Ep: 10
Author: AESTERA
-------------------------
Taehyungning ko‘zlari tanish yuzni ko‘rganida qotib qoldi.
- Sirae?
Jimin ko‘zlarini ochib unga qaradi.
- Uni taniysanmi?
dedi hayron ovozda.
- Sen-chi? Uni qachondan beri taniysan?!
Jahl bilan so‘radi, Taehyung.
- Qizishma. Men uni bugun tasodifan uchratib qoldim.
Jimin qaddini rostlab divanda o‘tirdi.
- U qayerda?! Gapir!
Taehyung hovliqib ketardi. Ish stolini aylanib o‘tib tezda kalitlarini oldi.
- Hey! Avval menga tushuntirib ber. Keyin men senga uning uyi qayerdaligini aytaman.

Bu vaqtda Sirae shifoxonaning sovuq devorlari orasida, Jiminning kostyumiga o‘ralib o‘tirardi. Ko‘zlari polda, hayollar og‘ushida edi u.

"Nahotki men uni sevib qolgan bo‘lsam? Uning hidi menga yoqyapdi. U menga teginganida... Butun tanamga issiqlik tarqaldi. Men hech qachon his qilmagan issiqlik. Uning o‘sha ko‘zlari bilan qaragani... Awww... U juda kelishgan va yoqimli... L-lekin uning sevgilisi bormikan? U o‘zi meni yigitim deb tanishtirganida yuragim qinidan chiqqudek bo‘lib ketdi."

Birdan eshik ochilib doktor, chiqib keldi.
- Miss?.. Miss? Eshityapsizmi?
U Siraening yelkasiga qo‘lini tekkizdi. Sirae cho‘chib ketdi.
- N-nima?
Doktor unga xavotir bilan qaradi.
- Axvolingiz yaxshimi, miss?
Sirae Jiminning kostyumini mahkamroq ushladi.
- H-ha.. Yaxshiman. Faqat biroz sovuq..
Doktor bosh irg‘adi.
- Biz operatsiyani bemor o‘ziga kelgandan so‘ng boshlaymiz. Unga tinchlantiruvchi ukol qildik. Qon tomirlarida uvishgan qon to‘planib qolgan ekan. Biz kerak har bir chorani qildik. Siz dam olishingiz mumkin. Amakingiz ishonchli qo‘llarda. Yigitingiz hamma to‘lovni qildi. Lekin o‘zi qayerda nega yolg‘izsiz?

Sirae gap topolmay qoldi.
- U-uni.. Uni chaqirib qolishdi. Shoshilinch ishiga ketdi.
Hayoliga kelgan birinchi gapni aytarkan, "yigitingiz" so‘zi unga boshqacha taʼsir qilgan edi.
- Unda siz ham ketishingiz mumkin. Bir necha soatdan keyin o‘zimiz sizga qo‘ng‘iroq qilamiz.

Jimin va Taehyung mashinaga o‘tirib ketishdi. Yo‘lda Taehyung o‘z sevgi hikoyasi aytib berdi.
- oh oh oh.. Meni sevgi kasali deysan. Lekin o‘zing bir kichkina qizga oshiq bo‘lgansan. Qara hatto nafas ololmayapsan.
Jimin Taehyungning ustidan rosa kuldi. Taehyung mashina oynasidan tashqariga qarab, uni urib yubormaslik uchun turli baxonalarni o‘ylardi.
- Kelib, kelib senga aytamanmi dardimni. Axmoq. Ovovingni o‘chir, aks holda o‘ldiraman.
Jimin kulgisini yashirish uchun og‘zini kiyimini bilan yopdi, ikkinchi qo‘li rulni mahkam ushlardi. Kulgidan mashinani ag‘darib yubormaslik uchun.
- Mayli mayli. Jim bo‘ldim.

Qolgan vaqt jimlikda ketdi. Har ikkisining hayolida o‘zlarining go‘zallari bir edi.

Ular shifoxonaga yetib kelishdi.
- Ha, men uni shu yerda qoldirgandim.
Dedi Jimin atrofga qarab, lekin hech kim yo‘q edi.
- Xo‘sh, unda u qani?

Taehyung ham atrofga tarab, qo‘llarini ko‘ksiga bog‘ladi.
- U shu yerda bo‘lishi kerak edi...
Ular har bir yo‘lakni bo‘linib qidirib chiqishdi. Oradan 10 daqiqacha vaqt o‘tdi. Taehyung yana g‘azablana boshladi. Yo‘lakda shishali ramkaga ilingan, bino xaritasini ko‘rib to‘g‘ridan-to‘g‘ri kuzatuv xonasiga yo‘l oldi. Jimin uni yuqori qavatga ketayotganini ko‘rib, ortidan ergashdi.

- Hoy, qayerga?!
Baqirdi Jimin, Taehyungning ortidan. Taehyung indamadi. Chunki u hozir g‘azabda edi.
Biroz vaqtdan so‘ng ular xavfsizlik xonasiga yetib kelishdi. Taehyung eshikni tepib ochdi. Ichkaridagi kuzatuvchilar to‘satdan bo‘lgan xolatdan cho‘chib ketishdi.

