Silent rain 🌧️

Buzilishlar ⏳

2025-04-25T09:14:57.698Z

3-qism

Osmon bugun bulutli har doimgidek 7 tanlangan qiz oʻzlari oʻqigani kirgan o'quv markazning kutubxonasida kitob tanlasardi bir payt qarasalar bir chekkada chang bosilib yotgan tilla muqovaning kitobni topib olishadi ular hayron qolib o'sha kitobni ochib qarashsa baholangki u sehrli kitob edi va bir zum nur paydo boʻldiku qizlar yo'q bo'lib qolishdi ular xushlariga kelib atrofga qarashsa hamma joy begona xuddiki sirli maskanga o'xshardi. Va oʻrinlaridan turib bir ikki qadam yurishgach qarshilarida 7 yigit turardi bir birlari bn suhbatlashib oʻtirgan edilar.
Shu payt yigitlar qizlarga qarashdi. Soʻngra Taehyung soʻz boshladi:
Tae/ mana biz kutgan qizlar kelishdi
Jk/ ha salom qizlar
Dasom/ salom biz qayerdamiz 🤨
Asa/ ha rostdan ham
Jimin/ sizlar sirli olamdasizlar
Sohwe/ n.nma sirli olam
Jm/ ha shunday
Sohwe/ ammo nega aynan biz bizni kim olib keldi va nega 😢
Jk/ bu haqida keyin darslar davomida bilib olasiz
Minji/ qanaqa darslar? Bizni oʻz dunyoyimizga qaytaring
Jin/ siz tanlangalarsiz bu taqdiringizda bor bundan qochib qutila olmaysiz
Jh/ hamma oʻz ustozi bn tanishsin
Men Yoori ni ustoziman
Jk/ men esa Minjini
Jm/ men Sohweni
Rm/ men Aeumni
Tae/ men Haejinni
Jin/men Senani
Suga/ men Daunni
Jk/ qani qizlar biz bilan yuring sizga oʻz xonangizni koʻrsatamiz va ertadan darslar boshlanadi ungacha dam oling hamma maʼlumotlarni ertaga bilib olasiz
Qizlar indamay ketishdi ammo ularni qalblarida gʻashlik bor edi. Ular uchun tayyorlangan xonaga olib borishdi va oʻzlari ketishdi.

Tong

Quyosh nurlari hali to‘liq ko‘rinmagan, biroq osmon cheti yorishib ulgurgandi. Deraza orqali tushayotgan mayin nurlar qizlarning yuzlariga tushdi. Tushlarida ham kechagi voqealar sira ketmadi — kutubxona, sehrli kitob, sirli olam, va... ularni kutib olgan yigitlar.

Minji boshini ko‘tarib, shiftga qaradi. Ko‘ngli g‘ash, ammo ich-ichida bir iliqlik bor edi.
"Yo‘q... bu tush emas. Bu haqiqat." – deb pichirladi.

Yotoqxona sokin edi, faqat tashqarida qushlarning sekin ovozi eshitilar, havoda esa yengil gul ifori suzardi.

Birin-ketin qolgan qizlar ham uyg‘ondi. Sena deraza yoniga borib, tashqariga qaradi — begona, ammo juda ham go‘zal manzara. Osmonda suzayotgan orollarga o‘xshash narsa, havoda ilondek harakat qilayotgan rangli chiziqlar... U o‘zini go‘yoki ertakda his qildi.

— "Bu joy... sirli bo‘lsa-da, yuragimni tortyapti," — dedi Haejin ovozi mayin, tushkunlik aralash.

Eshik sekin taqillatildi. Ustozlardan biri — Taehyung edi. U ochiqchasiga jilmayib turardi.

— “Qizlar, ertalabki nonushta tayyor. Keyin esa birinchi darslar boshlanadi. Har biringiz o‘zingizga mos quvvat va kuchga egasiz, lekin sizni o‘rgatmasdan ilgari hech narsa ochilmaydi.”

Dasom asta yondashdi:

— "Kechagi gaplaringiz rost ekan-da... endi ortga qaytish yo‘qmi?"

Jin eshik ortidan javob berdi:

— “Ortga qaytish har doim bor. Ammo haqiqatni bilmay ketgan inson hech qachon chin hayotini yashay olmaydi.”

Qizlar bir-biriga qarab, yelkalarini qisib, yuraklari noaniq bo‘lsa-da, asta chiqishdi. Yo‘lak jim-jit, devorlari nur taratib turardi. Har bir qadamda ular o‘zlarini nimagadir yaqinlashayotganini his qilar edi.

Oshxonaga kirganlarida, yigitlar allaqachon u yerda edi. Har biri o‘z o‘rnida, ammo nigohlari qizlarda. Go‘yoki bu nafaqat taqdir, balki bir bog‘lanishning boshlanishi edi.

Suga astalik bilan dedi:

— “Darslar boshlanganida siz o‘zingizni kimligingizni anglaysiz. Har biringizda noyob kuch bor. Va bu kuch... bu olamning kelajagi bilan bog‘liq.”

Yoori boshini egdi.
— "Men hali hech narsani tushunmayapman, ammo... yuragimda nimadir uyg‘onganini sezdim."

J-Hope unga jilmayib qaradi:
— “U shunchaki boshlanishi, Yoori. Haqiqiy o‘zligingga yetishish — bu eng go‘zal yo‘l.”

Va shunday qilib, birinchi mashg‘ulotlar kuni boshlandi. Qizlar bu olamning qoidalarini o‘rganar, o‘z kuchlarini kashf qilar, ustozlari bilan sirli, chuqur va ta’sirli bog‘lanishlar o‘rtaga chiqardi...

1-DARS: Ichki kuch uyg‘onishi

Qizlar yigitlar ortidan dars xonasi tomon yurishdi. Oyoq ostidagi yo‘lak nur taratib turar, har bir qadamda yuraklari tez ura boshladi. Go‘yo bu yer ularni chaqirayotgandek edi. Dars xonasi — ajoyib, baland shiftli, devorlarida notanish alifbolar va ramzlar yozilgan. Hamma joyda kitob, eski qurollar, ajoyib sharlar va har xil energiya manbalari bor edi. O‘rtada esa halqa shaklidagi yaltirab turgan doira.

Yigitlar birin-ketin markazga o‘tdi.

Namjoon (RM) chiqib, chuqur nafas oldi:

— “Xush kelibsizlar. Sizlar — tanlanganlarsiz. Har biringizda kuch bor. Ammo bu kuch — yuragingiz, jasoratingiz va ishonchingiz orqali uyg‘onadi. Endi boshlaymiz.”

Sohwe biroz xavotirda so‘radi:

— “Bu bizga zarar qilmaydimi?..”

Jimin unga yaqinlashib jilmaydi:

— “Yo‘q. Bu sizni asl o‘zingizga aylantiradi.”

Darsning birinchi qismi: "Yurak kuchini uyg‘otish" deb nomlandi. Ular markazdagi halqa ichiga kirdi. Yigitlar esa halqaning tashqarisida, birma-bir o‘z shogirdlariga nazar solib turardi.

Yo‘riga qarab J-Hope qo‘lini ko‘tardi:

— “Ko‘zlaringni yum. Yuragingda qandaydir nur bor. Uni tasavvur qil. His qil.”

Yo‘ri ko‘zlarini yumdi. Tananing ichida, yurak sohasida sekin harorat paydo bo‘ldi. U yuragidan chiqqan mayin, oppoq nurni his qildi. Ustida osmonday yengil, ichida esa guldanday iliq edi.

To‘satdan Yo‘rining tanasidan oppoq yorqinlik ajraldi va havoda charaqlab turdi. Yigitlar jim, qizlar esa hayratda edi.

J-Hope jilmaydi:

— “Bu — sening ichki kuching. Yurak kuchi — qalb tozaligi bilan bog‘liq. Va sening yuraging toza.”

Minji esa halqa ichida turganicha hayron edi.

Jungkook unga qaradi:

— “Sen o‘zingda kuchni his qilmayapsan, to‘g‘rimi?”

— “Ha…” — dedi Minji past ovozda.

— “Yuragimda faqat qo‘rquv bor.”

— “Qo‘rquv ham kuch. Uni anglasang — nazorat qilasan. Endi ko‘zlaringni yum va qo‘rquvingni tasavvur qil. Unga yuzlan.”

Minji chuqur nafas oldi. Ko‘zlarini yumdi. Ichkarida qorong‘ulik, lekin qorong‘ilik ichida milt-milt urayotgan kichik bir nur bor edi. U asta shu nurga yaqinlasha boshladi. Va bir lahzada — qorong‘ilik yorug‘likka aylandi.

Shuuuur!

Halqa ichida Minjidan atrofga kuchli shamol kabi nur taraldi. Qizlar orqaga o‘girilib qarashdi — Minji ochilgan, ko‘zlari to‘g‘ri qaragan, yuzida ishonch aks etgan.

Jungkook astalik bilan:

— “Endi sen kuchingni his qilding.”

Dars shu tariqa davom etdi. Har bir qiz navbatma-navbat ichki kuchini his qilardi:

Sena – sukunat orqali kuchni anglab, atrofdagi tovushlarni eshita oldi.

Haejin – begona narsalarni sezish qobiliyatiga ega ekanligini tushundi.

Dasom – tabiat bilan bog‘lana boshladi. U atrofdagi o‘simliklarga hayot baxsh eta olardi.

Aeum – havoni nazorat qilish kuchiga ega ekanligini his qildi.

Daun – fikr orqali energiya harakatlantira olishini tushundi.

Va bu faqat birinchi dars edi…

Dars so‘nggida Taehyung chiqib, jiddiy ohangda dedi:

— “Bugun siz kuchingizni ko‘rdingiz. Ammo bu hali boshlanishi. Oldinda sizni sinovlar, sirlar, va... Kiko kutmoqda.”

Qizlar bir-biriga qaradi. Kiko — bu kim? U nima uchun muhim?

Ammo bu savollar javobsiz qolgan edi. Endi ular bilishardi: hayotlari endi o‘zgarib bo‘lgan. Va bu o‘zgarish hali endi boshlanmoqda…

WRITTER Chantrea
#Chantrea
🦋🦋 yoqqan boʻlsa hursandman va reaksiya kutaman 🦋🦋
☘☘bizni kuzatishda davom eting va bundanda zoʻr fanficlarni yozishda davom ettiramiz ☘☘
🫧🫧 Eng zoʻr Fanficlarni bizning kanaldan topasiz 🫧🫧
Bizning kanal ✨ NISU FANFIC ✨

Jungkook va Minji 🥰

2025-04-24T14:52:40.267Z

Mini fanfik

Yurakdagi Uzoqlik

Jungkok o‘zining qahramonlik sifatlarini boshqalar uchun ko‘rsatsa ham, ichki dunyosida ba’zida yolg‘izlikni his qilardi. O‘zining mashhurligi, guruhidagi muvaffaqiyatlar, va yo‘lida uchragan barcha imkoniyatlarga qaramay, u biror kishini chinakam anglashni xohlar edi. Va bu kishi Minji edi.

Minji, u bilan doimo birga bo‘lgan, unga so‘nggi yillarda yirik qarorlar qabul qilishda yordam bergan qiz edi. Ular ko‘p vaqtni birga o‘tkazishgan, o‘zaro izlanishlarda bir-birini to‘ldirgan, har bir marta birgalikda o‘tkazilgan kunlar, ular uchun yangi boshlanish edi. Lekin, har doim bir savol – "Biz bir-birimizga nimalarni his qilayapmiz?" – ularning yuraklarida so‘ralib qolar edi.

