilishni sevadi. Va bu narsa uni yirtqichga aylantirmoqda.

Shu payt, uzoqdan mashina chiroqlari nur sochdi. Alex darhol chiroqlarni o‘chirdi va Senaning qo‘lidan ushlab, orqa eshik tomon yo‘naltirdi.

— Ular kelishdi, — dedi Alex pichirlab.

Minho va Jungkook o‘rtasidagi vaqtinchalik ittifoq yana ishga tushgandi. Ular endi bir-birlari bilan raqobatlashmay, balki ov qilish uchun birlashishgandi. Sena yana qochishga majbur edi, lekin bu safar qochish uchun yo‘llar tobora kamayib borardi.

Alex va Sena tunda yomg‘ir ostida yugurishar, atrofdagi qorong‘u daraxtzor ularni o‘z bag‘riga yashirib olgandek edi. Minho va Jungkookning mashina chiroqlari orqada charaqlab, xuddi och bo‘rilar singari ularni qidirardi.

— Sena, shu yerdan o‘ngga buriling! Men ularni chalg‘itaman! — dedi Alex.

U to‘satdan to‘xtab, ortiga o‘girildi va shovqin chiqara boshladi. Uning maqsadi — ovchilarni o‘ziga qaratish edi.

Sena esa bor kuchi bilan yugurardi. Yarador oyog‘i jon berib og‘rirdi, lekin qo‘rquv unga og‘riqni his qilishga qo‘ymasdi. U nihoyat shahar chekkasidagi katta yo‘lga chiqib oldi. U yerda birorta mashina to‘xtatib, yordam so‘rashga umid qildi.

Uzoqdan bir mashina yaqinlashayotganini ko‘rib, Sena qo‘lini baland ko‘tardi.

— Iltimos, to‘xtang! Yordam bering! — deya baqirdi u.

Qora, dabdabali mashina sekinlashdi va yoniga kelib to‘xtadi. Sena ichkaridagi odamni ko‘rish uchun egildi. Mashina oynasi pastga tushdi. Lekin ichkarida u kutganidek oddiy haydovchi emas, balki qora ko‘zoynak taqqan, yuzida sovuq va qat’iy ifoda bo‘lgan begona erkak o‘tirardi.

— Ichkariga kiring, Sena xonim, — dedi u ovozi qaltiramasdan, xuddi oldindan kutgandek.

— Siz kimsiz? Men... men sizni tanimayman! — Sena orqaga tisarila boshladi.

Lekin kech edi. Mashinadan yana ikki nafar baquvat yigit chiqib, uning qo‘l-oyoqlarini mahkam ushlashdi. Sena qichqirmoqchi bo‘ldi, lekin og‘ziga yopilgan ro‘mol uning ovozini bo‘g‘ib qo‘ydi. Uni mashinaga itarib solishdi.

Mashina joyidan shiddat bilan qo‘zg‘aldi. Sena o‘zini mashina o‘rindig‘iga tashlab, yig‘lashga harakat qildi, lekin qo‘rquvdan qotib qolgandi. U kimning qo‘liga tushganini bilmasdi. Minho emas... Jungkook ham emas. Bu butunlay boshqa bir kuch edi.

Oradan besh daqiqa o‘tib, o‘sha joyga Minho va Jungkook yetib kelishdi. Ular Alexni yiqitib, uni qiynoqqa solib, Senaning qayerdaligini so‘rashgan, Alex esa yiqilgancha kulib qo‘ygan edi.

— U ketdi, Minho! — deb baqirdi Alex qonli lablari bilan. — U endi sizlarning qafasingizda emas!

Minho mashinadan tushib, atrofga alangladi. Yo‘l chetida Sena tashlab ketgan bir poyabzal qoldi, xolos. U yerda Sena yo‘q edi. Lekin Minho yerda qolib ketgan shina izlarini ko‘rdi. Bu izlar Alexning mashinasiniki emasdi.

Minhoning yuzi bo‘zardi. U tushundi yana bir o‘yinchi paydo bo‘lgan edi. Sena uning "mulki" bo‘lishi kerak edi, lekin hozir u kimningdir qo‘lida o‘lja bo‘lib ketgandi.

— Yo‘q... — dedi Minho, uning g‘azabi endi dahshatli bir sovuqqonlikka aylandi. — Kim bo‘lishidan qat’iy nazar... Men ularning barchasini o‘ldiraman. Sena faqat meniki!

Jungkook esa mashina izlariga tikilib qoldi. Uning ko‘zlarida esa g‘azabdan ham ko‘ra chuqurroq bir tuyg‘u — rashk va xavotir bor edi. U Senani topishi kerak, lekin endi raqobatchilari ko‘paygandi.

Sena ko‘zlarini ochganida, o‘zini Minho yaratgan qorong‘u va zaharli xonada emas, balki juda hashamatli, ammo sovuq, marmar devorli xonada ko‘rdi. Bu yer xuddi qamoqxonaning "oltin" varianti kabi edi.

Eshik sekin ochildi va xonaga qirq yoshlardagi, ko‘zlarida hayotiy tajriba va shafqatsizlik qotib qolgan bir erkak kirdi. Bu — Ruslan edi.

U shahar osti dunyosining eng yashirin, ammo eng kuchli rahbarlaridan biri, Minho bilan uzoq yillik eski hisob-kitoblari bo‘lgan odam.

Ruslan Senaga yaqinlashib, stulga o‘tirdi. Uning nigohida Minho kabi kasalona mehr yoki Jungkook kabi aqldan ozgan obsesiya yo‘q edi. U yerda faqat sovuq hisob-kitob bor edi.

— Uyg‘ondingmi, Sena? — dedi Ruslan bosiqlik bilan. — Qo‘rqma. Men sening jismingga yoki ruhingga Minho kabi egalik qilmoqchi emasman.

Sena titrab, o‘rnidan turishga urindi

— Siz kimsiz? Nega meni o‘g‘irladingiz?

Sena ko‘zlarini ochganida, o‘zini Minho yaratgan qorong‘u va zaharli xonada emas, balki juda hashamatli, ammo sovuq, marmar devorli xonada ko‘rdi. Bu xona qamoqxonaning "oltin" varianti kabi edi.
Eshik sekin ochildi va xonaga qirq yoshlardagi, yuz tuzilishi keskin, nigohi esa o‘tkir pichoqdek bo‘lgan erkak kirdi. Bu — Baek Si-woo edi. U shahar osti dunyosining eng yashirin, ammo eng kuchli biznesmenlaridan biri. U hech qachon sahnada bo‘lmagan, u har doim soyada qolib, odamlarning taqdirini boshqargan.
Baek Si-woo Senaga yaqinlashib, stulga o‘tirdi. Uning nigohida Minho kabi kasalona mehr yoki Jungkook kabi aqldan ozgan obsesiya yo‘q edi. U yerda faqat sovuq nafrat va hisob-kitob bor edi.
— Uyg‘ondingmi, Sena? — dedi u bosiqlik bilan. — Qo‘rqma. Men sening jismingga yoki ruhingga Minho kabi egalik qilmoqchi emasman.
Sena titrab, o‘rnidan turishga urindi:
— Siz kimsiz? Nega meni o‘g‘irladingiz?
Baek Si-woo istehzo bilan kulimsirab qo‘ydi.
— Men Minho Kangning eng katta xatosiman. Yillar oldin u mening oilaviy biznesimni, otamning obro‘sini va hayotimni vayron qilgan edi. U o‘zining "mulki" — seni qanchalik qattiq sevishini bilaman. U seni butun dunyodan yashirib, qafasda saqladi. Endi esa... men sening yordaming bilan uni o‘z qo‘llari bilan vayron qilaman.
Sena tushundiki, u shunchaki qurbon emas, u shunchaki nishon edi.
Shaharning narigi chetida, Minho o‘z xonasida devorga musht urib, nafasini rostlay olmayotgan edi. U "Baek Si-woo" nomini eshitgan zahoti, barcha rang-ro‘yi o‘zgardi. U o‘zining yoshligidagi, hali Minho "yirtqich"ga aylanmasidan oldingi qora kunlarni esladi.
Jungkook xonaga kirib keldi. Uning ham kiyimlari chang, yuzi esa g‘azabdan shishgan edi.
— U Baek Si-woo, Minho. Sen uni yillar oldin yo‘q qilganman deb o‘ylagan eding. U Senani shunchaki o‘g‘irlamadi. U sening eng zaif joyingga zarba berdi.

Minho Jungkookga o‘girildi. Uning ko‘zlarida endi faqat bir narsa bor edi: o‘zini va butun dunyoni yoqib yuborishga tayyor bo‘lgan yovuzlik.
— Baek Si-woo... — deb pichirladi Minho, tishlari orasidan. — U doim o‘yinlarga ustasi edi. U Senani tushunmaydi. U Senani shunchaki qurol deb o‘ylaydi. Lekin u bilmaydiki, Sena meniki!
Minho o‘zining qurol-yarog‘lari solingan qutini ochdi. U endi Senani "qutqarish" haqida o‘ylamayotgan edi. U Senani Si-woo qo‘lidan tortib olish va, agar kerak bo‘lsa, shaharni qonga belashga tayyor edi.
— Jungkook, — dedi Minho sovuqqonlik bilan. — Agar Senani qaytarib olmoqchi bo‘lsang, yo‘limdan qoch. Chunki men Baek Si-wooni tiriklayin ko‘maman.
Jungkook esa bir lahza ikkilanib qoldi. U Minho bilan dushman edi, lekin hozir ularning barchasini birlashtirib turgan narsa — Senani o‘sha "sovuq" odamning qo‘lidan qutqarib olish istagi edi. Ular bu safar shunchaki ovchilar emas, ular urush boshlamoqchi bo‘lgan ikki yirtqichga aylanishdi.

Abadiylik 3 #Sena

2026-09-14T15:13:16.924Z

Ep 9

Alex xonada turib, derazadan tashqariga qaradi. Ko‘cha bo‘ylab ikkita qora mashina sekin harakatlanib, chiroqlari bilan har bir uyning darvozasini tintuv qilayotgan edi.

Mashinalarning biridan Minho — yarasini mahkam bosgancha, ko‘zlarida qonli g‘azab bilan tushib keldi.

Ikkinchi mashinadan esa Jungkook qurolini shaylab, atrofdagi har bir izni ko‘zdan kechirib borardi.

Alex vaziyatning naqadar xavfli ekanligini darhol tushundi. U Senaning yoniga kelib, ehtiyotkorlik bilan uning yelkasidan ushladi.

— Ular yetib kelishdi, — dedi Alex bosiq, lekin shoshilinch ovozda. — Menda ortiqcha savol berishga vaqt yo‘q. Hozir pastga, yertolaga tushishingiz kerak. U yer xavfsiz.

Sena Minhoning ismini eshitiboq dahshatdan titrab ketdi. Oyog‘idagi og‘riqqa qaramay, Alexning yordamida o‘rnidan turdi. Alex oshxona burchagidagi gilamni surib, poldagi yashirin yog‘och eshikni ochdi. Pastga olib tushuvchi zinapoyalar zim-ziyo va qorong‘u edi.

— Shu yerda turing va hech qanday tovush chiqarmang, — pichirladi Alex va Senani ehtiyotkorlik bilan yertolaga tushirib, ustidan qopqoqni yopdi va gilamni qayta joyiga surdi.

Yertola ichi sovuq va qorong‘u edi. Sena devorga suyanib, nafasini ichiga yutdi. Oyog‘idagi bintdan hali ham ozgina qon szib chiqardi, ammo u og‘riqni unutib, yuqoridagi har bir harakatga quloq tutdi.

Oradan bir necha soniya o‘tib, Alexning uyining darvozasi va eshigi shiddat bilan g‘ijirlab, qattiq taqilladi.

Alex sovuqqonlik bilan ust-bashini to‘g‘rilab borib, eshikni ochdi. Bo‘sag‘ada ust-boshi yomg‘irdan ho‘l bo‘lgan, ko‘zlarida aqldan ozdiruvchi egalik hissi va nafrat yonib turgan Minho hamda uning ketida qurolini ushlagancha turgan Jungkook paydo bo‘ldi.

— Yordam bera olamanmi? — so‘radi Alex, yuzida hech qanday hayajonsiz.

Minho Alexni ko‘ksidan qattiq itarib, xonaga bostirib kirdi. Uning o‘tkir nigohlari darhol stol ustida turgan ikkita finjon qahvaga va polga to‘kilgan suv izlariga tushdi.

— U qayerda?! — baqirdi Minho, Alexning yoqasidan ushlab, uni devorga tirab. — Sen uni qayerga berkitding?!

Yertolada o‘tirgan Sena Minhoning bu vajohatli ovozini eshitib, qo‘rqib ketganidan o‘z qo‘llari bilan og‘zini mahkam yopdi...

Minho Alexning yoqasidan bo‘g‘gudek mahkam ushlab, uni devorga tirab turardi. Uning yuzidagi tomirlar bo‘rtib chiqqan, ko‘zlaridan zahar sochilardi. Jungkook esa ichkariga kirib, qurolini shaylagancha xonadagi har bir burchakni, divan orqasini va pardalarni ko‘zdan kechira boshladi.

— Qaytaraman, u qayerda?! — baqirdi Minho, Alexning yuziga yaqinlashib. — Bu yerda ikkita finjon qahva turibdi! Suv izlari bor! Menga yolg‘on gapirma, bo‘lmasa seni shu yerning o‘zida so‘yib tashlayman!

Alex hatto ko‘zini ham pirpiratgani yo‘q. U Minhoning qo‘lini yoqasidan bosiqlik bilan siltab tashladi va ust-boshini to‘g‘rilab oldi. Uning yuzida xotirjam va salobatli bir tabassum paydo bo‘ldi.

— O‘zingizni bosing, janob, — dedi Alex, ovozida zarracha hayajon bilinmay. — Men qizim bilan kechki qahvani ichayotgandik. U hozir narigi xonada uxlab yotibdi.

Ayni shu daqiqada yon xona eshigi sekin ochilib, kichkina, taxminan 4-5 yoshlardagi qizaloq ko‘zlarini uqalaganicha chiqib keldi. U o‘yinchog‘ini quchoqlab, uydagi qurolli va vajohatli erkaklarni ko‘rib, dadasining bag‘riga yugurib bordi.

— Dada... bular kim? Men qo‘rqyapman... — pichirladi qizaloq Alexning oyog‘idan quchoqlab.

Alex sekin cho‘kkalab, qizining sochlarini siladi

— Qo‘rqma, azizm. Bu amakilar shunchaki adashib kirib qolishibdi. Hozir ketishadi.

Jungkook qurolini sekin pastga tushirdi. U Alex va qizaloqqa tikilib, atrofdagi muhitni yana bir bor tahlil qildi. Hammasi juda tabiiy ko‘rinardi, lekin Minhoning ichidagi shubha va zaharli rashk alangasi haliyam o‘chmagan edi. U table-ga qo‘yilgan ikkinchi finjondagi qahvaga tikildi — u hali ham issiq va bug‘i chiqib turardi.

Minho sekin Alexning qiziga yaqinlashdi. Qizaloq uning ko‘zlaridagi sovuqqonlikdan qo‘rqib, Alexning ortiga yashirindi.

— Qizingiz juda chiroyli ekan... — dedi Minho, ovozi xuddi ilonning pichirlashidek sovuq va xavfli eshitilib. — Lekin agar menga yolg‘on gapirayotgan bo‘lsangiz... qizingiz yetim qolishi mumkin.

— Minho, yetar! — dedi Jungkook uning yelkasidan ushlab, ortga tortib. — Bu yerda hech kim yo‘q. Vaqtni yo‘qotyapmiz, Sena uzoqroqqa ketgan bo‘lishi mumkin. Ketdik!

Minho Alexga so‘nggi bor nafrat to‘la nigoh tashladi-da, sekin ortiga o‘girilib, eshik tomonga yurdi. Ular xonadan chiqib, eshikni qarsillatib yopishdi. Tashqarida mashina dvigatelining o‘chirilgan ovozi va g‘ildiraklarning loyni sepib ketgani eshitildi.

Yertolada nafasini ichiga yutib o‘tirgan Sena dahshatdan qaltirardi. Minhoning o‘sha sovuq tahdidlari va uning ovozi hatto taxta qopqoq ortidan ham Senaning yuragini muzlatib qo‘ygan edi.

Alex eshik qulflanganiga ishonch hosil qilgach, qizini xonasiga kirgizib yubordi-da, dahlizdagi gilamni surib, yertola qopqog‘ini ochdi.

— Ular ketishdi... Chiqishingiz mumkin, — dedi Alex, pastga qo‘lini uzatib.

Sena titroq qadamlar bilan yertoladan yuqoriga ko‘tarildi. Uning yuzi qog‘ozdek oqarib ketgan, har bir nafasida o‘sha unutilmas qo‘rquv va iztirob bor edi. Alex unga ehtiyotkorlik bilan suyanchiq bo‘lib, divanga o‘tqazdi va yarasiga dori surishda davom etdi.

— Rahmat... — pichirladi Sena, ko‘zlaridan yana yosh quyilib. — Qizingizni va o‘zingizni xavfga qo‘ydingiz.