- Hoy, siz! Nima qilyapsiz?!
Ulardan biri o‘shqirdi. Jimin oldinga chiqib ularga o‘tirishini qo‘llari bilan ko‘rsatdi.
- Jim turganingiz o‘zingiz uchun yaxshi, janoblar. U hozir juda g‘azablanyapdi.

Kuzatuv xonasidagi odamlar nima bo‘layotganiga tushinishmadi. Lekin Taehyungning yuzidagi vajohatdan biroz qo‘rqib chetga chiqishdi.
- Barcha yo‘laklardagi kameralarni tekshiring. Asosiy kirish eshigi va birinchi qavatdagi barcha kameralarni alohida eʼtibor bilan tekshiring.
Taehyung ularga buyruq berib o‘zi soatiga qaradi.
- Jimin? Sizlar shifoxonaga kelgan vaqt qachon edi.
Jimin eslashga urinib telefon ekraniga qaradi.
- Taxminan... 20:30 lar atrofi edi.. Bu aniq emas. Chunki o‘sha vaqtda soatga qaramadim.
Taehyung bosh irg‘adi. Va o‘ylanib qoldi.
- Menga telefoningni ber, Jimin.
Taehyung qo‘lini uzatib, Jiminga qaradi. Jimin telefonini qulfdan chiqarib, unga uzatdi.
- Nima qilmoqchisan?
Taehyung indamadi. U yana Jiminning mashinasidagi kamerani tekshirdi.
- Sizlar mashinaga Eunpyeongdan 20:22 da yo‘lga chiqqansiz. Yo‘l biroz tirband bo‘lganini hisobga olsak, shifoxonaga 20 daqiqa yetib kelgan bo‘lishingiz kerak.
Taehyung Jiminga telefonini qaytarib berib, xavfsizlik xodimlariga yuzlandi.
- Asosiy eshikdagi kameralar tekshiring. 20:40 lar atrofidan boshlab.
Xodimlar biroz noqulay siljishdi.
- Lekin, janob.. Biz ruxsatnomasiz sizga kameralarni ko‘rsata olmaymiz.
Taehyungning jahli chiqib ketdi.
- Aytganimni qil! Yoki suyaklaring sinishini xohlaysanmi?!
Jimin uning yelkasidan ushlab tinchlantirishga urindi. Lekin Taehyung baqirishda davom etdi. Jimin amallab uni stulga o‘tirg‘izdi va vaziyatni o‘z qo‘liga oldi.
- Janoblar yaxshilikcha aytilgan ishni qiling yo‘qsa u sizlarni burdalab tashlaydi. Kim Taehyung uchun bu ish qiyin emas.
Xodimlar bu ismni eshitib, vaziyat qanday ekanini yaxshigina tushunib, bosh irg‘ashdi va jimgina kerakli ishni qilishdi.

Sirae doktir bilan gaplashib bo‘lgandan so‘ng. Uyiga qaytdi. Shifoxonadan uyiga qarab piyoda keta boshladi.
Yo‘lda faqat Jimin bilan bo‘lgan hodisa haqida o‘ylab ketardi. Uning iliq qo‘llari beliga o‘ralgani, juda yaqin kelganida nafasining bo‘yniga tegishi. Yuzi qizarganini his qilgan qiz, uning kiyimini qattiqroq siqimladi. Shunday yurishda davom etarkan, ko‘cha yanada sovuqlashgandek bo‘ldi.

To‘satdan bir qo‘l uning yelkasiga tegdi. Qiz cho‘chib ketdi. Nimadir deyishga ulgurmasdan, yelkasidagi qo‘l uni kuch bilan o‘ziga tortdi. Lekin yiqilishidan oldin uni ushlab qoldi. Qiz qattiq qo‘rqib ketgani uchun ko‘zlarini qattiq yumib oldi. Baqirishga harakat qildi, lekin o‘g‘ziga bosilgan katta qo‘l tufayli ovozi chiqmasdi.
Ko‘zlarini ochganida o‘zini erkak kishining bag‘rida ko‘rdi.

- A.. Aka?
Yigit jilmaydi. Bu uning xolasini o‘g‘li edi. Yuzida maska va kapishon kiyib olgan edi.
- B-bu yerda nima qilyapsiz?
Sirae biroz qo‘rqib so‘radi. Yigit unga yaqinlashdi.
- Oyim aytgani to‘g‘ri ekan. Yigitlar bilan hohlaganingni qilib yuribsan a? Bugun meni ham xursand qilasan! Qani yur, singiljon!
Jungwoning niyati yaxshimas edi.

Siraeni qo‘lidan tortqilab olib keta boshladi. Uning egnidagi Jiminning kostyumi tushib qoldi. Qiz qancha harakat qilmasin, unga bas kelolmasdi.
- qo‘yib yuboring! Aka nima qilyapsiz! Borishni xohlamayman!!
Qiz uni siltalab qochib ketdi, lekin ikki qadam tashlamasidan oldin. Jungwo uni ushlab oldi.
- Qayerga ketyapman deb o‘ylaysan?! Begonalar quchog‘iga o‘zingni topshirasan-ku. Nega menga mumkin emasmi?
Shu gap bilan Jungwo uni bir urinishda yelkasiga tashlab ko‘tarib olib ketdi.
Qorong‘u ko‘chada hech kim yo‘q edi. Chiroqlari ham xira bo‘lgan bu ko‘chada qizning chinqiriqlari to‘lib ketgan edi.
- Yordam beringlar! Yordam! Iltimos!

