Nargiz Yuldoshva💙

Sen menikisan 15 qism

2025-06-17T09:57:30.143Z

Yoongi telefonni mahkam ushladi, yuragi yovvoyi tarzda urib, ichidagi qattiq og’riqni sezdi. YN uning yonida jim turar, uning ko’zlarida xavotir bor edi.

Bir necha soniya o‘tib, telefon jiringladi. Bu safar video qo‘ng‘iroq edi. Ekranda Nami, ammo uzoqdan osilib turgan tanasigina ko‘rinardi. Yoongi ko‘zlarini yummoqchi bo‘ldi, lekin qo‘ng‘iroqni uzib qo‘yishning imkoni yo‘q edi.

— “Nami…!” — Yoongi ichida nimalar bo‘layotganini his etdi. Uning yelkasiga og‘irlik tushdi.

Ekranda Nami osilib turardi. Uning qo‘llari bog‘langan, butun tana go‘yo harakat qilib bo‘lmasdaydi,buynida esa arqon oyoqlari tagida stul. Yoongi butun o‘zgargan, ko‘zlarida do‘stiga nisbatan achchiqlik va umidsizlikning birlashgan manzarasi bor edi.

Nami xiralashgan ko‘zlari bilan uni kuzatib turdi, so‘ng kichik bir tabassum yasadi.

— “Siz tanlovni qildingiz, Yoongi. Endi… nihoyat men bilan xayrlashish vaqti keldi.”

Yoongi asta qo‘llarini tortib olishga harakat qildi, ammo hech narsa qilolmasdi. U Nami bilan oxirgi marta gaplashayotganini his etardi, ammo bu g‘ayrioddiy tuyg‘u xayoliyday tuyulardi

Nami, oxirgi marta, o‘zining so‘nggi so‘zlarini aytib, Yoongiga qarab qoldi:

— “Yoongi… sen uchun eng yaxshi tilaklarni qoldiraman. YNni saqlab qolish uchun kurash… Buni amalga oshir. Eslatma… sen bu dunyoda eng yaxshisidir.”
—yuq yuq Nami sen bunday qilolmaysan ewityapsami qilolmaysan meni shunchaki tashlab ketolmaysan men senga urganib qoldim axr deb qichqirardi Yoongi bor ovozi bilan

Nami, og‘riq ichida, oxirgi nafaslarida Yoongiga qarab dedi:

— “Arani asra, Yoongi… men asrolmadim. Akamga vada berganman. Men endi ketishim kerak. Va bilki, seni so‘nggi nafasimgacha himoya qildim va butun borlig‘im bilan sevdim seni, mening azoblovchi farishtam.”
Va Namiga qarata uq uzildi bu uq ovozida Yonngi tinmasdan baqirardi —NAMIIIII NAMIII YUQQQ ILTIMOSSS

uq Namini tugri borib qorin bushlig'iga tegdi keyn stulga qarata 3 marta uq uzildi stul sindi Namining buynidagi arqon Namini tobora bugardi

Nami osilgan holda sust harakatlanar, har bir nafas uchun kurashayotgandek edi. Bo‘yin atrofidagi arqon tobora qisilib, har bir soniyada havo kamayib borardi. Uning ko‘zlari xiralashgan, ongi so‘nayotgan bo‘lsa-da, yuragida bitta so‘z: Yoongi…

U o‘zicha pichirladi — ovozi chiqmasdi, lekin qalbi dod solayotgandi.

“Meni esla… men seni har lahza sevdim…”

Tanasi asta sustlasha boshladi. Umid so‘ndi Nami sungi nafasini chiqardi Telefon ekranida Yoongining kuz yoshlari tushardi

Yoongi Nami deb baqirishdan boshqa hech nma kelmasdi uni qulidan telefonda esa hali ham Namining osilgan tanasi turardi va birdan kulgu ovozi eshitildi

—xaxxa sen xudbinsan Yoongi sen uz sevging uchun hama narsadan kechasan hatto seni sevgan insonlardan ham

—menga qara hoy ablax it emgan esingda bulsin seni yerning tagidan bulsa ham topaman

Va Yoongi asta yuragini ushlab "seni sevganimni kech tushunib yetdim kechir Namiyim kechir meni arani asrab avaylayman vada beraman "dedi kuzlaridagi yosh hech ham tuhtamasdi

The End 2 fasil reaksiya va fikrlarga qarab chiqadi💔

Sen menikisan 14 qism

2025-06-17T08:39:27.601Z

Kecha kulbada topilgan xat, notanish kishi, va YNning izlari… bular Nami uchun ham, Yoongi uchun ham yana bir bosqichni boshlab bergan edi. Lekin bu safar ular nafaqat YNni izlashardi — o‘z ichlaridagi javoblarni ham izlashardi.

Yoongi kulba yong‘og‘ida topilgan kundalikni yana varaqlay boshladi. U sahifalarni barmog‘i bilan silab, bir joyda to‘xtadi. Aynan o‘sha sahifada YNning Nami haqida yozgan satrlari bor edi:

“Nami… u hech nima demasdan menga quloq tutgan birinchi odam. Men unga hayotimni emas, ruhimni ochdim. Unga ishonaman. Shuning uchun agar bir kun kelib Yoongi yo‘qolsa, men uni faqat unga ishonib topshiraman.”

Yoongi chuqur nafas oldi. Nami esa jim, sokin, uning yonida turgan edi. U bu so‘zlarni o‘qib, yuragida o‘sha og‘ir tuyulgan vazifa mas’uliyatini yanada chuqurroq his qildi.

— Nega? — dedi Yoongi past, xiralashgan ovozda. — Nega aynan sen?

Nami kulimsirab unga qaradi. Ko‘zlarida og‘riq aralash sokinlik bor edi.

— Chunki men unga quloq tutgan yagona inson bo‘lganman. Qolganlar yordam bermoqchi bo‘lishgan, men esa… faqat tingladim.

Yoongi boshini egdi.

— U senga ishongan. Menimcha, men ham ishonishim kerak.

Ular shifoxonaga qaytganlarida, Nami endi seanslar davomida YN haqida Yoongining hikoyalarini eshitmay qo‘ymadi. Balki bu dardli edi, lekin YN kim bo‘lganini tushunish — Yoongiga, hamda o‘ziga yordam edi.

Bir kun seans paytida, Nami sekin so‘z boshladi:

— Yoongi… YN bilan o‘tkazgan eng shirin, eng sokin tunlaringiz haqida gapirib bera olasizmi?

Yoongi unga hayrat bilan qaradi. Ko‘zlarida g‘alati porlash paydo bo‘ldi. So‘ng lablari orasidan sovuq ohangda so‘z chiqdi:

— Bu senga qiziqmi? Shunchaki… bir psixolog sifatida eshitishmi? Yoki bu sen uchun og‘riqsiz tinglovmi?

Nami sukut saqladi. So‘ng asta boshini egdi:

— Bu og‘riq… lekin uni sen yolg‘iz ko‘tarib yurishing to‘g‘ri emas.

Yoongi chuqur nafas oldi. So‘ng, ilk bor yuragini ochgandek, YN bilan o‘tgan tunda bo‘lgan sadoqatli, sokin, lekin yurakni ezuvchi iliqlikni gapirib berdi. YNning qanday kulgani, qanday jim bo‘lgani, qanday yoqimli sovuq qo‘llari bilan uni ushlagani… Va butun tun davomida faqat ikkovi bo‘lganini.

— O‘sha kecha men ilk bor o‘zimni haqiqiy insondek his qilganman. U bilan… — Yoongi jimib qoldi. — Ammo endi faqat xotiralar qoldi.

Nami ich-ichidan larzaga keldi. YN bilan bo‘lgan sevgi, sadoqat, chuqur bog‘liqlik — bular orasida u o‘zini begonadek his qildi. Lekin baribir, u Yoongining yonida edi.

Ichidan bir ovoz unda shivirlayotgandek edi: “Sen uni sevasan, ammo bu sevgi ikkinchi bo‘lib qoladi.”

Endi ularning qarshisida ikki yo‘l:

— YNni topish…

— Yoki o‘tmish bilan yashash.

Shifoxonadagi navbatdagi seansda Yoongi Nami so‘ragan savollarga juda qisqa va sovuq javoblar berdi. Biroq uning ko‘zlari… o‘sha ko‘zlarda yana yashash, umid uchquni paydo bo‘lgandi. YNning xati, eski binodagi suratlar va izlar — bu Yoongi uchun eng muhim ishora edi: u tirik. Yoki hech bo‘lmaganda, bir paytlar tirik edi.

— Biz darhol u joyga qaytishimiz kerak, — dedi Yoongi ishonch bilan.

Nami esa sukutda qoldi. Uning ko‘zlari osti qoraygan, lablari qurib ketgandi. Oxirgi paytlarda u o‘zining ichki qismida yurakni ezuvchi ikki tuyg‘u o‘rtasida yurgan edi: Yoongining YN’ga bo‘lgan muhabbatiga hurmat, va o‘zining asta kuchayib borayotgan his-tuyg‘ulari.

— Yoongi, men… biroz dam olsakchi, — dedi u nihoyat.

— Hozir emas, — javob berdi Yoongi. — YN yordam so‘ragan. Men yana kechikolmayman.

Ular yana o‘sha tashlandiq binoga yo‘l olishdi. Bu safar Yoongi atrofni sinchiklab kuzatdi. Binoning eng chekkasida, chang bosgan eski shkaf orqasida yashirin qopqoq bor edi. Uni ochishganida, to‘g‘ridan-to‘g‘ri pastga tushuvchi zinapoya paydo bo‘ldi.

Pastda — qorong‘ulik. Jim-jitlik. Faqat nafaslar eshitilar, yurak urishi quloqni teshib ketardi.

Yarim qorong‘i podvalga tushib, burchakdagi kichik xonaga kirishdi. U yerda bitta kamera, yozuvlar, va bitta oynali javon bor edi. Javon ichida tanish bo‘sh flakonlar… dorilar.

— Bu joy… tibbiy tajribalar o‘tkazilgan joy, — dedi Nami dahshat bilan.

Yoongi esa kamera ichidagi yozuvlarni ko‘ra boshladi. Ular orasida bitta video bor edi — 6 daqiqalik. U videoni ochdi. Ekranda YN ko‘rinardi. Uning yuzida ko‘karishlar, lablarida yoriqlar, ko‘zlari esa… umidsiz.

“Agar bu videoni Yoongi ko‘rayotgan bo‘lsa… iltimos, men uchun qayg‘urma. Bu men tanlagan yo‘l emas edi, lekin men buni o‘zgartira olmadim. Nami, agar sen ham buni ko‘rayotgan bo‘lsang, bilki, men seni unutmadim. Sen menga bir kechada bo‘lsada haqiqiy tinglovchi bo‘lgansan. Sizni sevaman.”

Video tugadi.

Yoongi stulga cho‘kdi. Boshini past egdi, yelkalari qaltirardi.

Nami esa jim turdi. Ichki ovozi baqirardi: “U uni sevadi. Meni emas. Men esa baribir undan ketolmayman.”

Ular mashinada qaytishda, Nami so‘z boshladi:

— Yoongi… men seni tushunishga harakat qilyapman. Lekin men ham charchadim.

— Sen bu yerda qolishni istayapsanmi?

— Yo‘q, — dedi Nami ko‘z yoshlarini yashirib. — Men sen bilanman. Lekin… meni ham tingla. Menga YN haqida so‘zlab berma bir kun. Menga o‘sha tunlaringiz haqida emas… o‘sha umidsiz kunlaringiz haqida gapir.

Yoongi unga qaradi. Ko‘zlarida ilk bor boshqa narsa porlab turardi — rahmatmi, afsusmi, yoki ehtimol, e’tibor?

— Sen… faqat psixolog emassan, to‘g‘rimi?

Nami jilmaydi, lekin ko‘zlarida og‘riq ochiq edi.

— Yo‘q. Men shunchaki ayolligim bilan seni sevyapman. Lekin bu sevgi senga og‘irlik qilsa, ayt. Men ketaman.

Yoongi hech narsa demadi. U atrofga qaradi, faqat jimlikni tanladi. Nami esa yon tomonga o‘girilib, derazadan tashqariga qaradi. Ko‘zlarida yashirin yoshlar oqardi.

Shu ondayoq, telefoniga xabar keldi:

“U hali tirik. Lekin uni topmoqchi bo‘lsangiz, narxini to‘lashingiz kerak bo‘ladi. 24 soat ichida joyni aytamiz.”

Ular bir-biriga qarab qoldi.

Yoongi yuragini ushladi. Nami esa bosh irg‘ab, sekin dedi:

— Endi orqaga yo‘l yo‘q.

Yoongi va Nami binodan chiqib, mashinaga o‘tirishdi. Ular 24 soat ichida YNni topishlari kerak edi. Endi bu faqat vaqt masalasi edi, va Nami har qadamda o‘zining ichki kurashlari bilan bo‘lishishga majbur edi. Har bir qaror, har bir so‘z uning ruhini yanada og‘irlashtirardi.

Mashina yo‘lga tushganda, Yoongi sukut saqladi. Unga faqat Nami kerak edi, lekin Nami YNni topish bilan band bo‘lib, Yoongi bilan o‘zaro rishtalarini asta-sekin unutib borardi. YN haqida gap ketganda, Yoongi uning faqat o‘sha yigitiga aylanganini his qilar, lekin shu bilan birga, u shaxsiy his-tuyg‘ularini ham bostira boshlagan edi.

Nami esa, Yoongining jimligi unga og‘irlik qilayotganini sezganida, boshini egdi.

— Yoongi, nima bo‘lyapti? Nima uchun sukutdasiz? — dedi Nami yumshoq ovozda.

Yoongi boshini yuqoriga ko‘tarib, uzoqdan biror narsaga qaradi.

— Men sizni tushunaman, — dedi u past ovozda. — YN siz uchun hamma narsadan qimmatlidir. Men buni yaxshi bilaman.

— Yo‘q, — javob berdi Nami, uning ovozida noaniqlik bor edi. — Bu… bu men uchun faqat birinchi qadam edi. Har doim YNni topishga qaror qilishga tayyor edim, lekin hozir, men bu yerdaman, va sizni ham… boshqacha his qilyapman.

Yoongi nigohini unga qaratdi.

— Nami, men sen bilan… bu safar faqat senga yordam bera olmayman. Sen, YNni topishda menga yordam berishing kerak. Biz bir-birimizga yolg‘iz qolishimiz mumkin emas.

Mashina sekinlashdi. Yoongi va Nami bir-biriga qarashdi. Nami ko‘zlaridan yosh to‘kilayotganini his qildi, ammo u o‘zini to‘xtata olmadi. Uzoq yillardan beri faqat o‘zining ichki his-tuyg‘ularini bostirib, hayotiga davom etgan edi. Endi esa, Yoongi bilan birga bo‘lish, va bu bir nechta qo‘rquvlarni yengish uchun oxirgi imkoniyat edi.

Shu payt Yoongining telefoniga xabar keldi. Ekranda noaniq bir manzil ko‘rindi. YNning so‘nggi izlari bu edi.

— Bu… — Yoongi xabarni o‘qib chiqdi va Nami bilan birga manzilga qarab, shunchaki xayolga berildi. — YNni topishimizga 6 soat qoldi.

Shu bilan mashina tezlashtirilgan holda manzilga yo‘l oldi. Yoongi ichki kurashda edi. YNni topish uni tinchlantirishi mumkin edi, lekin Nami unga nisbatan bo‘lgan his-tuyg‘ulari yo‘qolmayotgan edi. U har safar YN haqida gapirganda, Nami shunchaki o‘zining o‘tmishini ko‘rganidek edi.

Manzilga yetib borishganida, ular tashlandiq binoga kirishdi. U yerda ular YNning bo‘shagan xonalarini va yozuvlarini ko‘rishdi. Xonada yozuvlar, rasmlar va hayotning o‘sha qarama-qarshi tomonlari bor edi. Har bir detaldan YNning psixologik holati sezilar edi.

Shu vaqtda, Nami uzoqdan, darvozadan kirgan yigitni ko‘rdi. YNning eski do‘sti, hamma narsa uchun javobgar bo‘lgan odam. Nami yurak urishini sezdi, bir qadam oldinga bordi va, nihoyat, o‘zini tutib, o‘zining so‘nggi savolini berdi:

— U nima qilgan? Nega u hech kimga yordam bermadi?

Yigit boshini egib, chuqur nafas oldi:

— Bu… ular faqat o‘zgacha bo‘lishga qaror qilishgan. YNni topishga yordam bera olaman, lekin… buni so‘ramaganman.

Yoongi Nami tomon qaradi. Ularning nigohlari bir-biriga to‘g‘ri keldi. Bu so‘zlar, bu sirlar, ularga qarshi kurashishning oxirgi nuqtasiga olib keladi.

”

Tong saharlab turib, Yoongi va Nami yana yo‘lga tushdi. Qorong‘i ko‘chalar, sirli odamlar, har xil yolg‘on izlar orasida ular YNni topish uchun harakat qilardi. Nami so‘nggi paytlarda juda charchagan edi, ammo Yoongining ishonchi unga kuch berardi. Ular bir-birlariga faqat ko‘z bilan qarab, bir og‘iz so‘zsiz ham hamma narsani tushunishardi.

