✿𝓗𝓮𝓪𝓿𝓮𝓷𝓵𝔂 𝓗𝓲𝓳𝓪𝓫 ✿

Muallif:Ha-rin

2026-06-07T14:40:00.653Z

🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq
3-qism
Jiwon bilan ajralganidan keyin Chaerin uzoq vaqt hech kim bilan yaqinlashmadi.
Oradan haftalar o‘tdi.
Keyin oylar.
Hayot davom etayotgandek edi.
Lekin uning ichida nimadir o‘sha joyida qolib ketgandi.
Kechalari yana og‘irlashdi.
Maktabdan qaytardi.
Uy vazifalarini qilardi.
Onasi bilan qisqa gaplashardi.
Keyin xonasiga kirib ketardi.
Va tun boshlanardi.
Tunlar Chaerinning eng katta dushmani edi.
Kunduzi odamlar orasida yurib, o‘zini chalg‘itish mumkin.
Lekin tun...
Tun kelganda hamma o‘ylar qaytib kelardi.
Ba'zan u telefonini qo‘liga olib eski suhbatlarni o‘qirdi.
Keyin o‘zidan jahli chiqardi.
Keyin o‘chirardi.
Keyin yana o‘qirdi.
Bir kecha soat 03:17 edi.
Uy jim.
Ko‘cha jim.
Hamma uxlayotgan edi.
Faqat Chaerin uyg‘oq edi.
Deraza yonida o‘tirib osmon tomonga qarardi.
Ko‘zlari qizarib ketgan edi.
U o‘sha kecha ichida bitta gapni qayta-qayta takrorladi:
"Nega men uchun qoladigan odam chiqmaydi?"
Ertasi kuni maktabda ham kayfiyati yo‘q edi.
Sinfdagilar kulishardi.
Gaplashishardi.
Reja qilishardi.
Chaerin esa odatdagidek deraza tomonga qarab o‘tirardi.
Shu payt yangi o‘quvchi sinfga kirib keldi.
O‘qituvchi uni tanishtirdi.
— Bu Kim Minhyuk.
Minhyuk sinfga qarab bosh irg‘adi.
Keyin bo‘sh joy qidirib, Chaerinning orqa partasiga o‘tirdi.
Chaerin bunga ahamiyat bermadi.
Yangi o‘quvchilar doim kelardi.
Keyin o‘z guruhlarini topib ketishardi.
Lekin Minhyuk boshqacha chiqdi.
Bir kuni dars tugagach Chaerin daftarini tushirib yubordi.
Varoqlar yerga sochilib ketdi.
Odatda hech kim yordam bermasdi.
Bu safar ham shunday bo‘ladi deb o‘yladi.
Lekin kimdir yoniga cho‘kkaladi.
— Men yordam beraman.
Minhyuk edi.
— Rahmat.
— Arzimaydi.
Oddiy suhbat.
Lekin Chaerin negadir kechqurun shu voqeani eslab qoldi.
Keyingi kunlarda Minhyuk ba'zan salom berardi.
Ba'zan oddiy savollar so‘rardi.
Ba'zan esa shunchaki kulib qo‘yardi.
Eng qizig‘i...
U hech qachon Chaerinni majburlamasdi.
Gapirishga ham.
Kulishga ham.
Ochilishga ham.
Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgandi.
Chaerin soyabonini unutib qoldirgan edi.
Maktab oldida turib qoldi.
Shunda yoniga bir soyabon keldi.
— Ketamizmi?
Minhyuk.
— O‘zingchi?
— Soyabon katta.
Yo‘l davomida ular deyarli gaplashishmadi.
Lekin negadir sukut noqulay emasdi.
Oradan oylar o‘tdi.
Chaerin asta-sekin unga o‘rganib qoldi.
Bir kuni Minhyuk:
— Bilasanmi, sen birinchi tanishganimizdagidan ancha ko‘p kuladigan bo‘libsan.
dedi.
Chaerin hayron qoldi.
Chunki o‘zi buni sezmagandi.
— Rostdanmi?
— Ha.
— Balki.
— Yo‘q. Aniq.
Minhyuk kuldi.
Chaerin ham kuldi.
Bu safar yuragi qo‘rqmadi.
Chunki Minhyuk Jiwonga o‘xshamasdi.
U katta va'dalar bermasdi.
Har kuni "abadiy" demasdi.
Lekin har kuni yonida bo‘lardi.
Bir kuni Chaerin onasi bilan qattiq tortishib qoldi.
Onasi ishdagi muammolar sabab jahli chiqib ketgan edi.
— Hamma narsadan charchadim!
— Men nima qildim?!
— Hech narsa!
Chaerin xonasiga kirib eshikni yopdi.
Va yig‘lab yubordi.
O‘sha kuni Minhyuk yozdi.
"Bugun yaxshimisan?"
Chaerin uzoq qarab turdi.
Keyin birinchi marta:
"Yo‘q."
deb yozdi.
Bir necha daqiqadan keyin telefon jiringladi.
Minhyuk qo‘ng‘iroq qilgandi.
U ikki soatdan ortiq gapirdi.
Ba'zan shunchaki tingladi.
Ba'zan kuldirdi.
Ba'zan sukut saqladi.
Qo‘ng‘iroq tugagach Chaerin deraza yoniga bordi.
Ko‘chada yomg‘ir yog‘ardi.
Lekin uzoq vaqtdan beri birinchi marta u o‘zini yolg‘iz his qilmadi.
Oradan vaqt o‘tdi.
Minhyuk va Chaerin bir-biriga juda yaqin bo‘lib ketishdi.
Lekin hayot yana sinovsiz qo‘ymadi.
Minhyukning oilasi boshqa shaharga ko‘chishi mumkinligi ma'lum bo‘ldi.
Chaerinning yuragi yana siqildi.
Bir kecha u yig‘lab dedi:
— Balki hamma oxir-oqibat ketar.
Minhyuk unga qaradi.
— Balki.
— ...
— Lekin ketish va tashlab ketish boshqa narsa.
Chaerin indamay qoldi.
— Men seni tashlab ketmayman.
Bu gap oddiy edi.
Lekin Chaerin uchun juda qimmat edi.