Bir kuni, Minji kechqurun Jungkookning mashhur studiyasiga kelganida, uning yuzidagi ifoda bir oz jiddiy edi. Jungkook uni kutib olishga oshiqdi, lekin bu safar Minji boshqa bir narsani muhokama qilishni istardi. U ikkala qo‘lini qisib ushlab, uning ko‘zlariga qaradi.

"Jungkook, men seni doimo tushunaman, lekin ba’zida sening ichki dunyongni his qilish qiyin. Biz birga o‘tirib suhbatlashishga vaqt ajratishimiz kerak, chin dildan gaplashishimiz kerak." Minji ovozida bir oz xavotir bor edi, ammo unga bo‘lgan ishonch qat’iy edi.

Jungkook, uning gaplarini tinglab, ozgina jim qoldi. Har doim o‘zini kuchli his qilgan, lekin Minji bilan bo‘lganda, ba’zan o‘zi bilan kurashishni boshlardi. "Minji, men o‘z tuyg‘ularimni tushunishga harakat qilaman, lekin buni aytish qiyin. Bizning o‘rtamizdagi o‘zgarishlar, men uchun doim yangilik."

Minji bir oz jilmayib, Jungkookning qo‘lini ushlab, uning ko‘zlariga qaradi. "Biz o‘zgaramiz, lekin bu o‘zgarish bizni bir-birimizga yaqinlashtiradi. Bizni hech narsa ajratolmaydi. Sen bilan birga har doim kuchliroq his qilaman."

Jungkook, uning so‘zlarini his qilarkan, qaddini tiklashga harakat qildi, lekin yurakdagi og‘riq va tashvishlar hali ham davom etardi. U o‘zining sevgi tuyg‘ularini qanday ifodalashni bilmasdi, ammo Minji unga ishonchi bilan har bir so‘zini ma’no bilan to‘ldirardi.

"Minji," dedi u, yengil nafas olib, "men seni juda yaxshi tushunaman. Bu tuyg‘ularimni aniq so‘zlar bilan ifodalashim qiyin, lekin bilaman, sen doimo yonimdasan. Sen bilan bo‘lish – men uchun hayotning eng go‘zal lahzalari."

Minji unga yaxshilab qarab, uni tasdiqlovchi tabassum bilan javob berdi. "Shunday ekan, birgalikda davom etamiz, Jungkook. Bizni hech narsa ajratmaydi."

Va shu tarzda, o‘sha kechada, Jungkook va Minji, bir-birlariga eng nozik his-tuyg‘ularini, eng chin sevgilarini aytib, kelajakdagi orzularini birga qurishni boshlashdi. Ularning muhabbati, to‘g‘ri so‘zlar emas, balki yurakdan chiqqan hissiyotlar orqali to‘ldirilgan edi.

Buzilishlar ⏳

2025-04-22T12:22:29.648Z

2-qism

2-QISM: “Belgilar”

Hozirgi dunyo. Birinchi hafta.

Sohwe qalamni tutgan qo‘lini qisdi. Bugun darsda birinchi marta vaqtdan ilgarilab, javob aytgan edi. Ammo bu odatiy hol emasdi. U qalbida allaqanday titroq sezgan, yuragi tez urgan. Har safar vaqtga bo‘lgan sezuvchanligi kuchayib borayotganini his qilardi.

Areum esa dars oxirida o‘tirib, derazadan tashqariga tikildi. Kimdir yig‘layotgandek, lekin tashqarida hech kim yo‘q edi. Suv shishasiga qaradi — ichidagi suv tebranayotgan edi. Qiziq...

Minji esa yana energiyaga to‘lib toshardi. Har doim bo‘lgani kabi, lekin bu safar hatto lyustra tebranib ketganini ko‘rdi. Uni boshqalar sezmagan bo‘lsa-da, u bir soniya ichida nimanidir buzib yuborgandek tuyuldi.

Ular endi "Ardor Akademiyasi" deb ataluvchi maxsus o‘quv markaziga qatnashardi — go‘yoki iqtidorli yoshlar uchun sirli, ammo nufuzli dars markazi. U yerda faqat tanlab olinganlar o‘qir, darslar esa noodatiy metodlarda o‘tardi.

O‘sha yerda ular bir-birini yaqindan tanib borishdi.
Haejin tushlarida ko‘rgan joylarning ayrimlarini bu akademiyada yana ko‘rishni boshladi.
Sena — sinfdoshlarning fikrlarini eshitayotgandek tuyuldi. Fikrlar xira, ammo real edi.
Daun esa qo‘liga teggan har bir sovuq narsadan vaqt “sekinlashayotganini” his qilayotgandi.

Kechqurun ular markaz hovlisida uchrashishdi. Har birining yuzida tushunmovchilik. Suhbatlar, taxminlar, hayrat.
– Sizlardayam g‘alati narsa bo‘layaptimi? – dedi Sohwe.
– Ha… Men suvga qiziqib qoldim. Suv bilan bog‘liq nimadir bor menda, – dedi Areum.
– Men esa tushlarimda bir makonni ko‘raman… u yer notanish, lekin tanish… – dedi Haejin.

Ular asta-sekin “bir xil yo‘lga” tushib qolganini tushunishdi. Va bu boshlanishi edi.

Sirli Olam. BTS Bazasi.

RM: – Belgilar boshlandi. Ular uyg‘onmoqda.
Jin: – Kiko yana harakatga kelmoqda. U so‘nggi bor 13 yildan keyin qaytmoqda.
Suga: – Daun muz kuchini sezgan bo‘lsa, bu – so‘nggi signal.
Jimin: – Sohwe vaqtdan his qilmoqda. Bu – juda xavfli daraja.
Taehyung: – Ularga yordam kerak bo‘ladi. Ammo hammasi hozircha o‘z yo‘lida.
Jungkook: – Men Minjini nazorat qilaman. U kuchini to‘g‘ri ishlatmasa, muammo bo‘ladi.
RM: – Va eng muhimi... Kiko bu safar yolg‘iz emas. Unga yangi qudrat hamroh.
Jin: – Va ular... Tanlangan yettilik. Ular hozircha bilmaydi, lekin taqdir ularni o‘zgartiradi.

Markazda...

Ularning telefonlariga noma’lum raqamdan SMS keladi:
"Sizlar tanlanganlarsiz. Sehr uyg‘onmoqda. O‘zingizga ishoning. Kelasi bosqich boshlanmoqda."

Ular bir-biriga qarashdi. Endi bu oddiy hol emasdi. Bu – haqiqat edi.

SMS olganlaridan so‘ng, qizlarning har biri alohida xonaga chaqirildi. Bu xona – "Belgilar Zali" deb nomlangan sirli joy edi. Har bir devorda g‘ayrioddiy yozuvlar, qadimiy belgilar, va markazda – porlayotgan, aylanib turgan kristall orb.

Ular xonaga birma-bir kirishdi.

Sohwe kirganida xona asta-sekin qorong‘ilashdi. Faqat markazdagi kristall ko‘k rangda tovlanib turardi. Birdan, u ko‘z oldida qandaydir tasvirlar ko‘rindi: u vaqtni to‘xtatayotgan, hatto vaqtni orqaga qaytaryotgan edi. Yuragi tez ura boshladi.
– Men... vaqtni boshqarayapmanmi?

Areum xonaga kirgach, orb suvday suzayotganini sezdi. U hovurga o‘xshash tuman orasidan ovozlar eshitdi:
– Yuraging toza, Areum. Suv seni tanladi.
U qo‘lini orbga tekkizdi — xona birdan suv tovushlari bilan to‘ldi. Hamma narsa jim bo‘ldi, faqat yuragi urayotganini eshitardi.

Minji kirganda orb qizil rangda yonib chiqdi. Harorat oshdi. U asta-sekin hovur chiqarayotganini, hatto devorni titratayotganini sezdi. Ko‘zlarida olov chaqnadi.
– Sen kuchsan, Minji. Ammo kuch har doim boshqarilishi lozim. Ehtiyot bo‘l.

Daun, Haejin, Sena – har biri o‘z sinovidan o‘tdi. Ularga qandaydir ichki quvvat taqdim etilayotgandek edi. Va ular his qila boshladi – bu oddiy dars emas, bu ularning haqiqiy yo‘li.

Sirli Olam – BTS Bazasi

Bu orada BTS yigitlari yana yig‘ilishda edi. Ular maxfiy ekranlar orqali qizlarni kuzatishar, har bir harakatlarini tahlil qilishar edi.

RM: – Ular muvaffaqiyatli uyg‘onmoqda.
Jin: – Ammo Kiko ularning birini ko‘ra boshladi.
Jungkook: – Kimni?
Suga: – Minjini. U kuchni shunchalik tez ochmoqdaki, Kiko uni ko‘rib qoldi.
Jimin: – Demak, u ilk nishon bo‘ladi.
Taehyung: – Bizga shoshilish kerak. Ularga yordam kerak bo‘ladi.

Mish-mishlar. Akademiya ichida.

So‘nggi paytda akademiyada g‘alati mish-mishlar tarqaldi:

> – Eshitdingmi? Markaz ostida yerosti yo‘laklari bor emish.
– Ha, u yerdan har hafta tunda kimdir chiqadi deyishdi.
– Men esa Kiko degan kimsa haqida eshitdim. U ilgari akademiyada bo‘lgan, ammo yo‘qolgan. Endi esa qaytib kelayotgani haqida gap-so‘zlar yuribdi.
– Kiko… Men uning ko‘zlarimni orqadan tomosha qilayotganini his qilgandek bo‘ldim.

Qizlar bu mish-mishlarni eshitgach, bir-birlariga qaradi. Demak, bu sirli kuchlar atrofidagi faqat ulargagina tegishli narsa emasdi. Katta bir o‘yin, katta bir sir boshlanayotgan edi.

Tunda...

Qizlar o‘zaro gaplashib, do‘stlashishni boshlagan edi. Birinchi marta ular o‘zlarini yolg‘iz emasdek his qilishdi.

Areum: – Biz endi bitta jamoamiz.
Sohwe: – Ha, nima bo‘lishidan qat’iy nazar, birgamiz.
Minji: – Va biz kuchlimiz. Juda kuchlimiz.
Sena: – Faqat bu kuchni qanday ishlatishni o‘rganishimiz kerak.
Haejin: – Va bizni kuzatayotganlar bor.
Daun: – Bilaman… Ular oramizda.

Ular boshlarini ko‘tardi. Osmonda to‘lin oy porlab turardi. Va uzoqda, qorong‘ilikda… bir juft ko‘z ularni kuzatardi.

Buzilishlar ⏳

2025-04-21T10:29:27.662Z

1-qism

1-Qism: “Chaqiruv”

1 hafta oldin. Oddiy dunyo.

Bahor oxiri. Havo iliq, osmon tiniq, ammo hammasi shunchalik... g‘alati edi. Go‘yoki kunlar yurakni siqardi, jimjitlik esa goh vahimali, goh sokin edi. Boshqalarga bu faqat oddiy hafta bo‘lishi mumkin edi — sinovlarga tayyorgarlik, yangi tanishuvlar, odatiy kun tartibi... Lekin 7 nafar qiz uchun bu hafta — hayotlaridagi eng muhim burilish bo‘lishini hech kim bilmasdi.

Sohwe (siz), kunlarni go‘yoki ich-ichidan bir nimadir bo‘lishini his qilib o‘tkazardi. U vaqtni his qilardi — bu ko‘nikma uni ko‘pchilikdan ajratib turardi. Lekin u buni "faqat his" deb atardi. Chunki hech kim unga ishonmasdi.

