CHAPTER - 4

" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi.

4_epizod.

Bar ichidagi havo qotib qolgandi. Stol ustida chala qolgan viski stakani va uning yonida yotgan qora metall qoplamali to'pponcha Kim Seokjinning niyati qanchalik jiddiyligidan dalolat berardi. U o'rnidan sekin turdi. Qora palto etaklarini to'g'rilab, ortiga o'girildi va zaldagi yigitlariga qaradi. Hammasi tayyor edi. Qora kurtkalar kiygan, qo'llarida qurollar ushlagan sodiq odamlari uning birgina ishorasini kutib turgandi.

— Vaqt keldi, – dedi Seokjin past, ammo sovuq va qat'iy ovozda.

Ular birin-ketin tashqariga chiqishdi. Ko'chada qorong'ulik hukmron edi. Tungi shahar chiroqlari ostida qora rangli beshta mashinadan iborat karvon shiddat bilan harakatga keldi. Seokjin mashinaning old o'rindig'ida o'tirib, oynadan tashqariga qarardi. Uning xayolida faqat bitta narsa charx urardi: Jimin bilan bo'ladigan bu to'qnashuv barcha savollarga javob berishi va ortiqcha qarama-qarshiliklarga nuqta qo'yishi kerak edi. Bu shunchaki oddiy qasos yoki xohish emas, bu uning taqdiri edi.
Mashinalar karvoni shahar chetidagi qo'riqlanadigan Jiminning qarorgohi darvozasi oldiga kelib to'xtadi. Qo'riqchilar hushyor tortib, qurollarini o'qtalishga ulgurmasdan, Seokjinning odamlari tezkor harakat bilan vaziyatni o'z nazoratiga olishdi. Seokjin og'ir qadamlar bilan mashinadan tushdi. Uning nigohlari qarorgoh binosiga qaratilgandi.
Shu payt bosh qarorgoh eshiklari ochilib, Park Jiminning o'zi o'z odamlari qurshovida tashqariga qadam qo'ydi. Ikki raqibning ko'zlari qorong'uda bir-biriga qadaldi. Jimin Seokjinning qurollangan odamlariga qarab sovuq va istehzoli jilmaydi. U qo'llarini palto cho'ntaklariga suqqancha, Seokjinning olovli nigohlariga xotirjamlik bilan tikildi.

— Nima boʻldi? Bu nima qiliq, Seokjin — dedi Jimin ovozini balandlatmay.

— Mening qarorgohimga yarim tunda qurol ko'tarib kelish senga to'g'ri kelmas deb o'ylardim. Nima, senga tinchlik yoqmay qoldimi?
Seokjin bir qadam oldinga bosdi, uning qo'lidagi quroli tungi chiroqlar nurida sovuq yaltirab ketdi. Ovozida zarracha ham hazil yoki ikkilanish yo'q edi.

— Meni qushcham sendaligini bilaman. Buni qanday oqlaysan? — dedi u tishlari orasidan, har bir so'zni zaharli o'qdek otib.
Jiminning yuzidagi kulgi bir lahzaga yo'qoldi, ammo u o'zini tezda qo'lga oldi. U Seokjinga biroz yaqinlashdi va pichirlagandek past ovozda javob qaytardi:

— Oqlash? Men qilgan ishlarim uchun hech qachon o'zimni oqlamayman. Agar u sening "qushchang" bo'lsa, nega unda qafasing eshigini ochiq qoldirding? U sendan qochdi, Seokjin. Men esa shunchaki unga boshpana berdim... yoki balki u o'z xohishi bilan mening yonimda qolishni tanlagandir

Seokjinning odamlari qurollarini to'g'rilab, Jiminning yigitlari bilan yuzma-yuz kelishdi. Havodagi kuchlanish eng yuqori nuqtaga yetdi. Istalgan soniyada otishma boshlanib ketishi mumkin edi. Shu payt bino ichkarisidan Mina yugurib chiqdi va ikki qurolli guruh o'rtasidagi sovuq urushni parchalab tashladi. Uning ko'zlarida qo'rquv va yosh qalqirdi. U to'g'ri Seokjin va Jiminning o'rtasiga kelib to'xtadi.
— Seokjin, iltimos qilaman! — uning ovozi titrar, Jiminni himoya qilishga va katta qon to'kilishining oldini olishga harakat qilardi.

— Men siz bilan ketaman, bu janjalni to'xtating!
Seokjin Minaga qarab sovuq tirjaydi. Uning nigohlarida na achinish, na sevgi qolgan edi — faqat nafrat va toshbag'irlik aks etardi. U qurolini sekin pastga tushirdi, lekin aytgan so'zlari Minaning yuragiga o'qdan ham qattiqroq botdi.

— Jajji fohishaginam... mijozlaring kutib qoldi, — dedi u kesatib, Minaning barcha umidlarini yer bilan bitta qilib.
Jimin Seokjinning bu so'zlaridan keyin g'azabdan mushtlarini tugdi. U Minani o'z ortiga o'tkazmoqchi bo'lib bir qadam bosdi

— Tilginga ehtiyot bo'l, Seokjin! Mening hududimda turib uni bu yorlig' bilan haqorat qila olmaysan! — varilladi Jimin.
Mina esa Seokjinning so'zlaridan butkul muzlab qolgandi. U Seokjinning o'zgarganini bilardi, ammo bunchalik vahshiylashib ketganini tasavvur ham qilmagandi...

Mashina ichidagi havo qorong‘u va og‘ir edi. Tashqarida tungi shahar chiroqlari shiddat bilan o‘tib borar, salon ichida esa faqat dvigatelning past ovozi eshitilardi. Seokjin orqa o‘rindiqda o‘tirgancha, yonidagi Minaga nafrat va ehtiros aralash tikildi. U to‘satdan qizni o‘ziga tortib, kuch bilan tizzasiga o‘tqizdi.

— Kim Seokjin: Meni jajji fohishaginam... quyosh qondan chiqib ketyapsan, — dedi u ovozini pastlatib, qizning qulog‘iga pichirlarkan. Uning so‘zlarida ham zahar, ham egalik qilish hissi bor edi.

Mina hech qanday qarshilik ko‘rsata olmasdi. U o‘sha yerdagi odamlardan biri, hamma narsadan mahrum bo‘lgan bir fohisha edi. Ustiga-ustak, dadasining hayoti Seokjinning qo‘lida ekanligi uning irodasini butkul sindirgandi. Qiz ko‘zlarini chirt yumgancha, taqdiriga tan berib, jimgina qotib qoldi.
Seokjin qizning bu ojizligidan yanada kuch oldi. U Minaning lablaridan shafqatsizlarcha va ehtiros bilan bo‘sa oldi. So‘ng lablarini uning bo‘yniga surib, nozik terisidan o‘pa boshladi. Qizning vujudi titrardi. Seokjin to‘xtamadi, qo‘llarini sekin yuqoriga surib, uning kiyimlariga qo‘l cho‘zdi...

Mina indamadi. U ko‘zlaridan oqayotgan yoshlarni berkitishga ham urinmay, jimgina Seokjinning harakatlariga chidab turardi. Seokjin qizning ojizligidan foydalanib, uning ko‘ylak tugmalarini sekin-asta, birin-ketin yecha boshladi. Salondagi ehtirosli va og‘ir muhitni to‘satdan haydovchining vahimali baqirig‘i buzib yubordi:
— Janob! Tormoz... tormoz ishlamayapti! Pedallar bo‘ysunmayapti!
Shu lahzada mashina tezligi boshqaruvdan chiqib, dahshatli darajada tezlashdi. Seokjin nima bo‘layotganini anglashga ulgurmay, haydovchi rulni burishga urindi, biroq ulkan qora sedan yo‘l chetidagi chegaradan chiqib ketdi. Mashina dahshatli tezlikda to‘g‘ri kelayotgan beton ustunga borib urildi.
Zarba shunchalik kuchli ediki, mashina eshigi chok-chokidan so‘kilib ketdi va Seokjin shiddat bilan mashina salonidan tashqariga otilib, qattiq yerga quladi. U asfaltdan bir necha metr nariga, butalar orasiga borib tushgandi.
Atrof tuman va qorong‘ulik. Seokjin tanasidagi chidab bo‘lmas og‘riqdan qonga belangan holda ko‘zlarini arang ochdi. Uning nigohi uzoqroqda pachoqlanib yotgan mashinaga tushdi. Shu on... quloqlarni qomatga keltiruvchi portlash ovozi yangradi. Mashina bir soniyada ulkan olov ichida qoldi.
Mina hali ham o‘sha mashina ichida edi. Seokjin ko‘z oldida yonayotgan ana shu dahshatli manzarani ko‘rdi va ortiq og‘riqqa dosh berolmay, hushidan ketdi.

Shifoxona .......

Kasalxona palatasidagi apparatlarning bir maromdagi zerikarli ovozi Kim Seokjinning qulog‘iga uzoq-uzoqdan eshitilayotgandek edi. U ko‘zlarini arang ochdi. Oppoq shift va burniga urilgan dori hidi uning tirik qolganidan dalolat berardi. Butun tanasi, ayniqsa boshidagi chidab bo‘lmas og‘riq mashina portlashini yodiga soldi. O‘sha olov, o‘sha dahshatli manzara ko‘z oldida qaytadan jonlandi.
Palataga shifokor va uning omon qolgan bir nechta yigitlari kirib kelishdi. Seokjin bor kuchini yig‘ib, ovozini chiqardi:

— Mina... U qani? — uning ovozi xirillab chiqdi.

Yigitlari bir-biriga qarab, boshlarini egishdi. Hech kim gap boshlashga botinolmasdi. Nihoyat, shifokor og‘ir xo‘rsinib, unga yaqinlashdi:

— Janob Kim, o‘zingizni qo‘lga oling. Mashina butkul yonib ketgan. Portlash joyidan faqat sizni omon olib qolishga ulgurdik. O‘sha mashinada bo‘lganlardan faqat bitta o‘zingiz tirik qoldingiz.
Seokjinning yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Mina o‘ldi... Mening jajji qushcham o‘sha olov ichida kulga aylandi... Uning ichida allaqachon so‘nib bo‘lgan tuyg‘ular o‘rnini cheksiz g‘azab va qasos hissi egalladi. Biroq u bir narsani aniq bilardi: bu oddiy texnik nosozlik emas edi. Tormoz tizimini kimdir ataylab buzgan. Va bu ish Park Jiminning uslubiga mutlaqo o‘xshamasdi. Bu Seokjinning mutlaqo boshqa ashaddiy dushmanining ishi edi. U o‘z dushmanlarini birma-bir yer tishlatishga qasam ichdi.
------------------------------
Ayni shu vaqtda — shahar chetidagi maxfiy klinikalardan birida:
Mina ko‘zlarini ochdi. Uning badanida yengil jarohatlar bor edi, ammo u o‘lmagandi. Tepadagi chiroq nurida uning tepasida xavotir bilan qarab turgan Park Jimin namoyon bo‘ldi.
Aslida, Seokjinning mashinasi harakatlanishidan oldin, Jimin vaziyat xavfli ekanini va Seokjinning boshqa dushmanlari pistirma qo‘yganini sezib qolgandi. Ular mashinani ta’qib qilishgan va ustunga urilish lahzasida, Seokjin mashinadan otilib ketgach, Jimin va uning odamlari soniyalar ichida mashina eshigini buzib, Minani portlashdan oldin qutqarib olishga ulgurishgandi.
Jimin Minaning titrayotgan qo‘llaridan tutdi:
— Qo‘rqma, Mina. Hammasi ortda qoldi. Endi sen xavfsiz joydasan. U seni boshqa qiynay olmaydi. Seokjin seni o‘ldi deb o‘ylayapti.
Mina jimgina yig‘lab yubordi. U qutulganidan xursand edi, biroq dadasining taqdiri hali ham noma’lumligicha qolayotgandi...

────────────•◈•────────────

Kasalxona palatasidagi apparatlarning bir maromdagi zerikarli ovozi Kim Seokjinning qulog‘iga uzoq-uzoqdan eshitilayotgandek edi. U ko‘zlarini arang ochdi. Oppoq shift va burniga urilgan dori hidi uning tirik qolganidan dalolat berardi. Butun tanasi, ayniqsa boshidagi chidab bo‘lmas og‘riq mashina portlashini yodiga soldi. O‘sha olov, o‘sha dahshatli manzara ko‘z oldida qaytadan jonlandi.
Palataga shifokor va uning omon qolgan bir nechta yigitlari kirib kelishdi. Seokjin bor kuchini yig‘ib, ovozini chiqardi

— Mina... U qani? — uning ovozi xirillab chiqdi.
Yigitlari bir-biriga qarab, boshlarini egishdi. Hech kim gap boshlashga botinolmasdi. Nihoyat, shifokor og‘ir xo‘rsinib, unga yaqinlashdi:
— Janob Kim, o‘zingizni qo‘lga oling. Mashina butkul yonib ketgan. Portlash joyidan faqat sizni omon olib qolishga ulgurdik. O‘sha mashinada bo‘lganlardan faqat bitta o‘zingiz tirik qoldingiz.
Seokjinning yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Mina o‘ldi... Mening jajji qushcham o‘sha olov ichida kulga aylandi... Uning ichida allaqachon so‘nib bo‘lgan tuyg‘ular o‘rnini cheksiz g‘azab va qasos hissi egalladi. Biroq u bir narsani aniq bilardi: bu oddiy texnik nosozlik emas edi. Tormoz tizimini kimdir ataylab buzgan. Va bu ish Park Jiminning uslubiga mutlaqo o‘xshamasdi. Bu Seokjinning mutlaqo boshqa ashaddiy dushmanining ishi edi. U o‘z dushmanlarini birma-bir yer tishlatishga qasam ichdi.
Ayni shu vaqtda — shahar chetidagi maxfiy klinikalardan birida Mina ko‘zlarini ochdi. Uning badanida yengil jarohatlar bor edi, ammo u o‘lmagandi. Tepadagi chiroq nurida uning tepasida xavotir bilan qarab turgan Park Jimin namoyon bo‘ldi. Aslida, Seokjinning mashinasi harakatlanishidan oldin, Jimin vaziyat xavfli ekanini va Seokjinning boshqa dushmanlari pistirma qo‘yganini sezib qolgandi. Ular mashinani ta’qib qilishgan va ustunga urilish lahzasida, Seokjin mashinadan otilib ketgach, Jimin va uning odamlari soniyalar ichida mashina eshigini buzib, Minani portlashdan oldin qutqarib olishga ulgurishgandi.
Jimin Minaning titrayotgan qo‘llaridan tutdi:
— Qo‘rqma, Mina. Hammasi ortda qoldi. Endi sen xavfsiz joydasan. U seni boshqa qiynay olmaydi. Seokjin seni o‘ldi deb o‘ylayapti.
Mina jimgina yig‘lab yubordi. U qutulganidan xursand edi, biroq dadasini taqdiri hali ham noma’lumligicha qolayotgandi...
Oradan ikki soat o‘tgach, Jimin charchagan va chigallashgan xayollar bilan uyiga yetib keldi. Qarorgoh ichi jim-jit, ammo iliq edi. U to‘g‘ri oshxona tomon yurdi va eshik oldida to‘xtadi. U yerda Yn gaz plitasi qarshisida kuymalanib, kechki taom pishirayotgan edi. Uning borlig‘i va uyning sokin muhiti Jiminning ichidagi qorong‘ulikni biroz yoritgandek bo‘ldi. Jimin sekin qadamlar bilan uning ortidan yaqinlashdi va bugungi dahshatli voqealardan keyin qizni yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqqandek, to‘satdan Ynni ortidan mahkam quchib oldi.
Kutilmagan teginishdan Yn cho‘chib ketdi, vujudi titrab, qo‘lidagi kapgir deyarli tushib ketayozdi. U shoshib Jiminning qo‘llaridan chiqishga urindi va ortiga o‘girilib, unga shubhali hamda sovuq nigoh qadadi.

— Janob Park Jimin, bu nimasi? Bizning nikohimiz shunchaki sohta! Menga yaqinlashib, tegmang! — dedi u g‘azab va hayronlik aralash ovozda.
Jimin qizning so‘zlaridan keyin qo‘llarini sekin tushirdi. Uning ko‘zlarida charchoq va aytolmagan alamli tuyg‘ular aks etdi. U bir qadam ortga chekinib, chuqur xo‘rsindi.

— Bilaman... Shunchaki o‘zimni boshqara olmadim, — dedi u ovozi pastlab, ko‘zlarini olib qo‘char ekan. Biroq uning ichidagi jilovlab bo‘lmas istak va bugungi o‘lim bilan yuzma-yuz kelish hissi barcha taqiqlarni parchalab tashlagandi. U yana bir qadam oldinga bosdi.

— Yn, ortiq chidolmayman! Nega men o‘zimning narsamni boshqaga berishim kerak?!
Yn yigitning kutilmagan gapi va uning ko‘zlaridagi vahshiyona nigohdan qo‘rqib, shoshib ortga surildi.

— Nima?.. — uning ovozi arang chiqdi.

Jimin qiz va o‘zi o‘rtasidagi masofani bir qadamda yo‘q qildi. U Ynni oshxona peshtaxtasiga qisib, qochishga yo‘l qoldirmadi.

— Shartnoma bilan ishim yo‘q! Seni xohlayman, mittivoy... — dedi u har bir so‘zini qat’iy va ehtiros bilan ta’kidlab, qizning gapini og‘zida qoldirib, lablaridan shafqatsizlarcha o‘pdi.
Jimin qizni to‘satdan dast ko‘tarib, ikkinchi qavatdagi yotoqxonaga olib chiqdi va to‘shakka yotqizdi. Yn ko‘zlaridan oqqan yoshlarni to‘xtata olmay, bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatishga urindi.

— Yolvoraman, qo‘yib yuboring... Sizga faqat pul kerak-ku! — uning ovozi yig‘i aralash eshitildi.
— Sen undanda muhimsan, — dedi Jimin pichirlab.
Jimin qizning ikkala qo‘lini tepaga ko‘tarib, bir qo‘li bilan mahkam ushladi va uning kiyimlarini birin-ketin yechishda davom etdi. Xonadagi og‘ir va issiq havo qizning ojiz yig‘isiga qorishib ketdi. Ammo shu lahzada Yn ichidagi so‘nggi kuch-quvvatini yig‘ib, bor ovozi bilan baqirdi:

— Jimin, bas! — deya yigitni butun kuchi bilan ko‘kragidan itarib yubordi.

Bu kutilmagan zarbadan Jimin to‘xtab qoldi, qo‘llari bo‘shashdi. Fursatdan foydalangan Yn to‘shakdan sapchib turdi, kiyimlarini to‘g‘rilab, unga alam aralash tikildi:

— Meni tinch qo‘ying! Yolg‘iz qolmoqchiman! — dedi-yu, xonadan yugurib chiqib, boshqa xonaga kirib eshikni ichkaridan qulflab oldi

Jimin POV:

Xona birdan sovuq va bo‘m-bo‘sh bo‘lib qoldi. Men to‘shak chetiga o‘tirib, qo‘llarim bilan boshimni changalladim. Mening aybim nima? Uni sevganimmi?! Nega u menga bunchalik befarq? Men faqat uni himoya qilmoqchi edim. Ammo mening bu aqldan ozdiruvchi sevgim uni faqat mendan uzoqlashtiryapti.

Parallel Vaqt:
Ayni shu soniyalarda tungi shahar dahshatli xabarlar bilan larzaga keldi. Qora bozorning eng qudratli qiroli — Kim Seokjinning avtohalokatga uchragani shov-shuvga aylandi. Ammo eng katta sir — o‘sha kecha Seokjinning yonida bo‘lgan o‘sha qiz (Mina) portlash joyidan butkul g‘oyib bo‘lgan edi. Qora bozor ahli uni o‘lgan deb hisoblar, ammo uning qayerdaligi ortidagi sirni qidirishga tushgandi. Ular hali o‘yin endi boshlanayotganini bilmasdilar...

4 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_

CHAPTER _8

" bazan eng hafli orzudir "

8_epizod

Xonadagi og‘ir va vahshiyona sukunatni palata eshigining shiddat bilan ochilishi buzib yubordi. Kim Sokjinning changalida tipirchilayotgan Aylin va karavotda qo‘rquvdan qotib qolgan Laura beixtiyor eshik tomonga qarash
Palataga Miren kirib keldi. Shifoxonaning sovuq chiroqlari ostida uning qiyofasi har qachongidan ham sovuqroq va jiddiyroq ko‘rinardi. Atigi ikki kun avvalgi ko‘z yoshlari, dard va azoblar o‘rnini bamisoli toshdan yo‘nilganidek hissiyotsiz, mag‘rur va sovuq bir holat egallagandi. U go‘yo bu dunyodagi bor tuyg‘ularini o‘ldirib bo‘lgandek edi.
Miren xonadagi manzaraga Sokjinning qo‘lidagi Aylinga va karavotda dabdala bo‘lib yotgan Lauraga qarab ham qo‘ymadi. Uning nafrat to‘la o‘tkir nigohlari to‘g‘ri Park Jiminning ko‘zlariga qadandi.

— Sen bu yerda nima qilyapsan? — dedi Miren ovozida zarracha titroqsiz, muzdek ohangda.

— Lauraga qilgan vaxshiyliging kammidi?

Park Jimin kutilmagan bu dadillikdan qoshlarini chimirdi. U o‘ziga bunday ohangda gapirishlariga aslo o‘rganmagandi, ayniqsa hamma narsaga ko‘nib kelgan rafiqasi tomonidan. Jimin labini burib, zaharxanda bilan unga yaqinlashdi:

— Park xonim, eringizga baqiryapsiz, sezmayapsizmi? — dedi u uning mag‘rurligini sindirmoqchi bo‘lib.

Miren bu gapni eshitib, achchiq va istehsoli ohangda "Erim?.." deya kulimsiradi. Uning bu kulgisi ortida ulkan bir nafrat va pushaymonlik yashiringan edi. U ortiqcha bir og‘iz ham so‘z sarflamoqchi emasdek, qo‘lidagi qora papkaga solingan rasmiy hujjatni shartta Jiminning ko‘kragiga otdi. Hujjat varaqlari havoda shitirlab, Jiminning qo‘llariga kelib tushdi.

— Ko‘zim endi ochildi, — dedi Miren Jiminning ko‘zlariga tik qarab

. — G‘alati... Seni besh yil davomida sevganim mening eng ulkan gunohim ekan. Bilasanmi, sen zarracha ham sevgiga arzimaysan. Sen tuyg‘ulari o‘lgan maxluqsan.

Park Jiminning g‘azabdan jag‘ tishlari bir-biriga urildi. Xonada turgan Kim Sokjin ham amakivachchasining bu qadar past urilishini ko‘rib tanaffus qilib qolgandi. Jimin hujjatni siqib ushlagancha, Mirenning ustiga tahdidli qadam tashladi:

— Miren, haddingdan oshma! Qarshingda kim turganini unutma! — deb baqirdi u vajohat bilan.

Miren esa zarracha ham ortga chekinmadi. Uning ko‘zlarida o‘limdan ham qo‘rqmaydigan bir qat’iyat bor edi:

— Maxluqmi yoki qotil? Qaysi taxallus mos seningcha, Park Jimin? — dedi u erkakning yuziga tik boqib.

Jimin g‘azabdan titrab, Miren otgan o‘sha hujjatni shiddat bilan ochdi. Ko‘zlari qog‘ozning eng yuqori qismidagi qora harflarga tushganda, u bir soniyaga nafas olishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

— Bu nima?! — dedi Jimin tishlari orasidan ovozi bo‘g‘ilib.

Miren lablarida g‘olibona va sovuq tabassum bilan uning ko‘zlariga qaradi:

— Ajrashish shartnomasi. Biz qonunan ham, ruhan ham shu soniyadan boshlab begonamiz. Sening o‘yinlaring endi men bilan o‘tmaydi.

Palatadagi havo shu qadar og‘irlashdiki, go‘yo birgina uchqun hamma narsani portlatib yuboradigandek edi. Jimin qo‘lidagi shartnomani g‘ijimlar ekan, Mirenni butunlay yo‘q qilib yuborgisi kelardi, ammo rafiqasining bu qadar hissiyotsiz va kuchli bo‘lib qaytishi uni ham dovdiratib qo‘ygan edi.

Park Jimin qo‘lidagi ajrashish qog‘ozlarini shunday g‘ijimladingki, qog‘oz uning temirdek siqilgan kaftida deyarli burda-burda bo‘lib ketdi. Uning ko‘zlaridagi vahshiyona g‘azab endi nafaqat Lauraga, balki uning o‘ziga tik qarab turgan Miren tomonga yo‘nalgan edi.

— Bu shartnomaga men hali rozi bo‘lmadim! — deb baqirdi Jimin,

uning bo‘g‘iq ovozi palatadagi tibbiy jihozlar signalini ham bosib ketgandek bo‘ldi.

— Bu gap qayerdan chiqdi, Miren?! Men qo‘l qo‘ymagunimcha, hech qanday ajrashish bo‘lmaydi!

Miren uning bu vajohatidan zarracha bo‘lsa ham cho‘chimadi. Aksincha, uning toshdek qotgan nigohlarida Jiminning bu ojiz g‘azabiga nisbatan nafratli bir achinish paydo bo‘ldi. U daxshatli mafiya qirolining ko‘zlariga o‘limdan qo‘rqmaydigan ayolday tik boqdi:

— Mening otam va sening otang... Ular hali ham do‘stlar, — dedi Miren sovuq, dona-dona ohangda.

— Va men bu yakuniy qarorimni ularga allaqachon aytdim. Ular mening ahvolimni ko‘rib, bu nikohni davom ettirib bo‘lmasligini tushunishdi va rozilik berishdi. Shunday ekan, qaytib mening yo‘limdan chiqma, Park Jimin... Oramiz ochiq

Miren so‘zini tugatgach, Jiminning javobini eshitib ham o‘tirmadi. U ortiga shaxdam o‘girildi-da, baland poshnalarining sovuq va qat’iy ovozi ostida palata eshigi sari yo‘naldi. Eshikni shiddat bilan ochib, shifoxonaning nimqorong‘u yo‘lagiga chiqdi va ortiga qaramay ketdi. U o‘zining besh yillik baxtsiz sevgisiga mana shu palatada, hamma narsani ko‘rib turgan guvohlar qarshisida so‘nggi nuqtani qo‘ygan edi.

Jimin xonaning o‘rtasida g‘ijimlangan qog‘oz bilan qotib qoldi. Mirenning otasini va o‘z otasini bu ishga aralashtirgani, eng asosiysi, ulardan rozilik olgani Jiminning qo‘l-oyog‘ini qisman bo‘g‘ib qo‘ygandi. Chunki mafiya olamida kattalarning so‘zi va oilaviy ittifoq hamma narsadan ustun turardi.

Buni fursat bilgan Kim Sokjin esa hanuz burchakda, belidan mahkam tutib turgan Aylinni o‘ziga yanada qattiqroq tortdi. Jiminning chalg‘iganidan foydalanib, u qizning qulog‘iga g‘olibona pichirladi:
— Ko‘rdingmi, bu yerda hozir senga yordam beradigan hech kim qolmadi. Endi uyga qaytamiz, atirgulim...

— Ketadigan vaqt bo‘ldi, qizalog‘im, — dedi u shafqatsiz ohangda, uni shifoxonadan olib chiqib ketishga chog‘lanib.

Aylin uning temir changalida chorasiz qolgan bo‘lsa-da, bor kuchi bilan tipirchilab, oyoqlari bilan yerga tirandi, butun vujudi bilan qarshilik ko‘rsatishga urindi:

— Qo‘yib yuboring meni! Tegmang menga, maxluq! — deb baqirdi u ko‘z yoshlari ichida, yordam so‘rab shifoxona yo‘lagi tomonga talpinarkan.

Biroq Sokjin qizning yig‘i va yolvorishlariga zarracha e’tibor bermadi. U Aylinni majburlab, shifoxonaning nimqorong‘u yo‘lagi bo‘ylab sudrab ketdi. Ortida esa Park Jimin karavotda yotgan Laurani butunlay o‘z mulkiga aylantirish uchun o‘z tansoqchilariga sovuq imo qilayotgan edi.
Sokjin Aylinni hashamatli, qora rangli mashinasining orqa o‘rindig‘iga shafqatsizlarcha bosib, eshiklarni qulfladi. U qizni o‘z nafsining asirasi sifatida doimiy nazoratda ushlab turish uchun uni shaharning chekkasidagi, baland devorlar bilan o‘ralgan shaxsiy qasriga olib keldi. Bu yerda hech kim yo‘q edi, uyda faqat Sokjinning o‘zi va uning buyruqlarini so‘zsiz bajaradigan tansoqchilari yashardi. U Aylinni bu yerga kamsitilgan, hech qanday huquqqa ega bo‘lmagan oddiy xizmatkor sifatida joylashtirdi.

────────────•◈•────────────

Erta tongda Aylin o‘z yotog‘ida ko‘zlarini ochdi. Uning hashamatli, ammo panjarali qamoqxonani eslatuvchi bu uydagi asirlik hayoti kundan-kunga og‘irlashib borayotgandi. U chuqur xo‘rsinib, to‘shakdan turdi va Kim Sokjin uyg‘onishidan oldin nonushta tayyorlash uchun oshxona tomonga yo‘naldi.
Sokjin unga oddiy xizmatkor kiyimini emas, balki ataylab o‘ta kalta va tor tikilgan libosni bergan edi. Libosning yubkasi shu qadar kalta ediki, Aylin har safar plita yonida pishir-kuydir qilganda, yuqoridagi javonlardan idish-tovoqlarni olishga uringanida yubka battar ko‘tarilib ketardi. Bu narsa qizni o‘ta noqulay ahvolga solib, har soniyada kiyimini pastga tortishga majbur qilar, uning asabiylashishiga sabab bo‘lardi. U o‘zining bunday xo‘rlangan holatidan ich-ichidan ezilardi.
Aylin liqopchalarga taomni suzayotganida, oshxona eshigi sekin ochildi. Ustiga ipak xalatini tashlagan, nigohlarida hamisha bo‘lganidek sovuq va mag‘rur munosabat aks etgan Kim Sokjin ichkariga kirdi. U stol yonidagi stulga cho‘karkan, oshxonada chorasiz mehnat qilayotgan, harakat qilganida yubkasi ko‘tarilib ketayotgan Aylinga qarab sovuq iljaydi.