Oradan bir yil o‘tdi.
Chaerin 16 yoshga to‘ldi.
Bu safar tug‘ilgan kunida yolg‘iz emas edi.
Onasi ham kelgan edi.
Ularning munosabatlari asta-sekin yaxshilanayotgan edi.
Kechqurun Minhyuk ham keldi.
Qo‘lida katta sovg‘a yo‘q edi.
Faqat kichkina quti.
Ichida esa bitta qog‘oz bor edi.
Unda yozilgandi:
"Sen o‘zing o‘ylaganingdan ham kuchliroq qizsan."
"Va nihoyat baxtli bo‘lishga loyiqsan."
Chaerinning ko‘zlariga yosh keldi.
Chunki bolaligida eshitmagan gaplarini kimdir nihoyat aytgandi.
O‘sha kecha deraza yonida turib osmon tomonga qaradi.
Yillar davomida yig‘lagan tunlarini esladi.
Bo‘sh tug‘ilgan kunlarini.
Otasini kutgan kunlarini.
Yolg‘iz tushliklarini.
Hammasini.
Va ilk marta ichidan bir fikr o‘tdi:
"Balki hayot meni kech bo‘lsa ham eslagandir."
🌸 Yakun. 🌸
Ba'zan eng baxtli odamlar eng og‘ir bolalikni boshdan kechirgan bo‘ladi. Va ba'zan baxt birdan kelmaydi — u sekin-sekin, bir insonning mehribonligi bilan qayta quriladi. 💖

Muallif: Ha-rin

2026-06-05T07:43:31.311Z

🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq
2-qism
15 yoshga to‘lganidan keyin ham Chaerinning hayoti birdaniga o‘zgarib qolmadi.
Ertalablar hali ham og‘ir edi.
Maktab hali ham o‘sha maktab edi.
Uy hali ham o‘sha uy edi.
Faqat uning ichidagi charchoq kundan-kunga kattalashib borardi.
Ba'zan u sinfda o‘tirib, o‘qituvchining gaplarini eshitardi, lekin ma'nosini tushunmasdi.
Xayoli boshqa joyda bo‘lardi.
Uyda.
O‘tmishda.
Yoki hech qayerda.
Bir kuni tushlik paytida u odatdagidek maktab hovlisining chekkasidagi skameykada yolg‘iz o‘tirardi.
Yonida kitobi ochiq edi.
Aslida esa o‘qimayotgandi.
Shunchaki odamlar bilan birga ovqatlanmaslik uchun kitob ushlab o‘tirardi.
Shunda kimdir uning yoniga kelib o‘tirdi.
— Har kuni shu yerda o‘tirasanmi?
Chaerin boshini ko‘tardi.
Bir bola.
Baland bo‘yli.
Kulib turardi.
Lee Jiwon.
— Ba'zan.
— Men esa har kuni seni shu yerda ko‘raman.
Chaerin nima deyishni bilmay qoldi.
Chunki odatda hech kim unga bunchalik e'tibor bermasdi.
Keyingi kuni ham Jiwon keldi.
Yana keyingi kuni ham.
Bir haftadan keyin esa bu odatga aylandi.
U juda ko‘p gapirardi.
Chaerin esa ko‘proq tinglardi.
Lekin negadir uning yonida jim turish ham noqulay emasdi.
Bir kuni Jiwon:
— Bilasanmi, sen birinchi qarashda juda sovuq ko‘rinasan.
dedi.
— Hamma shunday deydi.
— Lekin aslida unday emassan.
— Qayerdan bilding?
— Ko‘zlaringdan.
Chaerin kulib yubordi.
Juda sekin.
Juda kichkina kulgi.
Lekin bu kulgini Jiwon payqab qoldi.
— Ana! Nihoyat kulding!
Oradan oylar o‘tdi.
Chaerin uzoq vaqtdan beri birinchi marta maktabga borishni kutadigan bo‘ldi.
Sababi darslar emas edi.
Jiwon edi.
U birinchi marta kimdir bilan uzoq yozishardi.
Kimdir unga "uyga yetdingmi?" deb yozardi.
Kimdir uning kasal bo‘lib qolganini sezardi.
Kimdir uni eslardi.
Bu narsalar boshqalar uchun oddiy bo‘lishi mumkin.
Lekin Chaerin uchun mo‘jizadek edi.
Bir kecha u deraza yonida o'tirib, Jiwon bilan yozishayotgan edi.
Birdan Jiwon yozdi:
"Bilasanmi, sen men uchun muhim odamsan."
Chaerinning yuragi tez urib ketdi.
U ekran tomon uzoq qarab qoldi.
Va birinchi marta ichida uzoq yillardan beri yo‘q bo‘lgan iliqlikni his qildi.
Vaqt o‘tishi bilan ular bir-biriga yaqinlashib bordi.
Chaerin esa asta-sekin sevib qolayotganini tushundi.
Bu qo‘rqinchli edi.
Chunki u yana og‘rishni istamasdi.
Lekin yurak ba'zan odamning gapiga quloq solmaydi.
Bir kuni Jiwon unga:
— Men seni yoqtiraman.
dedi.
Chaerin bir necha soniya javob bera olmadi.
Keyin esa juda sekin:
— Men ham.
dedi.
Bu uning hayotidagi eng baxtli kunlardan biri edi.
O‘sha kuni uyga qaytayotib ham kulib ketayotganini sezmay qoldi.
Hatto onasi:
— Nega kayfiyating yaxshi?
deb so‘radi.
Chaerin esa javob bermay qo‘ya qoldi.
Chunki ichidagi baxtni so‘z bilan tushuntirib bo‘lmasdi.
Lekin ba'zan inson eng baxtli bo‘lgan paytida eng qattiq sinovga duch keladi.
Bir kuni maktabda tasodifan bir gap eshitib qoldi.
Jiwon haqida.
Boshqa qizlar haqida.
Avvaliga ishonmadi.
Keyin esa asta-sekin haqiqatni bildi.
Jiwon undan oldin ham bir nechta qiz bilan juda yaqin bo‘lgan.
Ba'zilari bilan hali ham yozishardi.
Chaerinning yuragi siqilib ketdi.
U o‘zini aldangandek his qildi.
O‘sha kecha u uxlay olmadi.
Soat tungi ikki bo‘ldi.
Keyin uch.
Keyin to‘rt.
Deraza ortida tong ota boshladi.
Lekin uning ko‘zlari hanuz ochiq edi.
Yostiq esa ko‘z yoshlaridan nam bo‘lib ketgandi.
Ertasi kuni Jiwon bilan gaplashdi.
U tushuntirishga harakat qildi.
Kechirim so‘radi.
Lekin Chaerinning ichidagi ishonch darz ketgan edi.
Shundan keyin ularning munosabatlari avvalgidek bo‘lmadi.
Har bir xabarda shubha bor edi.
Har bir suhbatda og‘riq.
Har bir sukutda qo‘rquv.
Bir necha oy davomida ular urinishdi.
Lekin ba'zi yaralar vaqtida davolanmasa chuqurlashib ketadi.
Oxiri ular ajrashishdi.
Chaerin uyga qaytgach yig‘ladi.
Juda ko‘p yig‘ladi.
Faqat Jiwon uchun emas.
Bolaligidan yig‘ilib kelgan hamma og‘riqlar uchun.
Otasi uchun.
Yolg‘iz tushliklar uchun.
Bo‘sh tug‘ilgan kunlar uchun.
Ko‘rinmaydigan qiz bo‘lib yashagani uchun.
O‘sha tun unga juda uzun tuyuldi.
Lekin u hali bilmasdi...
Hayotidagi eng muhim inson bilan hali uchrashmaganini.
🌧️ Davomi bor... 💖