Ular nihoyat eski fabrikaga yetishdi — bu yerda YN haqida ma’lumot berilgan edi. Ichkariga ehtiyot bilan kirishdi. Har bir zinapoya g‘ichirlab ovoz berar, havo chang-to‘zon va sirli sukunat bilan to‘lib yotardi.

Nami oldinda yurar, Yoongi esa orqada har bir qadamini nazorat qilardi.

Shu payt pastki koridorda portlashga o‘xshagan kuchli ovoz eshitildi. Chang ko‘tarildi. Yoongi darhol orqasiga qarab yugurdi:

— “Nami? NAMIIII!”

Chang tarqalgach, u devorning qulaganini, yerdagi parchalarni va Nami sirpanib ketgan chuqurlikni ko‘rdi. U tezda o‘sha joyga yugurdi, ammo Nami allaqachon ko‘rinmay qolgan edi.

Yoongi darhol yordamga chaqirdi, qidiruv guruhlarini jalb qildi, biroq Nami topilmadi. Uning telefoni, soatlari va sumkasi o‘sha joyda qolgan edi — lekin u o‘zi yo‘q edi.

Shu onda Yoongi yuragida qandaydir bo‘shliqni his qildi. U YNni topish uchun yo‘lga chiqqan bo‘lsa ham, bu yo‘lda o‘ziga eng yaqin odamni yo‘qotgandek edi. Ko‘zlarida yosh, yuragida og‘riq bilan devor yonida cho‘kib o‘tirib, faqat bitta so‘zni pichirladi:

— “Iltimos… tirik bo‘lgin, Nami. Men seni yana topaman…”

Yoongi ertalabgacha Nami yo‘qolgan joyda kutdi. Yuragida og‘riq, ko‘zlarida umidsizlik — u hali ham Nami tirik deb o‘ylardi, ich-ichida buni his qilardi. Shunday paytda telefoniga noma’lum raqamdan SMS keldi. Ekranga qaradi:

“Agar YN va Namini tirik ko‘rmoqchi bo‘lsang, quyidagi manzilga yolg‘iz kel. Politsiyaga habar bersang — ikkalasini ham yo‘qotasan. Soat 22:00.”

Pastida esa birgina belgiga o‘xshagan narsa turardi — Qora qarg‘a rasmi.

Yoongi telefonga uzoq tikildi. Bu hazil emasdi. U YNni topdim deb o‘ylagan, Nami bilan birga jang qilayotgan edi. Endi esa ikkalasi ham uning qo‘lidan ketayotgandek edi.

Yoongi tezda qaror qildi — boradi. Yolg‘iz. Chunki bu ikki inson uchun har narsaga tayyor edi. U avtomobiliga o‘tirdi, manzilni navigatsiyaga kiritdi va orqaga bir marta ham qaramasdan yo‘lga tushdi.

Yo‘l jimjit edi, tun esa g‘amgin. Uning yuragi bezovta urar, har qadamda nima kutayotganini bilmasdi. Ammo ichida bir narsa aniq edi — kim bo‘lishidan qat’i nazar, u YN va Namini qaytarib oladi.

Yoongi belgilangan manzilga kechki soat 22:00 da yetib bordi. Bu joy shahardan uzoqdagi eski temiryo‘l omborxonasi edi. Atrof jimjit, hatto shamol ham yurmayotgandek tuyulardi. U mashinasini uzoqroqqa to‘xtatib, ehtiyotkorlik bilan yura boshladi.

Omborxonaning ichkarisi qorong‘i, ammo shiftda faqat bitta chiroq miltillardi. To‘rt tomondan devorlar, o‘rtada esa bir kursi — ustida esa kishanlangan tanish gavda.

Bu — Nami edi.

Yoongi yugurib bordi:

— “Nami! Nami, sen tirikmisan?! Qalaysan?!”

Nami hushida edi, lekin ancha holdan toygan, ko‘zlari xiralashgan.

— “Yoongi… ket… bu tuzoq…” — dedi u zorlik bilan.

Shu payt tepada chiroqlar yondi. Atrofda qora niqob kiygan bir necha odam paydo bo‘ldi. Ular orasidan bittasi oldinga chiqdi. Yuzi ko‘rinmas, ammo ovozi sovuq edi:

— “Demak, va’daga muvofiq kelding. Endi biz boshlaymiz.”

— “YN qani?! Nami nega bu yerda?!” — qichqirdi Yoongi.

— “Hali vaqtincha tirik… lekin sening qaroringga bog‘liq.”

O‘sha odam Yoongiga qarab telefonni tashladi. Telefon ekranida video ochildi — YN bir xonada hushsiz yotgan, unga nimadir yuborilgan, tomirida dori o‘tkazilgan ko‘rinadi.

— “Senga tanlov: bittasini saqlab qolishing mumkin. Yoki… ikkalasini ham yo‘qotasan.”

Yoongi yuragining muzlab ketganini his qildi. Bu shunchaki test emasdi — bu azob, halokatli qaror edi. U bunday vaziyatda hech qachon bo‘lmagan. Har nafas, har qaror uning butun hayotini o‘zgartirib yuborardi.

Omborxona ichidagi vaqt go‘yoki to‘xtab qolganday edi. Har narsa jimjit, faqat Yoongining yurak urishlari va Nami’ning og‘ir nafas olishi eshitilardi. Qora niqobli odam qo‘lida qurol bilan yaqinlashdi.

— “Demak, Yoongi… kimni tanlaysan?”

Yoongi unga tik qaradi. Ko‘zlarida nafaqat qo‘rquv, balki cheksiz azob va g‘azab bor edi.

— “Men bu o‘yinda ishtirok etmayman,” — dedi u past ovozda, lekin qat’iyat bilan.

Niqobli odam kulimsiradi.

— “Bunday gaplar faqat ertaklarda ishlaydi. Hayot esa — qurbonlik demakdir. Birini tanla. Yoki ikkalasi ham ketadi.”

Yoongi birdaniga Nami’ga qaradi. Uning ko‘zlarida yosh, ammo lablarida kuchsiz tabassum bor edi.

— “Men tayyorman, Yoongi. YN seni kutyapti. U hali ham nafas olyapti — sen u bilan bo‘lishing kerak,” — dedi Nami, ovozida titroq bilan.

Yoongi boshini chayqadi:

— “Sen… sen meni himoya qilding, men seni saqlab qolishim kerak.”

Niqobli odam sabrsizlik bilan qurolini ko‘tardi.

— “Qaroringni hoziroq ayt!”

Shu payt… birdan portlash yuz berdi! Omborxona tomidan maxsus guruh tushdi — bu politsiya edi! Nami shifoxonadagi do‘sti orqali maxfiy signal yuborgan edi. Otishma boshlandi.

Yoongi o‘zini pastga tashlab, Nami’ni to‘siq ortiga sudradi. O‘q ovozlari, qichqiriqlar — hammasi bir lahzaga cho‘qqiga chiqdi. Nihoyat, qora niqoblilar zararsizlantirildi.

Biroq ular qochib ketayotganida, Yoongi o‘sha telefonni ko‘rib qoldi — hali ham videoni ko‘rsatayotgan edi. U YN joylashgan xonaning fonidagi raqamni ko‘rdi.

— “Bu… bu joyni topish mumkin!” — dedi u.

Nami hushini yo‘qotmaslikka harakat qilarkan, asta pichirladi:

— “Borchu, Yoongi. Uni saqla… men yaxshi bo‘laman.”

Yoongi boshini egdi, Nami’ning qo‘lini mahkam ushlab:

— “Men seni hech qachon unutmayman, Nami. Va men uni qaytaraman.”

U videodagi tafsilotlarga asoslanib, darhol YN joylashgan manzil sari yo‘lga chiqadi…

Yoongi videodagi fon tafsilotlaridan darrov bir narsa ilg‘adi: deraza ortida ko‘rinib turgan suvoqsiz devor, eski sanoat minorasi va qulab tushgan temir eshiklar — bu joy unga tanish edi. Bu, o‘sha tashlab ketilgan zavod hududi, Yoongining bolaligida otasi biznes boshlagan yer.

U darhol avtomobiliga o‘tirdi. Yuragi qattiq urar, vaqt esa dushman kabi orqasidan quvar edi. Manzilga yetib borgach, avval atrofni kuzatdi. Bu yer ancha tashlandiq, ammo binoning ichida nur yonayotgandi.

Eshikni sekin ochdi. Yuragi gupillab urayotgandi. Tashqi dunyo sukutda, ammo ichki notinchlik og‘ir havo singari bo‘g‘ar edi.

Yoongi zinapoyadan sekin ko‘tarildi. Derazadan bir xona ko‘rindi — xuddi video tasviridagi. Ichkarida — YN.

U karavotda yotar, hushsiz, ammo nafas olayotgandi. Tanasi yupqa qoplama bilan yopilgan, yonida esa dori vositalari ulab qo‘yilgan edi.

— “YN…” — dedi Yoongi, ovozi titrab.

U sekin yoniga bordi, qo‘lini ushladi. Qo‘li sovuq, ammo yurak urishi bor edi.

— “Men keldim… meni eshityapsanmi?”

Birdan YN ko‘zlarini ochdi — ojiz, lekin tirik.

— “Yoongi… sen…”

— “Men bu yerda. Seni hech qachon tashlab ketmadim.”

Ko‘zlarida yosh chaqnadi. YN yelkasini ko‘tarmoqchi bo‘ldi, lekin kuchi yo‘q edi. Yoongi uni bag‘riga bosdi, ko‘zlariga yosh to‘lib:

— “Seni sog‘indim… seni juda sog‘indim.”

Shu payt tashqaridan qadam tovushlari eshitildi.

Yoongi darrov hushyorlandi. U YNni o‘rab qo‘ydi, qo‘liga qurol oldi. Eshik ochildi.

Bu — Yoongining otasi — Min Janhwan edi.

— “Seni kuzatib bordim… hammasi tugamadi, Yoongi,” — dedi u, qorong‘i nigoh bilan.
Yoongi otasiga tik qaradi. Ko‘zlarida g‘azab va ishonchsizlik charaqlardi.

— “Bu nima degani? YNni nega yashirdingiz? U tirik edi, nega meni azobda qoldirdingiz?!”

Min Janhwan og‘ir nafas oldi. So‘zlarini yutib yubormoqchi bo‘lganday sukut saqladi. Keyin asta dedi:

— “Men seni himoya qilmoqchi edim. U qizga tahdid bor edi, seni o‘ldirishmoqchi bo‘lishgandi. Uni yashirish — seni saqlashning yagona yo‘li edi.”

— “Demak… meni saqlash uchun uni o‘lik qilib ko‘rsatdingizmi? Men uni yillar davomida qidirib… o‘zimni yo‘qotdim. Nami… u ham bu yo‘lga boshini qo‘ydi!”

Min Janhwan jim qoldi. U ham o‘g‘li kabi o‘z yuragini sindirib yashaganini, ammo bu yo‘lni tanlaganini tan olib, bosh egdi.

— “Men Nami haqida eshitdim. U senga yordam berdi. Afsuski, bu o‘yinda begunohlar qurbon bo‘ladi.”

Yoongi qattiq mahkam turgan qo‘llarini bo‘shatdi. YN esa hali ham qiynalayotgan, ammo yo‘qotmagan ko‘zlari bilan unga termulardi.

— “Nami… u meni asradi. So‘nggi kuchi bilan meni qutqardi. Endi men uni qutqara olmadim.”

Min Janhwan asta oldinga yurdi, YN yoniga cho‘kdi.

— “Hali ham vaqt bor. Uning tanasi zaif, lekin tirik. Uni boshqa joyga ko‘chirib, tiklab olishimiz mumkin.”

Yoongi bosh irg‘adi. U YNni yelkalaridan mahkam ushlab, asta quchog‘iga oldi.

— “U mening hayotim. Endi hech kimni yo‘qotmayman.”

Yoongi hali YNning zaif tana haroratini his qilib, yuragi notinch urib turgan paytda, telefoni qattiq jiringlab yubordi. U seskanib ketdi. Ekranga qaradi — noma’lum raqam. Ko‘ngliga yana bir noaniq xavotir oraladi.

Sen menikisan 13 qism

2025-06-17T08:38:54.490Z

Mashina yo‘lga qaytganida, Nami derazadan qarab jim o‘tirardi. Yonida o‘tirgan Yoongi esa topilgan daftar haqidagi har bir tafsilotni takror-takror tahlil qilayotgan edi.

— U bu yerda bo‘lgan, — dedi Yoongi nihoyat. — Yozuv aniq. Bu uning qo‘li. Nami, sen tushunyapsanmi? Biz uni yo‘qotmaganmiz!

Nami asta bosh irg‘adi. Tashqariga qarab, so‘zsiz. Ammo ichida o‘sha tanish og‘riq yana bosh ko‘tardi.

“Har safar u YN haqida shunday ishonch bilan gapirganda… men o‘zimni ko‘rmaslikka, sezmaslikka majbur qilaman. Go‘yo men bu yerda emasman, faqat YNni topish uchun kerak bo‘lgan vositadekman.”

Yoongi to‘xtamay gapirardi:

— Balki kimdir uni ushlab turibdi. Balki u o‘zi yashirinyapti. Lekin nima bo‘lgan bo‘lsa ham, u hayotda. Men buni yuragimda sezdim.

Nami ohista so‘zladi:

— Yuragingni eshitganing yaxshi. Ammo… ba’zida yurak ham aldanadi.

Yoongi unga qaradi. Uning yuzidagi ifoda yengil siniq, ammo halol edi.

— Nami, sen nimani nazarda tutyapsan?

Nami unga qarab, asta boshini chayqadi.

— Hech nima. Faqat… ba’zida orqaga qaytmaslik kerakligini o‘ylayman. YN tirik bo‘lsa ham, u endi avvalgidek emasdir. Sen ham o‘zgargansan. Men… men ham.

Yoongi og‘ir nafas oldi. Nami o‘zini ortiqcha so‘zlardan tiydi. Ammo ichki ovozi jim turmasdi:

“Sen menga qarab kulganda yuragimda nimadir o‘zgaradi, Yoongi. Lekin sen hamon uni izlayapsan. Men sening hozirgi kuningman, lekin qalbing hali o‘tmishda. Men esa… har kuni o‘sha o‘tmish soyasida o‘zimni yo‘qotib borayapman.”

Yo’l bir necha daqiqalarga jim bo‘ldi. Faqat motor shovqini, yuraklar urishi va ko‘zlar ortidagi sukut mavjud edi.

Yoongi ohista qo‘lini Nami qo‘liga qo‘ydi. Bu oddiy bir harakat edi, lekin ichida kechayotgan betartib his-tuyg‘ularni o‘zgartirib yuboradigan darajada iliq.

— Nami, sen mening yonimda bo‘lishing — bu meni kuchli qiladi. Seni yo‘qotishdan qo‘rqaman.

Nami qaradi. Uning ko‘zlarida yig‘idan qolgan yoshlar jim jim yaltirardi.

— Men seni yo‘qotmaganman. Lekin o‘zimni… asta-sekin yo‘qotib borayapman, Yoongi.

Yoongi bunga nima deyishni bilmasdi.

Kech tushgan, yo‘l chetida kichik motellar qatori. Yoongi mashinani to‘xtatdi. Nami yo‘l charchog‘idan ko‘zlarini ishqaladi. Ammo charchoqdan ko‘ra ko‘proq ichidagi o‘zini yutayotgan tuyg‘ular uni ezardi.

Yoongi xona band qilayotganda, Nami unga qarab turdi. “U meni ko‘rmaydi. Qaraydi, lekin YNni izlaydi. Men esa har safar unga yordam berganimda, o‘zimdan yana bir bo‘lakni uzatib yuboryapman.”

Ular bir xonada edilar. Bu odat tusiga kirib ulgurgan edi. Birga sayohat, birga tunab qolish — lekin yuraklar butunlay boshqa joylarda.

Yoongi daftarni yana ochdi, yozuvlarni bir-bir ko‘zdan kechirdi. Qog‘ozdagi so‘zlarni ohangida o‘qidi:

“Men sog‘indim. Meni kechirishlarini istayman. Agar bu izni topishsa, demak men hali yashayapman.”

Nami jim o‘tirar, uning lablari sekin titrardi. U bor kuchi bilan o‘zini nazoratda tutar edi. Ammo yuragi yirik yoriq bilan urayotgandi.

— Yoongi, — dedi u ohista. — Agar uni topsang-chi?

Yoongi daftarni yopdi.

— Unda… unda men yana nafas olaman. Nihoyat. U holda, men… hayotimni qaytadan boshlay olaman.

Nami bir lahza sukutda qoldi.

— Menga joy qolmaydimi?

Yoongi bu so‘zni anglamadi, yo anglaganday jim qoldi.

— Sen men uchun muhimsan, Nami. Lekin…

Bu “lekin” yuragiga tig‘ bo‘lib qadaldi. Nami jilmayishga harakat qildi, ammo yurakni aldash oson emasdi.

— Men tushundim, — dedi u sekin. — Men faqat yo‘lingda yordamchiman. Sen o‘tmishingni tiklashga harakat qilyapsan, men esa… buguningda ko‘lankaman.