— Nonushta tayyor bo‘ldimi, atirgulim? — dedi u ovozini pasaytirib, qizning kiyimini pastga tortishga urinayotganini kuzatarkan.

— Ko‘rib turibman, yangi libosing senga juda yarashibdi. Juda ehtirosli va go‘zalsan.

Aylin unga javob bermay, pishgan taom solingan liqopchani stol ustiga, uning ro‘parasiga qo‘ydi. U biron soniya ham bu yerda qolishni istamay, ortiga o‘girilib, oshxonadan chiqib ketmoqchi edi.

— To‘xta, — dedi Sokjin kofe finjonini qo‘liga olib. Uning buyruqomuz ovozi xonada aks sado berdi.

— Qayerga shoshilyapsan? Men ruxsat bermagunimcha, ko‘z oldimdan ketmaysan.

Aylin majburlikdan to‘xtadi, ammo yuzini unga birmadi. Uning nafrat to‘la ko‘zlari qarshisidagi devorga qadalgan edi.

— Men nonushtani tayyorladim. Yana nima xohlaysiz mendan? — dedi qiz ovozini imkon qadar qat’iy ushlashga harakat qilib.

Sokjin joyidan turdi va unga yaqinlashdi. Aylin beixtiyor o‘zini orqaga tortdi, biroq oshxona stoli uning yo‘lini to‘sib turardi. Sokjin qizning qarshisida to‘xtab, uning noqulay ahvolda qolganiga va qaysar nigohlariga tikildi:

— Sening vazifang nafaqat taom tayyorlash, balki mening har bir buyrug‘imni so‘zsiz bajarish. Kecha tunda sening uydan qochishga bo‘lgan urinishing senga qimmatga tushishi mumkin edi. Shuni yaxshilab eslab qol: bu uydan faqat men ruxsat bersamgina chiqasan. Aks holda, tashqaridagi dunyoni butunlay unutasan.

Aylin tishlarini qisib, indamay turishga majbur bo‘ldi. Erkak uning har bir ojizligidan zavqlanayotgan edi. Sokjin nonushtasini tugatib, ish yuzasidan xonasiga chiqib ketgach, Aylin oshxonada yolg‘iz qoldi.

Aylin oshxonada butunlay yolg‘iz qolishi bilan ichida to‘planib qolgan bor dardi, alam va xo‘rligi ko‘z yoshlari bo‘lib yuzaga chiqdi. U plita yoniga ohista cho‘kkalab o‘tirdi. Tor va kalta xizmatchi libosi uning harakatlarini qiyinlashtirayotgan bo‘lsa-da, u hozir buni o‘ylaydigan ahvolda emas edi. Qiz yuzini kaftlari bilan yopib, o‘zini to‘xtata olmay unsiz hiqillab yig‘lay boshladi.

Uning onasiga bo‘lgan sog‘inchi, o‘tmishdagi xatolar ortidan kelgan mana shu asirlik hayoti yuragini pora-pora qilayotgan edi.

— Ona... Qani edi tirik bo‘lganingizda... — deb pichirladi Aylin, ovozi yig‘idan bo‘g‘ilib, ko‘z yoshlari to‘xtovsiz oqardi.

— Qani edi unga turmushga chiqmasdan, pul ortidan quvmaganingizda... Men bugun uning shaxsiy fohishasi bo‘lib, bu do‘zaxda yashamasdim! Kambag‘al bo‘lganimiz ming marta yaxshi edi... Hech bo‘lmasa, o‘z orzuim tomon borolardim...

U o‘zining chil-chil bo‘lgan orzularini, erkin hayotini eslab, devorga boshini qo‘ygancha o‘zidan nafratlanib yig‘lardi. Kim Sokjinning har bir sovuq nigohi, har bir buyrug‘i va ustidagi mana shu haqoratomuz kiyim unga har soniya qanchalik tubanlikka tushib qolganini eslatib turardi. Qiz bu hashamatli qamoqxonadan erkinlikka chiqishni, hamma narsani ortda qoldirib, o‘z hayotini noldan boshlashni hamma narsadan ko‘ra ko‘proq xohlardi.

Ayni shu paytda, uzoqdan, zinalar tomondan Kim Sokjinning og‘ir poyafzal tovushlari eshitila boshladi. U kiyinib, pastga tushayotgan edi. Aylin uning o‘z yig‘isini ko‘rishini va bundan zavqlanishini aslo istamasdi. U tezda ko‘z yoshlarini artib, o‘rnidan turdi va kiyimini pastga tortib, o‘zini hech narsa bo‘lmagandek ko‘rsatishga urindi.

Sokjin oshxonaga kirib kelganida, uning nigohi darhol Aylinning qizargan ko‘zlariga va titrayotgan lablariga tushdi. U qizning og‘riq va azobidan zavqlangandek, yuziga o‘sha o‘ta sovuq va haqoratomuz tabassumini yugurtirdi. U ohasta qadamlar bilan Aylinga yaqinlashib, uning iyaklaridan mahkam qisdi va yuzini o‘ziga qarashga majbur qildi:

— Ha, nima bo‘ldi, mening jajji fohisha qizalog‘im? — dedi u ovozini pastlatib, har bir so‘zini qizning yuragiga xanjar kabi sanchib.

— Yana o‘sha o‘tmishni o‘ylab, ko‘z yosh to‘kyapsanmi?

Aylin uning iflos qo‘llaridan qutulishga urinib, boshini siltadi. Uning ichidagi bor nafrat va g‘azab ko‘zlarida alandalanib turardi:

— Bas qiling, iltimos... Meni bunday atamang! — deb baqirdi Aylin, ovozi alamdan qaltirab.

— Men siz aytayotgan o‘sha tuban odam emasman!

Sokjin uning bu isyonidan battar zavqlandi. U qizning iyaklarini yanada qattiqroq siqdi va uning o‘sha kalta xizmatkor libosidagi chorasiz vujudiga past nazar bilan qaradi:

— Nima deyin unda? — dedi u pichirlab, yovuzlarcha iljaygancha.
— Sen allaqachon men bilan bitta to‘shakda yotgansan. Mening mulkimsan. Buni o‘zgartira olmaysan.

Aylinning ko‘zlaridan nafrat yoshlari quyilib keldi. U Sokjinning ko‘kragidan bor kuchi bilan itarib, undan bir necha qadam uzoqlashdi va uydagi hamma narsani larzaga keltiradigan darajada qat’iy va achchiq ovozda baqirdi:

— Siz meni zo‘rlagansiz! Buni menga tinmay eslatishni bas qiling! Men buni hech qachon o‘z xohishim bilan qilmaganman! Siz mening hayotimni do‘zaxga aylantirgan vahshiy hayvonsiz!

Xonadagi havo zaharli bir keskinlikka burkandi. Aylinning bu gaplari Sokjinning g‘ururiga tegdi,

Sokjinning g‘azabdan bo‘g‘ilib, Aylinning ustiga bostirib kelayotgan ayni shu xavfli soniyalarda, ulkan qasrning kirish darvozasi va ortidan oshxona eshigi shiddat bilan taqilladi Sukunatni buzgan bu ovoz Sokjinni to‘xtashga majbur qildi. U tishlarini qisgancha, Aylinga sovuq va tahdidli nigoh tashlab, eshikni ochish uchun yo‘naldi.

Eshik ochilishi bilan, ostonada o‘ta zamonaviy va qimmatbaho kiyingan, go‘zal bir qiz paydo bo‘ldi. U Sokjinni ko‘rishi bilan quvonchdan ko‘zlari chaqnab, hech qanday ogohlantirishsiz uning bo‘ynidan mahkam quchoqlab oldi.

Bu qiz — Min Sera edi. U Sokjinning qora biznes olamidagi nufuzli hamkorlaridan birining qizi bo‘lib, uzoq vaqtdan beri Sokjinning ortidan soyadek ergashib yurgan, unga ko‘ngil qo‘ygan aslzoda qiz edi.

— Seni shunchalik sog‘indim, sevgilim! Nega oldimga kelmading? — dedi Min Sera erkalangan ovozda, Sokjinning yuzlaridan o‘pib.

— Qo‘ng‘iroqlarimga ham javob bermaysan, seni qidirib o‘zim kelishga majbur bo‘ldim.

Sokjin Seraning bu kutilmagan tashrifidan va "sevgilim" degan so‘zidan birdan o‘zini o‘nglab olishga urindi. U o‘zining vahshiyona qiyofasini darhol yashirib, yuziga muloyim va jozibali tabassum kiydi. Seraning nufuzli oilasi uning biznesi uchun juda muhim edi, shuning uchun u qizni xafa qilgisi kelmadi.

— Sera? Bu yerda nima qilyapsan, azizam? — dedi Sokjin uni belidan quchib, ohangini butunlay o‘zgartirarkan.

— Ishlarim juda ko‘p edi, shunga yoningga borolmadim.

Shu payt Min Seraning nigohi Sokjinning ortida, oshxona burchagida turgan Aylinga tushdi. Aylinning ustidagi o‘sha o‘ta kalta va ehtirosli xizmatchi libosi, ko‘zlaridagi yosh izlari va to‘zg‘igan sochlari Seraning e’tiborini tortdi. Uning qoshlari chimirilib, shubha bilan Sokjinga, keyin esa Aylinga qaradi.

Aylin esa burchakda turgancha, boyagina uni "fohisha" deb haqorat qilgan maxluqning boshqa bir qiz qarshisida qanchalik soxta va muloyim bo‘lib olganini jirkanish bilan kuzatib turardi.

Kim Sokjin uni sevmaydi faqat manfaati yo'lida aldab foydalanadi
Lekin Min sere uni sevadi

Sokjin xonadagi keskinlikni darhol sezdi va Seraning shubhali nigohlarini ko‘rib, vaziyatni o‘z nazoratiga olishga urindi. U Aylinga nafrat va past nazar bilan qarab, Seraning oldida uni kamsitishni maqsad qildi.

— Sera, azizam, bu qizga e’tibor berma, — dedi Sokjin qo‘lini siltab, ovozini ataylab balandlatgancha

. — Bu shunchaki yangi, tarbiyasiz xizmatkor. Ismi Aylin. Tozalashni ham, ovqat pishirishni ham eplay olmaydi.

Hozir ham ishini noto‘g‘ri qilgani uchun unga tanbeh berayotgandim. Shunga darrov yig‘lab o‘tiribdi, o‘ta noshukur va o‘jar qiz.
Min Sera erining so‘zlarini eshitib, labini burdi. U aslzoda oiladan bo‘lgani uchun xizmatchilarga past nazar bilan qarashga odatlangandi. Aylinning ustidagi ochiq, kalta libosiga va to‘zg‘igan sochlariga qarab, jirkanib pichirladi:
— Shunaqa degin? Kiyinishini qara, xizmatchiga emas, ko‘chadagi fohishalarga o‘xshaydi. Sokjin, sening uyingga bunaqa tartibsiz odamlar mos kelmaydi. Agar senga gap qaytarayotgan bo‘lsa, darhol haydab yuborish kerak!

Sokjin Seraning bu gapidan ich-ichidan yovuzlarcha zavqlandi. U Aylinning ko‘zlariga tik qarab, uning g‘ururini yanada topgamoqchi bo‘ldi:
— To‘g‘ri aytasan, azizam. Lekin uni shunchaki haydab yuborsam, ko‘chada ochidan o‘ladi. Shuning uchun hozircha mening uyimda eng og‘ir, eng iflos ishlarni qilib, o‘z aybini yuvadi.

Sokjin Aylinga qarab shafqatsiz ohangda buyruq berdi:
— Aylin! Tezda ko‘z oldimdan yo‘qol! Bor, hovlidagi it kataklarini tozalab, keyin butun uyni polini yuvib chiq! Agar biror joyda chang ko‘rsam, bugun ovqatsiz qolasan!

Aylin burchakda turgancha, labini qonaguncha tishladi. Uning ko‘zlaridan oqqan yoshlar endi chuqur nafrat va qasos o‘tiga aylangan edi. Boyagina unga zo‘ravonlik qilgan maxluq endi boshqa bir ayolning oldida uni yer bilan bitta qilib haqoratlayotgandi. U ustidagi kalta yubkasini zo‘rg‘a pastga tortib, Seraning kibrli va Sokjinning vahshiy kulgisi ostida oshxonadan tezda chiqib ketdi.

U koridor bo‘ylab yurarkan, ichida bir ont ichdi: u baribir bu do‘zaxdan qutuladi va Kim Sokjinni o‘z qo‘llari bilan vayron qiladi.

────────────•◈•────────────

Ayni shu soniyalarda, shaharning butunlay boshqa bir chekkasida — baland, temir to‘siqlar bilan o‘ralgan hamda qat’iy qo‘riqlanadigan Park Jiminning ulkan qasrida vaziyat xuddi shunday og‘ir va vahshiyona edi.
Jimin shifoxonadan majburlab, hushsiz va yarador holda olib kelingan Laurani shaxsan o‘zi ko‘tarib, qasrning eng yuqori qavatidagi avvalgi dabdabali xonasiga olib kirdi. U qizni karavotga shafqatsizlarcha otdi-da, eshikni ichkaridan qulflab, unga sovuq nigoh bilan tikildi.

Laura dori vositalarining kuchi pasaygach, og‘riq va daxshat ichida ko‘zlarini ochdi. Tanasidagi, ayniqsa, ostidagi o‘sha keskin jismoniy jarohatlar har bir qimirlaganida uni qiynab, inillashga majbur qilardi. U atrofga alanglab qaradi: qora rangdagi qimmatbaho mebellar, ulkan devorlar va uning ro‘parasida vahshiyona ehtiros bilan qarab turgan Park Jimin...

Biroq, eng daxshatlisi — Lauraning xotirasi umuman qaytmagan edi. U o‘zining o‘tmishi, bu qasrdagi hayoti va hatto ro‘parasida turgan daxshatli mafiya qiroli haqida hech narsani eslay olmasdi. U o‘zini oddiy, oilali baxtli ayol deb bilar, Jiminning bu qilmishlarini, uning nima sababdan bunchalik shafqatsizlik qilayotganini va nima uchun uni "mening eski qizimsan" deb atayotganini mutlaqo tushuna olmas edi.

Jimin karavot chetiga o‘tirib, Lauraning oppoq yuziga yaqinlashdi va uning qulog‘iga sovuq ohangda shivirladi:

— Xo‘sh, qushcham... O‘z uyuingga qaytganingdan xursandmisan? Ko‘rib turibman, bu xona senga hali ham hamma narsani eslatmayapti. Lekin mendan qochib qutula olmasligingni endi yaxshilab tushunib yetgandirsan?

Laura daxshat ichida o‘zini orqaga tortishga urindi, ko‘zlaridan shashqator yoshlar oqib chiqdi:

— Iltimos... men hech narsani tushunmayapman! — deb yig‘lab yubordi u ovozi qaltirab

. — Siz kimsiz o‘zi? Nega meni bu yerda ushlab turibsiz? Mening oilam, erim bor... Meni qo‘yib yuboring, men siz izlayotgan o‘sha qiz emasman! Siz meni kim bilandir adashtiryapsiz!

Jimin uning bu gaplaridan labini burib, sovuq kulib yubordi. U Lauraning sochlaridan mahkam tutib, yuzini o‘ziga qarashga majbur qildi. Uning nigohida nafrat va qonxo‘r ehtiros birga chaqnardi:

— Adashtiryapman? Sening mana shu titrayotgan vujudingni mingta qizning ichidan ham taniy olaman, Laura. Xotirang yo‘qolgani menga qiziq emas. Sen baribir har kecha mening nafsimni qondirishga majbursan!

Laura uning qattiq ushlashidan va tanasidagi bitmagan jarohatlar ezilganidan og‘riqqa chiday olmay chinqirib yubordi. U o‘zining chorasizligini va bu erkakning daxshatli ekanini ko‘rib, hayotidan butunlay umidini uza boshladi.

Jimin Lauraning sochlaridan changallab, uning ko‘zlariga vahshiyona tikilib turgan ayni shu soniyalarda, kutilmaganda daxshatli holat yuz berdi. Laura birdaniga boshini ikkala qo‘li bilan changalladi, uning ko‘zlari daxshatli og‘riqdan kattalashib ketdi. Qiz bamisoli miyasi ichkaridan portlab ketayotgandek shunday qattiq baqirdiki, uning nolasi qasrning sovuq devorlariga urilib aks sado berdi.

Jimin nima bo‘layotganini tushunmay, qo‘lini beixtiyor qo‘yib yubordi. Xuddi shu soniyada Lauraning oppoq yuziga o‘lim tusi kirdi va uning burun teshiklaridan quyuq, to‘q qizil rangdagi qon shashqator bo‘lib oqa boshladi. Qiz nafas ololmay bo‘g‘ildi, uning vujudi qattiq silkindi va u karavot chetiga engashib, shifoxona kiyimlari hamda qimmatbaho gilam ustiga lola-qizil qon qusdi. Uning ko‘zlari tepaga qarab ketdi, nimjon tanasi esa butunlay holsizlanib, karavotga quladi.

Jimin bu daxshatli manzarani ko‘rib, hayotida birinchi marta ich-ichidan qattiq qo‘rqib ketdi. U qonxo‘r mafiya bo‘lsa-da, Lauraning uning ko‘z oldida bu ahvolda o‘lishini aslo xohlamasdi.

— Laura! Laura, ko‘zingni och! Senga nima bo‘lyapti?! — deb baqirdi Jimin, uning yuzidagi qonlarni artishga urinib, ammo qon to‘xtamayotgan edi.

Aslida, bu tasodif emas edi. Laura o‘sha shifoxonada yotganida, u dori ta’sirida uxlab yotgan qisqa vaqt ichida uning tanasiga hayot uchun o‘ta xavfli va tibbiyotda mutlaqo taqiqlangan yashirin preparatlar yuborilgan edi. Bu daxshatli ish ortida hech kim bilmaydigan mudhish bir sir yashiringan edi: buni Jiminning shafqatsiz otasi buyurgandi. Jiminning otasi Laurani o‘z o‘g‘lining eng zaif nuqtasi deb bilar va uni butunlay yo‘q qilib yuborishni yashirincha rejalashtirgan edi, ammo bu sirni na Jimin, na boshqa birov bilardi. Bu zaharli dorilar qizning miya hujayralarini va ichki a’zolarini sekin-asta yemira boshlagan edi.

Jimin daxshat ichida xonadan otilib chiqdi va qasr bo‘ylab bor ovozi bilan baqirdi:

— Shaxsiy shifokorni tezda bu yerga olib kelinglar! Agar u o‘ladigan bo‘lsa, hammangni tiriklayin ko‘maman!

Qasrda ulkan vahima boshlandi. Laura esa to‘shakda qon ichida, hayot va mamot yoqasida jonsizdek yotardi.

Shaxsiy shifokor palataga shoshib kirib, qon ichida jonsizdek yotgan Lauraning tomir urishini, ko‘z qorachiqlarini tekshira boshladi. Jimin esa xonaning burchagida g‘azab va vahima aralash tishlarini qisib, shifokorning har bir harakatini kuzatardi. Oradan bir soat o‘tib, qizga birinchi yordam ko‘rsatilib, qon to‘xtatilgach, shifokor og‘ir qadamlar bilan Jiminning yoniga keldi. Uning yuzidagi qo‘rquv va jiddiyлик vaziyat naqadar daxshatli ekanidan darak berardi.

— Janob Park... Ahvol juda og‘ir, — dedi shifokor ovozini pasaytirib, Jiminning sovuq nigohlaridan hayiqib

. — Lauraning tanasida shunchaki qon ketish sodir bo‘lmadi. Uning qon tahlillarida inson hayoti uchun o‘ta xavfli va taqiqlangan yashirin preparat asoratlari topildi. Bu kimyoviy modda qizning miya hujayralariga shu qadar kuchli zarba berganki, uning boshida juda tez rivojlanadigan yomon sifatli o‘simta (rak) paydo bo‘libdi...

Jimin bu gapni eshitib, go‘yo tilingan kabi bo‘ldi. U shifokorning yoqasidan mahkam g‘ijimlab, uni devorga qisdi:

— Nimalar deyapsan?! To‘g‘ri gapir! Uni qutqarish sening vazifang!

— Meni eshiting, janob Jimin! — shifokor bo‘g‘ilib, zo‘rg‘a gapirdi.

— Bu preparat organizmni ichkaridan tez fursatda yemiradi. Hozirgi ahvolda qizning atigi 1 yil umri qolgan, xolos. Eng daxshatlisi, bu oddiy dori emas. U faqatgina dunyodagi eng nufuzli, o‘ta qimmat va maxfiy operatsiyalar bajariladigan, xavfli shifoxonada saqlanadi. Laura u yerda yotganida, bu preparat kimdir tomonidan maqsadli ravishda uning tanasiga yuborilgan! Buni juda qudratli va daxshatli odam rejalashtirgan, janob.

Jimin shifokorni qo‘yib yubordi va bir necha qadam ortga chekindi. Uning ongida chaqmoq chaqqandek bo‘ldi. Laura yotgan o‘sha nufuzli va qimmat shifoxona... u yerga faqatgina juda yuqori doiradagi odamlar buyruq bera olardi. Shaharda bunday ishni qilishga faqat bitta odamning — o‘zining shafqatsiz otasining kuchi va qudrati yetardi. Jimin otasining qanchalik qonxo‘rligini, u doimo Laurani o‘g‘lining eng zaif nuqtasi deb bilib, undan qutulishni xohlaganini esladi.

Jiminning ko‘zlarida ham nafrat, ham cheksiz alam o‘ti yondi. U o‘z otasining bu mudhish kirdikorini, o‘z sevgisini butunlay yo‘q qilish uchun qilgan bu yashirin jinoyatini tushunib yetayotgan edi. Laura esa karavotda oqarib, so‘nib borayotgan qushchadek yotardi. Uning bor-yo‘g‘i bir yil umri qolgan edi...

8 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_

CHAPTER - 3

" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi.

3_epizod.

Tong quyoshi Jiminning dabdabali va keng qarorgohi oynalaridan ichkariga xira nur sochayotgan edi. Xona ichida faqatgina soatning bir maromda chirsillab urishi va og‘ir nafas olish tovushigina eshitilardi. Markazdagi hashamatli, yumshoq divanda yotgan Mina nihoyat ko‘zlarini sekin ochdi. U hali qayerda ekanligini, qanday qilib bu yerga kelib qolganini mutlaqo anglay olmayotgan edi.
U chuqur nafas olmoqchi bo‘ldi, biroq ayni shu soniyada vujudini daxshatli bir azob qopladi. Kecha tunda 22-VIP xonadagi o‘sha hayvonlarcha xohishlarga to‘la boyvachcha yigitlar uning pokiza vujudini toptashgan, uni ayamay tilka-pora qilishgan edi. Mina o‘sha daxshatli va shafqatsiz zo‘ravonlik asoratidan, ostidagi og‘riq o‘ta kuchliligidan lablarini tishlab, chiroyli yuzi burishib ketdi. Uning butun tanasi sirdosh og‘riqdan yonayotgan edi. Ko‘zlaridan og‘riq yoshlari sizib chiqdi.
U o‘ta holsizlangan qo‘llari bilan divanga tayanib, zo‘rg‘a boshini yon tomonga burdi va o‘zini kim kuzatayotganini ko‘rmoqchi bo‘ldi. Qizning ko‘zlari xiralashgan bo‘lsa-da, ro‘parasida — kresloda o‘tirgan sirli qizni, ya’ni Yn’ni ko‘rdi.

Yn ancha vaqtdan beri shu kresloda o‘tirib, bu yarador va dabdala bo‘lgan qizni kuzatayotgan edi. Uning ichida kechasi o‘ziga nisbatan qilingan o‘sha shafqatsiz o‘pichlar va jismoniy azoblar xotirasi hali yangi edi. Biroq qarshisida yotgan bu qizning ahvoli unikidan ming chandon ayanchliroq va dahshatliroq ekanini ko‘rib, uning ayollik qalbi ezildi. Yn kreslodan turib, divanga, Minaning tomoniga yaqinlashdi va uning qarshisiga engashdi. Uning ko‘zlarida chinakam xavotir va achinish bor edi. Yn qizni sekin savolga tutdi:

— Ahvolingiz yaxshimi Sizda zo‘ravonlik alomatlari bor... Bu kimning ishi o‘zi — dedi uning ko‘zlariga tikilib, ovozi titragancha.

Mina qarshisidagi bu go‘zal va begona qizning kiygan qimmatbaho ipak libosiga, uning qo‘rqinch aralash samimiy bo‘lgan ko‘zlariga asabiy qarab chiqdi. U hozir Kim Sokjinning yangi bir tuzog‘idamanmi yoki uning dushmanlari qo‘lidamanmi, hali bilmasdi. U tomog‘idagi qurishgan so‘lakni yutib, holsiz va qo‘rquv to‘la ovozda so‘radi:

— Siz kimsiz

Yn bir muddat jim qoldi. U o‘zini kim deb tanishtirishni bilmasdi Park Jiminning shartnomadagi soxta xotinimi yoki uning yangi qurbonimi?

Ammo u gapirishga ulgurmasidan, xonaning og‘ir eshiklari qarsillab ochildi va ostonada uzoqdan hamma narsani kuzatib turgan va bu qizga befarq bo‘lmagan Park Jiminning haybati ko‘rindi. Ikki qizning suhbatiga uchinchi, eng xavfli shaxs qo‘shilayotgan edi.

────────────•◈•────────────

Parallel vaqt

Jiminning qarorgohida Mina va Yn o‘rtasida sirli suhbat boshlangan ayni shu daqiqalarda, shaharning narigi chetidagi jahannamiy klubda parallel vaqt butunlay boshqacha oqayotgan edi. Kim Sokjin o‘zining shaxsiy fohshasi Minani 22-VIP xonadagi yigitlarga toptash uchun topshirganidan so‘ng, uning muzlagan va shafqatsiz yuragida zarracha ham pushaymonlik hissi uyg‘onmagandi. Aksincha, u o‘z hokimiyatini va g‘ururini yana bir bor his qilish uchun o‘zining shaxsiy hashamatli xonasiga boshqa bir o‘yinchoqni chaqirtirgan edi.

Bu vaqt oralig‘ida Kim Sokjin o‘z shaxsiy xonasida navbatdagi bir fohisha bilan jinsiy aloqa qilayotgan, o‘z hirsini shafqatsizlarcha qondirayotgan edi. Xonadagi binafsha rangli xira chiroqlar ostida og‘ir ehtiros nafasi aylanar, qimmatbaho ichimliklar hidi havoni butunlay qoplagan edi.

Yigit charm kresloga to‘liq suyangancha, mag‘rur va mutlaq takabburlik bilan o‘tirardi. Uning tizzasida esa navbatdagi bitta fohisha (bich) bor edi. Bu qiz klubning eng oldi o‘yinchoqlaridan biri bo‘lgan Ayu edi. Qiz o‘zining ochiq tungi libosini butunlay yechib otgan bo‘lib, yigitning ustida mutlaqo kiyimsiz, yalang‘och holatda o‘tirardi. Uning nafis va shaytoniy vujudi Sokjinning qimmatbaho kostyumi ustiga ishqalnar, fohisha o‘z xo‘jayinining ko‘nglini ovlash uchun bor jozibasini ishga solayotgan edi.

Ayu Sokjinning bo‘ynidan quchoqlab, uning qulog‘iga o‘ta shahvoniy va erkalanuvchi ovozda pichirladi:

— Dady... immm, meni qiynamang, vaqtni cho‘zmang...

Qiz shunday dedi-da, o‘zining epchil barmoqlari bilan yigitning belidagi qimmatbaho charm remenini shoshib yechishga tushdi. Remen metalining shiqillagan ovozi xonadagi jimlikni buzdi. Ayu Sokjinning shimlari tugmasini yechib, uning erkaklik a’zosini qo‘liga olarkan, ko‘zlariga o‘ynoqi va nafsga to‘la nigoh bilan tikildi:

— Dady, bu maxluqchangizni qondira olaman. Necha raund xohlaysiz? — dedi u zaharli jilmayib.

Kim Sokjin kresloga boshingni tashlagancha, Ayu’ning sochliridan mahkam changalladi. Uning ko‘z oldida hamon Park Jiminning o‘sha matbuot anjumanidagi g‘olibona qiyofasi va Suho’ning alamli yuzlari aylanardi. U ichidagi butun daxshatli agressiyani va jilovlab bo‘lmas nafratni mana shu yalang‘och tanaga to‘kib solish uchun qizni ostiga bosishga hozirlandi. Eshiklar qulflangan, bu qora olamning tubida hech qanday qonun yo‘q edi.

Fohshaxonaning qorong‘u va binafsha chiroqlar bilan yoritilgan shaxsiy xonasida ehtiros va shahvat nafasi eng yuqori nuqtasiga yetgan edi. Kim Sokjin kresloga butun tanasi bilan suyangancha, tizzasida yalang‘och holda o‘tirgan Ayu’ning har bir harakatini shafqatsiz va takabburona nigoh bilan kuzatib turardi.
Sokjin qizning sochlaridan mahkam changallab, boshini o‘ziga qaratdi va bo‘g‘iq, buyruq ohangida so‘radi:

— Meni qondiraolasan, shundaymi?

Ayu yigitning bu sovuq, ammo jozibali kuchidan battar alangalanib, uning bo‘yniga osildi. Lablariga shaytoniy bir tabassum yugurtirib, pichirladi:

— Dady... Minadan ko‘p huzur olib kelaman... miimmm...

Qiz shunday deya, Sokjinning to‘lishib, bo‘rtib turgan erkaklik a’zosini asabiy va epchil barmoqlari bilan mahkam qo‘liga oldi. Uni sekin ishqalab, yigitning vujudidagi ehtiros to‘lqinini uyg‘otgach, boshini pastga egdi. Ayu lablarini keng ochib, Sokjinning a’zosini og‘ziga oldi va uni qattiq, ehtiros bilan so‘ra boshladi. Xonaning sukunatida faqatgina so‘rish va og‘ir nafas olish tovushlari aks sado berardi.