Areum — suvni ko‘proq yoqtirardi. Suvda bo‘lsa, yuragi tinchlanardi. U doimo boshqalar his qilmagan tuyg‘ularni ilg‘ardi. Ammo bu sezgilarni tushuntira olmasdi.

Minji — bu qiz energiyaga to‘la edi. Kulgi, harakat, doimiy shovqin — hamma joyda quvonch keltirar edi. U har doim yon-atrofdagilarni o‘z ortidan ergashtirardi. Ammo ba'zida yuragi haddan tashqari qizib ketardi. Chunki u — o‘t unsuri bilan bog‘langan edi.

Haejin — boshqalarga sovuq ko‘rinardi. U ko‘p gapirmasdi. Ko‘proq kuzatardi. U tushida hamma narsa haqida ko‘rardi: kelajak, notanish joylar... va qorong‘ilik. Bu qorong‘ilik uni o‘ylantirar, yuragiga g‘ulg‘ula solardi.

Sena — jiddiy edi. Har qanday vaziyatda boshqalardan kuchli bo‘lishga harakat qilardi. Uning nigohlari har doim aniq maqsadga qaragan. Fikrlar, qarorlar, boshqarish — bu uning kuchi edi. Ammo u hali bu kuchni anglamagan edi.

Daun — har doim jim. Har doim osoyishta. Lekin bu jimlik ortida qandaydir muzdek iroda yashinar, go‘yo u vaqtni to‘xtata oladigandek edi. Atrofdagi voqealardan gohida chetga chiqib, o‘z dunyosida yashardi.

Bu yetti qiz — bir-birini hali tanimasdi. Ular hayotning turli burchaklarida edilar. Ammo barchasining qo‘liga bir kun “Akademiya Markazi” nomidan xat keladi. Bu markaz — oddiy maktabdan tashqari faol o‘quvchilarga mo‘ljallangan, yangi metodlar va alohida o‘rgatuvchi kurslarga ega zamonaviy o‘quv markazi edi.

“Siz maxsus dastur uchun tanlandingiz. Bu sizning imkoniyatingiz. Iltimos, 1-iyun kuni soat 10:00 da Markazga keling. Sizni yangi bosqich kutmoqda.”

Ular buni oddiy ta’lim markazi deb o‘ylashdi. Ammo u yerda ularni qanday taqdir kutayotganini hali bilishmasdi.

Aynan o‘sha payt. Sirli dunyo — “Aethra”

Yashirin dunyo — Aethra. Bu yerda vaqt boshqa oqadi. Sehr qonunlar bilan emas, qalbdagi hislar bilan yuritiladi. Bu yer — sehrli maktablar, sirli kuchlar, va asrlardan beri yashirinib yashayotgan haqiqatlar bilan to‘la. Ammo hozir Aethra notinch.

Sehrli Akademiya — “Lunaris”. Bu joyda faqat tanlanganlar ta’lim oladi. Hozir bu yerda BTS a’zolari – Jimin, RM, Jungkook, V, Jin, Suga – maxfiy yig‘ilish o‘tkazishmoqda. Ular – ushbu dunyoning eng kuchli ustozlari, hozirgi avlodga bilim berayotganlar.

Jimin (xotirjam ohangda):
– Kiko qaytmoqda. Men u his qilganimda darhol bildim. Uning kuchi avvalgidan kuchliroq bo‘lishi mumkin.

RM (mulohazali):
– Bu safar u yakuniga yetkazmoqchi bo‘lgan narsa bor. Asrlar avval u yarim yo‘lda to‘xtatilgan. Ammo bu vaqt... hammasi tayyor ko‘rinadi.

Jungkook (jiddiy):
– 7 nafar qiz tanlangan. Ularning har biri turli unsurlar bilan bog‘liq. Ammo hozircha ular hech narsa bilishmaydi.

V (sirli ovozda):
– Men kecha tush ko‘rdim. Ular allaqachon yo‘lga chiqishgan. Ichki kuchlari uyg‘onish arafasida.

Suga (sal sovuq ohangda):
– Ular bu yerni tanlamadi. Lekin bu yer – ularni tanladi. Ular bu olamga tushganida, vaqt o‘zgaradi. Barcha narsa o‘zgaradi.

Jin (qattiq ohangda):
– Bizda ko‘p vaqt yo‘q. “Buzilishlar” boshlanmoqda. Aethra barqaror emas. Kiko esa bu zaiflikdan foydalanadi.

RM:
– 1 hafta. Bizda atigi 1 hafta bor. Ular kelishi bilan... ularni tayyorlashimiz kerak.

Hozirgi vaqt – 1 hafta oldin, Akademiya Markazi

Markazda yetti qiz birinchi marta uchrashdi. Har biri boshqacharoq. Ular asta-sekin suhbatlashib, tanishib borishdi. Avvaliga ehtiyotkorlik bilan, lekin so‘ng ochila boshlashdi.

Sohwe Areum bilan dars oldidan tanishib qoldi. Minji esa kirish zalida hammani o‘z energiyasi bilan qamrab oldi. Haejin jim turdi, lekin barchani kuzatdi. Sena esa darhol tartib o‘rnatdi. Daun esa barchani tinglab, bir chetda jilmayib turardi.

Ular hali bilishmasdi. Lekin qalblari allaqachon bir-biriga bog‘lana boshlagan edi.

Markazdagi sinfxonalardan birida maxfiy eshik bor edi. Bu eshik – boshqa olamga yo‘l edi. Va bu eshik... tez orada ochilishi kerak edi.
Oddiy markaz. Shahar chekkasida joylashgan, tashqaridan qaraganda bu yer oddiy san’at va sport to‘garaklari o‘tadigan markazga o‘xshardi. Lekin ichkariga kirgach, ular har qadamda nimadandir ajralib turgan sovuq havo, g‘alati jimjitlikni sezishdi. Ichkarida bir nechta guruhlar har xil mashg‘ulotlarga tayyorlanayotgan, lekin bu guruhlar orasida 7 qiz ko‘zga yaqqol tashlanardi.
Sohwe, Areum, Minji, Haejin, Sena, Yura (Daun), va yana bir qiz — ular endi birinchi marta ko‘rishyapti. Ular turli shahar va oilalardan, turli xulq-atvor va xarakterga ega. Ammo ichki bir kuch ularni tortib kelgandek edi.
— “Salom, men Minji! Menga doim energiya kerak, lekin sizlarsiz ham yaxshi ko‘rinadi bu joy!” — dedi birinchi bo‘lib tabassum bilan. — “Men Areumman… nimadir g‘alati bu yerda. Suvga yaqin joydami bu?” — deya sekin so‘radi u. — “Haejin. Hozir ko‘z oldimda tushday nimadir chaqnadi. Kimdir qorong‘uda bizni kuzatayapti…” — ovozi sokin va sirli edi. — “Sohwe, xayrli kun... lekin sizlar ham yuragingizda nimadir uyg‘onganini sezayapsizlarmi?” — deya boshini egdi u. — “Men Sena. Bu joyning sirini ochishimiz kerak, hoziroq. Nima bo‘layotganini aniqlashimiz shart.” — “Daun… ko‘rganimcha, bu markaz oddiy emas. Bu yer muzdek… faqat shamoldan emas.” — uning ovozi jimjit, ammo qat’iy edi.
Shu payt markazning ko‘zga ko‘rinmas, ichki zalida yashirin bir yig‘ilish bo‘lib o‘tayotgan edi...
O‘sha paytda… Boshqa olamda
Kattagina doira shaklidagi stol atrofida 7 ta inson o‘tirgan: BTS. Har biri bir-biriga qaragan, ularning yuzlarida xavotir, chuqur o‘ylar bor edi.
— “Demak, Kiko harakatni boshlagan.” — dedi Suga, qo‘llarini chambar qilib. — “Qaytishi kutilgan edi. U ishini yarimta qoldirmaydi.” — Jin jiddiy qaradi. — “Ular… 7 ta qiz. Har biri o‘sha kuch bilan tug‘ilgan. Ular endi uyg‘onmoqda.” — V (Taehyung) boshini ko‘tardi, uning ko‘zlarida nur chaqnadi. — “Lekin ular hali bu olam haqida hech narsa bilishmaydi. Hatto kuchlarini ham.” — Jungkook yelkasini qisdi. — “Biz ularga yordam berishimiz kerak. Vaqt oz qoldi.” — RM past ovozda gapirdi. — “Ular markazga yetib kelishdi. Bu boshlanishi. Shunda kuchlar o‘zini ko‘rsata boshlaydi.” — dedi Jimin, ko‘zlarini yumib.
Jimlik cho‘kdi. So‘ngra…
— “Qizlar birlashtirilganidan keyin, Kiko ularni kuzatishni boshlaydi. U hech qachon befarq qaramaydi. Ayniqsa Sohwe…” — Jinning ovozida iztirob bor edi.
— “Sohwe... Unda vaqt bilan bog‘liq kuch yashiringan. Eng nozik kuch. Kiko uni birinchi yo‘q qilmoqchi bo‘ladi.” — Suga shunday dedi-yu, og‘ir nafas oldi.
Hozirgi dunyo. Markazda kechasi
Qizlar bir xonaga joylashtirildi. Xonada eski kitoblar, g‘alati belgilar chizilgan devorlar va katta oynavand derazalar bor edi. Birinchi kechani u yerda o‘tkazishdi. Har biri yuragida allaqanday notinchlikni sezardi.
Tungi osmon qorong‘ulik bilan o‘ralgan, ammo markaz ichida yarim yorug‘lik bor edi. Ular ketma-ket tush ko‘ra boshlashdi — har biri boshqa bir olamda, boshqa kuchlar bilan. Faqat Sohwe uyg‘oqligicha qolgan. U deraza yonida o‘tirib, ko‘zlari oynadagi aksda uzoqqa tikildi.
U yuragida nimadir bo‘layotganini aniq sezdi.
Keyingi qismda:
Maxfiy eshik ochiladi. Lunaris Akademiyasiga o'tish. Birinchi sinov. Va Kiko haqida chin haqiqat oshkor bo‘ladi…

Seni koʻrmay sevdim 💞

2025-04-15T12:18:06.706Z

3-qism

Va nihoyat bugun oʻsha kun keldi Yn va Taehyungni toʻylari. Hamma toʻy taraddudiga tushgan hamma baxtli edi. Yn Tae yuborgan liboslarni taqinchoqlarni taqib bezanib turardi albatta xizmatchi yordamida.

Tae toʻyxonadan chiqib Ynni olib ketgani keldi hamma toʻyxonada bazmu jamshid qilishar.

Kelgan mehmonlarning orasida gʻiybatchilar ham yoʻq emas edi.

Tae Ynning yoniga bordi. U to‘yxona orqasidagi tinch, gul iforiga to‘la kichik bog‘chada turardi. Hamma mehmonlar ichkarida bayramga oshufta bo‘lib yurgan bir paytda, Taehyung yuragi bilan yo‘lini topdi. Uning yuragi faqat bir kishiga — Yn’ga — eltardi.
U sekin qadamlar bilan yaqinlashdi. Har bir qadami go‘yo yuragining urishlaridek aniq eshitilardi. Yn esa bu ovozlarni tanirdi. U uchun bu ovozlar — xavfsizlik, taskin, muhabbat edi.

Tae asta orqasidan bordi, nafis tanasini egilib, mehr bilan belidan quchdi. Qizning ko‘ngli yana bir bora titradi, ammo indamadi. Chunki bu sukunat — faqat ikkisining sukunati edi. Bu sukunat ularga tegishli edi.