Muallif:Ha-rin

2026-06-04T06:37:24.560Z

🥀 Yoshlikdagi baxtga ega bo‘lmagan qizaloq 🥀
Chaerin 15 yoshda edi.
Lekin ba'zan u oynaga qaraganda o‘zidan katta odamni ko‘rgandek bo‘lardi.
Uning ko‘zlarida tengdoshlaridagi yengillik yo‘q edi.
Bolalarga xos beg‘uborlik yo‘q edi.
Go‘yo u bolaligini qayerdadir yo‘qotib qo‘ygandi.
Eng achinarlisi esa...
U qachon yo‘qotganini ham eslolmasdi.
Ba'zi bolalar bolaligini eslaganda bayramlarni, sovg‘alarni, kulgilarni eslaydi.
Chaerin esa eshik ortidagi janjallarni eslardi.
Onasining yig‘isini eslardi.
Otasining ketayotgan qadam tovushlarini eslardi.
9 yoshida u hali ko‘p narsani tushunmasdi.
Lekin odamlar yig‘laganda yurak og‘rishini bilardi.
O‘sha kuni kechqurun u oshxona eshigi ortida o'tirgan edi.
Onasi yig‘layotgandi.
Otasi esa baqirardi.
Chaerin qo‘g‘irchog‘ini quchoqlab olgancha jim o‘tirardi.
Ularning nima haqida gaplashayotganini tushunmasdi.
Faqat bir narsani tushunardi.
Uy endi avvalgidek emas edi.
Oradan oylar o‘tdi.
Janjallar ko‘paydi.
Kulgu kamaydi.
Bir kuni esa otasi ketdi.
Shunchaki ketdi.
Chaerin derazadan uning mashinasi uzoqlashib ketayotganini tomosha qildi.
U yugurib chiqmoqchi bo‘ldi.
Lekin oyoqlari qimirlamadi.
Shu kuni kechasi u birinchi marta yostiqqa yuzini bosib yig‘ladi.
U hali 9 yoshda edi.
10 yoshida u otasi boshqa ayol bilan yashayotganini bildi.
Bu gapni unga hech kim aytmadi.
Tasodifan eshitib qoldi.
Kattalar bolalar eshitmaydi deb o‘ylashadi.
Lekin bolalar hamma narsani eshitadi.
Faqat jim qoladi.
O‘sha kundan keyin Chaerin ko‘proq jim bo‘lib qoldi.
Maktabda ham.
Uyda ham.
Hatto o‘zi bilan ham.
Onasi esa tobora o‘zgarib borardi.
U charchagandi.
Sinigandi.
Va ba'zan alamini qizidan olardi.
— Xonangni yig‘ishtirmabsan!
— Uzr...
— Hamma ish menga qolgan!
— Yordam beraman...
— Kerak emas!
Ba'zan bu gaplar oddiy tuyulardi.
Lekin har kuni eshitilsa yurakka yig‘ilib borardi.
Chaerin ko‘pincha oshxonada idish yuvayotib yig‘lardi.
Lekin suv tovushi yig‘isini yashirib yuborardi.
Shuning uchun hech kim sezmasdi.
11 yoshida u maktabdan qaytgach uy bo‘sh bo‘lishiga o‘rganib qoldi.
Kalitni o‘zi bilan olib yurardi.
Eshikni o‘zi ochardi.
Ovqatni o‘zi isitardi.
Darsni o‘zi qilardi.
Ba'zan butun uy shu qadar jim bo‘lardiki, televizorni faqat ovoz uchun yoqib qo‘yardi.
Odamning ovozini eshitgisi kelardi.
Hatto notanish odamning bo‘lsa ham.
12 yoshida sinfdoshlari guruh-guruh bo‘lib yurardi.
Tug‘ilgan kunlarga borishardi.
Birga suratga tushishardi.
Chaerin esa ko‘pincha chetda qolardi.
Hech kim uni yomon ko‘rmasdi.
Lekin hech kim yaqin ham ko‘rmasdi.
Ba'zan befarqlik nafratdan ham og‘ir bo‘ladi.
Bir kuni jismoniy tarbiya darsida jamoalarga bo‘linishdi.
Hamma kimnidir tanladi.
Faqat Chaerin qoldi.
O‘qituvchi:
— Chaerin shu jamoaga qo‘shila qolsin.
dedi.
Bu oddiy holat edi.
Lekin o‘sha kuni kechasi u uzoq vaqt uxlay olmadi.
Chunki odam ba'zan birgina lahzani haftalab o‘ylaydi.
13 yoshida u kulishni kamroq boshladi.
14 yoshida esa ichidagi gaplarni umuman aytmay qo‘ydi.
Agar kimdir:
— Yaxshimisan?
desa,
u avtomatik tarzda:
— Ha.
deb javob berardi.
Aslida esa yaxshi emas edi.
Lekin buni tushuntirish juda qiyin edi.
Qayeridan boshlashni ham bilmasdi.
Otam ketganidanmi?
Onamning ko‘z yoshlaridanmi?
Maktabdagi yolg‘izlikdanmi?
Yoki tunlari keladigan bo‘shliq hissidanmi?
15 yoshga to‘lgan kuni ham alohida hech narsa bo‘lmadi.
Onasi ishda edi.
Otasi qo‘ng‘iroq qilmadi.
Telefoniga bir nechta oddiy tabriklar keldi.
Xolos.
Kechqurun tort ham yo‘q edi.
Bayram ham.
Chaerin deraza yonida o'tirib, ko‘chadagi chiroqlarga qaradi.
Va ichida bir gap aylanishda davom etdi:
"Balki men shunchaki ortiqcha odamman..."
Lekin u bilmasdi.
Oradan ko‘p o‘tmay hayoti o‘zgarishni boshlashini.
Kimdir uni nihoyat ko‘rishini.
Faqat yuzini emas...
Ichidagi og‘riqlarni ham.
Va aynan o‘sha uchrashuv uning hayotidagi eng muhim sahifaga aylanishini...

Hurmatli fanfic muxlislari mana 1-qism tugadi qolgan.qismlar uchun har doimgidek 6

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:54:23.632Z

🌙 “Yarim qolgan orzular”

6-qism — Eslangan yuraklar

Bahorning iliq kunlaridan biri edi.