Yigit kutilmagan bu issiq va ho‘l teginishdan ko‘zlarini yumib, boshini orqaga tashladi. Uning tomog‘idan jilovlab bo‘lmas lazzat ovozi otilib chiqdi:

— Immm... xxxx... totli... davom et...

Ayu uning bu imrashidan yanada kuch olib, til o‘yinlarini tugatdi. U sekin yigitning tanasi uzra ko‘tarilib, o‘zining nozik va ho‘l vujudi bilan Sokjinning tik turgan a’zosi ustiga to‘g‘ri keladigan qilib o‘tirdi. A’zo qizning ichiga butunlay botib kirgach, Ayu uning tizzalarida shiddat bilan sakray boshladi. Uning yalang‘och ko‘kraklari havoda tebranar, har bir sakrashida xonadagi og‘ir va shahvoniy muhit yanada qizib borardi. Sokjin uning belidan mahkam changallab, o‘zining hayvoniy xohishini qondirish uchun qizning harakatlariga pastdan shafqatsiz zarbalar bilan javob bera boshladi.

Klubning shaxsiy xonasidagi xira binafsha chiroqlar ostida ehtiros nafasi tobora og'irlashib borardi. Ayu Kim Sokjinning tizzasida harakatlanar ekan, uning har bir imrashi yigitning jizg'onak bo'layotgan hissiyotlarini yanada qo'zg'atayotgandi. Ayu o'zining jozibadorligiga ishongan holda, Sokjinning bo'ynidan mahkam quchdi va uning lablariga yaqin kelib pichirladi:

— Dady... yoqyaptimi? Yoqimlimanmi... immmx?

Sokjin ko'zlarini yarim yumgancha, kresloga suyandi. Uning vujudidagi shafqatsiz hirs va agressiya Ayu’ning harakatlari bilan qonayotgan edi. U qizning belidan changallab, past ovozda javob berdi:

— Ha... immm...

Bu qisqa javobdan ruxlanib ketgan Ayu, o'zini butunlay bu xonaning va Sokjinning yuragining yangi qirolichasi deb his qila boshladi. U o'zidan bir necha soat oldin shu xonadan dabdala qilib haydalgan, jahannamga tashlangan Minaning o'rnini butunlay egallamoqchi edi. U Sokjinning yuziga tikilib, lablarini tishlagancha so'nggi savolini berdi:

— Mina o'rniga meni loyiq ko'rolmaysizmi... axxx?

"Mina" ismini eshitishi bilan Kim Sokjinning ko'zlaridagi ehtiros olovi bir soniyada muzga aylandi. Uning vujudi qotib qoldi. To'g'ri, u Minani o'z qo'llari bilan 22-VIP xonadagi yigitlarga toptash uchun topshirgan edi, ammo uning ichidagi daxshatli va aqldan ozdiruvchi egalik tuyg'usi hali o'lmagandi. Mina uning shaxsiy qo'g'irchog'i edi va hech qaysi arzon fohsha uning o'rnini bosa olmasdi.

Sokjin to'satdan Ayu’ning sochlaridan shunday qattiq changalladiki, qiz og'riqdan baqirib yubordi. Yigit uni o'zidan itarib, yerga tashladi. Uning ko'zlarida qotilona g'azab yonardi.

— Haddingdan oshma, Ayu! — dedi Sokjin o'rnidan turib, remenini to'g'rilarkan.

— Sen shunchaki bir kechalik o'yinchoqsan. Hech qachon o'zingni Mina bilan tenglashtirishga jur'at qilma! Sening vazifang faqat jimmgina qondirish!

Ayu polda, yalang'och holda qo'rquvdan qaltirab qoldi. U o'z maqsadiga erisha olmaganini, Sokjinning yuragidagi o'sha daxshatli daxshatli soyani Minani hech qachon o'chira olmasligini anglab yetdi.

Sokjin kiyimlarini kiyib, xonadan chiqib ketdi. Uning ichida g'alati bir vahima boshlangan edi u Minani sog'ina boshlagandi, ammo qiz allaqachon Jiminning odamlari qo'lida shahar bo'ylab ketayotganini u hali bilmasdi.

Kim Sokjinning daxshatli g‘azabi va shafqatsiz so‘zlari Ayu’ni bir lahzaga qo‘rqitgan bo‘lsa-da, qiz bu oltin jahannamda qanday yashab qolish qonunlarini juda yaxshi bilardi. U Sokjin kabi qudratli va zolim insonning jahlini faqat va faqat tanasining jozibasi hamda so‘zsiz bo‘ysunish orqali eritish mumkinligini anglab yetdi. U polda yotishni istamadi.
Ayu mutlaqo yalong‘och holatda poldan sekin joyidan turib, qadamlarini mayin bosgancha yigit tomon yaqinlashdi. Uning mukammal va yalang‘och a’zolari xira chiroq ostida porlar, vujudidan taralayotgan shahvat hidi xonani qayta zabt etayotgan edi. U Sokjinning ortidan kelib, uning qotib turgan baquvvat yelkalariga yopishdi va to‘lqinlanib turgan ovozda pichirladi:

— Dady... men xato qildim. Hali sizga toymadim, sizni qondirmadim ham...

Qiz shunday deya, Kim Sokjinni o‘ziga tortdi va uni qaytadan ulkan charm kresloga o‘tirg‘izib, o‘zi uning tizzalariga mushukdek joylashdi. Ayu yigitning mag‘rur yuziga yaqin kelib, yigitning bo‘ynini, quloqlari orqasini ehtiros bilan o‘pa boshladi. Uning nozik va issiq lablari Sokjinning tomirlari urib turgan bo‘yin terisiga tegar ekan, yigitning ichidagi muzlik yana bir bor eriy boshladi.

Sokjin Minaga bo‘lgan daxshatli egalik hissini va ichidagi bor alamini baribir qayergadir to‘kib solishi kerak edi. Ayu’ning bu itoatkorligi va uning issiq vujudi yigitning miyasidagi so‘nggi to‘siqlarni ham portlatib yubordi. Yigit kuchli ehtirosdan qizni o‘ziga yanada yaqinroq tortib, uning bo‘rttirib turgan to‘liq ko‘kraklarini shiddat bilan so‘rishni boshladi. U qizning terisini tishlab, uni og‘riq aralash lazzat girdobiga tortib ketarkan, Ayu tomog‘idan chiqqan shahvoniy ovozlar bilan yigitning sochlarini changalladi. Xonadagi ehtiros bo‘roni yangi kuch bilan, har qachongidan ham shafqatsizroq boshlanayotgan edi.

Kim Sokjin va Ayu o‘rtasidagi bu shiddatli va ehtirosli aloqa o‘zining eng yuqori nuqtasiga yetgan edi. Xonadagi binafsha rangli xira chiroqlar ostida faqatgina ularning og‘ir nafas olishlari va teriga urilayotgan teginish tovushlarigina eshitilardi.
Ayu yigitning shafqatsiz zarbalari va jilovlab bo‘lmas kuchidan nafasi bo‘g‘ziga tiqilib, pichirladi

— Dady... sekinroq...

Deyishi bilan yigit qizni tizzasidan dast ko‘tarib, yotoqqa o‘tadi va ustiga o‘zi yopirilib, bo‘sa ola boshlaydi. Sokjin qizning lablarini, bo‘ynini shafqatsizlarcha o‘parkan, uning bu kutilmagan shiddatidan Ayu’ning ichidagi shahvat olovi battar gurillab ketdi. Qiz yigitning keng yelkalaridan mahkam tutib, baqirib yubordi:

— Immmxxxaaa... dady, tezroq!

Yigit qizning gapidan a’zosini ushlab, qizning ikkala oyog‘ini keng ochib, a’zosini joylaydi. Hech qanday ogohlantirishsiz, shiddat bilan qizning ichiga chuqur kirib borganida, Ayu og‘riq aralash lazzatdan ko‘zlarini yumib oldi. Uning vujudi Sokjinning har bir harakatiga bo‘ysunib, titray boshladi:

— Imxx... dady... immm... tez, tezroq... mmm...

Kim Sokjin bundan chuqur nafas olib, tempni oshirdi va to‘rt soat ichida juda ko‘p boshandi va jinsiy aloqani tugatdi.

To‘rt soatlik to‘xtovsiz va shafqatsiz aloqadan so‘ng, xonadagi ehtiros bo‘roni nihoyat tinchidi. Sokjin og‘ir nafas olgancha qizning ustidan tushib, karavot chetiga o‘tirdi. Uning mukammal tanasi terga botgan, ko‘zlaridagi o‘sha yirtqichona olov endi o‘rnini sovuq xotirjamlikka bo‘shatib bergandi. Ayu esa to‘shakda butunlay holsizlangan, vujudi lazzat va toliqishdan bo‘shashgan holda yotardi. Sukunat cho‘kkan bu xonada ular hali tashqaridagi ulkan bo‘ron — Minaning qochib ketgani va Park Jiminning rejalari haqida mutlaqo bexabar edilar.

Parallel vaqt🧭🧭.

Park Jiminning sokin va dabdabali hashamatli pentxausida tong havosi tobora isib borardi. Tashqi dunyoda Kim Sokjin hamon fohisha Ayu bilan o‘z hirsini qondirish bilan band bo‘lgan bir paytda, bu yerda ikki xil dunyoning, ammo taqdiri pichoq bilan tilgandek o‘xshash boqilgan ikki ayol yuzma-yuz turardi.

Mina divanda o‘ta holsizlangan vujudi va tanasidagi yirtilish darajasidagi og‘riqlarga qaramay, qarshisida unga rahm va xavotir bilan tikilib turgan Yn’ning samimiy chehrasiga qaradi. Unga bu xonadondagilar zarar yetkazmasligini, ayniqsa mana shu nigohi mungli qiz unga dushman emasligini his qilib, biroz tinchlandi. U tomog‘idagi og‘riqni yutib, ovozini zo‘rg‘a chiqarib gapirdi:

— Tanishganimdan xursandman, Yn... — dedi u nozik barmoqlarini biroz qimirlatib.

Yn uning bu zaif ovozidan yuragi ezildi. U divan chetiga biroz yaqinroq kelib o‘tirdi. Qizning tanasidagi o‘sha mudhish ko‘karishlar, zo‘ravonlik asoratlari uning ko‘z oldidan ketmayotgandi. U Minaning ko‘zlaridagi bitmas-tuganmas g‘amni ko‘rib, so‘radi:

— Sen qayerdansan?

Mina bu savolni eshitib, achchiq istehzo bilan ko‘zlarini yumdi. O‘zining hayotidagi eng iflos, eng yashirishni istagan haqiqatini mana shu begona va go‘zal qizga aytish u uchun oson emasdi. Ammo endi uning yashiradigan hech narsasi qolmagandi. U ko‘zlarini ochib, Yn’ga tik qaradi:

— Men fohishaxonadanman... Men u yerdan qochdim,

Mina chuqur va azobli nafas oldi, uning ovozi titrab chiqdi

. — Uch yil avval otam meni pul evaziga Kim Sokjinga sotgan. U mendan ko‘p foydalandi. Meni o‘zining shaxsiy fohishasiga aylantirdi... Oxirgi kun esa... meni hamma fohishalar kabi yirtqichlar ichiga tashladi...

Mina shu gaplarni aytarkan, kecha tunda 22-VIP xonada o‘sha ikki nafs bandalari uning bokiraligini qanday daxshat bilan olgani, uning vujudini qanday tilka-pora qilgani ko‘z oldidan o‘tdi. Uning yonoqlaridan achchiq ko‘z yoshlari sizib chiqdi.Yn bu mudhish haqiqatni eshitib, daxshatdan og‘zini qo‘li bilan yopib qoldi. "Kim Sokjin" ismini eshitishi bilan uning miyasida chaqmoq chaqqandek bo‘ldi. Axir u o‘zining sobiq yigiti Suho’ning eng yaqin, aka-ukadek do‘sti Kim Sokjin ekanligini yaxshi bilardi! Demak, qarshisida yotgan bu begunoh go‘zallik aynan o‘sha maxluqlarning qurboni edi.

Yn beixtiyor o‘zining kechagi kechada Park Jimin tomonidan qilingan shafqatsiz o‘pichlari va majburiy aloqasini esladi. Garchi Jimin uni pul evaziga sotib olmagan bo‘lsa-da, u ham shartnoma zanjiri va jismoniy majburlash orqali Jiminning asirasiga aylangan edi. U Minaning titrayotgan qo‘lini o‘z kaftlari orasiga oldi. Ikki yarador qiz bir-birlarining ko‘zlarida mushtarak bir og‘riqni va o‘sha qudratli erkaklarga bo‘lgan nafratni ko‘rib turishardi.

— Sen endi xavfsiz joydasan, Mina, — dedi Yn uning yoshlarini sekin artib. — Bu uyning egasi Park Jimin... U sening xo‘jayining Kim Sokjinning eng katta dushmani. Va men... men uning qog‘ozdagi xotiniman. Biz birgalikda ulardan o‘ch olamiz.

Mina hayrat bilan Yn’ga qaradi. Aynan shu soniyada, yotoqxona eshigi ortida shiddatli qadam tovushlari eshitildi. Park Jimin ularning bu sirli suhbatini tugatish va o‘zining yangi strategik rejasini boshlash uchun xonaga kirib kelmoqchi edi.

Tonggi quyosh nurlari tungi klubning hashamatli xonasiga o‘g‘rincha kirib borarkan, to‘rt soatlik tinimsiz va ehtirosli aloqadan so‘ng xonada og‘ir sukut hukm surardi. Kim Sokjin ko‘zlarini ochganida, Ayu uning bag‘rida butunlay holsizlanib uxlab yotardi. Yigit o‘rnidan turib, kiyimlarini to‘g‘riladi. Ehtiros olovi so‘ngach, uning ongi yana o‘sha sovuq va qat’iyatli holatiga qaytgan, yuragining tubida esa Minaga bo‘lgan daxshatli va tushunarsiz tuyg‘u qayta uyg‘ongan edi. U kechasi qizni o‘sha yirtqichlar ixtiyoriga topshirganidan pushaymon bo‘lmasa-da, uning g‘ururi qizning qanchalik singanini shaxsan ko‘rishni istayotgan edi.

Sokjin kostyumining tugmalarini qadab, xonadan chiqdi. U uzun va qorong‘u yo‘lak bo‘ylab to‘g‘ri 22-VIP xona tomon yo‘l oldi. Uning har bir qadami daxshatli oqibatlardan darak beruvchi og‘ir sado berardi.

22-xonaning eshigi oldiga yetib kelganida, eshik laqqa ochiq, ichkarida esa tunda Minani toptagan o‘sha ikki boyvachcha yigit mast holda, hushsiz uxlab yotishgan edi. Biroq xonaning markazida, charm divanda ham, polda ham Mina yo‘q edi! Faqatgina dabdala bo‘lgan qizil ipak ko‘ylak yirtiqlari va polga tomgan qon izlarigina qolgan edi.

Sokjinning ko‘zlari g‘azabdan qon oldi. Uning mukammal yuzi shunday dahshatli tusga kirdiki, u orqaga o‘girilib, bor ovozi bilan baqirib yubordi:
— Madam So!!! Zudlik bilan bu yerga kel!

Uning bu vahimali ovozidan butun qavat larzaga keldi. Bir necha soniya o‘tmay, klubning barcha xizmatchilari va tansoqchilari yugurib kelishdi. Ularning ortidan Madam So ham dahshat ichida yetib keldi. U Sokjinning ko‘zlaridagi qotilona nigohni ko‘rib, tiz cho‘kishga sal qoldi.

— Xo‘... xo‘jayin, nima bo‘ldi? — so‘radi Madam So ovozi qaltirab.

Sokjin uning bo‘ynidan mahkam changallab, devorga qarsillatib urdi. Uning barmoqlari temir qisqichdek qizning tomog‘ini bo‘g‘ib qo‘ygandi.
— Mina qani?! — tishlarini g‘ijirlatib so‘radi Sokjin. — Men uni senga topshirgan edim! U qayerda?!

Madam So ko‘zlari kosasidan chiqqudek bo‘lib, xonaga qaradi va qizning yo‘qligini ko‘rib, dahshatga tushdi:
— Men... men bilmayman, janob Kim! U tunda shu yerda edi... Yigitlar uni butunlay dabdala qilishgan edi, u qimirlay olmaydigan ahvolda edi... Qanday qilib qochib ketishi mumkin?!

Sokjin uni shafqatsizlarcha yerga otib yubordi va tansoqchilar sardoriga o‘girildi:
— Butun klubni oyoqqa turg‘iz! Hamma videokameralarni tekshir! Kim orqa chiqish eshigida turgan bo‘lsa, o‘sha ifloslarni topib, terisini shilib ol! Agar o‘sha fohisha bu binodan chiqib ketgan bo‘lsa, barchangiz o‘z boshingiz bilan javob berasiz! Qani, harakat qil!

Klub ichida daxshatli vahima boshlandi. Tansoqchilar shoshib kompyuter xonasi tomon yugurishdi. Bir necha daqiqadan so‘ng tansoqchilar sardori ranggi oqargan holda qaytib keldi. Uning qo‘lidagi planshetda kameralar tasmasi yozilgan edi.

— Janob Kim... — dedi u duduqlanib. — Mina bugun erta tongda orqa hovli orqali qochgan. Ammo... ammo uni ko‘chada bizning odamlar emas, boshqa birovlar kutib turishgan ekan.

Sokjin planshetni yulqib oldi. Videoda kiyimlari yirtilgan, qon ichidagi Minaning hovliga chiqishi va u yerga shiddat bilan kelib to‘xtagan to‘q ko‘k rangli dabdabali mashinalar tasvirlangan edi. Mashinadan tushgan qora kostyumli odamlar Minani dast ko‘tarib olib ketishayotgandi. Va eng daxshatlisi — mashina oynasidagi kichik, yaltirab turgan belgi yaqqol ko‘rinib turardi: "Park Corporation".

Sokjin buni ko‘rishi bilan planshetni devorga urib chil-chil qildi. Uning g‘azabi endi mutloq telbalik darajasiga yetgan edi. Park Jimin! Uning ashaddiy dushmani nafaqat Suho’ning ayolini tortib olgan, balki endi Sokjinning ham shaxsiy, eng qimmatbaho mulkini o‘z uyi poyidan o‘g‘irlab ketgan edi!

Sokjin cho‘ntagidan telefonini chiqarib, shiddat bilan Suho’ning raqamini terdi. Telefon ulanishi bilan u bo‘g‘iq va qotilona ovozda baqirdi:
— Suho! O‘sha iflos Park Jimin mening ayolimni ham olib ketdi! Tayyorlan, aka-uka... Bugun to‘y kuni biz uning nafaqat obro‘sini, balki butun hayotini o‘z qo‘llarimiz bilan jahannamga aylantiramiz! Bugun qon oqadi!

Sokjin telefonni o‘chirib, atrofidagi tansoqchilarga qaradi:
— Hamma qurollarni hozirlang! Biz Park Jiminning binosiga boramiz!

3 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_

CHAPTER _7

" bazan eng hafli orzudir "

7_epizod

aksincha, o‘z mulkini tekshirishga kelgan hukmdordek sovuq va mag‘rur qadam tashlab karavotga yaqinlashdi.
U Lauraga tepadan pastga qarab, labini burdi va uning yuziga yaqin kelib, past, ammo suyak-suyagigacha o‘tib ketadigan ovozda pichirladi:

— Haqiqatan ham o‘sha ojiz politsiyachilar seni mendan qutqara oladi deb o‘yladingmi, Laura Sen endi mening o‘yinchoqimsan



Jimin ko‘rsatkich barmog‘ini Lauraning titrayotgan lablariga bosdi. Uning nigohida nafrat va ehtiros qorishib ketgan, sovuq tabassumi qizning yuragiga xanjar kabi sanchilardi.

— Shv-v-v... Go‘zalim, ovozingni balandlatma, – shivirladi Jimin uning yuziga yanada yaqinlashib.

Uning nafasidan qimmatbaho ichimlik va sovuq tamaki hidi anqirdi.

— Sening o‘sha "oila" deb atayotgan qo‘g‘irchog‘ing hozir mening qo‘limda. Erginang seni qutqarish uchun hamma narsaga tayyor edi, hatto sen yig‘lab, mening ostimda inqilayotganingni eshitishga ham majbur bo‘ldi.

Laura ko‘zlaridan oqayotgan shashqator yoshlarni to‘xtata olmasdi. Tanasidagi og‘riq bir chetda qolib, hozirgina eshitgan gaplaridan yuragi parcha-parcha bo‘layotgandi. Uning baxtli hayoti, sevimli eri endi mana shu vahshiy mafiyaning asiriga aylangandi.

— Uni qo‘yib yubor... uning hech qanday aybi yo‘q – Laura Jiminning qora kostyumidan tutib, yolvorishga tushdi.

— Men senga aytyapman-ku, meni kim bilandir adashtiryapsan! Mening xotiram joyida, men u emasman!

Jimin Lauraning uning kiyimini ushlab turgan zaif qo‘llarini shafqatsizlarcha qayirib, karavotga bosdi. Qiz og‘riqdan chinqirib yubordi. Jimin uning qulog‘iga lablarini yaqinlashtirdi:

— Adashtirgan emishman? Sening mana shu ko‘zlaring, mana shu qadding, hatto teringning hidi ham menga tanish. Sening o‘tmishingni mendan yaxshi biladigan odam yo‘q, qushcham. Xotirangni yo‘qotganing seni mening panjamdan qutqara olmaydi. Kecha tunda bor-yo‘g‘i bir kunlik aloqadan osting yirtilib, shifoxonaga tushib qolding... Nahotki meni shunchalik tez unutadi deb o‘ylading? Hali bu boshlanishi. Bizni oldinda juda uzoq va go‘zal tunlar kutyapti. Sen har kecha menga o‘z tanang bilan xizmat qilasan.

— Yo‘q! Yolg‘on! Men seni tanimayman! Men seni eski qizing emasman, bas qil!
Laura bor kuchi bilan baqirib, undan qutulishga urindi, ammo uning nimjon va yarador tanasi bu qudratli mafiya yetakchisiga qarshi hech narsa qilolmasdi.
Jimin qizning yuzini qo‘llari bilan mahkam qisib, uni o‘ziga qarashga majbur qildi:
Q
— Sen o‘shasan. Va endi butun umr menikisan seni aslo qayta qo'yib yubormayman . Hozir esa, shifokorlar sening bu yirtilgan joylaringni tezroq tikib, davolashsin. Chunki sening bu tanang menga hali juda kerak bo‘ladi. Ering esa... u sen uchun tirik qoladi. Agar mendan qochishga yoki qarshilik ko‘rsatishga urinsang, uning jasadini oyoging ostiga tashlayman Tushundingmi?

Laura qo‘rquv va chorasizlikdan ko‘zlarini yumib, unsiz yig‘lashda davom etdi. Jimin uning yuzidan qo‘lini olib, ust-boshini to‘g‘riladi-da, xonadan chiqib ketdi. Palata eshigi ortida uning qora kiyimdagi tansoqchilari turishardi. Jimin ularga qarab sovuq buyruq berdi: "Bunga yaxshilab qaranglar. Tuzalishi bilan mening qasrimga olib borasizlar".

────────────•◈•────────────

Ayni shu soniyalarda, shaharning butunlay boshqa bir chekkasida, hashamatli va sovuq imoratning oynasi poyida Aylin turardi. Uning ustidagi ochiq tungi libos badisiga yopishib turgan bo‘lsa-da, qizning vujudi muzlab borayotgandek edi. U qorong‘u shahar chiroqlariga termularkan, hayotini do‘zaxga aylantirgan o‘sha mudhish o‘tmish va bugungi kunning og‘ir zanjirlari haqida o‘ylardi.

Aylin bundan ikki yil oldin hayotdagi yagona suyanchi — onasidan ayrilgan edi. Hammasi onasi Kim Sokjin ismli kimsaga turmushga chiqqanidan keyin boshlangandi. Sokjin o‘zining vahshiyona rejasini sezdirmay amalga oshirdi: to‘ydan atigi bir yil o‘tib, u Aylinning onasini shafqatsizlarcha o‘ldirtirib yubordi. Eng daxshatlisi, u o‘z ortidan hech qanday dalil qoldirmagan, qonun ham, politsiya ham bu ishni oddiy baxtsiz hodisa deb yopib yuborgandi.

Chunki Kim Sokjin shunchaki oddiy odam emas, u o‘sha qudratli mafiya qiroli Park Jiminning amakivachchasi edi. Akasining soyasida va o‘zining qora biznesi ortidan u ham shaharda ulkan kuchga ega edi.

Aylinning azoblari onasi tirikligidayoq boshlangandi. Sokjin qizning onasiga bo‘lgan cheksiz muhabbatidan foydalanib, uni tinmay qo‘rqitib, tahdid ostida ushlab kelardi. Onasi ishga ketgan, uyda hech kim yo‘q bo‘lgan o‘sha mash’um kunlarda Sokjin qizning xonasiga bostirib kirardi. Aylinning yig‘lab yolvorishlariga, qarshiliklariga qaramay, u ojiza qizga vahshiylarcha tajovuz qilar va uni majburlab o‘z nafsiga sherik qilardi. Aylin onasining yashashi, uning tinchligi uchun bu mudhish sirni ichiga yutdi, har safar badani Sokjinning iflos qo‘llaridan bulg‘anganida o‘zidan nafratlanib yig‘ladi.

Ammo bu qurbonlik ham foyda bermadi. Sokjin baribir onasini o‘ldirdi. Onasining o‘limidan so‘ng esa, Aylinning hayoti butunlay zulmatga burkandi — yovuz amakivachcha qizni butunlay o‘zining shaxsiy fohishasiga, uydagi asirasiga aylantirib oldi.

Aylin oyna oynasidan aksiga qarab, ko‘zlaridan oqqan nafrat yoshlarini artdi. Uning ham, shaharning boshqa bir chekkasida Jiminning ostida inillayotgan Lauraning ham taqdiri mana shu qonxo‘r mafiya oilasining qo‘lida o‘yinchoq bo‘layotgan edi. Shu payt Aylin turgan yotoqxona eshigi gursillab ochilib, ichkariga qo‘lida qadah tutgan, kayfi taroq Kim Sokjin kirib keldi. Uning nigohidagi o‘sha yirtqichona qarash Aylinning go‘zal tungi libosda edi

Kim Sokjin eshikni ortidan sekin yopib, qulfni buradi. Uning yuzidagi o‘sha sovuq va vahshiyona tabassum Aylinning vujudini yana bir bor titroqqa soldi. U qadahdagi ichimlikni bir simirib yutdi-da, uni chetdagi stol ustiga shaxdam qo‘ydi. Har bir qadami qizga o‘lim yaqinlashayotgandek tuyulardi.

— Haliyam uxlamapsanda qushcham? – dedi Sokjin ovozini cho‘zib, uning mast nigohlari Aylinning ochiq tungi libosi ostidan ko‘rinib turgan oppoq soniga qadaldi.

— Yana o‘sha o‘lgan onangni o‘ylayapsanmi? Aytgancha, bugun senga yangi ko‘ylak olib kelishgandi, uni nega kiymading?

Aylin oyna yonidan qimirlamay, devorga mahkam yopishib oldi. Uning ichidagi qo‘rquv bu safar cheksiz nafratga aylangandi. Har safar mana shu maxluq unga yaqinlashganda, onasining o‘limi va o‘zining bulg‘angan nomusi ko‘z oldiga kelardi.

— Menga yaqinlashma... — pichirladi Aylin, ovozi titrab chiqsa-da, nigohida qat’iyat bor edi.

— Yetar, Sokjin! Onamni o‘ldirganing kammidi? Meni chorasiz deb o‘ylama, bir kun kelib buning badalini to‘laysan!

Sokjin bu gapni eshitib, baland ovozda kulib yubordi. Bu kulgi xonaning sovuq devorlariga urilib, yanada vahshiyroq eshitildi. U bir necha shiddatli qadam bilan Aylinning ro‘parasiga keldi va qizning sochlaringdan mahkam g‘ijimlab, boshini orqaga tortdi. Aylin og‘riqdan ingrab yubordi.

— Badalini? Kimdan so‘raysan yordamni? — Sokjin uning yuziga yaqin kelib, tamaki va alkogol hidi anqiyotgan nafasi bilan shivirladi.

— Shahar politsiyasidami? Ular mening va amakivachcham Jiminning poyida emaklashadi! Sen mening mulkimsan, Aylin. Onang tirikligida ham mening ostimda inqilashga majbur eding, hozir ham shunday!

Sokjin qizning qarshilik ko‘rsatishiga yo‘l qo‘ymay, uni shafqatsizlarcha karavotga otib yubordi. Aylinning ustidagi yupqa tungi libos lahzada yirtilib ketdi. Qiz bor kuchi bilan uning yuziga urishga, uni itarishga urindi, biroq Sokjin uning ikkala qo‘lini bitta qo‘li bilan tepaga mahkam qisib bog‘ladi va o‘zining vahshiyona nafsini qondirish uchun uning ustiga yopirildi.

Xonada faqat Aylinning unsiz yig‘isi, kiyimlar yirtilishining ovozi va Sokjinning og‘ir nafasi eshitilardi. Bu tun ham Aylin uchun yana bir bor jarohatlar va bitmas azoblar tuniga aylandi.

Ertasi kuni ertalab.
Sokjin kiyinib, xonadan chiqib ketgach, Aylin ko‘z yoshlari ichida zo‘rg‘a o‘rnidan turdi. Badani ko‘karib ketgan, har bir a’zosi og‘riqdan qaqshardi. Shu payt uning shaxsiy telefoni (Sokjindan yashirib yuradigan yagona siri) jiringladi. Qo‘ng‘iroq qilayotgan odam uning shifoxonada ishlaydigan yagona ishonchli dugonasi edi.