Yoongi unga qaradi. Uning ko‘zlarida o‘sha tanish narsa — minnatdorchilik, e’tibor, lekin sevgi emas.

Nami o‘rnidan turib, derazaga yaqinlashdi. Ko‘z yoshini yashirish uchun.

— Havo toza ekan. Yotib dam ol, Yoongi.

U deraza ortida sukutga cho‘mdi. “Men ham sevganman. Ammo sevgimning soya bo‘lishini tanladim. Uning soyasida yonib o‘taman.”

Ammo yurak jim turmasdi. Unda bir savol: “Agar uni topishsa… Yoongi uni tanlaydimi? Yoki meni eslab qoladimi?”

Tong otmasidan Nami uyg‘ondi. Kechagi so‘zlar, Yoongining nigohi, yuragini o‘yib o‘tgan “lekin” so‘zi haligacha qulog‘ida yangrardi. U dahlizga chiqdi, havo yetishmayotganday chuqur nafas oldi. Yuragi shunchalik siqilganki, qichqirib yuborishdan zo‘rg‘a o‘zini tiyardi.

U orqaga qaytib kirganida, Yoongi allaqachon uyg‘onib, daftar bilan band edi. Ammo bu safar u do‘stining – YNning eski telefoni topilgan joydan yuborilgan notanish e-mailga tikilib turardi.

— Nami! — dedi u hayajon bilan. — Qara! Bu YN! Unga o‘xshagan yozuv uslubi. E-mail kecha kechqurun yuborilgan. “Men o‘zimni eslayapman… lekin qaytishdan qo‘rqaman,” deb yozilgan.

Nami qotib qoldi.

— U tirik… — dedi u shivirlab.

Yoongi barmog‘ini labiga qo‘ydi.

— Boshqalarga aytishdan oldin bu signalni tekshiramiz. Bu yolg‘on bo‘lishi mumkin.

Ammo Nami uchun bu so‘zlar teskari ta’sir qildi. Ichida hali ham o‘sayotgan hislar, umidsizlik va… YNning tirikligi haqida haqiqat. U endi uni yo‘qotishini his qildi. Bu safar doimiyga.

“Men seni o‘zimcha sevib yurdim, Yoongi. Lekin u qaytsa, sen qaytasan. Meni orqangda, soyaning ichida qoldirasan.”

— Qayerdan yuborilgan? — so‘radi u ovoziga titroq kirib.

— GPS ilova joyni ko‘rsatmoqda. Biroq aniq emas, lekin YN dam olish uchun boradigan ko‘l yaqinida. Bu juda mos tushadi.

Yoongi unga termildi:

— Men borishim kerak. Balki… balki bu haqiqiy javobdir.

Nami kuch bilan jilmaydi:

— Bor. Men sen bilanman, esingdami?

Ammo yuragi u bilan emas edi. Yuragi qaqshab, titrab, ichida nimadir uzilib borardi.

Ular mashinada ketar ekan, Nami derazaga tikildi. “U qaytsa… men ketaman. Chunki men sening tanloving bo‘lmadim, Yoongi. Hech qachon bo‘lmaganman.”

Ammo ular yo‘lda bo‘lganida, yana bir kutilmagan narsa yuz berdi.

Yoongining telefoni titradi. Bu safar notanish raqamdan audiofayl kelgan edi. U ochib eshitar ekan, ovoz to‘g‘ridan-to‘g‘ri YNnikiga o‘xshardi:

“Meni izlama. Men xavf ostidaman. Kimdir meni kuzatmoqda. Bu sevgi emas, bu tuzoq. Yoongi, men seni sevaman, lekin o‘zingni himoya qil. Men seni qaytadan yo‘qotishga tayyor emasman.”

Nami ovozni eshitib, qattiq titradi. Bu safar yurak chidamadi — ho‘l ko‘zlari jim jim oqib tushdi.

Yoongi hayajon bilan telefonni ushlab:

— Bu u! U tirik! Nami, biz uni topamiz!

Nami esa boshini sekin burdi. Qiyinchilik bilan jilmaydi.

— Biz uni topamiz, Yoongi… Biz.

Ammo ich-ichida yuragi shivirlagan: “Seni men topgan edim. Ammo sen meni hech qachon qidirmading.”

Yoongi va Nami YNdan kelgan audio xabarni eshitganlaridan so‘ng, ular darhol ko‘l yaqinidagi manzilga yo‘l olishdi. Yo‘lda Yoongi jim edi, faqat rulda qo‘llari qattiq siqilganini ko‘rish mumkin edi. Nami esa derazadan tashqariga qarab, ichki kechinmalar bilan kurashardi.

Ko‘lga yetib kelishgach, ular eski bir kulbani topishdi. Ichkariga kirganlarida, xona bo‘sh edi, faqat stol ustida yana bir yozuv qoldirilgan edi:

“Agar bu yerga yetgan bo‘lsang, demak meni chin dildan izlayapsan. Ammo ehtiyot bo‘l, har bir qadamda xavf bor.”

Yoongi yozuvni o‘qib, chuqur nafas oldi. Nami esa atrofga qarab, bu joyda qanday xavf bo‘lishi mumkinligini o‘ylardi. Ular kulbani tekshirishga qaror qilishdi.

Ichkarida eski suratlar, kitoblar va bir nechta yozuvlar topildi. Ular orasida YNning kundaligi ham bor edi. Yoongi kundalikni ochib, o‘qiy boshladi:

“Men har kuni ularni eslayman. Yoongi, sening tabassuming, Nami, sening mehring… Men ularni sog‘indim. Ammo qaytishdan qo‘rqaman. Chunki men endi o‘sha inson emasman.”

Bu so‘zlar Yoongining yuragini ezdi. U Nami tomon qaradi, uning ko‘zlarida yoshlar yaltirardi.

— Nami, men… men uni topishim kerak. Lekin men seni ham yo‘qotishni istamayman.

Nami unga qarab, boshini egdi. Ichki ovozi esa shivirlagan: “Sen uni izlayapsan, lekin men seni sevib qoldim.”

Shu payt kulba eshigi sharaqlab ochildi va notanish bir inson kirib keldi. Ular hayratda qoldilar. Kiritgan inson qora kiyimda, yuzini niqob bilan yopgan edi. U qo‘lida bir xat ushlab turardi.

— Siz YNni izlayapsizmi? — dedi u past ovozda.

Yoongi va Nami bir-biriga qarashdi. Yoongi oldinga chiqib, ehtiyotkorlik bilan so‘radi:

— Siz uni taniysizmi? U qayerda?

Niqobli inson xatni Yoongiga uzatdi:

— Bu xat sizga. Men faqat yetkazuvchiman.

Yoongi xatni ochib, o‘qiy boshladi. Xatda shunday yozilgan edi:

“Agar bu xatni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak men hali ham tirikman. Ammo men xavf ostidaman. Meni izlashni to‘xtat. Bu sen uchun xavfli bo‘lishi mumkin. Yoongi seni doim eslayman. Seni sevaman.”

Yoongi xatni o‘qib bo‘lgach, ko‘zlarida yoshlar paydo bo‘ldi. Nami esa yuragida og‘riq his qildi. Ular bir-biriga qarab, nima qilishlarini bilmay turishardi.

Niqobli inson esa eshik tomon yurdi:

— Men ketishim kerak. Ehtiyot bo‘linglar.

U chiqib ketgach, Yoongi va Nami kulbada yolg‘iz qolishdi. Ular jim turishardi, faqat yuraklarining urishi eshitilardi.

Nami nihoyat so‘zladi:

— Yoongi, biz nima qilamiz?

Yoongi chuqur nafas oldi:

— Biz uni topamiz. Har qanday xavfga qaramay. Chunki men uni sevaman.

Bu so‘zlar Nami uchun yuragiga qadalgan tig‘dek bo‘ldi. U boshini egdi, ko‘zlaridan yoshlar oqib tushdi.

“Men seni sevaman, Yoongi. Lekin sen uni sevayapsan.”

Sen Menikisan 12 qism

2025-06-17T08:38:18.849Z

Mashina yo‘l bo‘ylab jimjit harakat qilayotgan edi. Hamma narsa go‘yoki bir xil ritmda — yurak urushi, yo‘l, shamol. Nami derazadan uzoqqa — osmonga qarab, chuqur nafas oldi. U ichida bir fikr bilan kurashardi, lekin oxiri unga ovoz berdi:

— Yoongi…

Yoongi tezlikni pasaytirib, unga qaradi.

— Ha?

— Men… seni bir narsa so‘ramoqchiman. YNni qidirishni biroz kechiktiraylik, iltimos.

Yoongi beixtiyor to‘xtab, mashinani yo‘l chetiga olib chiqdi.

— Sababi? — dedi, lekin ovozida hukm emas, tushunishga bo‘lgan istak bor edi.

Nami unga qaradi. Ko‘zlari nimadir izlagandek, ehtimol — tinchlik. Ehtimol — o‘zini yana topish uchun kichik bo‘lsa-da, barqaror tuyg‘u.

— Men charchadim, Yoongi. Faqat jismonan emas, balki ich-ichimdan. Bu kunlar… u meni yeb bitirdi. Lekin sendan ketgim yo‘q. Faqat… bir tun. Biz. Xotiralar. Haqiqatdan emas, hislardan gaplashsak bo‘ladimi?

Yoongi sekin bosh irg‘adi. Uning labida achchiq, ammo shirin tabassum paydo bo‘ldi.

— Qani, o‘sha xotiralardan qaysi birini eshitishni xohlaysan?

Nami jilmaydi.

— Senga… eng yoqqan tunimizdan. O‘sha… yomg‘irli kechada, mehmonxonada, derazadan shamol urib turganida… esingdami?

Yoongi chuqur nafas oldi. O‘sha lahzalar uning yodiga tushdi. Yuragining bir chekkasida qolib ketgan, ammo hech qachon o‘chmagan iliq hislar.

— Esimda, — dedi u past ovozda. — Sening haroratli qo‘llaring, sochlaringni ko‘zlarimdan chetga surganim, lablaringda titroq…

Nami asta unga yaqinroq keldi. Mashina ichida go‘yoki vaqt to‘xtaganday bo‘ldi. Ularning orasida so‘z kerak emasdi. Nafaqat istak — balki tushunish, iliqlik va… yo‘qotishdan qo‘rqish bor edi.

— O‘sha kecha, — dedi Yoongi ohangdor ovozda, — men seni birinchi marta faqat tanam bilan emas, yuragim bilan his qilgan edim. Ko‘zlaringga qaraganimda o‘zimni ko‘rgandek bo‘lganman.

Nami ko‘zlarini yumdi. Uning yelkasi asta titrardi, ehtimol charchoqdan, ehtimol… mehrdan.

— O‘sha kechada men o‘zimni himoyasiz his qilganman, — dedi Nami past ovozda. — Lekin sen meni quchoqlaganingda, bu zaiflik meni kuchli qilgandi.

Yoongi asta uni quchoqladi. Yurak urishlari bir hilga tushdi.

— Demak, bugun o‘sha tunni yana bir marta yashaymiz. Lekin bu safar — qo‘rqmay, afsuslanmay.

Nami uning ko‘ksiga boshini qo‘ydi. Tashqarida shamol ohang chalayotgan edi. Ammo mashina ichida faqat yuraklarning birgalikdagi musiqasi eshitilardi.

Seans xonasi har doimgidek jimjit. Yorug‘lik sust, derazadan tushayotgan quyosh nuri shiftga aks etib, xona ichiga iliq tus berardi. Nami stulga o‘tirgan, Yoongi esa odatdagidek stol ortida emasdi — bugun u ham ro‘parasida o‘tirar, bu suhbat shunchaki davolash emas, ichki tozalik uchun edi.

Nami bir muddat sukut saqladi. So‘ng ko‘zini pastga tikib, sekin ovozda so‘z boshladi:

— Yoongi… men bir savol bersam bo‘ladimi?

Yoongi unga e’tibor bilan qaradi, bosh irg‘adi.

— O‘sha tunni… sen bilan bo‘lganimizni… eslaysanmi?

Yoongi bir lahza sukut saqladi. Nigohi jiddiylashdi. Qoshlarini bir oz chimirib, unga qarab qoldi.

— Esimda. Juda aniq. — Uning ovozida og‘irlik bor edi, xuddi bu savol yuragining eng og‘riqli nuqtasiga tegib ketganday.

Nami ko‘zini uzmadi, lekin ovozini yanada pastlatdi:

— O‘sha kecha… sen meni quchoqlagandagi hissiyot… men o‘zimni dunyodagi eng xavfsiz joyda his qilgan edim. Shunchaki bilmoqchi edim… sen uchun ham shunaqa bo‘lganmi?

Yoongi sekin boshini egdi. So‘ng nigohini tik qilib, ohangini jiddiy tusga kiritdi:

— Nami… bu senga qiziqmi?

U to‘g‘ri qarab turar, ammo nigohi chuqur og‘riqni yashirardi.

— Eshitish… sen uchun og‘riqli emasmi? Men seni quchoqlagan edim, ha. Biroq qalbimda hali YN bor edi. Men seni… yo‘qotishdan qo‘rqqanman, lekin o‘zimni hali to‘liq topmagandim. Endi esa har safar o‘sha kechani eslasam, seni og‘ritganimni o‘ylayman.

Nami o‘zini yo‘qotmadi. Ko‘zlarida faqat tushunish bor edi. U sekin bosh irg‘adi.

— Ha, bu savol senga og‘riqli bo‘lishi mumkin edi. Lekin bilishingni xohladim: o‘sha kecha men seni tanladim. Endi esa tanlovingni bilishni xohladim. Men haqiqatni ko‘tarishga tayyorman, Yoongi.

Yoongi uzoq nigoh tashladi. So‘ng asta o‘rnidan turib, derazaga yaqinlashdi. Uzoqqa — osmon sari qaradi.

— O‘sha kecha men seni tanlamagandim… lekin bugun men tanlayapman.

Xona yana jim bo‘ldi. Faqat yuraklarning ichkarida urayotgan ovozi eshitilardi.

Seansdan keyin xona ichi jimjit edi. Nami qo’llarini tizzasiga qo’ygancha o’yga tolib o’tirar, Yoongi esa deraza yonida turib, uzoq osmon sari qarardi. Har ikkalasi ham ichida nimalarnidir aytishga tayyor edi, lekin buni qanday boshlashni bilmasdi.

Nihoyat Yoongi orqasiga o‘girildi. Uning nigohi tinch edi, lekin chuqur.

— Nami… men bu yerga davolanish uchun kelmagan edim. Men bu yerda seni uchrataman, deb o‘ylamaganman. Lekin seni uchratganimdan beri… men o‘zimni har kuni yangitdan anglayapman.

Nami boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlarida yumshoq jilva bor edi.

— Men ham seni davolash uchun emas, tushunish uchun harakat qilyapman. Seni almashtirish uchun emas… seni esdan chiqarish uchun ham emas. Faqat… seni o‘zimcha qabul qilish uchun.

Yoongi sekin yondashib, uning qarshisidagi stulga o’tirdi.

— Men seni o‘ylaganimda, yuragimda ikki ovoz bir-biriga qarshi chiqadi. Biri YNni eslaydi, ikkinchisi esa seni his qiladi. Men endi ularning har ikkalasini tinglay olaman. YN mening o‘tmishim bo‘lsa, sen mening bugunimsan.

Nami chuqur nafas oldi.

— Demak… biz endi haqiqatdan boshlashimiz kerak. Ilgarigi kechalarni eslab emas, yangi tonglarni kutib.

Yoongi jilmaydi. Bu jilmayishda birinchi marta hech qanday og‘riq yo‘q edi — faqat yorug‘lik.

— Shunda bugun biz nimadan boshlaymiz?

Nami javob bermadi. Faqat o‘rnidan turib, deraza tomon bordi. So‘ng orqasiga o‘girilib dedi:

— YNni qidirishni davom ettiramiz. Faqat bu safar… yuragimda nafaqat uni, balki seni ham olib yuraman.

Yoongi sekin bosh irg‘adi.

— Men endi yolg‘iz emasma…

Nami jilmaydi.

— Hech qachon bo‘lmagansan.

Ular deraza yonida turib, quyosh botayotgan manzarani birgalikda tomosha qildilar. Bu nafaqat kechmishdan qochish emas — balki yangi kelajakka yurish edi.

Quyosh botayotgan manzara deraza oynasida aks etarkan, Nami sekin qog‘ozlarini tartiblay boshladi. Stol ustida YN bilan bog‘liq eski fayllar, suratlar, joy nomlari yozilgan daftar bor edi. Endi ularni yana birma-bir ko‘zdan kechirish va chuqurroq qazish vaqti kelgan edi.

Yoongi unga choy olib keldi. Harakatlari tinch, ammo qat’iy edi.

— Bugun qayerdan boshlaymiz? — dedi u, stol yoniga o’tirib.

Nami daftarni ochib, barmog‘i bilan bir nuqtani ko‘rsatdi.

— Bu joy… YN yo‘qolishidan ikki kun oldin oxirgi marta u yerdan signal chiqqan. Esingdami, u doim sukunatni yaxshi ko‘rardi? Bu esa — tog‘ yonbag‘ridagi kichik dam olish maskani.