Universitetlar o‘rtasida katta kitob ko‘rgazmasi tashkil qilingandi.

Sora dugonalari bilan borgan edi.

Aslida uning borishga ham uncha xohishi yo‘q edi.

Lekin dugonalari zo‘rlab olib kelishgan edi.

— Bir kun uyda o‘tirmasang o‘lmaysan.

degan edi dugonasi.

Sora kulib qo‘ygandi.

Va kelgandi.

Ko‘rgazma juda katta edi.

Odamlar ko‘p.

Har tomonda kitoblar.

Shovqin.

Kulgu.

Gaplar.

Sora bir stend oldida kitoblarni tomosha qilayotgandi.

Shunda yonidan kimdir o‘tib ketdi.

Yelkasi yengil tegib ketdi.

— Uzr.

Sora boshini ko‘tardi.

Qarshisida bir yigit turardi.

Va negadir...

Yuragi birdan tez urib ketdi.

Yigit ham unga qarab qoldi.

Bir necha soniya.

Shunchaki bir-birlariga qarab turishdi.

Go‘yo ikkalasi ham nimanidir eslashga urinayotgandek edi.

— Uzr.

dedi yigit yana.

— Hechqisi yo‘q.

Sora boshqa tomonga yurib ketdi.

Lekin yuragi tinchlanmadi.

Negadir o‘sha notanish yigitning ko‘zlari juda tanish tuyulgandi.

Shu kuni kechasi ham u o‘sha yigit haqida o‘ylab qoldi.

Boshqa tomonda esa Jisung ham xuddi shunday holatda edi.

U ham ko‘rgazmada uchratgan qizni unutolmayotgandi.

Negadir uning ovozi.

Nigohi.

Hatto "hechqisi yo‘q" degani ham tanish tuyulgandi.

Bir hafta o‘tgach taqdir yana ularni uchrashtirdi.

Bu safar universitet kutubxonasida.

Sora kitob qidirayotgandi.

Yuqori javondagi kitobga qo‘li yetmadi.

Kimdir uni olib berdi.

— Mana.

Sora ortiga o‘girildi.

O‘sha yigit.

— Rahmat.

— Arzimaydi.

Bu safar ikkalasi ham kulib qo‘yishdi.

Negadir suhbat tugamadi.

Ismlarini aytishdi.

— Men Sora.

— Men Jisung.

Shu zahoti ikkalasi ham jim bo‘lib qoldi.

Jisung.

Sora.

Bu ismlar negadir yuraklarining eng chuqur joyiga tegib ketgandi.

Lekin nima uchunligini bilishmasdi.

Keyingi haftalarda ular tasodifan juda ko‘p uchrashadigan bo‘lishdi.

Avval kutubxonada.

Keyin kafeda.

Keyin universitet hovlisida.

Va asta-sekin gaplasha boshlashdi.

Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgandi.

Jisung soyabonini ochdi.

— Birga yuramizmi?

Sora birdan qotib qoldi.

Ko‘z oldidan bir lahzalik xotira o‘tdi.

Yomg‘ir.

Kulgi.

Yugurayotgan ikki inson.

U boshini ushlab qoldi.

— Sora?!

— Men yaxshiman...

Lekin aslida yuragi qattiq urayotgandi.

O‘sha kecha ikkalasi ham tush ko‘rishdi.

Kutubxona.

Qor.

Kulgi.

Kundalik.

Deraza.

Ertalab uyg‘onganlarida ko‘zlarida yosh bor edi.

Va nihoyat...

Xotiralar asta-sekin qayta boshladi.

Keyingi uchrashuvda Sora qo‘lida eski kundalik bilan keldi.

— Menimcha seni tanirdim.

Jisung jim qoldi.

— Men ham shunday o‘ylayapman.

Sora kundalikni ochdi.

Ichida eski yozuvlar.

Eski sanalar.

Eski hislar.

Jisung sahifalarni varaqlay boshladi.

Va birdan...

Hammasi qaytdi.

Kutubxona.

Qorli kun.

Yomg‘ir.

Soraning kulgisi.

Soraning ko‘z yoshlari.

O‘zining xatolari.

Hammasi.

Uning qo‘llari titray boshladi.

— Sora...

Ko‘zlaridan yosh oqib tushdi.

— Men esladim...

Sora ham yig‘layotgandi.

Ikki yil yo‘qolgan xotiralar bir lahzada qaytgandi.

Jisung boshini egdi.

— Kechir.

— ...

— Men seni juda og‘ritganman.

Sora ko‘z yoshlarini artdi.

— Men ham seni sog‘inganman.

Hatto kimligingni eslay olmasam ham...

Shu payt ikkalasi ham kulib yuborishdi.

Va yig‘lashdi.

Ba'zan taqdir insonlarni ajratadi.

Sinaydi.

Unuttiradi.

Lekin ayrim yuraklar bir-birini unutolmaydi.

Hatto xotiralari yo‘qolgan bo‘lsa ham.

Bir yil o‘tgach...

Bahor edi.

Jisung va Sora yana birga kutubxonadan chiqishayotgandi.

— Bilasanmi?

dedi Jisung.

— Nima?

— Bu safar seni yo‘qotmayman.

Sora kuldi.

— Bu safar men ham ketmayman.

Va ular birga yo‘l bo‘ylab yurib ketishdi.

Bu safar hikoya yarim qolmadi.

Bu safar orzular ham yarim qolmadi.

🌙💖🌸

Yakun.

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:53:02.265Z

🌙 “Yarim qolgan orzular”

5-qism — Unutilgan xotiralar

Oradan ikki yil o‘tdi.

Jisung endi 18 yoshda edi.

Lekin uning ichida hali ham bo‘shliq bor edi.

U nima uchunligini bilmasdi.

Faqat ayrim kechalari yuragi siqilib ketardi.

Go‘yo kimnidir sog‘ingandek.

Lekin kimligini eslay olmasdi.

Ikki yil oldin sodir bo‘lgan voqealardan keyin u ham jiddiy jarohat olgandi.

Shifokorlar hayotini saqlab qolishgan.

Ammo ayrim xotiralari yo‘qolib ketgandi.

Ayniqsa o‘sha davr.

Maktabning oxirgi yillari.

Ba'zi insonlar.

Ba'zi hislar.

Ba'zan tushida bir qizni ko‘rardi.

Uzun sochli.

Jim.

Deraza yonida o'tirgan.

Lekin yuzini aniq ko‘rolmasdi.

Har safar uyg‘ongach yuragi g‘alati og‘rirdi.

Boshqa shaharda esa Sora yashardi.

U ham tirik edi.

U ham ulg‘aygandi.

Lekin uning ham xotirasida bo‘sh joylar bor edi.