Dugonasi hayajonlangan ovozda gapirdi:

— Aylin! Sen eshitishing kerak... Bugun bizning shifoxonaga bir qizni olib kelishdi. Uni Park Jimin shu ahvolga solibdi. Qizning osti butunlay yirtilib ketgan, daxshatli ahvolda! Tergovchi kelgandi, lekin Jiminning ismini eshitib, qo‘rqqanidan qochib ketdi. Bu qiz ham xuddi sen kabi Jiminning asirasiga aylangan! Uning ismi Laura...

Aylin go‘shakni ushlagancha qotib qoldi. Demak, shaharda u kabi mana shu qonxo‘r oilaning zulmidan azob chekayotgan yana bir ojiza bor edi. Uning ko‘zlarida kutilmaganda qasos o‘ti yondi.

Bundan bir yarim yil oldingi parallel vaqt.

Aylin o‘shanda endigina yigirma yoshga to‘lgan, ko‘zlarida hayotga bo‘lgan umid porlab turgan begubor qiz edi. Uning onasi Kim Sokjinga turmushga chiqqaniga atigi bir necha oy bo‘lgan, ammo Aylin bu hashamatli, sovuq imoratda o‘zini hech qachon baxtli his qilmagandi. Sababi — onasi uyda yo‘qligida Kim Sokjinning unga tashlaydigan shubhali, yirtqichona nigohlari edi.

O‘sha mash’um va yomg‘irli kunlarning birida Aylinning onasi kechgacha davom etadigan muhim ish uchrashuviga ketgan edi. Uyda xizmatkorlardan bo‘lak hech kim yo‘q edi, ammo Sokjin ularga ham javob berib yuborgandi.

Aylin o‘z yotog‘ida kitob o‘qib o‘tirganida, xona eshigi to‘satdan, taqillatilmasdan ochildi. Ostonada ust-boshi biroz tartibsiz, ko‘zlari yovuz bir ehtirosdan qonga tolgan Kim Sokjin turardi. Undan kelayotgan o‘tkir konyak hidi xonaning musaffo havosini lahzada zaharladi.

— Sokjin aka Siz bu yerda nima qilyapsiz — Aylin qaddini rostlab, o‘rnidan turdi, uning yuragi yomonlikni sezib shiddat bilan ura boshladi.

Sokjin yovuzlarcha tabassum qilib, eshikni ichkaridan qulfladi va kalitni cho‘ntagiga soldi. Uning har bir qadami qizga o‘lim yaqinlashayotgandek tuyulardi.

— Onang bugun kech qaytadi, qushcham, – dedi u ovozini pasaytirib

— Men uzoq vaqtdan beri sening mana shu go‘zalligingni yaqindan tomosha qilishni istardim. Onangga aytadigan bo‘lsang, uning hayoti bir kunda yakun topishini yaxshi bilasan. Mening kimligimni, ortimda amakivachcham Park Jimin turganini unutma.

Aylin qo‘rquvdan muzlab qoldi. U ortga chekinmoqchi bo‘ldi, ammo xonaning burchagiga borib taqaldi. Sokjin yirtqichdek uning ustiga yopirildi. U qizning bo‘ynidan mahkam bo‘g‘ib, devorga qisdi. Aylin nafas ololmay, ko‘zlaridan yosh tirqirab ketdi, u bor kuchi bilan erkakning yuzini tirnashga, uni itarishga urindi. Ammo Sokjin uning qarshiliklaridan yanada quturib ketdi.

— Qo‘yib yuboring! Iltimos, qilmagang bu ishni Men onamga hech narsa aytmayman, faqat tegmang menga– Aylin hiqillab, unsiz yolvorardi.

Sokjin qizning yupqa ko‘ylagini bir harakat bilan yelkasidan yirtib tashladi. U qizning ingrashlariga, yig‘ilariga zarracha shafqat qilmadi. Uni shafqatsizlarcha karavotga otib, qo‘llarini tepaga mahkam qisdi. Aylinning baqirishi hech kimga eshitilmasdi — hashamatli imoratning devorlari bu daxshatli zo‘ravonlikni o‘z ichiga yutib yubordi. Sokjin o‘zining vahshiyona nafsini qondirish uchun qizning iffatini va nomusini shafqatsizlarcha toptadi. Aylinning ostidagi o‘sha ilk va o‘tkir azob uni hushidan ketgudek ahvolga soldi.

O‘sha tundan boshlab Aylin onasining yashashi uchun har safar Sokjin xonasiga kirganda mana shu do‘zaxga chidashga, uning ostida o‘z nafratini yutib inillashga majbur bo‘ldi. Ammo bir yil o‘tib, baribir onasini yo‘qotdi va Sokjin uni butunlay o‘zining asirasiga aylantirdi...

Hozirgi vaqt 🧭🧭

Aylin shifoxonadagi dugonasi bergan xabardan keyin o‘sha mash’um o‘tmishini eslab, vujudi titrayotgan edi. U dush tagida o‘zining ko‘kargan a’zolarini yuvar ekan, ko‘z yoshlari suvga aralashib oqardi. U o‘ziga o‘zi va’da berdi: Park Jimin tomonidan xo‘rlangan Laura va u... ikkalasi bu qonxo‘r amakivachchalardan albatta qasos olishadi.

Aylin oyna yonida turib, dugonasining shifoxonadan aytgan gaplarini eshitgach, qo‘lidagi telefonni asta tushirdi. Uning nigohidagi qo‘rquv va chorasizlik o‘rnini sovuq, qat’iy bir reja egallay boshlagan edi. U Kim Sokjinning bu uyda yo‘qligidan foydalanib, tezda kiyindi-da, o‘ziga tegishli bo‘lgan eng qimmatli narsani — onasidan qolgan eski zargarlik qutisini ochdi. Qutining eng tagida, xufyona joyda kichik, qora rangdagi fleshka yashirilgan edi.

Bu fleshkada Kim Sokjin va uning amakivachchasi Park Jiminning qora biznesiga, noqonuniy qurol savdosi va yashirin tranzaksiyalariga oid juda muhim hujjatlar bor edi. Aylin buni onasi o‘limidan bir necha kun oldin tasodifan topib olgan va hayotini saqlab qolish uchun so‘nggi chora sifatida yashirib yurgan edi.

Aylin sovuq qonlik bilan fleshkani cho‘ntagiga soldi va xonadan chiqdi. U Sokjinning tansoqchilarini chalg‘itib, uydan yashirincha qochishga muvaffaq bo‘ldi. Uning yagona maqsadi — shifoxonaga borish, o‘sha Jiminning zulmidan azob chekayotgan Laura ismli qizni topish va u bilan birlashish edi.

Yarim soatdan so‘ng. Shifoxonaning tinch va nimqorong‘u yo‘lagi.
Aylin o‘zini shifokorlar yordamchisi kabi ko‘rsatib, Lauraning palatasiga yaqinlashdi. Yo‘lakda Jiminning odamlari ko‘rinmasdi pastda, mashinalarda buyruq kutib turishgandi. Aylin eshikni sekin ochib, ichkariga kirdi.

Karavotda dori ta’siridan endigina o‘ziga kelgan, ko‘zlarida cheksiz og‘riq va umidsizlik bilan yotgan Laura bamisoli daxshatli tush ko‘rayotgandek xonaga kirgan notanish qizga tikildi.

— Sen kimsan – Laura zaif ovozda so‘radi, vujudidagi og‘riqdan qimirlay olmay.
Aylin tezda karavot yoniga kelib, Lauraning titrayotgan qo‘lini mahkam qisdi:

— Laura, qo‘rqma. Men senga yordam berishga keldim. Mening ismim Aylin. Men ham sen kabi o‘sha maxluqlarning Kim Sokjin va Park Jiminning do‘zaxida yashayapman. Kecha tunda senga nima qilishganini bilaman. Erginangni qutqarishni va ularni yer tishlatishni xohlaysanmi? Unda meni eshit... Bizda ularni yo‘q qilish uchun oxirgi imkoniyat bor.

Laura bu gaplarni eshitib, qotib qoldi. Uning qarshisida o‘zi kabi taqdiri chil-chil bo‘lgan, ammo ko‘zlarida qasos oveti yonayotgan qiz turardi. Ikki ojiza qizning dardi va nafrati bitta nuqtada birlashdi.

Ayni shu soniyalarda, shifoxona binosi oldiga Park Jimin va Kim Sokjinning bir guruh qora mashinalari shiddat bilan kelib to‘xtadi.

Laura ko‘zlaridagi yoshni arta turib, uning qo‘lidan tutgan Aylinga tikildi. Uning ovozi titrab, vujudidagi achchiq jismoniy va ruhiy og‘riq har bir so‘zida sezilib turardi:

— Men Jiminni tanimayman Lekin uning kecha tunda menga qilgan ishi... bu odamning ishi emas! U haqiqiy maxluq! Mening hayotimni, erimni, nomusimni bitta tunda yakson qildi!

Qizlar shoshilgancha kelajakdagi qasos haqida gaplashayotgan, xonadagi havoni qo‘rquv va umid qorishiq tuyg‘ular egallagan ayni shu soniyalarda, palata eshigi daxshatli bir gursillash bilan ochildi. Ostonada o‘sha qora libosdagi, nigohlaridan o‘lim sochuvchi Park Jimin paydo bo‘ldi. Uning kutilmagan tashrifi xonadagi butun haroratni muzlatib yuborgandek bo‘ldi.

Jimin xonadagi notanish qizni Aylinni ko‘rib, qoshlarini chimirdi. Uning sovuq va sinchkov nigohlari Aylinning yuziga qadaldi:

— Sen kimsan –!! dedi Jimin past va tahdidli ovozda.

— Bu yerda nima qilib yuribsan?

Aylin qo‘rquvdan muzlab qoldi. U vaziyatdan chiqish uchun shifoxona xodimi ekanligini aytib, yolg‘on gapirmoqchi bo‘lib labini juftlagan ham ediki, Jiminning ortidan palataga g‘azabdan ko‘zlari qonga tolgan Kim Sokjin bostirib kirdi. Aylinni bu yerda ko‘rish Sokjin uchun kutilmagan daxshat bo‘lgan edi.

— Aylin! — deb baqirdi Kim Sokjin, uning ovozi butun shifoxona yo‘lagini larzaga keltirdi.

— Nega bu yerdasan?! Uydan qanday qochib chiqding?! Qo‘riqchilar qayerga qaradi o‘zi?! — uning jahli shu qadar chiqmoqda ediki, tomirlari bo‘rtib ketgandi.

Sokjin qizga qarab shafqatsizlarcha iljaydi:

— Mendan qochishga urinma, baribir seni tutib olaveraman! Senga mening panjamdan qutulish yo‘q!

Aylinning vujudini dahshatli qo‘rquv qopladi. U Sokjinning yovuz nigohini ko‘rib, bu safar uni o‘ldirib qo‘yishidan qo‘rqdi va jon achchig‘ida palatadan qochib chiqmoqchi bo‘ldi. U eshik sari otildi, ammo o‘ta chaqqon va baquvvat bo‘lgan Sokjin uning yo‘lini to‘sdi. U bir shiddatli harakat bilan Aylinni belidan mahkam tutib, qizni o‘zining baquvvat vujudiga qattiq tortdi. Aylin uning temir changalida qisilib qoldi.

— Senga gap kirmaydi-da, atirgulim, — dedi Kim Sokjin qizning qulog‘iga pichirlab, uning sochlarni hidlab. Uning bu gaplari Aylinni jirkanishdan titratib yubordi.

Aylin uning qo‘llari orasida tipirchilar, bor kuchi bilan erkakni itarishga urinardi

— Yaramas maxluq! Qo‘yib yuboring meni! Sen odam emassan, vahshiy hayvonsan! — deb baqirdi Aylin ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay.

Buni chetdan kuzatib turgan Park Jiminning lablarida yovuz va ehtirosli bir tabassum paydo bo‘ldi. U Aylinning yuziga va undagi jasoratga uning asov va qaysar munosabatiga hayrat bilan tikildi. Jimin Aylinga yaqinlashib, uning yuziga yaqin keldi

— Oho... Sokjin, bu yovvoyi atirgulni qayerdan topgansan? Ifori juda shirin ekan... — dedi Jimin qizning bo‘ynidan kelayotgan hidni his qilib, ko‘zlarini qisib.

Sokjin Jiminning Aylinga bunday qarashidan va unga yaqinlashganidan birdan hushyor tortdi. U Aylinni o‘zining shaxsiy mulki deb bilar va uni hech kim bilan, hatto o‘zining qudratli amakivachchasi bilan ham baham ko‘rishni istamasdi. Sokjin Aylinni o‘z ortiga yashirib, Jiminning ko‘zlariga tik qaradi:

— Unga ko‘z olaytirmang, amaki... — dedi Sokjin ovozini qat’iylashtirib.

— U faqat meniki!

Xonadagi keskinlik eng yuqori nuqtaga yetdi. Karavotda yotgan zaif va yarador Laura ham, Sokjinning changalidagi Aylin ham ikki vahshiy mafiyaning o‘rtasida qolishgan edi.

7 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_

aksincha, o‘z mulkini tekshirishga kelgan hukmdordek sovuq va mag‘rur qadam tashlab karavotga yaqinlashdi.
U Lauraga tepadan pastga qarab, labini burdi va uning yuziga yaqin kelib, past, ammo suyak-suyagigacha o‘tib ketadigan ovozda pichirladi:

— Haqiqatan ham o‘sha ojiz politsiyachilar seni mendan qutqara oladi deb o‘yladingmi, Laura Sen endi mening o‘yinchoqimsan



Jimin ko‘rsatkich barmog‘ini Lauraning titrayotgan lablariga bosdi. Uning nigohida nafrat va ehtiros qorishib ketgan, sovuq tabassumi qizning yuragiga xanjar kabi sanchilardi.

— Shv-v-v... Go‘zalim, ovozingni balandlatma, – shivirladi Jimin uning yuziga yanada yaqinlashib.

Uning nafasidan qimmatbaho ichimlik va sovuq tamaki hidi anqirdi.

— Sening o‘sha "oila" deb atayotgan qo‘g‘irchog‘ing hozir mening qo‘limda. Erginang seni qutqarish uchun hamma narsaga tayyor edi, hatto sen yig‘lab, mening ostimda inqilayotganingni eshitishga ham majbur bo‘ldi.

Laura ko‘zlaridan oqayotgan shashqator yoshlarni to‘xtata olmasdi. Tanasidagi og‘riq bir chetda qolib, hozirgina eshitgan gaplaridan yuragi parcha-parcha bo‘layotgandi. Uning baxtli hayoti, sevimli eri endi mana shu vahshiy mafiyaning asiriga aylangandi.

— Uni qo‘yib yubor... uning hech qanday aybi yo‘q – Laura Jiminning qora kostyumidan tutib, yolvorishga tushdi.

— Men senga aytyapman-ku, meni kim bilandir adashtiryapsan! Mening xotiram joyida, men u emasman!

Jimin Lauraning uning kiyimini ushlab turgan zaif qo‘llarini shafqatsizlarcha qayirib, karavotga bosdi. Qiz og‘riqdan chinqirib yubordi. Jimin uning qulog‘iga lablarini yaqinlashtirdi:

— Adashtirgan emishman? Sening mana shu ko‘zlaring, mana shu qadding, hatto teringning hidi ham menga tanish. Sening o‘tmishingni mendan yaxshi biladigan odam yo‘q, qushcham. Xotirangni yo‘qotganing seni mening panjamdan qutqara olmaydi. Kecha tunda bor-yo‘g‘i bir kunlik aloqadan osting yirtilib, shifoxonaga tushib qolding... Nahotki meni shunchalik tez unutadi deb o‘ylading? Hali bu boshlanishi. Bizni oldinda juda uzoq va go‘zal tunlar kutyapti. Sen har kecha menga o‘z tanang bilan xizmat qilasan.

— Yo‘q! Yolg‘on! Men seni tanimayman! Men seni eski qizing emasman, bas qil!
Laura bor kuchi bilan baqirib, undan qutulishga urindi, ammo uning nimjon va yarador tanasi bu qudratli mafiya yetakchisiga qarshi hech narsa qilolmasdi.
Jimin qizning yuzini qo‘llari bilan mahkam qisib, uni o‘ziga qarashga majbur qildi:
Q
— Sen o‘shasan. Va endi butun umr menikisan seni aslo qayta qo'yib yubormayman . Hozir esa, shifokorlar sening bu yirtilgan joylaringni tezroq tikib, davolashsin. Chunki sening bu tanang menga hali juda kerak bo‘ladi. Ering esa... u sen uchun tirik qoladi. Agar mendan qochishga yoki qarshilik ko‘rsatishga urinsang, uning jasadini oyoging ostiga tashlayman Tushundingmi?

Laura qo‘rquv va chorasizlikdan ko‘zlarini yumib, unsiz yig‘lashda davom etdi. Jimin uning yuzidan qo‘lini olib, ust-boshini to‘g‘riladi-da, xonadan chiqib ketdi. Palata eshigi ortida uning qora kiyimdagi tansoqchilari turishardi. Jimin ularga qarab sovuq buyruq berdi: "Bunga yaxshilab qaranglar. Tuzalishi bilan mening qasrimga olib borasizlar".

────────────•◈•────────────

Ayni shu soniyalarda, shaharning butunlay boshqa bir chekkasida, hashamatli va sovuq imoratning oynasi poyida Aylin turardi. Uning ustidagi ochiq tungi libos badisiga yopishib turgan bo‘lsa-da, qizning vujudi muzlab borayotgandek edi. U qorong‘u shahar chiroqlariga termularkan, hayotini do‘zaxga aylantirgan o‘sha mudhish o‘tmish va bugungi kunning og‘ir zanjirlari haqida o‘ylardi.

Aylin bundan ikki yil oldin hayotdagi yagona suyanchi — onasidan ayrilgan edi. Hammasi onasi Kim Sokjin ismli kimsaga turmushga chiqqanidan keyin boshlangandi. Sokjin o‘zining vahshiyona rejasini sezdirmay amalga oshirdi: to‘ydan atigi bir yil o‘tib, u Aylinning onasini shafqatsizlarcha o‘ldirtirib yubordi. Eng daxshatlisi, u o‘z ortidan hech qanday dalil qoldirmagan, qonun ham, politsiya ham bu ishni oddiy baxtsiz hodisa deb yopib yuborgandi.

Chunki Kim Sokjin shunchaki oddiy odam emas, u o‘sha qudratli mafiya qiroli Park Jiminning amakivachchasi edi. Akasining soyasida va o‘zining qora biznesi ortidan u ham shaharda ulkan kuchga ega edi.

Aylinning azoblari onasi tirikligidayoq boshlangandi. Sokjin qizning onasiga bo‘lgan cheksiz muhabbatidan foydalanib, uni tinmay qo‘rqitib, tahdid ostida ushlab kelardi. Onasi ishga ketgan, uyda hech kim yo‘q bo‘lgan o‘sha mash’um kunlarda Sokjin qizning xonasiga bostirib kirardi. Aylinning yig‘lab yolvorishlariga, qarshiliklariga qaramay, u ojiza qizga vahshiylarcha tajovuz qilar va uni majburlab o‘z nafsiga sherik qilardi. Aylin onasining yashashi, uning tinchligi uchun bu mudhish sirni ichiga yutdi, har safar badani Sokjinning iflos qo‘llaridan bulg‘anganida o‘zidan nafratlanib yig‘ladi.

Ammo bu qurbonlik ham foyda bermadi. Sokjin baribir onasini o‘ldirdi. Onasining o‘limidan so‘ng esa, Aylinning hayoti butunlay zulmatga burkandi — yovuz amakivachcha qizni butunlay o‘zining shaxsiy fohishasiga, uydagi asirasiga aylantirib oldi.

Aylin oyna oynasidan aksiga qarab, ko‘zlaridan oqqan nafrat yoshlarini artdi. Uning ham, shaharning boshqa bir chekkasida Jiminning ostida inillayotgan Lauraning ham taqdiri mana shu qonxo‘r mafiya oilasining qo‘lida o‘yinchoq bo‘layotgan edi. Shu payt Aylin turgan yotoqxona eshigi gursillab ochilib, ichkariga qo‘lida qadah tutgan, kayfi taroq Kim Sokjin kirib keldi. Uning nigohidagi o‘sha yirtqichona qarash Aylinning go‘zal tungi libosda edi

Kim Sokjin eshikni ortidan sekin yopib, qulfni buradi. Uning yuzidagi o‘sha sovuq va vahshiyona tabassum Aylinning vujudini yana bir bor titroqqa soldi. U qadahdagi ichimlikni bir simirib yutdi-da, uni chetdagi stol ustiga shaxdam qo‘ydi. Har bir qadami qizga o‘lim yaqinlashayotgandek tuyulardi.

— Haliyam uxlamapsanda qushcham? – dedi Sokjin ovozini cho‘zib, uning mast nigohlari Aylinning ochiq tungi libosi ostidan ko‘rinib turgan oppoq soniga qadaldi.

— Yana o‘sha o‘lgan onangni o‘ylayapsanmi? Aytgancha, bugun senga yangi ko‘ylak olib kelishgandi, uni nega kiymading?

Aylin oyna yonidan qimirlamay, devorga mahkam yopishib oldi. Uning ichidagi qo‘rquv bu safar cheksiz nafratga aylangandi. Har safar mana shu maxluq unga yaqinlashganda, onasining o‘limi va o‘zining bulg‘angan nomusi ko‘z oldiga kelardi.

— Menga yaqinlashma... — pichirladi Aylin, ovozi titrab chiqsa-da, nigohida qat’iyat bor edi.

— Yetar, Sokjin! Onamni o‘ldirganing kammidi? Meni chorasiz deb o‘ylama, bir kun kelib buning badalini to‘laysan!

Sokjin bu gapni eshitib, baland ovozda kulib yubordi. Bu kulgi xonaning sovuq devorlariga urilib, yanada vahshiyroq eshitildi. U bir necha shiddatli qadam bilan Aylinning ro‘parasiga keldi va qizning sochlaringdan mahkam g‘ijimlab, boshini orqaga tortdi. Aylin og‘riqdan ingrab yubordi.

— Badalini? Kimdan so‘raysan yordamni? — Sokjin uning yuziga yaqin kelib, tamaki va alkogol hidi anqiyotgan nafasi bilan shivirladi.

— Shahar politsiyasidami? Ular mening va amakivachcham Jiminning poyida emaklashadi! Sen mening mulkimsan, Aylin. Onang tirikligida ham mening ostimda inqilashga majbur eding, hozir ham shunday!

Sokjin qizning qarshilik ko‘rsatishiga yo‘l qo‘ymay, uni shafqatsizlarcha karavotga otib yubordi. Aylinning ustidagi yupqa tungi libos lahzada yirtilib ketdi. Qiz bor kuchi bilan uning yuziga urishga, uni itarishga urindi, biroq Sokjin uning ikkala qo‘lini bitta qo‘li bilan tepaga mahkam qisib bog‘ladi va o‘zining vahshiyona nafsini qondirish uchun uning ustiga yopirildi.

Xonada faqat Aylinning unsiz yig‘isi, kiyimlar yirtilishining ovozi va Sokjinning og‘ir nafasi eshitilardi. Bu tun ham Aylin uchun yana bir bor jarohatlar va bitmas azoblar tuniga aylandi.

Ertasi kuni ertalab.
Sokjin kiyinib, xonadan chiqib ketgach, Aylin ko‘z yoshlari ichida zo‘rg‘a o‘rnidan turdi. Badani ko‘karib ketgan, har bir a’zosi og‘riqdan qaqshardi. Shu payt uning shaxsiy telefoni (Sokjindan yashirib yuradigan yagona siri) jiringladi. Qo‘ng‘iroq qilayotgan odam uning shifoxonada ishlaydigan yagona ishonchli dugonasi edi.

Dugonasi hayajonlangan ovozda gapirdi:

— Aylin! Sen eshitishing kerak... Bugun bizning shifoxonaga bir qizni olib kelishdi. Uni Park Jimin shu ahvolga solibdi. Qizning osti butunlay yirtilib ketgan, daxshatli ahvolda! Tergovchi kelgandi, lekin Jiminning ismini eshitib, qo‘rqqanidan qochib ketdi. Bu qiz ham xuddi sen kabi Jiminning asirasiga aylangan! Uning ismi Laura...

Aylin go‘shakni ushlagancha qotib qoldi. Demak, shaharda u kabi mana shu qonxo‘r oilaning zulmidan azob chekayotgan yana bir ojiza bor edi. Uning ko‘zlarida kutilmaganda qasos o‘ti yondi.

Bundan bir yarim yil oldingi parallel vaqt.

Aylin o‘shanda endigina yigirma yoshga to‘lgan, ko‘zlarida hayotga bo‘lgan umid porlab turgan begubor qiz edi. Uning onasi Kim Sokjinga turmushga chiqqaniga atigi bir necha oy bo‘lgan, ammo Aylin bu hashamatli, sovuq imoratda o‘zini hech qachon baxtli his qilmagandi. Sababi — onasi uyda yo‘qligida Kim Sokjinning unga tashlaydigan shubhali, yirtqichona nigohlari edi.

O‘sha mash’um va yomg‘irli kunlarning birida Aylinning onasi kechgacha davom etadigan muhim ish uchrashuviga ketgan edi. Uyda xizmatkorlardan bo‘lak hech kim yo‘q edi, ammo Sokjin ularga ham javob berib yuborgandi.

Aylin o‘z yotog‘ida kitob o‘qib o‘tirganida, xona eshigi to‘satdan, taqillatilmasdan ochildi. Ostonada ust-boshi biroz tartibsiz, ko‘zlari yovuz bir ehtirosdan qonga tolgan Kim Sokjin turardi. Undan kelayotgan o‘tkir konyak hidi xonaning musaffo havosini lahzada zaharladi.

— Sokjin aka Siz bu yerda nima qilyapsiz — Aylin qaddini rostlab, o‘rnidan turdi, uning yuragi yomonlikni sezib shiddat bilan ura boshladi.

Sokjin yovuzlarcha tabassum qilib, eshikni ichkaridan qulfladi va kalitni cho‘ntagiga soldi. Uning har bir qadami qizga o‘lim yaqinlashayotgandek tuyulardi.

— Onang bugun kech qaytadi, qushcham, – dedi u ovozini pasaytirib

— Men uzoq vaqtdan beri sening mana shu go‘zalligingni yaqindan tomosha qilishni istardim. Onangga aytadigan bo‘lsang, uning hayoti bir kunda yakun topishini yaxshi bilasan. Mening kimligimni, ortimda amakivachcham Park Jimin turganini unutma.

Aylin qo‘rquvdan muzlab qoldi. U ortga chekinmoqchi bo‘ldi, ammo xonaning burchagiga borib taqaldi. Sokjin yirtqichdek uning ustiga yopirildi. U qizning bo‘ynidan mahkam bo‘g‘ib, devorga qisdi. Aylin nafas ololmay, ko‘zlaridan yosh tirqirab ketdi, u bor kuchi bilan erkakning yuzini tirnashga, uni itarishga urindi. Ammo Sokjin uning qarshiliklaridan yanada quturib ketdi.

— Qo‘yib yuboring! Iltimos, qilmagang bu ishni Men onamga hech narsa aytmayman, faqat tegmang menga– Aylin hiqillab, unsiz yolvorardi.

Sokjin qizning yupqa ko‘ylagini bir harakat bilan yelkasidan yirtib tashladi. U qizning ingrashlariga, yig‘ilariga zarracha shafqat qilmadi. Uni shafqatsizlarcha karavotga otib, qo‘llarini tepaga mahkam qisdi. Aylinning baqirishi hech kimga eshitilmasdi — hashamatli imoratning devorlari bu daxshatli zo‘ravonlikni o‘z ichiga yutib yubordi. Sokjin o‘zining vahshiyona nafsini qondirish uchun qizning iffatini va nomusini shafqatsizlarcha toptadi. Aylinning ostidagi o‘sha ilk va o‘tkir azob uni hushidan ketgudek ahvolga soldi.

O‘sha tundan boshlab Aylin onasining yashashi uchun har safar Sokjin xonasiga kirganda mana shu do‘zaxga chidashga, uning ostida o‘z nafratini yutib inillashga majbur bo‘ldi. Ammo bir yil o‘tib, baribir onasini yo‘qotdi va Sokjin uni butunlay o‘zining asirasiga aylantirdi...

Hozirgi vaqt 🧭🧭

Aylin shifoxonadagi dugonasi bergan xabardan keyin o‘sha mash’um o‘tmishini eslab, vujudi titrayotgan edi. U dush tagida o‘zining ko‘kargan a’zolarini yuvar ekan, ko‘z yoshlari suvga aralashib oqardi. U o‘ziga o‘zi va’da berdi: Park Jimin tomonidan xo‘rlangan Laura va u... ikkalasi bu qonxo‘r amakivachchalardan albatta qasos olishadi.

Aylin oyna yonida turib, dugonasining shifoxonadan aytgan gaplarini eshitgach, qo‘lidagi telefonni asta tushirdi. Uning nigohidagi qo‘rquv va chorasizlik o‘rnini sovuq, qat’iy bir reja egallay boshlagan edi. U Kim Sokjinning bu uyda yo‘qligidan foydalanib, tezda kiyindi-da, o‘ziga tegishli bo‘lgan eng qimmatli narsani — onasidan qolgan eski zargarlik qutisini ochdi. Qutining eng tagida, xufyona joyda kichik, qora rangdagi fleshka yashirilgan edi.

Bu fleshkada Kim Sokjin va uning amakivachchasi Park Jiminning qora biznesiga, noqonuniy qurol savdosi va yashirin tranzaksiyalariga oid juda muhim hujjatlar bor edi. Aylin buni onasi o‘limidan bir necha kun oldin tasodifan topib olgan va hayotini saqlab qolish uchun so‘nggi chora sifatida yashirib yurgan edi.

Aylin sovuq qonlik bilan fleshkani cho‘ntagiga soldi va xonadan chiqdi. U Sokjinning tansoqchilarini chalg‘itib, uydan yashirincha qochishga muvaffaq bo‘ldi. Uning yagona maqsadi — shifoxonaga borish, o‘sha Jiminning zulmidan azob chekayotgan Laura ismli qizni topish va u bilan birlashish edi.