— Asosiysi siz xavfsizsiz, — dedi Alex bosiqlik bilan, uning oyog‘iga toza bint bog‘lab.

Ayni shu daqiqada... qora mashina qorong‘u ko‘chalar bo‘ylab katta tezlikda yelib borardi.
Minho mashina rullini shunday qattiq ushlab olgandiki, barmoq bo‘g‘inlari oqarib ketgandi. Uning qornidagi pichoq yarasi achishib, ko‘ylagiga qon sizib chiqardi, ammo u bu jismoniy og‘riqni his qilmasdi. Uning ich-etini g‘ajiyotgan, aqldan ozdirayotgan narsa — boya Alexning uyida ko‘rgani, o‘sha kichkina qizaloqning surati edi.

Minhoning xayoli o‘tmishga, hali hamma narsa barbod bo‘lmasdan oldingi shirin xotiralarga va o‘zi ko‘mgan orzularga qaytdi.

Bir paytlar... u Sena bilan birga bo‘lgan o‘sha baxtli kunlarda, xuddi shunday shirin va jajji qizalog‘i bo‘lishini tunu kun orzu qilardi. U Senaning quchog‘ida kichkina, ko‘zlari Senanikidek porlab turadigan, sochi mayin qizcha o‘tirishini, u ikkalasiga qarab kuluverishini xayoliga keltirardi. Minho o‘sha qizaloqni "jonim" deb e’zozlashni, uni dushmanlardan, butun dunyoning yovuzligidan asrashni istardi.

Lekin u o‘zining egalik hissi, toksik sevgisi va zaharli rashki bilan barchasini o‘z qo‘llari bilan kulga aylantirdi. U Senani asrayman deb, uni qafasga soldi. U oila va baxt qurish o‘rniga, Senani ham, o‘zini ham tiriklayin ruhiy qabrga ko‘mdi.

Boya Alex o‘z qizining sochlarini silaganda, Minho uning o‘rnida o‘zini va Senani ko‘rgandi. Lekin u hozir qanday ahvolda? Sena undan qochib yuribdi, undan nafratlanadi, uni "shayton" va "kasal" deb ataydi.

Minho mashinaning oynasiga qattiq musht urdi. Oyna chirt etib yorilib ketdi. Uning ko‘zlaridan achchiq va qorong‘u yosh tomchisi oqib tushdi. Bu achinish yoshi emasdi — bu o‘z orzularini o‘zi o‘ldirgan, lekin Senasiz yashay olmaydigan maxluqning iztirobi edi.

— Nega, Sena?... — pichirladi Minho, ovozi nafrat va azobdan bo‘g‘ilib. — Nega biz oddiy va baxtli bo‘la olmadik?! Men seni shunchaki o‘zimniki qilmoqchi edim... Lekin sen baribir meniki bo‘lasan. Hatto qizimiz bo‘lmasa ham, sen faqat mening qafasimda yashaysan!

Minho mashinasini yaqin atrofdagi kichik, tundagi xira chiroqlari yonib turgan do‘kon yonida to‘xtatdi. Uning asablari batamom qaqshagan, ichidagi alanga tinmay yonardi. Minho o‘zining qonli bintini berkitish uchun ustidagi plashini mahkamroq tugib, do‘kon ichiga kirdi. Unga biroz suv va asabni tinchlantiradigan dori kerak edi

Do‘kon ichi jim-jit edi. Faqat peshtaxta ortida va mahsulot tokchalari orasida turgan ikkita keksa odam past ovozda shoshilinch suhbatlashardi. Minho uzoqroqdagi tokchadan dori izlayotganida, ularning suhbati qulog‘iga chalindi.

— Anovi tepalikdagi uyni bilasan-a, Alexning uyini? — dedi do‘konchi past va sirlilik bilan.

— Ha, nimaga aytmayapsan? O‘sha kechasi mashinasida tezlikni oshirib o‘tgan yigitni-da? — javob berdi ikkinchi odam.

— O‘sha! Yaqinda xotini vafot etib, qizi bilan yolg‘iz qoluvdi-ku... Lekin bugun tunda nima bo‘lganini eshitdingmi? U yaqinda xotini o‘lmasidanoq uyiga boshqa bir yangi ayolni olib kelibdi! Yo‘lda bir qonli ayolni mashinasiga bosib, yashirincha uyiga olib kirganini qo‘shnim o‘z ko‘zi bilan ko‘ribdi.

Minhoning qo‘lidagi dori qutisi sekin polga tushib ketdi. Uning butun tanasi muzlab, tomirlarida qon to‘xtagandek bo‘ldi

"Yangi ayol... Qonli ayol...

Minhoning xayolidan boya Alexning yuzidagi o‘sha sovuqqon va xotirjam tabassum, peshtaxtada turgan ikki finjon issiq qahva va Alexning "Men qizim bilan qahva ichayotgandik" degan so‘zlari chaqmoqdek o‘tdi. U tushundi. Alex ularni sovuqqonlik bilan aldatgan edi! Sena aynan o‘sha uyda, Alexning qo‘lida edi!

Minho sekin turning-points-ni birlashtirdi. Uning ko‘zlaridagi mahzunlik va orzular iztirobi bir soniyada yo‘qolib, o‘rnini qonli va vahimali g‘azab egalladi. U Alexning unga yolg‘on gapirganini va Senaga qo‘l tekkizib, uni o‘z uyida berkitganini kechira olmasdi.

Minho do‘kondan otilib chiqdi. U darhol telefonini olib, Jungkookka va Yoongiga qo‘ng‘iroq qildi

— Jungkook... — dedi Minho, ovozida o‘lim va qasddan bo‘lak hech narsa yo‘q edi. — U bizni ahmoq qildi. Sena Alexning uyida! Bizni alday olishiga ruxsat berganing uchun seni ham, uni ham o‘ldiraman! Men ortga qaytyapman!

Minho mashinasiga o‘tirib, gazni oxirigacha bosdi. Dvigatelning dahshatli na'rasi tun bag‘rini yorib yubordi. U bu safar Alexning uyini shunchaki tintuv qilmaydi — u yerni kulga aylantirishga va Senani tortib olishga ketayotgan edi.

Minho mashinasidan tushiboq, omborxonadan o‘g‘irlab kelgan pichog‘ini mahkam ushladi va Alexning eshigini tepib ochdi. Jungkook ham ortidan o‘qtalgan qurol bilan kirdi. Ular o‘zlarini g‘olibdek his qilishardi — Sena shu yerda, qo‘llarida edi.

— Sena! — deya baqirdi Minho, uning ovozi devorlardan aks sado berdi. — Qayerdasan?! Chiq! Men seni topdim!

Alex esa xotirjamlik bilan divanda o‘tirib, gazeta o‘qiyotgan edi. U atrofni qoplagan g‘azab va vahimaga hatto e’tibor ham qilmadi.

— Sizlar yana keldilaringmi? — dedi Alex istehzo bilan. — Bu qanaqa tartibsizlik?

Minho Alexning oldiga yugurib borib, yoqasidan ushladi va uni yuqoriga, yotoqxona tomon sudradi.

— Sen uni qayerga yashirding?! Hozir o‘sha yerdan chiqmasa, bu uyni yer bilan bitta qilaman!

Minho yotoqxona eshigini shiddat bilan ochdi. Ichkarida, deraza oldida bir ayol o‘tiribdi. Uning sochlari uzun, qomati Senanikiga juda o‘xshash edi. U orqasiga o‘girildi. Ammo bu Sena emas edi.

Ayol hayrat va qo‘rquv bilan ularga tikildi. Bu mutlaqo begona, Minho hech qachon ko‘rmagan boshqa bir ayol edi. Alex, aftidan, ular do‘kondan chiqib ketgan vaqtdan foydalanib, Senani boshqa joyga ko‘chirib o‘tgan va o‘zini himoya qilish uchun boshqa bir ayolni "qurbonlik" sifatida olib kelib, ularni chalg‘itgandi.

Minho joyida qotib qoldi. Uning ko‘zlari olam-olam g‘azab va ishonchsizlik bilan chaqnab ketdi. Uning butun vujudi titrardi.

— Bu... bu nima degani? — dedi Minho, ovozi past va xavfli pichirlashga o‘tib. — Sena qayerda?!

Alex sekin joyidan turdi va ko‘ylagini to‘g‘rilab, Minhoga yaqinlashdi. Uning ko‘zlarida endi qo‘rquv emas, balki g‘alaba qozongan odamning sovuq nigohi bor edi.

— Seni ogohlantirgan edim, shayton janoblar, — dedi Alex pichirlab. — Sen o‘z nazorating va kuchingga shu qadar berilib ketdingki, atrofingda nima bo‘layotganini ko‘rmay qolding. Sena seniki emas. U sendan qochib ketdi va u endi hech qachon seni topa olmaydi.

Jungkook xonani tintuv qilishda davom etdi, lekin uy bo‘m-bo‘sh edi. Ular aldanib qolishgan edi. Alex ularni "tuzoq" bilan o‘rab, vaqt yutdi va Senani xavfsizroq joyga o‘tkazib yubordi.

Minho g‘azabdan shunchalik darajaga yetdiki, u o‘zini boshqara olmadi. U Alexga pichoq bilan tashlanmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uni to‘xtatib qoldi.

— Minho! To‘xta! Uni o‘ldirsang, Sena qayerdaligini hech qachon bilmaymiz!

Minho xonaning o‘rtasida, hamma narsadan mahrum bo‘lgan bir hayvondek qichqirdi. Uning "o‘yinchoq"i, uning "mulki" — Sena yana g‘oyib bo‘lgandi. Bu safar u nafaqat qochgandi, balki Minho uni qayerdan izlashni ham bilmasdi.

Abadiylik 3 #Sena🎸

2026-09-13T16:20:46.175Z

Ep 8

Minho telefonni stolga tashlab, zaharli nigoh bilan shiftga tikildi. U Jungkookni shunchaki o‘ldirish judayam oson va oddiy yechim bo‘lishini tushundi. Unga o‘lim emas, undan ham battar azob — Senaning unga nisbatan bo‘lgan barcha umidlarini, Jungkookning esa unga yetishish ilinjini tiriklayin sindirish kerak edi.

Minho asta-sekin yuqoriga, Senaning xonasiga ko‘tarildi. Eshik qulfini ochib, ichkariga kirdi. Sena burchakda, tizzalarini quchoqlagancha o‘tirardi. Minho uning qarshisida cho‘kkalab, barmoqlari bilan Senaning iyangidan tutib, yuzini o‘ziga qaratdi.

— Detektiving qo‘ng‘iroq qildi, — dedi Minho, ovozida dahshatli va sovuqqon bir bosiqlik bilan. — U seni so‘radi. Sen uchun o‘z faoliyatini, burchini qurbon qilishga tayyor. U seni hibsga olish bilan tahdid qilyapti.

Sena uning ko‘zlariga tikildi, xavotir to‘la nigohlari titrab ketdi

— Minho... Unga hech narsa qilma...

Minho kutilmaganda sovuq va qahqahali tarzda kulib yubordi. U Senaning sochlaridan mahkam ushlab, uning qulog‘iga yaqinlashdi

— Havotir olma, jonim. Men uni o‘ldirmayman. O‘lim u uchun juda katta sovg‘a bo‘lardi. Men uni tiriklayin jahannamda qoldiraman. U sening har bir kecha faqat meniki bo‘lishingni, mening bag‘rimda ingrashingni ko‘rib, har kuni ich-etini yeb tugatadi. U seni qutqara olmasligini tushunib, tirik murdaga aylanadi.

— Sen shaytonsan... — pichirladi Sena, ko‘zidan oqayotgan yoshlarni to‘xtata olmay.

— Men sening shaytoningman, Sena, — Minho uning lablaridan yana bir bor og‘riqli va uzoq o‘pdi. — Ertaga u bilan uchrashaman. Lekin u seni tortib ololmaydi. Sen uning ko‘z o‘ngida butunlay mening mulkimga aylanasan.

Ertasi kuni kechqurun. Soat millari 22:00 ni ko‘rsatmoqda. Shahar tashqarisidagi tashlandiq va qorong‘u omborxona.

Jungkook qo‘lida qurol tutgancha, zim-ziyo bino ichida kutib turardi. Omborxonaning og‘ir temir eshigi g‘ijirlab ochildi. Qorong‘ulikdan og‘ir qadamlar bilan Minho kirib keldi. Uning yuzida xuddi g‘olibnikidek sovuq tabassum bor edi.

Jungkook qurolni to‘g‘ri Minhoning peshonasiga qaratdi

— Taslim bo‘l, Minho! Sen endi qochib qutula olmaysan. Senani tinch qo‘y va menga topshir!

Minho bir qadam ham ortga chekinmadi. U qurol miliga qarab, sovuqqonlik bilan past ovozda gapirdi

— Ot, Jungkook. Ot va meni o‘ldir. Lekin bilib qo‘y, men o‘lsam ham Sena baribir seniki bo‘lmaydi. U mening ismim bilan namlangan ruhiy qabrda yashaydi. Lekin agar otmasang... sen har kuni sening ko‘zingga qarab, meni quchoqlayotgan Senani tomosha qilasan.

Jungkookning qurol tutgan qo‘llari g‘azab va ojizlikdan titray boshladi...

Jungkookning barmog‘i tepki ustida qaltirab turardi. U Minhoning ko‘zlaridagi sovuqqonlik va surbet tabassumni ko‘rib, tishlarini g‘ajidi.

Minho esa qurol miliga tikilgancha, xuddi o‘lim bilan o‘ynashayotgandek bir qadam ham ortga chekinmasdi. Ikki erkak o‘rtasidagi ziddiyat va nafrat havoni portlash darajasiga keltirgan edi.
Ayni shu daqiqada... ikkalasining ham cho'ntagidagi telefonlari bir vaqtning o‘zida o‘tkir va baland ovozda jiringlab ketdi.

Minho ko‘zini Jungkookdan uzmay, sekin telefonini chiqardi. Screen-da Yoongining ismi yonib-o‘chardi. U go‘shakni ko‘tarishi bilan Yoongining vahimali, nafasi bo‘g‘ilib chiqayotgan ovozi eshitildi

— Minho! Sena... Sena uyda yo‘q! U qochib ketibdi!

Minhoning yuzidagi g‘olibona va sovuq tabassum bir soniyada yo‘qoldi. Uning ko‘zlarida dahshat va aqldan ozdiruvchi g‘azab alangaladi

— Nima deganing bu?! Men senga uni qulflab qo‘yishni va qarab turishni aytgandim-ku, axmoq!

— Men unga ovqat olib kirmoqchi bo‘lganimda, deraza panjarasi buzilgan va xona bo‘sh edi! U yo‘q, Minho! — baqirdi Yoongi.

Jungkook ham o‘z telefoniga kelgan tezkor xabarni o‘qib, rang-ro'yi oqarib ketdi. Uning ham qo‘llari titrab, qurolini pastga tushirdi. Unga politsiya mahkamasidan xabar kelgan edi — Senaning telefon signali shahardan chiqish yo‘lidagi kimsasiz hududda birdan o‘chib qolgan va uning g‘oyib bo‘lgani haqida ma'lumot tushgandi.

— Sen... sen uni qulflab qo‘yganmiding?! — Jungkook qurolni qayta Minhoga qaratdi, ammo bu safar uning ovozida cheksiz g‘azab va asabiylik bor edi. — U sening nazoratingdan qochib ketdimi?!

Minho telefonga qattiq urib, uni yerga otib yubordi. Shisha chil-chil bo‘lib ketdi. U g‘azabdan o‘zini tutolmay, omborxonadagi temir bochkaga musht tushirdi. Pichoq yarasidan yana qon otilib chiqdi, lekin u og‘riqni his qilmasdi. Uning asablari batamom buzilgan, yillab qurgan qafasi bir soniyada kul bo‘lgandi
.
— U uzoqqa keta olmaydi... — dedi Minho, ovozi vahimali va zaharli pichirlashga o‘tib. — U mening mulkim! U maysaday shamolda uchib ketolmaydi!

— O‘chir o‘zingni! — Jungkook Minhoning yoqasidan ushlab, uni devorga qattiq tiradi. — U sening kasalligingdan, sening bu jahannamingdan qochdi! Agar unga biror narsa bo‘lsa, seni o‘z qo‘llarim bilan so'yaman, Minho!

— Qo‘lingni tort! — Minho Jungkookni ko‘ksidan itarib yubordi. — Hozir bir-birimiz bilan urishadigan vaqt emas! Sena ko‘chada, darmonsiz va ruhiy tushkunlikda. U har qanday xavfga yo‘liqishi mumkin!

Ikkala erkak ham — biri uning ustidan to‘liq egalik qilmoqchi bo‘lgan toksik oshiq, ikkinchisi esa uni har ne evaziga qutqarmoqchi bo‘lgan detektiv — bir-biriga nafrat bilan tikilib turishardi. Lekin hozir ularning asablarini buzayotgan va aqldan ozdirayotgan yagona narsa — Senaning g‘oyib bo‘lgani edi.