Tae past ovozda, go‘yo faqat uning yuragi eshitadigan darajada pichirladi:

— "Men seni birinchi marta ko‘rganimda... hatto ko‘zlaringni ko‘ra olmasang ham, yuraging meni ko‘rdi. Shu yuraging meni tortdi... Yn, men seni bir qarashda sevib qolganman."

Yn asta tabassum qildi. Ko‘zlarida nur yo‘q edi, lekin qalbida quyosh porlab turgandi. U ovoziga sokin ohang bilan javob qaytardi:

— "Men ham seni ko‘rmagan bo‘lsam-da, qalbim seni tanidi. Men har safar yurak urishingni eshitganimda, bu dunyoda yo‘qolmayotganimni his qilardim."

Tae uning yelkasiga yuzini qo‘ydi. Yuragi ayni damda bir umrga to‘xtab qolsa ham rozidek edi. Bu lahza — u orzu qilgan lahza edi.

— "Men seni hech qachon yolg‘iz qoldirmayman," dedi u qasam ichgandek.
— "Men seni har kuni, har nafasda, har tunda sevadigan bo‘laman."

Yn qo‘lini Tae’ning qo‘llariga qo‘ydi. Uning barmoqlari titrardi, his-tuyg‘ulardan emas, balki qalbidagi to‘lib-toshgan sevgi og‘irligidan. U jim turdi. Chunki ba'zida muhabbatni so‘z emas, yurak gapirardi. Shu jimlik ham yetarli edi.

Ichkarida esa…

To‘yxonada musiqa chalinib, raqslar boshlangandi. Sahna bezaklarida o‘nlab gulchambarlar, osilgan shamdondan tushayotgan nur hammasiga ilohiy tus berardi. Mehmonlar ichida o‘zini katta biladigan xolilar, boyvachcha xotinlar ham bor edi. Ulardan biri, oltin taqinchoqlari chaqnab turgan Shabnam xola boshqa ayollarga sukinib dedi:

— "Voy-voy, bu qizni ko‘rmaymizku, bilmadim, bu Taehyung qayeridan yoqib qolgan ekan? Shu ko‘zsiz qizni oladigan darajada ablah bo‘lmasmidi, a?"

Uning yonidagisi esa yelkasini qisib, jilmaydi:

— "Ammo qarang, qanday orasta kiyimlar kiygizgan. Shu ko‘r bo‘lsa ham, shahzodadek ko‘rinadi."

— "Ko‘r bo‘lsa, yomonmi? Ba’zida ko‘rlar, ko‘radiganlardan ko‘proq muhabbatni his qilarkan."
Bu gapni to‘y mehmonlaridan biri, sokin va donishmand bir ayol dedi. Uning ovozi baralla yangradi. Shabnam xola biroz yerga qarab qoldi.

To‘y yana davom etdi.

Taehyung va Yn nihoyat ichkariga kirdilar. Mehmonlar bir og‘izdan hayrat va quvonch bilan qarshi oldilar. Tae uning qo‘lidan mahkam ushlagan edi, go‘yo: “Bu mening ayolim. Hech kim unga shubha qila olmaydi,” degandek.

Raqs boshlanganda hamma chekinib ularga joy berdi.
Yn sezdi — musiqa boshlanayotgandi. U Taening kaftidagi iliqlikdan, harakatidan, yuragining urishidan musiqani his qilar edi. Tae sekin uning beliga qo‘lini qo‘yib, raqsga tushdi. Har bir qadam, har bir aylanish, go‘yo ularning muhabbati sahifalaridan bir bob edi.

Ko‘zlar emas, yuraklar uchrashgandi. Bu to‘y — ko‘rish bilan emas, his qilish bilan qurilgan to‘y edi.

Ovozlar, g‘iybatlar, hasadlar — bularning barini Tae va Yn eshitmadi. Ular o‘z dunyosida edi. Atrofdagi shovqinlar, g‘iybatchilar, barchasi yo‘qolib ketgandek edi.

Ular faqat bir-birini eshitardi. Faqat bir-birini his qilardi.

Va shu payt... Tae yelkasini pastga egib, Ynning qulog‘iga yana pichirladi:

— "Sen mening ko‘zimsan, yuragimsan, dunyoyimsan... Agar ko‘zlaring ko‘r bo‘lsa ham, qalbing ko‘r emas. Aynan shuning uchun men seni sevaman."

Yn sekin boshini chayqadi. Yonoqlaridan yosh oqdi.

— "Men ham seni ko‘rmay sevdim, Taehyung. Ammo yuragim seni har kun ko‘radi."

Ularning muhabbati — ko‘z bilan emas, qalb bilan yaratilgan edi. To‘y esa, shunchaki tantana emas, bir umrga bitilgan doston edi.

Shu lahzalarda osmondan bir zumda tushgan yumshoq shamol Ynning sochlarini o‘ynatar, go‘yo tabiatning o‘zi bu sevgi dostoniga guvoh bo‘lishga oshiqardi. To‘yxonada musiqa silliq ravishda yangidan ohangga o‘tdi. Bu safar ohang sekinroq, yurakka yaqin, dardliroq edi. Ynning yuragi bu ohangga qandaydir tanishlik his qildi. Go‘yo bu kuy ilgari ham uning qalbida chalingandek.

Tae sekinlik bilan raqsni to‘xtatdi. U qo‘lini Ynning iyagiga qo‘yib, yuzini unga qaratdi. Ko‘r bo‘lsa-da, Yn Taeni his qilardi — yelkasidagi iliqlik, kaftidagi ishonch, nafasidagi hayajon — bularning barchasi unga yetarli edi.

— "Bugun... sen mening rasmiy taqdirimsan," dedi Tae, ovozida titroq bor edi. "Endi har tong uyg‘onganingda — men yoningda bo‘laman. Har kecha uxlaganingda — sening qo‘lingda."

— "Men har tong seni eshitaman, Taehyung," dedi Yn muloyimlik bilan. "Yuragingdan. Nafasingdan. Menga sening ovozingdan ko‘ra chiroyli manzara yo‘q."

To‘yxona ichida shovqin davom etardi. Mehmonlar stollarda yig‘ilgan, qimmatbaho taomlardan tatib ko‘rib, bir-birlariga past ovozda o‘zcha baho berishardi.

— "To‘yni qarang-a," dedi yana o‘sha Shabnam xola, bu safar qo‘shnisining qulog‘iga pichirlab. "Bunaqa mehr... bunaqa muhabbatni ko‘rmaganman, lekin baribir ko‘r qiz... men bo‘lsam, o‘g‘limga bunday kelin tanlamasdim."

Uning yonida o‘tirgan bir yigit esa kulimsiradi:

— "Ammo Taehyung xursand, buni ko‘rmayapsizmi? Ba’zida insonlar boshqalarning ko‘rmaganini yurak bilan ko‘radi."

Shu payt sahnaga tortilgan o‘zbekona tor, skripka va pianino ohanglari yangradi. To‘yxonadagi eng iliq raqs lahzasi boshlangandi. Mehmonlardan biri, aynan Taening yaqin do‘sti, mikrofon olib, bir kuyni jonli ijroda ayta boshladi. Ohang yuraklarni titratadigan darajada samimiy edi:

“Ko‘zlar emas, yuraklar tanlaydi,
Muhabbatni so‘z emas, sokinlik aytadi...”

Bu lahzalar Yn uchun abadiyatga teng edi. Har bir musiqa zarbasi, har bir so‘z, har bir nafas — faqat Taening bag‘rida to‘liq edi.

To‘y tantanasi davom etdi. Mehmonlar raqsga tushar, kulgu, qarsaklar, chaqaloq kulgusi aralashgan lahzalar to‘yxonani yanada jonlantirar edi. Kelin-kuyov uchun olib kelingan maxsus tort — bir necha qavatli, oppoq, usti gul bezaklari bilan bezatilgan edi. Taening o‘zi tortni olib chiqdi va Ynning qo‘liga tutqazdi.

— "Kesamizmi, sevgilim?" dedi u, o‘sha samimiy jilmayish bilan.

Yn qo‘lini tortdan avval Taening qo‘liga qo‘ydi, so‘ng past ovozda:

— "Bu tortdan emas, yuragimdan bo‘lak hech narsa seni to‘liq to‘yintira olmaydi."

Tort kesildi. Qarsaklar yangradi.

Shu payt to‘yxonadagi yorug‘lik birdan pasaydi. Osma lampochkalar sekin-sekin yondi. Oqshom allaqachon kirib kelgan, lekin bu to‘y go‘yo vaqtni unutgandek edi. Yorug‘liklar ostida, oppoq kiyimda turgan Yn va Taehyung, ikki yulduzga o‘xshab porlab turishardi.

Taehyung sekin uning yuziga qaradi. Uning ko‘zlarida ko‘rish qudrati bo‘lmasa-da, qalbida millionlab manzaralar aks etardi. Va u manzaralarning markazida doimo bitta inson bor edi — Taehyung.

Tae asta unga yaqinlashib, sekin pichirladi:

— "Yuragimni senga berganman, bugun esa tanam ham, ruhi ham senga mansub. Har bir oddiy kunimiz, xuddi bugungi kun kabi — sevgi bilan to‘lsin."

Yn sekin javob berdi:

— "Men ko‘rman, lekin sen mening ko‘zimsan. Sen bilan men butunman. Butun olam."

Shu lahzada to‘yxonada bitta sham o‘chdi. Ammo hech kim hayron bo‘lmadi. Chunki bu kechada butun nur — aynan ikkisining yuragida edi.

Va to‘y – bir umr yodda qoladigan afsonaga aylandi.
Toʻy tugadi

Hamma uyiga tarqaldi Yn va Taehyung ham ular oʻz uyiga kelishdi Tae Ynni xonasiga olib kirdi va va ular......... PAQ TUGADI 😈

Avtor/ davomi hot boʻladi agar reak 90 bosa va kament kutaman

Buzilishlar ⏳

2025-04-13T12:07:35.502Z

7 Qiz — Tanlanganlar

1. Sohwe – (Sen)
Jasur, sezgir, yuragi katta. Ichida kuchli sehr yashiringan, lekin u hali o‘zini topmagan. Vaqtni his qilish qobiliyati bor.
Ustoz: Jimin

2. Areum –
Tinch va mulohazali. O‘ylab gapiradi, dono. Suvga bog‘liq kuchga ega – tuyg‘ularni sezadi va boshqaradi.
Ustoz: RM

3. Minji –
Quvnoq va g‘ayratli. Har doim energiyaga to‘la, atrofdagilarni ruhlantiradi. O‘t unsuri bilan bog‘liq kuchga ega.
Ustoz: Jungkook

4. Haejin –
Sokin va sirli. Har doim hamma narsa haqida ko‘p o‘ylaydi, ba'zida bashoratli tushlar ko‘radi.
Ustoz: V (Taehyung)

5. Sena –
Jiddiy va liderlik qobiliyatiga ega. Har doim boshqalarga yo‘l ko‘rsatadi. Havo bilan bog‘liq kuchga ega — fikrlar va yodlarni boshqaradi.
Ustoz: Jin

6. Yoori –
Beg‘ubor va mehribon. Tabiat bilan yaqin. O‘simliklar, hayvonlar bilan til topisha oladi. Shifobaxsh kuchga ega.
Ustoz: J-Hope

7. Daun –
Sokin, ammo ichidan kuchli. Tashqi jimjitligi ortida kuchli iroda yashiringan. Muz bilan bog‘liq kuchga ega – vaqtni muzlatib qo‘yishi mumkin.
Ustoz: Suga
“Buzilishlar”
Fantastik-dramatik fanfic
7 qiz.
1 ta yashirin dunyo.
Va bir haqiqat — ularning kelishi taqdir bilan yozilgan.
Ular bu yerda bo‘lishni xohlamagan.
Lekin bu yer – ularning ichki kuchini uyg‘otadigan yagona makon.
Sehr bilan o‘ralgan maktab, halokat yaqinlashayotgan olam, va…
Kiko.
U qaytdi. U tugatmagan ishini yakunlamoqchi.
Bu dunyoda ishonch eng kuchli qurol.
Yurakdagi rishtalar esa… hayotni ham, o‘limni ham o‘zgartiradi.
BTS – ularni kutmoqda.
Ular qizlarga kuchni o‘rgatadi. Ammo vaqt oz.
Barcha narsa – ichkaridagi zulmatdan kuchli bo‘lishga bog‘liq.
Buzilishlar allaqachon boshlangan.
Savol esa oddiy:
Ular o‘z taqdirini qabul qiladimi yoki ularni zulmat yutib yuboradimi?
Qanday? Endi rasmiy boblarga o‘tamizmi yoki har bir qizning kuchi va markaziy syujet liniyasini batafsil tuzaylikmi?