Yarim soatdan so‘ng. Shifoxonaning tinch va nimqorong‘u yo‘lagi.
Aylin o‘zini shifokorlar yordamchisi kabi ko‘rsatib, Lauraning palatasiga yaqinlashdi. Yo‘lakda Jiminning odamlari ko‘rinmasdi pastda, mashinalarda buyruq kutib turishgandi. Aylin eshikni sekin ochib, ichkariga kirdi.

Karavotda dori ta’siridan endigina o‘ziga kelgan, ko‘zlarida cheksiz og‘riq va umidsizlik bilan yotgan Laura bamisoli daxshatli tush ko‘rayotgandek xonaga kirgan notanish qizga tikildi.

— Sen kimsan – Laura zaif ovozda so‘radi, vujudidagi og‘riqdan qimirlay olmay.
Aylin tezda karavot yoniga kelib, Lauraning titrayotgan qo‘lini mahkam qisdi:

— Laura, qo‘rqma. Men senga yordam berishga keldim. Mening ismim Aylin. Men ham sen kabi o‘sha maxluqlarning Kim Sokjin va Park Jiminning do‘zaxida yashayapman. Kecha tunda senga nima qilishganini bilaman. Erginangni qutqarishni va ularni yer tishlatishni xohlaysanmi? Unda meni eshit... Bizda ularni yo‘q qilish uchun oxirgi imkoniyat bor.

Laura bu gaplarni eshitib, qotib qoldi. Uning qarshisida o‘zi kabi taqdiri chil-chil bo‘lgan, ammo ko‘zlarida qasos oveti yonayotgan qiz turardi. Ikki ojiza qizning dardi va nafrati bitta nuqtada birlashdi.

Ayni shu soniyalarda, shifoxona binosi oldiga Park Jimin va Kim Sokjinning bir guruh qora mashinalari shiddat bilan kelib to‘xtadi.

Laura ko‘zlaridagi yoshni arta turib, uning qo‘lidan tutgan Aylinga tikildi. Uning ovozi titrab, vujudidagi achchiq jismoniy va ruhiy og‘riq har bir so‘zida sezilib turardi:

— Men Jiminni tanimayman Lekin uning kecha tunda menga qilgan ishi... bu odamning ishi emas! U haqiqiy maxluq! Mening hayotimni, erimni, nomusimni bitta tunda yakson qildi!

Qizlar shoshilgancha kelajakdagi qasos haqida gaplashayotgan, xonadagi havoni qo‘rquv va umid qorishiq tuyg‘ular egallagan ayni shu soniyalarda, palata eshigi daxshatli bir gursillash bilan ochildi. Ostonada o‘sha qora libosdagi, nigohlaridan o‘lim sochuvchi Park Jimin paydo bo‘ldi. Uning kutilmagan tashrifi xonadagi butun haroratni muzlatib yuborgandek bo‘ldi.

Jimin xonadagi notanish qizni Aylinni ko‘rib, qoshlarini chimirdi. Uning sovuq va sinchkov nigohlari Aylinning yuziga qadaldi:

— Sen kimsan –!! dedi Jimin past va tahdidli ovozda.

— Bu yerda nima qilib yuribsan?

Aylin qo‘rquvdan muzlab qoldi. U vaziyatdan chiqish uchun shifoxona xodimi ekanligini aytib, yolg‘on gapirmoqchi bo‘lib labini juftlagan ham ediki, Jiminning ortidan palataga g‘azabdan ko‘zlari qonga tolgan Kim Sokjin bostirib kirdi. Aylinni bu yerda ko‘rish Sokjin uchun kutilmagan daxshat bo‘lgan edi.

— Aylin! — deb baqirdi Kim Sokjin, uning ovozi butun shifoxona yo‘lagini larzaga keltirdi.

— Nega bu yerdasan?! Uydan qanday qochib chiqding?! Qo‘riqchilar qayerga qaradi o‘zi?! — uning jahli shu qadar chiqmoqda ediki, tomirlari bo‘rtib ketgandi.

Sokjin qizga qarab shafqatsizlarcha iljaydi:

— Mendan qochishga urinma, baribir seni tutib olaveraman! Senga mening panjamdan qutulish yo‘q!

Aylinning vujudini dahshatli qo‘rquv qopladi. U Sokjinning yovuz nigohini ko‘rib, bu safar uni o‘ldirib qo‘yishidan qo‘rqdi va jon achchig‘ida palatadan qochib chiqmoqchi bo‘ldi. U eshik sari otildi, ammo o‘ta chaqqon va baquvvat bo‘lgan Sokjin uning yo‘lini to‘sdi. U bir shiddatli harakat bilan Aylinni belidan mahkam tutib, qizni o‘zining baquvvat vujudiga qattiq tortdi. Aylin uning temir changalida qisilib qoldi.

— Senga gap kirmaydi-da, atirgulim, — dedi Kim Sokjin qizning qulog‘iga pichirlab, uning sochlarni hidlab. Uning bu gaplari Aylinni jirkanishdan titratib yubordi.

Aylin uning qo‘llari orasida tipirchilar, bor kuchi bilan erkakni itarishga urinardi

— Yaramas maxluq! Qo‘yib yuboring meni! Sen odam emassan, vahshiy hayvonsan! — deb baqirdi Aylin ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay.

Buni chetdan kuzatib turgan Park Jiminning lablarida yovuz va ehtirosli bir tabassum paydo bo‘ldi. U Aylinning yuziga va undagi jasoratga uning asov va qaysar munosabatiga hayrat bilan tikildi. Jimin Aylinga yaqinlashib, uning yuziga yaqin keldi

— Oho... Sokjin, bu yovvoyi atirgulni qayerdan topgansan? Ifori juda shirin ekan... — dedi Jimin qizning bo‘ynidan kelayotgan hidni his qilib, ko‘zlarini qisib.

Sokjin Jiminning Aylinga bunday qarashidan va unga yaqinlashganidan birdan hushyor tortdi. U Aylinni o‘zining shaxsiy mulki deb bilar va uni hech kim bilan, hatto o‘zining qudratli amakivachchasi bilan ham baham ko‘rishni istamasdi. Sokjin Aylinni o‘z ortiga yashirib, Jiminning ko‘zlariga tik qaradi:

— Unga ko‘z olaytirmang, amaki... — dedi Sokjin ovozini qat’iylashtirib.

— U faqat meniki!

Xonadagi keskinlik eng yuqori nuqtaga yetdi. Karavotda yotgan zaif va yarador Laura ham, Sokjinning changalidagi Aylin ham ikki vahshiy mafiyaning o‘rtasida qolishgan edi.

7 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_

Hhgh

CHAPTER - 2

" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi.

2_epizod.

Kuzning sovuq yomg‘iri charchagan shaharni yuvib barcha gaplarni yashirgandek go‘yo. Yn uchun ham so‘nggi sutka xuddi ana shu yomg‘ir kabi zulmat va og‘riqdan iborat edi. Suho... uning borlig‘i, ishongan va sevilgan insonining xiyonati Yn’ning yuragida bitmas-tuganmas chandiq qoldirgandi. Ko‘z yoshlari allaqachon qurigan, ammo ko‘kragidagi og‘riq hamon nafas olishga yo‘l qo‘ymasdi.

Aynan mana shu chorasizlik va ichki sinish uni ulkan shisha bino poyiga yetaklab keldi.

"Park Corporation".

Shaharning eng baland va eng sovuq binosi. Xuddi uning egasi kabi.
Yn chuqur nafas olib, lift tugmasini bosdi. U o‘zini qo‘lga olishga harakat qilardi, chunki bugun u sevgidan voz kechib, hayotining eng katta bitimiga qo‘l qo‘yishi kerak edi.
Eshik ochilib, u qabulxonaga qadam qo‘yganida, uni o‘ta jiddiy kiyingan kotiba kutib oldi.

— Sizni kutishayotgan edi, Yn xonim. Janob Park sizni ichkarida kutyaptilar.

Yn bosh irg‘adi va og‘ir eshikni ochib, keng va hashamatli kabinetga kirdi. Xonaning to‘rida, ulkan shisha deraza ortidagi shahar manzarasiga tikilib, Park Jimin turardi. Egnidagi qora, qimmatbaho kostyum uning kelishgan qomatiga mukammal mos tushgan, ammo undan taralayotgan sovuq shavqatsizlik xonadagi havoni ham muzlatib yuborgandek edi. U o‘z maqsadiga erishish uchun har qanday odamni qurbon qila oladigan, obro‘ va kuchni hamma narsadan ustun qo‘yadigan inson edi.
Jimin sekin ortiga o‘girildi. Uning o‘tkir va sinchkov ko‘zlari Yn’ga tikildi. Qizning yuzidagi charchoq va ko‘zlaridagi so‘ngan uchqunni ko‘rsa-da, Jimin zarracha ham achinish his qilmadi. Biznesda his-tuyg‘ularga o‘rin yo‘q edi.

— Ajoyib Keldingiz, - dedi Jimin, uning ovozi past ammo qat’iy jarangladi.

U stoli tomon yurib, charm kreslosiga o‘tirdi va oldidagi qalin papkani Yn tomonga surdi.

— Shartnoma tayyor. Ikkalamizga ham kerakli bandlar kiritilgan.

Yn stolga yaqinlashib, shartnomaga qaradi. "Soxta nikoh to‘g‘risida kelishuv". Hamma narsa qog‘ozda, hamma narsa soxta.

— Bu shartnoma sizga nima beradi, janob Park? - dedi Yn ovozi biroz titrab.
Siz shundoq ham hamma narsaga egasiz.

Jimin sovuq jilmaydi, bu tabassumda hech qanday samimiylik yo‘q edi.

— Obro‘, Yn. Mening kompaniyamga hozir benuqson oilaviy imidj kerak. Va buning evaziga siz ham o‘zingiz istagan narsaga, ya’ni mutlaq moliyaviy erkinlik va sizni yerga urgan insonlardan o‘ch olish imkoniga ega bo‘lasiz. Menga faqat qog‘ozdagi xotin kerak, his-tuyg‘ularingiz emas.

Yn’ning ko‘z oldidan Suho’ning boshqa qiz bilan jinsiy aloqada bolgani va o'sha qizni undan ustun qo'ygani aytgan yolg‘onlari o‘tdi. Yuragidagi og‘riq birdan g‘azabga aylandi. U endi hech qachon hech kimga o‘zini sindirishga yo‘l qo‘ymaslikka qasam ichgan edi.
U ruchkani qo‘liga oldi. Barmoqlari titrayotgan bo‘lsa-da, nigohi qat'iy edi.

— Faqat bir yil, janob Park, - dedi u Jiminning ko‘zlariga tik qarab.

— Faqat bir yil, - tasdiqladi Jimin.

Yn ruchkani qog‘ozga tegizdi va o‘z imzosini chekdi. U shu daqiqadan boshlab o‘z taqdirini butunlay o‘zgartirganini va bu sovuqqon insonning o‘yiniga sherik bo‘lganini hali to‘liq anglab yetmagan edi.
Jimin shartnomani qaytarib olarkan, uning lablarida g‘olibona, ammo sirli tabassum paydo bo‘ldi.

— Ajoyib. Endi esa, rafiqam... keling, to‘yimizni rejalashtiramiz.

Shartnoma imzolanganidan so‘ng Park Jimin o‘z so‘zining ustidan chiqdi. Matbuotda

"Park Corporation"

yosh va muvaffaqiyatli rahbari Park Jiminning to‘satdan unashtirilgani haqidagi xabarlar chaqmoq tezligida tarqaldi. Hamma joyda faqat bir savol aylanardi: Jiminning yuragini zabt etgan bu sirli qiz kim?
Yn esa o‘zini tushda yurgandek his qilardi. Kechagina xiyonatdan qaddi bukilgan qiz, bugun mamlakatning eng nufuzli insonlaridan birining qaylig‘iga aylangan edi. Albatta, bularning barchasi qog‘ozda edi, ammo tashqi dunyo buni chinakam sevgi qissasi deb bildi. Va bu xabar, kutilganidek, kerakli manzilga yetib bordi.
Kechki payt Yn Jimin tomonidan unga ajratilgan hashamatli xonadonda o‘tirganida, telefoni tinmay bezovta qila boshladi. Ekranda tanish raqam va "Suho" degan yozuv paydo bo‘lganida, Yn’ning nafasi bo‘g‘ziga tiqildi. Yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi, barmoqlari titradi. U qo‘ng‘iroqni rad etdi, biroq ketma-ket kelgan xabarlar uni o‘qishga majbur qildi:

"Yn, iltimos, go‘shakni ko‘tar. Bu nima degani?! Sen va Park Jimin?! Bu bo‘lishi mumkin emas! Sen menga o‘ch olish uchun bu ishni qilyapsan, to‘g‘rimi? Iltimos, uchrashaylik, gaplashib olishimiz kerak. Men xato qildim, seni yo‘qotishni xohlamayman..."

Yn xabarlarni o‘qirkan, ko‘zlaridan achchiq yosh sizib chiqdi. Ammo bu safar yosh bolalarcha ojizlikdan emas, balki alam va istehzodan edi. Suho uni qadrlamagan, boshqa qiz bilan bag‘ri qon qilgan inson edi, endi esa u tavba qilyaptimi?
To‘satdan xona eshigi ochilib, ostonada Park Jimin paydo bo‘ldi. U doimgidek sovuqqon va mag‘rur edi. U Yn’ning qo‘lidagi telefonga va qizning yuzidagi ko‘z yoshlariga bir muddat tikilib turdi. Uning nigohida achinish sezilmasdi, biroq vaziyatni darhol tushungani aniq edi.

— O‘tmish senga tinchlik bermayaptimi - so‘radi Jimin ovozini baland ko‘tarmay,
stol ustiga kelasi haftadagi to‘y taklifnomalari maketini qo‘yarkan.

— U... u menga yozmoqda. Uchrashmoqchi, - dedi Yn ovozini dadil chiqarishga harakat qilib.

Jimin stolga suyangancha qo‘llarini qovushtirdi. Uning o‘tkir ko‘zlari qorong‘u tunda porlayotgan yirtqichniki kabi yaltiradi.

— Judayam yaxshi. U bilan uchrash, Yn.

Yn hayron bo‘lib Jiminga qaradi:
— Nima Nega?

— Chunki uning ko‘zlariga tik qarab, endi kimga tegishli ekanligingni ko‘rsatib qo‘yishingni xohlayman, - dedi Jimin sovuq va qat’iy ohangda.

— Unga sening yangi hayotingda endi uning zarracha ham o‘rni yo‘qligini tushuntir. Bu nafaqat sening o‘ching, balki bizning shartnomamiz mustahkamligi uchun ham kerak. Ertaga uchrashuv belgilagin. Lekin yodda tut... u yerga yolg‘iz bormaysan.

Jiminning lablarida rejaviy, ammo qo‘rqinchli bir tabassum paydo bo‘ldi. U o‘z obro‘si yo‘lida har qanday to‘siqni, hatto rafiqasining sobiq sevgilisini ham yakson qilishga tayyor edi.

Shahar markazidagi shinamgina qahvaxona. Derazadan tushayotgan mayin yorug‘lik ostida Yn asabiy ravishda qahva finjonini aylantirib o‘tirardi. Qarshisida esa chuqur afsus va pushaymonlik bilan unga tikilib turgan Suho o‘tirardi. Bir vaqtlar Yn bu nigohlar uchun jonini berishga tayyor edi, ammo bugun unda faqat sovuq nafrat uyg‘onmoqda edi.

— Yn, iltimos, menga ishon,

Suho qizning stol ustidagi qo‘lini tutmoqchi bo‘ldi, ammo Yn qo‘lini tezda tortib oldi.

— U qiz men uchun hech kim emas edi. Bir lahzalik xato edi Sen qanday qilib o‘sha toshbag‘ir Park Jiminga turmushga chiqishing mumkin U faqat o‘z biznesini o‘ylaydigan maxluq! U seni baxtli qila olmaydi

Yn achchiq kuldi.

— Seni baxtli qilganingni ko‘rdik, Suho. Jimin haqida esa bunday gapirishga hadding sig‘masin. U hech bo‘lmaganda shartlarini ochiq aytadi, senga o‘xshab ortimdan pichoq urmaydi.

— Demak, bu shunchaki o‘ch olish uchun shartnomami

Suho o‘rnidan turib ketishga sal qoldi, uning ovozi balandlashdi.

— Baribir meni sevasan, bilaman! Men seni u bilan baxtli bo‘lishingga yo‘l qo‘ymayman

Shu daqiqada qahvaxonadagi havo birdan og‘irlashgandek bo‘ldi. Eshik ochilib, qora uzun palto kiygan, nigohidan o‘t chaqnayotgan Park Jimin ichkariga qadam qo‘ydi. Uning orqasidan ikkita baquvvat tansoqchi kelardi. Qahvaxona xodimlari va mijozlar shivirlashni boshlashdi mamlakatning eng nufuzli shaxsi bu yerda nima qilayotgan edi?

Jimin o‘ziga xos takabburlik va mag‘rurlik bilan stolga yaqinlashdi. Suho unga nafrat bilan tikildi, biroq Jimin uni bor deb ham hisoblamadi. U to‘g‘ri Yn’ning yoniga keldi-da, uning nozik belidan mahkam quchoqlab, o‘ziga tortdi.

— Meni kutib charchadingmi, azizam - dedi Jimin muloyim, ammo butun kafega eshitiladigan sovuq va qat’iy ovozda.

— Janob Park... — Suho tishlarini g‘ijirlatdi.
— Siz uni o‘yinchoq qila olmaysiz!

Jimin sekin boshini burdi va ilk bor Suho’ning ko‘zlariga qaradi. Uning nigohida shunday dahshatli ustunlik bor ediki, Suho beixtiyor bir qadam ortga chekindi.

— O‘yinchoq Sen bu xonimni kim deb o‘ylayapsan U yaqinda Park familiyasini oladi. Va mening mulkimga, mening ayolimga tegishli bo‘lgan har qanday narsaga, hatto nigoh tashlash ham qimmatga tushishini bilmasmiding

Suho’ning g‘azabdan yuzlari qizarib ketdi.

— U baribir seni sevmaydi! Va sen ham uni sevmaysan! Barchasi yolg‘on!

Jimin istehzoli jilmaydi. U o‘z maqsadiga erishish, Suho’ni butunlay sindirish va o‘z nufuzini ko‘rsatish uchun so‘nggi, eng og‘ir zarbani berishga qaror qildi. U Yn’ning yuzini iyingidan tutib, o‘ziga qaratdi.
Yn Jiminning ko‘zlaridagi qat’iyatni ko‘rib, nima bo‘lishini sezdi va yuragi dukillab ura boshladi. U qarshilik ko‘rsatishga ulgurmasidan, Jimin uning lablaridan majburlab, ammo o‘ta ehtirosli tarzda bo‘sa oldi. Bu shunchaki o‘pich emas, balki "U meniki" degan shafqatsiz e'lon edi.
Suho bu manzarani ko‘rib, ko‘zlariga ishona olmay, qotib qoldi. Uning g‘ururi yer bilan bitta bo‘lgan, sevikli qizi endi butunlay boshqa dunyoning odamiga aylanganini anglagan edi.
Jimin sekin Yn’ning lablaridan uzoqlashdi va qizning quloqlariga pichirladi

— Yaxshi o‘ynading, rafiqam.

So‘ng Suho’ga nafratli nazar tashlab, Yn’ning qo‘lidan tutdi.

— Ketdik. Bu yerning havosi juda iflos ekan,

dedi va Yn’ni o‘zi bilan yetaklab chiqib ketdi. Suho esa kafeda, hamma odamlarning masxarali nigohlari ostida yolg‘iz va mag‘lub bo‘lib qolaverdi.

Kafedagi voqea shunchaki shaxsiy to‘qnashuv emas, balki butun mamlakatni larzaga keltiradigan ulkan portlashning boshlanishi edi. Hozirgi raqamli texnologiyalar asrida hech bir sir yashirin qolmaydi. O‘sha kuni qahvaxonada bo‘lgan o‘nlab odamlar telefonlarini shunchaki cho‘ntaklariga solib qo‘yishmagan edi. Park Jimin kabi ulkan imperiya egasining sobiq yigit qarshisida boshqa bir qizni bag‘riga bosishi, uning lablaridan ehtiros bilan bo‘sa olishi va qizning mag‘rur nutqi — bularning barchasi soniyalar ichida videoga olingan edi.
Ertasi kuni ertalab internet olami portladi. Barcha ijtimoiy tarmoqlar, yangiliklar saytlari va bloglar faqat bitta sarlavha bilan to‘lib-toshgan edi:

"Park Corporation rahbari Park Jimin o‘z qaylig‘ini sobiq sevgilisidan qanday tortib oldi?

Kafedagi daxshatli janjal va jonli kadrlar!"
Videorolik millionlab ko‘rishlar sonini yig‘di. Odamlar ikki lagerga bo‘lingan edi: ba’zilar Jiminning bu xatti-harakatini haqiqiy erkaklik va o‘z sevgilisini himoya qilish deb baholasa, boshqalar buni ochiqchasiga kuch ko‘rsatish va takabburlik deb atashdi. Ammo eng muhimi Jimin o‘zi istagan "benuqson oilaviy imidj" o‘rniga, ommaviy axborot vositalarining eng qaynoq nuqtasiga tushib qolgandi.
Yn ertalab uyg‘onib, telefonini yoqqanida ko‘zlariga ishona olmadi. Unga tanish-bilishlaridan, hatto uzoq qarindoshlaridan yuzlab xabarlar va qo‘ng‘iroqlar kelgan edi. Videodagi o‘zining Suho’ga aytgan gaplari:

"Senday xiyonat qiladigan harf yigitim bo‘lishiga noloyiq!"

degan so‘zlari butun internetda iqtibos bo‘lib ketgandi. Qizning yuragi vahima va hayajondan tez-tez ura boshladi. U shartnoma imzolab, tinchgina bir yil yashamoqchi edi, biroq endi u butun mamlakat ko‘z o‘ngida edi.
Shu payt xona eshigi shiddat bilan ochilib, ichkariga Park Jimin kirdi. Uning egnida har doimgidek mukammal bichilgan to‘q ko‘k kostyum bor edi, ammo yuzidagi ifoda har qachongidan ham sovuqroq va jiddiyroq edi. U qo‘lidagi planshetni Yn o‘tirgan karavotga otdi.

— Ko‘rib chiqdingmi? - so‘radi Jimin, uning ovozida xavfli bir ohang bor edi.

— Jimin... men buni bunday bo‘lishini bilmagandim. U yerdagilar videoga olishayotganini sezmabman, - dedi Yn o‘zini oqlashga harakat qilib, ko‘rpa chetini
mahkam qisgancha.

Jimin xona bo‘ylab sekin yura boshladi, uning qadam tovushlari xonadagi sukunatda juda vahimali eshitilardi. U to‘satdan to‘xtab, Yn’ga yaqinlashdi va uning qarshisiga engashdi. Ularning yuzlari orasida atigi bir necha santimetr masofa qolgan edi. Yn Jiminning ko‘zlaridagi g‘azab va shu bilan birga qandaydir tushunarsiz bir olovni ko‘rdi.

— Meni senga zarar yetkazadi deb o‘ylayapsanmi

Jimin istehzoli ohangda pichirladi.

— Aksincha. Kompaniyamiz aksiyalari bugun ertalab besh foizga ko‘tarildi. Ommaga mening bunday agressiv va o‘z mulkini himoya qiladigan obrazim ma’qul keldi. Ammo...

— Jimin qizning yuziga tushib turgan soch tolasini barmog‘i bilan sekin qulog‘ining ortiga o‘tkazdi. Uning barmoqlari muzdek, ammo teginishi kutilmaganda juda mayin edi.

— Matbuot endi bizdan chinakam to‘y kutmoqda. Soxta, shunchaki qog‘ozdagi nikoh emas, balki dabdabali, haqiqiy muhabbat qissasini ko‘rmoqchi.

Yn Jiminning bu qadar yaqinligidan va uning teginishidan beixtiyor nafasini ichiga yutdi. Kafedagi o‘sha majburiy o‘pichning ta’mi hamon lablarida turgandek edi.

— Unda nima qilamiz - so‘radi qiz ovozi biroz titrab.

Jimin qizning ko‘zlariga chuqur tikildi. U o‘zini har qancha sovuqqon ko‘rsatishga urinmasin, Yn’ning mana shu qo‘rquv aralash qat’iyatli ko‘zlarida uni o‘ziga tortadigan nadir borligini his qila boshlagandi. Biroq u buni tan olishni istamasdi.

— O‘yinni oxirigacha o‘ynaymiz, - dedi Jimin qat’iy ohangda ortiga tahlil qilib.

— Ertaga matbuot anjumani o‘tkazamiz. U yerda sen va men jurnalistlar qarshisida baxtli juftlik rolini ijro etamiz. Va yana bir narsa... Suho haqida unut. Agar u yana senga yaqinlashishga urinsa, uni bu safar shunchaki so‘z bilan emas, qonun bilan yakson qilaman.
Jimin eshik tomon yurararkan, to‘xtab ortiga qaradi:

— Bugun kechqurun senga eng qimmatbaho dizaynerlik liboslarini olib kelishadi. Ertaga butun dunyo faqat senga tikiladi, Park Jiminning rafiqasi.

U xonadan chiqib ketdi, eshik ortidan yopilgan bo‘lsa-da, Yn hamon uning haybati va xonada qolgan qimmatbaho atir hidini his qilib turardi. Qiz chuqur nafas oldi. Voqealar girdobi uni shunday tezlikda tortib ketayotgan ediki, endi ortga yo‘l yo‘q edi.

Ayni shu daqiqada, shaharning narigi chetidagi xira yoritilgan xonada Suho qo‘lidagi aroq shishasini devorga otib sindirdi. Internetdagi videolar, uning ustidan kulayotgan odamlarning izohlari uni aqldan ozdirish darajasiga keltirgandi. Uning g‘ururi butunlay chil-chil bo‘lgan edi.

— Barchasi tugadi deb o‘ylayapsanmi, Yn - g‘udurladi Suho g‘azabdan ko‘zlari qizarib.

— Men seni o‘sha boyvachchaga shunchaki topshirib qo‘ymayman. Agar men baxtsiz bo‘lsam, hech kim baxtli bo‘lmaydi!

Suho telefonini qo‘liga oldi va Jiminning kompaniyasiga qarshi bo‘lgan raqobatchi jurnalistlardan birining raqamini terdi. U o‘ch olish uchun eng iflos yo‘lni tanlashga tayyor edi.

"Park Corporation"

bosh binosining markaziy konferens-zali yuzlab jurnalistlar, kameralarning tinimsiz chaqnovchi chiroqlari va shivir-shivirlar bilan to‘lib-toshgan edi. Havoda xuddi momaqaldiroq oldidan bo‘ladigan og‘ir va asabiy bir taranglik sezilib turardi. Bugun mamlakatning eng nufuzli insoni va uning sirli qaylig‘i o‘sha internetni portlatgan kafedagi videoga izoh berishlari kerak edi.

Parda ortida Yn o‘z aksiga qarab chuqur nafas oldi. Egnidagi Jimin buyurtma qilgan oq rangli, nafis ipakdan tikilgan dizaynerlik ko‘ylagi uning go‘zalligini yanada bo‘rttirib ko‘rsatar, ammo qizning ichidagi dahshatli vahimani yashira olmasdi. U hayotida hech qachon bunday ulkan omma va kameralar qarshisiga chiqmagan edi. Barmoqlari muzlab ketgandi.
To‘satdan uning ortida Jimin paydo bo‘ldi. Uning egnidagi qora klassik kostyum va oppoq ko‘ylak qizning libosi bilan mukammal uyg‘unlik hosil qilgandi. Jimin o‘zining sovuq va sinchkov ko‘zlari bilan Yn’ga tikildi. U qizning titrayotgan qo‘llarini ko‘rib, sekin yaqinlashdi va uning muzdek barmoqlarini o‘zining issiq va baquvvat kaftlari orasiga oldi.

— Menga qara, - dedi Jimin, uning ovozi har doimgidan ko‘ra yumshoqroq, ammo buyruq ohangida jarangladi.

— Sen hozir u yerga Park Jiminning ayoli sifatida chiqasan. Hech kimdan ko‘zingni olib qochma. Nimaiki savol berishmasin, xotirjam bo‘l. Men sen bilanman.

Jiminning kaftlaridagi issiqlik va uning bu so‘zlari kutilmaganda Yn’ning yuragiga qandaydir g‘alati bir ishonch bag‘ishladi. Qiz bosh irg‘adi.
Eshiklar ochilib, ular zalga qadam qo‘yishganida kameralarning chiroqlari ko‘zni qamashtirib yubordi. Shovqin bir lahzada cho‘qqiga chiqdi. Ular sahna markazidagi stollarga o‘tirishdi. Jimin jiddiy va mag‘rur qiyofada mikrofonni to‘g‘riladi, uning yonida o‘tirgan Yn esa lablariga soxta bo‘lsa-da, go‘zal bir tabassum yugurtirdi.1
Dastlabki savollar kutilganidek oddiy va rejaviy edi. Ammo zalning to‘ridan Suho tomonidan yollangan yoki shunchaki shov-shuv ketidan quvgan bir jurnalist keskin ohangda mikrofonga gapira boshladi:

— Janob Park! Internetda tarqalgan videoda siz rafiqangizni sobiq sevgilisining qo‘lidan majburlab tortib olgandek ko‘rindingiz. Bundan tashqari, sizning bu to‘satdan unashtiruvingiz kompaniyangiz aksiyalarini ko‘tarish uchun uyushtirilgan soxta piar-aksiya emasmi? Yn xonim, siz janob Parkni haqiqatan sevasizmi yoki bu shunchaki uning boyligi va mavqeyidan foydalanish uchun qilingan kelishuvmi?!