Taehyung va Jimin kameradan Siraeni yo‘lakda o‘tirganini, keyin doktor bilan gaplashib bo‘lgach ketganini ko‘rishdi.
- Sen nega uning yigitiman deding? Mm?
Taehyung Jiminga yuzlandi. Jimin boshini qashlab, o‘zini beayb ko‘rsatishga urindi.
- Shunchaki doktor shubhalanmasligi uchun...
- Haaa.. Doktor shubhalanmasligi uchun uning belidan ushlagansan. Bu yoqqa kel o‘ldiraman seni!
Jimin xonadan chiqib qochib ketdi. Taehyung uning ortidan quvishni boshladi. Ikkisi huddi yosh boladek shifoxona yo‘laklarida bir-birini quvib yurishardi.
- Men uni seniki ekanligini bilmagandim! O‘zing menga aytmagansan!!!
Jimin qocharkan, ortiga qarab baqirdi.
- Demak men aybdormanmi?! Sening o‘zing xotinbozsan! To‘xta, yaramas!
Taehyung jahl bilan quvardi, ammo Jimin shunchaki boladek bu o‘yindan zavqlanardi. To‘satdan u bir hamshira qizga urilib ketdi.
- Xonim.. Xonim! Kechiring! Kechiring!
Jimin o‘sha qizning ortiga yashirinib oldi. Qiz bu vaziyatdan mutlaqo hayratda edi.
- J..Janob..
Jimin o‘zidan ikki barobar kichik qizning ortiga yashirinishi g‘alati tuyulardi. Chunki qiz ozg‘in va past bo‘yli edi. Jiminning zo‘rg‘a yelkasiga kelardi.
Taehyung ularni ko‘rib to‘xtadi.
- Bu yoqqa kel, axmoq. Qo‘rqoqdek qizlar ortiga yashirinma!
- Lekin u juda chiroyli.
Hamshira qiz qotib qoldi. Jimin esa Taehyungga ko‘z qisib qo‘ydi. Taehyung ko‘zlarini aylantirdi.
- Janoblar, iltimos shovqin qilmang. Bu yer shifoxona. Bemorlarni bezovta qilasiz.
Hamshira qiz o‘ziga kelib, ulardan tinchlanishi so‘radi. Jimin undan uzoqlashdi.
- Yana bir bor kechirim so‘raymiz, Miss!
Jimin yana yugurib ketdi. Taehyung ham uning ortidan ketdi.

Ular mashinaga minishdi.
- Sen bilan keyinroq gaplashaman, Park Jimin!
Taehyung telefonini chiqarib Yon Do ga qo‘ng‘iroq qildi. Bir necha soniyadan so‘ng, ikkinchi tomondan ovoz eshitildi.
- Eshitaman, boss?
Taehyung telefonni karnayga qo‘ydi.
- Senga bir necha fayl yubirdim. O‘sha videodagi qizni qayerga ketganini aniqla. Keyin menga xabar ber. Hoziroq.
- Ho‘p bo‘ladi, boss.
Qo‘ng‘iroq tugatildi.

Bu paytda Jungwo Siraeni o‘zi bilan o‘zining do‘stlari bilan yig‘iladigan kichik uyiga olib ketayotgandi.
Sirae baqirib yig‘layverib, ovozi chiqmay qolgandi. Kuchi ham tugagan. Lekin haliham uning qo‘llaridan chiqishga harakat qilardi.
- A-aka.. I-iltimos.. M-meni qo‘yib... Y-yuboring...
Jungwo unga eʼtibor bermay, uni ichkariga olib kirdi. O‘sha yerga divanga qo‘pollik bilan tashlab, eshikni qulflash uchun ortiga qaytdi.
Sirae stol ushtida turgan pichoqqa ko‘zlari tushib tezlik bilan uni oldi. Ikki qo‘li bilan, mahkam ushlab, unga oqtaldi.
- Menga yaqinlashmang! Men nomussiz emasman!
O‘zida zo‘rg‘a kuch topib o‘rnidan turdi. Jungwo uning qo‘lidagi pichoqni ko‘rib kulib yubordi.
- Olma tozlaydigan pichoq bilan meni o‘ldirmoqchimisan?

- Y-yaqinlashmang!

Shu payt eshik qattiq taqqillashni boshladi.
.
.
.
.
.

10-qism tugadi.
Bu qismdagi taassurotlaringizni bo‘lishishni unutmang🙃

Episode: 9
Author: AESTERA
----------------------------
Jimin General Min va uning jamoasini asir saqlayotgan edi.
Bu vaqtda unga Taehyung qo‘ng‘iroq qilib asosiy binoga kelishini aytdi. Jimin tezda uyiga qaytdim, qon va chang bo‘lib ketgan kiyimlarini almashtirib, qisqa dush qabul qildi. Va asosiy Bino tomon yo‘l oldi.
Yo‘lda tirbandlikda qolib ketdi. Zerikishdan o‘lay deb turganida, ko‘chada yig‘lab, yordam so‘rab yurgan qizni uchratdi.