7 Qiz — Tanlanganlar

1. Sohwe – (Siz)
Jasur, sezgir, yuragi katta. Ichida kuchli sehr yashiringan, lekin u hali o‘zini topmagan. Vaqtni his qilish qobiliyati bor.
Ustoz: Jimin

2. Areum –
Tinch va mulohazali. O‘ylab gapiradi, dono. Suvga bog‘liq kuchga ega – tuyg‘ularni sezadi va boshqaradi.
Ustoz: RM

3. Minji –
Quvnoq va g‘ayratli. Har doim energiyaga to‘la, atrofdagilarni ruhlantiradi. O‘t unsuri bilan bog‘liq kuchga ega.
Ustoz: Jungkook

4. Haejin –
Sokin va sirli. Har doim hamma narsa haqida ko‘p o‘ylaydi, ba'zida bashoratli tushlar ko‘radi.
Ustoz: V (Taehyung)

5. Sena –
Jiddiy va liderlik qobiliyatiga ega. Har doim boshqalarga yo‘l ko‘rsatadi. Havo bilan bog‘liq kuchga ega — fikrlar va yodlarni boshqaradi.
Ustoz: Jin

6. Yoori –
Beg‘ubor va mehribon. Tabiat bilan yaqin. O‘simliklar, hayvonlar bilan til topisha oladi. Shifobaxsh kuchga ega.
Ustoz: J-Hope

7. Daun –
Sokin, ammo ichidan kuchli. Tashqi jimjitligi ortida kuchli iroda yashiringan. Muz bilan bog‘liq kuchga ega – vaqtni muzlatib qo‘yishi mumkin.
Ustoz: Suga

Buzilishlar

Fantastik-dramatik fanfic
Tanishtiruv:

Har narsa go‘yoki oddiy edi. Oddiy maktab. Oddiy hayot. Oddiy tushunmovchiliklar bilan o‘tadigan kunlar. Ammo ba’zan… hayot senga taqdiringni eslatadi. Yoki sirli bir kuch o‘sha taqdirni o‘zgartirib yuboradi.

7 nafar qiz. Ular bir-biridan butunlay farqli, biroq bir kuch bilan bog‘langan. Ular hech qachon bilmagan haqiqat — ularning yuragida yillar davomida yashirinib yotgan kuch. Ularning ota-onalari esa… bu kuch sabab yashirin dunyodan qochishga majbur bo‘lgan.

Ammo qochish — abadiy saqlovchi yechim emas.

Yashirin dunyo... Bu yerda vaqt boshqa oqadi. Haqiqatlar soya ostida yashiringan. Sehr kuchlari qonun bilan emas, yurak bilan boshqariladi. Va bu dunyoning ichki izchil tartibi – “Buzilishlar” bilan izdan chiqa boshlaydi.

Ular bu dunyoga tasodifan tushib qolganlarini o‘ylashadi. Lekin hech nima tasodifiy emas.

Bu yerda ular ta’lim oladi. Sirlarni kashf etadi. Va sekin-asta o‘z kuchlarini anglay boshlaydi.

BTS esa – bu dunyoning sukunatdagi himoyachilari. Har bir qiz ularning qalbi bilan bog‘liq. Sohwe – Jimin bilan. Va bu bog‘liqlik faqat yurak bilan emas. Bu — kelajakni qutqarish uchun tanlangan rishta.

Ammo zulmat yaqinlashmoqda. Kiko qaytmoqda. Va bu safar ularni faqat kuch emas, yurak, ishonch va fidoiylik qutqara oladi...

Ular uzoq vaqt suhbatlashib kn uylariga ketishdi
WRITTER Chantrea
#Chantrea
🦋🦋 yoqqan boʻlsa hursandman va reaksiya kutaman 🦋🦋
☘☘bizni kuzatishda davom eting va bundanda zoʻr fanficlarni yozishda davom ettiramiz ☘☘
🫧🫧 Eng zoʻr Fanficlarni bizning kanaldan topasiz 🫧🫧
Bizning kanal ✨ NISU FANFIC ✨

Sen bilan birga Mini fanfic

2025-03-08T16:54:03.920Z

NOMI: "SEN BILAN BIRGA"

Bugun 9-mart—Min Yoongining tug‘ilgan kuni. Seul osmoni bulutli, lekin havo unchalik sovuq emas. Yoongi derazadan shahar chiroqlarini kuzatib o‘tirarkan, chuqur nafas oldi. Har yili tug‘ilgan kuni katta bayramga aylanardi, ammo u hech qachon bunday e’tiborni yoqtirmagan. Lekin bu yil… bu yil boshqacha edi.

Bu yil sen bor eding.

Yoongi telefonini qo‘liga olib, soatga qaradi—23:50. Tug‘ilgan kuniga atigi 10 daqiqa qolgandi. Shu payt eshik taqilladi. U biroz hayron bo‘lib, o‘rnidan turdi va eshikni ochdi. Qarshisida sen turarding—qo‘llaringda kichkina quticha va iliq tabassum bilan.

— Tug‘ilgan kuning bilan, Yoongi.

U avvaliga hech narsa deya olmadi. Sening kelishingni kutmagandi. Ko‘zlari biroz kattalashdi, keyin esa jilmayib qo‘ydi.

— Kirmaysanmi?

Sen muloyimlik bilan bosh irg‘ading va ichkariga o‘tding. Unga kichkina qutini uzatding. Yoongi qiziqib ochdi va ichidan qo‘l bilan yozilgan xatni oldi. Unda shunday yozilgandi:

"Men sening musiqalaringni ilk bor eshitgan kunimni hech qachon unutmayman. Har bir notang yuragimga ta’sir qiladi. Bilaman, sen uchun bu oddiy kun bo‘lishi mumkin, lekin men uchun bu sana juda muhim. Tug‘ilgan kuning bilan, Yoongi. Doimo baxtli bo‘l!"

Yoongi xatni yana bir bor o‘qidi, yuragi iliqlik bilan to‘ldi. U sening tomoninga qaradi va ko‘zlarida qandaydir minnatdorlik chaqnadi.

— Rahmat. Bu… men uchun juda qadrli.

Sen unga atrofga qarab qo‘yding. Stol ustida kichik tort turardi, lekin sham yo‘q edi.

— Sham yo‘qmi?

Yoongi yelka qisdi.

— Bilasan-ku, men bunday narsalarga unchalik qiziqmayman.

Sen kulib yubording va qutichadan kichkina sham olib chiqding.

— Men esa buni oldindan bilardim!

U xuddi hayratlangan odamdek bosh chayqadi.

— Sen haqiqatan ham meni juda yaxshi bilasan.

Shamni tort ustiga qo‘yib, uni yoqding. Yorug‘lik Yoongining yuzini biroz nurafshon qildi. Sen unga qarab, jilmayib qo‘yding.

— Tilak tilashni unutmadingmi?

Yoongi sening yoningga o‘tirdi, sham oloviga tikildi va chuqur nafas oldi. So‘ng past ovozda shunday dedi:

— Men allaqachon tilagimga yetishganman.

Shamni puflagandan keyin u sening qo‘lingdan tutdi. Yuraging biroz tez ura boshladi. Yoongi jilmaydi va past ovozda pichirladi:

— Sen bu kechani mukammal qilding.

Shu payt tashqarida yomg‘ir tomchilari derazaga urila boshladi. Sen va Yoongi jimlik ichida shovqinsiz Seul ko‘chalarini tomosha qilding. U kechani katta shovqin bilan emas, balki sen bilan birga o‘tkazishni tanladi—bu esa unga barcha sovg‘alardan ham qadrliroq edi.

Tugadi.

Tales of heart ❤️

2025-03-02T06:37:33.017Z

TALES OF HEART

1-qism: Tasodif yoki taqdir?

Shaharda bahorning ilk kunlari hukm surardi. Tonggi shabada shirin hidlarni olib kelar, daraxtlarning yashil novdalari asta-sekin jonlanar, atrofdagi qushlarning chirqillashi esa hayotga yangi nafas bag‘ishlardi. Quyosh endigina ufqdan ko‘tarilib, shaharning shovqin-suronli ko‘chalari asta-sekin uyg‘ona boshlagan edi.

Roseanna bugun o‘zini juda baxtli his qilardi. Nihoyat, uning orzusi ushaldi – u taniqli san’at galereyasida ish boshlashga muvaffaq bo‘ldi. U har doim san’atga qiziqqan, lekin hech qachon bu sohada faoliyat yuritish imkoniyati bo‘ladi deb o‘ylamagandi. Hayot unga kutilmagan imkoniyat berganidan juda hursand edi.

U tunda zo‘rg‘a uxlagan, hayajon va quvonch aralash his-tuyg‘ular uni uxlatmagan edi. U bugungi kun qanday o‘tishini tasavvur qilishga harakat qildi, ammo yuragining tubida noma’lum hayajon yuragiga g‘ulg‘ula solardi.

Tayyorlanib bo‘lgach, Roseanna sevimli bejirim ko‘ylagini kiyib, uzun jingalak sochlarini orqaga yig‘di. O‘ziga ishonch bilan oynaga qarab, o‘zini ruhan tayyorlashga harakat qildi.

— Bugun ajoyib kun bo‘ladi, — dedi u jilmayib.

U ko‘chaga chiqqanda, atrof ancha band edi. Mashinalarning signal tovushlari, shoshayotgan odamlar, xiyobonda sayr qilayotgan bolalar – hamma narsa odatdagidek hayotning davom etayotganidan dalolat berardi. Roseanna bu shaharni yaxshi ko‘rardi. Uning shovqini ham, tinchligi ham unga ilhom bag‘ishlardi.

Shaharning markaziy qismida joylashgan san’at galereyasiga borishi uchun unga 20 daqiqa yo‘l bosish kerak edi. Yo‘lda u o‘zining bolaligini esladi. Har doim san’at olamiga oshufta bo‘lib, soatlab rasm chizishni yoqtirardi. O‘shanda unga bu shunchaki bolalik qiziqishidek tuyulgandi, lekin endi u san’at uning hayotining bir bo‘lagi ekanini tushunib yetgan edi.

Nihoyat, u galereya oldiga yetib keldi. Bu joy juda chiroyli, tashqaridan ham o‘ziga xos jozibasi bor edi. U ichkariga kirganda, o‘zini boshqacha his qildi. Xuddi orzusiga yetish yo‘lida birinchi qadamni qo‘ygandek edi.

— Roseanna, kelganing yaxshi bo‘ldi! — deya unga tabassum bilan murojaat qildi Leyla, galereyaning menejeri.