U eski kundaligini o‘qirdi.

Sahifalar to‘la edi.

Jisung degan ism qayta-qayta uchrardi.

Lekin negadir bu ism unga begona tuyulardi.

— Nega men bu inson haqida bunchalik ko‘p yozganman?

deya o‘zidan so‘rardi.

Lekin javob topolmasdi.

Ba'zan u ham tush ko‘rardi.

Yomg‘ir.

Kutubxona.

Kulayotgan bir bola.

Lekin uyg‘ongach hammasi tumandek tarqalib ketardi.

Shunga qaramay hayot davom etardi.

Sora universitetga kirgan edi.

Yangi dugonalar orttirdi.

Yangi hayot boshladi.

Lekin yuragidagi bo‘shliq qolardi.

Bir kuni dugonasi undan so‘radi:

— Biror marta sevganmisan?

Sora o‘ylanib qoldi.

— Bilmayman.

— Bilmaysan?

— G‘alati.

Go‘yo sevganman.

Lekin kimni sevganim esimda yo‘q.

Dugonasi kulib yubordi.

Lekin Sora kulmadi.

Chunki bu gap rost edi.

Shu paytda boshqa shaharda Jisung ham deraza yonida o'tirib osmon tomonga qarayotgandi.

Va ichidan bir savol o‘tdi:

"Nega yuragim kimnidir kutayotgandek?"

Ular bir-biridan yuzlab kilometr uzoqda edi.

Bir-birlarini eslay olishmasdi.

Lekin taqdir hali ularning hikoyasini tugatmagandi...

🌙💫

Davomi bor

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:52:00.210Z

🌙 “Yarim qolgan orzular”

4-qism — Kech qolgan so‘zlar

Kuz yana qaytgandi.

Daraxtlarning barglari sarg‘ayib, asta-sekin yerga tushardi.

Sora esa kundan-kunga holsizlanib borardi.

Lekin u buni ko‘pchilikka sezdirmasdi.

Maktabga kelardi.

Kulishga harakat qilardi.

Go‘yo hammasi joyidadek.

Faqat kechalari...

Faqat yolg‘iz qolganida...

U qanchalik charchaganini his qilardi.

Deraza yonida o'tirib osmon tomonga qarardi.

Bir paytlar Jisung bilan yozishib tong ottirgan tunlarini eslardi.

Kutubxonani.

Yomg‘irli kunni.

Qorli kunni.

Uning kulgisini.

Hammasini.

Bir kuni kundaligini ochdi.

Eski sahifalarni varaqladi.

Har bir sahifada Jisung bor edi.

Har bir xotirada.

Har bir orzuda.

Ko‘zlaridan yosh tomib ketdi.

Lekin u kundalikning oxirgi sahifasiga shunday yozdi:

"Men seni yomon ko‘rmayman."

"Faqat sog‘inaman."

Oradan bir necha hafta o‘tdi.

Soraning sog‘lig‘i jiddiylashdi.

Shifokorlar unga ko‘proq dam olish kerakligini aytishdi.

Shu sabab maktabga kamroq bora boshladi.

Keyin esa umuman bormay qo‘ydi.

Jisung avvaliga bunga unchalik ahamiyat bermadi.

Ular allaqachon uzoqlashib ketishgandi.

Lekin bir kuni sinfda Soraning partasiga qarab qoldi.

Parta bo‘sh edi.

Odatdagidek.

Negadir yuragi g‘alati bo‘lib ketdi.

Keyingi kuni ham.

Yana bo‘sh.

Shunda u sinfdoshlaridan so‘ray boshladi.

Va nihoyat haqiqatni bildi.

U uzoq vaqt jim qoldi.

Telefonini qo‘liga oldi.

Soraning suhbat oynasini ochdi.

Oxirgi yozgan xabari hali ham o‘sha yerda turardi.

Javobsiz.

Shu payt ichida og‘ir bir afsus uyg‘ondi.

Chunki u birdan esladi.

Sora uni qanday kutardi.

Qanday tinglardi.

Qanday ishonardi.

U esa bularning qadriga yetmagan edi.

Jisung keyinchalik ko‘p marta kundaligida bir xil gapni yozdi:

"Kashki vaqtni ortga qaytara olsam."

Ammo vaqt ortga qaytmaydi.

Oradan vaqt o‘tdi.

Maktab bitdi.

Yillar ham o‘tdi.

Lekin ayrim xotiralar qolib ketadi.

Har kuz kelganda Jisung maktab yonidagi eski yo‘ldan o‘tardi.

Sarg‘aygan barglarga qarardi.

Va o‘sha qizni eslardi.

Kutubxonada kulgan qizni.

Yomg‘irda yugurgan qizni.

Kelajagi haqida orzu qilgan qizni.

Uning qo‘lida esa doim bir narsa bo‘lardi.

Sora qoldirib ketgan eski kundalikning nusxasi.

Bir kuni u kundalikning oxirgi sahifasini yana ochdi.

O‘sha tanish jumla.

"Men seni yomon ko‘rmayman."

"Faqat sog‘inaman."

Jisung uzoq vaqt sahifaga qarab qoldi.

Keyin sekin ko‘zlarini yumdi.

Ba'zi insonlar hayotimizga qisqa vaqtga kiradi.

Lekin ularning qoldirgan izi bir umr qoladi.
Davomi bulsinmi?yoki tugatamizmi izohlarda qoldiring

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:51:08.334Z

🌙 “Yarim qolgan orzular”

3-qism — Uzoqlashayotgan odam

Yoz tugadi.

Maktab yana boshlandi.

Sora esa yangi o‘quv yilini avvalgidan ham xursand boshladi.

Chunki uning hayotida Jisung bor edi.

U endi yolg‘iz emas deb o‘ylardi.

Lekin ba'zan odamlar o‘zgarishini birinchi kunning o‘zida sezib bo‘lmaydi.

Bu asta-sekin sodir bo‘ladi.

Xuddi quyosh botayotganda qorong‘ilikning kirib kelishini sezmaganing kabi.

Avvaliga Jisung ertalab kutmay qo‘ydi.

Sora darvoza oldiga kelardi.

Atrofga qarardi.

Lekin u yo‘q edi.

— Kech qoldingmi?

deb yozardi Sora.

— Ha.

Qisqa javob.

Xolos.

Ilgari esa bitta savolga yarim sahifa yozardi.

Sora bunga ahamiyat bermaslikka harakat qildi.

Odamlar band bo‘lishi mumkin edi.

Lekin keyingi haftada ham shu holat davom etdi.

Tanaffuslarda ham.

Jisung endi ko‘pincha boshqa bolalar bilan yurardi.

— Jisung!

deb chaqirardi Sora.