Tungi sovuq yomg‘ir ko‘chani shiddat bilan yuvardi. Sena qorong‘u, oxiri ko‘rinmaydigan kimsasiz yo‘l bo‘ylab betoqat yugurib borardi. Uning ust-boshi ho‘l, nafasi qisilar, ammo ortiga qarashga ham qo‘rqardi. Uning xayolida faqat bir narsa — Minhoning o‘sha sovuq, zaharli nigohi va uni umrbod qafasda tutmoqchi bo‘lgan dahshatli va'dalari aylanardi. U qochishi kerak edi, har qanday evaziga bo‘lsa ham.

Ushbu qorong‘u yo‘lning oxiri yo‘qdek tuyulardi. Atrofda na biror mashina, na biror chiroq ruhi bor edi. Faqat sim-siyo tunga chulg‘angan daraxtlar va shamolning dahshatli uvillashi eshitilardi.

Sena darmonsizlanib, qadamlarini arang tashlay boshladi. Yig‘layverganidan ko‘zlari shishib ketgan, sovuqdan butun tanasi titrardi. U bir necha qadam tashladi-yu, kutilmaganda loy va yaproqlar ostida ko‘rinmay yatgan sharpali shisha bo‘lagini qattiq bosib oldi.

— AHH! — Sena achchiq og‘riqdan baqirib yubordi va loyga yiqildi.

O‘tkir shisha parchasi uning yalang'och oyog‘iga chuqur kirib ketgan edi. Qip-qizil issiq qon darhol loyqa suvlarga aralashib, yo‘lga tomayotgan yomg‘ir bilan birga oqib tushdi. Og‘riq shunchalik kuchli ediki, Senaning ko‘zlaridan yana yosh quyilib ketdi.

U tirnoqlari bilan loyni ushlab, o‘rnidan turishga urindi. Oyog‘ini har gal bosganida, shisha yarasi battar tirnalib, qon ketishi ko‘payardi. Lekin u to‘xtamadi. Sena og‘riqdan ingragancha, har bir qadamida yo‘lda qonli iz qoldirib, sudralib bo‘lsa-da yo‘lida davom etdi.

— Men... men qaytmayman... — pichirladi Sena, titrayotgan lablari bilan. — Meni u yerga qayta yopa olmaysan, Minho...

Ayni shu daqiqada... uzoqdan mashina chiroqlarining o‘tkir yorug‘ligi ko‘rindi. Ikki juft ko‘z — harakatlanayotgan mashina oynasidan qorong‘ulikni izlayotgan Minho va Jungkookning nigohlari yo‘ldagi o‘sha fresh qon izlariga tushdi...

Sena darmonsizlanib yo‘lda sudralib borarkan, uzzoqdan yaqinlashib kelayotgan mashina chiroqlari uning ko‘zini qashtirtirib yubordi. U Minhoning yoki Jungkookning odamlari kelganidan vahimaga tushib, bor kuchi bilan yo‘l chetidagi quyuq butazor ichiga o‘zini otdi.

Uning oyog‘idagi yara chidab bomaydigan darajada achishar, loy va qon aralashib ketgan edi. Sena nam o‘tlar ostida nafasini ichiga yutib, ko‘zlarini chirt yumib oldi. Mashina sekinlab, aynan u yiqilgan joyda to‘xtadi

Mashina eshigi ochilib, undan bir yigit tushib keldi. U loy ustidagi hali qurimagan qon izlarini va quyuq butalar tomonga tortilgan yangi izlarni ko‘rib qoldi. Yigit sekin, ehtiyotkorlik bilan butalar tomonga yaqinlashdi. Uning qo‘lida kichik fonar bor edi.

— Kim bor u yerda? — so‘radi yigit, ovozi bosiq va osoyishta eshitilib. — Sizga yordam kerakmi?

Sena qo‘rqib, ortiga chekinmoqchi bo‘ldi, ammo og‘riqdan hushini yo‘qotayozdi. Yigit chiroqni uning yuziga va qonga belangan oyog‘iga qaratdi. Sena hushini yo‘qotishdan oldin faqat bir narsani — bu yigitning yuzida na Minhoning zaharli nigohi, na Jungkookning sovuqqonligi borligini, balki uning ko‘zlarida haqiqiy xavotir borligini ko‘ra oldi.

— Menga tegma... iltimos... — pichirladi Sena va o‘zidan ketdi.

Yigit bir zum ham ikkilanmay, Senani avaylab bag‘riga oldi va uni mashinasining orqa o‘rindig‘iga yotqizdi. U Senaning oyog‘idagi shisha parchasi va tinimsiz oqayotgan qonni ko‘rib, o‘zining kurtkasini yechib, yaraning ustidan mahkam bog‘ladi.

Shundan so‘ng u mashinani tezlik bilan haydab ketdi. U Senani o‘zining shahardan chetdagi xavfsiz uyiga olib borib, bekitishga qaror qildi.

Oradan o‘n daqiqa o‘tib... o‘sha joyga Minho va Jungkookning mashinalari kelib qiyqirib to‘xtadi.

Minho mashinadan otilib chiqdi. U yo‘l o‘rtasidagi loyga belangan qon izlarini ko‘rib, tiz cho‘kib o‘tirib qoldi. U qonni barmoqlari bilan ushlab ko‘rdi — bu Senaning qoni edi. Lekin izlar shu yerda uzilgan, yaqin atroflarda mashina g‘ildiraklarining yangi izlari qolgandi.

Jungkook ham uning yoniga kelib, atrofni diqqat bilan ko‘zdan kechirdi.

— U yolg‘iz emasdi... — dedi Jungkook tishlarini g‘ajib. — Kimdir uni olib ketgan!

Minho loyga qattiq musht tushirdi. Uning ko‘zlaridagi zaharli va qorong‘u nafrat endi har qachongidan ham xavfliroq alangalardi

— Kim bo‘lsa ham... agar u mening Senamga qo‘l tekkizgan bo‘lsa, uni tiriklayin terisini shilaman!

Alex

Yorug‘lik va qahva hididan Sena sekin ko‘zlarini ochdi. U issiq va shinam xonadagi yumshoq divanda yotardi. Oyog‘idagi og‘riq bosiqlashgan, yarasidagi shisha olib tashlanib, ehtiyotkorlik bilan toza bint bilan bog‘langandi.

Sena sarosimaga tushib, darhol o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi, ammo oyog‘idagi o‘tkir sanchiqdan ingrab, ortiga tushdi.

— Tinchlaning, harakat qilmang. Yarangiz hali juda yangi, — dedi muloyim va bosiq ovoz.

Sena eshik tomonga qaradi. U yerda qo‘lida bug‘i chiqib turgan ikki finjon qahva bilan taxminan 25 yoshlardagi kelbatli, sochlari tartibsiz tushgan yigit turardi.

Uning yuzida sovuq niqob ham, zaharli egalik hissi ham yo‘q edi.
Yigit qahvani stolga qo‘yib, Senaning qarshisidagi kresloga o‘tirdi

— Men Alexman. Kecha sizni yo‘lda, juda og‘ir ahvolda topib oldim. Oyog‘ingizga kirgan shishani olib tashlab, dorilarni surtib qo‘ydim.

Sena xavotir bilan unga va atrofdagi noma'lum xonaga tikildi

— Siz... siz kimsiz? Nega meni bu yerga olib keldingiz?

— Sizni o‘sha holatda yo‘lda tashlab ketib bo‘lmasdi, — dedi Alex bosiqlik bilan va unga issiq qahva uzatdi. — Narigi xonada siz uchun og‘riqsizlantiruvchi dori ham bor. Xavotir olmang, bu yerda sizga hech kim zarar yetkazmaydi. Lekin bir narsani bilmoqchiman... sizni kimdan yoki nimadan bunday dahshat bilan qochayotgan edingiz?

Sena finjonni titrayotgan qo‘llari bilan ushladi. Issiq qahva uning muzlab qolgan barmoqlarini biroz isitdi, ammo uning xayolida faqat bir narsa — uni izlab ko‘chalarni ostin-ustun qilayotgan Minho va Jungkookning sovuq rasmlari aylanardi.

— Agar ular... mening bu yerda ekanligimni bilishsa... — pichirladi Sena ko‘zlariga yosh olib. — Sizni ham, meni ham o‘ldirishadi.

Alex uning qo‘rquvga to‘la ko‘zlariga tikilib, biroz jiddiy tortdi va ohista pichirladi

— Sizni bilmayman-u, lekin men o‘zimni va uyimga kelgan mehmonni himoya qilishni bilaman. Siz bu yerda xavfsizsiz.

Ayni shu paytda... Alexning uyi yaqinidagi ko‘chalarda Minhoning odamlari va Jungkookning patrul mashinalari hududni birma-bir tintib, har bir uy va obyektni ko‘zdan kechira boshlagan edi.

Abadiylik 3 #Sena🎸

2026-09-13T13:22:30.602Z

Ep 7

Politsiya mahkamasidagi chiroqlar bir o‘chib-yonardi. Jungkook stolida turgan hujjatlarga tikilgancha o‘tirarkan, birdan uning telefoni jiringladi. Ko‘rsatkichda navbatchi zobitning ismi ko‘rindi. U go‘shakni ko‘tarishi bilan nargi tarafdan xavotirli ovoz eshitildi

— Detektiv Jungkook, tezda markaziy park orqasidagi tashlandiq binoga yetib keling! Bemor Jihan... u o‘z joniga qasd qildi. Yonidan qonga belangan pichoq va maktub topildi.

Jungkook o‘rnidan irg‘ib turdi. U hodisa joyiga yetib kelganida, Jihanning jоnsiz tanasi sovuq polga qon ichida yotardi. U Minhoni Senasiz yashay olmasligini, qilgan jinoyati — doktor Kangni pichoqlagani va Senani barbod qilgani uchun o‘zini kechira olmasligini maktubda yozib qoldirgandi.

Jungkook tishlarini g‘ajidi. Jihan barcha sirlarni o‘zi bilan qabrga olib ketgan edi. Lekin Jungkookda haliyam bir shubha bor edi. U voqea joyidan chiqiboq, to‘g‘ri Yoongining shahar chetidagi uyiga yo‘l oldi.

U "Dr. Kang" va Senaning bu voqeaga bog‘liqligini oxirigacha aniqlashi shart edi.

Yoongining uyida esa vaziyat tinchlanayotgan edi. Minho va Sena karavotda bir-biriga suyanib o‘irishganida, ko‘chada mashina tormozining qattiq ovozi va qadam tovushlari eshitildi.

Yoongi darcha pardasidan tashqariga qaradi-da, rangi oqarib ortiga o‘g‘irildi

— Jungkook keldi! — dedi u past ovozda. — Minho, tezda bekin! U seni ko‘rmasligi kerak.

Minho yarasining og‘rig‘iga qaramay, zudlik bilan o‘rnidan turdi. U Senaning peshonasidan shoshilinch o‘pdi-da

— Men ichkarida, devor ortidagi yashirin xonada bo‘laman. O‘zingni xotirjam tut, Sena, — deb pichirladi va javon ortiga o‘tib, g‘oyib bo‘ldi.

Eshik qattiq taqilladi. Yoongi borib eshikni ochdi. Bo‘sag‘ada ust-boshi ho‘l, ko‘zlari shubha va sovuqqonlikka to‘la Jungkook turardi. U Yoongini surtib, to‘g‘ridan-to‘g mehmoxonaga kirdi.

— Detektiv, bu nima qilganingiz? Yarim tunda uyga bostirib kirishga nima haqqingiz bor? — dedi Yoongi g‘azabini yashirmay.

Jungkook javob bermadi. Uning o‘tkir nigohlari xonadagi har bir buyumni, divandagi burmalarni va stol ustida turgan ikkita finjon kofeni izlardi. U sekin qadam tashlab, Sena o‘tirgan xonaga yaqinlashdi.

Sena karavotda o‘tirardi, yuzida hech qanday his-tuyg‘u yo‘q edi, ammo ich-ichidan yuragi qindan chiqqudek urardi. Javon ortida esa Minho nafasini ichiga yutib, pichoq yarasini mahkam bosgancha turardi

— Sena xonim, — dedi Jungkook uning qarshisida to‘xtab. — Men sizga bir noxush xabarni aytgani keldim. Bemor Jihan... bir soat oldin o‘zini o‘ldirdi. U o‘lishidan oldin kasalxonadagi doktor Kangni pichoqlaganini tan olib maktub qoldirgan.

Sena ko‘zlarini chirt yumib, sekin nafas chiqardi. U xuddi hech narsadan xabarsizdek, darmonsiz ovozda javob berdi

— Bu... juda dahlshatli, detektiv. Lekin bularning menga nima aloqasi bor? Men u yerga qaytmayman.

Jungkook bir zum jim qoldi. U Senaning yuziga, keyin esa xonadagi shaffof shisha eshikli javonga tikildi. Javon yonida, polning ustida kichikkina, hali qurimagan qon tomchisi bor edi...

Bu Minhoning yarasidan tomgan qon edi. Jungkook sekin o‘sha qon tomchisi tomonga bir qadam tashladi...

Jungkook polga tomgan o‘sha kichik qon tomchisiga bir lahza tikilib turdi-da, hech narsa ko‘rmagandek sovuqqonlik bilan boshini ko‘tardi. U Yoongiga burilib, o‘tkir va buyruqomuz nigoh tashladi.

— Yoongi... bizni bir ozga yolg‘iz qoldira olasizmi? Sena xonim bilan yolg‘iz gaplashib olishim kerak, — dedi Jungkook, ovozida e’tirozga o‘rin qoldirmaydigan ohang bilan.

Yoongi bir zum ikkilanib qoldi. Javon ortida yashirinib, nafasini ichiga yutib turgan Minho ham, Yoongi ham bu vaziyatning xavfini his qilib turishardi. Lekin shubha uyg‘otmaslik uchun Yoongi tishlarini g‘ajigancha Senaga bir qarab oldi va sekin xonadan chiqib, eshikni yopdi.

Xonada og‘ir sukunat cho‘kdi. Jungkook sekin qadam tashlab, Senaning yoniga keldi. Uning yuzidagi tergovchi sovuqqonligi birdan yo‘qolib, o‘rnini chuqur va azobli bir mehr egalladi. Jungkook Senaning qarshisida cho‘kkalab o‘tirdi va uning titrayotgan sovuq qo‘llarini o‘z kaftlari orasiga oldi

Sena qo‘llarini tortib olishga urindi, ammo Jungkook ularni mahkamroq ushladi.

— Sena... — dedi Jungkook, ovozi birinchi marta o‘zgarchang va titroq eshitilib. — Meni shunchaki sovuq detektiv deb o‘ylaysanmi? Men bu ishni, bu tergovni shunchaki burchim bo‘lgani uchun olib borayotganim yo‘q. Men seni bu jahannamdan, atrofindagi barcha xavf-xatarlardan qutqarishni istayman.

Sena unga hayrat va xavotir aralash tikildi
— Jungkook, siz nimalar deyapsiz?

— Men seni sevaman, Sena... — dedi Jungkook nihoyat ichidagi eng katta sirini ochib. Uning ko‘zlarida yillab yashiringan rashk va tuyg‘ular alangalardi. — Minho o‘ldi. Jihan ham endi yo‘q, u o‘zini o‘ldirdi. Sening atrofinda seni sevadigan kim qoldi yana? Aytding-chi, agar yana kimdir bo‘lsa, et, men ularning hammasini yo‘q qilaman, jonim... Sen faqat meniki bo‘lasan.

Javon ortida turgan Minhoning tomirlarida qon gurillab oqdi. U qornidagi yaradan sizib chiqayotgan og‘riqni unutmadi, mushtlarini shunday qattiq tugdiki, tirnoqlari kaftiga botib ketdi. Jungkookning "jonim" degan so‘zi va Senaga yaqinlashishi Minhoning sabr kosasini to‘ldirayotgan edi.

Sena esa Jungkookning bu kutilmagan iqroridan darmonsizlanib, qo‘llarini siltab tortib oldi

— Esingiz joyidami, detektiv?! Men sizniki emasman va hech qachon bo‘lmayman! Darhol bu yerdan keting!

Jungkook sekin o‘rnidan turdi. Uning yuzidagi mehr o‘rnini yana o‘sha xavfli va sovuq tabassum egalladi. U javon tomonga bir qarab qo‘ydi-da, pichirladi

— Yaxshi... lekin baribir mening yonimga kelasan, Sena. Chunki seni himoya qila oladigan yagona odam — menman.

Jungkook xonadan chiqib, tashqi eshikning yopilish ovozi eshitilishi bilan javon ortidagi sirli eshik qarsillab ochildi. Minho xonaga otilib chiqdi. Uning yuzi g‘azabdan bo‘zarib ketgan, yarasi qayta yirtilib qoni ko‘ylagini ivitgan bo‘lsa-da, u buni sezmasdi ham. Uning ko‘zlarida Jungkookning "jonim" degan so‘zi qoldirgan asorati — haqiqiy aqldan ozish va toksik ega chiqish hissi yonardi.