Zalga bir muddat sukunat cho‘kdi. Savol juda og‘ir va ochiqchasiga haqoratli edi. Kameralar Yn’ning yuziga yaqinlashdi. Qizning tomog‘iga bir narsa tiqilgandek bo‘ldi, nima deyishni bilmay, lablari titradi. U barcha ko‘zlar o‘ziga tikilganidan sarosimaga tushib qolgandi.
Jimin jurnalistga muzdek va qotilona nigoh tashladi. U vaziyatning izdan chiqayotganini, Yn’ning sinib qolish arafasida turganini sezdi. O‘z obro‘sini va qog‘ozdagi bo‘lsa-da, o‘z ayolini himoya qilish uchun Jimin hamma kutilmagan ishni qilishga qaror qildi.

U o‘rnidan turdi va mikrofonni qo‘liga olib, to‘g‘ri Yn’ning yoniga keldi. Butun zal nafasini yutib uni kuzatardi. Jimin hamma jurnalistlarning ko‘z o‘ngida Yn’ning qarshisiga, bir tizzasiga cho‘kib o‘tirdi. Bino ichida hayrat aralash pichirlashlar va kameralarning shiddatli chiroqlari portladi.

Jimin cho‘ntagidan ichiga ulkan, benuqson yaltirayotgan brilliant ko‘zli uzuk joylashtirilgan qizil baxmal qutichani chiqardi. U Yn’ning titrayotgan o‘ng qo‘lini ushladi va qizning ko‘zlariga butun zalni lol qoldiradigan, hech kim undan kutmagan o‘ta samimiy va ehtirosli nigoh bilan tikildi.

— Men bu savollarga so‘z bilan emas, harakat bilan javob beraman, - dedi Jimin, uning ovozi butun zalda aks-sado berdi.

— Bu ayol mening shunchaki qaylig‘im emas. U mening taqdirim. Men uning o‘tmishini ham, unga berilgan og‘riqlarni ham o‘chirib tashlashga va uni dunyodagi eng baxtli ayol qilishga tayyorman.
Jimin uzukni Yn’ning barmog‘iga sekin taqib qo‘ydi. So‘ng o‘rnidan turib, qizni belidan quchdi va jurnalistlarga qarab qat’iy ohangda qo‘shib qo‘ydi:

— Bizning sevgimiz qog‘ozlarda yoki matbuotda emas, mana shu yerda. Va mening ayolimga shubha qilishga hech kimning haqqi yo‘q. Matbuot anjumani tugadi.

Jimin Yn’ni dast ko‘tarib, hayratdan qotib qolgan jurnalistlarni va tinimsiz suratga olayotgan kameralarni ortda qoldirib, zaldan olib chiqib ketdi. Eshiklar yopilishi bilan qiz nafasini zo‘rg‘a rostlab, Jiminning ko‘kragiga suyandi. Jiminning yuragi ham juda tez urayotgan edi.

Bu shunchaki matbuot anjumani emas, balki butun mamlakat televizor va telefon ekranlariga mixlanib tomosha qilgan tarixiy drama edi. Efir jonli tarzda olib borilayotgani sababli, Park Jiminning qilgan har bir harakati, uning yuzidagi ifoda va eng muhimi — Yn’ni jurnalistlar ko‘z o‘ngida dast ko‘tarib zaldan olib chiqib ketgani tahrirsiz, boricha ommaga yoyilib ketdi.

O‘sha soniyalarda internet olamidagi barcha serverlar deyarli yuklamani ko‘tara olmay qoldi. Milliy ijtimoiy tarmoqlar, videohostinglar va axborot kanallari soniyalar ichida millionlab izohlar bilan to‘lib-toshdi. Barcha joyda, metro bekatlaridan tortib ulkan ofis binosigacha odamlar faqat shu kadrlarni muhokama qilishardi:

"Park Jimin haqiqiy erkak! U o‘z ayolini qanday himoya qildi-ya!"
"Bu kinomi yoki haqiqiy hayotmi? Park Jimin qizni shunchalik yaxshi ko‘radiki, uni hatto yerga bosgisi ham kelmadi!"
"Uning ko‘zlaridagi olovni ko‘rdingizmi? Bu yigit chin dildan sevib qolgan!"

Kafedagi voqeadan so‘ng g‘iybat va shubha bilan qaragan omma, endi bu juftlikka butunlay havas va hayrat bilan tikilayotgan edi. Park Jimin o‘zining kutilmagan, jasoratli harakati bilan barcha salbiy piarni o‘z foydasiga burib yubordi. Kompaniyaning obro‘si va nufuzi bir lahzada eng yuqori cho‘qqiga ko‘tarildi.

Biroq sahna ortidagi haqiqat butunlay boshqacha, ancha asabiy va sirli edi.
Jimin konferens-zalning og‘ir eshiklari ortida ham Yn’ni qo‘lidan tushirmadi. U qizni shaxsiy liftga qadar o‘z quchog‘ida ko‘tarib bordi. Lift eshiklari yopilib, ular tashqi dunyodan butunlay uzilganlaridan keyingina Jimin sekin Yn’ni yerga qo‘ydi.
Yn’ning oyoqlari hamon hayajondan titrar, yuragi ko‘kragidan chiqib ketgudek dukillab urardi. Uning oppoq ipak ko‘ylagi biroz g‘ijimlangan, yuzlari esa hayajon va shokdan qip-qizil bo‘lib ketgandi. Barmog‘idagi ulkan brilliant uzuk esa lift chiroqlari ostida ko‘zni qamashtirib yaltirar, unga qarab qiz hali ham bo‘lib o‘tgan voqealarga ishona olmayotgandi.

— Bu... bu nima edi, janob Park? - dedi Yn nihoyat nafasini rostlab, uning ovozi pichirlash darajasida chiqdi.

— Jonli efirda ekanligimizni bilarmidingiz? Bu harakatingiz shartnomada yo‘q edi!

Jimin unga juda yaqin turardi. Liftning tor va yopiq muhitida uning nafas olishi, qimmatbaho, o‘tkir atir hidi va vujudidan taralayotgan kuchli energiya Yn’ni tamomila sehrlab qo‘ygandi. Jimin sekin qo‘lini devorga tirab, Yn’ni o‘z tanasi bilan to‘sib qo‘ydi. Uning o‘tkir va muzdek nigohida endi qandaydir boshqacha, qizg‘onchiq bir olov porlardi.

— Shartnomada mening obro‘yimni saqlash yozilgan edi, Yn, - dedi Jimin sekin, uning ovozi past va daxshatli darajada jozibali eshitildi.

— O‘sha jurnalist senga bunday savol berayotganida, sening ko‘zlaringdagi qo‘rquvni ko‘rdim. Agar men aralashmaganimda, sen yig‘lab yuborarding va bu mening kompaniyam uchun mag‘lubiyat bo‘lardi. Biznesda men hech qachon yutqazmayman.

— Shuning uchun meni hamma oldida ko‘tarib chiqib ketdingizmi? Shuning uchun tiz cho‘kdingizmi?

Yn uning ko‘zlariga tik qaradi, uning ichida allaqachon soxta nikohga nisbatan g‘alati bir tuyg‘u, ehtimol, Jiminga nisbatan ilk iliqlik uyg‘onayotgandi.

— Bularning barchasi shunchaki rolmidi?

Jimin bir muddat jim qoldi. Uning ko‘zlari Yn’ning titrayotgan lablariga, so‘ng qaytadan uning chuqur, ma’noli ko‘zlariga tushdi. U o‘zini har qancha sovuqqon ko‘rsatishga urinmasin, qizni quchog‘iga olganida yuragi xuddi aqldan ozgandek tez urganini va uni hech ham qo‘lidan qo‘yvorgisi kelmaganini o‘ziga ham tan olgisi kelmayotgandi.

— Buni qanday qabul qilish sening ixtiyoring, rafiqam, - dedi Jimin ohasta, uning lablarida sirli bir tabassum paydo bo‘ldi.

— Lekin bir narsani bilib qo‘y: endi butun dunyo sen bilan meni ajralmas deb hisoblaydi. Va bu o‘yinni ortga qaytarib bo‘lmaydi.

Shu payt lift eshiklari ochildi. Ularni pastda tansoqchilar va qoraytirilgan oynali hashamatli mashina kutib turardi. Jimin yana o‘zining sovuqqon rahbar qiyofasiga qaytdi va Yn’ning qo‘lidan tutib, mashina tomon yetakladi.

Ayni shu daqiqada, jonli efirni o‘zining eski, xaroba xonasida tomosha qilgan Suho telbalarcha baqirib, qo‘lidagi telefonni televizor ekraniga otdi. Ekran chil-chil bo‘lib ketdi. Jiminning Yn’ni ko‘tarib ketayotgan kadrlari uning ko‘z oldidan ketmayotgandi. Suho o‘zining butunlay yutilganini va Yn endi unga hech qachon qaytmasligini anglab, g‘azab va qasd olish hissi bilan yondi.

— To‘yingiz bo‘ladi demak...

tishlarini g‘ijirlatdi Suho.

— Ko‘ramiz, o‘sha to‘y kuni qanchalik baxtli bo‘larkansizlar!

Mashina eshiklari yopilishi bilan konferens-zalning shovqini va kameralar chirog‘i ortda qoldi. Hashamatli, qoraytirilgan oynali avtomobil saloniga og‘ir va vahimali sukunat cho‘kdi. Biroq mashinaga o‘tirishganidan bir necha daqiqa o‘tmay, Jiminning ahvoli keskin o‘zgara boshladi. Uning nafasi tezlashdi, peshonasida sovuq ter tomchilari paydo bo‘ldi va ko‘zlari xiralashib, ichidagi allambalo alov alangalanib ketdi. Suho yoki uning odamlari matbuot anjumanidan oldin Jimin ichgan suvga kuchli ta’sir qiluvchi, asab tizimini va xohishlarni nazoratdan chiqaradigan maxsus dori qo‘shib qo‘yishgan edi. Dori ayni shu daqiqada o‘zining eng yuqori nuqtasiga yetgan edi.

Jimin endi o‘zini boshqara olmayotgandi. Uning sovuqqon va strategik ongi dorining kuchli ta’sirida butunlay falaj bo‘lib, o‘rnini jilovlab bo‘lmas ehtiros va yirtqichona instinkt egalladi. U yonida o‘tirgan Yn’ga qaradi. Qizning oppoq ko‘ylagi, uning qo‘rquv to‘la ko‘zlari va yaqinligi Jiminning miyasidagi so‘nggi nazorat simlarini ham uzib yubordi.
Kutilmaganda Jimin gursillab Yn’ning ustiga tashlandi va uni o‘ziga kuchli tarzda tortib, lablaridan majburlab, ehtiros bilan o‘pa boshladi. Bu safargi o‘pich kafedagi yoki sahnadagi rol ijrosi emas edi bu dorining ta’sirida aqldan ozgan, mutlaq egalik qilish xohishi edi.

Yn dahshatga tushdi. Jiminning ko‘zlaridagi telbalikni va undan taralayotgan daxshatli kuchni his qilib, qizning yuragi vahimadan urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U bor kuchi bilan Jiminning baquvvat ko‘kragidan itarib, undan qutulishga urindi.

— Jimin! Nima qilyapsiz?! Qo‘yib yuboring! - deb baqirdi u, ammo Jimin uni eshitmasdi.

Qiz o‘ng tomondagi mashina eshigining dastasiga yopishib, uni ochishga va harakatlanayotgan mashinadan o‘zini tashlab bo‘lsa-da qochishga harakat qildi. Ammo Jimin uning niyatini darhol payqadi. U qizni shafqatsizlarcha o‘z tagiga bosib, harakatlanishdan butunlay mahrum qildi. Uning og‘irligi ostida Yn nafas ololmay qoldi. Jimin Yn’ning qarshilik ko‘rsatayotgan ikkala nozik qo‘llarini mahkam tutib, qizning boshining tepasiga ko‘tardi va bir qo‘li bilan ularni temir changaldek qisib qo‘ydi.

Yn mutloq chorasiz va qimirlay olmaydigan holatda qolgan edi. Uning ko‘zlaridan qo‘rquv yoshlari sizib chiqdi.
Jimin og‘ir nafas olgancha boshini ko‘tardi, uning ko‘zlari qizarib ketgan, nigohi butunlay telbavor edi. U oldingi o‘rindiqda ketayotgan haydovchiga qarab, bo‘g‘iq va qat’iy ovozda buyruq berdi:

— Haydovchi, mashinadan tush!

Haydovchi orqa oynadan xo‘jayinining dahshatli ahvolini va vaziyatning o‘ta jiddiyligini ko‘rib, mashinani darhol yo‘l chetiga to‘xtatdi. U ortiqcha savol bermay, eshikni ochdi va tezda mashinadan tushib, uzoqroqqa ketdi. Endi ulkan avtomobil ichida faqat dori ta’sirida aqldan ozgan Jimin va qo‘rquvdan qotib qolgan Yn yolg‘iz qolishgandi.
Jimin qizning belidan changallab, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi. Uning issiq va shiddatli nafasi Yn’ning yuziga urilardi. U qizning qarshiligiga mutloq e’tibor bermay, boshini pastga egdi va uning nozik bo‘ynidan, tomirlari urib turgan joylaridan ehtiros bilan, telbalarcha o‘pa boshladi. Uning har bir teginishi shafqatsiz, ammo aqlbovar qilmaydigan darajada kuchli ehtirosga to‘la edi. Yn Jiminning quchog‘ida titrararkan, bu tunda uning taqdiri butunlay o‘zgarib ketishini ich-ichidan his qilib turardi.

Hot bor ....

18+......

Mashina ichidagi havo tobora qizib, taranglik eng yuqori nuqtasiga yetgan edi. Dori Jiminning butun aqlini o‘g‘irlab, qonida gursillab oqayotgan olovni yanada kuchaytirdi. U endi o‘zini mutlaqo nazorat qilolmas, ko‘z oldi faqat ehtiros soyalari bilan qoplangan edi. Qizning ostida yotib titrashi, qo‘rquv bilan nafas olishi uning ichidagi jilovlab bo‘lmas yirtqich tuyg‘ularni yanada alovlantirib yubordi.
Jimin Yn’ning qo‘llarini mahkam qisgancha, uning yuziga yaqinlashdi. Uning nigohida o‘ziga tegishli bo‘lmagan, dorining ta’siri tufayli aqldan ozgan yirtqichona bir telbalik bor edi. Uning issiq va og‘ir nafasi qizning yuzini kuydirayotgan ediki, Jimin bo‘g‘iq, asabiy va tanbeh ohangida shivirladi:

— Qarshilik qilma, Yn... O‘zimni tutib turolmayapman. Meni kechir... Seni xohlayapman. Meni to‘xtatolmaysan!

Bu gaplar qizning quloqlari ostida dahshatli va oxirgi ogohlantirishdek jarangladi. U Jiminni to‘xtatishning imkoni yo‘qligini, bu daqiqada u hech qanday qonun yoki shartnomani o‘ylaydigan holatda emasligini tushundi.
Jimin ortiq bir soniya ham kutishni istamay, shafqatsiz va shiddatli harakatlar bilan qizning ustidagi nafis oq ko‘ylakni yirtib yuborish darajasida yechishga tushdi. U o‘zining egnidagi qimmatbaho kostyumi va ko‘ylagini ham shoshib, asabiylik bilan yechib otdi. Har bir harakatida jilovlab bo‘lmas kuch va hirs namoyon bo‘lib turardi. Mashinaning keng charm o‘rindig‘ida u qizning oppoq vujudiga yaqinlashdi.
Yn yig‘lab, undan to‘xtashini so‘rab yolvorar, ammo Jimin endi butunlay boshqa dunyoda edi. U qizning qarshilik ko‘rsatayotgan ikkala oyog‘ini kuch bilan keng yoyib, o‘zi ularning orasidan joy oldi. Ulkan avtomobilning qoraytirilgan oynalari ortida, tashqi dunyodan butunlay uzilgan bu tor makonda ikki insonning taqdiri qayta yozilayotgan edi. Jimin o‘zining butun og‘irligi va rad etib bo‘lmas xohishi bilan qizning vujudiga to‘liq egalik qilish uchun olg‘a intildi. Bu tun ular o‘rtasidagi barcha shartnomalarni, soxtalik chegaralarini yo‘q qilib, hayotlarini butunlay o‘zgartirib yuboradigan chorasiz bir burilish nuqtasiga aylandi.

Mashinaning tor va dim saloni shafqatsiz bir taranglik bilan to‘lgan edi. Dori ta’sirida aql-hushini butunlay yo‘qotgan Jimin endi hech qanday to‘siq yoki ogohlantirishni tan oladigan holatda emasdi. U qizning oyoqlari orasiga joylashar ekan, uning vujudidan taralayotgan qo‘rquv va qarshilikka zarracha ham e’tibor bermadi. Ichidagi hayvoniy hirs va jilovlab bo‘lmas olov uning har bir harakatini boshqarib turardi.

Jimin hech qanday tayyorgarliksiz yoki ogohlantirishsiz, shiddatli va qat’iy bir harakat bilan qizning ichiga chuqur kirib bordi. Kutilmagan va daxshatli og‘riqdan Yn’ning nafasi ichiga tushib ketdi. Uning tomog‘idan nafaqat og‘riq, balki butun borlig‘ini tilka-pora qilgan faryod va baqiriq otilib chiqdi. Bu uning hayotidagi eng daxshatli, butun tanasini kuydirib yuborgan jismoniy va ruhiy og‘riq edi. Biroq uning bu faryodlari Jiminni to‘xtata olmadi; dori uning ongini shunday to‘sib qo‘ygan ediki, qizning ko‘z yoshlari va og‘riqdan baqirishi uning tezligini va shafqatsizligini yanada oshirdi, xolos.
Jimin uni mutlaqo ayamay, shoshilinch va shafqatsiz ritmda aloqa qilishni davom ettirdi. Har bir zarba, har bir harakat Yn uchun bitmas-tuganmas azobga aylanib, uning borlig‘ini chil-chil sindirayotgan edi. Uning yosh to‘la ko‘zlari oldida qoraytirilgan oyna ortidagi tun manzarasi aylanar, u o‘zini hayotidagi eng katta chorasizlik girdobida his qilardi. Mana shu shafqatsiz va achchiq daqiqalarda Jimin qizning bokiraligini ham olib, uning pokiza dunyosini butunlay vayron qildi. Ular o‘rtasidagi soxta shartnoma, obro‘ va g‘urur haqidagi barcha gaplar mana shu qonli va ehtirosli tunda tamomila yo‘q bo‘lib ketdi. Jimin o‘z ehtiyojini qondirib, qizning ustiga og‘ir yiqilganida, Yn butun tanasi sirdosh og‘riqdan bo‘shashgan, ko‘zlarida hayot uchquni so‘ngan va faqatgina unsiz ko‘z yoshlari to‘shayotgan holatda qolgan edi.

Mashinaning dim saloni kechagi shafqatsiz tunning asoratlari va og‘ir havosi bilan to‘lgan edi. Tong yorishayotgan bo‘lsa-da, Jiminning qonida aylanayotgan dorining ta’siri butunlay tarqalmagan, aksincha, uning ichidagi nazoratsiz hirs va egalik qilish tuyg‘usini yanada kuchaytirgan edi. Yn titrayotgan barmoqlari bilan dabdala bo‘lgan kiyimlarini to‘g‘rilashga urinib, ko‘z yoshlari bilan eshik dastasiga yopishdi. U bu jahannamdan, o‘zini chil-chil sindirgan bu yirtqichdan tezroq qochib ketishni, mutloq yo‘q bo‘lishni istayotgan edi.
Biroq u eshikni ochishga ulgurmasidan, Jiminning temir panjalari uning nozik bilagidan mahkam tutdi. U qizni shunday shiddat bilan ortga tortdiki, Yn beixtiyor uning keng, yarim yalang‘och ko‘kragiga urildi. Jiminning ko‘zlari hamon qizarib ketgan, chehrasida o‘ziga xos takabburlik va shafqatsiz bir joziba bor edi. U qizning qulog‘iga og‘ir va asabiy nafas olgancha yaqinlashdi-da, istehzo bilan pichirladi:

— Ketmoqchimisan, xotinjon? Meni asabiylashtirma. Kechagi aloqa menga yoqdi, men yana xohlayman.

Yn’ning ichidan nafrat va alam otilib chiqdi. U bor kuchi bilan Jiminning quchog‘idan yulinib chiqishga urindi, uning sovuq va shafqatsiz nigohiga tik qarab, baqirib yubordi:

— Shartnomada bunday band yo‘q! Jinsiy aloqa mumkin emas! Menga qayta tegmang!

Bu gaplarni eshitgan Jimin birdan daxshatli va sovuq ovozda kulib yubordi. Uning bu kulgisi qiyomat oldidan jaranglagan vahimali sado kabi qizning butun vujudini titratib yubordi. U Yn’ning ikkala qo‘lini bitta kafti bilan o‘rindiqqa mixladi-da, uning yuziga yanada yaqinroq engashdi. Uning nigohida endi qonun ham, shartnoma ham hech qanday qiymatga ega emasligi yaqqol ko‘rinib turardi.

— Shartnoma? — dedi Jimin lablarini burishtirib. — Uni o‘zgartiramiz. Jinsiy aloqa bo‘ladi! Endi men o‘zimni tutolmayman. Sening iforing juda yoqimli, boshqasiga berishga ko‘zim qiymaydi.

Jimin bu so‘zlarni aytib, qizning bo‘ynidan, kechagi izlar hali bitmagan terisidan yana o‘pishga o‘tdi. U Yn’ning har qanday shartlarini, huquqlarini va qarshiliklarini bir pulga olib, o‘zining cheksiz va jilovlab bo‘lmas ehtirosi girdobiga qaytadan tortib ketdi. Avtomobil eshiklari qulflangan, tashqarida esa faqat sovuq tong tong otayotgan edi.

Quyosh nurlari ulkan shisha binoning derazalaridan o‘tib, Park Jiminning keng va hashamatli yotoqxonasini yoritganida, tunda sodir bo‘lgan dahshatli bo‘ron nihoyat tinchigandek edi. Jimin to‘shakda ko‘zlarini ochar ekan, boshidagi chidab bo‘lmas og‘riqdan qoshlarini chimdirdi. Dorining ta’siri butunlay tarqalgan, uning o‘tkir va strategik ongi qayta o‘z joyiga qaytgan edi.

U sekin yoniga qaradi. To‘shakning chetida, burchakka qisilib, o‘zini himoya qilayotgandek yotgan Yn cho‘chib uyg‘ondi. Qizning yuzidagi ko‘z yoshlari qurigan bo‘lsa-da, ko‘zlari ostidagi qora xalqalar, lablaridagi shish va butun tanasidagi og‘riq kechagi tun shunchaki dahshatli tush bo‘lmaganini eslatib turardi. U Jiminning ko‘zlariga cheksiz nafrat va daxshat aralash tikildi.

Jiminning miyasida kechasi mashinada sodir bo‘lgan har bir kadr — qizning og‘riqdan baqirgan faryodlari, uning bokiraligini shafqatsizlarcha olgani va tongga yaqin aytgan gaplari xuddi kinotasmadek aylanib o‘tdi. Jimin hayotida birinchi marta o‘zini mutlaqo boshqara olmaganidan va qarshisidagi begunoh qizni chil-chil sindirganidan ich-ichidan dahshatli aybdorlik his qildi. Uning muzdek yuragida qandaydir og‘riq uyg‘ongandek bo‘ldi.

Biroq u — ark Jimin edi. U hech qachon o‘z ojizligini ko‘rsatmasligi, yutqazganini tan olmasligi kerak edi. U o‘zining haqiqiy tuyg‘ularini, pushaymonligini mag‘rurlik niqobi ortiga yashirdi. Uning chehrasi yana o‘sha sovuq, takabbur va qat’iy qiyofaga kirdi.

Jimin to‘shakdan turib, egniga shoyi xalatini kiydi va stol ustida turgan yangilangan shartnoma qog‘ozlarini qo‘liga oldi. U Yn’ga yaqinlashib, qog‘ozlarni uning oldiga tashladi.

— Kechagi voqea... shunchaki dorining ta’siri edi, — dedi Jimin ovozini mutlaqo sovuq va his-tuyg‘usiz chiqarishga harakat qilib.

— Sobiq yigiting Suho mening suvimga nima qo‘shganini aniqladim va u tez orada buning badalini to‘laydi. Ammo sodir bo‘lgan ish bo‘ldi. Va men aytgan gaplarimdan qaytmayman.

Yn qog‘ozlarga va Jiminning bu qadar xotirjamlik bilan gapirayotganiga qarab, ichidagi nafrat yanada alovlandi.

— Siz maxluqsiz, janob Park, — -edi u ovozi g‘azabdan titrab.

— Siz meni o‘z nafasingiz bilan kuydirdingiz, meni majburladingiz! Va endi hech narsa bo‘lmagandek gapiryapsizmi?

Jimin qizning so‘zlaridan ich-ichidan ezilsa-da, yuzida buni zarracha ham bildirmadi. U pastga engashib, Yn’ning yuziga yaqinlashdi. Uning nigohida rad etib bo‘lmas kuch bor edi.

— Men senga aytdim, Yn. Men o‘zim xohlagan narsani baribir olaman. Kechagi voqeadan keyin shartnoma shartlari rasman o‘zgardi. Biznes hamkorlik tugadi, endi bu haqiqiy nikoh. Sening jismoniy vujuding ham, hayoting ham menga tegishli. Shartnomaning yangi bandida jinsiy aloqa rasman ruxsat etilgan va sen buni rad etolmaysan. Chunki senda boshqa tanlov yo‘q. Agar hozir ketishni istasang, ommaga kechagi videolarning davomini va bu soxta nikoh haqidagi haqiqatni sizdiraman. O‘shanda nafaqat men, balki sen ham butunlay rasvo bo‘lasan.

Yn Jiminning bu qadar shafqatsiz va takabburlik bilan vaziyatni o‘z qo‘liga olganini ko‘rib, tishlarini g‘ijirlatdi. U bu insonning changalidan qutulish qanchalik qiyinligini anglab yetayotgan edi. Jimin esa qizga so‘nggi bor sovuq nazar tashlab, xonani tark etdi. Eshik ortidan yopilar ekan, u devorga suyanib chuqur nafas oldi — u qizni shunchaki ushlab turish uchun bu yovuz rolni o‘ynashga majbur edi, chunki ich-ichidan uni qo‘yib yuborishni mutlaqo xohlamasdi.

————————

Tun shaharni o‘z bag‘riga olgan, Park Jiminning hashamatli pentxausiga chuqur va vahimali sukunat cho‘kkan edi. Yn o‘ziga ajratilgan keng yotoqxonada, deraza yonidagi o‘rindiqda o‘tirgancha qorong‘u osmonga tikilib o‘tirardi. Egnida shoyi tungi ko‘ylak, tanasidagi va yuragidagi jarohatlar hamon sizillab og‘rir edi. Bugun ertalab Jimin shartnomani kuch bilan o‘zgartirganidan so‘ng, qiz o‘zini oltin qafasdagi asiradek his qila boshlagandi. U Jiminni butun borlig‘i bilan yomon ko‘rishni istardi, ammo kechagi tunning daxshatli ehtirosi hamon miyasida aylanib, uning aqlini o‘g‘irlamoqda edi.

To‘satdan xona eshigining sekin ochilgani eshitildi. Yn cho‘chib o‘rnidan turdi. Ostonada Park Jimin turardi.
Uning egnida faqat qora ipak xalat bor edi, ko‘krak qismi biroz ochiq bo‘lib, mukammal tanasi ko‘rinib turardi. Uning bu safargi nigohi kechagidek telbavor yoki bugun ertalagidek muzdek emas edi. Unda butunlay boshqa — hushyor aql bilan qabul qilingan, nihoyatda kuchli va jozibali bir istak porlab turardi. Dori ta’siri allaqachon butunlay tarqagan, ammo Jimin baribir qizning yoniga kelgan edi. Chunki uning muzlagan yuragi va vujudi Yn’ning o‘sha yoqimli iforini, uning ta’mini qayta his qilishni aqldan ozgudek xohlayotgan edi.
Yn orqaga chekindi, uning orqasi sovuq shisha derazaga tegdi.

— Bu yerda nima qilyapsiz, janob Park? — dedi u ovozi titrab, qo‘llari bilan ko‘kragini to‘sishga urinib.

— Shartnomani o‘zgartirgan bo‘lsangiz ham, men sizga ruxsat berganim yo‘q!

Jimin javob bermadi. U xuddi o‘z o‘ljasiga yaqinlashayotgan qoplondek juda sekin va vazmin qadamlar bilan qizga yaqinlashdi. Har bir qadami Yn’ning yurak urishini tezlashtirardi. U Yn’ning ro‘parasiga kelib to‘xtadi. Ular orasidagi masofa shunchalik yaqin ediki, Yn Jiminning shaxsiy, qimmatbaho atri va o‘ziga xos ehtirosli nafasini yana his qildi.

Jimin nozik barmoqlari bilan sekin Yn’ning iyagidan tutdi va uning yuzini yuqoriga ko‘tardi. U qizning ko‘zlaridagi qo‘rquv va g‘azab aralash chiroyli uchqunlarni tomosha qildi.
— Men senga aytdim, Yn...

— Jiminning ovozi daxshatli darajada past, bo‘g‘iq va jozibador jarangladi.

— Bu safar meni hech qanday dori boshqarayotgani yo‘q. Men hozir butunlay o‘zimdaman. Va men seni yana xohlayapman.

— Qo‘lingizni torting! Men sizning qo‘g‘irchog‘ingiz emasman!

Yn uning qo‘lini siltab tashlamoqchi bo‘ldi, ammo Jimin uning bilaklaridan tutib, shisha derazaga qisib qo‘ydi.

Jimin istehzo bilan, ammo juda mayin jilmaydi. U boshini egib, lablarini qizning qulog‘iga yaqinlashtirdi:

— Rad etishga urinma. Kecha seni qiynagan bo‘lsam-da, vujuding menga qanday javob berganini yaxshi eslayman. Sening bu nafrating ortida nima yashiringanini bilaman. Endi sen mendan qochib ketolmaysan. Chunki sen mening xotinimsan.