— Keyinroq gaplashamiz.

Va ketib qolardi.

Sora esa ortidan qarab qolardi.

Uyga qaytgach esa odatdagidek telefonini qo‘liga olardi.

"Salom."

Xabar yuborardi.

Javob bir necha soatdan keyin kelardi.

"Salom."

Xolos.

Sora har kuni o‘zini ovutardi.

"Balki charchagandir."

"Balki muammosi bordir."

"Balki vaqt kerakdir."

Lekin yuragi boshqa narsani sezayotgandi.

Bir kuni kechqurun ularning suhbatlari juda qisqa bo‘ldi.

— Kuning qanday o‘tdi?

— Yaxshi.

— Bugun nima qilding?

— Hech narsa.

— ...

Suhbat tugadi.

Sora telefon ekraniga uzoq tikilib qoldi.

Bir paytlar tonggacha gaplashadigan inson endi bir necha daqiqadan keyin yo‘qolib qolardi.

O‘sha kecha u kundaligini ochdi.

"Bugun hammasi g‘alati edi."

"Men uni yo‘qotayotgandekman."

U yozishni to‘xtatdi.

Ko‘zlariga yosh keldi.

Lekin ertasi kuni yana kulishga harakat qildi.

Chunki sevgini saqlab qolish uchun ko‘proq harakat qilish kerak deb o‘ylardi.

Bir kuni Sora Jisungning sevimli ichimligini olib keldi.

— Senga.

Jisung ichimlikka qaradi.

— Rahmat.

Avvallari bo‘lsa quvonib ketardi.

Hazillashardi.

Kulardi.

Bu safar esa oddiy rahmat dedi.

Xolos.

Soraning yuragi yana ozroq sindi.

Kunlar o‘tgan sari Jisungning sovuqligi ortib bordi.

Bir kuni Sora butun kun undan xabar kutdi.

Hech narsa kelmadi.

Kechqurun esa tasodifan ijtimoiy tarmoqda Jisungning do‘stlari bilan kulib yurgan suratlarini ko‘rib qoldi.

Shunda uning ichida nimadir uzilgandek bo‘ldi.

"Demak vaqt topolmaganidan emas ekan..."

O‘sha tun juda uzun bo‘ldi.

Soat 11.

Uy jim edi.

Sora esa uyg‘oq edi.

Deraza ortida yomg‘ir yog‘ardi.

Ko‘z yoshlarini artib-artib charchadi.

Lekin yuragidagi og‘riq ketmadi.

Ertasi kuni nihoyat Jisung bilan gaplashishga qaror qildi.

— Men bilan rost gaplash.

Jisung unga qaradi.

— Nima haqida?

— Nega o‘zgarding?

Bir necha soniya jimlik cho‘kdi.

Keyin Jisung xo‘rsindi.

— Bilmayman.

— Men biror xato qildimmi?

— Yo‘q.

— Unda nega?

Jisung ko‘zlarini olib qochdi.

— Hamma narsani murakkablashtiraverasan.

Bu gap Soraning yuragiga qattiq tegdi.

Chunki u faqat javob izlayotgandi.

— Men shunchaki tushunmoqchiman.

— Sora...

— Ha?

— Oldingidek emas.

Soraning qo‘llari titray boshladi.

— Nima deganing?

— Bilmayman.

— ...

— Men charchadim.

Shu gapdan keyin Sora uzoq vaqt hech narsa deya olmadi.

U faqat bir narsani his qildi.

Ba'zan odamning yuragi bir lahzada emas...

Sekin-sekin sinarkan.

O‘sha kecha kundaligiga atigi bitta gap yozdi:

"Eng qo‘rqinchlisi ketish emas ekan."

"Eng qo‘rqinchlisi inson yoningda turib ham uzoqlashishi ekan..."

🌙🥀

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:49:58.052Z

🌙 “Yarim qolgan orzular”

2-qism — Eng baxtli kunlar

Sora hayotida hamma narsa bir kunda o‘zgarmadi.

Jisung ham birdaniga uning eng yaqin insoniga aylanib qolmadi.

Hammasi juda sekin boshlandi.

Avval oddiy salomlashishlar.

Keyin qisqa suhbatlar.

Keyin esa kunning eng yaxshi qismi bir-birlarini ko‘rish bo‘lib qoldi.

Har kuni ertalab Sora maktabga kelardi.

Ilgari maktab darvozasidan kirayotganda ichida hech qanday hissiyot bo‘lmasdi.

Endi esa ko‘zlari beixtiyor odamlar orasidan Jisungni qidirardi.

Bir kuni uni darvoza yonida kutib turganini ko‘rdi.

— Nega bu yerda turibsan?

— Seni kutyapman.

— Nega?

— Birga kiramiz deb.

Sora kulib yubordi.

Shunchaki oddiy gap edi.

Lekin yuragida iliqlik qoldirdi.

Shundan keyin bu odatga aylandi.

Har tong.

Har dushanba.

Har seshanba.

Har kuni.

Ular birga maktabga kirishardi.

Tanaffuslarda ham.

Jisung ko‘pincha uning yoniga kelardi.

Ba'zan hech narsa haqida gaplashishardi.

Ba'zan esa juda muhim narsalardek tuyulgan mayda gaplar haqida.

— Agar mushuklar gapira olsa nima derdi?

— Sendan ovqat so‘rardi.

— Yo‘q, meni xo‘jayin deb e'lon qilardi.

— Tush ko‘raver.

Ikkalasi ham kulib yuborishardi.

Bir kuni yomg‘ir yog‘ib qoldi.

Maktab tugagach hamma yugurib ketdi.

Sora esa ayvonda qolib ketdi.

Soyaboni yo‘q edi.

Shunda Jisung uning yoniga keldi.

— Ketmayapsanmi?

— Yomg‘ir to‘xtashini kutyapman.

— Men bilan yur.

— Nam bo‘lamiz.

— Unda yuguramiz.

Ular yomg‘ir ostida yugurishdi.

Yo‘lda ikkalasining ham oyoq kiyimi ho‘l bo‘ldi.

Sochlariga tomchilar yopishdi.

Lekin ular kulishdan to‘xtay olishmadi.

O‘sha kuni uyga qaytgach Sora uzoq vaqt deraza yonida o'tirdi.

Va birinchi marta yomg‘ir unga yoqimli tuyuldi.

Chunki u o‘sha kunni eslatardi.

Kunlar o‘tdi.

Haftalar o‘tdi.

Bir kuni kutubxonada dars qilishayotgandi.

Sora matematikadan bir misolni tushunolmay qoldi.

Jisung unga tushuntirishga harakat qildi.

Yana.

Oxiri Sora kulib yubordi.

— Sen yomon o‘qituvchi ekansan.