— "Mening yonimga kelasan" deydimi?! — Minho baqirib, Senaning bilagidan mahkam ushladi va uni o‘ziga qarab qattiq tortdi. — U senga qo‘l tekkizdi! U seni "jonim" deb atadi va sen shunchaki uni haydab yubordingmi?!

Sena og‘riqdan ingrab yubordi. Minhoning bu holati, ko‘zlaridagi sovuq va qorong‘u nigoh uni qo‘rqitib yubordi.

— Minho, qo‘limni qo‘yib yubor, og‘riyapti... Men unga hech narsa deya olmadim, u birdan...

— Jim bo‘l! — Minho uning gapini kesib, Senani karavotga itarib yubordi va uning ustiga engashdi. Uning qo‘llari Senaning yuzini, tomog‘ini qisib olgudek mahkam ushladi. — Eshityapsanmi, Sena? Sen faqat menikisan! Faqat meniki! Sen uchun men o‘ldim, o‘tmishimni yo‘qotdim, qonimni to‘kdim! Sen meni deb javob berishing kerak!

— Minho... sen aqldan ozibsan... — Sena ko‘zlaridan yosh quyilib pichirladi. — Men seni deb oylab azob chekdim, endi esa menga qanday muomala qilyapsan?

— Men seni saqlab qolish uchun jahannamdan qaytdim! — Minho uning qulog‘iga sovuq va zaharli ovozda pichirladi, har bir so‘zi pichoqdek batamom qilardi. — Lekin sen har bir erkakning e'tiborini tortyapsan. Jihan, Jungkook... Ularning hammasi sening ortingdan yuguryapti! Agar yana biror marta birovning senga yaqinlashishiga yo‘l qo‘ysang yoki kimdir senga qo‘l tekkizsa... men nafaqat ularni, balki seni ham bu uydan chiqarmay, umrbod qulflab qo‘yaman. Tushundingmi?!

Minho Senaning lablaridan shafqatsiz va achchiq tarzda o‘pdi. Bu o‘pichda iliqlik yo‘q edi, unda faqat egalik qilish, Senani o‘ziniki qilib olish va jazolash istagi bor edi

Sena uni ko‘ksidan itarishga urindi, ammo Minhoning kuchi va zaharli ishtiyoqi uni butunlay sindirayotgan edi. Yoongi eshik orqasidan ularning ovozini eshitib turar, ammo Minhoning bu toksik va xavfli rashkiga aralashishga botinmasdi... Chunki u Minhoning Senasiz qanday maxluqqa aylanishini juda yaxshi bilardi.

Minho Senadan ajralib, uning ko‘z yoshlarini barmog‘i bilan ezib artdi. Uning yuzida sovuq va qorong‘u bir tabassum paydo bo‘ldi

— Endi sen hech qachon bu xonadan chiqmaysan. Faqat men uchun yashaysan.

Minhoning sovuq va zaharli tabassumi qorong‘u xonani yanada vahimali ko‘rsatardi. U Senaning titrayotgan lablariga barmoqlarini sekin tegizib, uning yuziga engashdi. Uning har bir nafasidan rashk va aqldan ozdiruvchi egalik hissi ufurib turardi.

— Yig‘lama, — pichirladi Minho, ovozida hech qanday shafqat yo‘q edi. — Bu ko‘z yoshlaring endi faqat men uchun oqishi kerak. Boshqa hech kim uchun emas.

Sena uning ko‘zlariga tikildi. Bir paytlar o‘zi sevgan, mehribon va muloyim Minhodan asar ham qolmagandi. Qarshisida faqat uni o‘z mulkiga aylantirmoqchi bo‘lgan, tiriklayin qabrga ko‘mayotgan bir maxluq turardi.

— Sen meni sevmaysan, Minho... — dedi Sena, ovozi g‘azab va og‘riqdan titrab. — Sen shunchaki kasalsan. Sen meni qafasga solmoqchisan!

Minho sekin o‘rnidan turdi-da, xona eshigiga qarab yurdi. U kalitni qulfga suqib, bir marta buradi. Qarsillagan ovoz Senaning yuragiga pichoqdek qadaldi.

— Buni qafas deysanmi yoki sevgi... bu endi muhim emas, — dedi Minho orqasiga qayrilib qaramaasdan. — Muhimi, sen endi mening nazoratimdasan. Yoongi senga ovqat olib kiradi. Men esa Jungkook masalasini uzil-kesil hal qilaman. U senga boshqa hech qachon "jonim" deya olmaydi.

Minho xonadan chiqib, eshikni tashqaridan qulflab qo‘ydi. Sena yugurib borib, eshikni mushtlay ketdi

— Minho! Och eshikni! Minho!

Ammo javob o‘rniga faqat Yoongi va Minhoning past ovozdagi pichirlashuvi eshitildi.
Zinalardan tushayotgan Minhoning yarasidan yana qon sizib chiqa boshladi. Yoongi uning ketidan kelib, yelkasidan ushladi

— Minho, yetar! — dedi Yoongi past, lekin qat’iy ovozda. — Senaga bunday muomala qilolmaysan! U mening singlim! U shundoq ham ruhiy tarafdan qiynalib ketgan.

Minho Yoongining qo‘lini siltab tashladi va unga dahshatli nigoh bilan qaradi

— Agar uni hozir jilovlamasak, Jungkook uni bizdan tortib oladi! Jungkook oddiy detektiv emas, Yoongi. U Senaning ko‘ngliga yo‘l topmoqchi. Men esa unga Senaning bitta nigohini ham berib qo‘ymayman! Sena shu yerda, men uni butunlay o‘zimnikigina qilgunimcha qoladi.

Yoongi Minhoning ko‘zlaridagi aqldan ozishni ko‘rib, ortiga chekindi. U Minhoning Senani qanchalik chuqur va toksik sevishini bilardi — bu sevgi halokatli edi.

Ayni shu paytda, shahar markazida Jungkook o‘z mashinasida o‘tirgancha, Yoongining uyi joylashgan xaritaga tikilib turardi. Uning qo‘lida o‘sha yerda — javon yonida topilgan qon namunasining tezkor tahlil xulosasi bor edi.

Jungkook qog‘ozga qarab sovuq kulimsiradi

— Qon guruhing va DNK-ing "Dr. Kang"ga ham, Jihanga ham tegishli emas... Bu o‘lgan deb e’lon qilingan Minhoning qoni. Demak, sen tiriksan, Minho... Va Sena mening yonimga o‘zi yugurib keladi.

Xonada qolgan Sena eshikni urishdan to'xtab, yerga o'tirib qoldi. Pol panjaralari orasidan tushayotgan oy yog'dusi uning yuzini yoritardi. U endi yig'lamasdi — ichida nimadir uzilgandi. Minhoning sovuq, possessiv nigohi va uni bu yerga qulflab qo'ygani uning ichidagi so'nggi umid zarrachasini ham o'ldirgan edi.

Zinadan og'ir qadam tovushlari eshitildi. Qulf burilib, eshik sekin ochildi. Qo'lida patnis bilan Yoongi kirib keldi. U Senaning burchakda bujmayib o'tirganini ko'rib, chuqur xo'rsindi va patnisni stolga qo'ydi.

— Ovqat yeb ol, Sena, — dedi Yoongi, ovozida aybdorlik hissi bilan.

Sena boshini ko'tarib, akasiga tikildi. Uning ko'zlaridagi nafrat Yoongini qaltiratib yubordi.

— Sen ham ushbu o'yindasan, shundaymi? — dedi Sena pichirlab. — Mening akam... meni shu maxluqning qo'liga topshirib qo'ydimi?

— Men seni kor-zanjirlardan, Jungkookdan va qamoqdan qutqaryapman! — dedi Yoongi o'zini oqlashga urinib. — Minho seni sevadi, Sena! U sen uchun hamma narsadan kechdi

— U meni sevmaydi! U meni xuddi o'yinchoqdek e'zozlaydi va qafasda tutadi! — Sena o'rnidan irg'ib turdi. — Agar meni ozgina bo'lsa ham yaxshi ko'rsang, eshikni och! U kelmasdan oldin ketishimga ruxsat ber

Yoongi ikkilanib qoldi. U singlisining azoblanishini ko'rishni xohlamasdi, ammo Minhoning g'azabidan ham qo'rqardi. U javob bermay, orqasiga qayrildi va eshikni qayta qulflab chiqib ketdi

Pastda, mehmonxonada Minho chiroqni yoqmay, qorong'uda o'tirardi. Uning qornida pichoq yarasi achishar, ammo u buni sezmasdi. Uning xayolida faqat Jungkook va Senaning unga aytgan gaplari aylanardi.

Birdan uning telefoni jiringladi. Noma'lum raqam. Minho go'shakni ko'tardi.

— Tirikligingdan xabarim bor, Minho, — dedi Jungkookning sovuq va istehzoli ovozi. — DNK tahlillari yolg'on gapirmaydi. Javon yonidagi qon... bu sening qoning edi.

Minho sovuq kulimsiradi. Uning ko'zlarida qorong'u bir alanga yondi

— Detektiv... Demak, yetarlicha dalil to'plabsan-da?

— Men dalillarni politsiyaga topshirmayman, — dedi Jungkook qat'iyat bilan. — Menga sening qamalishing shart emas. Menga Sena kerak. Ertaga kechqurun soat o'nda shahardan tashqaridagi eski omborxonaga kelasan. Yolg'iz o'zing. Agar kelmasang, Senani bu jinoyatga sherik deb e'lon qilaman va uni o'z qo'lim bilan hibsga olaman.

— U senga hech qachon tegishli bo'lmaydi, Jungkook, — dedi Minho, ovozi zahar sochib. — U faqat meniki. Va men seni o'ldirish uchun har qanday joyga boraman.

Minho telefonni o'chirdi. U pichoq yarasiga qaramay, sekin o'rnidan turdi va g'azab bilan stolga musht urdi. U o'zining so'nggi o'yinini boshlashga tayyor edi.

Abadiylik 3 #Sena🎸

2026-09-13T07:27:28.007Z

Ep 6

Sena xonasida eshikni qulflab, yig‘lab o‘tirarkan, pastdan oshxonadagi idishlarning sinish ovozi va so‘ng chuqur sukunat cho‘kdi. Yoongi siniq chinni bo‘laklari ortida, qo‘llari titrab turardi. Uning g‘azabi Senaga emas, o‘zining ojizligiga edi.

Yoongi sekin zinalardan ko‘tarilib, Senaning xonasi eshigi oldiga keldi. U eshikka peshonasini tirab, chuqur va og‘ir nafas oldi. Uning ovozida endi boyadigi qahr-g‘azabdan asar ham qolmagandi — unda faqat ichki og‘riq va yuvoshlik bor edi.

— Sena... — pichirladi Yoongi eshik ortidan. — Eshikni och, iltimos.

Xonada faqat Senaning bo‘g‘iq yig‘isi eshitilardi. Yoongi eshikka suyanib, polga o‘tirib oldi.

— Bilaman, men ba'zan juda qattiqqol va jahldor bo‘lib ketaman, — dedi Yoongi sekin, xuddi o‘zi bilan o‘zi gaplashayotgandek. — Lekin sen tushunmaysan, Sena... Onamiz bizni tashlab ketganida, men hali juda kichkina edim. Atrofdagilarning sovuq nigohlari, otamizning beparvoligi meni sindirayotgan edi. O‘shanda menga onam berolmagan mehrni, issiq bag‘irni va yashashga bo‘lgan umidni sen bergansan. Sen mening singlim bo‘lsang ham, mening yagona suyanchim va onamdan qolgan yagona xotiram bo‘lgansan...

Sena eshik ortida to‘xtab, Yoongining gaplarini eshitayotgan edi.

— Men seni yana o‘sha qorong‘u chohga tushib qolishingni xohlamayman, — Yoongining ovozi titrab ketdi. — Minho halokatga uchragan kuni sen ham o‘lgan eding. Oylab bir og‘iz gapirmading, ovqat yemading, o‘zingni yo‘qotib qo‘yding. Men seni qayta o‘sha holatda ko‘rishga chiday olmayman, Sena. Agar doktor Kang yoki boshqa biror narsa seni yana o‘sha og‘riqlarga qaytaradigan bo‘lsa, men barcha narsani va hammani yo‘q qilishga tayyorman. Shunchaki... meni ham tushun. Men seni yo‘qotishdan o‘lgudek qo‘rqaman.

Sena sekin eshik qulfini buradi. Eshik ochilib, u Yoongiga qaradi. Yoongining ko‘zlarida haqiqiy xavotir va mehribon akaga xos bo‘lgan samimiy og‘riq bor edi. Sena uning qarshisida cho‘kkalab, akasining bo‘ynidan mahkam quchoqladi.

— Kechir men, aka... — dedi Sena uning yelkasiga boshini qo‘yib. — Men seni xavotirga solmoqchi emasdim.

Yoongi singlisining sochlarini silab, uni bag‘riga bosdi. U ko‘zlarini chirt yumib, ichida bir narsani qasamyod qildi: u Senani Minhoning bu xavfli o‘yinidan va kasalxonadagi barcha sirlardan har qanday evaziga bo‘lsa ham himoya qiladi.

Ayni shu daqiqada... kasalxonaning maxfiy xonasida yotgan Minhoning telefoni jiringladi. Yoongi telefonini ko‘tardi.

— U o‘ziga keldi, Yoongi, — dedi go‘shak ortidan shifokor do‘sti. — Minho seni so‘rayapti. U Jihan haqida nimadir qilmoqchi...

Yoongi Senani xonasiga kirgizib, tinchlanishini aytdi va eshikni sekin yopdi. U zudlik bilan kiyimini almashtirib, kasalxona tomonga yo'l oldi. U Minhoga qarshi emasdi — aksincha, Minho uning eng yaqin do'sti, ishontirgan yagona sherigi edi. Ular birgalikda Senani katta xavflardan, dushmanlardan va xoinlardan himoya qilish uchun bu o'yinni boshlashgan. Lekin Yoongi uchun eng muhimi — Senaning ruhiy va jismoniy xavfsizligi edi.

Yoongi kasalxonaning maxfiy, zaxira xonasiga bostirib kirdi. Minho karavotda o'tirgancha, qornidagi bintni ushlab durustroq nafas olishga urinayotgan edi. Uning yuzi hamon rangpar, ammo ko'zlaridagi nafrat va qat'iyat alangalanib turardi.

— Sen jinnimisan? — Yoongi xonaga kiriboq eshikni qulfladi. — Senga harakat qilish mumkin emas! Jihan seni o'ldi deb o'ylayapti, Jungkook esa kasalxonani ostin-ustun qilib qidiryapti.

— Jihan... — Minho tishlarini g'ajib, sovuq pichirladi. — U pichoq urganda, mening emas, o'zining hukmini imzoladi. U Senaning yoniga borishga harakat qiladi, Yoongi. U men yo'qligimdan foydalanib, Senaga egalik qilmoqchi.

— Sena hozir uyda, xavfsiz joyda, — dedi Yoongi uning ro'parasiga kelib. — Men uni olib ketdim. Lekin Sena seni unutgani yo'q, Minho. U doktor Kangda seni ko'ryapti. Har bir harakating, teginishing uning xotiralarini uyg'otib yubordi. U yana azob chekyapti.

Minho bir zum jim qoldi. Uning ko'zlarida chuqur og'riq va sog'inch ko'rindi. U Senani quchoqlagan o'sha tunda uning isitmasi tushganini, uning bag'rida tinchlanganini esladi.

— U bilishi kerak, Yoongi... — Minho sekin boshini ko'tardi. — Men uni boshqa qiynay olmayman.

— Yo'q! — Yoongi keskin e'tiroz bildirdi. — Hali emas! Jungkook izimizdan tushgan. Jihan esa o'z jinoyatini yashirish uchun har qanday razillikka tayyor. Agar Sena hozir seni tirikligingni bilsa, u o'zini jilovlay olmaydi va Jungkook hammasini payqaydi. Sen belgilangan vaqtni kutishing kerak!

Minho sekin o'rnidan turdi. Og'riqdan uning yuzida sovuq ter paydo bo'ldi, lekin u Yoongining kozlariga tikildi.

— Jihan nima qilmoqchi deb o'ylaysan? U meni o'ldirdim deb o'ylagani uchun endi Senaning oldiga tasalli beruvchi bo'lib boradi. U Senaga mening o'lganimni.va doktor Kangning yo'qolganini aytadi.

Yoongining ko'zlari qisildi.

— U uyning manzilini bilmaydi. Lekin u Senaga baribir aloqaga chiqishga urinadi.

— Unda unga qopqon qo'yamiz, — dedi Minho sovuqqonlik bilan, niqobini stoldan olarkan. — Jihan o'zini g'olib deb hisoblasin. U Senaning oldiga kelganida, men aynan o'sha yerda, soyalar orasida bo'laman. U o'zi o'ldirgan "murdani" qayta ko'rganida nima qilishini tomosha qilamiz.

Yoongi sekin bosh irg'adi. Ular bir-birining ko'zlariga qarashdi — bu ikkala erkakning Senani kor-zanjirlardan va xoinlardan qutqarish uchun tuzgan yashirin ittifoqi edi.