- Iltimos to‘xtang! Qari amakiga yordam kerak.
Biroz vaqtdan so‘ng Jimin u tarafga yurdi, mashinasidan tushib Siraening yoniga bordi.
- Iltimos janob, menga yordam kerak. Amakim xushidan ketib qoldi. U qari... Ikki marta yurak huruji bo‘lgan.
Sirae Jiminning qo‘lidan ushlab, tinmay yig‘lab gapirardi. Jimin esa unga jiddiy ko‘zlari bilan qarab turardi. - Miss.. Amakingiz qayerda?
Dedi Jimin ayyorona ovozda.

Sirae yosh to‘la ko‘zlari bilan unga qarab, Wonbin amaki yotgan uy tomon yura boshladi.
Qadamlari pala-partish, yig‘idan zo‘rg‘a ko‘rardi yo‘ldi.
- Miss, o‘zingizni bosib oling, hali hammasi yaxshi bo‘ladi.
Sirae ko‘z yoshlarini artib, sekin bosh irg‘adi. Qadamini tezlatib, uyga yetib kelishdi. Wonbin amaki haliham polda yotardi. Sekin nafas olar, yuzilari oqarib, lablarining cheki ko‘kara boshlagandi.
- Janob, iltimos tez yordam chaqira olasizmi? Menda telefon yo‘q.
Jimin hayron bo‘ldi. 21 asrda ham telefon ishlatmaydigan inson bor ekanmi? deb o‘yladi va tezda javob berdi.
- Hozir yo‘llar juda tirband. Uni o‘zim olib boraman. Siz uning hujjatlarini olib chiqing. Men uni mashinamga olib ketaman.
Sirae bosh irg‘ab tezda o‘rnidan turdi va Wonbin amakining xonasiga kirib ketdi. Jimin esa o‘rta yoshlarda erkakni hech bir qiynalishsiz ko‘tarib, mashinasi tomon olib bordi. Mashinasi uzoqda bo‘lgani uchun, u qadam tashlagani sari bu odam og‘irlashib borgandek tuyulardi.
Sirae tezda Wonbin amaki hujjatlarini uning javonidan olib, xonadan chiqdi. Uyni qulflab, yugurib Jimin ortidan yetib oldi.
- Men hujjatlarni olib keldim. Keling, yordam beraman.
Jimin Wonbin amakini sekin yotqizdi va bir qo‘lini boshidan o‘kazib, amakini yelkasiga suyadi. Sirae esa Wonbin amakining ikkinchi tomonidan huddi shunday qildi. Ular tez-tez yurib Wonbin amakini, Jiminning mashinasiga yotqizishdi. Jimin tez old o‘rindiqqa o‘tirib, kamarini taqdi. Sirae ham avval Wonbin amakiga keyin o‘ziga kamar taqdi. So‘ng Jimin mashinani katta tezlikda haydob bir zumda shifoxonaga yetib kelishdi. Bu vaqtda uning telefoni Taehyung va Yoon do dan xabarlar bilan to‘lib ketgan edi.

Taehyung Siraeni deb aqldan ozardi. Hatto pashsha ham uchib chiqa olmaydigan bu qasridan, oddiy soddagina qizning qochib ketganiga aqliga sig‘masdi. Bu uni yanada g‘azablantirardi.
- Qani U?! Yoon Do! Qani u?!
Yoon Do qo‘rquvdan bir qadam ortga tashladi.
- Janob men uni Kun davomida kuzatdim. Barcha kameralar, telefon yozuvlari. Faqatgina bitta yo‘ldagi kameradan topdik uni.
Taehyung o‘rnidan turdi. Qo‘lidagi ichimlik idishini devorga otdi. Shisha maydalanib ketdi.
- Shuncha odam bo‘la turib bitta qizni topolmayapsanmi?!
Bor kuchi bilanga unga musht tushirdi. Yoon Do zarba kuchidan yiqilib tushdi.
- J-janob.. U ertaga kechqurun qo‘lingizda bo‘ladi. Aks holda o‘limga ham roziman.
Taehyung unga bir zum qarab turdi.
- Yaxshi. Boshqacha bo‘lishi ham mumkin emas. Va bu senga berilgan oxirgi vaqt.
Yoon Do yuzidagi qonni artib, zo‘rg‘a o‘rnidan, turdi va taʼzim qildi. Taehyung jahlini jilovlashga urinib, joyiga qaytib o‘tirdi. Yuzidagi g‘azab yaqqol ko‘rinar, agar temirga o‘sha ko‘zlari bilan qarasa erib ketishi aniq edi.

Sirae va Jimin Wonbin amakini doktorlarga topshirib, o‘zlari kutish yo‘lakchasida qolishdi. Sirae devorga suyanib, polga qarab, jim yig‘lab turardi. Unga yagona mehribonchilik qilayotgan odam ham bu yerdan qaytib chiqmasligiga ishona olmasdi. Buni qabul qila olmasdi. Jimin esa uning qarama-qarshi tomonidagi o‘rindiqlardan biriga o‘tirib, ko‘z ostidan uni kuzata boshladi. Juda chiroyli va yoqimtoy qiz. Juda sodda.