— Menmi?!

— Ha.

— Men qo‘limdan kelganini qilyapman.

— Unda matematikani ayblaymiz.

Kutubxonachi yana ularni ogohlantirdi.

Ikkalasi esa tashqariga chiqib yana kulib yuborishdi.

Bahor kelgach maktab bog‘idagi gullar ochildi.

Jisung har kuni qaysidir gulning oldida to‘xtardi.

— Buni qara.

— Gul-ku.

— Yo‘q.

— Unda nima?

— Chiroyli gul.

Sora boshini chayqardi.

— Sen juda g‘alatisan.

— Bilaman.

Bir kuni ular maktab tomida o'tirishdi.

Quyosh botayotgan edi.

Osmon pushti va sariq ranglarga bo‘yalgan edi.

— Kelajakdan qo‘rqasanmi?

deb so‘radi Jisung.

Sora biroz o‘yladi.

— Ha.

— Men ham.

— Nega?

— Chunki hamma narsa o‘zgaradi.

Bir necha soniya jimlik cho‘kdi.

— Lekin ba'zi narsalar qoladi.

dedi Jisung.

— Masalan?

— Yaxshi xotiralar.

O‘sha paytda Sora bu gapni oddiy qabul qildi.

Keyinchalik esa uni yuzlab marta eslaydi.

Yozgi ta'til boshlandi.

Lekin ular yozishishni to‘xtatishmadi.

Aksincha.

Yanada ko‘proq gaplashishdi.

Ba'zan tun soat ikkigacha.

Ba'zan uchgacha.

— Uxlamaysanmi?

— Sen ham uxlamayapsan.

— Men birinchi so‘radim.

— Men birinchi javob kutyapman.

Shu tarzda suhbat davom etardi.

Bir kuni Sora juda xafa edi.

Uyda yana janjal bo‘lgandi.

Onasi yig‘lagandi.

Otasi esa yana qo‘ng‘iroq qilmagandi.

U hech kimga aytmadi.

Lekin Jisung sezib qoldi.

— Nima bo‘ldi?

— Hech narsa.

— Yolg‘on.

— ...

— Gapirishni istamasang mayli.

Lekin yolg‘iz emassan.

Sora telefon ekraniga qarab uzoq qolib ketdi.

Ko‘zlariga yosh keldi.

Chunki hayotida birinchi marta kimdir:

"Yolg‘iz emassan."

degandi.

Shu kundan keyin u kundalik yoza boshladi.

Har kuni.

"Bugun Jisung bilan kuldik."

"Bugun u meni kutdi."

"Bugun u mening sevimli ichimligimni eslab qolgan ekan."

"Bugun men baxtli bo‘ldim."

Sahifalar to‘lib borardi.

Bir kuni esa kundaligiga shunday yozdi:

"Agar baxtning ko‘rinishi bo‘lsa, menimcha u Jisung bilan o‘tgan oddiy kunlarga o‘xshaydi."

Sora o‘sha paytda bilmasdi...

Bu kunlar uning hayotidagi eng yorqin xotiralarga aylanishini.

Va keyinchalik eng ko‘p sog‘inadi

gan kunlari ham aynan shu kunlar bo‘lishini...

🌙🥀 Davomi 3-qismda...

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:48:57.915Z

🌙 "Yarim qolgan orzular"

1-qism

Kuzning sovuq oqshomlaridan biri edi.

Osmonni qalin bulutlar qoplagan, shamol esa daraxtlarning sarg‘aygan barglarini ko‘chalar bo‘ylab sudrab yurardi.

Kang Sora avtobus bekatida yolg‘iz turardi.

Qo‘lida eski sumka.

Qulog‘ida musiqa.

Yuzida esa odatdagi befarq ifoda.

Atrofdagi odamlar uchun u oddiy qiz edi.

Ammo hech kim uning ichida nimalar bo‘layotganini bilmasdi.

Hech kim uning har kuni maktabdan keyin ishlashini bilmasdi.

Hech kim uyga qaytgach kechki ovqat tayyorlash ham uning zimmasida ekanini bilmasdi.

Chunki Soraning onasi kechki smenada ishlardi.

Otasi esa yillar oldin oilani tashlab ketgan edi.

Shu sababli Sora 15 yoshida bo‘lsa ham ko‘p narsani yolg‘iz bajarishga o‘rganib qolgan edi.

Maktabda ham hayoti unchalik qiziqarli emasdi.

U sinfning eng mashhur qizi emasdi.

Eng chiroylisi ham emasdi.

Eng faol o‘quvchisi ham emasdi.

Shunchaki bor edi.

Ko‘pchilik uni payqamasdi.

Bu esa ba'zan og‘riqli tuyulardi.

Bir kuni adabiyot darsida o‘qituvchi yangi loyiha haqida gapirdi.

O‘quvchilar juftliklarga bo‘linishi kerak edi.

Hamma darrov sherik topib oldi.

Faqat Sora yolg‘iz qoldi.

U bunga o‘rganib bo‘lgandi.

Lekin shu payt sinf eshigi ochildi.

— Uzr, kech qoldim.

Yangi o‘quvchi.

Han Jisung.

O‘qituvchi atrofga qaradi.

Keyin:

— Demak, loyiha uchun Sora bilan ishlaysan.

dedi.

Sora ichida xo‘rsindi.

Yangi bola bilan ishlash noqulay bo‘lishini o‘yladi.

Ammo Jisung partaga yaqinlashib kuldi.

— Salom.

— Menimcha sherik bo‘ldik.

Sora bosh irg‘adi.

Shu tariqa hammasi boshlandi.

Loyiha sabab ular ko‘p uchrashadigan bo‘lishdi.

Kutubxonada.

Maktabdan keyin.

Ba'zan telefonda.

Jisung boshqalarga o‘xshamasdi.

U Soraning gaplarini diqqat bilan tinglardi.

Uning fikrlarini qiziq deb hisoblardi.

Hatto ba'zan Soraning o‘zi ham o‘z fikrlarini bunchalik qadrlamasdi.

Bir kuni ular kutubxonadan chiqayotgan edi.

Yomg‘ir yog‘ishni boshladi.

Sora soyabon olib kelmagandi.

— Birga ketamizmi?

— Kerak emas.

— Men ikki kishi sig‘adigan soyabon olib yuraman.

Sora kulib yubordi.

— Bu qanday g‘alati maqtanish?

— Foydali maqtanish.

Ikkalasi ham kulib yuborishdi.

O‘sha kuni Sora uyga qaytayotganda uzoq vaqtdan beri ilk marta kayfiyati yaxshi edi.

Ammo u hali bilmasdi...

Bu tanishuv uning hayotidagi eng katta quvonchga ham, eng katta sinovga ham aylanishini.