— Salom, men bugun ertaroq kelishga qaror qildim, hamma narsaga tayyor bo‘lish uchun, — dedi Roseanna.

— Juda yaxshi! Bugun biz juda muhim kunni o‘tkazamiz. Taniqli rassomlarning ko‘rgazmasi bo‘lib o‘tadi va eng muhimi… Kim Taehyungning asarlari ham shu yerda namoyish etiladi!

Roseanna bu ismni eshitib, beixtiyor to‘xtab qoldi. Kim Taehyung… bu ism unga begona emasdi. U haqida ko‘p eshitgan, uning chizgan rasmlari hayratlanarli darajada chuqur ma’noga ega edi.

— Kim Taehyung?! Bu juda ajoyib! — hayajon bilan dedi u.

— Ha, u bugun keladi va ko‘rgazmaga tayyorgarlik jarayonini o‘zi nazorat qiladi. Uning ishlarini yaqindan ko‘rish imkoniyati bo‘ladi, — dedi Leyla.

Roseanna ichida hayajon bilan bu kun qanday o‘tishini tasavvur qilardi. U hech qachon Taehyung bilan shaxsan tanishmagan edi, lekin uning ijodiga doim hayrat bilan qaragan.

Shu payt galereyaning shisha eshigi ochildi va kimdir ichkariga kirdi. Roseanna darrov bu insonni tanidi – Kim Taehyung!

U uzun qora plash kiygan, ichidan bejirim och jigarrang kozok ko‘rinib turardi. Uning bir oz tartibsiz, lekin o‘ziga xos tarzi uni yanada sirli ko‘rsatardi. Sochlari yumshoq, to‘zg‘ib tushgan edi, ko‘zlarida esa qandaydir jiddiylik va sokinlik sezilardi.

— Assalomu alaykum, janob Kim! — hurmat bilan salom berdi Leyla.

— Alaykum salom, — deya past, xotirjam ohangda javob qaytardi Taehyung.

U galereyaga ko‘z yugurtirib, har bir rasmni diqqat bilan kuzatib chiqdi. Roseanna esa hayajon bilan unga tikilib qoldi. U haqiqatan ham san’at olamining buyuk shaxsi edi.

— Yangi xodim bo‘lsangiz kerak? — Taehyungning ohangida qiziqish bor edi.

— Ha… — Roseanna o‘zini bir oz noqulay his qildi, lekin tezda o‘zini qo‘lga oldi. — Mening ismim Roseanna. Bugun birinchi kunim.

Taehyung jilmaydi, lekin bu jilmayish qandaydir sir saqlab turgandek edi.

— Xush kelibsiz, Roseanna. San’atni yaxshi ko‘rasizmi?

— Juda ham! — dedi u ishonch bilan. — Sizning ishlaringizni ko‘rib, hayratga tushdim. Ular juda ta’sirli.

Taehyung boshini qimirlatib, unga qaradi.

— San’at insonni o‘zgartirishi mumkin, — dedi u. — Ba’zan u yurakdagi so‘zsiz his-tuyg‘ularni aks ettiradi.

Roseanna hayratda qoldi. Bu yigit nafaqat rassom, balki falsafiy fikrlaydigan inson ekan. Uning san’atga bo‘lgan yondashuvi juda o‘ziga xos edi.

Shu payt galereyada mehmonlar to‘planishni boshladi. Ko‘rgazmaning rasmiy ochilishi yaqinlashayotgan edi. Roseanna esa hanuz Taehyung bilan bo‘lgan suhbatning sehridan chiqolmay turardi.

— Siz doim shunday gapirasizmi? — deb so‘radi u jilmayib.

— Faqat kerakli odamlar bilan, — javob berdi Taehyung kulimsirab.

Bu javob Roseannani hayratda qoldirdi. "Kerakli odamlar bilan?" Bu nimani anglatadi? U o‘zining yuragida qandaydir g‘alati his-tuyg‘ular paydo bo‘layotganini sezdi.

Ehtimol, bu uchrashuv tasodif emas, balki taqdirning o‘zi ularni bir-biriga yetaklayotgandir?

Galereyaning ichida iliq, san’atga boy muhit hukm surardi. Xonadagi yorug‘lik aynan shunday atmosferaga mos keladigan darajada tushayotgan, devorlarga ilingan rasmlar esa go‘yoki o‘z hikoyalarini pichirlab turardi. Mehmonlar galereyani sekin aylana boshlashdi, lekin Roseanna o‘zini hech kim orasida ko‘ra olmayotgandek his qildi. Uning butun e’tibori faqat bitta odamga — Kim Taehyungga qaratilgan edi.

U mehmonlar bilan suhbatlashayotgan bo‘lsa-da, ko‘rinishidan qattiq o‘ylarga cho‘mgan, xayollari butkul boshqa joyda edi. U o‘z rasmlariga qandaydir o‘zgacha nigoh bilan qarardi. Go‘yo ularda faqat o‘zi tushuna oladigan sir yashirin edi.

Roseanna sekin unga yaqinlashdi. Bu inson hayotda qanday ekanini bilishga bo‘lgan qiziqishi tobora ortib borardi. U shunchaki iste’dodli rassom emas edi. Uning qalbida ham bir hikoya bor edi, faqat uni tushunish uchun yetarlicha chuqur qarash kerak edi.

— Siz har bir rasmingizni shunday sinchiklab kuzatasizmi? — deya ohista so‘radi Roseanna, uning yoniga kelib.

Taehyung unga yengil jilmayib qaradi.

— Har bir rasmim mening bir bo‘lagim. Ularni kuzatmasam, o‘zimni tushunolmay qolaman, — dedi u sokin ovozda.

— Demak, har bir rasm hayotingizning bir davrini aks ettiradi?

— Xuddi shunday. Ba’zilaridan esa, butunlay ajralib ketgim keladi, — Taehyung chuqur nafas oldi.

Roseanna unga hayrat bilan tikildi. Bu inson tashqaridan sovuqqon, biroq ichidan qandaydir og‘riqni yashirayotgandek tuyulardi.

— Hayotda hamma narsani ortda qoldirish oson emas, — dedi Roseanna. — Lekin san’at ba’zan tuzalmas jarohatlarga malham bo‘lishi mumkin.

Taehyung unga uzoq tikildi, keyin esa kulimsiradi.

— Siz haqiqatan ham san’atni his qilasiz, — dedi u.

Roseanna birdan biroz uyalib ketdi. U shunchaki fikrlarini ochiq bayon qilgandi, lekin Taehyungning unga shunday samimiy va qiziqish bilan qarashi yuragini qizitib yubordi.

— Shunchaki, men ham his-tuyg‘ularimni rasmlar orqali ifodalashni yaxshi ko‘raman, — dedi u ovozini pastlatib.

— Siz ham rasm chizasizmi?

— Ha, lekin men faqat o‘zim uchun chizaman.

— Menga ko‘rsatmoqchimisiz?

Bu savol Roseannani biroz dovdiratib qo‘ydi. O‘z rasmlarini hech kimga ko‘rsatmagan, chunki ular uning eng chuqur hislarini aks ettirardi. Lekin Taehyungning so‘zlari unga qandaydir ishonch baxsh etdi.

— Balki bir kun…

Taehyung jilmaydi.

— Men kutaman, — dedi u sekin.

Roseanna yuragining tez urayotganini his qildi. Nega u bu inson bilan oddiy suhbatdan bunday his-tuyg‘ularni boshdan kechirardi?

Ko‘rgazma davom etdi. Mehmonlar rassomlarning ishlarini ko‘rib hayratlanar, ular haqida fikr bildirishardi. Roseanna esa har safar Taehyung bilan tasodifan nigohlari to‘qnashganda, yuragida qandaydir g‘alati his paydo bo‘lishini sezardi.

Kun oxirlab borayotgan edi. Mehmonlar asta-sekin galereyani tark eta boshladi. Roseanna esa oxirgi ishlarini yakunlab, materiallarni yig‘ayotgan paytda Taehyung sekin uning yoniga keldi.

— Bugun qanday kun bo‘ldi, deb o‘ylaysiz? — so‘radi u sokin ohangda.

— Men uchun hayajonli va ilhomlantiruvchi kun bo‘ldi, — javob berdi Roseanna.

Taehyung kulimsirab, galereyadagi chiroqlar o‘chirilayotganini kuzatdi.

— Yaxshi san’at insonni o‘zgartiradi. Balki bugun siz ham o‘zgarish sari bir qadam qo‘ygandirsiz?

Roseanna bir lahzaga o‘ylanib qoldi. Haqiqatan ham, bugun u ichki dunyosida nimadir o‘zgarganini sezdi. Bu o‘zgarish nimadan iborat ekanini aniq bilmasa-da, uning hayotiga yangi bo‘lim kirayotganini yuragi bilan his qilardi.

Shu payt Taehyung cho‘ntagidan kichik qog‘oz olib chiqib, unga uzatdi.

— Bu nima? — so‘radi Roseanna hayron bo‘lib.

— Bugun ko‘rgazmada eng sevimli rasmingiz qaysi biri bo‘ldi?

— Sizning "Bahar xotiralari" rasmingiz, — dedi u shubhasiz.

— Unda, bu sovg‘a siz uchun.

Roseanna qog‘ozni ochdi va uning ichida "Bahar xotiralari" rasmining kichik nusxasi borligini ko‘rdi. Uning yuragi yana bir bor tez ura boshladi.

— Rahmat…

— Men ertaga yana kelaman. Balki o‘zingizning rasmlaringizni ham ko‘rsatarsiz?

Roseanna ichida shirin hayajonni his qildi.

— Balki…

— Unda ko‘rishguncha, Roseanna, — deya u muloyim tabassum bilan ortiga burildi va sekin galereyadan chiqib ketdi.

Roseanna esa uning ortidan qarab qoldi. Yuragida qandaydir shirin his uyg‘onayotgan edi.

Davomi bor…

Tales of heart ❤️

2025-03-02T06:33:30.368Z

New Fanfic

TANISHTIRUV

FF nomi: Tales of Heart
Janr: Romantika, Baxtli hayot, Drama
Asosiy mavzu: Chin sevgi barcha qiyinchiliklardan ustun keladi

Qahramonlar:

Roseanna – Mehribon, quvnoq va orzulari katta qiz. U hayotni sevadi va har bir kunni go‘zallik bilan qarshi oladi.

Taehyung – Jiddiy, lekin yuragi iliq yigit. U san’at va musiqaga mehr qo‘ygan, hayotda baxtni oddiy narsalarda topishga ishonadi.

Qisqacha mazmun:
Roseanna va Taehyungning hayoti tasodifan kesishadi. Avvaliga ular bir-biriga mutlaqo qarama-qarshi bo‘lib tuyuladi: Roseanna – hayotga kulib boqadigan qiz, Taehyung esa sokin va bosiq yigit. Ammo vaqt o‘tishi bilan ular bir-birining qalbiga yaqinlashadi.

Sevgi – bu faqat romantik hikoya emas, balki do‘stlik, tushunish va baxtni birga yaratish san’ati. Roseanna va Taehyung birgalikda quvonchli damlarni boshdan kechirib, bir-birlarini qo‘llab-quvvatlaydi. Ular sevgi orqali har bir kunni yanada go‘zal qilishni o‘rganadi.

Bu hikoya baxtli hayot, sof sevgi va chinakam tushunish haqida. Chunki yurak bilan his qilingan har bir lahza – bu Tales of Heart!