Jimin birdan o‘rnidan turdi. Siraening hayolari bo‘linib, unga qaradi.
- Ketmoqchimisiz? Yordamingiz uchun katta rahmat sizga, Janob!
Sirae chuqur taʼzim qildi.
Jimin uni shunchaki kuzatdi.
- Yo‘q. Ketmoqchi emasman. Kasalxona harajatlariga pulingiz bo‘lmasa kerak, men sizga yordam beraman.
- L.. Lekin javob.. Men sizga bu pullarni qaytara olmayman.
Jimin jilmaydi.
- Keling, unda buni boshqacha yo‘l bilan kelishamiz...
U Siraega bir qadam yaqinlashdi. To‘satdan reanimatsiya bo‘limi eshigi ochilib, doktor chiqib keldim.
- Chang Wonbinni yaqinlari kim?
Sirae tezda doktorni yoniga bordi.
- Men. Men uning yaqiniman.
Doktor unga qaradi.
- Siz Chang Wonbinni qizimisiz?
Sirae nima deyishni bilmay qoldi.
- Y-yo‘q.. Doctor... Men.. Men shunchaki ularning tanishiman... Uzoq qarindoshi...
Sirae zo‘rg‘a javob berdi. Uni kuzatib turgan Jiminning ko‘zlari ayyorlikdan chaqnadi. Doktor bosh irg‘ab, gap boshladi.
- Miss, meni diqqat bilan eshiting. Janob Changda yurak kasalligi bor. Agar buni vaqtida davolamasak, u ko‘p yashamaydi. Va bu operatsiya juda qimmat... Sizda yetarli pul bormi?
Sirae muzlab qoldi. Axir unda hatto uy uchun pul yo‘q. Ishi ham yo‘q. Bir nima deb javob berishdan oldin Jimin javob berdi.
- Xavotir olmang, doktor, o‘zim hamma kasalxona harajatlarini to‘layman.
Doktor hayron qoldi. Lekin o‘zini qo‘lga oldi.
- Yaxshi, janob. Lekin siz Janob Changga kim bo‘lasiz?
Jimin ayyorona jilmaydi.
- Hech kim. Lekin shu go‘zal qizini yigitiman.
Sirae ustidan muz ag‘darilgandek qotib qoldi. Ko‘zlari kattarib ketdi. Lekin Jimin unga eʼtibor bermay, bir qo‘lini qizning belidan o‘tkazib o‘ziga yaqinroq tordi. Sirae huddi karaxt bo‘lib qolgandek turardi. Avval Taehyung. Endi Jiminmi?
- Unday bo‘lsa bu yerga keling janob. Siz bilan baʼzi hujjarlarni imzolashimiz kerak. Ha.. Aytgancha sizlar Janob Changning hujjatlari bormi?
Sirae o‘ziga kelib, qo‘lidagi hujjatlarni tezda shifokor berdi.
- H-ha.. Mana.
Jimin unga ko‘z qisib qo‘gib, doktor ortidan ketdi. Sirae bo‘lgan holatni qayta o‘ylab o‘rindiqda o‘tirib qoldi.

Jimin va Doktor xonaga kirib, stullarga joylashishdi.
- Xo‘sh... Janob avval o‘zingizni tanishtiring.
- Park Jimin. KTH kompaniyasi bosh kotibi va bir necha filiallar direktori.
Doktor bosh irg‘ab, unga hujjatlarni uzatdi.
- Bu hujjatlar bilan tanishib chiqing va imzolang. Undan so‘ng to‘lovni o‘tkazasiz. Va biz amalyotni boshlaymiz. Marhamat, Janob Park.