🌙 Davomi bor...

Muallif:Ha-rin

2026-06-01T08:38:55.281Z

🌑 “Ayriliqdan kuchli sevgi” 🌑
Ba’zi odamlar hayotingdan ketadi…
lekin yuragingdan hech qachon ketmaydi.
Jung Seorin buni har kuni his qilardi.
U ertalab uyg‘onganda ham, kechqurun uxlashdan oldin ham bir xil his — bo‘shliq. Ichini yeb bitiradigan, lekin hech kim ko‘rmaydigan bo‘shliq.
Chunki bu bo‘shliqning sababi bitta edi.
Lee Hyunwoo.
Ular bir vaqtlar juda oddiy tanishgan edi. Hech qanday katta drama yo‘q, hech qanday tasodifiy to‘qnashuv ham emas. Shunchaki bir xil joyda ko‘p uchrashish, keyin salomlashish, keyin suhbat…
Va keyin bu suhbatlar odatga aylandi.
Hyunwoo Seorinni kuldirardi. Seorin esa uni tinchlantirardi. Ular bir-birini to‘ldirardi.
Bir kuni Hyunwoo dedi: — Sen yonimda bo‘lsang, hammasi osonroq bo‘ladi.
Seorin kuldi: — Demak, meni tashlab ketmaysan.
Hyunwoo jiddiy qaradi: — Hech qachon.
Ba’zan eng katta yolg‘onlar eng ishonchli ovoz bilan aytiladi.
Hammasi yaxshi ketayotgandi.
Lekin hayot har doim ham oddiy emas.
Bir kun… Hyunwoo birdan o‘zgardi.
Xabarlar kamaydi.
Qo‘ng‘iroqlar yo‘qoldi.
Uchrashuvlar bekor qilindi.
Seorin avvaliga sabr qildi.
Keyin tushunishga harakat qildi.
Keyin esa… qo‘rqdi.
— Nima bo‘lyapti? — dedi u bir kuni.
Hyunwoo ko‘zlarini olib qochdi: — Hech narsa.
— Men buni “hech narsa” deb qabul qilolmayman.
— Shunchaki ishon.
— Nimaga ishonay?
Sukut.
Bu sukut hammasidan og‘irroq edi.
Bir necha kundan keyin hammasi butunlay buzildi.
Seorin uni boshqa qiz bilan ko‘rdi.
Ular yaqin turishardi.
Kulishardi.
Va bu manzara Seorinning ichini sindirdi.
U bu safar ham janjal qilmadi.
U shunchaki ketdi.
Va bu ketish — ayriliq edi.
Kunlar o‘tdi.
Keyin haftalar.
Keyin oylar.
Seorin o‘zini yig‘di. Yashashni davom ettirdi. Tashqaridan qaraganda hammasi joyida edi.
Lekin ichida…
Hyunwoo hali ham bor edi.
Shu payt uning hayotiga boshqa inson kirib keldi.
Kang Minhyuk.
U sokin, e’tiborli va juda sabrli edi.
— Sen hali ham uni unutmagansan, to‘g‘rimi? — dedi u bir kuni.
Seorin jim qoldi.
— Men majburlamayman, — dedi Minhyuk. — Lekin yoningda bo‘lishni xohlayman.
Bu gap Seorinni yana o‘ylantirdi.
Bir kuni kechqurun yomg‘ir yog‘ardi.
Seorin yolg‘iz yurardi.
Va u bilan yana uchrashdi.
Hyunwoo.
Go‘yo vaqt o‘tmagandek edi.
— Yaxshimisan? — dedi u.
Seorin kuldi, lekin ko‘zlari sovuq edi: — Endi so‘rayapsanmi?
— Gaplashaylik.
— Juda kech.
— Yo‘q.
Seorin unga qaradi: — Men seni boshqa qiz bilan ko‘rdim.
Hyunwoo darhol: — Bu sen o‘ylagandek emas.
— Hammasi har doim shunday bo‘ladi.
Va nihoyat… haqiqat chiqdi.
— U mening qarindoshim edi. U muammoga uchragan edi. Men unga yordam berayotgan edim.
Seorin jim qoldi.
— Nega aytmading?
Hyunwoo ovozi pasaydi: — Chunki… men seni bu muammolarga tortishni xohlamadim.
— Sen meni og‘riqqa tashlading.
Bu gapdan keyin yana sukut.
Lekin bu safar boshqacha edi.
Chunki haqiqat chiqib bo‘lgandi.
Seorin yana ikkilanib qoldi.
Bir tomonda — Hyunwoo.
Bir tomonda — Minhyuk.
Biri og‘riq bilan to‘la, lekin haqiqiy.
Biri tinch, lekin hali chuqur emas.
Shu payt yana katta sinov keldi.
Hyunwoo og‘ir avtohalokatga uchradi.
Seorin bu xabarni eshitib… o‘ylamadi ham.
U yugurdi.
Kasalxonaga.
Palata eshigini ochganda…
Uning yuragi siqilib ketdi.
Hyunwoo yotardi.
Ko‘zlari yumilgan.
Sukut.
— Sen yana ketolmaysan… — dedi Seorin yig‘lab.
Kunlar o‘tdi.
Seorin har kuni kelardi.
Gaplashardi.
Hatolardan, o‘tmishdan, sog‘inchdan…
U bir kun dedi: — Men seni unutishga harakat qildim… lekin bo‘lmadi.
Sukut.
— Chunki men seni hali ham yaxshi ko‘raman.
Bir kuni Hyunwoo ko‘zlarini ochdi.
Birinchi ko‘rgan odami — Seorin edi.
— Sen… ketmadingmi?
Seorin boshini chayqadi: — Bu safar yo‘q.
Vaqt o‘tdi.
Hyunwoo asta sog‘aya boshladi.
Minhyuk esa hammasini tushundi.
— Sen uni tanlading, — dedi u.
Seorin past ovozda: — Kechir…
— Yo‘q, — dedi u kulib. — Bu sevgi.
Va u ketdi.
Bir kuni ular yana tashqarida yurishardi.
Havo sokin edi.

— Biz juda ko‘p narsani yo‘qotdik, — dedi Seorin.
Hyunwoo uning qo‘lini ushladi: — Lekin oxirida yana topdik.
U sekin uning peshonasidan o‘pdi.
— Bu safar seni qo‘yib yubormayman.
Seorin kuldi: — Bu safar men ham ketmayman.
Ba’zi sevgi hikoyalari mukammal emas.
Ular sinovlardan o‘tadi.
Ular ayriladi.
Ular og‘riydi.
Lekin…
Agar haqiqiy bo‘lsa — baribir yo‘lini topadi❤️

Ff 1