Broken heart 💔

2025-02-28T11:33:17.681Z

4-qism

Tae ustozni oldidan qaytib uni yana uyda kaltaklay boshladi ertasi kuni
Bugungi kun
Ynni qoʻllari koʻkargan koʻzlari ishib ketgan koʻzini tegi ham koʻkargan edi

Ynga bu qismda ayanchli ahvolga tushadi 😭😭

Taehyung ustozning oldida qo‘llarini cho‘ntagiga solib turardi. Uning yuzida hech qanday xavotir yoki afsus alomati yo‘q edi. Go‘yo barchasi oddiy narsa edi.

— Nima masala edi, ustoz? – dedi u sovuq ohangda.

Janob Kim unga jiddiy qaradi.

— Senga singling Yn haqida gaplashmoqchiman, Taehyung.

Taehyung biroz bo‘shashdi, ammo hanuz jiddiyligini yo‘qotmadi.

— U haqida nima?

— Singlingni jazolayotganing rostmi? Uni kaltaklayapsanmi?

Taehyungning qoshlari chimirildi.

— Bu oilaviy masala, ustoz. Boshqalar aralashmasligi kerak.

— Yo‘q, bu oilaviy masala emas, Taehyung! – dedi o‘qituvchi qattiq ohangda. – Zo‘ravonlik – jinoiy harakat. Qaerda bo‘lishidan qat’i nazar. Ayniqsa, sening singling ham o‘quvchi! Men bu yerda har bir o‘quvchining xavfsizligini ta’minlashim kerak.

Taehyung lablarini qattiq tishladi.

— Men uni tarbiya qilayapman xolos. O‘zingiz ko‘rasiz, u darslarga to‘g‘ri e’tibor bermaydi.

— Singling shunchalik qo‘rqib yashashi kerakmi?! – dedi janob Kim ovozini ko‘tarib. – Men o‘quvchilardan uning badanida ko‘kargan joylari borligini eshitdim. Bu normalmi, Taehyung? Sen bunga qanday baho berasan?!

Taehyungning nafasi og‘irlashdi. U o‘qituvchiga to‘g‘ri qaradi.

— Men shunchaki uni yaxshi bo‘lishini xohlayman. Hayot shafqatsiz. Agar hozirdan qattiq bo‘lmasa, keyin hammasi kech bo‘ladi.

Janob Kim bir necha daqiqa sukut saqladi. So‘ng, chuqur nafas olib dedi:

— Yaxshi. Demak, seni bunday qilayotganingning sababini tushundim. Ammo uslubing mutlaqo noto‘g‘ri, Taehyung. Agar yana bir bor unga qo‘l ko‘targaning haqida eshitsam, bu masalani rahbariyatga yetkazaman. Uyingdagilarga ham xabar beraman.

Taehyungning jag‘i qisildi. U hech narsa demay, teskari burilib chiqib ketdi.

Jungkook esa bularning barchasini eshitib turgan edi. U o‘ziga shunday qaror chiqardi: Endi Ynni hech kimga ezdirib qo‘ymayman.

Ertasi kuni maktabga kelganda Jungkook butunlay o‘zgargandi. U har doim Ynning yonida turardi. Sinfdoshlar unga masxaraomuz qaraganlarida yoki Aurora o‘tkir gaplar bilan ustidan kulmoqchi bo‘lganda, Jungkook har doim uning oldida turardi.

Aurora Ynning oldiga kelib dedi:

— Voy, nima bo‘ldi, "bechora" qiz? Kecha uyda ham yig‘ladingmi?

Lekin Jungkook darrov gapga aralashdi.

— Aurora, sen nimani bilasan o‘zi? – dedi u jiddiy ohangda. – Yn sendan kuchliroq. Hozir u o‘zining haqiqiy qadrini tushunib borayapti. Lekin sen hali ham o‘zingga keraksiz muammo orttirayapsan.

Aurora lablarini burib qo‘ydi.

— Voy, yo‘q bo‘lib qolsam kerak qo‘rqib! Sen ham buning tarafini olasanmi?

— Men adolatni himoya qilaman. – dedi Jungkook sovuq ohangda. – Shuning uchun yaxshisi, Ynni tinch qo‘y.

Aurora hech narsa deya olmadi. Chunki u Jungkookning gapidan cho‘chib ketgandi.

Yn esa hayratda edi. Hech kim uni ilgari bunday himoya qilmagan edi. U asta Jungkookga qaradi va yuragi iliqlik bilan to‘ldi.

U endi yolg‘iz emas edi…

Yn uzoq vaqt jim qoldi. Aurora uni yana xo‘rlashga urinishini kutayotgan edi, ammo bugun bu sodir bo‘lmadi. Jungkookning keskin va qat’iy javobi Aurora va uning do‘stlarini shunchalik hayratda qoldirgandiki, ular bir-birlariga qarab hech narsa deya olishmadi.

Yn hali ham hayratdan qutula olmasdi. Uni hech kim avval bunday himoya qilmagan edi. Odatda, hamma unga befarq yoki masxara bilan qarardi. Lekin Jungkook... U boshqacha edi.

Jungkook esa unga o‘girilib dedi:

— Endi sen hech qachon yolg‘iz emassan, Yn. Kimdir senga tegmoqchi bo‘lsa, men shu yerdaman.

Yn uning ko‘zlariga qaradi. Unda hech qanday masxara yoki achinish yo‘q edi – faqat haqiqat va ishonch.

— Nega bunday qilyapsan? – deya pichirladi Yn.

Jungkook yelkasini qisdi.

— Sababi, men sening kuchli ekanligingni bilaman. Seni o‘z himoyang ostiga olishim kerak emas, aslida. Sen o‘zing ham bunga qodirsan. Faqat, hozircha... senga yordam kerak.

Yn ko‘zlarini pirpiratdi. U bu gapga ishonishni xohlayotgandi, ammo yuragining bir qismi hali ham shubhalanardi.

Shu payt dars boshlanib qoldi. O‘qituvchi kirib keldi va sinf o‘quvchilari joy-joylariga o‘tirishdi.

Bugun Yn darslarga odatdagidan ko‘ra faolroq qatnashdi. U oldin ham yaxshi o‘qir edi, lekin kamdan-kam hollarda qo‘l ko‘tarib, javob berardi. Lekin bugun... u hatto o‘qituvchining bir necha savollariga javob berdi.

Aurora va uning do‘stlari shokka tushgan edi. Ular doimo Ynni "yomon o‘quvchi" deb hisoblashgan va undan past bo‘lishi uchun harakat qilishgan. Lekin bugun Yn ulardan ham faolroq edi.

— Yn, sen bugun yaxshi ishlading. – dedi janob Kim dars tugaganida. – Senda har doim ham shunday bilim bor edi, lekin seni nimalardir ortga tortayotgandi. Bugun esa sen o‘z kuchingni ko‘rsatding. Davom et, bo‘ladimi?

Yn asta bosh irg‘adi. Bu ta’rif unga yoqdi.

Lekin dars tugagandan so‘ng o‘qituvchi Taehyungni oldiga chaqirdi.

— Men senga kecha nima degan edim, Taehyung? – dedi o‘qituvchi jiddiy ohangda.

Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, nigohini chetga oldi.

— Bilaman...

— Demak, kecha mendan keyin yana unga qo‘l ko‘targansan. – dedi janob Kim.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Men faqat uni to‘g‘ri yo‘lga solmoqchiman. Shunday qilishim kerak...

— Yo‘q, sen uni faqat qo‘rqitayapsan, xolos. – dedi o‘qituvchi qattiq ohangda. – Lekin bugun sening e’tiboringni bir narsaga qaratmoqchiman. Yn bugun sinfda eng faol o‘quvchilardan biri bo‘ldi. O‘z bilimini ko‘rsatdi. Bunday natijani sening kaltaklaring emas, unga bo‘lgan qo‘llab-quvvatlash olib keldi.

Taehyung bir lahzaga sukut saqladi.

— Men...

— Sen singlingni baxtli qilishni istaysanmi? – deya so‘radi o‘qituvchi.

Taehyung sekin bosh irg‘adi.

— Unda uni kaltaklashni bas qil. Agar u xatoga yo‘l qo‘ysa ham, muhokama qil. Urishma. Uni tingla. Qo‘llab-quvvatla.

Taehyung og‘ir xo‘rsindi. Bu gaplar unga yoqmadi, lekin u bu haqiqat ekanligini tushunib turardi.

— Mayli... – deya pichirladi u.

O‘qituvchi unga sinchkovlik bilan qarab oldi.

— Men senga ishonaman. Lekin agar yana bir bor unga ozor berganingni eshitsam, jazo yanada qattiqroq bo‘ladi.

Taehyung hech narsa demadi va sekin chiqib ketdi. U bular haqida o‘ylashni xohlamasdi, lekin yuragining tubida hammasi to‘g‘ri ekanligini his qilardi.

Yn uyga yetib kelganida yuragi g‘ash edi. U bugungi voqealardan so‘ng biroz yengillik his qilgan bo‘lsa-da, yuragining bir chekkasida nimadir g‘ashlik berayotganini sezardi. U ichki sezgilariga ishonardi, va aynan shu his-tuyg‘ular hozir uni vahimaga solayotgandi.

Mashinadan tushib, eshik tomon yurdi. Yurak urishi tezlashdi. Uy darvozasi sekin ochildi, lekin ichkarida hech qanday shovqin yo‘q edi. Hamma go‘yo nimalarnidir kutayotganday edi. Yn harn doimgidek poyabzalini yechdi va xonasiga yurmoqchi bo‘ldi, lekin shu onda akasining sovuq ovozi eshitildi:

— Tush xonaga.

Uning ovozi oddiy buyruqdek yangragan bo‘lsa ham, unda g‘azab, nafrat va sovuqlik bor edi. Yn shundoqqina eshik oldida to‘xtadi va boshini asta ko‘tardi. Taehyung uning qarshisida turardi. Ko‘zlari jahl va alam bilan to‘lib-toshgan, lekin lablari qattiq siqilgan edi.

Yn bilardi. Hozir yana jazolash boshlanadi.

— Men hech narsa qilmadim... – deya pichirladi u.

— Sen nima qilding, nima qilmading – men bilmayman. – dedi akasi keskin ovozda. – Lekin bilganim bitta narsa – sen hali to‘liq jazolangansan deb o‘ylama.

U asta oldinga yurdi. Yn ortga tisarildi. Yuragi qattiq ura boshladi.

— Tae... iltimos... – deya titroq ovozda pichirladi u.

— Iltimos? – dedi Taehyung kinoya bilan. – Sen men bilan hazillashyapsanmi?

Uning nigohi yana o‘sha sovuq, o‘sha shafqatsiz nigohga aylandi. U belidagi kamarini oldi va shundoqqina Ynning ko‘z o‘ngida qo‘liga mahkam o‘rab, pastga tushirdi.

— Yonboshlab yot! – buyurdi u.

Ynning oyog‘i qaltirab ketdi. Yo‘q. Yana emas. U bugun juda charchagan edi. Hozir esa bu azob yana boshlanishi kerakmidi?

— Men yot deb aytdim!

Yn chidolmay, joyida qotib qoldi. U bir lahzaga, bitta soniyaga bo‘lsa ham bu haqiqat emasligini o‘ylagisi keldi.

Shu onda kamar havo orqali uchib kelib, uning orqa tomoniga qattiq tegdi.

— AHH! – deya qichqirdi Yn og‘riqdan.

Ikkinchi zarba. Uning tizzalari qaltiradi. U shunchaki yiqilib tushgisi kelardi, ammo bu ham ruxsat etilmasdi. Uchinchisi... to‘rtinchisi...

Og‘riq ichiga singib borardi. Butun vujudida oldingi kaltaklarning izlari bor edi, ularga yana yangi jarohatlar qo‘shilayotgan edi.