Yoongi bosh irg‘adi, u joyni eslay boshladi. YN u yerga ketganda nimadir bo‘lgani aniq edi. Faqat… nima?

— Demak, ertaga o‘sha yerga boramiz, — dedi Yoongi qat’iylik bilan.

Nami biroz sukut saqladi, so‘ng yumshoq jilmaydi:

— Lekin bugun kechqurun… biroz dam olaylik. Men sening charchaganingni ham ko‘ryapman.

Yoongi unga qaradi. U ham jilmaydi, lekin bu jilmayish ichida minnatdorchilik yashiringan edi.

— Mayli. Faqat bu safar tushlaringda yolg‘iz bo‘lma, Nami.

Nami bu so‘zlarni eshitgach, yuragida nimadir siljigandek bo‘ldi. O‘sha tunda ko‘rgan tush — YNning to‘satdan yo‘qolishi, uning yuzidagi yordam so‘rovchi nigoh, baqirigandek ammo ovozsiz og‘iz harakati — bular hali ham yuragini tirnab turardi.

— Sen bilan bo‘lsam, yolg‘iz bo‘lmayman, — deb javob qaytardi u.

Ular tunni shunchaki birga o‘tkazishdi — kitob o‘qishdi, musiqa tinglashdi, eski suratlarga qarashdi. Har bir lahza ularni ich-ichidan davolay boshladi.

Ammo kechasi… yana o‘sha tush.

Nami qorong‘ilikda uyg‘onib ketdi. Nafasi tez, yuragi gursillab urardi. Ko‘zlarida yosh.

Yoongi zudlik bilan yostig‘idan boshini ko‘tarib, uni ko‘rib darrov yoniga bordi.

— Yana o‘sha tushmi?

Nami bosh irg‘adi. Uning qo‘llari qaltirardi.

— Bu safar… u menga yaqinlashdi. Meni chaqirdi. Lekin… so‘ng birdan… qiyqirib… yo‘qoldi. Men yugurdim. Lekin uni topolmadim. Keyin… kimdir ortimdan yugurgandek bo‘ldi…

Yoongi darrov uni quchoqladi.

— Hammasi yaxshi, bu faqat tush. Sen endi yolg‘iz emassan. Men boraman u yerga — nafaqat YN uchun, balki sen uchun ham. Biz uni birga topamiz.

Nami uning bag‘rida o‘zini sekin-sekin tinchlantira boshladi. Ko‘zlaridan yana yosh oqayotgan bo‘lsa-da, bu yoshlar endi nafaqat og‘riq — balki umid yoshi edi.

Ertalab quyosh hali to‘liq chiqmayoq, Nami va Yoongi allaqachon yo‘lga chiqishgan edi. Mashina tog‘ yonbag‘riga qarab asta harakatlanar, atrofdagi manzara esa tobora yolg‘izlikni eslatardi. Biroq yuraklarida bu safar yangi umid bor edi — oxirgi signal, ehtimoliy iz, ehtimol… YNning tirikligiga birgina ishora.

— Sen tayyormisan? — dedi Yoongi, rulda o‘tirgancha Nami tomonga qisqa qarab.

— Tayyor bo‘lmasam ham, boraman. Chunki bu faqat seni emas, meni ham bezovta qilayapti. YN faqat senga yaqin emasdi, uni men ham bilganman. Uni yana ko‘rishga umidim bor, — dedi Nami qat’iylik bilan.

Yo‘l nihoyat o‘sha maskan tomon burildi. Dam olish uyi kichik, ko‘p yillardan beri qarovsiz qolganga o‘xshardi. Daraxtlar orasida yashiringanday edi. Darvoza ochiq, ichkariga kirgan yo‘lakda esa chang bosgan izlar bor edi.

Yoongi mashinani to‘xtatdi. Ikkalasi ham bir zumda jim turdi. Yuraklar shovqinidan boshqa ovoz yo‘q.

— Esingdami bu joyni? — deb so‘radi Yoongi sekin.

— Ha… suratlarda ko‘rganman. YN o‘sha suratda derazadan qarab turgan. Derazaga chiqsam, manzara hozir ham o‘sha.

Ular ichkariga kirdilar. Har bir xonani tekshirishdi. Ust-bosh, kitoblar, eski idishlar, chang bosgan o‘yinchoqlar — hammasi bor, faqat inson izlari… noaniq edi.

Bir payt Nami to‘xtadi. U xona burchagida eski daftar topib oldi. Sarg‘aygan, burchaklari yirtilgan. Ochdi.

Ichida notanish qo‘l yozuvi:

“Agar bu xatni kimdir o‘qiyapti bo‘lsa, men hali umid qilayapman. Meni unutgan bo‘lishlari mumkin, lekin men ularni unutmadim.”

Yoongi daftarni qo‘liga oldi. U yozuvni taniganday bo‘ldi.

— Bu… YNning yozuvi. Bu uning qo‘li.

Ular bir-biriga qarab qoldi. Bu iz edi. Haqiqiy. Tiriklik isboti bo‘lishi mumkin bo‘lgan ilk belgilar.

Nami sekin dedi:

— Demak… u tirik bo‘lishi mumkin…

Yoongi asta o‘tirib qoldi. U anchadan beri ilk marta titrayotgan qo‘llarini yashirmadi. Ko‘zlari xiralashib ketdi.

— Nami… bu biz izlagan javob bo‘lishi mumkin. Biz uni topamiz. Endi ortga yo‘l yo‘q.

Nami esa yoniga o‘tirib, sekin qo‘lini uning ustiga qo‘ydi.

— Birga. Endi har doim birga.

Sen menikisan 11 qism

2025-06-17T08:37:36.526Z

Tungi osmonda yulduzlar yiltirab turardi. Shahar jimjit edi. Bu sukunat ichida Yoongi Nami bilan bog‘langan, ammo baribir o‘z yuragining eng chekka burchagida nimanidir sezardi — xuddi o‘tmish hali uni qo‘yib yubormayotganday.

Mashinada sukut cho‘kkan edi. Yoongi rulda, Nami esa yon o‘rindiqda, qo‘llarini bag‘riga bosgancha o‘yga tolib ketayotgan edi. Ko‘zlarida charchoq va chuqur xayollar aks etardi. U hali tushida ko‘rgan YNning yuzini unutolmagandi — YN yordam so‘rab, keyin g‘oyib bo‘lgan. Bu oddiy tush emas edi. Bu og‘riq edi. Unutilgan haqiqatlarning so‘nggi hayqirig‘i.

— Nami, sen yaxshi emassan, — dedi Yoongi, nihoyat sukutni buzib.

Nami unga qaradi, sekin boshini qimirlatdi:

— Men charchadim. Uning nigohidan, yordam so‘rovchi ovozidan, yuragimdagi aybsizlikni yo‘qotib qo‘yganimdan charchadim.

Yoongi mashinani to‘xtatdi. U qo‘lini Nami tomon uzatdi, sekin ushladi.

— Nami, men senga ishonaman. Sen… menga haqiqatni ko‘rsatgan yagona odamsan. Sen meni qorong‘ilikdan tortib chiqarding.

Nami uning qo‘llarini siqdi. So‘ng lablari titrab:

— Ammo sening qalbingda hanuz YN yashaydi.

Yoongi bir zum jim qoldi, lablarini siqdi.

— Ha. U mening bir qismim. Men uni unutolmayman. Lekin men o‘zimni aldashni ham to‘xtatdim. Men senga qarab yurayapman, lekin o‘tmish ortimdan tortmoqda.

Nami ko‘zlarini yumdi, bir-ikki ko‘z yoshi yonoqlaridan sirg‘alib tushdi. Ammo bu safargi yoshlar charchoqdan emas edi. Bu kurashni qabul qilgan yurakning yengilligi edi.

— Unda yur, — dedi Nami asta. — Yur, Yoongi. Uni ko‘raylik. Balki biz ikkovimiz ham o‘tmishdan o‘tib, oxiriga yetishimiz kerakdir.

Yoongi bosh irg‘adi va mashina yana harakatlandi.

Qabristonga yetganlarida, tungi shabada xazonlarni yerdan ko‘tarib uchirar, daraxtlar shitirlab go‘yo kimningdir pichingini eslatardi. Yoongi YNning qabri qarshisida to‘xtadi. Nami ham uning yonida turardi.

Ular jim qarab turishdi. So‘zsiz, ammo yuraklarida minglab so‘zlar bor edi.

Nami sekin lablarini qimirlatdi:

— Kecha tushimda mendan yordam so‘radi. Men uni qidirayotganimda birdan yo‘qoldi. So‘ngda… u menga qarab baqirdi, lekin ovozi g‘oyib bo‘ldi. Faqat ko‘zlari qoldi. Sovuq, titroq to‘la.

Yoongi unga qaradi. Uning nigohida endi dahshat emas, balki chuqur achinish bor edi.

— Balki u hali ketmagan. Balki… hali biror narsa kutmoqda. Uning ruhi hali tinchimagan bo‘lishi mumkin.

Nami chuqur nafas oldi, titrab ketayotgan qo‘llarini yuziga qo‘ydi.

— Men his qilyapman, Yoongi. U mening ichimga kirib olgandek. Ko‘zlarimni yumsam, uni ko‘raman. Eshitaman.

Yoongi unga yaqinlashdi, quchoqlab oldi. Uning yelkasiga yuzini qo‘yib:

— Men seni yolg‘iz qoldirmayman. Agar sen uni his qilayotgan bo‘lsang, bu narsa bizga biror ishora bo‘lishi mumkin. Yashirin bir haqiqat bor. Uni topamiz.

Nami boshini qimirlatdi. Ammo yuragining ich-ichida savollar tug‘ilardi: “Agar YN tirik bo‘lsa-chi? Agar u bizga yordam so‘rab haqiqatdan murojaat qilayotgan bo‘lsa-chi?”

Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, ular mashinaga qaytishdi. Yo‘lga chiqqanlaridan keyin, Nami charchoq bilan ko‘zlarini yumdi. Tungi voqelikdan ruhiy charchagan edi. Ammo u darrov tushga ketdi…

Tushida, u yana o‘sha qabristonda edi. YN qabrining yonida emas — balki qabristonning eng chuqur, eng qorong‘i burchagida. YN turgan edi. Oq kiyimda. Sochlari shamolda to‘zg‘ib ketgan. Nigohi esa… sovuq. Yurakni teshib yuboradigan nigoh.

— Menga yordam ber… — dedi YN, ovozi yarim xirgoyi, yarim so‘rovlidek.

— Qayerdasan? Nimaga qaytding? — dedi Nami tushida, qo‘llari bilan uni ushlamoqchi bo‘lib.

YN bir zumda yo‘qoldi. Qorong‘ulik uni yutdi. Nami hayqirib yubordi.

— YN! Qayt! Nima bo‘ldi senga?!

Tushda, undan faqat shamol ovozi keldi. Qorong‘ilik orasida esa: “Ular meni topishadi… nihoyat…”

Nami qattiq nafas olib uyg‘ondi. Qo‘llari qaltirardi. Ko‘zlaridan yosh oqayotgan edi.

Yoongi darrov yoniga og‘ishdi.

— Nami! O‘zingni yomon his qilyapsanmi?

U bosh irg‘adi, qaltirab:

— U yana menga keldi, Yoongi… bu safar uning nigohi… boshqa edi. Bu oddiy tush emas. Bu signal. U bizdan narsa kutyapti. Va bu safar… bu nihoya emas.

Yoongi unga mahkam qaradi. Ko‘zlarida endi qat’iyat bor edi.

— Unda biz izlaymiz. Qayerda bo‘lishidan qat’i nazar, biz haqiqatni topamiz.

Ertalabki tong quyoshi hali to‘liq chiqmagan, lekin Yoongining deraza orqali ko‘rgan nurlari yuragidagi qat’iyatni yoritayotgandek edi. Nami hali uyg‘onmagan, u haligacha kechagi tushning ta’sirida edi — yostig‘i ho‘l, panjalari hali ham titrardi. Ammo bu qo‘rquv emasdi. Bu kutish edi.

Yoongi stol ustida bir varaq topdi — oq, lekin burchagi biroz kuygandek. Ehtiyotkorlik bilan uni oldi. Ustida YNning qo‘li bilan yozilganga o‘xshagan oddiy jumla bor edi:

“Meni qidirma, aks holda ular sening yoningdagilarni olishadi.”

Yoongi chuqur nafas oldi. Bu varaq yangi emas edi — eski, ammo aynan hozir topilgani g‘alati edi. Nami uyg‘ongach, u darrov unga ko‘rsatdi.

— Bu… bu nima degani? — dedi Nami, qo‘lidagi varaqqa tikilgancha.

— YN tirik. Men buni endi aniq bilaman. Va u kimdandir yashirinmoqda. Biroq bu so‘zlar — “ular” — bu qaysi “ular”?

Nami qo‘lini labiga qo‘ydi, beixtiyor qulog‘ini ushladi — tushingda eshitilgan shivirlovchi ovoz yana eshitilganday.

— Tushimda… kimdir uni olib ketayotgan edi. U ovoz chiqarmasdi, faqat ko‘zlari yordam so‘rardi. Lekin ular — ularni ko‘rmagandim. Faqat qora soyalar.

Yoongi asta bosh irg‘adi.

— Unda biz izlaymiz. Har qanday risk bo‘lsa ham.

Nami sekin:

— Men tayyorman, Yoongi. Endi na o‘zim, na YN uchun emas — bizning haqiqatimiz uchun.

Ular YNning eski do‘stlari, maktabdagi murabbiyi va unga eng yaqin bo‘lgan insonlar bilan bog‘lanishga qaror qilishdi. Birinchi bo‘lib, ular universitetda YN bilan birga o‘qigan do‘sti — Sohyun bilan uchrashdilar. U so‘nggi marta YNni o‘sha mash’um voqeadan bir hafta oldin ko‘rganini aytdi.

— YN o‘sha kuni juda bezovta edi. U menga “men haqimda hamma narsa yolg‘on” degandi. Men kulgandim, lekin hozir… hozir bu so‘zlar yuragimni o‘yib tushadi.

— U sizga biror narsa qoldirmadimi? Xat, surat, narsa? — deb so‘radi Nami.

Sohyun boshini silkitdi. Keyin bir lahza to‘xtadi.

— Kuting… U menga o‘sha kuni telefonini berdi va “agar biror narsa bo‘lsa, buni Yoongiga yetkaz” degandi. Men hech qachon berolmadim.

Sohyun telefonni olib chiqdi. U eski model bo‘lib, hali ham ishlardi. Yoongi titrab turgan qo‘llari bilan uni oldi.

Telefon ichida bitta audiofayl bor edi. Faqat bitta.

Yoongi va Nami birga quloq solishdi.

“Agar bu yozuvni eshitayotgan bo‘lsang, demak, men endi orqaga yo‘qman. Meni qo‘rqitishmoqda. Kimlar ekanini ayta olmayman, lekin ular hamma joyda. Yoongi… men seni sevganman. Lekin bu sevgi seni o‘ldiradi deb qo‘rqdim. Agar men yo‘qolsam, bu o‘z ixtiyorimdan bo‘lmaydi. Meni qidirma. Buni men uchun qil.”

Audio tugadi. Xona jim qoldi.

Yoongi zo‘rg‘a so‘z chiqardi:

— U meni hali ham sevgan…

Nami unga qaradi. Ichida achchiq yonish hissi paydo bo‘ldi, lekin u buni yutdi. Chunki bu sevgi nafaqat o‘tmish edi — bu sir edi. Va bu sir hayotlar bilan bog‘liq bo‘lishi mumkin edi.

— Biz uni topamiz, — dedi u. — Yashirin bo‘lsa ham, bu haqiqatni ochamiz.

Yoongi ko‘zlaridagi yoshni artib:

— Bu faqat bizning voqeamiz emas. Bu… YNning ozodligi uchun kurash.

Ular telefonni olib, navbatdagi manzilga yo‘l olishdi. Qayerda ekanini hali bilishmasdi. Ammo endi ular birinchi real izga ega edilar.

Nami ertalab uyg‘onganida, boshida og‘riq bor edi. Kechagi audioyozuv, YNning iltijosi va Yoongining his-tuyg‘ulari — hammasi yuragini ezib tashlagandi. U sekin harakatlanib, ishga kech qolmaslik uchun kiyina boshladi. Lekin yuragining bir burchagida shunday tuyg‘u bor ediki, u endi o‘sha eski hayot tarziga sig‘masdi. Uni tortayotgan narsa boshqa edi — YNning sirli izlari, Yoongining ko‘zlaridagi umid va dard.

Ofisga kelganida, hammasi g‘alati edi. Uzoqdan qaraganda hamkasblar past ovozda pichirlashar, biri unga achinish bilan, boshqasi esa tanqid nazari bilan qarar edi.

Kabinetinga kirishi bilan direktor uni chaqirib qoldi.

— Nami, kechirasiz… So‘nggi ikki haftadirki, sizning ishingizda befarqlik sezilyapti. Sizdan so‘ralgan hisobotlar kechikdi, mijozlar bilan uchrashuvlarni o’tkazib yubordingiz.

Nami jim bo‘lib qoldi. Haqiqat edi. Lekin bu vaqt ichida u boshqa bir haqiqat ortidan yugurgan, boshqa bir jonni qutqarishga harakat qilgandi.