Jimin shunday dedi-da, qizning lablaridan bu safar majburlab emas, balki o‘ta ehtirosli, o‘g‘irlovchi va aqlbovar qilmaydigan darajada shirin tarzda o‘pa boshladi. Uning beqiyos mahorati va ehtirosli harakatlari Yn’ning qarshilik ko‘rsatishga urinayotgan aqlining simlarini birin-ketin uzib yubordi. Qizning qo‘llari sekin bo‘shashdi, Jimin esa fursatni boy bermay, uning belidan mahkam quchib, tungi ko‘ylagining bog‘ichlarini yechishga tushdi. U butunlay o‘z xohishi bilan qizni to‘shak tomon yetaklab borarkan, bu tun o‘tgan tundan ham shiddatliroq bo‘lishini ikkalasi ham bilishardi.

Jiminning ehtirosli va rad etib bo‘lmas yaqinligi Yn’ning ichidagi g‘azab va isyon olovini yanada alovlantirib yubordi. U o‘zini oltin qafasga qamalgan asira kabi his qilishni, jismoniy ojizligi tufayli taslim bo‘lishni istamasdi. Qiz bor kuchini to‘plab, Jiminning keng va issiq ko‘kragidan shunday shiddat bilan itardiki, yigit kutilmagan zarbadan bir-ikki qadam ortga chekinishga majbur bo‘ldi.

Fursatdan foydalangan Yn shoyi ko‘ylagining etaklarini yig‘ishtirib, yotoqxona eshigi tomon telbalarcha yugurdi. Uning yuragi vahima va adrenalin tufayli bo‘g‘zida urar, yagona maqsadi — bu xonadan, o‘zini butunlay boshqarib olgan bu erkakning changalidan chiqib ketish edi. Uning titrayotgan barmoqlari eshik dastasiga yetib borib, uni pastga bosgan daqiqada, ortidan kelgan issiq shavkat orqa vujudini qopladi.

Jimin shunchalik tez harakat qilgan ediki, qiz eshikni zarracha ochishga ham ulgurmadi. Yigitning baquvvat qo‘llari Yn’ning belidan mahkam quchib, uni poldan uzdi va havoga ko‘tardi. Qiz havoda tipirchilab, uning yelkasiga urishga, qutulishga urindi, ammo Jimin xuddi eng qimmatbaho, ammo asirga olingan o‘ljasini ko‘targandek o‘ta qat’iyatli qadamlar bilan to‘g‘ri ulkan yotoq tomon yurib ketdi.

U Yn’ni mayin ko‘rpa-yostiqlar ustiga sekin, ammo rad etib bo‘lmas kuch bilan tashladi. Qiz qayta turishga harakat qilmasidan oldin, Jimin uning ustiga engashib, ikki qo‘lini deraza yonida bo‘lgani kabi o‘rindiq chetiga mixladi. Uning hushyor, ammo jilovlab bo‘lmas istak bilan yongan ko‘zlari qizning yuziga juda yaqin keldi. Yigitning ovozi bo‘g‘iq, daxshatli darajada jozibali va qat’iy ohangda jarangladi:

— Qochishni bas qil dedim, xotinjon. Sen menikisan.

Bu gaplar shunchaki tahdid emas, balki bu tundagi mutloq haqiqat edi. Jimin qizning lablariga qayta yopishib, uning qarshiliklarini o‘zining hushyor ehtirosi bilan eritib yuborishga kirishdi.

2 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_c

CHAPTER - 2

" Yo‘llarimiz tasodifan tutashdi,
Ammo qalblarimiz taqdir bilan bog‘landi.

2_epizod.

Kuzning sovuq yomg‘iri charchagan shaharni yuvib barcha gaplarni yashirgandek go‘yo. Yn uchun ham so‘nggi sutka xuddi ana shu yomg‘ir kabi zulmat va og‘riqdan iborat edi. Suho... uning borlig‘i, ishongan va sevilgan insonining xiyonati Yn’ning yuragida bitmas-tuganmas chandiq qoldirgandi. Ko‘z yoshlari allaqachon qurigan, ammo ko‘kragidagi og‘riq hamon nafas olishga yo‘l qo‘ymasdi.

Aynan mana shu chorasizlik va ichki sinish uni ulkan shisha bino poyiga yetaklab keldi.

"Park Corporation".

Shaharning eng baland va eng sovuq binosi. Xuddi uning egasi kabi.
Yn chuqur nafas olib, lift tugmasini bosdi. U o‘zini qo‘lga olishga harakat qilardi, chunki bugun u sevgidan voz kechib, hayotining eng katta bitimiga qo‘l qo‘yishi kerak edi.
Eshik ochilib, u qabulxonaga qadam qo‘yganida, uni o‘ta jiddiy kiyingan kotiba kutib oldi.

— Sizni kutishayotgan edi, Yn xonim. Janob Park sizni ichkarida kutyaptilar.

Yn bosh irg‘adi va og‘ir eshikni ochib, keng va hashamatli kabinetga kirdi. Xonaning to‘rida, ulkan shisha deraza ortidagi shahar manzarasiga tikilib, Park Jimin turardi. Egnidagi qora, qimmatbaho kostyum uning kelishgan qomatiga mukammal mos tushgan, ammo undan taralayotgan sovuq shavqatsizlik xonadagi havoni ham muzlatib yuborgandek edi. U o‘z maqsadiga erishish uchun har qanday odamni qurbon qila oladigan, obro‘ va kuchni hamma narsadan ustun qo‘yadigan inson edi.
Jimin sekin ortiga o‘girildi. Uning o‘tkir va sinchkov ko‘zlari Yn’ga tikildi. Qizning yuzidagi charchoq va ko‘zlaridagi so‘ngan uchqunni ko‘rsa-da, Jimin zarracha ham achinish his qilmadi. Biznesda his-tuyg‘ularga o‘rin yo‘q edi.

— Ajoyib Keldingiz, - dedi Jimin, uning ovozi past ammo qat’iy jarangladi.

U stoli tomon yurib, charm kreslosiga o‘tirdi va oldidagi qalin papkani Yn tomonga surdi.

— Shartnoma tayyor. Ikkalamizga ham kerakli bandlar kiritilgan.

Yn stolga yaqinlashib, shartnomaga qaradi. "Soxta nikoh to‘g‘risida kelishuv". Hamma narsa qog‘ozda, hamma narsa soxta.

— Bu shartnoma sizga nima beradi, janob Park? - dedi Yn ovozi biroz titrab.
Siz shundoq ham hamma narsaga egasiz.

Jimin sovuq jilmaydi, bu tabassumda hech qanday samimiylik yo‘q edi.

— Obro‘, Yn. Mening kompaniyamga hozir benuqson oilaviy imidj kerak. Va buning evaziga siz ham o‘zingiz istagan narsaga, ya’ni mutlaq moliyaviy erkinlik va sizni yerga urgan insonlardan o‘ch olish imkoniga ega bo‘lasiz. Menga faqat qog‘ozdagi xotin kerak, his-tuyg‘ularingiz emas.

Yn’ning ko‘z oldidan Suho’ning boshqa qiz bilan jinsiy aloqada bolgani va o'sha qizni undan ustun qo'ygani aytgan yolg‘onlari o‘tdi. Yuragidagi og‘riq birdan g‘azabga aylandi. U endi hech qachon hech kimga o‘zini sindirishga yo‘l qo‘ymaslikka qasam ichgan edi.
U ruchkani qo‘liga oldi. Barmoqlari titrayotgan bo‘lsa-da, nigohi qat'iy edi.

— Faqat bir yil, janob Park, - dedi u Jiminning ko‘zlariga tik qarab.

— Faqat bir yil, - tasdiqladi Jimin.

Yn ruchkani qog‘ozga tegizdi va o‘z imzosini chekdi. U shu daqiqadan boshlab o‘z taqdirini butunlay o‘zgartirganini va bu sovuqqon insonning o‘yiniga sherik bo‘lganini hali to‘liq anglab yetmagan edi.
Jimin shartnomani qaytarib olarkan, uning lablarida g‘olibona, ammo sirli tabassum paydo bo‘ldi.

— Ajoyib. Endi esa, rafiqam... keling, to‘yimizni rejalashtiramiz.

Shartnoma imzolanganidan so‘ng Park Jimin o‘z so‘zining ustidan chiqdi. Matbuotda

"Park Corporation"

yosh va muvaffaqiyatli rahbari Park Jiminning to‘satdan unashtirilgani haqidagi xabarlar chaqmoq tezligida tarqaldi. Hamma joyda faqat bir savol aylanardi: Jiminning yuragini zabt etgan bu sirli qiz kim?
Yn esa o‘zini tushda yurgandek his qilardi. Kechagina xiyonatdan qaddi bukilgan qiz, bugun mamlakatning eng nufuzli insonlaridan birining qaylig‘iga aylangan edi. Albatta, bularning barchasi qog‘ozda edi, ammo tashqi dunyo buni chinakam sevgi qissasi deb bildi. Va bu xabar, kutilganidek, kerakli manzilga yetib bordi.
Kechki payt Yn Jimin tomonidan unga ajratilgan hashamatli xonadonda o‘tirganida, telefoni tinmay bezovta qila boshladi. Ekranda tanish raqam va "Suho" degan yozuv paydo bo‘lganida, Yn’ning nafasi bo‘g‘ziga tiqildi. Yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi, barmoqlari titradi. U qo‘ng‘iroqni rad etdi, biroq ketma-ket kelgan xabarlar uni o‘qishga majbur qildi:

"Yn, iltimos, go‘shakni ko‘tar. Bu nima degani?! Sen va Park Jimin?! Bu bo‘lishi mumkin emas! Sen menga o‘ch olish uchun bu ishni qilyapsan, to‘g‘rimi? Iltimos, uchrashaylik, gaplashib olishimiz kerak. Men xato qildim, seni yo‘qotishni xohlamayman..."

Yn xabarlarni o‘qirkan, ko‘zlaridan achchiq yosh sizib chiqdi. Ammo bu safar yosh bolalarcha ojizlikdan emas, balki alam va istehzodan edi. Suho uni qadrlamagan, boshqa qiz bilan bag‘ri qon qilgan inson edi, endi esa u tavba qilyaptimi?
To‘satdan xona eshigi ochilib, ostonada Park Jimin paydo bo‘ldi. U doimgidek sovuqqon va mag‘rur edi. U Yn’ning qo‘lidagi telefonga va qizning yuzidagi ko‘z yoshlariga bir muddat tikilib turdi. Uning nigohida achinish sezilmasdi, biroq vaziyatni darhol tushungani aniq edi.

— O‘tmish senga tinchlik bermayaptimi - so‘radi Jimin ovozini baland ko‘tarmay,
stol ustiga kelasi haftadagi to‘y taklifnomalari maketini qo‘yarkan.

— U... u menga yozmoqda. Uchrashmoqchi, - dedi Yn ovozini dadil chiqarishga harakat qilib.

Jimin stolga suyangancha qo‘llarini qovushtirdi. Uning o‘tkir ko‘zlari qorong‘u tunda porlayotgan yirtqichniki kabi yaltiradi.

— Judayam yaxshi. U bilan uchrash, Yn.

Yn hayron bo‘lib Jiminga qaradi:
— Nima Nega?

— Chunki uning ko‘zlariga tik qarab, endi kimga tegishli ekanligingni ko‘rsatib qo‘yishingni xohlayman, - dedi Jimin sovuq va qat’iy ohangda.

— Unga sening yangi hayotingda endi uning zarracha ham o‘rni yo‘qligini tushuntir. Bu nafaqat sening o‘ching, balki bizning shartnomamiz mustahkamligi uchun ham kerak. Ertaga uchrashuv belgilagin. Lekin yodda tut... u yerga yolg‘iz bormaysan.

Jiminning lablarida rejaviy, ammo qo‘rqinchli bir tabassum paydo bo‘ldi. U o‘z obro‘si yo‘lida har qanday to‘siqni, hatto rafiqasining sobiq sevgilisini ham yakson qilishga tayyor edi.

Shahar markazidagi shinamgina qahvaxona. Derazadan tushayotgan mayin yorug‘lik ostida Yn asabiy ravishda qahva finjonini aylantirib o‘tirardi. Qarshisida esa chuqur afsus va pushaymonlik bilan unga tikilib turgan Suho o‘tirardi. Bir vaqtlar Yn bu nigohlar uchun jonini berishga tayyor edi, ammo bugun unda faqat sovuq nafrat uyg‘onmoqda edi.

— Yn, iltimos, menga ishon,

Suho qizning stol ustidagi qo‘lini tutmoqchi bo‘ldi, ammo Yn qo‘lini tezda tortib oldi.

— U qiz men uchun hech kim emas edi. Bir lahzalik xato edi Sen qanday qilib o‘sha toshbag‘ir Park Jiminga turmushga chiqishing mumkin U faqat o‘z biznesini o‘ylaydigan maxluq! U seni baxtli qila olmaydi

Yn achchiq kuldi.

— Seni baxtli qilganingni ko‘rdik, Suho. Jimin haqida esa bunday gapirishga hadding sig‘masin. U hech bo‘lmaganda shartlarini ochiq aytadi, senga o‘xshab ortimdan pichoq urmaydi.

— Demak, bu shunchaki o‘ch olish uchun shartnomami

Suho o‘rnidan turib ketishga sal qoldi, uning ovozi balandlashdi.

— Baribir meni sevasan, bilaman! Men seni u bilan baxtli bo‘lishingga yo‘l qo‘ymayman

Shu daqiqada qahvaxonadagi havo birdan og‘irlashgandek bo‘ldi. Eshik ochilib, qora uzun palto kiygan, nigohidan o‘t chaqnayotgan Park Jimin ichkariga qadam qo‘ydi. Uning orqasidan ikkita baquvvat tansoqchi kelardi. Qahvaxona xodimlari va mijozlar shivirlashni boshlashdi mamlakatning eng nufuzli shaxsi bu yerda nima qilayotgan edi?

Jimin o‘ziga xos takabburlik va mag‘rurlik bilan stolga yaqinlashdi. Suho unga nafrat bilan tikildi, biroq Jimin uni bor deb ham hisoblamadi. U to‘g‘ri Yn’ning yoniga keldi-da, uning nozik belidan mahkam quchoqlab, o‘ziga tortdi.

— Meni kutib charchadingmi, azizam - dedi Jimin muloyim, ammo butun kafega eshitiladigan sovuq va qat’iy ovozda.

— Janob Park... — Suho tishlarini g‘ijirlatdi.
— Siz uni o‘yinchoq qila olmaysiz!

Jimin sekin boshini burdi va ilk bor Suho’ning ko‘zlariga qaradi. Uning nigohida shunday dahshatli ustunlik bor ediki, Suho beixtiyor bir qadam ortga chekindi.

— O‘yinchoq Sen bu xonimni kim deb o‘ylayapsan U yaqinda Park familiyasini oladi. Va mening mulkimga, mening ayolimga tegishli bo‘lgan har qanday narsaga, hatto nigoh tashlash ham qimmatga tushishini bilmasmiding

Suho’ning g‘azabdan yuzlari qizarib ketdi.

— U baribir seni sevmaydi! Va sen ham uni sevmaysan! Barchasi yolg‘on!

Jimin istehzoli jilmaydi. U o‘z maqsadiga erishish, Suho’ni butunlay sindirish va o‘z nufuzini ko‘rsatish uchun so‘nggi, eng og‘ir zarbani berishga qaror qildi. U Yn’ning yuzini iyingidan tutib, o‘ziga qaratdi.
Yn Jiminning ko‘zlaridagi qat’iyatni ko‘rib, nima bo‘lishini sezdi va yuragi dukillab ura boshladi. U qarshilik ko‘rsatishga ulgurmasidan, Jimin uning lablaridan majburlab, ammo o‘ta ehtirosli tarzda bo‘sa oldi. Bu shunchaki o‘pich emas, balki "U meniki" degan shafqatsiz e'lon edi.
Suho bu manzarani ko‘rib, ko‘zlariga ishona olmay, qotib qoldi. Uning g‘ururi yer bilan bitta bo‘lgan, sevikli qizi endi butunlay boshqa dunyoning odamiga aylanganini anglagan edi.
Jimin sekin Yn’ning lablaridan uzoqlashdi va qizning quloqlariga pichirladi

— Yaxshi o‘ynading, rafiqam.

So‘ng Suho’ga nafratli nazar tashlab, Yn’ning qo‘lidan tutdi.

— Ketdik. Bu yerning havosi juda iflos ekan,

dedi va Yn’ni o‘zi bilan yetaklab chiqib ketdi. Suho esa kafeda, hamma odamlarning masxarali nigohlari ostida yolg‘iz va mag‘lub bo‘lib qolaverdi.

Kafedagi voqea shunchaki shaxsiy to‘qnashuv emas, balki butun mamlakatni larzaga keltiradigan ulkan portlashning boshlanishi edi. Hozirgi raqamli texnologiyalar asrida hech bir sir yashirin qolmaydi. O‘sha kuni qahvaxonada bo‘lgan o‘nlab odamlar telefonlarini shunchaki cho‘ntaklariga solib qo‘yishmagan edi. Park Jimin kabi ulkan imperiya egasining sobiq yigit qarshisida boshqa bir qizni bag‘riga bosishi, uning lablaridan ehtiros bilan bo‘sa olishi va qizning mag‘rur nutqi — bularning barchasi soniyalar ichida videoga olingan edi.
Ertasi kuni ertalab internet olami portladi. Barcha ijtimoiy tarmoqlar, yangiliklar saytlari va bloglar faqat bitta sarlavha bilan to‘lib-toshgan edi:

"Park Corporation rahbari Park Jimin o‘z qaylig‘ini sobiq sevgilisidan qanday tortib oldi?

Kafedagi daxshatli janjal va jonli kadrlar!"
Videorolik millionlab ko‘rishlar sonini yig‘di. Odamlar ikki lagerga bo‘lingan edi: ba’zilar Jiminning bu xatti-harakatini haqiqiy erkaklik va o‘z sevgilisini himoya qilish deb baholasa, boshqalar buni ochiqchasiga kuch ko‘rsatish va takabburlik deb atashdi. Ammo eng muhimi Jimin o‘zi istagan "benuqson oilaviy imidj" o‘rniga, ommaviy axborot vositalarining eng qaynoq nuqtasiga tushib qolgandi.
Yn ertalab uyg‘onib, telefonini yoqqanida ko‘zlariga ishona olmadi. Unga tanish-bilishlaridan, hatto uzoq qarindoshlaridan yuzlab xabarlar va qo‘ng‘iroqlar kelgan edi. Videodagi o‘zining Suho’ga aytgan gaplari:

"Senday xiyonat qiladigan harf yigitim bo‘lishiga noloyiq!"

degan so‘zlari butun internetda iqtibos bo‘lib ketgandi. Qizning yuragi vahima va hayajondan tez-tez ura boshladi. U shartnoma imzolab, tinchgina bir yil yashamoqchi edi, biroq endi u butun mamlakat ko‘z o‘ngida edi.
Shu payt xona eshigi shiddat bilan ochilib, ichkariga Park Jimin kirdi. Uning egnida har doimgidek mukammal bichilgan to‘q ko‘k kostyum bor edi, ammo yuzidagi ifoda har qachongidan ham sovuqroq va jiddiyroq edi. U qo‘lidagi planshetni Yn o‘tirgan karavotga otdi.

— Ko‘rib chiqdingmi? - so‘radi Jimin, uning ovozida xavfli bir ohang bor edi.

— Jimin... men buni bunday bo‘lishini bilmagandim. U yerdagilar videoga olishayotganini sezmabman, - dedi Yn o‘zini oqlashga harakat qilib, ko‘rpa chetini
mahkam qisgancha.

Jimin xona bo‘ylab sekin yura boshladi, uning qadam tovushlari xonadagi sukunatda juda vahimali eshitilardi. U to‘satdan to‘xtab, Yn’ga yaqinlashdi va uning qarshisiga engashdi. Ularning yuzlari orasida atigi bir necha santimetr masofa qolgan edi. Yn Jiminning ko‘zlaridagi g‘azab va shu bilan birga qandaydir tushunarsiz bir olovni ko‘rdi.

— Meni senga zarar yetkazadi deb o‘ylayapsanmi

Jimin istehzoli ohangda pichirladi.

— Aksincha. Kompaniyamiz aksiyalari bugun ertalab besh foizga ko‘tarildi. Ommaga mening bunday agressiv va o‘z mulkini himoya qiladigan obrazim ma’qul keldi. Ammo...

— Jimin qizning yuziga tushib turgan soch tolasini barmog‘i bilan sekin qulog‘ining ortiga o‘tkazdi. Uning barmoqlari muzdek, ammo teginishi kutilmaganda juda mayin edi.

— Matbuot endi bizdan chinakam to‘y kutmoqda. Soxta, shunchaki qog‘ozdagi nikoh emas, balki dabdabali, haqiqiy muhabbat qissasini ko‘rmoqchi.

Yn Jiminning bu qadar yaqinligidan va uning teginishidan beixtiyor nafasini ichiga yutdi. Kafedagi o‘sha majburiy o‘pichning ta’mi hamon lablarida turgandek edi.

— Unda nima qilamiz - so‘radi qiz ovozi biroz titrab.

Jimin qizning ko‘zlariga chuqur tikildi. U o‘zini har qancha sovuqqon ko‘rsatishga urinmasin, Yn’ning mana shu qo‘rquv aralash qat’iyatli ko‘zlarida uni o‘ziga tortadigan nadir borligini his qila boshlagandi. Biroq u buni tan olishni istamasdi.

— O‘yinni oxirigacha o‘ynaymiz, - dedi Jimin qat’iy ohangda ortiga tahlil qilib.

— Ertaga matbuot anjumani o‘tkazamiz. U yerda sen va men jurnalistlar qarshisida baxtli juftlik rolini ijro etamiz. Va yana bir narsa... Suho haqida unut. Agar u yana senga yaqinlashishga urinsa, uni bu safar shunchaki so‘z bilan emas, qonun bilan yakson qilaman.
Jimin eshik tomon yurararkan, to‘xtab ortiga qaradi:

— Bugun kechqurun senga eng qimmatbaho dizaynerlik liboslarini olib kelishadi. Ertaga butun dunyo faqat senga tikiladi, Park Jiminning rafiqasi.

U xonadan chiqib ketdi, eshik ortidan yopilgan bo‘lsa-da, Yn hamon uning haybati va xonada qolgan qimmatbaho atir hidini his qilib turardi. Qiz chuqur nafas oldi. Voqealar girdobi uni shunday tezlikda tortib ketayotgan ediki, endi ortga yo‘l yo‘q edi.

Ayni shu daqiqada, shaharning narigi chetidagi xira yoritilgan xonada Suho qo‘lidagi aroq shishasini devorga otib sindirdi. Internetdagi videolar, uning ustidan kulayotgan odamlarning izohlari uni aqldan ozdirish darajasiga keltirgandi. Uning g‘ururi butunlay chil-chil bo‘lgan edi.

— Barchasi tugadi deb o‘ylayapsanmi, Yn - g‘udurladi Suho g‘azabdan ko‘zlari qizarib.

— Men seni o‘sha boyvachchaga shunchaki topshirib qo‘ymayman. Agar men baxtsiz bo‘lsam, hech kim baxtli bo‘lmaydi!

Suho telefonini qo‘liga oldi va Jiminning kompaniyasiga qarshi bo‘lgan raqobatchi jurnalistlardan birining raqamini terdi. U o‘ch olish uchun eng iflos yo‘lni tanlashga tayyor edi.

"Park Corporation"

bosh binosining markaziy konferens-zali yuzlab jurnalistlar, kameralarning tinimsiz chaqnovchi chiroqlari va shivir-shivirlar bilan to‘lib-toshgan edi. Havoda xuddi momaqaldiroq oldidan bo‘ladigan og‘ir va asabiy bir taranglik sezilib turardi. Bugun mamlakatning eng nufuzli insoni va uning sirli qaylig‘i o‘sha internetni portlatgan kafedagi videoga izoh berishlari kerak edi.

Parda ortida Yn o‘z aksiga qarab chuqur nafas oldi. Egnidagi Jimin buyurtma qilgan oq rangli, nafis ipakdan tikilgan dizaynerlik ko‘ylagi uning go‘zalligini yanada bo‘rttirib ko‘rsatar, ammo qizning ichidagi dahshatli vahimani yashira olmasdi. U hayotida hech qachon bunday ulkan omma va kameralar qarshisiga chiqmagan edi. Barmoqlari muzlab ketgandi.
To‘satdan uning ortida Jimin paydo bo‘ldi. Uning egnidagi qora klassik kostyum va oppoq ko‘ylak qizning libosi bilan mukammal uyg‘unlik hosil qilgandi. Jimin o‘zining sovuq va sinchkov ko‘zlari bilan Yn’ga tikildi. U qizning titrayotgan qo‘llarini ko‘rib, sekin yaqinlashdi va uning muzdek barmoqlarini o‘zining issiq va baquvvat kaftlari orasiga oldi.

— Menga qara, - dedi Jimin, uning ovozi har doimgidan ko‘ra yumshoqroq, ammo buyruq ohangida jarangladi.

— Sen hozir u yerga Park Jiminning ayoli sifatida chiqasan. Hech kimdan ko‘zingni olib qochma. Nimaiki savol berishmasin, xotirjam bo‘l. Men sen bilanman.

Jiminning kaftlaridagi issiqlik va uning bu so‘zlari kutilmaganda Yn’ning yuragiga qandaydir g‘alati bir ishonch bag‘ishladi. Qiz bosh irg‘adi.
Eshiklar ochilib, ular zalga qadam qo‘yishganida kameralarning chiroqlari ko‘zni qamashtirib yubordi. Shovqin bir lahzada cho‘qqiga chiqdi. Ular sahna markazidagi stollarga o‘tirishdi. Jimin jiddiy va mag‘rur qiyofada mikrofonni to‘g‘riladi, uning yonida o‘tirgan Yn esa lablariga soxta bo‘lsa-da, go‘zal bir tabassum yugurtirdi.1
Dastlabki savollar kutilganidek oddiy va rejaviy edi. Ammo zalning to‘ridan Suho tomonidan yollangan yoki shunchaki shov-shuv ketidan quvgan bir jurnalist keskin ohangda mikrofonga gapira boshladi:

— Janob Park! Internetda tarqalgan videoda siz rafiqangizni sobiq sevgilisining qo‘lidan majburlab tortib olgandek ko‘rindingiz. Bundan tashqari, sizning bu to‘satdan unashtiruvingiz kompaniyangiz aksiyalarini ko‘tarish uchun uyushtirilgan soxta piar-aksiya emasmi? Yn xonim, siz janob Parkni haqiqatan sevasizmi yoki bu shunchaki uning boyligi va mavqeyidan foydalanish uchun qilingan kelishuvmi?!

Zalga bir muddat sukunat cho‘kdi. Savol juda og‘ir va ochiqchasiga haqoratli edi. Kameralar Yn’ning yuziga yaqinlashdi. Qizning tomog‘iga bir narsa tiqilgandek bo‘ldi, nima deyishni bilmay, lablari titradi. U barcha ko‘zlar o‘ziga tikilganidan sarosimaga tushib qolgandi.
Jimin jurnalistga muzdek va qotilona nigoh tashladi. U vaziyatning izdan chiqayotganini, Yn’ning sinib qolish arafasida turganini sezdi. O‘z obro‘sini va qog‘ozdagi bo‘lsa-da, o‘z ayolini himoya qilish uchun Jimin hamma kutilmagan ishni qilishga qaror qildi.

U o‘rnidan turdi va mikrofonni qo‘liga olib, to‘g‘ri Yn’ning yoniga keldi. Butun zal nafasini yutib uni kuzatardi. Jimin hamma jurnalistlarning ko‘z o‘ngida Yn’ning qarshisiga, bir tizzasiga cho‘kib o‘tirdi. Bino ichida hayrat aralash pichirlashlar va kameralarning shiddatli chiroqlari portladi.

Jimin cho‘ntagidan ichiga ulkan, benuqson yaltirayotgan brilliant ko‘zli uzuk joylashtirilgan qizil baxmal qutichani chiqardi. U Yn’ning titrayotgan o‘ng qo‘lini ushladi va qizning ko‘zlariga butun zalni lol qoldiradigan, hech kim undan kutmagan o‘ta samimiy va ehtirosli nigoh bilan tikildi.

— Men bu savollarga so‘z bilan emas, harakat bilan javob beraman, - dedi Jimin, uning ovozi butun zalda aks-sado berdi.

— Bu ayol mening shunchaki qaylig‘im emas. U mening taqdirim. Men uning o‘tmishini ham, unga berilgan og‘riqlarni ham o‘chirib tashlashga va uni dunyodagi eng baxtli ayol qilishga tayyorman.
Jimin uzukni Yn’ning barmog‘iga sekin taqib qo‘ydi. So‘ng o‘rnidan turib, qizni belidan quchdi va jurnalistlarga qarab qat’iy ohangda qo‘shib qo‘ydi:

— Bizning sevgimiz qog‘ozlarda yoki matbuotda emas, mana shu yerda. Va mening ayolimga shubha qilishga hech kimning haqqi yo‘q. Matbuot anjumani tugadi.

Jimin Yn’ni dast ko‘tarib, hayratdan qotib qolgan jurnalistlarni va tinimsiz suratga olayotgan kameralarni ortda qoldirib, zaldan olib chiqib ketdi. Eshiklar yopilishi bilan qiz nafasini zo‘rg‘a rostlab, Jiminning ko‘kragiga suyandi. Jiminning yuragi ham juda tez urayotgan edi.

Bu shunchaki matbuot anjumani emas, balki butun mamlakat televizor va telefon ekranlariga mixlanib tomosha qilgan tarixiy drama edi. Efir jonli tarzda olib borilayotgani sababli, Park Jiminning qilgan har bir harakati, uning yuzidagi ifoda va eng muhimi — Yn’ni jurnalistlar ko‘z o‘ngida dast ko‘tarib zaldan olib chiqib ketgani tahrirsiz, boricha ommaga yoyilib ketdi.