Ayni shu vaqtda... Senaning telefoniga noma'lum raqamdan xabar keldi. Bu Jihan edi:

- "Sena... Doktor Kang kasalxonadan qochib ketibdi. U xavfli odam bo'lgan. Men seni ko'rishim kerak, iltimos, eshikni och..."

Jihanning xabari Senaning qo'llarini titratib yubordi. U nima qilishini bilmay, telefonni mahkam ushlagancha deraza oldiga bordi. Tashqarida yomg'ir shiddat bilan yog'ar, zulmat butun hovlini qoplagan edi.

Aynan shu daqiqada darvoza oldida qora soya paydo bo'ldi. Jihan yomg'ir ostida, ust-boshi ivigan holda hovliga kirib keldi. Uning ko'zlarida aqldan ozish alomatlari, yuzida esa minnatdorlik va g'olibona bir tabassum bor edi. U Minhodan umrbodga qutuldim deb o'ylayotgandi.

Jihan eshikni sekin turtib ko'rdi — Yoongi uni qasddan ochiq qoldirgan edi. Jihan ichkariga qadam bosib, uydagi sukunatga quloq tutdi. U to'g'ri Senaning xonasiga yo'l oldi va eshikni ochdi.

— Sena... — dedi Jihan, nafasi bo'g'ilib. — Men keldim. Endi seni hech kim qo'rqitmaydi. O'sha "Doktor Kang" ham, boshqasi ham yo'q endi! U seni tinch qo'yadi!

Sena undan orqaga chekindi.

— Jihan? Sen nimalar deyapsan? U qayerda? Unga nima qilding?

— U yo'q! — Jihan baqirib yubordi va Senaning yelkasidan ushlashga urindi. — U o'ldi, Sena! Xuddi Minho kabi u ham o'ldi! Endi faqat men borman, seni faqat men seza olaman!

Sena dahshatdan qichqirib yubordi, lekin shu soniyada xona burchagidagi qorong'ulikdan og'ir va sovuq qadam tovushlari eshitildi.

— Kim o'ldi deding, Jihan? — degan bo'g'iq, tanish ovoz xonada yangradi.

Jihan qotib qoldi. Sena esa nafas olishni ham unutib, o'sha tomonga qaradi. Soyalar orasidan qora palto kiygan, qornini qo'li bilan mahkam ushlab turgan bir figura chiqib keldi. U yuzidagi maskani va kepkani sekin yechib, polga tashladi.

Xonaga chiroq yog'dusi tushganda, Sena ko'rgan narsasidan hushini yo'qotayozdi. Uning qarshisida... uning har tunda tushlarida ko'radigan, har soniya sog'inadigan va o'ldi deb yig'lagan insoni — Minho turardi.

— M-Minho...? — Sena pichirladi, ko'zlaridan yosh quyilib ketdi. U o'z ko'zlariga ishonmasdi. — Sen... sen tirikmisan?

Jihan esa xuddi sharpani ko'rgandek ortiga tislanib, devorga urildi. Uning yuzi oqarib ketdi.

— Sen... men seni pichoqlagan edim! Sen o'lgan eding! — deb baqirdi Jihan, aqldan ozgancha.

Minho sovuqqonlik bilan bir qadam oldinga bosdi. Uning ko'zlarida faqat Sena va unga bo'lgan cheksiz muhabbat va og'riq bor edi. U Jihanga qayrilib ham qaramadi. Uning butun diqqati Senada edi.

— Men qaytdim, Sena... — dedi Minho, ovozi titrab. — Seni hech qachon tashlab ketmagandim.

Sena uning yoniga otildi va o'zini Minhoning bag'riga otdi. Minho yarasining og'rig'iga qaramay, uni mahkam quchdi. Ular bir-birining nafasini his qilib, yosh to'kishardi.

Yoongi xonaga bostirib kirib, hamon esankirab turgan Jihanning yoqasidan ushladi. U Jihanga bir og'iz ham gapirishga imkon bermay, uni ko'chaga — shiddatli yomg'ir ostiga sudrab olib chiqib, darvozadan tashqariga uloqtirdi. Yoongi eshikni qarsillatib yopib, ularni xonada yolg'iz qoldirdi.

Xonada og'ir va dahshatli sukunat cho'kdi. Sena Minhoning bag'ridan sekin ajraldi. Uning ko'zlarida endi faqat quvonch emas, balki yillab yig'ilib qolgan cheksiz nafrat, og'riq va xiyonat alangalana boshladi. U qarshisida turgan, o'zi uchun "o'lgan" va uni oylarcha ruhiy azobda qoldirgan insonning yuziga tikildi.

— Sen... — pichirladi Sena, ovozi titrab. — Sen tirik edingmi?

Minho sovuq ter bosganicha, yarasining og'rig'ini bildirmaslikka urinib, unga suvuq nigoh bilan tikilib turardi

— Sena, men...

— Qanday jur'at qilding?! — baqirib yubordi Sena kutilmaganda.

U stoldagi chiroqni, shisha idishlarni va barcha buyumlarni g'azab bilan polga urib sindira boshladi. Qarsillagan ovozlar butun uyni tutdi. Sena aqldan ozgandek har bir narsani uloqtirar, ko'zlaridan yosh to'xtamay oqardi.

— Sen meni o'ldirding, Minho! — Sena uning ko'ksiga mushtlab ketdi. — Men har kuni, har daqiqa sening ortingdan o'lishni xohladim! Men psixiatriya kasalxonasida aqldan ozayozdim! Sen esa... sen yonimda doktor niqobida tomosha qilib turdingmi?!

Sena uni qayta-qayta mushtladi, Minhoning ko'ksidan, yelkasidan urdi.

— Nega?! Nega menga bitta so'z aytmading?! Meni shunchalik yomon ko'rasanmi?! Meni azoblash senga yoqdimi?!

Minho biror marta ham o'zini himoya qilmadi. U xuddi toshdek qotib turar, Senaning har bir zarbasini, har bir so'zini jimgina qabul qilardi. Qornidagi pichoq yarasi qayta yirtilib, kiyimidan qon sizib chiqa boshladi, ammo u og'riqdan biror marta ham ingramadi.

Uning uchun Senaning ruhiy og'rig'i yonida bu yara hech narsa emas edi.

Sena urishdan charchab, darmonsizlanib, nafasi bo'g'ilib qoldi. Uning titrayotgan mushtlari Minhoning ko'ksida to'xtadi.

— Meni o'ldirib ketganingda yaxshiroq edi... — dedi Sena pichirlab, holdan toyib pastga yiqila boshladi.

Aynan shu soniyada Minho uni qo'llaridan mahkam ushlab qoldi va o'ziga qaratib, bag'riga bosdi. U Senani shunchalik mahkam va issiq quchdiki, go'yo dunyodagi hech bir kuch ularni ayira olmasdi.

— Meniki... meniki xato bo'ldi, — pichirladi Minho Senaning sochlarini silab, ovozi birinchi marta o'krikdan titrab. — Meni ur, meni yomon ko'r... Lekin iltimos, menga yana bir bor tirikligingni his qildir. Men seni kor-zanjirlardan va o'limdan qutqarish uchun o'zimni "o'ldirishim" kerak edi...

Sena uning bag'rida o'krib yig'lab yubordi. U Minhoning kiyimidagi issiq qonni va u urayotgan tezkor yurak urishini his qildi. Ular parchalangan shishalar va o'tmish xatolari ortida, bir-birini bag'riga bosgancha yig'lashardi.

Sena Minhoning ko‘ksida o‘krib yig‘larkan, birdan uning kiyimi ho‘l va issiq bo‘lib ketganini his qildi. U qo‘llarini Minhoning ko‘ksidan olganda, barmoqlari qip-qizil qonga belangan edi.

Sena shok holatida darmonsizlanib turgan Minhoning yuziga qaradi. Minhoning yuzi qog‘ozdek oqarib ketgan, ko‘zlari yumilib borardi, lekin u hamon Senani bag‘ridan qo‘yib yubormay turardi.

— M-Minho... Bu nima?! Qoning... — Sena dahshat ichida qornidagi qonli bintni ko‘rib qoldi. — Senga nima bo‘ldi?!

— Hech narsa... — pichirladi Minho, arang tabassum qilib. — Shunchaki... seni qayta quchganim uchun bu og‘riqlar hech narsa emas.

Sena uning yaralanganini va shuncha vaqt uning har bir zarbasiga indamay chidab turganini tushunib yetdi. Uning g‘azabi bir zumda xavotir va qo‘rquvga aylandi. U Minhoning qo‘lidan ushlab, uni sekin karavotga yotqizdi.

— Yoongi! — deb baqirdi Sena eshik tomonga qarata. — Yoongi, bu yoqqa kel, unga yordam ber!

Yoongi xonaga shiddat bilan kirdi. U qonga belangan Minhoni ko‘rib, darrov tibbiy qutini olib keldi. Yoongi sovuqqonlik bilan bintlarni almashtirib, yarasini qayta bog‘lay boshladi. Sena esa yonida o‘tirib, Minhoning titrayotgan sovuq barmoqlarini mahkam ushlab turardi. U endi bu qo‘llarni hech qachon qo‘yib yubormaslikni istardi.

— U biroz dam olishi kerak, — dedi Yoongi yaraning qonini to‘xtatgach, Senaga qarab. — U sen uchun o‘z jonini xatarga qo‘ydi, Sena. Jihan uni o‘ldirmoqchi bo‘lgan edi.

Sena ko‘z yoshlarini artib, Minhoning yuziga tikildi.

— Men... men tushunaman, aka. Endi uni hech qayoqqa qo‘yib yubormayman.

Tungi soat uch. Uy ichi sukunatga cho‘mgan. Minho dori ta’sirida sekin ko‘zlarini ochdi. Xona qorong‘u edi, faqat chiroqning xira yog‘dusi tushib turardi. U yonida, karavotga boshini qo‘yib, uning qo‘lidan ushlagancha uxlab qolgan Senani ko‘rdi.

Minho sekin va ehtiyotkorlik bilan boshqa qo‘li bilan Senaning sochlarini siladi. Sena uyg‘onib ketdi va darrov Minhoning ko‘zlariga qaradi

— Yaxshimisan? Biror joying og‘riyaptimi? — so‘radi Sena xavotir bilan.

— Sen yonimda bo‘lsang, hech qayerim og‘rimaydi, — dedi Minho bo‘g‘iq ovozda. — Meni kechir, Sena... Seni shuncha vaqt azoblaganim uchun.

Sena uning yoniga, karavotga sekin yotdi va boshini Minhoning sog‘lom yelkasiga qo‘ydi. U uning yurak urishini eshitib, tinchlandi.

— Boshqa hech qachon mendan yashirinma. Boshqa "o‘lib" qolma, Minho...

— Qasamyod qilaman, — pichirladi Minho va uning peshonasidan o‘pdi. — Endi bizni faqat o‘lim ayirishi mumkin.

Ayni shu daqiqada... shahar markazidagi politsiya mahkamasida Jungkook xonasidagi doskaga qarab o‘tirardi. Doskada "Minho", "Dr. Kang" va "Jihan"ning rasmlari chizilgan va bir-biriga qizil ip bilan bog‘langan edi.

Jungkookning telefoni jiringladi — bu kasalxonadan kelgan xabar edi: Jihan politsiyaga o‘zi borib, "Dr. Kang"ni o‘ldirganini tan olmoqchi bo‘layotgan edi...

Abadiylik 3 #Sena

2026-09-13T06:56:02.814Z

Ep 5

Minho stolni qattiq urganda, eshik sekin qiya ochildi. Eskiziy ko'ylagi tugmachasini o'ynagancha Jungkook eshik tirqishida paydo bo'ldi. Uning yuzida g'alati, sovuq bir tabassum bor edi.

— "O'liklar tiriklardan ko'ra ko'proq himoya qiladi"? — Jungkook ichkariga qadam bosib, sekin qarsak chaldi. — Juda ta'sirli nutq, doktor Kang. Lekin men bilganimcha, bu psixiatriya shifoxonasi, shoirlar to'garagi emas

Minho joyidan qimirlamadi. Niqob ostidagi yuzida biror bir maysa titramadi, ammo ko'zlari bir lahzaga xavfli darajada sovuqlashdi.

— Detektiv, bemorlar bilan muloqot qilish usulim mening shaxsiy tibbiy metodikam. Sizning vakolatingizga kasalxona xodimlarining ritorikasini baholash kirmaydi deb o'ylayman.

— Metodika? — Jungkook Minhoning ro'parasiga kelib, stolga tayandi. — Bir bemorga uning o'lgan sevgilisini eslatadigan teginishlar va tushunarsiz so'zlar bilan ruhiy bosim o'tkazish ham metodikami? Men hozirgina Senaning bu yerdan yig'lab, boshi qotgan holda chiqib ketganini ko'rdim.

Minho qog'ozlarni tartibga solgan bo'lib, xotirjam javob berdi

— Uning ahvoli og'ir. Alahsishlar, o'tmish xotiralarining xotiraga qayta urilishi normal holat. Siz esa har bir gapdan jinoyat qidirishni to'xtating.

— Men jinoyat qidirmayapman, doktor, — Jungkook past ovozda, to'g'ridan-to'g'ri Minhoning ko'zlariga tikildi. — Men tirik yurgan murdani qidiryapman. Nega bilasizmi? Chunki Minho o'lgan deb e'lon qilingan avariyadagi ekspertiza xulosasida juda ko'p chala joylar bor. Va o'sha halokatdan keyin siz aynan shu kasalxonada paydo bo'lgansiz.

Shu payt xonaga Yoongi bostirib kirdi. U Jungkookning so'zlarini eshitib, birdan hushyor tortdi va vaziyatni buzmaslik uchun darrov oraga tushdi.

— Detektiv, yetar! — dedi Yoongi Jungkookning yelkasidan ushlab. — Bu yer kasalxona, tergov xonasi emas. Senaning ruhiy ahvoli yomonlashayotgani uchun shifokorni ayblamang.

Jungkook Yoongiga qarab xiyol kulimsiradi. U hammasini sezayotgan edi Yoongi, bu shifokor va hatto Jihanning ham o'rtasida qandaydir umumiy sir bor.

— Yaxshi, — dedi Jungkook orqaga chekinib. — Lekin esingizda bo'lsin: haqiqat baribir yuzaga chiqadi. Sena baribir biladi.

Jungkook xonani tark etgach, Yoongi eshikni mahkam yopib, Minhoga o'girildi

— U juda yaqin kelib qoldi, Minho. Senani boshqa bo'limga o'tkazish kerak. U seni tanib qolishiga oz qoldi.

Minho niqobini sekin pastga tushirdi. Uning yuzida chuqur charchoq va nafrat bor edi.

— U baribir biladi, Yoongi... Lekin hozir emas. U hali bunga tayyor emas.

Kasalxona yo'laklari allaqachon sukunatga cho'mgan, faqat devoriy chiroqlarning xira yog'dusi tushib turardi.

Minho shifokorlik xalatini yechib, oddiy kiyimlarini kiydi-da, ish kunini tugatib, binoning orqa chiqish eshigi tomon yurdi. Uning miyasida faqat Senaning ko'zlari va Jungkookning shubhali gaplari charx urardi.

Zulmat qoplagan, hech kim yo'q torgina yo'lakdan o'tayotganida, ortidan shoshilinch qadam tovushlari eshitildi. Minho o'girilishga ham ulgurmay qoldi — birov uning qorniga sovuq va o'tkir metallni mahkam tiqib yubordi.

Og'riqdan Minhoning nafasi bo'g'ildi. U devorga suyanib qolarkan, pichoq chuqur kirganini va issiq qon kiyimini ivitayotganini his qildi.

U sekin tepaga qaradi. Qorong'uda nafasini bosa olmay, titrab turgan odam — Jihan edi. Uning ko'zlarida qip-qizil nafrat va dahshat aralashib ketgandi. U Pichoq ushlagan qo'llari bilan hali ham Minhoni mahkam ushlab turardi.

— Sen... — pichirladi Jihan, ovozi g'azabdan titrab. — Sen uning hayotini mahv etding! Uni ushlab turganing, uning ruhiyatini ezayotganing yetmaydigandek, endi meni ham tahdid bilan qo'rqitmoqchimisan? Sen uni munosib emassan, Minho! U seni o'lik deb biladi va sen chindanam o'lishing kerak!

Minho og'riqdan yuzini burushtirib, pichoq tutgan Jihanning bilegidan mahkam ushladi. Niqobsiz, ochiq yuzidagi sovuq va dahshatli kulgu Jihanning yuragini muzlatib qo'ygandek bo'ldi. U hatto o'layotgan holatida ham bo'sh kelmasdi.

— Sen... baribir... unga erisha olmaysan... — dedi Minho bo'g'iq va qonli ovozda.

Jihan pichoqni sug'urib oldi-da, ortiga qaramay night qorong'usiga qochib ketdi. Minho esa tizzalari bukilib, sovuq polga yiqildi. Uning qo'llari yaradan oqayotgan qonni to'xtatishga urinardi, ammo ko'zlari darmonsizlikdan yumilib borardi.