— Men… bu vaqt ichida bir do‘stimni qidirish bilan band edim. U yo‘qolgan. Bu mening ichki urushim edi, — dedi u, tovushi titrab.

Direktor achinish bilan boshini chayqadi:

— Biz sizni tushunamiz, Nami. Lekin bu ishxona. Biz bu yerda hissiyotlar bilan emas, natijalar bilan ishlaymiz. Sizni ishdan bo‘shatishga majburmiz.

Qog‘ozlar, ish stoli, mijozlar — hammasi bir zumda o‘z ahamiyatini yo‘qotdi. Nami nafaqat ishidan, balki o‘zining oxirgi “normal” bo‘lib turgan hayot nuqtasidan uzilib tushganini his qildi.

Yoongi uni kutib turgan edi. Nami mashinaga o‘tirgach, hech narsa demadi. Faqat ko‘zlari yerni kovlardi.

— Nami, nima bo‘ldi?

— Ishdan haydashdi, — dedi u quruq ohangda. — Chunki men endi o‘sha odam emasman.

Yoongi sukutda unga qarab qoldi. U Nami uchun nimadir demoqchi bo‘ldi, lekin so‘zlar og‘zida tiqilib qoldi. So‘ng asta qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi.

— Bu sening yutqazganing emas. Bu hayot senga boshqa yo‘l tayyorlayotganining ishorasi.

— Men charchadim, Yoongi. Nafaqat izlashdan, balki o‘zimdan ham. O‘zimga joy topolmayapman.

Yoongi bir zumda uni quchoqladi. Nafaqat shunchaki mehr uchun — balki u ham endi bu kurashda yolg‘iz emasligini bildirish uchun.

— Unda dam ol. YN hozir seni emas, sening to‘liq kuchingni kutyapti. Biz izlashni davom ettiramiz. Ammo sen avval o‘zingga qaytishing kerak.

Shu kundan boshlab Nami vaqtincha o‘zini izlashga kirishdi. U bir necha kun davomida hech kim bilan aloqa qilmadi. Yoongi unga bosim o‘tkazmadi — faqat har kuni eshik oldiga sevimli ichimligidan, kitob yoki motivatsion xat qoldirib ketardi.

Bir kuni Nami uyqudan uyg‘onganida, stol ustida kichkina yozuv topdi:

“Sen eng kuchli ayolsan. Faqat unutma — haqiqat seni emas, sen haqiqatni nazorat qilasan.”

– Yoongi.

U asta kulib yubordi. Ko‘zlariga yosh keldi. Bu safar og‘riqdan emas — himoyalanganini his qilgan yurakning yengilligidandi.

Bir hafta. Oradan atigi yetti kun o‘tdi, lekin bu hafta Nami uchun butun bir hayotdek tuyuldi. Ishdan haydalganidan so‘ng, dastlab o‘zini yo‘qotganday bo‘ldi — hech narsaga qiziqmas, ko‘chaga chiqishga ham hafsala topmasdi. Lekin Yoongining har kuni qoldirgan kichik xatlari, samimiy ishoralari, va eng muhimi — sukutdagi tushunishi, unga sekin-asta kuch bag‘ishladi.

U tongda uyg‘onganida, derazadan kirib turgan quyosh nurlariga qaradi va ilk bora yuragida “men tayyorman” degan ichki ovozni eshitdi.

Qoshlarini ehtiyotkorlik bilan tuzatdi, sevimli oq futbolkasini kiydi va ko‘zgu qarshisida to‘xtadi.

— Men qaytdim, — dedi u o‘ziga, past ovozda, lekin qat’iyat bilan.

Shu kuni u Yoongini chaqirdi. Ular shaharning chekkasidagi kichik, ammo tinch kafe oldida uchrashdilar. Yoongi uni ko‘riboq jilmaydi.

— Qaytdingmi?

Nami kuldi.

— Qaytdim. YNni izlashni davom ettiramiz, lekin bu safar boshqacha. Men endi o‘zimni yo‘qotmayman, Yoongi. Endi bu kurash men uchun faqat uni emas, o‘zimni ham topish demak.

Yoongi unga e’tibor bilan qaradi. Bu safar uning nigohida charchoq emas, qat’iyat bor edi. U qog‘ozli fayl olib chiqdi — ichida YN haqida to‘plangan yangi ma’lumotlar, suratlar va… eng muhimi — bir manzil.

— Bu yerda, — dedi u qog‘ozni ochib. — Sohyun bizga yuborgan telefon ichida GPS fayl bor edi. YN bir vaqtlar shu joyda bo‘lgan.

Nami qog‘ozni olayotib, sekin bosh irg‘adi.

— Boramiz. Ammo bu safar men o‘zimni unutmayman. Yashash uchun izlayman. Kurashish uchun emas — umid uchun.

Ular avtomobilga o‘tirib yo‘lga tushishdi. Shahar ortda qolib, yo‘l asta-sekin tabiat bag‘riga kirib borar edi. Nami yo‘lda ko‘zini yumib, derazadan kirib turgan shamolni yuzida his qildi.

— Yoongi?

— Hm?

— Menga o‘xshagan odamlar… ya’ni yo‘ldan chiqib, yana yo‘lga qaytganlar… ular chinakam topa oladimi o‘zini?

Yoongi bir oz sukut qildi. So‘ng asta javob berdi:

— O‘zini izlayotgan inson — allaqachon o‘zining eng muhim qismini topgan bo‘ladi.

Nami sekin ko‘zini ochdi. U hozir yanada kuchli edi. YN uni kutayotgan bo‘lsa ham, kutmayotgan bo‘lsa ham — bu izlanish endi nafaqat YN, balki Nami uchun ham najot yo‘li edi.

Sen Menikisan💔🪽. 10 qism⛓️🪽

2025-04-30T11:39:20.350Z

Yoongi va Nami bog‘da yurishardi. Ara allaqachon uxlab qolgan, kecha esa shunchalik sokin ediki, bu tinchlik noto‘g‘ridek tuyulardi.

— Bilasanmi, — dedi Yoongi, — ba’zida… men senga shunchaki qaraganimda ham yuragim eziladi. Chunki bu hislar menga begonadek.

Nami to‘xtadi.

— Men ham ko‘p narsa haqida o‘ylayman. Biz ikkovimiz og‘riqdan chiqib, hayotga bir-birimiz orqali yopishganmiz. Bu xavfli, lekin chiroyli.

Ular bir-biriga yaqinlashdi. Yoongi Nami qo‘lini ushladi, yuragi tez urayotgan edi.

So‘zlar ortiq kerak emas edi. Bu tun, bu sukunat… ularni bir-biriga tortdi. Ular asta quchoqlashdi, ko‘zlar ko‘zga tikildi. Birinchi bo‘sa — uzoq kutilgan, ammo aybsiz va samimiy edi.

Yoongi Nami sochlariga yuzini yashirib, sekin pichirladi:

— Men seni yo‘qotgim kelmaydi…

Nami indamadi, lekin yuragi do‘pillab urar, cheksiz og‘riq va umid aralash edi.

Ammo… o‘sha payt.

Yoongining telefoni jiringladi. Notanish raqam.

U javob bermoqchi bo‘ldi, lekin jim. Qo‘ng‘iroq o‘chdi. So‘ng xabar keldi:

“Agar YN haqida haqiqatni bilishni istasang — 10 daqiqada kelgan joyingda kutaman. Yolvorib so‘rayman — yolg‘iz kel.”

Yoongi rangsiz bo‘lib qoldi. Nami xabar ekraniga qaradi, lekin hech narsa demadi.

— Kim edi?

— Bilmayman… — Yoongi ovozini yutdi. — Balki… YN…

Yomg‘ir sekin-sekin shivirlab yog‘a boshladi. Deraza ortidan ko‘chadagi chiroqlar ko‘m-ko‘k ohangda yaltirardi. Ular ikkalasi jim turardi — yuraklar tovushidan boshqa hech narsa eshitilmasdi.

Yoongi Nami yuziga tikildi. Yomg‘ir to‘kayotganidek, uning ko‘zlarida ham to‘xtovsiz hissiyot yog‘ilardi. U asta Nami sochini qulog‘i ortiga surdi, barmog‘i tebranar edi.

— Men seni unutmoqchi bo‘ldim… — dedi Yoongi xushsuhbat ohangda. — Lekin seni taniganimdan beri o‘zimni esdan chiqardim.

Nami unga yaqinlashdi. Nafaslar aralashdi. Lablar bir-biriga ohangdek tegdi. Bu bo‘sa istakdan emas, ishonchdan tug‘ilgan edi.

Yoongi uni bag‘riga oldi. Nami yuragini uning ko‘kragida eshitardi. Bu tun boshqa edi. Og‘riqlar unutilgan, faqat ular ikkalasi va bu sokinlik bor edi.

Ular asta pastga — divan yoniga bordi. Tashqi olam yuvilib ketayotgandek edi. Qo‘llar mehr bilan harakatlanar, ko‘zlar bilan so‘zlashardi. Har bir nafas, har bir teginish — biror ma’noni aytardi: “Men sendan qochmayapman. Men seni qabul qilyapman.”

Chiroq yondi. So‘ng o‘chdi.

Yomg‘ir esa yog‘ishda davom etdi. Ularni yopib turuvchi fon — go‘yo yangi dunyo boshlanayotganining ishorasi edi.

Bu tun ular orasidagi birinchi va chin yaqinlik edi — ehtirosdan emas, yurak ehtiyojidan kelib chiqqan.

Qorong‘ulikda kutayotgan haqiqat”

Tun sukunatga ko‘milgan, yomg‘ir esa charchab to‘xtagan edi. Nami hali ham Yoongining bag‘rida uyquda yotar, lablarida sokin tabassum. Bu kecha uning uchun… ilk bor o‘zini to‘liq kimningdir qalbida topgandek edi.

Ammo Yoongi uxlay olmasdi. Yuragidagi bezovtalik uni o‘z holiga qo‘ymayapti. Yostiq ostidan telefonini oldi — notanish raqamdan kelgan xabar hanuz o‘sha yerda:

“10 daqiqada kelgan joyingda kutaman. Yolvorib so‘rayman — yolg‘iz kel.”

U asta o‘rnidan turdi. Nami uyg‘onib ketmasligi uchun harakatini sekinlashtirdi. Unga so‘nggi marta qaradi — sochlari yelkaga to‘kilib tushgan, lablari sokin, yuzida yorug‘lik.

U ko‘zlarida yumshoq bir iztirob bilan chiqib ketdi.

Qorong‘i ko‘chada faqat oy nuri bor edi. Yoongi xatdagi manzilga bordi — bu joy shahardan tashqaridagi eski, foydalanilmaydigan kutubxona edi. Atrofda hech kim yo‘q, faqat eshik ochiq qolgan.

U ichkariga kirganda, jimjitlik uni o‘rab oldi. Yuragi qattiq ura boshladi.

— Kim bor bu yerda?

Birdan yurakni teshib yuboradigan tanish ovoz:

— Min Yoongi…

U qotib qoldi. Bu ovozni tanirdi. Qachonlardir tunlarda eshitgan, yuragining eng chuqur burchagida yashab kelgan… bu YN edi.

U sekin ortga qaradi. Zinalar soyasida turgan ayol — tanish gavda, ammo sochlari biroz o‘zgargan. Nigohi g‘amgin, ammo yashirincha nur sochardi.

Yoongi yuragi o‘zidan chiqib ketgudek bo‘ldi.

— YN?..

Ayol bir qadam oldinga yurdi.

— Meni izlayotganingni bilar edim… lekin topishingni istamagandim.

Yoongi jim qoldi. Nafas ololmasdi. Bu tushmi? Yoki… u haqiqatan tirikmi?

— Sen… sen o‘lmagandingmi?..

YN ko‘zlarini yumdi. Ko‘z yoshlar labigacha keldi. Ammo jilmayishga harakat qildi.

— O‘lishdan osonroq narsa yashirinib yurish edi.

Yoongi borgan joyida qarshisida turgan ayolni uzoqdan kuzatdi. YN ning sochlari qorong‘ulikda yaltirab turardi, yuzida esa o‘sha tanish, ammo biroz o‘zgargan jilmayish bor edi.

— Nega? Nega yashirinding? — Yoongi ovozida achinish bor edi. — Nima uchun buni menga aytmagansan?

YN asta qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi, so‘zini boshlashdan oldin chuqur nafas oldi. U o‘zini tekis ushlab turishga harakat qilgan bo‘lsa-da, Yoongining har bir so‘zi uning ichki dunyosini titratardi.

— Men… o‘ldim, Yoongi. Men o‘lganman, lekin o‘z hayotimni saqlash uchun yashirishga majbur bo‘ldim.

Yoongi yengil burishdi, lekin yana so‘radi:

— Nima? Yashirish uchun o‘lishni tanlash? Kim buni qilishni istar edi?

YN susayib, so‘nggina javob berdi:

— Bizning oilamizni qo‘rqitishdi. Menga faqat bitta imkoniyat berishdi. O‘zimni yashirgan holda, kimdir menga zarar yetkazmasligi uchun. Yana… Nami… Nami ham bunaqa narsalarni ko‘rganini bilardim, lekin unga ham tushuntirishimni istamadim.

Yoongi yuziga qo‘lini qo‘ydi. Endi bilardi, u qancha vaqtdan beri o‘zini aldayotganini, Nami bilan munosabatlarida qandaydir sirni yashirganini.

— Demak, sen… yurtimdan ketganimdan beri… — Yoongi o‘ylab qoldi, — sen buning barchasiga duch kelganingni bilmaganman.

YN nigohini pastga tushirdi, lekin uning ko‘zlarida ba’zi bir ma’no bor edi, ularda umid va achinishning qorishmasi bor edi.

— Menimcha, ba’zida yashirish kerak. Ba’zida hayotni saqlash uchun yengilmaslik kerak. Nami uchun… va sen uchun.

Yoongi uni tingladi, ammo ichki tuyg‘ulari tarang edi. Hamma narsa so‘zlardan ko‘ra ko‘proq edi. U YNni tushunardi, lekin bundan keyin nima bo‘lishini bilmasdi.

Yoongi so‘nggi marta qadam tashladi.

— Nami… uni qanday izlab topaman? Yana nima qilishim kerak?

YN sekin yengil jilmaydi.

— U yerda. Nami ham sening orqangda turadi. Lekin uni izlab bo‘lmaydi. Har bir narsaning o‘z vaqtida borligini unutmang, Yoongi. Sizga ham vaqt kerak.

Yoongi yana bir so‘nggi qarash bilan unga tikildi.

— Sen ham… Yoongi, yana bir narsani tushunishing kerak. Nami bilan oradagi bog‘ni bo‘shatish kerak. Yaxshi bo‘lsa ham, yomon bo‘lsa ham, bu bog‘ni saqlab qolishning iloji yo‘q.

Yoongi qorong‘u kutubxonadan chiqib, shaharning yon tomoni bo‘yicha yurdi. YN bilan bo‘lgan suhbatning har bir so‘zi uning qalbini titratardi. Uning yodida, Nami va YN o‘rtasidagi aloqani yanada yaxshi tushunish bilan birga, sirli shaxsning haqiqati to‘liq ochildi.

U o‘zini Nami bilan gaplashish kerakligi haqida aniq his etdi. Barcha so‘nggi yillarda ichida yig‘ilgan tuyg‘ularni ochib berish, ikkalasining o‘tmishini, hozirgi holatini, va kelajakdagi yo‘lini ko‘rish zarur edi.

Yoongi kechasi uyiga qaytganida, Nami hali ham uxlab yotardi. Uni kutib olish uchun u ko‘plab o‘ylar bilan to‘lgan edi, lekin shu aniq va xotirjam qadamlarni bosish kerakligini tushunardi. YNning yashirgan sirlarini tushunib, u faqat bir narsani xohlaydi: Nami bilan haqiqiy va to‘liq bog‘lanishni.

Yoongi so‘nggi nafasni tortib, Nami yoniga o‘tdi. Unga qarab, lablarini siqib, shunchaki so‘zlashish o‘rniga, uni quchoqladi. Barcha so‘zlar va qo‘rquvlar shu quchoqda erib ketdi.

Bir necha daqiqalar o‘tib, Nami nihoyat uyg‘ondi. U tezda Yoongining ko‘kragiga boshini qo‘ydi, uning yuragining urishini his etdi. U har doim shunday tinch va xotirjam bo‘lishini xohlardi.

— Nima bo‘ldi? — Nami so‘radi, uning ovozi hali ham uyqudan yangraydi. — Kecha biror narsa boshqacha tuyuldi. Nega?

Yoongi jiddiyroq va tinchroq ovozda so‘z boshladi:

— Nami, sen bilasanmi, biz birgalikda yashashni, sevsak ham, ba’zida… yillar o‘tar ekan, o‘zimizni boshqa biri bilan ko‘ramiz. Mening bir narsa haqida o‘ylashim kerak edi.

Nami uning qo‘llarini ushlab, unga tikildi. U hech narsa demadi, lekin Yoongi tushundi — u barcha tuyg‘ularini his qilardi.