Jimin hujjatlarni birma-bir ko‘zdan kechirib chiqdi. So‘ng imzoladi.
- Tayyor
dedi Jimin natural ovozda, doktorga ko‘z ostidan qarab qo‘yarkan.
- Yaxshi, janob. Hayriyangiz uchun rahmat. Pulni qachon o‘tkazasiz?
Savol bilan yuzlandi Doktor, bu savoldan o‘zi ham biroz asabiylashib.
- Hozir
Dedi Jimin jo‘ntaklaridan telefonini izlarkan.
- Ah! Telefonimni mashinada qolib ketibdi. Bir daqiqada qaytaman.
Jimin tezda o‘rnidan turib xonadan chiqib ketdi. U chiqqanida yo‘lak oxirgi, sovuqdan o‘zi quchib titrab o‘tirgan Siraega ko‘zi tushdi. Ikkilanmasdan uning oldiga borib, kostyumini yechib yelkasiga tashladi.
- Sovuqotibsan-ku, shirin qiz.
Sirae bu to‘satdan bo‘lgan, iliqlikdan cho‘chib ketdi. Nima deb javob qaytarishni bilmay qoldi.
- R-rahmat...
Jimin jilmaydi.
- Arzimaydi. Bo‘yagi gap uchun o‘zingni noqulay his qilma. Shunchaki doktor shubhalanmasligi uchun aytdim.
Sirae bosh irg‘ab taʼzim qildi. Jimin o‘grilib ketayotganida, to‘xtab, unga qaradi.
- Aytgancha, Isming nima?
- Ismim Min Sirae
Dedi Sirae titroq ovozda. Sovuqda uzoq qolgani uchun titrardi. Ammo havo juda sovuq emasdi.
- Min Sirae...
Ismni takrorlarkan beixtiyor ko‘z oldiga Min Yoon So keldi.
- Ko‘rishguncha
dedi va ketib qoldi.
Jimin mashinasiga chiqib, telefonini izladi. Telefoni ovozsiz rejimda, o‘rindiq yoniga tushib ketgan ekan. Taehyung va Yoon Dodan yuzga yaqin javobsiz qo‘ng‘iroqlar va xabarlar bor edi.
- Ah! Jin ursin! Taehyung meni o‘ldiradi!!
U tezda kasalxonaga qaytib, to‘lovni qilib, yugurib ketdi.
10 daqiqa ichida asosiy binoda paydo bo‘ldi. Chuqur nafas olib to‘g‘ridan to‘g‘ri Taehyungning xonasiga kirdi.
- 2 soat kech qolding, Jimin. 2 soat!
G‘azabdan qizarib Taehyung, eshik ochilishi bilan baqirdi.
- Hey! Bilaman, bilaman. Men hech qoldim. Menga baqirma. Sabablarim bor edi.
Taehyung jahl bilan o‘rnidan turdi. Jimin yaqin kelib, yoqasidan ushladi.
- Qanday sabab bilan meni ikki soat kuttirishing mumkin?
Jimin uning g‘azabiga parvo ham qilmadi.
- Avvaligiga o‘sha General Min va uning laychalari bilan vaqt o‘tkazdim. Keyin tirbandlik. O‘sha tirbandlikda yig‘lab yurgan bir qizchaga yordam berdim. Judda chiroyli qiz ekanda..
Jimin labini tishlab kuldi.
Taehyung uning gaplariga ishonmadi. Deyarli.
- General Min bizning qo‘limizda to‘g‘rimi?
- Ha. Huddi shunday.
- Ho‘p... Tirbandlikni tushunishim mumkinkuya... Lekin qiz degan joyingga ishonmayapman.
Jahlida biroz tushgan Taehyung uning yoqasini qo‘yib yubordi.
- Ishonmasang, mashinam kamerasini ko‘r. Balki keyin ishonarsan... Ahh.. Juda chiroyli va sodda qiz edida.. Ha mayli.. O‘zimni zaharli ilonim borda.
Jimin kulib, o‘zini qora charmli, yumshoq divanga tashladi.

Taehyung unga ahmoqqa qaragandek qarab turardi.
- Aqldan ozibsan. Mashinang kamerasi telefoningga ulanganmi?
Jimin cho‘ntagidan telefonini olib stolga tashladi.
- Sevib qolsang axvolingni ko‘raman hali.
Taehyung kuldi, egilib uning telefonini olib kamera yozuvlarini ko‘ra boshladi.
- Park Jimin sevgidan aqldan ozibdi. Ajoyib yangilik.
Taehyung ko‘zlari tanish yuzni ko‘rganida qotib qoldi.
- Sirae...
.
.
.
.
.
Ep 9 tugadi.
Yoqimli mutolaa.
Uzun fikringiz bilan meni xursand qilasiz deb o‘ylayman. Bu qism sizlarga yoqdimi?

Episode: 8
Author: AESTERA

---------------------------
Uni topgan kunim, yo‘qotgan hamma narsam o‘rni to‘ldi.
Uni yo‘qotgan kunim, erishgan hamma narsamning maʼnosi qolmadi.
- MUALLIFDAN.

-Bu nima? So‘radi General Min, Donwoo dan.
- Yashirin yo‘lak. dedi Donwoo sovuqqonlik bilan. U ishiga juda berilgan edi. - Bu yo‘lak ko‘p narsalarni ochiqlaydi.
General Min boshini qimirlatdi va jamoaning qolgan aʼzolarini chaqirdi.
Hamma o‘sha yashirin yo‘lak bo‘ylab sekin yura boshlashdi. Ammo bilishmasdiki har bir daraxt ortida kuchli ovoz yozg‘ich va kameralar bor edi.

Donwoo va General Min oldinda yurishardi. Barcha narsaga shubha bilan qarashar, oyoqlari ostigacha ehtiyot bo‘lishardi.

To‘satdan orqada yurgan yosh yigit oyog‘i ostidagi nimagadir qoqilib yiqildi. Shu payt daraxtlar orasidan oq ovozlari eshitila boshladi.
- Pistirma!!! Hamma yotsin!!
General Min baqirdi. Barcha yotib olishdi. Lekin bu foydasiz edi. O‘rtaga kimdir gazli bomba tashladi. Havoni tutun va gaz hidi qoplab oldi. General Min va uning jamoasi hushidan ketdi. Bir odamdan tashqari.