Shu payt yo'lak oxirida kimgadir tegishli og'ir qadam tovushlari eshitildi. Kimdir bu tomonga kelayotgan edi...

Minho sovuq polga yiqilib, hushini yo'qotayotgan daqiqalarda koridor oxiridagi og'ir qadam tovushlari yaqinlashdi. Minho bilan uchrashuv belgilagani kelgan Yoongi qon daryosida yotgan tanani ko'rib, qotib qoldi.

— Minho! — Yoongi shoshilib uning yoniga tushdi va yarani mahkam bosdi. — Minho, ko'zingni och!

Minho arang ko'zlarini ochib, Yoongiga qaradi. Uning lablaridan qon sizib tushardi.

— Jihan... — pichirladi Minho, hushidan ketishidan oldin.

Yoongi vaziyat jiddiyligini va buni rasmiy ro'yxatga olib bo'lmasligini darrov tushundi. Agar "Dr. Kang" pichoqlangani haqida xabar tarqalsa, politsiya va Jungkook zudlik bilan surishtiruv boshlaydi va Minhoning shaxsiyati oshkor bo'ladi. U Minhoni sekin ko'tarib, kasalxonaning faqat o'ziga ma'lum bo'lgan maxfiy, zaxira operatsiya xonasiga olib o'tdi.

Yoongi bir necha soat davomida sovuqqonlik bilan Minhoning yarasini tikdi va qonni to'xtatdi. Yara chuqur edi, ammo boshqa a'zolarga ziyon yetmagandi.

Tongga yaqin Minho ko'zlarini ochdi. Uning yuzi bir ahvolda, ammo nigohi hamon o'sha sovuq edi. Yoongi uning yonida, qo'llari qonli holda o'tirardi.

— Sen jiddiy xato qilding, Minho, — dedi Yoongi past, lekin qat'iy ovozda. — Jihanni juda past baholading. U aqldan ozgan. Agar seni o'ldirganida, hamma rejamiz barbod bo'lardi.

— U qo'rqoq, — dedi Minho bo'g'iq ovozda, qornini ushlab. — U faqat ortdan zarba bera oladi. Lekin bu uning oxirgi xatosi bo'ldi.

— Hozir eng muhimi bu emas, — Yoongi o'rnidan turdi. — Jihan seni o'ldi deb o'ylayapti. Jungkook esa haliyam atrofda o'ralashib yuribdi. Sen bir necha kun ko'rinmay turishing kerak. Sena esa... u sendan xavotir ola boshladi.

Minho shipga tikilgancha jim qoldi. Uning xayolidan faqat bir narsa o'tar edi: Jihan endi Senaning yoniga boradi va o'zini g'olibdek his qiladi. Lekin Minho bu o'yinni shunchaki tugatishga yo'l qo'ymaydi.

Yoongi maxfiy xonadan chiqiboq to'g'ri Senaning palatasiga yo'l oldi. Uning sabri tugagan, kasalxona endi o'ta xavfli hududga aylangandi. Jihanning qilgan qonli jinoyati va Jungkookning har bir qadamni kuzatayotgani Yoongini zudlik bilan harakat qilishga majbur etdi.

U palata eshigini shiddat bilan ochib kirdi. Sena karavotda o'tirgancha, hali ham hayolga tolgan edi.

— Buyumlaringni yeg' biz ketamiz, — dedi Yoongi buyruq ohangida, Senaning javobini kutmasdan uning kiyimlarini sumkaga joylay boshladi.

Sena hayron bo'lib o'rnidan turdi

— Yoongi, nima bo'lyapti? Axir doktor Kang hali meni javob bergani yo'q U qayerda o'zi? Men u bilan gaplashishim kerak...

Yoongining jag'i taranglashdi. "Doktor Kang" hozir qonga belanib yotganini ayta olmasdi. U Senaning bilagidan ushlab, o'ziga qaratdi.

— Doktor Kangga hozir sen kerak emassan! Kasalxonada qolishing xavfli. Jihan aqldan ozgan, u senga va atrofidagilarga zarar yetkazishi mumkin. Men seni bu yerda bir sekund ham qoldirmayman. Uyingga qaytasan.

— Lekin... Jihan unday qilmaydi... — Sena ikkilanib qoldi, biroq Yoongining ko'zlaridagi g'azab va qat'iyatni ko'rib, e'tiroz bildirishga jur'at etmadi.

Yoongi Senani kasalxonaning orqa eshigidan olib chiqib, mashinasiga o'tqazdi. Aynan shu daqiqada Jungkook kasalxona yo'lagida "Dr. Kang"ni izlayotgan va Jihanning xonasida qonli pichoq izlarini qidirayotgan edi.

Yoongi ulardan bir qadam oldinda bo'lib, Senani o'zlarining shahar chetidagi xavfsiz va tinch uyiga olib keldi.

Sena o'z xonasiga kirganida, uyning sovuq sukunati uni bosib keldi. Bu yerda har bir buyum unga Minhoni va u bilan bog'liq og'riqli xotiralarni eslatardi. Ammo shu bilan birga, uning xayolidan "Dr. Kang"ning o'sha so'zlari ketmasdi

- "Ba'zida o'liklar tiriklardan ko'proq himoya qiladi."

Yoongi eshik oldida turib, unga sovuq tikildi

— Endi shu yerda bo'lasan. Hech qayerga chiqmaysan va hech kim bilan gaplashmaysan. Men seni o'z qoidalarim bo'yicha himoya qilaman.

Sena deraza oldiga borib, tashqariga qaradi. U bu uydan, Yoongining nazoratidan va o'z xayollaridan qochib qutula olmasligini his qilardi. Ammo uning ichidagi bir tuyg'u "Dr. Kang" bilan bo'lgan voqea hali tugamaganini pichirlardi.

Oshxonada og'ir va sukunatli havo hukmron edi. Dasturxon atrofida o'tirgan Yoongi va Senaning orasidagi sukunatni faqat idish-tovoqlarning sekin urilishi buzib turardi.

Yoongi ovqatlanishga urinardi, ammo uning fikri hamon kasalxonada, yarador holda qolgan Minhoda va ularning xavfli rejasida edi.

Sena esa likopchasidagi ovqatga tegmay, sanchqini shunchaki ushlab o'tirardi. Uning ko'zlari bir nuqtaga tikilgan, xayoli esa tamoman boshqa joyda edi.

— Ovqatingni yeb ol, Sena, — dedi Yoongi unga qarab, ovozini imkon qadar yumshatishga urinib. — Senga kuch kerak.

Sena sekin boshini ko'tardi. Uning nigohida chuqur qayg'u va g'alati bir qat'iyat bor edi. U Yoongining ko'zlariga tikilib, birdan gapira boshladi

— Bilasanmi, Yoongi... Men uni har bir soniya eslayman. Bugun ovqatga qaraganimda ham, xonamga kirganimda ham faqat u ko'zimga ko'rinyapti.

Yoongining qo'lidagi sanchqi havoda to'xtab qoldi. Uning yuzi bir zumda qotdi.

— Sena, yana o'sha mavzuni boshlama, — dedi u tishlari orasidan.

— Yo'q, eshit, — Sena to'xtamadi. — Minho bilan birinchi marta xuddi shunday stol yonida senariy boyicha tanishganmiz esingdami? U mening qarshimda o'tirib, xuddi hozirgidek menga jim tikilardi. Uning har bir harakati, meni himoya qilishga urinishi... Men uni yo'qotdim deb o'ylagandim. Lekin kasalxonada, o'sha doktor Kangni ko'rganimda... Uning teginishi, menga qarashi menga Minho bilan o'tkazgan oxirgi tunimizni eslatdi.

Yoongining jag'i taranglashib, mushtlari tugildi. Senaning har bir so'zi uning ichidagi rashk va alamlarni alanga oldirardi. Axir u Minhoni qutqargan, ammo aynan shu Minho Senaning xayolidan umuman chiqmayotgan edi.

— Doktor Kang — bu shunchaki begona odam! — Yoongi ovozini balandlatib, stolga qo'lini urdi. — Minho esa o'lgan! U endi yo'q! Nega tushunmaysan, Sena? U seni tashlab ketdi!

— U meni tashlab ketgani yo'q! — Sena ham o'rnidan irg'ib turdi, ko'zlaridan yosh quyildi. — Men uni his qilyapman! O'sha avariya bo'lgan kuni u menga nima deganini eslaysanmi? "Nima bo'lganda ham, men seni baribir topaman" degan edi. U tirikdek... U go'yo judayam yaqin atrofdadek his qilyapman!

Yoongi o'rnidan turib, Senaning yoniga keldi. U qizning yelkasidan ushlab, o'ziga qaratdi. Uning ko'zlarida nafrat, g'azab va cheksiz og'riq bor edi.

— Yetar! — baqirdi Yoongi. — Boshqa u haqida bitta ham so'z aytma! Sen hozir shu yerdasan, mening yonimdasan! U o'tmishda qoldi!

Sena uning qo'llarini siltab tashladi va nafrat bilan Yoongiga qaradi

— Sen qancha harakat qilmang, Yoongi... Men uni hech qachon unutmayman.

Sena yig'lagancha o'z xonasiga yugurib chiqib ketdi va eshikni qulflab oldi. Yoongi esa oshxonada yolg'iz qolib, stoldagi idishlarni g'azab bilan polga urib sindirdi. U Minhoni qutqarganiga birdan afsuslana boshladi.

The private hell #Sena

2026-09-09T08:50:40.917Z

Ep 4

Kechki ovqat vaqtiga oz qolganda Yoongi xonamga kirdi. U ustidagi qora smokingini to'g'rilab, oynaga qarab turganimni ko'rib, sekin orqamdan keldi. Uning nigohi kozlarimda to'xtadi.

— Kazuha, — u yelkalarimdan tutib, o'ziga qaratdi va ustimdagi ko'ylakka ko'z yugurtirdi. Uning qoshlari biroz chimirildi. — Biroz yopiqroq kiyin. Bo'yning va yelkalaring yopilib tursin.

Uning bu so'zlarida ham o'sha tanish obsessiv rashk, ham kechagi izlarni boshqalardan yashirish istagi bor edi. U javonimdan qora, baland yoqali ipak libosni olib, menga uzatdi.

Kiyinib bo'lganimdan keyin u qo'llarimdan tutdi. Uning kaftlari kutilmaganda juda issiq va samimiy edi.

— O'zingni qo'lga ol, hammasi yaxshi boladi, — dedi u ovozini yumshatib, peshonamdan muloyim o'pib. — Men doim yoningda bo'laman.

Pastdan mashina signali eshitildi. Biz pastga tushganimizda, mehmonxonada Yoongining ota-onasi va uning 17 yoshli jiyani — Yejin turardi.

Yoongining ota-onasi kutilganidan ham bosiq va mehmondo'st insonlar bo'lib chiqdi. Onasi men bilan quchoqlashib ko'rishdi, ammo jiyani Yejinning qarashi butunlay boshqacha edi. U 17 yoshda bo'lsa-da, ko'zlarida katta odamlarga xos bo'lgan o'tkir, sovuq va mensimaydigan nazar bor edi.

Yejin kelishi bilan Yoongining yoniga otildi va uning qo'lidan ushlab oldi. U mening borligimni umuman tan olmayotgandek, menga nisbatan sovuq va takabburona qarab qo'ydi. Uning Yoongiga bo'lgan e'tibori shunchaki jiyanning tog'asiga bo'lgan mehridan ko'ra, xuddi qiz g'azab va rashk bilan o'z mulkini qo'riqlayotganiga o'xshardi.

— Tog'a, bu uyga har safar kelganimda yoningizda hech kim bo'lmasdi, — dedi Yejin menga bir qarab, so'ng Yoongiga suyanib. Ovozidagi kesatiq ochiq-oydin bilinib turardi. — Bu kim o'zi? Shunchaki navbatdagi mehmonmi?

Yoongi Yejinning qo'lini sekin va ehtiyotkorlik bilan o'zidan uzoqlashtirdi. Uning yuzida yana o'sha sovuqqon, bosiq ifoda paydo boldi.

— Yejin, o'zingni bos, — dedi Yoongi qat'iyat bilan. So'ngra mening belimdan mahkam ushlab, o'ziga tortdi. — Bu Kazuha. Va u bu uyning bekasi.

Yejinning ko'zlarida soniyalar ichida g'azab va yaqqol rashk alangalandi. U labini tishlab, menga nafrat bilan tikildi.

Kechki ovqat stoli atrofiga o'tirganimizda, stoldagi taranlik kundan-kunga ortib borayotgandek his qilindi. Yoongining ota-onasi bilan samimiy suhbatlashishga urinayotganimda, Yejinning har bir harakati menga nisbatan ochiqchasiga chaqiriq edi.

U Yoongining ro'parasiga emas, aynan uning yonidagi bo'sh kursiga o'tirib olgandi.

Ovqatlanish davomida Yejin ataylab Yoongining yengidan ushlab, uning qulog'iga egilarkan, kulib gaplashardi.

— Tog'a, esingizdami, o'tgan safar menga bergan va'dangiz? — dedi Yejin unga suyanganicha, nigohini ataylab menga qaratib. — Meni xuddi o'shanday restoranga olib borishingiz kerak. Siz faqat men bilan borganda xursand ko'rinasiz...

Uning Yoongiga erkalanishi va uning e'tiborini to'liq olishga urinishi oddiy jiyanning munosabatidan oshib ketgandi. Yejin ataylab Yoongining tarelkasiga ovqat solib qo'yar, uning qo'liga bilmasdan tegib ketgandek bo'lib, menga g'olibona qarash qilardi.

Kazuha pov:
To'g'risi, buni ko'rib, ich-ichimdan qandaydir noma'lum va yoqimsiz alanga yongandek boldi. Rashk? Men... Min Yoongini rashk qilyapmanmi? U mening hayotimni jahannamga aylantirgan inson bo'lsa, nega uning boshqa bir qiz bilan shunday yaqinligidan yuragim yonib ketayotgandi? Uning e'tibori faqat menga qaratilishiga o'rganib qolganim uchunmi?

Yoongi Yejinning bu harakatlaridan biroz noqulay ahvolga tushdi. U sekin Yejinning qo'lini o'z yengidan bo'shatib, stol ustidagi mening qo'limni qidirib topdi. U barmoqlarimni o'zining issiq kafti orasiga olib, mahkam siqdi.

Yoongi menga qaradi. Uning ko'zlarida ichimdagi rashk va alanganitizib turganini payqaganidek, yengil va xavfli bir tabassum miltilladi.

— Yejin, men hozir bandman. Mening barcha vaqtim va e'tborim Kazuha bilan bog'liq, — dedi Yoongi bosiq, ammo qat'iy ovozda.

U stol ostida qo'limni yanada qattiqroq siqdi. Yejin esa bu gapni eshitib, sanchqisini tarelkaga tars etib tushirdi. Uning ko'zlarida nafrat va g'azab alangi yaqqol ko'rinib turardi. U menga shunday qaradiki, go'yo birinchi imkoniyat bo'lishi bilan bu saroyda menga qarshi kurash ochadigandek edi...

Mehmonlar kuzatilgach, qasrda yana o'sha og'ir, bo'g'uvchi sukunat hukmron bo'ldi. Men xonaga chiqib, balkon oynasi oldida turardim. Yejinning harakatlari va u tufayli ichimda paydo bo'lgan o'sha noma'lum alanga — rashk tuyg'usi hali ham ko'kragimni tirnardi.

Eshik sekin ochilib, Yoongi kirib keldi. U ustidagi pijdakni yechib, stul suyanchig'iga tashladi. Uning harakatlarida g'olibona xotirjamlik bor edi. U sekin orqamdan kelib, belimdan mahkam quchdi. Uning issiq ko'kragi orqamga tegib turar, nafasi bo'ynimni kuydirardi.

— Sen bugun juda jim bo'lib qolding, Kazuha... — u bo'ynimga lablarini sekin bosib, pichirladi. — Yoki kechki ovqatdagi biror narsa senga yoqmadimi?

Men undan yuzimni burmoqchi boldim, lekin Yoongi belimni yanada qattiqroq siqib, o'ziga jipslashtirdi. Uning ko'zlarida men ichimda yashirishga urinayotgan rashkni allaqachon o'qib bo'lgani ko'rinib turardi.

— Sizga baribir emasmi? — dedim ovozimni iloji boricha sovuq chiqarishga urinib.

Yoongi yengil kulib yubordi. Bu kulgu xonadagi taranlikni yanada oshirdi. U yuzimni o'ziga qaratib, iyangimdan tutdi.

— Menga baribir emas. Ayniqsa, seni boshqa birining yonida bunday ko'zlar bilan yonayotganingni ko'rish... — u egilib, lablarimga bir necha millimetr qolganda to'xtadi. — Sen rashk qilding, shunday emasmi?

Uning bu g'olibona va ishonchli pichirlashi ichimdagi so'nggi sabr kosasini ham to'ldirib yubordi. U mening ustimdan hukmronlik qilishiga, har bir tuyg'umni o'yin qilishiga yo'l qo'yolmasdim. Men birinchi marta o'zimni yo'qotdim.