— Bu sen bilan bog‘liq, Nami. Barcha so‘nggi kunlarda seni o‘ylab, o‘zimni tahlil qildim. O‘zimni eslatib, seni so‘ramaslikka harakat qildim. Lekin bugun, bu kechada, barchasini ochish kerak. YN haqida…

Nami, endi Yoongining yuziga qarab, bir lahza jim turdi.

— Yoongi, men bilaman, YN haqida nimadir o‘zgardi. Lekin biz endi o‘tmishga qaytishga imkonimiz yo‘q.

Yoongi yana bir qarash bilan unga tikildi. U kutilgan javobni bilardi, lekin u o‘zining hislarini hali ham aniqlab olishga harakat qilardi.

— Men uni hech qachon unutolmadim, Nami. U doimo mening yuragimda bo‘lgan. Va, men bu haqda sen bilan suhbatlashishni xohladim. Chunki, bu ham sening hayoting, bu ham bizning oramizda.

Nami lablarini siqib, o‘ylab qoldi. Uning ko‘zlarida sabr-toqat va yengillik bor edi.

— Yoongi, men seni tushunaman. Biz ikkalamiz bir-birimizni sevganmiz. Ammo sening hayotingda YN bo‘lsa ham, men sening yoningda qolishimni istayman. O‘tmish bizni bog‘lab qo‘ygan bo‘lishi mumkin, lekin men bu haqda endi gaplashmoqchi emasman.

Yoongi hali ham o‘zining tuyg‘ularini to‘liq tushunmasdi, lekin endi Nami uning qalbida eng muhim inson ekanini tushunib yetdi.

— Nami, men seni sevaman. YN ni eslab, ammo seni unutishni istamayman.

Ularning ko‘zlarida tinchlik hukm surardi. Bu so‘zlar uchun juda uzoq kutgan, uzoq vaqt davomida ichkaridagi hissiyotlarni faqat ochish uchun o‘sha payt kelgan edi.

Yomg‘ir to‘xtagan, ammo deraza oynasida haligacha suv tomchilari sirg‘alib tushardi. Yoongi deraza yonida turib, tashqariga tikilgancha, o‘z fikrlariga cho‘mgan edi. Uning yuragi og‘ir, ko‘zlari esa charchoqdan qizarib ketgan.

Nami asta yoniga keldi, uning yelkalariga qo‘lini qo‘ydi.

— Yoongi, nega jim turibsan? — dedi u past ovozda.

Yoongi chuqur nafas oldi, so‘ng unga qaradi.

— Men YN bilan uchrashdim, — dedi u nihoyat.

Nami bir lahza jim qoldi, so‘ng ko‘zlarini pastga tikdi.

— U tirik ekanmi?

Yoongi boshini qimirlatdi.

— Ha, u tirik. U o‘zini yashirishga majbur bo‘lgan. Men uni hali ham unutolmadim, Nami.

Nami ko‘zlarida yosh bilan unga qaradi.

— Men seni tushunaman, Yoongi. Bizning o‘tmishimiz og‘riqli, lekin men seni hozirgi holatingda sevaman.

Yoongi uning qo‘lini ushlab, yuziga yaqinlashtirdi.

— Men ham seni sevaman, Nami. O‘tmishdagi og‘riqlarimizni birgalikda yengib o‘tamiz.

Ular bir-birlariga yaqinlashib, lablari birlashdi. Bu o‘pish o‘tmishni kechirish va yangi boshlanish ramzi edi.

Ular birgalikda divanga o‘tirib, bir-birlariga suyanib, jimjitlikda o‘tirishdi. Tashqarida yomg‘ir yana boshlanib, deraza oynasida shivirlab tushardi. Bu yangi bosqichning boshlanishi edi.

Sen Menikisan💔🪽. 9 qism 💋🪽.

2025-04-30T11:38:32.822Z

“Sen yuragimdagi yolg‘on emassan”

Mashina qabristondan uzoqlashar, ammo ular hanuz sukutda. Bu sukut — oddiy jimlik emasdi. Bu, yurakning juda ko‘p gapirib charchagan holati edi.

Yoongi rulda, biroq ko‘zlari o‘tmishda. Yuragi hamon YN yonidagi oxirgi kunlarda. Ammo bu safar… yelkasida yengilroq bir og‘irlik bor edi. Yonida esa — haligacha YNga aloqasi bo‘lmagan, ammo yuragini shifolay olgan inson — Nami o‘tirardi.

Uyga kirganlarida, tun yarmi bo‘lib qolgan edi. Nami deraza oldiga o‘tirdi. Qo‘llarini bir-biriga ishqalay boshladi. Ichidagi gaplar endi to‘xtolmaydi.

— Bilasanmi, men ko‘p yillar davomida kechirishni o‘rganishga urindim, — deb boshladi Yoongi asta. — O‘zimni kechirish. Uning ko‘zlarida o‘sha so‘nggi lahzada ko‘rgan qo‘rquvni esdan chiqarolmadim.

Nami unga tikildi. Uning bu qadar ochiqligi — birinchi marta.

— O‘sha kuni… YN mendan qochayotgandi. Biz urishgan edik. Men “bor, ket” deb baqirgan edim. U chiqib ketdi. Men esa ketma, deyolmadim…

U boshini pastga egdi. Kaftlari titrardi.

— So‘ng telefonimga qo‘ng‘iroq keldi. Avtohalokat. Qon. Sovuq tanasi. Men uni qabrga emas, yuragimga ko‘mdim, Nami.

Nami asta unga yaqinlashdi. Yoniga cho‘kdi.

— Sen o‘zingni ayblaysan. Ammo ba’zida bu hayot… bizga nazoratdan tashqaridagi og‘riqlarni beradi. Men ham shunday sinovdan o‘tganman.

Yoongi unga tikildi. Nami bir zum sukut qildi, so‘ng davom etdi:

— Meni o‘sha qizcha bor-yo‘g‘imdek ko‘rasan, to‘g‘rimi?

Yoongi sekin bosh irg‘adi.

— Men uni sening… qizing deb o‘ylagan edim. Ammo ortiqcha so‘ramadim. Chunki yuragingda u kim bo‘lishi muhimroq edi, Nami.

Nami ko‘zlaridagi yoshni arang ushlab turgandi.

— U mening qizim emas. U — akam bilan kelinoyimning farzandi. Akamni ko‘zing bilan ko‘rganingda edi, Yoongi… u ham senga o‘xshardi. Juda mehribon, o‘ta sokin. Kelinoyim esa oppoq yurakli. Ular halokatga uchragan. Men… men bu qizni yetimxonaga topshirolmadim.

Yoongi cho‘kdi. Qizchaning kulgisi, uning oddiy, ammo beg‘ubor harakatlari ko‘z oldidan o‘tdi. Endi u nimani ko‘rganini tushungandek bo‘ldi.

— Demak… shuning uchun uning ismini aytishni istamading. Chunki har safar aytganda… akang yodingga tushardi?

Nami bosh irg‘adi. Ko‘zlaridan bir-ikki tomchi yosh yonga oqib tushdi.

— Yodingdami, sen “Nima uchun ismini aytmaysan?” degan eding… men o‘shanda kulib yuborganim — sen nihoyat savol berganing uchun edi. Chunki yuragimga eng yaqin odam ham u qizdan savol berishga yurak topmagan edi. Faqat sen… sen bo‘lding.

Yoongi asta, sekin, qiziganday bo‘lib qarab turdi. So‘ng qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi.

— Men u qizni sevib qolganman. Chunki u sening ko‘zguding. Uning nigohida seni ko‘rganman. Sening yuragingdagi mehrni.

Nami boshini egdi. Yuragi birdan titradi. Og‘riq emas, yurakni silkitgan bir tuyg‘u.

— Men seni unutolmayapman, YN. Lekin… men bu qizcha orqali… hayotni yana ko‘ra boshladim.

Yoongi sekin qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi. Qattiq nafas oldi.

— Men endi seni yolg‘iz qoldirishni istamayman, Nami. Agar bu hayot bizni birga yashashga undayotgan bo‘lsa… unda, men yuragimda ikkita iz qoldirishga tayyorman.

Nami unga qaradi. Yuragi titrardi. Bu uning kutgan gapimi? Bilmasdi. Ammo bitta narsani bilardi:

Yoongi endi o‘tmishda emas, hozirda yashamoqda edi

Tong nafasi hali iliqlikka to‘la emasdi, ammo yurakdagi iliqlik Nami uchun etarli edi. Bugun u qadam tashlashga tayyor edi — Yoongini o‘z dunyosining eng muqaddas qismiga yaqinlashtirishga.

Qizchani — Arani ilk bor u bilan tanishtirish.

Yoongi deraza yonida qahva ichayotganida, darvoza tomondan mayin bolalarcha kulgu eshitildi. U o‘rnidan turib, pardani surdi.

Quyosh nurlari ichida oppoq ko‘ylakda, mayin sochlari yelkasiga to‘kilib turgan, yonida Nami bilan kulib kelayotgan kichkina qizaloq — Ara edi.

Yoongi beixtiyor jilmaydi. Yuragining qorong‘i burchagida biror narsa tebranib ketgandek bo‘ldi.

Eshik ochildi. Ara sekin ichkariga kirdi, ko‘zlari to‘la qiziqish.

— Salom, janob, — dedi u asta, uncha dadil bo‘lmasa-da.

— Salom, Ara, — dedi Yoongi, tiz cho‘kkan holda uning ko‘ziga tik qarab. — Men seni eshitib kelayotgan edim.

Ara kulib yubordi. U derazadan ko‘rgan yirik qora mushukka qarab chopdi.

— Bu mushuk sizniki? Nomi bormi?

— Hali ism qo‘ymaganman, — dedi Yoongi jilmayib. — Balki sen yordam berarsan?

Ara jiddiy o‘ylanib qoldi, so‘ng:

— Mayli, uni Milo deb ataymiz. Bu menga yoqadi.

Yoongi kuldi. Nami esa uzoqdan ularni kuzatardi. Bu manzara — bir paytlar yo‘qotilgan orzularining bir qismi kabi edi.

Qizcha va Yoongi darhol til topishib ketishdi. Ular bog‘da yurishdi, mushukni quvishdi, hatto birga rasm chizishdi. Nami esa bu orada ichida bir tuyg‘u bilan kurashardi: “Yoongi bu hayotni yana sevishga tayyormi?”

Kechqurun, Ara uxlab qolganidan so‘ng, Yoongi Nami yoniga o’tirdi. Uning ko‘zlarida birinchi marta beg‘ubor sokinlik bor edi.

— U… u men kutganimdan-da chiroyliroq. Uning kulgusi yuragimni titratdi.

Nami bosh irg‘adi.

— Chunki u hayotga to‘liq. Ichida hali og‘riqdan xoli. U menga har kuni yangi kuch beradi.

Yoongi chuqur nafas oldi.

— Nami… men seni unutolmayman deb o‘ylardim. Ammo aslida men sening kimligingni ham to‘liq bilmas edim. Ara orqali men seni ko‘ryapman. Haqiqiy seni.

Nami yelkasini past soldi. Bu so‘zlar — yurakni ezadigan darajada rost edi.

— Ara men uchun faqat qizcha emas, — dedi Nami. — U mening barcha og‘riqlarimning ichida qolgan, lekin umid bo‘lib turgan parcha. Uning hayoti — men yashashim uchun sabab.

Yoongi jim turdi. So‘ng asta:

— Men ham yashashim uchun sabab izlayapman. Va balki… uni topib bo‘lgandirman.

Ular bir-biriga qarab qoldi.

Bu safar, o‘zlarini aybdor his qilmasdan.

Ara bugun ertalab ilk bor Yoongining yoniga yugurib bordi.

— Milo uxlab yotibdi! Uni uyg‘otsam bo‘ladimi?

Yoongi ko‘zlarini ishqaladi, so‘ng jilmaydi:

— Avval sen nonushta qil, keyin uyg‘otsak ham bo‘ladi. Mushuklar ham kayfiyat bilan yashaydi.

Ara kulib yubordi. Nami esa uzoqdan, oshxona eshigidan ularni kuzatardi. Yuragida bir tuyg‘u — quvonchmi, xavotirmi — bilmasdi. Yoongi Ara bilan har kuni ko‘proq yaqinlashib boryapti. Ammo bu yaqinlik qachongacha?

Yoongi bugun Ara bilan kartina bo‘yash o‘yinini boshladi. Har bir rangda kulgi, har bir chiziqda ishonch yashirin edi. Ara tasodifan Yoongining barmog‘iga bo‘yoq surdi.

— Kechirasiz… — dedi u boshini egib.

Yoongi esa uni bag‘riga tortdi.

— Bu eng chiroyli “xatolik” bo‘ldi, Ara.

Ularning bu soddaligi Nami yuragining bir chetidagi darzlarni yengillatdi.

Ammo kechga yaqin, Yoongi kabinetiga kirganida, javon orqasidan tushib ketgan bir konvertni topdi.

Bu konvert yillar davomida yashirinib yotgan, chang bosgan xotira bo‘ldi.

U uni ochdi.

Ichida YNning o‘z qo‘li bilan yozilgan xatlari, bir necha suratlar, va eng oxirida:

“Agar men yo‘q bo‘lsam, meni izlama. Ammo men seni unutolmayotganim uchun uzr.” — deb yozilgan satrlar bor edi.

Yoongi xatni ushlab, lablari orasidan shivir qildi:

— Men seni izlamayapman, YN. Men o‘zimni topishga harakat qilyapman.

U pastga, Nami va Ara o‘tirgan mehmonxonaga qaradi.

Ara bir qo‘li bilan rasm chizayotgan, Nami esa unga ertak o‘qib berayotgan edi.

Yoongi chuqur nafas oldi. Ichidagi ayb hissi asta sekin tozalanayotganini his qildi.

U endi o‘zini boshqa yondan ko‘ra boshlayapti: faqat yo‘qotgan odam emas, balki topgan inson sifatida.

Sen Menikisan💔🪽. 8 qism⛓️🪽

2025-04-30T11:37:39.207Z

Tinchlik ortidagi savollar”

Shveytsariyada bahor erta kelgan yil edi. Daraxtlar barg yozayotgan, havo yengil va iliq edi. Nami derazadan qarab, choyini aralashtirar, ich-ichidan nimadir uni bezovta qilardi.

Ara maktabdan yangi surat chizgancha keldi. Suratda u, Nami va Yoongi — uchtalasi bir tog‘ etagida, qo‘l ushlashgan edi.

— Bu bizmi? — deb so‘radi Nami jilmayib.

— Ha, lekin… — Ara bir zum to‘xtadi. — Dada nima uchun men bilan o‘tmish haqida gaplashmaydi?

Nami yuragini ushlab oldi.

— Ara, u seni juda yaxshi ko‘radi. Shunchaki… u hanuz ichidagi yaralar bilan kurashmoqda.

Ara sekin bosh irg‘adi. Keyin yana dedi:

— Maktabda hammada “familya” bor, meni esa doim boshqacha chaqirishadi. Men kimman, Nami xola?

Bu savol — yillar davomida aytilmagan haqiqatga urilgan birinchi zarba edi. Nami jim qoldi.

— Men seni tarbiyaladim, sevaman, onang kabi. Ammo… sening tug‘ilgan onang haqida Yoongi gapirishi kerak.

U kechqurun Yoongiga bu suhbat haqida aytdi. Yoongi uzoq vaqt jim qoldi. Keyin deraza oldiga o‘tib, sekin dedi:

— Hali ham o‘zimni kechirolmayman. Ara’ni yo‘qotishdan qo‘rqib, unga YN haqida gapira olmadim.

— Uni yo‘qotmaslikning yagona yo‘li — unga rostini aytish, Yoongi. U seni tushunadi. Bolalar juda kuchli bo‘lishadi.

Ertasi kuni Yoongi Ara bilan so‘lishdi. Uni bog‘ bo‘yiga olib chiqdi.

— Bilasanmi, sening ism-ing har doim men uchun mo‘jiza bo‘lgan.

— Nega?

— Chunki sen hayotimdagi eng og‘ir davrda paydo bo‘lding. Sening onang… YN ismli ajoyib inson edi. U juda yaxshi ayol edi. Biz bir-birimizni sevganmiz. Lekin… men uni yo‘qotdim.

Ara uni sinchiklab tingladi. So‘ng dedi:

— Demak men… sizning qizingiz emasman?

Yoongi yuragini ushlab oldi, lekin bosh irg‘adi.

— Yo‘q, sen mening qizim emassan. Lekin men seni qalbimda o‘zimniki deb bilaman. Sen men uchun hammasisan.

Ara ko‘zlarida yosh bilan yugurib kelib, Yoongini quchoqladi.

— Siz meni tark etmaysizmi?

— Hech qachon, Ara. Hech qachon.

Oradan haftalar o‘tdi. Ara tinchlandi, baxtli edi. Nami va Yoongi o‘zaro yanada ochiq bo‘lishni boshlashdi. Ularning orasida sir qolmadi. Lekin…

Bir kuni pochta orqali kelgan eski konvert — hech kim kutmagan narsa edi.

U ichida bitta surat va bitta yozuv bor edi.

“Men hali yo‘qolmaganman. Va sizga hali haqiqat aytilmagan. — Y.”

Yoongi va Nami suratga tikilib qolishdi.