— Sen hali dars olmagansan! – baqirdi Taehyung. – Men nima desam, o‘sha bo‘ladi!

— Iltimos... – Yn deyarli bo‘g‘iq ovozda pichirladi.

Taehyung bir lahza to‘xtadi. Uning ko‘zlari bir muddat o‘zgargandek bo‘ldi. Go‘yo ichidagi shafqatsizlik bilan kurashayotganday edi. Lekin u yana oldingiday qotib qoldi.

U kamarni stolga tashladi.

— Bu hali tugamadi.

Yn zo‘rg‘a turgancha, titrab qoldi. Uning ko‘z oldi qorong‘ilashdi.

— Sen ertadan boshlab bir haftaga boshqa joyga ketasan.

Ynning yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

— Qayerga? – deya titroq ovozda so‘radi u.

— Bu haqida bilishing shart emas.

Taehyungning ovozi bu safar biroz yumshoqroq edi. Yn uni tanirdi. Har doim shunday bo‘lgan – avvaliga shafqatsiz jazolash, so‘ng esa unga achinish. Ammo bu hech narsani o‘zgartirmasdi.

— Iltimos, meni boshqa joyga yuborma...

— Meni qiziqtirmaydi! – deya baqirdi akasi. – Sen hali hammasini tushunmading!

Ynning butun vujudi qaltirardi. U qayerga ketayotganini aniq bilmasdi, lekin yuragi nimanidir his qilardi. Bu oddiy "dam olish" emas. Bu oddiy sayohat ham emas. Bu joy... bu joy unga shafqat qilmaydi.

U hozir juda charchagan edi. Uzoq jazodan so‘ng ko‘zlari ohista yumildi. Hamma narsa asta-sekin qorong‘ilashdi.

Va u hushidan ketdi.

Yn hushidan ketganida, atrof sukunatga cho‘mgan edi. Onasi va ammasi hech narsa demadi. Ular har doimgidek bu vaziyatga aralashishni istashmadi. Ularning nigohida bir necha lahzalik achinish aks etgan bo‘lsa-da, bu faqat o‘tkinchi holat edi.

Taehyung biroz unga qarab turdi. Uning o‘zi ham ichida nimadir g‘ashlik sezayotgandi, lekin buni o‘ziga tan olmasdi. Shunchaki, orqaga tisarildi va chuqur nafas oldi.

— Mana shu qiz hech qachon o‘zgarishmaydi... – deya ichida o‘yladi.

U sekin qadam tashlab, xonadan chiqib ketdi.

Tushdan keyin

Yn ko‘zini ochganida, osmon allaqachon qorayib borayotgan edi. U chuqur nafas oldi va boshini ko‘tarishga harakat qildi, lekin og‘riq butun tanasini qamrab olgan edi.

U biroz joyiga qaradi – hali ham o‘z xonasida edi. Hech kim yo‘q. Faqatgina xonaning bir chetida qo‘lida bir stakan suv ushlab turgan Jungkook paydo bo‘ldi.

— Seni hushiga kelishingni kutdim. – dedi u ohista.

Yn beixtiyor bosh chayqadi.

— Nega kelding?

— Senga yordam berish uchun.

Yn yelkasini qisdi.

— Hech kim yordam bera olmaydi...

Jungkook bir qadam oldinga yurdi va stakanni stolga qo‘ydi.

— Nega bunchalik bo‘shsan, Yn? Nega shunchaki qabul qilib o‘tiraverasan?

Ynning ko‘zlari yoshga to‘ldi.

— Chunki men hech kim emasman, Kook. Menda hech narsa qolmadi.

Jungkook unga tikildi. U Ynning ko‘zlaridagi chuqur og‘riqni his qilardi. Bu oddiy ranjish emas edi. Bu butun hayoti davomida jamlangan, hech qachon bosilmayan dard edi.

— Senga kim shunday dedi?

Yn javob bermadi. Faqat ko‘zlarini pastga tikdi.

Jungkook ohista cho‘kkalab, uning bilaklaridan ushladi.

— Menga qara.

Yn sekin yuzini ko‘tardi.

— Hech kim senga hech kimligingni aytish huquqiga ega emas. Sen kuchli bo‘lishing kerak, Yn.

Yn titrab, qo‘llarini tortib oldi.

— Sen meni tushunmaysan...

Jungkook kulib qo‘ydi.

— Meni tushunmaydi, deysanmi? Men ham hayotimda juda ko‘p azob chekkanman, Yn. Men ham o‘zimni keraksiz his qilganman.

U asta yoniga o‘tirdi.

— Sen yolg‘iz emassan. Endi men borligimni unutmang.

Yn og‘zini ochdi, lekin so‘z topa olmadi. Jungkookning ovozi juda ishonchli, juda samimiy eshitildi. U hech qachon kimdandir bunday iliqlikni sezmagandi.

Jungkook asta o‘rnidan turdi.

— Endi turing. Seni yana yerga urishlarini xohlamayman.

Yn asta bosh irg‘adi va tisarilgancha, yotgan joyidan qo‘zg‘aldi.

Uzoq safar

Oradan bir necha kun o‘tdi. Yn esa bu davr ichida ko‘p narsani o‘ylab chiqdi. Akasi unga qayerga ketishini hali ham aytmagan edi. Faqatgina bugun tongda unga sovuq ovozda shunday dedi:

— Hamma narsangni yig‘ishtir. Kechqurun ketamiz.

Yn bu so‘zlarni eshitib, ich-ichidan titrab ketdi. Uning yuragi tez-tez urardi. Bilmadi, bu qo‘rquvmi yoki hayajon, lekin yuragi buni yomon narsa ekanini his qilayotgandi.

Jungkook unga hech narsa demadi. U faqat so‘nggi darsdan so‘ng:

— Men sen bilanman. – dedi va ko‘z qisdi.

Yn biroz yengillik his qildi, lekin yuragidagi og‘riq yo‘qolmagandi.

Kech bo‘ldi.

Yn mashinaga o‘tirdi. Yonida akasi. Mashina harakatga tushdi. Ichkarida faqat sukunat hukm surardi.

— Biz qayerga ketyapmiz? – deya so‘radi Yn.

— Hali bilasan. – deya sovuq javob berdi Taehyung.

Mashina asta-sekin shahardan uzoqlasha boshladi. Yo‘l uzoq edi. Atrof tobora qorong‘u, tobora g‘amgin bo‘lib borardi.

Ynning qo‘llari qaltirardi.

U ich-ichidan bilardi – bu joydan qaytish oson bo‘lmaydi...

Mashina yo‘lida jimjitlik hukmron edi. Yn oynadan tashqariga tikilgancha, yuragida qandaydir og‘irlik sezdi. Atrof tobora qorong‘ulashib, mashina shahardan uzoqlasha boshlagani uning yuragini siqardi.

Taehyung hech narsa demasdi, faqat haydovchilikka e’tibor berardi. U doim shunday edi — qattiqqo‘l va sovuqqon. Yn esa ichida bir necha bor savol berdi: “Qayerga ketyapmiz? Nima uchun meni bu joyga olib ketishyapti?” Lekin u bu savollarni berishdan qo‘rqardi.

Nihoyat, uzoq yo‘ldan so‘ng mashina bir katta, eski binoning oldida to‘xtadi. Bino atrofida kamdan-kam odam bor edi, ba’zi joylari sinib ketgan, devorlari esa rangi o‘chgan edi. Yn ko‘zlarini katta ochdi. Yuragi tez urishni boshladi.

— Tush. — dedi Taehyung sovuq ovozda.

Yn harakatlanmadi. Ichidan qandaydir og‘ir tuyg‘u kechdi, go‘yo bu joy xavfli ekanini his qilayotgandi.

— Men… men qayerga keldim?

— Savollar berishni to‘xtat. — dedi akasi, keyin eshikni ochib, uni tortib oldi.

Yn zo‘r berib qarshilik qilmoqchi bo‘ldi, lekin Taehyung juda kuchli edi.

— Iltimos… meni bu yerda qoldirma! — deya iltijo qildi Yn.

Taehyung esa unga sovuq nigoh tashladi.

— Bu sening jazong. Endi nima ekanini ko‘rasan.

Ular binoga kirdi. Ichkarisi ham tashqarisi kabi sovuq, tund edi. Devorlarda nam izlari, to‘kilgan bo‘yoqlar, derazalardan esa yaroqsiz pardalar osilib turardi. Ynning yuragi siqildi.

Ular bir eshik oldida to‘xtadi. Taehyung eshikni ochdi va uni ichkariga kirishga majbur qildi.

— Bu yerda qolasiz.

— Nima?! — dedi Yn dahshat ichida.

— Bir hafta. Bu vaqt ichida qanday bo‘lishini o‘zing ko‘rasan.

U eshikni yopmoqchi bo‘ldi, lekin Yn qo‘lini cho‘zdi.

— Akajon… iltimos…

Lekin eshik shiddat bilan yopildi va kalit burildi.

Yn bir necha lahza jim qoldi, nafas ololmay qoldi.
Yn joyida qotib qoldi. Yuragi shunday tez urayotgan ediki, nafas olishga ham qiynaldi. Qorong‘u xonada faqat kichkina derazadan tushayotgan xira yorug‘lik bor edi. U atrofga qaradi—eski yog‘och karavot, devorda zang bosgan temir ilgak va burchakda chang bosgan stul.

— Bu joy… qamoqxonaga o‘xshaydi… — pichirladi u.

U beixtiyor eshikni itardi, lekin u qulflangan edi. Tizzalari qaltiradi. Ichidan qandaydir og‘riq o‘tib, yuragiga og‘irlik berdi.

— Nega? Nega meni bu yerga olib keldi? — u peshonasini eshikka qo‘yib, ko‘zlarini yumdi.

Ko‘ngli buzilib, ko‘ziga yosh keldi. Ammo yig‘lamaslikka harakat qildi. "Agar hozir yig‘lasam, bu mening ojizligimni bildiradi", deb o‘yladi.

U sekin burchakka bordi va o‘tirib oldi. Barmoqlari titrar, yuragi esa hali ham tinchlanmagan edi. Yana akasi bergan kaltaklar tanasini qattiq og‘ritib turardi.

Kunlar qanday o‘tishini bilmasdi. Oziq-ovqat olib kelishsa ham, u ovqatlanishga ishtiyoq sezmasdi. Bir necha kun davomida faqat jim o‘tirdi, xonadan chiqishga harakat ham qilmadi. Har safar qadam tovushlari eshitsa, yuragi hapqirib ketardi—"Ehtimol, akam meni olib ketish uchun keldi?" lekin har safar u xafa bo‘lib, yana jim o‘tirardi.

Oradan uch kun o‘tdi. Xonaga Taehyung kirib keldi. U hali ham sovuqqon edi.

— Hali o‘zgarmadingmi? — dedi u qo‘llarini cho‘ntakka solib.

Yn asta boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan, ranggi oqarib ketgan edi.

— Meni uyga olib ket… — deya shivirladi u.

Taehyung uning oldiga keldi va pastga engashdi.

— Agar shunday qilsam, yana eski holingga qaytasan. O‘zingni tutishni o‘rganmaguningcha bu yerda qolasan.

Yn lablarini tishlab, ichida yig‘lab yubordi. Ammo ovoz chiqarib yig‘lashni istamadi.

— Meni nafrat qilishingni xohlamayman… — deya shivirladi u.

Taehyung bir lahza sukut saqladi. Ko‘zlariga bir qaradi-da, asta orqasiga burilib chiqib ketdi.

Eshik yana qattiq yopildi.

Yn esa yana yolg‘iz qoldi.