Kutilmaganda uning yoqasidan mahkam ushlab, o'zimga tortdim va lablarimni uning lablariga bosdim.
Bu oddiy bo'sa emasdi — bu alanga, nafrat, rashk va ehtirosning Portlashi edi. Men uning lablarini dahshatli ochlik va tajovuz bilan zabt etdim.

Yoongi bir soniyaga shokda qotib qoldi, lekin darhol o'zini qolga olib, bo'samga yanada vahshiyroq javob qaytara boshladi. U mening belimdan ko'tarib, o'zi bilan birga devorga bosdi.

— Demak, urush e'lon qilyapsanmi? — u lablarimdan ajralib, nafasi qaytib pichirladi. Uning ko'zlarida tubsiz, qorong'i ehtiros yonardi.

— Men sizning o'yiningizga ko'nikmayman, Yoongi... — dedim uning ko'zlariga Tikilib, uning lablaridan yana bir bor tishlab bo'sa olarkanman.

Yoongi mening bu jur'atimdan butunlay hayratda va mast holatga kelgandi. U bir harakat bilan ustimdagi ipak libosning tugmalarini uzib yubordi.

L’Obscur Désir #Sena

2026-09-05T19:01:11.478Z

Ep 1 hot

Usha kunga, usha kechaga ming lanat bolsin. Unga organib qolganimga. Uni kechalari itdek qiyashi ertalab esa malikalardek hurmat qilishiga organib qolganim uchun lanat! Balki ushanda alkagol ichmaganimda bunday bolmagan bolarmidi? Ushanda ehtiroslanmaganimda hozir bunday bolmagan bolarmidi? Baxtliroq bolarmidim?

*
Yangi yil kechasi. Barcha ichayotgandi. Ularga qoshilib men ham birinchi qadahni kotarmoqchi boldim. Dostlarim yoq ichma deyishdi. Lekin qandaydir nafs meni ichshga undardi. Bir qultum ichdim. Achchiq tam. Ahh yotalib yubordim. Bu juda ham yomon. Boshim ogriyapti. Tanam qizishini his qilayotgandekman. Lekin nima uchun bunday bolyapti? Honamga chiqdim. Kiyimlarimni yechib dushga kirdim. Muzdek suvni yoqdim. Tegiga ozimni qoydim. Muzladim. Lekin ichim battar qizirdi. Tanamga teginganim sari.

Dush tutuni orasida suv tomchilari tanamga muzdek urilardi-yu, lekin ichimda alanga olgan u g‘alati olov so‘nmasdi. Aksincha, suv terimga teqqani sari tanam to‘lqinlanib, ichki bir kuch meni tubga tortib ketayotgandek edi.

Boshim g‘ovlab, devorga suyandim. Shu payt dush eshigi sekin ochildi va bug‘lar orasida Park Jiminning qoramtir, sovuq nigohi ko‘rindi...

― Bu joy juda sovuq, Saemina. Lekin sen yonayapsan, ― uning ovozi suv shovqinini ham bosib tushgudek past, ammo o‘tkir eshitildi.

― Chiqib ket... Jimin, iltimos... ― pichirladim, ammo bu buyruq emas, ojizona chorlovdek chiqdi.

U bir qadam tashlab ichkariga kirdi. Ustidagi kiyimlari suvda ho‘llanib tanasiga yopishayotganiga parvo ham qilmay, menga yaqinlashdi. Sovuq barmoqlari yonayotgan belimga tegishi bilan butun tanam titrab ketdi. Bir vaqtning o‘zida ham muzlab, ham yonib borardim.

― Sensiz hech qayerga ketmayman. Sen bugun kechasi mening eng go‘zal xatoyim bolasan Saemina, ― dedi u qulog‘imga egilib.

Uning lablari bo‘ynimga tekkan soniyada bilardim: bu birinchi qadah, bu tasodifiy ehtiros va bu tun hayotimni butunlay ostun-ustun qilgandi.

Boynilarimdan opganida battar issiqlashardim. Sekin pastga tushdi. Kokraklarimni ham ezib opdi. Uchlarini tishlab tortardi. Ularga ham tishlab ozini izini qoldirardi. Bir vaqtni ozida ham ogriqli ham kayf berardi.

Tikka azosini manikiga tiqmoqchi boldi. Lekin men qisilib turganim uchun kira olmasdi.

Jm: oyogini kottaroq ocharsan balkim?

Men unga uyalib qarab turaverardim. Uni jaxli chiqdi shakl kotarib meni xonaga okib chiqdi. Va yotoqa qoydi. Ozi ustimga chiqib oyoginni ikkiga ajrati va ostimga tarski tushurdi. Qolini olib borib silab kordi. Keragidan ortiq namlangan. U ogohlantirishlarsiz kirdi. Battar olov bolib yonardim.

Sekin harakat qildi. Ostim organguncha keyin tez tez va yana ham tez. U tezlashgani sari men yonardim. Kokraklarim tepaga pasga tushardi. Haqiqiy nolalar. Ozimni kokraklarimni ezib oynardim. U esa oyoqlarimni beliga qoygancha boricha tez tez tiqdi.

Meni kelishiga azgina qolganda u amimni ishqalay boshladi. Ham silash ham haqiqiy azo. Men bularga boshanib yubordim. Suyuq. U jilmaydi. Keyin yana kira boshladi. 10-20 minutlardan song ozi ham boshandi.

Ertalab u meni parqu yostiqlar orasida, xuddi bebaho bir malikadek avaylab o‘rab qo‘ydi. Yonimga xushbo‘y qahva va gullar qoldirgan, har bir harakatida menga bo‘lgan cheksiz ehtirom aks etardi. Lekin tuni bilan tanamda qolgan ko‘karishlar va Jiminning o‘sha shafqatsiz, vahshiy nigohi xayolimdan o‘chmasdi.

Ertalabki quyosh nuri parda tirqishidan mo‘ralab, xonani nimqorong‘i oltinrang tusga boyitgandi. Men ko‘zlarimni ochishga harakat qildim, ammo qovoqlarim og‘irlashib, boshimda dahshatli og‘riq tarqalardi.

Tanamni qimirlatishga urinishim bilan butun a’zoi badanimi qamrab olgan og‘riqdan beixtiyor inqillab yubordim.

Atrofga qaradim. Bu mening xonam emasdi. Har bir detali hashamat va sovuqlikdan darak beruvchi keng, dim va qorong‘urak yotoqxona. Parqu yostiqlar, ipak choyshablar va xonada taralayotgan qimmatbaho atr isi…
Yonimda hech kim yo‘q edi.

Sekin o‘rnimdan turib, choyshabni surganimda ko‘rgan manzaramdan nafasim bo‘g‘zimga tiqildi. Yelkalarimda, belimda va bilaklarimda barmoqlarning ko‘kargan izlari, terimdagi qizargan dog‘lar… Bularning barisi kechasi sodir bo‘lgan dahshatli tush emas, achchiq haqiqat ekanini eslatib turardi.

― Uyqung qondimi, Saemina?

Ovozgina eshitilishi bilan hushim boshimdan uchay dedi. Eshik tirqishida Park Jimin turardi. Uning ustida oppoq, ozoda ko‘ylak, qo‘lida esa patnisda issiq qahva va xushbo‘y pishiriqlar bor edi. Yuzida kechagi shafqatsizlik, o‘sha vahshiy va sovuq nigohdan asar ham qolmagandi. U xuddi mehribon, e’tiborli insondek menga qarab muloyim jilmaydi.

― Jimin… ― ovozim titrab chiqdi. Men choyshabni ko‘kragimga mahkamroq bosib, devor tomonga tisarildim. ― Men… men ketishim kerak.

Jimin patnisni yonimdagi stolchaga qo‘ydi. Sekin yonimga o‘tirib, qo‘lini uzatdi. Uning barmoqlari yuzimga tegishi bilan butun tanam muzlab ketdi.

― Qayoqqa ketasan? Hali juda holsizsan-ku, ― dedi u ovozida cheksiz g‘amxo‘rlik bilan. ― Qahva tayyorladim. Sen yoqtirganingdek, kam shakarli. Yeb ol, keyin seni o‘zim uyingga kuzatib qo‘yaman.

Uning bu qarama-qarshi muomalasi kaltaklanishdan ham ko‘proq ruhiyatimni ezardi. Kechasi dushning muzdek suvi ostida meni qiynagan, pichirlab hayotimni ostun-ustun qilgan odam shu emasmidi? Qanday qilib u hozir hech narsa bo‘lmagandek menga malikalardek muomala qilyapti?

― Kechasi… sen kechasi nima qilding, Jimin? ― dedim yoshga to‘lgan ko‘zlarimni unga tikib. ― Menga nima bo‘ldi? U dori…

Jiminning jilmayishi bir soniyaga to‘xtadi. Uning ko‘zlaridan chaqnab ketgan sovuqlik meni yana bir bor titratib yubordi, ammo u darhol yana o‘sha soxta niqobini kiyib oldi.

― Dori? Sen shunchaki ko‘p ichib yubording, Saemina, ― u qo‘li bilan sochlarimni mayin silab, qulog‘imga egildi. ― Men esa shunchaki senga yordam berdim. Axir men seni yaxshi ko‘raman-ku…

Uning bu guldor yolg‘onlari, barmoqlarining mayin tegishi va ko‘zlaridagi yashirin do‘q-po‘pisa…

Men qochishim kerakligini bilardim. Lekin uning qo‘llari tanamda qoldirgan izlar va yuragimga solgan g‘alati, zaharli qo‘rqinch meni harakat qilishdan mahrum qilgandi.

— Yaxshi ko‘raman? — dudoqlarimdan zaharxanda pichir chiqdi. Ko‘zlarimdan oqayotgan achchiq yoshlar yuzimni kuydirayotgandek edi. — Bu sevgimi, Jimin? Tanamdagi mana bu izlar, kechagi vahshiyliging... bular sevgimi?

Jimin sochlarimni silayotgan qo‘lini to‘xtatdi. Uning nigohidagi o‘sha soxta mehribonlik bir soniyada g‘oyib bo‘lib, o‘rnini zim-ziyo, qorong‘u sovuqlik egalladi. U iyagimdan mahkam tutib, yuzimni o‘ziga qaratdi. Barmoqlarining bosimidan suyaklarim qisirlab ketgandek bo‘ldi.

— Menga qarama-qarshi gapirma, Saemina, — dedi u past, ammo butun xonani muzlatib yuboradigan darajada og‘ir ovozda. — Kecha sen mening quchog‘imda yonayotgan eding. Meni sen chaqirding. Endi esa barcha aybni menga to‘nkamoqchimisan?

— Men ichimlikka nimadir qo‘shilganini bilmayotgan edim! Sen... — gapiroqlarim titrab, nafasing bo‘g‘zimga tiqildi.

— Shshsh... — Jimin bosh barmog‘ini lablarimga qo‘ydi. Uning yuzida yana o‘sha dahshatli, silliq tabbasum paydo bo‘ldi. — Senga hech kim majburan hech narsa ichirmadi. Sen o‘zing qadahni qo‘lingga olding. O‘zing birinchi qultumni yutding. Men shunchaki sening haqiqiy istaklaringni yuzaga chiqardim, xolos.

U iyagimni qo‘yib yubordi-da, o‘rnidan turib, kiyim javoniga yaqinlashdi. U yerdan mening kechagi kiyimlarim o‘rniga top-toza, qimmatbaho ipak libosni olib, to‘shak ustiga tashladi.

— Kiyinib ol. Haydovchi seni pastda kutyapti, — dedi u eshik tomonga yurib.

Biroq chiqib ketishdan oldin to‘xtadi va ortiga qayrilib qaradi. Uning ko‘zlaridagi do‘q-po‘pisa shaffof edi.

— Bugun sodir bo‘lgan va bo‘lmagan narsalar haqida do‘stlaringga nima deyilishini yaxshi bilasan, shunday emasmi? Ular seni shunchaki ko‘p ichib qo‘ygani uchun uyga kuzatib qo‘ydim. Agar ortiqcha gap chiqsa... bu ikkimiz uchun ham yaxshilik bilan tugamaydi.

Eshik qarsillab yopildi.
Xonada yolg‘iz qolganimda, ko‘kragimdan otilib chiqqan ho‘ngrashni to‘xtata olmadim. Tanamdagi og‘riq o‘tib ketishi mumkin edi, ammo u singdirgan ruhiy zahar... U mening ichimda allaqachon ildiz otib bo‘lgandi. U bergan azob va undan keyingi soxta e’tibor meni sekin-asta, lekin shafqatsizlarcha o‘ziga zanjirlayotganini his qildim.

Uyga qaytdim. Xonamga kirib, eshikni qulfladim va dush ostiga kirdim. Muzdek suv terimni savalardi, lekin baribir Jiminning qo‘llari izini, uning xushbo‘y atrining hidini yuvib tashlay olmasdim. Telefonimga xabar keldi.

Jimin: “Uyga eson-omon yetib olganingdan xursandman, kichkintoyim. O‘zingni ehtiyot qil. Oqshomda ko‘rishguncha.”

Ekranga tikilib turarkanman, tanamni yana o‘sha dahshatli titroq bosdi. Oqshomda?

U mening hayotimdan shunchaki chiqib ketmoqchi emasdi. U mening har bir kunimni, har bir nafasimni egalamoqchi edi.

Abadiylik3 #Sena

2026-09-03T04:48:45.019Z

Ep 4

Minho Jihanni kuch bilan itarib yubordi. Jihan devorga urilib, nafas olishga qiynaldi, ammo ko‘zlari hamon xonaning qorong‘uligiga — karavotda behush yotgan Senaga qadalgan edi.

— Nega bunchalik o‘zgaryapsan? — deb pichirladi Jihan, tishlari orasidan. — U sening o‘yinchog‘ing emas!

Minho javob bermadi. U o‘girilib, Senaning yoniga bordi. Qizning yuzi ancha tinchlanib, isitmasi pasaygandek edi. Minho uning yuziga tushgan soch tolalarini juda ehtiyotkorlik bilan, go‘yo shisha haykalga tegayotgandek chetga surdi.

Uning bu harakati Jihanning g‘azabini yanada qo‘zg‘atdi, lekin u ayni damda kuchsiz ekanini anglab, mushtlarini tugdi.

— Agar u uyg‘onib, kimdir uni o‘g‘irlab ketganini bilsa, senga nisbatan nafrati yanada oshadi, — dedi Jihan vaziyatni yumshatishga urinib. — Uni hozir joyiga qaytarishimiz kerak. Hamshiralar har daqiqada kirib kelishi mumkin.

Minho bir zum o‘ylandi. Uning ko‘zlari qorong‘ulikda miltillab, yana Jihanga qadaldi.

— To‘g‘ri aytasan, — dedi u sovuqqonlik bilan. — Lekin esingda bo‘lsin, Jihan: bugun kechasi u mening qo‘llarimda edi. Bu senga hech qachon nasib qilmaydi.

Minho Senani yana quchog‘iga oldi. U buni shunchalik mohirlik bilan bajardiki, qiz hatto qimirlamadi ham. Ular xonadan chiqishdi. Yo‘lak bo‘ylab, shifokorlar xonasi tomon emas, balki 307-palata tomon yashirincha harakatlanishdi. Har bir qadamda Jihan yuragi to‘xtab qolgudek bo‘lardi.

Agar ularni ko‘rib qolishsa, ikkalasini ham jiddiy muammo kutardi.
307-palata eshigi oldiga yetishganda, uzoqdan hamshiraning qadam tovushlari eshitildi. Minho to‘xtadi. U Jihanga imo qildi. Jihan tezda eshikni ochdi, ular ichkariga kirishdi.

Minho Senani ohista karavotga yotqizdi, uning ustini yopdi va yostiqni to‘g‘riladi. Xona yana o‘sha eski, steril hid va dori-darmon isi bilan to‘ldi.

Hamshira eshik oldiga kelib, uni ochdi.
— Mana siz, Jihan! Sizni qayerdan qidirayapmiz? — dedi hamshira hayron bo‘lib. Uning ko‘zlari karavotda yotgan Senaga tushdi. — U uyg‘ondimi?

Jihan Minhoga qarab oldi. Minho esa qorong‘u burchakda, xuddi soyadek ko‘rinmas bo‘lib turardi

— Yo‘q, — dedi Jihan ovozi qaltirab. — Men... men suv olib kelgani chiqqan edim. Sena esa hali ham shu ahvolda.
Hamshira Senani tekshirdi

— Isitmasi pasayibdi. Ajablanarli... bir necha daqiqa oldin juda baland edi-ku?

Jihan chuqur nafas oldi. Minho esa hech narsa bo‘lmagandek, o‘zini shifokor qiyofasiga solib, xonadan bemalol chiqib ketdi. U chiqib ketayotib, Jihanning yelkasiga sekin urib o‘tdi. Bu urilishda ogohlantirish bor edi

Jihan xonada yolg‘iz qoldi. U Senaning qo‘lidan ushladi. Qizning tanasi hali ham biroz issiq, ammo tinch edi. Jihan unga tikilib, ich-ichidan bir narsani his qildi: u Senani bu telba odamning panjasidan qutqarishi kerak. Lekin qanday?