Sirae va Wonbin amaki uyni birga tozalashar edi.
- Eh, uy tozaligi baribir odamga o‘zgacha kayfiyat bashlaydi-da, qizim.
Kuldi Wonbin amaki.
- Haa.. To‘g‘ri aytasiz, amaki. Men bu xonani tugatdim. Sizga yordam beraymi?
Sirae muloyim va yoqimli ovozda dedi.
- Yo‘q. Rahmat. O‘zim uddalay olaman. Endi dam olaver.
Bilasanmi, qizim? Xolang bilan bo‘lganimizda u uyni har kuni tozalardi. Hammasini birga qilardik. Bazan shu uy ishlarini deb urushib qolardik. Keyin men unga uch kun sovg‘a qatnardim. Juda qaysar edi o‘zi ham. Hehe... Undan keyin o‘zimni juda yolg‘iz his qilyapman.
Kulgi va sog‘inch aralash gapirarkan, Janob Wonbin ko‘zlaridagi ko‘zni to‘xtata olmadi.
Sirae esa yerga qarab o‘tirib, uni tinglardi.
- Men... Haligi... Siz doim xolamsiz yolg‘iz qolganingizni aytasiz. Lekin men doim buni tushunmayman. Negaki... Menimcha men tug‘ilganimdan beri yolg‘iz bo‘lganim uchundir. Odamlar yolg‘izlik haqida, u qanchalik og‘irligi haqida gapirishadi. Lekin men hech narsani tushunmayman. Menda birga bo‘lish, kimgadir ishonish va suyanish haqida hech qanday tasavvur yo‘q.

- Oh.. Qizim senga qanday taʼsir qilishini o‘ylamapman. Men qari amakingnj kechir qizim.
Sirae Wonbin amakiga boshini ko‘tarib qaradi. Zo‘rg‘a sizib chiqqan, bitta ko‘z yoshini artib tashladi.
- Yo‘q yo‘q, amaki, siz abdir emassiz. Kechirim so‘ramang. Men shunchaki yolg‘izlikdan insonlar nega qo‘rqishini tushunmasligimni aytdim.
Wonbin amaki bosh irg‘adi.
- Yolg‘izlik juda katta narsa, qizim. Buni ko‘pchilik tushunmaydi.

Yolg‘iz o‘sganlar esa oilaviy munosabatlarni tushunmaydi. Ular muzga o‘ralgan issiq yurakdek bo‘lishadi.
Sirae bosh irg‘ab o‘rnidan turdi.
- Balki
Dedi Sirae sokin, biroz g‘amgin ovozda.
- Men suv olib kelaman.
Sirae oshxona tomon ketdi. Oshxonaga kirib, javondan ikkita stakan oldi. Jo‘mrakni ochib, stakanlarga suv to‘ldirayotgan edi. To‘satdan shovqin eshitildi. Yugurib borib, Wonbin amakini qidirdi.
- Wonbin amaki? Amaki?
Sal nariroqda, stol yonida Wonbin amaki hushsiz yotardi. Sirae qattiq qo‘rqib ketdi. Yig‘lab yubordi. - Amaki! Amaki! Iltimos oching ko‘zingizni! Oching! Meni qo‘rqityapsiz!
Bu holdan foyda yo‘qligini bilgan Sirae, Wonbin amakining boshi ostiga yostiq qo‘ydi va nafas olayotganini, yuragi urayotganini tekshirdi.
Zaif yurak urishi va qisqa nafaslar bor edi.
Demak umid bor.

Sirae ko‘cha yugurib chiqdi. Katta yo‘lga chiqib, yig‘lab mashinalar to‘xtatishiga bor kuchi bilan harakat qilardi.
- Iltimos to‘xtang! Qari amakiga yordam kerak.
Biroz vaqtdan so‘ng bir qora mashina to‘xtadi.
- Iltimos janob, menga yordam kerak. Amakim xushidan ketib qoldi. U qari... Ikki marta yurak huruji bo‘lgan.
Sirae erkakning qo‘lidan ushlab, tinmay yig‘lab gapirardi. Jimin esa unga jiddiy ko‘zlari bilan qarab turardi. - Miss.. Amakingiz qayerda?

General Min jamoasi hushini yo‘qotgach, Taehyungning odamlari ularni maxfiy omborga olib borishdi.

Hammalarini alohida xonalarda, kursiga bog‘lab qo‘yishdi. Kim birinchi xushiga kelsa, Jimin o‘sha odamni jazolashni boshladi. General Min jamoasidʼn faqat bir odam ozodlikda.
Bu Yaponyalik qochoq bola. U o‘z davlatidan qochqin sifatida kelgan. Hali 20 yoshga ham yetmasdan, bu yerdagi qorong‘u dunyoga tushib qoldi. Jimin undan doim ayg‘oqchi sifatida foydalanadi. Jamoalarni ichkaridan sindirish uchun. Bugun General Minning jamosini ham shu yerga boshlab kelgan u edi. Kaito Kurosawa.

Kaito Janubiy Koreaga 15 yoshida kelgan. U bu yerlarga kelganida juda yosh edi va aynan qayerga kelib qolganini hatto anglamasdi ham.

FLASHBACK.