Unda — YN edi. Va surat — so‘nggi daqiqalarda tushirilganiga o‘xshar, ortda tanish bino — qabr emas, balki… yashirin xona edi.

Mashina jim. Yoongi haydasa, Nami yonida cho‘zilib yotar, charchoqdan ko‘zlari ohangrabodek yumilardi. Tashqi dunyo qorong‘i, tinch — faqat mashina chiroqlari yo‘lni yoritib borar, orqa o‘rindiqda esa kichik daftar va bir necha choyshab ostidagi rasm.

Bu safar ular YN qabriga ketishardi.

Mashina qorong‘u yo‘llarda ohista yurardi. Yon atrofda qabriston devorlari asta o‘tib borar, tungi shamol derazaga urilib, ichkaridagi sukunatni yoritardi. Yoongi rulda edi, yuzida odatdagi sokinlik, ammo ko‘zlarida ichki xavotir yashirinardi. Yonida esa Nami o‘tirgan, boshini oynaga suyanib, jim turardi.

Bu safar ular sukutda ketishyapti.

Yoongi og‘ir nafas olib dedi:

— Bilasanmi… men hali ham uni his qilaman. Go‘yoki u hanuz bu yerda. Yuragimda, xotiralarimda… tinmay pichirlab turadi.

Nami hech nima demadi. Faqat lablarini tishladi. Ichki og‘riq ko‘kragiga tiqilib kelgan edi.

Ko‘zlarini yumdi… va bu safar yuragini bosgan charchoq uni quchoqlab oldi.

U o‘zini qabristonda topdi. Tuman yo‘laklar orasida suzib yurardi. Har bir qabrning ustiga nam tushgan, toshlar jim, ammo o‘ziga tortar edi.

Birdan, YNning qabrini ko‘rdi. Uning yonida esa… kimdir turardi.

— Nihoyat keldingmi? — dedi tanish ovoz.

Nami yuragini bosib, sekin yondashdi. YN oppoq libosda, sochlari taralgan, ammo ko‘zlarida qattiq alam bor edi.

— Men… seni kechirishini so‘rash uchun keldim, — dedi Nami, yuragi gursillab.

YN unga yaqinlashdi.

— Kechirishmi? Sen o‘rnimni olding, Nami. U seni quchadi. Senga qaraydi. Meni esa unutdi.

— Yo‘q! — yig‘ladi Nami. — Men hech qachon seni o‘rningni egallamadim! Men u odamni yo‘qotmaslik uchun kurashdim. Uning og‘rig‘ini bo‘lishdim, yuragini emas.

YN kulimsiradi, ammo bu kulgu achchiq edi.

— Baribir… u endi menga emas, senga qaraydi. Bu alamni men bilan olib ketsang-chi?

Nami titrardi. Ko‘zlaridan yosh oqdi. Ammo javob bera olmadi.

— Agar rostdan ham sevgan bo‘lsang… men uni tushida emas, yuragida ko‘rayotganimni bilaman, — dedi YN va asta orqasiga o‘girildi.

— Kut! — dedi Nami. — Iltimos… qol.

YN to‘xtadi. So‘nggi bor yelka ortidan qarab dedi:

— U meni unutsa, sen ham o‘zingni unutmagin.

So‘ngra yo‘q bo‘lib ketdi. Tuman uni yutib yubordi.

— Nami! — Yoongi ovoz berdi, uni silkidi. — Uyqidan uyg‘on!

Nami qaltirab ko‘z ochdi. Nafasi tez, ko‘zlari yoshga to‘la. Titrab, yoqasi orasidan nafas olardi.

— Men… men uni ko‘rdim.

— YN’nimi?

Nami bosh irg‘adi.

— U meni kechirmagan. Meni aybladi… yuragimda hali ham men yomon ayolman degan ovoz bor, Yoongi. Men senga yordam beraman, lekin… ba’zida o‘zimni xiyonatkor his qilaman.

Yoongi chuqur nafas olib, uni quchoqladi. Bir lahza hech nima demadi. So‘ng sekin pichirladi:

— Sen meni qutqarding, Nami. Agar sen bo‘lmaganingda, men ham u bilan ketgan bo‘lardim.

Nami uning yuragiga boshini qo‘ydi.

— Shunday deyishingni eshitish… bu menga ko‘p narsa beradi, Yoongi.

Mashina qabr tomonga harakatda davom etdi. Ularning orasidagi jimjitlik — endi og‘riqli emas, balki davolovchi edi.

Qabr toshlari orasida shamol esib turar, osmon bulutli, ammo baribir tinch edi. Yoongi mashinani qabrlar yoniga sekin to‘xtatdi. Ikkalasi ham bir muddat hech nima demay o‘tirishdi. Faqat yurakning past-past urishlari eshitilayotgandek edi.

— Tayyorman, — dedi Yoongi ohangda, ammo bu tayyorgarlik yillar ichra yig‘ilgan og‘riq edi.

Nami yoniga yelkasi tegdi.

— Men sen bilanman.

Ular mashinadan tushishdi. Har bir qadami og‘ir edi. Har bir yurish — bir vaqtlar kechgan iztirobli yodlarni uyg‘otardi. Nihoyat, ular YN ismi yozilgan tosh oldida to‘xtashdi.

Qabr ustida qurigan gullar orasidan faqat birgina kichik atirgul yangiligi bilan ajralib turardi. Yoongi sekin tiz cho‘kdi. Ko‘zlarini yumdi.

— Menga qarab jilmayganing, menga qarab yig‘laganing… hammasi yodimda, — deb pichirladi u. — Men seni unutmadim, YN. Lekin men yashashni ham o‘rganishim kerak.

Uning lablari qaltiradi. Ko‘zlaridan ikki tomchi yosh jim oqdi. Qabr ustiga qo‘lini qo‘ydi.

— Men seni sevganimdek, hech kimni sevmadim. Lekin bu hayot… u meni qolishga majbur qildi. Sening o‘rning hech kimda emas. Bu yerda, yuragimda sen abadiy yashaysan.

Nami bir necha qadam ortda turib, uning so‘zlarini eshitib turardi. Boshini egdi. Uning ham yuragida YNga nisbatan ichki hurmat, og‘riq va achinish bor edi.

Yoongi sekin orqasiga o‘girildi. Nigohlari Namiga tushdi. Nami unga sekin bosh irg‘adi.

— U seni kechirgan, Yoongi. Tushda u menga aytdi… faqat seni ehtiyot qilishimni so‘radi.

Yoongi unga yaqinlashdi. Yuzida og‘ir, ammo ozgina yengillik bor edi.

— Menimcha, u bizni kuzatmoqda. Va agar u hozir shu yerda bo‘lganida… sening qanday insonligingni ko‘rgan bo‘lardi.

Nami nigohini tushirdi. Yuragi beixtiyor qinidan chiqqanday bo‘ldi. Ammo bu safar bu og‘riq emas, umid edi.

— Men uni almashtirmadim. Hech qachon… — dedi u asta.

Yoongi bosh irg‘adi.

— Bilaman.

Ular yana qabr tomon yurishdi. U yerda faqat sukut turardi. Faqat shamol — so‘zsiz, ammo hamma tuyg‘uni o‘z ichiga olgan xotira singari yuraklardan o‘tib o‘tar edi.

—

Bu tun ular uchun xayrlashuv emasdi.

Bu tun — kechirish va hayotga yana bir bora qarash edi.

—

Sen Menikisan💔🪽. 7 qism💔🪽

2025-04-30T11:36:38.376Z

O‘sha kuni havo odatdagidan sovuq edi. Shifoxonadagi qizg‘in suhbatlardan so‘ng, Nami Ara’ni maktabdan olib ketishga kechroq chiqdi. Maktabga yetib borganida, qorong‘ilik allaqachon ko‘chalarni bosgan edi.

U mashinani maktab darvozasi oldida to‘xtatdi, ammo o‘qituvchining so‘zlari yuragini muzlatib yubordi:

— Ara? Uni maktabdan katta qora mashina olib ketdi, opa. Siz yuborgan emasmidingiz?

Nami ko‘zlari kattalashdi. Yuragi gupillab ketdi.

— Yo‘q… Men uni olib ketishga kelgandim!

Shu zahoti Nami Yoongiga qo‘ng‘iroq qildi. Uning ovozi titrar, nafaslari qisilar edi:

— Yoongi… Ara yo‘q. Uni olib ketishgan… bilmayman kim!

Yoongi darhol joyidan turdi. Ovozidagi ohang qat’iy edi:

— Men kelayapman. Biz uni topamiz, Nami.

U shifoxonadan shoshilib chiqdi. Ich-ichidan bir narsa uni bo‘g‘ardi — bu qo‘rquv emasdi, bu yo‘qotishdan o‘limdek qo‘rquv edi.

Ular Nami uyi yaqinida uchrashishdi. Yoongi Nami qo‘lidan tutdi, bu safar aniq va dadil.

— Jin Kyun uni olib ketgan bo‘lishi mumkin. Bu – tahdid. Men seni orqangda bo‘lganimdan xursandman degandek, endi meni zaif joying borligini biladi.

Nami ko‘zlarida yosh bilan javob qildi:

— Men undan nafratlanaman. Men uni yo‘qotishni istamayman, Yoongi… u meni hayotimga qaytargan edi.

Yoongi chuqur nafas oldi. U yuragini Nami oldida ochmoqchidek ko‘zlarini yumdi, lekin so‘zlardan oldin harakat keldi. U Nami qo‘lini o‘z yuragiga bosdi.

— Bu yurak… endi seniki. Men buni yashirmayman. Sen faqat yordamchim emassan, sen… mening yuragimga chiroq bo‘lding. Menimcha, men seni sevyapman.

Nami bir lahzaga qotib qoldi. Bu so‘zlarni kutmagan edi — yoki balki kutgandi, lekin hozir emas. Ammo yuragi hamon yo‘qolgan jiyanining taqdiri bilan band edi.

— Yoongi… agar biz Ara’ni topolmasak…

— Biz uni topamiz! — deya uni to‘xtatdi Yoongi, ishonch bilan. — Men seni birinchi marta yo‘qotishni his qilgandek bo‘ldim. Men seni endi hech qachon yo‘qotolmayman.

Shu payt Yoongining telefoniga xabar keldi.

Maxfiy raqamdan:

“Qizaloq bizda. Uning yuzidagi tabassumni ko‘rishni istasang, yakshanba kuni soat 8:00da Minlar oilasining eski fabrikasiga kel. Yolg‘iz.”

Yoongi xabarni Nami bilan o‘rtoqlashdi. U ikkinchi marta yuragiga darz ketganini sezdi.

— U uni… bizni… sinab ko‘rmoqda.

Nami yo‘qlik chetidan sanchib turgan og‘riqli nigoh bilan pichirladi:

— Yoongi… bu o‘yin emas. Jin Kyun… u ruhiy jihatdan sindiradi. YNni sindirgani yetmaganmi?

Yoongi boshini quyi egdi.

— Men bu safar sindirmayman. Bu safar men barcha chiziqlarni o‘chiraman. Bu jinoyat emas, bu… najot jangiga aylangan.

Yakshanba. Soat 8:00. Eski fabrika.

Yoongi yaltiroq qoplangan qora eshikni ochdi. Ichkarida faqat sovuq, zang va bir qora soyadek odam — Jin Kyun.

U orqasida Ara turgan edi. U qo‘rqib, titrardi, lekin hali sog‘ edi.

Jin Kyun sekin yurib Yoongiga yaqinlashdi.

— Sevgi… bu juda yaxshi o‘yinchoq, Yoongi. Sen ham o‘ynayapsan, men ham.

Yoongi bir qadam oldinga yurdi.

— Bu o‘yin emas. Bu… mening oilam.

U shu zahotiyoq himoyaviy pozitsiyada turgan qo‘riqchilarga qaramasdan, Jin Kyunga yaqinlashdi. Ammo shu payt bir narsa yuz berdi:

Ichkaridan boshqa bir ayol chiqdi.

Yoongining yuragi to‘xtagandek bo‘ldi.

Bu… YNga juda o‘xshash ayol edi.

Ammo bu YN emasdi. Bu uning opasi — Yeonra, kimki o‘sha yillarda g‘oyib bo‘lgan deb o‘ylangandi.

Yeonra Jin Kyunning yonida turib, Yoongiga qaradi. Uning ko‘zlarida iztirob va… sir bor edi.

— Men bu safar nima bo‘layotganini tushuntirishim kerak, Yoongi. Chunki bu o‘yin ancha oldin boshlangan…

“Yashirin haqiqatlar”

Yoongi Yeonrani ko‘rgan zahoti yuragi gupillab ketdi. Uning ko‘zlari YNnikiga juda o‘xshardi, ammo bu boshqa ayol edi.

— Yeonra? — dedi u shokka tushib.

Yeonra boshini egdi.

— Salom, Yoongi.

Nami ham hayratda edi.

— Bu qanday bo‘lishi mumkin?

Yeonra chuqur nafas oldi va so‘z boshladi:

— Men Jin Kyun bilan birga ishlashga majbur bo‘ldim. U meni oilam bilan tahdid qildi. Agar men unga yordam bermasam, u sizlarga zarar yetkazishini aytdi.

Yoongi g‘azab bilan so‘radi:

— Nega bizga bu haqda aytmading?

Yeonra ko‘z yoshlarini artdi.

— Men qo‘rqdim. Ammo endi barchasini to‘g‘rilash vaqti keldi.

U Ara qaerda ekanligini aytdi va uni qutqarish rejasini tuzishdi.

Qorong‘ulikdan qutulish”

Soat 3:45 da Yeonra ularga aniq joyni ko‘rsatdi: bu Jin Kyunning shaxsiy mulkiga kirgan, tashlab ketilgan uychalardan biri — qishloqqa yaqin, o‘rmon ichida edi. U yerda ko‘plab xususiy garovxonalar saqlanar, hech kim yaqinlashishga jur’at qilmas edi.

— U yerda hech qanday signal ishlamaydi, — dedi Yeonra, xaritani stol ustiga yozarkan. — Jin bu joyni “so‘nggi bosqich” uchun tayyorlagan, ehtimol Ara’ni uzoqqa olib ketmoqchi.

Yoongi yechinayotgan ko‘zlari bilan xaritani o‘rgandi.

— Biz Ara’ni yo‘qotmaymiz. Men unga “men seni oilamdek bilaman” deganman, bu so‘zimga yetaman.

Nami jim edi. U xayolan Ara’ning qo‘rqinchli, yolg‘iz holatini tasavvur qilayotgan, yuragi xun bo‘layotgan edi. Ammo bir so‘z ham aytolmasdi.

Yeonra shunday dedi:

— Jin har doim sizni sindirishni xohlardi, Yoongi. U buni YN orqali bajarmoqchi bo‘ldi. Keyin meni vosita qildi. Endi — Nami va Ara. U yutish uchun hammaning yuragiga zarba beradi.

Yoongi birdan o‘rnidan turdi.

— Men bu yurakni tiklab bo‘lmas darajada sindirib qo‘yganman deb o‘ylagandim… lekin Nami meni hayotga qaytardi. Endi biz hech kimni yo‘qotmaymiz.

Ular chiqishdi. Yashirincha, hech kim sezmaydigan yo‘llar orqali o‘sha uyga yaqinlashishdi. Havo sovuq, tun sukutda.

Ichkarida faqat bitta xona yoritilgan edi. Ichkarida Ara bog‘lab qo‘yilgancha, hushsiz holatda yotardi.

— U uxlatilgan bo‘lishi mumkin, — pichirladi Yeonra.

Yoongi asta eshikni ochdi. Ammo Jin Kyun buni kutgan edi.

— Nihoyat, bu yerga keldingmi? — dedi u qorong‘ilikdan chiqib. — Birga kelishganingizni bilar edim. Sevgi har doim odamni kulfatga boshlaydi.

Ammo bu safar Jin Kyun yolg‘iz edi.

Yeonra to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning oldiga chiqdi.

— Bu sening oxirgi o‘yinang, Jin. Endi men jim turmayman.

Jin Kyun kuldi.

— Sen faqatgina eski qiyofa, Yeonra. Meni sotganing uchun afsus qilasan.

Shu payt tashqaridan politsiya mashinalari ovozi eshitildi. Nami telefon orqali Yeonra bergan faktlarni politsiyaga ilgari yuborib ulgurgan edi. Jin Kyunning jinoyatlarini fosh qiluvchi materiallar huquq-tartibot idoralariga yetib borgan edi.

Ara qutqarildi. Jin Kyun hibsga olindi.

Keyingi tong. Shifoxona hovlisida, Nami Ara’ni quchog‘ida ushlab o‘tirardi. Qizaloq hali hushiga to‘liq kelmagan edi, lekin xavfsiz edi.

Yoongi ularning yoniga keldi. Qiyin tun ortda qolgan edi.

— Qalaysan? — dedi u, Nami qo‘liga sekin tegizib.

Nami unga qaradi. So‘zsiz, ko‘zlari orqali minnatdorchilik bildirdi.

— Rahmat… — dedi u past ovozda. — Meni yana hayotga qaytarganing uchun. Ara’ni saqlab qolganing uchun. Va… qalbimni tushunganing uchun.

Yoongi uning qo‘lini ushladi.