Ertasi kuni tongda Sena ko‘zlarini ochdi. Uning yonida o‘tirgan Jihanni ko‘rib, tushunarsiz bir g‘alati xotira xayolidan o‘tdi: kimdir uni quchog‘iga olgan, kimdir unga juda yaqin turib, shivirlagan edi... U boshini ushladi.

— Jihan? — pichirladi u. — Men tush ko‘rdimmi? Yoki... Minho shu yerda edimi?

Jihan javob berishga ulgurmay, eshik ochildi. Minho oq xalatda, qo‘lida qog‘ozlar bilan, yuzida sovuq va g‘amxo‘r ifoda bilan ichkariga kirdi.

— Bemorni tekshirish vaqti keldi, — dedi u, Jihanga bir marta ham qaramay.

Minho qo'lidagi tibbiy planshetni sekin ko'tardi. Uning yuzidagi niqob va pastga tushirilgan do'xtirlik kepkasi ostida ko'zlari faqat Senaga tikilgandi. Xonadagi havo bir zumda muzlab qolgandek bo'ldi.
Sena boshini ko'tarib, unga qaradi. Qizning nigohlarida chuqur chalkashlik va qandaydir ichki hayajon bor edi.

Minho unga yaqinlashib, stetoskopni Senaning ko'ksiga qo'ydi. Uning barmoqlari qizning terisiga tegar-tegmas holatda bo'lsa-da, Sena behoyat tanish bo'lgan o'sha birgina teginishdan titrab ketdi.

— Yurak urishingiz juda tez, Sena xonim, — dedi Minho o'z ovozini bir oz o'zgartirib, sovuqqonlik bilan. — Isitma ta'sirida gallyutsinatsiyalar va tushlar ko'rish bu holatda normal xolat. O'tgan kecha tushingizda ko'rgan narsalaringiz shunchaki miyangizning xotiralarga bo'lgan reaksiyasi.

Sena uning urayotgan barmoqlariga va ko'zlariga sinchkovlik bilan tikildi.

— Siz... — Sena pichirladi. — Sizning nigohingiz...

Aynan shu daqiqada Jihan o'rnidan irg'ib turdi. U Minhoning Senaga shunchalik yaqin turishiga va uni ruhiy manipulyatsiya qilayotganiga ortiq chiday olmadi.

— keting, doktor! — dedi Jihan ovozini balandlatib. — Bemor hali to'liq o'ziga kelgani yo'q. Uni tinch qo'ying.

Minho sekin o'girildi. Uning ko'zlaridagi sovuq nafrat Jihanning yuragini teshib o'tgudek bo'ldi.

— Men bu yerda shifokorman, bemor Jihan, — dedi Minho past va tahdidli ovozda. — O'z o'rningizni biling va mening ishlarimga aralashmang.

Minho dori-darmonlar jadvaliga nimadir yozgan bo'ldi-da, palatadan chiqib ketdi. Eshik yopilishi bilan Sena karavotiga suyanib, chuqur nafas oldi. Uning qo'llari hamon titrayotgan edi.

— Jihan... — dedi Sena unga qarab. — Bu shifokor kim? Nega u kelganida yuragim bunchalik bezovta bo'lyapti? Men o'tgan kecha shunchaki tush ko'rdimmi? Kimdir meni ko'targanini, bag'riga bosganini aniq eslayman...

Jihan Senaning yoniga keldi. Uning tomog'iga nimadir tiqilib qolgandek bo'ldi. U hammasini — Minho tirikligini, o'tgan kecha uni quchoqlab yotganini va bu dori hidsiz shifokor aynan Minho ekanini aytib baqirgisi kelardi.

Lekin Minhoning: "Bitta so'z aytsang, Sena o'ladi" degan so'zlari uning tilini bog'lab qo'ygandi.

— Bu shunchaki tush edi, Sena, — dedi Jihan qiyinchilik bilan yolg'on gapirib, ko'zlarini olib qocharkan. — Sen juda qattiq alahsirading. Men yoniningda edim... Hech kim kelgani yo'q.

Sena unga uzoq tikilib qoldi. Jihanning ko me'yorida urmayotgan nigohlari va titrayotgan ovozi Senada birinchi marta shubha uyg'otdi

Ayni shu daqiqada kasalxona koridorida og'ir qadam tovushlari eshitildi. Qora paltosini kiygan Jungkook 307-palata tomon kelayotgan edi. Uning qo'lida Jihanning shubhali fayli va Minho o'lgan kechadagi ekspertiza hujjatlari bor edi.

U burilishda "Dr. Kang" (Minho) bilan yana bir bor to'qnash keldi.
Jungkook to'xtadi. U Minhoning ortidan sinchkovlik bilan qarab, uning qadam tashlashini kuzatdi. Detektivning ichida allaqachon bir tuyg'u uyg'ongan edi — bu shifokor nimadir yashirmoqda.

Yoongi 307-palata eshigini shiddat bilan ochib kirganda, xonadagi og‘ir havo yanada taranglashdi. U Senaning yoniga shosha-pisha kelib, uning peshonasini ushladi.

— Sena, yaxshimisan? Hamshiralar kecha kechasi seni palatada yo‘q deb yugurib qolishdi, — dedi Yoongi xavotir va egalik ohangida.

Jihan burchakda turib, bu munosabatni kuzatarkan, Minhoning tahdidlarini esladi. U Minho va Yoongining asl basharasini ochiqlay olmasdi, shu bois barcha diqqatni o‘ziga burib, aybni o‘z bo‘yniga olishga qaror qildi.

— Kecha uning isitmasi ko‘tarilib ketganida, men uni quchoqlab turdim, — dedi Jihan qat’iyat bilan. — U sovqotayotgan va alahsiyotgan edi.

Yoongining yuzi bir zumda oqarib, so‘ng g‘azabdan qizardi. Uning ko‘zlarida tutqich bermas rashk alangalana boshladi. Yoongi bir qadam tashlab, Jihanning yoqasidan mahkam ushladi va uni devorga qattiq itardi.

— Sen nima deding?! — baqirdi Yoongi bo‘g‘iq, nafratli ovozda. — Qanaqa jur’at bilan unga qo‘l tekkizding?! Qanaqa jur’at bilan uni quchoqlaysan?! Sen kimsan o‘zi, unga yaqinlashadigan?!

Sena karavotda yotgancha dahshat ichida baqirdi

— Yoongi, bas qil! U menga yordam berishga urinayotgan edi!

— Jim bo‘l, Sena! — Yoongi Jihanning yoqasini qo‘yib yubormay, uning yuziga yaqinlashdi. — Bu qizga boshqa hech qachon yaqinlashma. Aks holda seni o‘zim shu yerda oldiraman etaman!

Yoongi Jihanni yo‘lakka itarib yuborgudek bo‘lib, palatadan otilib chiqdi. U g‘azabdan bo‘g‘ilib, koridor burilishida kutib turgan "Dr. Kang" — Minhoning oldiga bordi.

Yoongi atrofda hech kim yo‘qligiga ishonch hosil qilib, Minhoning yoqasidan ushlab olgudek yaqin keldi.

— Minho! Haligi razil Jihan kecha kechasi Senani quchoqlaganini aytdi! — dedi Yoongi tishlarini g‘ajib. — Uni qanaqasiga tirik qoldiryapsan? U Senaga qo‘l tekkizdi! Men uni hoziroq yo‘q qilaman!

Minho sovuqqonlik bilan Yoongining bilagidan ushlab, uning qo‘lini sekin o‘zidan nari surdi. Niqob ortidagi ko‘zlarida xotirjam, ammo dahshatli bir qat’iyat bor edi.

— O‘zingni bos, Yoongi, — dedi Minho past, vazmin ovozda. — Kecha kechasi Senani quchoqlagan, uning isitmasini tushirgan va bag‘riga bosgan odam Jihan emas edi.

Yoongi to‘xtab, Minhoga tikildi
— Nima?

Minho sovuq kulimsiradi
— Jihan faqat o‘zini qahramon qilib ko‘rsatyapti. Kecha Sena mening quchog‘imda edi. Uni benuqson parvarish qilgan ham, tanasidagi haroratni tushirgan ham men bo‘ldim. Jihan esa faqat eshik ortida chorasiz qarab turdi, xolos.

Yoongining jag‘i taranglashdi. Minho uning yelkasiga qo‘lini qo‘yib, pichirladi

— Jihan xato qildi va endi qo‘rqib yashaydi. Sensiz ham uning kuni bitadi. Hozircha rejamizga xalaqit berma.

Ayni shu daqiqada yo‘lak oxirida Jungkook paydo bo‘ldi. U Yoongi va "Dr. Kang"ning shoshilinch pichir-pichir qilayotganini ko‘rib, qadamlarini sekinlatdi...

Yoongi g‘azabdan bo‘g‘ilib, Minho tomon bir qadam tashladi.

Uning ko‘zlari nafrat bilan yonardi, lekin u atrofdagilarga, ayniqsa Jungkookga nisbatan juda ehtiyotkor edi.

— Doktor, — dedi Yoongi tishlarini g‘ajib. — Jihan bilan Senaning palatalari bir qavatda. Men buni xohlamayman. Jihanni esa kasalxonaning boshqa chekkasiga, xohlasangiz umuman boshqa bo‘limga ko‘chiring. Men uni singlimning atrofida ko‘rishni istamayman.

Minho niqob ostida sovuq kulimsiradi. U uchun bu juda qulay imkoniyat edi. Jihanni Senadan uzoqlashtirish va Yoongini nazorat ostida ushlash uning rejasiga juda mos tushardi.

— Tushunaman, — dedi Minho xotirjam ovozda. — Bemorni himoya qilish sizning huquqingiz. Men buni hal qilaman.

Aynan shu damda koridor oxirida Jungkookning qadam tovushlari eshitildi. U tez yurib, ular tomon yaqinlashdi.

Jungkookning nigohlari o‘tkir, u hamma narsani kuzatayotgan edi. U to‘xtab, Yoongi va shifokorga shubha bilan qaradi.

— Nimalar bo‘lyapti? — deb so‘radi Jungkook qat’iy ohangda. Uning ovozida detektivlarga xos bo‘lgan o‘sha o‘tkir ohang bor edi. — Nega bemorning yaqini shifokorga buyruq beryapti? Va nima uchun siz, doktor, bemorning xonasini shunchalik osonlik bilan o‘zgartirmoqchisiz?

Yoongi darrov o‘zini o‘nglab oldi va yuziga "xavotirdagi yaqin" niqobini kiydi.

— Detektiv, sizni qiziqtirmasligi kerak. Men Senaning xavfsizligini o‘ylayapman. Jihan ismli bemor juda shubhali va u singlimga zarar yetkazishi mumkin.

Jungkook qoshini chimirdi. U yaqinlashib, Minhoning ko‘zlariga tikildi. Minho esa xotirjamlik bilan unga javob qaytardi, xuddi hech narsadan qo‘rqmaydigandek.

— Kasalxona qoidalariga ko‘ra, — dedi Minho, — agar bemorning yaqini shunday iltimos bilan chiqsa, biz buni muhokama qilamiz. Hozircha esa, hammasi nazorat ostida. Sizni nima tashvishga solyapti, detektiv?

Jungkook bir zum jim qoldi. Uning ichida allaqachon bir shubha uyg‘ongan edi. U Jihanning o‘sha tunda palatada yo‘qligi va bu yerda doktor bilan pichirlashayotgan Yoongining xatti-harakatlari o‘rtasidagi bog‘liqlikni qidirayotgan edi.

— Meni bu kasalxonadagi g‘alati hodisalar tashvishga solyapti, — dedi Jungkook va Yoongiga o‘tkir nigoh tashladi. — Aytgancha, Yoongi, kecha kechasi Sena kasalxonadan g‘oyib bo‘lgan paytda siz qayerda edingiz?

Yoongining yuzidagi o‘sha soxta xotirjamlik bir lahzaga yo‘qoldi. U g‘azabini yashirishga urinib, mushtlarini tugdi.

— Men uyda edim, — dedi Yoongi sovuq ohangda. — Nega so‘rayapsiz? Meni ayblamoqchimisiz?

Minho ikkalasining o‘rtasiga kirib, vaziyatni yumshatishga urindi

— Janob detektiv, biz hozir muhim tibbiy muolajalar haqida gaplashayotgan edik. Iltimos, bemorlarimizni tinch qo‘ying.

Jungkook xiyol kulimsiradi, lekin bu kulgida iliqlik yo‘q edi.

— Yaxshi, — dedi u ortiga burilar ekan. — Lekin esda tuting, hamma narsaning yashirin tomoni bo‘ladi. Men uni albatta topaman.

Jungkook ketgach, Minho va Yoongi bir-biriga qarashdi.

— Bu detektiv bizga xalaqit beradi, — dedi Yoongi past ovozda.
Minho esa derazadan tashqariga qarab, sovuq javob berdi

— U hech narsani topa olmaydi, Yoongi. Chunki u nimani qidirayotganini o‘zi ham bilmaydi.

Sena kasalxona yo‘lagida yolg‘iz qadam tashlarkan, yuragi g‘alati sanchilardi. Uni nimalardir qiynayotgan edi, lekin bu jismoniy og‘riq emas, balki qalbining tubida uyg‘ongan tushunarsiz bir hissiyot edi. U "Dr. Kang"ning kabineti eshigini taqillatdi.

— Kiring, — dedi ichkaridan xotirjam, biroq biroz bo‘g‘iq ovoz.

Sena eshikni ochib kirdi. Minho (Dr. Kang) deraza oldida turib, tashqariga tikilayotgan edi. U o‘girilganida, Sena uning nigohlarida o‘zini bir zumga yo‘qotib qo‘ygandek bo‘ldi. Bu nigohlar... ular xuddi o‘ziga tanishdek edi.

— Sena xonim? — Minho stoliga yaqinlashdi va o‘tirishga ishora qildi. — Tinchlikmi?

Sena stulga o‘tirdi, lekin qo‘llari titrayotganini yashira olmadi. U chuqur nafas oldi va nihoyat gap boshladi:

— Doktor... men tushunmayapman. Men sizning oldingizga kelganimda, doim bir g‘alati holatga tushib qolyapman. Kecha tunda... tushimda ham, o‘ngimda ham kimdir meni quchoqlagani, menga g‘amxo‘rlik qilgani esimda. Bu shunchaki isitmaning asorati bo‘lishi mumkinmi? Nega men har safar sizga qarasam, o‘sha odamni eslayman? Nega yuragim sizni ko‘rganida bunchalik tez uradi?

Minho qotib qoldi. Uning niqobi ostidagi yuzi jiddiy edi, lekin ich-ichidan u Senaning bu savollaridan qiynalib ketayotgan edi.

U sekin stoldan turib, Senaga yaqinlashdi. Uning har bir harakati shunchalik ehtiyotkor ediki, go‘yo Sena yonib ketishi mumkin bo‘lgan olovdek edi.

— Siz tushunarsiz narsalarni his qilyapsiz, chunki sizning tanangiz va ruhiyatingiz juda kuchli stress ostida, — dedi Minho uning yuziga tikilib. — Siz xavfsizlikni istayapsiz. Sizni himoya qiladigan, sizga g‘amxo‘rlik qiladigan bir insonni sog‘inyapsiz.

Sena uning ko‘zlariga tikildi.
— Balki... balki men o‘sha odamni tirik deb o‘ylayotgandirman? Balki u o‘lmagandir? — Sena yig‘lamsirab pichirladi. — Siz menga haqiqatni ayta olasizmi? Siz kimningdir sirlarini bilasiz-a, doktor?

Minho bir lahzaga o‘zini unutdi. Uning qo‘llari beixtiyor Senaning yuziga tortildi. U qizning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari Senaning terisiga tegishi bilan qizning ko‘zlari kattalashdi. Bu teginish... bu xuddi o‘sha tunda uni quchoqlagan odamning teginishi edi.

— Sena... — Minho pichirladi, uning ovozida endi shifokorning sovuqqonligi emas, balki Minhoning o‘ziga xos bo‘lgan azobli hislari bor edi. — Ba'zida haqiqat juda og‘riqli bo‘ladi. Ba'zida o‘liklar tiriklardan ko‘ra ko‘proq himoya qiladi.

Sena hayrat va dahshat ichida qotib qoldi.

— Siz... siz kim siz o‘zi? — dedi u titroq ovozda.

Minho birdan o‘ziga keldi va qo‘llarini tortib oldi. U yana "Dr. Kang"ga aylandi.

— Men shunchaki shifokorman, — dedi u keskin. — Va men sizga yordam berishga harakat qilyapman. Iltimos, xayollaringizga berilmang. Bu sizga zarar yetkazadi.

Sena o‘rnidan turdi, lekin ketishga shoshilmadi.
— Siz menga yolg‘on gapiryapsiz, — dedi u va eshikka qarab yurdi. — Yuragim meni aldamaydi.

U xonadan chiqib ketdi. Minho esa kabinetida yolg‘iz qolgancha, mushtlari bilan stolni qattiq urdi. U shunchalik yaqin edi... haqiqatni aytishga, uni bag‘riga bosishga shunchalik yaqin edi.