O‘sha soniyalarda internet olamidagi barcha serverlar deyarli yuklamani ko‘tara olmay qoldi. Milliy ijtimoiy tarmoqlar, videohostinglar va axborot kanallari soniyalar ichida millionlab izohlar bilan to‘lib-toshdi. Barcha joyda, metro bekatlaridan tortib ulkan ofis binosigacha odamlar faqat shu kadrlarni muhokama qilishardi:

"Park Jimin haqiqiy erkak! U o‘z ayolini qanday himoya qildi-ya!"
"Bu kinomi yoki haqiqiy hayotmi? Park Jimin qizni shunchalik yaxshi ko‘radiki, uni hatto yerga bosgisi ham kelmadi!"
"Uning ko‘zlaridagi olovni ko‘rdingizmi? Bu yigit chin dildan sevib qolgan!"

Kafedagi voqeadan so‘ng g‘iybat va shubha bilan qaragan omma, endi bu juftlikka butunlay havas va hayrat bilan tikilayotgan edi. Park Jimin o‘zining kutilmagan, jasoratli harakati bilan barcha salbiy piarni o‘z foydasiga burib yubordi. Kompaniyaning obro‘si va nufuzi bir lahzada eng yuqori cho‘qqiga ko‘tarildi.

Biroq sahna ortidagi haqiqat butunlay boshqacha, ancha asabiy va sirli edi.
Jimin konferens-zalning og‘ir eshiklari ortida ham Yn’ni qo‘lidan tushirmadi. U qizni shaxsiy liftga qadar o‘z quchog‘ida ko‘tarib bordi. Lift eshiklari yopilib, ular tashqi dunyodan butunlay uzilganlaridan keyingina Jimin sekin Yn’ni yerga qo‘ydi.
Yn’ning oyoqlari hamon hayajondan titrar, yuragi ko‘kragidan chiqib ketgudek dukillab urardi. Uning oppoq ipak ko‘ylagi biroz g‘ijimlangan, yuzlari esa hayajon va shokdan qip-qizil bo‘lib ketgandi. Barmog‘idagi ulkan brilliant uzuk esa lift chiroqlari ostida ko‘zni qamashtirib yaltirar, unga qarab qiz hali ham bo‘lib o‘tgan voqealarga ishona olmayotgandi.

— Bu... bu nima edi, janob Park? - dedi Yn nihoyat nafasini rostlab, uning ovozi pichirlash darajasida chiqdi.

— Jonli efirda ekanligimizni bilarmidingiz? Bu harakatingiz shartnomada yo‘q edi!

Jimin unga juda yaqin turardi. Liftning tor va yopiq muhitida uning nafas olishi, qimmatbaho, o‘tkir atir hidi va vujudidan taralayotgan kuchli energiya Yn’ni tamomila sehrlab qo‘ygandi. Jimin sekin qo‘lini devorga tirab, Yn’ni o‘z tanasi bilan to‘sib qo‘ydi. Uning o‘tkir va muzdek nigohida endi qandaydir boshqacha, qizg‘onchiq bir olov porlardi.

— Shartnomada mening obro‘yimni saqlash yozilgan edi, Yn, - dedi Jimin sekin, uning ovozi past va daxshatli darajada jozibali eshitildi.

— O‘sha jurnalist senga bunday savol berayotganida, sening ko‘zlaringdagi qo‘rquvni ko‘rdim. Agar men aralashmaganimda, sen yig‘lab yuborarding va bu mening kompaniyam uchun mag‘lubiyat bo‘lardi. Biznesda men hech qachon yutqazmayman.

— Shuning uchun meni hamma oldida ko‘tarib chiqib ketdingizmi? Shuning uchun tiz cho‘kdingizmi?

Yn uning ko‘zlariga tik qaradi, uning ichida allaqachon soxta nikohga nisbatan g‘alati bir tuyg‘u, ehtimol, Jiminga nisbatan ilk iliqlik uyg‘onayotgandi.

— Bularning barchasi shunchaki rolmidi?

Jimin bir muddat jim qoldi. Uning ko‘zlari Yn’ning titrayotgan lablariga, so‘ng qaytadan uning chuqur, ma’noli ko‘zlariga tushdi. U o‘zini har qancha sovuqqon ko‘rsatishga urinmasin, qizni quchog‘iga olganida yuragi xuddi aqldan ozgandek tez urganini va uni hech ham qo‘lidan qo‘yvorgisi kelmaganini o‘ziga ham tan olgisi kelmayotgandi.

— Buni qanday qabul qilish sening ixtiyoring, rafiqam, - dedi Jimin ohasta, uning lablarida sirli bir tabassum paydo bo‘ldi.

— Lekin bir narsani bilib qo‘y: endi butun dunyo sen bilan meni ajralmas deb hisoblaydi. Va bu o‘yinni ortga qaytarib bo‘lmaydi.

Shu payt lift eshiklari ochildi. Ularni pastda tansoqchilar va qoraytirilgan oynali hashamatli mashina kutib turardi. Jimin yana o‘zining sovuqqon rahbar qiyofasiga qaytdi va Yn’ning qo‘lidan tutib, mashina tomon yetakladi.

Ayni shu daqiqada, jonli efirni o‘zining eski, xaroba xonasida tomosha qilgan Suho telbalarcha baqirib, qo‘lidagi telefonni televizor ekraniga otdi. Ekran chil-chil bo‘lib ketdi. Jiminning Yn’ni ko‘tarib ketayotgan kadrlari uning ko‘z oldidan ketmayotgandi. Suho o‘zining butunlay yutilganini va Yn endi unga hech qachon qaytmasligini anglab, g‘azab va qasd olish hissi bilan yondi.

— To‘yingiz bo‘ladi demak...

tishlarini g‘ijirlatdi Suho.

— Ko‘ramiz, o‘sha to‘y kuni qanchalik baxtli bo‘larkansizlar!

Mashina eshiklari yopilishi bilan konferens-zalning shovqini va kameralar chirog‘i ortda qoldi. Hashamatli, qoraytirilgan oynali avtomobil saloniga og‘ir va vahimali sukunat cho‘kdi. Biroq mashinaga o‘tirishganidan bir necha daqiqa o‘tmay, Jiminning ahvoli keskin o‘zgara boshladi. Uning nafasi tezlashdi, peshonasida sovuq ter tomchilari paydo bo‘ldi va ko‘zlari xiralashib, ichidagi allambalo alov alangalanib ketdi. Suho yoki uning odamlari matbuot anjumanidan oldin Jimin ichgan suvga kuchli ta’sir qiluvchi, asab tizimini va xohishlarni nazoratdan chiqaradigan maxsus dori qo‘shib qo‘yishgan edi. Dori ayni shu daqiqada o‘zining eng yuqori nuqtasiga yetgan edi.

Jimin endi o‘zini boshqara olmayotgandi. Uning sovuqqon va strategik ongi dorining kuchli ta’sirida butunlay falaj bo‘lib, o‘rnini jilovlab bo‘lmas ehtiros va yirtqichona instinkt egalladi. U yonida o‘tirgan Yn’ga qaradi. Qizning oppoq ko‘ylagi, uning qo‘rquv to‘la ko‘zlari va yaqinligi Jiminning miyasidagi so‘nggi nazorat simlarini ham uzib yubordi.
Kutilmaganda Jimin gursillab Yn’ning ustiga tashlandi va uni o‘ziga kuchli tarzda tortib, lablaridan majburlab, ehtiros bilan o‘pa boshladi. Bu safargi o‘pich kafedagi yoki sahnadagi rol ijrosi emas edi bu dorining ta’sirida aqldan ozgan, mutlaq egalik qilish xohishi edi.

Yn dahshatga tushdi. Jiminning ko‘zlaridagi telbalikni va undan taralayotgan daxshatli kuchni his qilib, qizning yuragi vahimadan urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U bor kuchi bilan Jiminning baquvvat ko‘kragidan itarib, undan qutulishga urindi.

— Jimin! Nima qilyapsiz?! Qo‘yib yuboring! - deb baqirdi u, ammo Jimin uni eshitmasdi.

Qiz o‘ng tomondagi mashina eshigining dastasiga yopishib, uni ochishga va harakatlanayotgan mashinadan o‘zini tashlab bo‘lsa-da qochishga harakat qildi. Ammo Jimin uning niyatini darhol payqadi. U qizni shafqatsizlarcha o‘z tagiga bosib, harakatlanishdan butunlay mahrum qildi. Uning og‘irligi ostida Yn nafas ololmay qoldi. Jimin Yn’ning qarshilik ko‘rsatayotgan ikkala nozik qo‘llarini mahkam tutib, qizning boshining tepasiga ko‘tardi va bir qo‘li bilan ularni temir changaldek qisib qo‘ydi.

Yn mutloq chorasiz va qimirlay olmaydigan holatda qolgan edi. Uning ko‘zlaridan qo‘rquv yoshlari sizib chiqdi.
Jimin og‘ir nafas olgancha boshini ko‘tardi, uning ko‘zlari qizarib ketgan, nigohi butunlay telbavor edi. U oldingi o‘rindiqda ketayotgan haydovchiga qarab, bo‘g‘iq va qat’iy ovozda buyruq berdi:

— Haydovchi, mashinadan tush!

Haydovchi orqa oynadan xo‘jayinining dahshatli ahvolini va vaziyatning o‘ta jiddiyligini ko‘rib, mashinani darhol yo‘l chetiga to‘xtatdi. U ortiqcha savol bermay, eshikni ochdi va tezda mashinadan tushib, uzoqroqqa ketdi. Endi ulkan avtomobil ichida faqat dori ta’sirida aqldan ozgan Jimin va qo‘rquvdan qotib qolgan Yn yolg‘iz qolishgandi.
Jimin qizning belidan changallab, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi. Uning issiq va shiddatli nafasi Yn’ning yuziga urilardi. U qizning qarshiligiga mutloq e’tibor bermay, boshini pastga egdi va uning nozik bo‘ynidan, tomirlari urib turgan joylaridan ehtiros bilan, telbalarcha o‘pa boshladi. Uning har bir teginishi shafqatsiz, ammo aqlbovar qilmaydigan darajada kuchli ehtirosga to‘la edi. Yn Jiminning quchog‘ida titrararkan, bu tunda uning taqdiri butunlay o‘zgarib ketishini ich-ichidan his qilib turardi.

Hot bor ....

18+......

Mashina ichidagi havo tobora qizib, taranglik eng yuqori nuqtasiga yetgan edi. Dori Jiminning butun aqlini o‘g‘irlab, qonida gursillab oqayotgan olovni yanada kuchaytirdi. U endi o‘zini mutlaqo nazorat qilolmas, ko‘z oldi faqat ehtiros soyalari bilan qoplangan edi. Qizning ostida yotib titrashi, qo‘rquv bilan nafas olishi uning ichidagi jilovlab bo‘lmas yirtqich tuyg‘ularni yanada alovlantirib yubordi.
Jimin Yn’ning qo‘llarini mahkam qisgancha, uning yuziga yaqinlashdi. Uning nigohida o‘ziga tegishli bo‘lmagan, dorining ta’siri tufayli aqldan ozgan yirtqichona bir telbalik bor edi. Uning issiq va og‘ir nafasi qizning yuzini kuydirayotgan ediki, Jimin bo‘g‘iq, asabiy va tanbeh ohangida shivirladi:

— Qarshilik qilma, Yn... O‘zimni tutib turolmayapman. Meni kechir... Seni xohlayapman. Meni to‘xtatolmaysan!

Bu gaplar qizning quloqlari ostida dahshatli va oxirgi ogohlantirishdek jarangladi. U Jiminni to‘xtatishning imkoni yo‘qligini, bu daqiqada u hech qanday qonun yoki shartnomani o‘ylaydigan holatda emasligini tushundi.
Jimin ortiq bir soniya ham kutishni istamay, shafqatsiz va shiddatli harakatlar bilan qizning ustidagi nafis oq ko‘ylakni yirtib yuborish darajasida yechishga tushdi. U o‘zining egnidagi qimmatbaho kostyumi va ko‘ylagini ham shoshib, asabiylik bilan yechib otdi. Har bir harakatida jilovlab bo‘lmas kuch va hirs namoyon bo‘lib turardi. Mashinaning keng charm o‘rindig‘ida u qizning oppoq vujudiga yaqinlashdi.
Yn yig‘lab, undan to‘xtashini so‘rab yolvorar, ammo Jimin endi butunlay boshqa dunyoda edi. U qizning qarshilik ko‘rsatayotgan ikkala oyog‘ini kuch bilan keng yoyib, o‘zi ularning orasidan joy oldi. Ulkan avtomobilning qoraytirilgan oynalari ortida, tashqi dunyodan butunlay uzilgan bu tor makonda ikki insonning taqdiri qayta yozilayotgan edi. Jimin o‘zining butun og‘irligi va rad etib bo‘lmas xohishi bilan qizning vujudiga to‘liq egalik qilish uchun olg‘a intildi. Bu tun ular o‘rtasidagi barcha shartnomalarni, soxtalik chegaralarini yo‘q qilib, hayotlarini butunlay o‘zgartirib yuboradigan chorasiz bir burilish nuqtasiga aylandi.

Mashinaning tor va dim saloni shafqatsiz bir taranglik bilan to‘lgan edi. Dori ta’sirida aql-hushini butunlay yo‘qotgan Jimin endi hech qanday to‘siq yoki ogohlantirishni tan oladigan holatda emasdi. U qizning oyoqlari orasiga joylashar ekan, uning vujudidan taralayotgan qo‘rquv va qarshilikka zarracha ham e’tibor bermadi. Ichidagi hayvoniy hirs va jilovlab bo‘lmas olov uning har bir harakatini boshqarib turardi.

Jimin hech qanday tayyorgarliksiz yoki ogohlantirishsiz, shiddatli va qat’iy bir harakat bilan qizning ichiga chuqur kirib bordi. Kutilmagan va daxshatli og‘riqdan Yn’ning nafasi ichiga tushib ketdi. Uning tomog‘idan nafaqat og‘riq, balki butun borlig‘ini tilka-pora qilgan faryod va baqiriq otilib chiqdi. Bu uning hayotidagi eng daxshatli, butun tanasini kuydirib yuborgan jismoniy va ruhiy og‘riq edi. Biroq uning bu faryodlari Jiminni to‘xtata olmadi; dori uning ongini shunday to‘sib qo‘ygan ediki, qizning ko‘z yoshlari va og‘riqdan baqirishi uning tezligini va shafqatsizligini yanada oshirdi, xolos.
Jimin uni mutlaqo ayamay, shoshilinch va shafqatsiz ritmda aloqa qilishni davom ettirdi. Har bir zarba, har bir harakat Yn uchun bitmas-tuganmas azobga aylanib, uning borlig‘ini chil-chil sindirayotgan edi. Uning yosh to‘la ko‘zlari oldida qoraytirilgan oyna ortidagi tun manzarasi aylanar, u o‘zini hayotidagi eng katta chorasizlik girdobida his qilardi. Mana shu shafqatsiz va achchiq daqiqalarda Jimin qizning bokiraligini ham olib, uning pokiza dunyosini butunlay vayron qildi. Ular o‘rtasidagi soxta shartnoma, obro‘ va g‘urur haqidagi barcha gaplar mana shu qonli va ehtirosli tunda tamomila yo‘q bo‘lib ketdi. Jimin o‘z ehtiyojini qondirib, qizning ustiga og‘ir yiqilganida, Yn butun tanasi sirdosh og‘riqdan bo‘shashgan, ko‘zlarida hayot uchquni so‘ngan va faqatgina unsiz ko‘z yoshlari to‘shayotgan holatda qolgan edi.

Mashinaning dim saloni kechagi shafqatsiz tunning asoratlari va og‘ir havosi bilan to‘lgan edi. Tong yorishayotgan bo‘lsa-da, Jiminning qonida aylanayotgan dorining ta’siri butunlay tarqalmagan, aksincha, uning ichidagi nazoratsiz hirs va egalik qilish tuyg‘usini yanada kuchaytirgan edi. Yn titrayotgan barmoqlari bilan dabdala bo‘lgan kiyimlarini to‘g‘rilashga urinib, ko‘z yoshlari bilan eshik dastasiga yopishdi. U bu jahannamdan, o‘zini chil-chil sindirgan bu yirtqichdan tezroq qochib ketishni, mutloq yo‘q bo‘lishni istayotgan edi.
Biroq u eshikni ochishga ulgurmasidan, Jiminning temir panjalari uning nozik bilagidan mahkam tutdi. U qizni shunday shiddat bilan ortga tortdiki, Yn beixtiyor uning keng, yarim yalang‘och ko‘kragiga urildi. Jiminning ko‘zlari hamon qizarib ketgan, chehrasida o‘ziga xos takabburlik va shafqatsiz bir joziba bor edi. U qizning qulog‘iga og‘ir va asabiy nafas olgancha yaqinlashdi-da, istehzo bilan pichirladi:

— Ketmoqchimisan, xotinjon? Meni asabiylashtirma. Kechagi aloqa menga yoqdi, men yana xohlayman.

Yn’ning ichidan nafrat va alam otilib chiqdi. U bor kuchi bilan Jiminning quchog‘idan yulinib chiqishga urindi, uning sovuq va shafqatsiz nigohiga tik qarab, baqirib yubordi:

— Shartnomada bunday band yo‘q! Jinsiy aloqa mumkin emas! Menga qayta tegmang!

Bu gaplarni eshitgan Jimin birdan daxshatli va sovuq ovozda kulib yubordi. Uning bu kulgisi qiyomat oldidan jaranglagan vahimali sado kabi qizning butun vujudini titratib yubordi. U Yn’ning ikkala qo‘lini bitta kafti bilan o‘rindiqqa mixladi-da, uning yuziga yanada yaqinroq engashdi. Uning nigohida endi qonun ham, shartnoma ham hech qanday qiymatga ega emasligi yaqqol ko‘rinib turardi.

— Shartnoma? — dedi Jimin lablarini burishtirib. — Uni o‘zgartiramiz. Jinsiy aloqa bo‘ladi! Endi men o‘zimni tutolmayman. Sening iforing juda yoqimli, boshqasiga berishga ko‘zim qiymaydi.

Jimin bu so‘zlarni aytib, qizning bo‘ynidan, kechagi izlar hali bitmagan terisidan yana o‘pishga o‘tdi. U Yn’ning har qanday shartlarini, huquqlarini va qarshiliklarini bir pulga olib, o‘zining cheksiz va jilovlab bo‘lmas ehtirosi girdobiga qaytadan tortib ketdi. Avtomobil eshiklari qulflangan, tashqarida esa faqat sovuq tong tong otayotgan edi.

Quyosh nurlari ulkan shisha binoning derazalaridan o‘tib, Park Jiminning keng va hashamatli yotoqxonasini yoritganida, tunda sodir bo‘lgan dahshatli bo‘ron nihoyat tinchigandek edi. Jimin to‘shakda ko‘zlarini ochar ekan, boshidagi chidab bo‘lmas og‘riqdan qoshlarini chimdirdi. Dorining ta’siri butunlay tarqalgan, uning o‘tkir va strategik ongi qayta o‘z joyiga qaytgan edi.

U sekin yoniga qaradi. To‘shakning chetida, burchakka qisilib, o‘zini himoya qilayotgandek yotgan Yn cho‘chib uyg‘ondi. Qizning yuzidagi ko‘z yoshlari qurigan bo‘lsa-da, ko‘zlari ostidagi qora xalqalar, lablaridagi shish va butun tanasidagi og‘riq kechagi tun shunchaki dahshatli tush bo‘lmaganini eslatib turardi. U Jiminning ko‘zlariga cheksiz nafrat va daxshat aralash tikildi.

Jiminning miyasida kechasi mashinada sodir bo‘lgan har bir kadr — qizning og‘riqdan baqirgan faryodlari, uning bokiraligini shafqatsizlarcha olgani va tongga yaqin aytgan gaplari xuddi kinotasmadek aylanib o‘tdi. Jimin hayotida birinchi marta o‘zini mutlaqo boshqara olmaganidan va qarshisidagi begunoh qizni chil-chil sindirganidan ich-ichidan dahshatli aybdorlik his qildi. Uning muzdek yuragida qandaydir og‘riq uyg‘ongandek bo‘ldi.

Biroq u — ark Jimin edi. U hech qachon o‘z ojizligini ko‘rsatmasligi, yutqazganini tan olmasligi kerak edi. U o‘zining haqiqiy tuyg‘ularini, pushaymonligini mag‘rurlik niqobi ortiga yashirdi. Uning chehrasi yana o‘sha sovuq, takabbur va qat’iy qiyofaga kirdi.

Jimin to‘shakdan turib, egniga shoyi xalatini kiydi va stol ustida turgan yangilangan shartnoma qog‘ozlarini qo‘liga oldi. U Yn’ga yaqinlashib, qog‘ozlarni uning oldiga tashladi.

— Kechagi voqea... shunchaki dorining ta’siri edi, — dedi Jimin ovozini mutlaqo sovuq va his-tuyg‘usiz chiqarishga harakat qilib.

— Sobiq yigiting Suho mening suvimga nima qo‘shganini aniqladim va u tez orada buning badalini to‘laydi. Ammo sodir bo‘lgan ish bo‘ldi. Va men aytgan gaplarimdan qaytmayman.

Yn qog‘ozlarga va Jiminning bu qadar xotirjamlik bilan gapirayotganiga qarab, ichidagi nafrat yanada alovlandi.

— Siz maxluqsiz, janob Park, — -edi u ovozi g‘azabdan titrab.

— Siz meni o‘z nafasingiz bilan kuydirdingiz, meni majburladingiz! Va endi hech narsa bo‘lmagandek gapiryapsizmi?

Jimin qizning so‘zlaridan ich-ichidan ezilsa-da, yuzida buni zarracha ham bildirmadi. U pastga engashib, Yn’ning yuziga yaqinlashdi. Uning nigohida rad etib bo‘lmas kuch bor edi.

— Men senga aytdim, Yn. Men o‘zim xohlagan narsani baribir olaman. Kechagi voqeadan keyin shartnoma shartlari rasman o‘zgardi. Biznes hamkorlik tugadi, endi bu haqiqiy nikoh. Sening jismoniy vujuding ham, hayoting ham menga tegishli. Shartnomaning yangi bandida jinsiy aloqa rasman ruxsat etilgan va sen buni rad etolmaysan. Chunki senda boshqa tanlov yo‘q. Agar hozir ketishni istasang, ommaga kechagi videolarning davomini va bu soxta nikoh haqidagi haqiqatni sizdiraman. O‘shanda nafaqat men, balki sen ham butunlay rasvo bo‘lasan.

Yn Jiminning bu qadar shafqatsiz va takabburlik bilan vaziyatni o‘z qo‘liga olganini ko‘rib, tishlarini g‘ijirlatdi. U bu insonning changalidan qutulish qanchalik qiyinligini anglab yetayotgan edi. Jimin esa qizga so‘nggi bor sovuq nazar tashlab, xonani tark etdi. Eshik ortidan yopilar ekan, u devorga suyanib chuqur nafas oldi — u qizni shunchaki ushlab turish uchun bu yovuz rolni o‘ynashga majbur edi, chunki ich-ichidan uni qo‘yib yuborishni mutlaqo xohlamasdi.

————————

Tun shaharni o‘z bag‘riga olgan, Park Jiminning hashamatli pentxausiga chuqur va vahimali sukunat cho‘kkan edi. Yn o‘ziga ajratilgan keng yotoqxonada, deraza yonidagi o‘rindiqda o‘tirgancha qorong‘u osmonga tikilib o‘tirardi. Egnida shoyi tungi ko‘ylak, tanasidagi va yuragidagi jarohatlar hamon sizillab og‘rir edi. Bugun ertalab Jimin shartnomani kuch bilan o‘zgartirganidan so‘ng, qiz o‘zini oltin qafasdagi asiradek his qila boshlagandi. U Jiminni butun borlig‘i bilan yomon ko‘rishni istardi, ammo kechagi tunning daxshatli ehtirosi hamon miyasida aylanib, uning aqlini o‘g‘irlamoqda edi.

To‘satdan xona eshigining sekin ochilgani eshitildi. Yn cho‘chib o‘rnidan turdi. Ostonada Park Jimin turardi.
Uning egnida faqat qora ipak xalat bor edi, ko‘krak qismi biroz ochiq bo‘lib, mukammal tanasi ko‘rinib turardi. Uning bu safargi nigohi kechagidek telbavor yoki bugun ertalagidek muzdek emas edi. Unda butunlay boshqa — hushyor aql bilan qabul qilingan, nihoyatda kuchli va jozibali bir istak porlab turardi. Dori ta’siri allaqachon butunlay tarqagan, ammo Jimin baribir qizning yoniga kelgan edi. Chunki uning muzlagan yuragi va vujudi Yn’ning o‘sha yoqimli iforini, uning ta’mini qayta his qilishni aqldan ozgudek xohlayotgan edi.
Yn orqaga chekindi, uning orqasi sovuq shisha derazaga tegdi.

— Bu yerda nima qilyapsiz, janob Park? — dedi u ovozi titrab, qo‘llari bilan ko‘kragini to‘sishga urinib.

— Shartnomani o‘zgartirgan bo‘lsangiz ham, men sizga ruxsat berganim yo‘q!

Jimin javob bermadi. U xuddi o‘z o‘ljasiga yaqinlashayotgan qoplondek juda sekin va vazmin qadamlar bilan qizga yaqinlashdi. Har bir qadami Yn’ning yurak urishini tezlashtirardi. U Yn’ning ro‘parasiga kelib to‘xtadi. Ular orasidagi masofa shunchalik yaqin ediki, Yn Jiminning shaxsiy, qimmatbaho atri va o‘ziga xos ehtirosli nafasini yana his qildi.

Jimin nozik barmoqlari bilan sekin Yn’ning iyagidan tutdi va uning yuzini yuqoriga ko‘tardi. U qizning ko‘zlaridagi qo‘rquv va g‘azab aralash chiroyli uchqunlarni tomosha qildi.
— Men senga aytdim, Yn...

— Jiminning ovozi daxshatli darajada past, bo‘g‘iq va jozibador jarangladi.

— Bu safar meni hech qanday dori boshqarayotgani yo‘q. Men hozir butunlay o‘zimdaman. Va men seni yana xohlayapman.

— Qo‘lingizni torting! Men sizning qo‘g‘irchog‘ingiz emasman!

Yn uning qo‘lini siltab tashlamoqchi bo‘ldi, ammo Jimin uning bilaklaridan tutib, shisha derazaga qisib qo‘ydi.

Jimin istehzo bilan, ammo juda mayin jilmaydi. U boshini egib, lablarini qizning qulog‘iga yaqinlashtirdi:

— Rad etishga urinma. Kecha seni qiynagan bo‘lsam-da, vujuding menga qanday javob berganini yaxshi eslayman. Sening bu nafrating ortida nima yashiringanini bilaman. Endi sen mendan qochib ketolmaysan. Chunki sen mening xotinimsan.

Jimin shunday dedi-da, qizning lablaridan bu safar majburlab emas, balki o‘ta ehtirosli, o‘g‘irlovchi va aqlbovar qilmaydigan darajada shirin tarzda o‘pa boshladi. Uning beqiyos mahorati va ehtirosli harakatlari Yn’ning qarshilik ko‘rsatishga urinayotgan aqlining simlarini birin-ketin uzib yubordi. Qizning qo‘llari sekin bo‘shashdi, Jimin esa fursatni boy bermay, uning belidan mahkam quchib, tungi ko‘ylagining bog‘ichlarini yechishga tushdi. U butunlay o‘z xohishi bilan qizni to‘shak tomon yetaklab borarkan, bu tun o‘tgan tundan ham shiddatliroq bo‘lishini ikkalasi ham bilishardi.

Jiminning ehtirosli va rad etib bo‘lmas yaqinligi Yn’ning ichidagi g‘azab va isyon olovini yanada alovlantirib yubordi. U o‘zini oltin qafasga qamalgan asira kabi his qilishni, jismoniy ojizligi tufayli taslim bo‘lishni istamasdi. Qiz bor kuchini to‘plab, Jiminning keng va issiq ko‘kragidan shunday shiddat bilan itardiki, yigit kutilmagan zarbadan bir-ikki qadam ortga chekinishga majbur bo‘ldi.

Fursatdan foydalangan Yn shoyi ko‘ylagining etaklarini yig‘ishtirib, yotoqxona eshigi tomon telbalarcha yugurdi. Uning yuragi vahima va adrenalin tufayli bo‘g‘zida urar, yagona maqsadi — bu xonadan, o‘zini butunlay boshqarib olgan bu erkakning changalidan chiqib ketish edi. Uning titrayotgan barmoqlari eshik dastasiga yetib borib, uni pastga bosgan daqiqada, ortidan kelgan issiq shavkat orqa vujudini qopladi.

Jimin shunchalik tez harakat qilgan ediki, qiz eshikni zarracha ochishga ham ulgurmadi. Yigitning baquvvat qo‘llari Yn’ning belidan mahkam quchib, uni poldan uzdi va havoga ko‘tardi. Qiz havoda tipirchilab, uning yelkasiga urishga, qutulishga urindi, ammo Jimin xuddi eng qimmatbaho, ammo asirga olingan o‘ljasini ko‘targandek o‘ta qat’iyatli qadamlar bilan to‘g‘ri ulkan yotoq tomon yurib ketdi.

U Yn’ni mayin ko‘rpa-yostiqlar ustiga sekin, ammo rad etib bo‘lmas kuch bilan tashladi. Qiz qayta turishga harakat qilmasidan oldin, Jimin uning ustiga engashib, ikki qo‘lini deraza yonida bo‘lgani kabi o‘rindiq chetiga mixladi. Uning hushyor, ammo jilovlab bo‘lmas istak bilan yongan ko‘zlari qizning yuziga juda yaqin keldi. Yigitning ovozi bo‘g‘iq, daxshatli darajada jozibali va qat’iy ohangda jarangladi:

— Qochishni bas qil dedim, xotinjon. Sen menikisan.

Bu gaplar shunchaki tahdid emas, balki bu tundagi mutloq haqiqat edi. Jimin qizning lablariga qayta yopishib, uning qarshiliklarini o‘zining hushyor ehtirosi bilan eritib yuborishga kirishdi.

2 epizod. Tugadi .
.
.
.
.
.
Kanal : • 𝐅𝐑𝐄𝐍𝐙𝐘 𝐅𝐀𝐍𝐅𝐈𝐂𝐒 •
Author ....... #Laura_c