— Men endi sening hayotingda yolg‘izlik bo‘lishini istamayman.

Ular ilk bor so‘zsiz bir-birini tushundilar. Ara — hayotning kichik mo‘jizasi edi, ularni bog‘lab turuvchi ipday. Va ular ikkovlon, ko‘p narsani yo‘qotgan, ammo endi bir-birida topilgan qalblar edi.

“Yangi tong, yangi yo‘l”

Ara asta-sekin o‘ziga kelayotgan edi. Shifoxonadagi xona yorug‘, sokin edi. Nami har kuni uning yonida bo‘lar, soatlab boshini silab, sekin hikoyalar aytib berardi. U Yoongining suratini ko‘rsatib, “Bu — sening qutqaruvching”, derdi.

Bir kuni Ara ko‘zlarini ochdi. Ko‘rish hissi hali to‘liq tiklanmagan, lekin u onasidek sevgan Nami yuzini tanidi.

— Nami xola… — dedi u pichirlab.

Nami ko‘z yoshlariga chiday olmadi. Bu — hayotning o‘zi edi.

Oradan uch kun o‘tgach, Yoongi va Nami shifoxona bog‘ida sayr qilayotgandi. Tun jimjit, lekin yulduzlar tiniq.

— Biz nimani ortda qoldirdik, bilasanmi? — dedi Nami asta.

— Og‘riqni. Va yolg‘izlikni, — deb javob berdi Yoongi. — Endi esa faqat kelajakni o‘ylamoqchiman.

— Men ham, — dedi Nami jilmayib. — Lekin bu yerdagi barchasi — YN, Jin Kyun, Yeonra, Ara… — u to‘xtadi. — Men bu yerni tark etishdan qo‘rqyapman.

Yoongi sekin to‘xtab, unga qaradi.

— Menga ishonsang… men seni boshqa hech qachon og‘ritmayman.

— Qayerga?

— Shveytsariyaga. Otam u yerda yangi shifoxona ochayotgan. Menga boshqaruvni taklif qilishdi. Seni va Ara’ni o‘sha yerda xavfsiz va yangi hayot bilan ta’minlay olaman.

Nami bir necha daqiqa jim qoldi. Yuragi tebranayotgan edi.

— Men bu taklifni rad eta olmayman, Yoongi. Chunki… men ham seni sevib qolganman.

Yoongi jilmaydi. Bu sevgi ularni sindirmadi — ularni ozod qildi.

Bir oy o‘tgach.

Ara maktab formasida yangi hayot sari ilk qadamini qo‘ydi. Nami yangi kasb — bolalar psixologi sifatida faoliyat boshladi. Yoongi esa otasining ishonchli qo‘li sifatida yangi shifoxonani boshqarardi.

O‘tmish xotira sifatida yuraklarida qoldi. YN — unutilmagan sevgi, Jin Kyun — zulmatdagi dars, Yeonra — kechirim, Ara esa — umid.

Ammo eng muhimi — ular bir-birini topgan edi. Va hayot yana davom etardi.

Sen Menikisan💋🪽. 6 qism⛓️🪽

2025-04-30T11:35:49.565Z

U kimning qizi?”

Qorong‘i osmonda tong nuri sekin-sekin yorishayotgan, qabriston ustidan asta shamol o‘tayotgan edi. Nami asta qadamlar bilan YNning qabri tomon yurar, yuragida tinchlik emas — savollar girdobi edi.

Bu safar u yolg‘iz emasdi.

Yonida 5-6 yoshli shiringina qizaloq bor edi. Sochlari jingalak, ko‘zlari qop-qora, oppoq ko‘ylakda — go‘yo beg‘uborlik timsoli edi. Qizaloq qabrdagi gulchambar tomon bukildi.

— Bu yerda kim yotadi, opajon?

— Bu yerda… bir farishta.

Nami qizaloqning qo‘lini ushlab turarkan, orqadan tovush eshitildi.

— Sen… bu yerga yana keldingmi?

Bu Yoongi edi. Qorong‘u ko‘zlari hanuz ich-ichidan og‘rigan, ammo yuzida jim tortilgan oydinlik bor edi. U qadamlarini sekin tashlardi. Nigohi esa qizaloqqa tushdi.

Qizaloq ham unga kulib qaradi.

— Salom!

Yoongi chuqur nafas oldi. U qotib qoldi.

— Bu… bu sening qizingmi?

Nami biroz jim qoldi. So‘ng iloji boricha befarq ovoz bilan:

— Yo‘q. U mening akam Jin va kelinoyim Yura’ning qizi. Men bugun uni o‘zim bilan oldim… nimagadir u ota onasini qabrini kurgisi keldi Ular avtohalokatda haligi…

Yoongi boshi bilan tushunganini bildirdi, lekin ichida g‘alati bir tuyg‘u paydo bo‘lgandi. Qizaloqning nigohi, harakati… nimagadir yuragini siqdi. Uning beg‘ubor kulgusi Yoongining sovuq yuragiga issiqlik olib kirayotgandek edi.

Qizaloq yana gapirdi:

— O‘sha opaning rasmini ko‘rdim. Chiroyli. U sizni yaxshi ko‘rganmi?

Yoongi dovdiradi.

— Ha… juda.

Nami esa yon tomonga qarab, ohangdor tovushda pichirladi:

— Hali ham.

Ular jim turishdi. Qabr oldida uch inson — biri og‘riqda, biri savolda, biri esa hali dunyoni tushunmas, beg‘ubor nigoh bilan turardi.

Yoongi asta, sekin ohangda gap boshladi:

— Men bu qizaloqqa qarab… birinchi marta yuragimda qandaydir “umid” degan tuyg‘uni his qildim. Balki bu… YN o‘zi orzu qilgan oddiy hayot, oddiy tonglar bo‘lishi mumkin edi.

Nami unga yuzlandi.

— Balki hali ham kech emasdir.

Yoongi chuqur nafas oldi. Ammo ichidagi o‘rtovchi tuyg‘ular hanuz to‘liq dafn bo‘lmagandi. U hali ham YNning ovozini, qiyofasini unutmagandi. Lekin bu qizaloq va Nami bilan bo‘lgan har bir daqiqa, uni asta-sekin haqiqatga qaytarayotgandi.

Shifoxonaning quyi qavatida, maxfiy arxiv xonasida Yoongi nihoyat telefon ma’lumotlarini tiklashni uddaladi. Nami ham yonida edi. U ikkalasi monitor oldida sukutda o‘tirishardi.

Tizim oxirgi bo‘lib yozilgan audiofaylni ochdi.

Yoongi barmog‘i bilan “play” tugmasini bosdi.

YNning ovozi titrab chiqardi, ammo ohangida qat’iyat bor edi:

— “Men endi charchadim. U har joyda meni kuzatyapti. Har doim… u yoqadi, lekin u xavfli. Men Yoongiga hech narsa demayman. Uni bu baloga torta olmayman. J.K. menga: agar yo‘q desam, hammasini fosh qilaman, degan…”

— “Agar bu audio yozuvni kimdir tinglayotgan bo‘lsa… demak men endi yo‘qman.”

Ovoz to‘xtadi.

Yoongi titrab ketdi. Bu YNning so‘nggi ovozi edi. Bu faqat sir emasdi — bu fojiaga aylangan sevgi edi.

Nami asta o‘rnidan turib uning yoniga o‘tirdi. Sekin, uning titrayotgan qo‘liga tegdi. Yoongi ko‘zlarini yumdi.

— U meni himoya qilgan… oxirgi nafasigacha, — deya pichirladi u.

— Endi navbat sizniki. Endi siz uni himoya qilishingiz kerak. Hech bo‘lmasa, haqiqatini.

Yoongi unga qaradi. Bu qarashlar ichida faqat iztirob emas, minnatdorchilik ham bor edi.

— Men seni ham himoya qilmoqchiman, Nami.

Nami nigohini chetga oldi. Yuragi yana o‘sha so‘zlarni eshitishni kutdi — lekin ular aytilmadi.

Ertasi kuni Yoongi galereyaga bordi. U yerda bir surat devorga osilib turgan edi — YN chizgan, ammo imzolanmagan rasm. Surat fonida qorong‘i soyada turgan bir odam silueti, orqasida esa yengil yozuv:

“J.K. — Jin Kyun… men seni tanqid qilolmasdim. Chunki sen meni boshidanoq egallagan eding. Endi esa ketgin.”

Yoongi o‘sha ismni pichirladi:

— Jin Kyun… bu ism tanish. Bu… bu otamning sobiq hamkorlaridan biri edi!

U orqaga qarab yurdi. Yuragi qattiq urar, qo‘llari qaltirardi.

U Jin Kyunni esladi — u o‘z vaqtida Yoongining oilasiga tahdid solgan, so‘ngra korporatsiyadan chiqarib yuborilgan biznesmen edi. Ammo Yoongi hech o‘ylamagandi — u YNga yaqin bo‘lgan bo‘lishi mumkinligini.

Shu kecha, Yoongi shifoxonaga qaytdi. Nami qizaloq bilan o‘tirardi. Ularni ko‘rib, yuragi qattiq siqildi.

Bu ikki inson — begona bo‘lishi kerak edi. Lekin ular Yoongining hayotining bir bo‘lagi bo‘lib qolgandek edi.

Yoongi yonlariga o‘tirdi, ammo qizaloqqa qarab so‘radi:

— Sen meni yaxshi ko‘rasanmi?

Qizaloq boshini qimirlatdi.

— Ha! Siz doim o‘ylagan insondek ko‘rinasiz!

Yoongi kulimsiradi, lekin yuragida boshqa savol bor edi.

— Nami… sen menga nimagadir… boshqa odamlardan ko‘ra yaqinroq bo‘lib qolding. Men buni qanday tushunishimni bilmayman.

Nami yuragini bosdi.

— Chunki men seni his qilaman, Yoongi. Har og‘riqlaringni, har titroqlaringni… lekin bu meni kuchsiz qilmaydi. Men hali ham seni qo‘llayman. To oxirigacha.

Yoongi unga yaqinroq surildi, boshini egdi.

— Balki, men seni yo‘qotishni emas, sening yuragingni yo‘qotishni qo‘rqayotganimdir.

Nami ko‘zlarini yumdi. Yuragidagi bir pardani asta ochayotgandek edi.

Shifoxonadan chiqqancha, Yoongining yuragi gupillab urar edi. Jin Kyunning ismini eshitganidan beri ko‘nglida bir noaniqlik — qorong‘i changalzor paydo bo‘lgandi.

U Nami bilan qahvaxonada uchrashdi. Qizaloq hozir ularning yonida emasdi — bu safar ular yolg‘iz edi.

— Nami, menimcha, biz haqiqiy xavfga duch keldik. Jin Kyun — otamning sobiq biznes sherigi. Men u haqida ko‘p eshitganman… lekin uni YN bilan bog‘lashim mumkinligini tasavvur ham qilmagandim.

— Demak… YN undan tahdid olgan? Nega?

— Bilmayman, lekin u YNga shunchalik ta’sir qilganki, u oxirgi nafasigacha meni aralashitirmaslik uchun o‘zini tutgan…

Ularning oralariga og‘ir sukunat cho‘kdi.

Shu payt, qahvaxona eshigi ochildi. Ichkariga qora kostyumda, ko‘zoynak taqqan bir odam kirdi. Nami bilan Yoongi unga qarab qotib qolishdi — u to‘g‘ri ularning stoliga yo‘l oldi.

Yoongi asta o‘rnidan turdi.

— Siz… Jin Kyunsizmi?

Odam yuzida beparvo tabassum bilan javob berdi:

— Men faqatgina ogohlantirish beraman. Sirlarni o‘ynash yaxshi emas, Min Yoongi. Ayniqsa… o‘lik odamlarning sirlari bilan.

Yoongi yuragini siqib, unga tik qaradi.

— YN sizdan qo‘rqardi. Endi biz sizdan qo‘rqmaymiz.

Jin Kyun sekin orqaga yurdi, ammo chiqib ketishidan oldin so‘z qoldirdi:

— Balki siz qo‘rqmassiz… lekin atrofdagilar… siz uchun nima degani borligini ko‘rsatadi.

U chiqib ketdi.

Nami titrardi. Yoongi uni ushlab, sekin o‘ziga tortdi.

— Men seni himoya qilaman. U qanday kuchga ega bo‘lishidan qat’i nazar.

— Bu endi faqat men yoki sen emas, Yoongi… bu qizaloqni ham o‘z ichiga oladi.

Yoongi to‘xtab qoldi. Ha, qizaloq… u hali Jin Kyun uchun “maqsad” emas, lekin bu xavfga aylanishi mumkin.

Yoongi chuqur nafas oldi.

— U meni yurakdan silkitmoqda, Nami. Men buni rad eta olmayman. Lekin hanuz YNning yuzini eslaganimda… ichim titraydi.

Nami ko‘z yoshlarini yutdi.

— Balki, biz u senga bergan yurak og‘rig‘idan, birgalikda yangi yurak tuzishimiz kerakdir…

Yoongi unga bir qarash tashladi. Unda minnatdorchilik va qorong‘i orzular bor edi. Ammo bu orzular endi umidga aylanayotgan edi.

Tong otar chog‘ida, Yoongi va Nami shifoxona hovlisida, pastak daraxtlar soyasida sokin o‘tirardi. Havo toza, ammo yuraklar siqilgan edi.

Yoongi qizaloqqa uzoq qarab turdi. U gul terayotgan edi, beg‘ubor. Va bu beg‘uborlik Yoongining yuragiga qandaydir iliqlik, lekin shu bilan birga, alamli savol ham olib kelar edi.

U oxiri indamay turgan sukutni buzd:

— Nami… men bir narsani uzoq vaqt so‘rashga jur’at etolmadim.

Nami unga yuzlandi.

— So‘ra.

— Nega sen har doim u qizaloq haqida gapirganda, “qizaloq” deysan? Nega ismini aytmayapsan?

Nami kulib yubordi. Ammo bu kulgi yurakdan emasdi — og‘riqli, xira kulgi edi.

— Nihoyat shu savolni berding, Yoongi.

U to‘g‘rilanib o‘tirib oldi. Nigohini uzoqqa qaratdi, so‘ng sekin gap boshladi:

— Uning ismi Ara. KimSok Ara

Yoongi beixtiyor hayron bo‘lib, takrorladi:

— KIMSOMmi?

— Ha… chunki u mening akam Jin va kelinoyim Yura’ning qizi. Men uni o‘zim bilan yashayapman. Lekin uning ismini tilga olsam… akam ko‘z oldimga keladi. Va yuragim eziladi.

Yoongi unga hamdard nigoh bilan qaradi. Nami ko‘z yoshini yashirishga urinib, kulimsiradi.

— Ara men uchun faqatgina jiyan emas. U — men doim himoya qilishga va sevishga tayyor bo‘lgan yagona parcha. Shu bois, men uni atayin oddiygina “qizaloq” deb atayman… yuragimni shunday himoya qilaman.

Yoongi jim qoldi. So‘ng sekin, ohangda dedi:

— Men seni tushundim. Endi esa… yana ko‘proq hurmat qilaman.

Ular uzoq sukutda o‘tirishdi. Shu payt Yoongining telefoni jiringladi. Notanish raqam. U javob berdi.

— Bu sizga Jin Kyunning avvalgi xatlari va yozishmalaridan topilgan hujjatlar haqida ma’lumot. Ko‘rishni istaysizmi?

Yoongi o‘rnidan turdi.

— Ha. Yuboring.

Oradan ikki soat o‘tib, Yoongi hujjatlarni o‘qib chiqdi. Unda yozilgan edi:

“Agar YN imzodan bosh tortsa, men uning oilasini ochiq fosh qilaman. U faqatgina shartnomani qabul qilsa, Yoongini himoya qilaman. Aks holda, ular ikkalasi ham yo‘q bo‘ladi.”

Boshqa bir skrinshotda esa YNning yuborgan javobi:

“Yoongini himoya qilaman. Agar bu oxirgi tanlovim bo‘lsa ham.”

Yoongi shoshib Nami yoniga qaytdi. Hujjatlarni ko‘rsatdi. Nami ularni ko‘zdan kechirar ekan, lablari qaltiradi.

— Bu… bu jinoyat. U YNni siqib, tahdid qilgan. Va uni tanlovsiz qoldirgan…

Yoongi chuqur nafas oldi.

— Bu Jin Kyun — oddiy dushman emas. U bizga yaqin bo‘lganlarning orqasiga yashirinadi. Va menimcha, u endi Ara’ni nishonga olishi mumkin.

Nami yuragini bosdi.

— Yo‘q… unga yo‘l qo‘ymaymiz. Men bu safar kimnidir yo‘qotishga tayyor emasman.

Yoongi unga yaqinlashdi.

— Bu safar biz birgamiz. Men sening yoningda turaman. Ara — sening joning bo‘lsa, men uni ham o‘zimniki deb bilaman.

Nami unga qaradi. Bu nigohlar ichida hali “men seni sevaman” degan so‘zlar yo‘q edi. Ammo ular orqasida o‘sha so‘zlar yaqqol sezilib turgandi.

Ularning oralarida endi faqat haqiqat emas, umid, himoya va ehtimol… sevgiga o‘xshash nimadir bor edi.