U ko‘chalar yashab yurdi. Qattiq sovuqlar ham, qor yog‘ganida ham avtobus bekatlarida yashadi.
Bir kuni u juda och qolib ketgani uchun, bir ochiq qolgan mashinani o‘marishni reja qildi. Mashina egasi juda shoshilib ketganida uchun, eshikni ham to‘liq yopmagan edi.
Agar eshik to‘liq ochiq qolganida ham, korae o‘g‘irlik qilishmas edi. Mayda jinoyatlar soni juda past. Chunki har tarafda kameralar bo‘lgani uchun, og‘rilarni topish juda oson.

Kaito o‘sha mashina tomon juda sekin yurib bordi. Eshik ochiq qolganini anglaganida ich-ichidan xursand bo‘lib ketdi. Chunki bugun nihoyat qorni to‘yib ovqat yeyman deb o‘ylagandi.
Mashinaga o‘tirib ichini titkilay boshladi. Nimadir topishga umid qilardi. Va nihoyat topdi ham. Katta hamyon.

Lekin baxt qarshi, mashina egasi allaqachon qaytib kelgan, uni shunchaki kuzatib turardi.
- Haaa.. Bugun oving baroridan keldi, yigitcha.
Kaito to‘satdan kelgan ovozdan sakrab tushdi. Va yig‘lab yubordi. Olgan narsani tezda joyiga qo‘yib, mashinadan otilib chiqdi. Qochib ketish o‘rniga, o‘sha odamning oyoqlariga yotib yapon tilida kechirim so‘ray boshladi.
- おじさん！お願い！ごめんなさい！わざとじゃないんです！お腹が空いたんです！ごめんなさい！お願い！盗んだことなんて一度もないんです！お腹が空いたんです！お願い！！！
(Amaki! Iltimos! Kechiring! Men bunday qilmoqchi emasdi! Juda ochman! Kechiring! Iltimos! Men hech qachon o‘g‘irlik qilmaganman! Juda ham och qolib ketdim! Iltimos!!!)

Jimin shunchaki kulib yubordi.
- 起きろ、坊主。腹ペコか？ なら、取引しようじゃないか。お前は俺のために働け。俺が食わせてやる。どうだ？
(O‘rningdan tur bolakay. Juda ochmisan? Unda kel shartnoma tuzamiz. Sen menga ishlaysan. Men senga ovqat beraman. Xo‘sh, nima deysan?)

Kaito Jiminning toza yaponcha aksentidan qotib qoldi. Bu yerda uni tushuna oladigan odam borligidan ich-ichidan xursand bo‘lib ketdi.

- 賛成です、閣下！そうしましょう。閣下のお言葉は、一切の疑問を抱かずに必ず実行いたします。
(Men roziman, janob! Keling, shunday qilamiz. Men hamma aytganingizni so‘zsiz bajarishga vada beraman.)

Jimin keng jilmaydi. O‘ziga yangi o‘yinchoq topganidan juda "baxtli" edi.
- 賛成です！手を貸してください。ところで、お名前は？
(Kelishdik! Qo‘l tashla. Aytgancha isming nima?)
Yigitcha juda xursand edi. Jiminning asl maqsadini tushunmasdi.

- 私の名前は快斗です。黒沢快斗です。
(Ismim Kaito, Janob. Kaito Kurosawa.)
- Kaito Kurosawa... パク・ジミンです。ボス、先生、カイトと呼んでください。
(Men Park Jimin man. Meni boshliq yoki ustoz deb chaqirishing mumkin, Kaito.)
- Ha, Sensei.

FLASHBACK TUGADI.

- Bu safar ham juda aniq ishladi, Kai. Sen mukofotga arziysan.
Jimin unga bir dasta bog‘langan pul otdi. Kaito abjirlik bilan ushlab oldi. Yuzida ayyorona tabassum bor edi. U davlatiga va ko‘p odamlarga xiyonat qilgan bo‘lsa-da, Jimin o‘ta sodiq edi. U huddi Jimindek ayyor va qo‘lga tushmas, manipulyator bo‘lib yetishgandi. Xavfli qurol.
General Min uyg‘ondi. O‘zining bog‘lab qo‘yilganini anglagach, jahli chiqib ketdi.
- ITVACHCHALAR! KIMNI HADDI SIG‘DI, MENI BOG‘LAB QO‘YISHGA!!!!
Kichik xonada uning ovozi aks sado bo‘lib, yanada baland eshitildi.

Shu payt, o‘sha xona eshigi ochilib, o‘ziga ishongan va sekin qadamlar bilan Jiminning o‘zi kirib keldi.
- Meni haddim sig‘di. Chunki siz o‘z haddingizdan oshib KTH imperiyasi bilan o‘ynashyapsiz, General Min!

General Min, Jiminni ko‘rib kulib yubordi.
- Nima?! Qo‘rqishim kerakmi? Hech qachon! Eshityapsanmi, hech qachon!
Jimin uning kursisiga qattiq tepdi. General Min bog‘langan kursi bilan birga yon tomonga yiqildi. Beton polga qattiq yiqilganidan kuchli jaranglash ovozi eshitildi, chang ko‘tarilib ketdi. Boshi bilan qattiq tushgani uchun boshi yorilib, qonay boshladi.
- Hali buni ko‘ramiz, General Min.
Jimin uni qattiq do‘pposlay boshladi. General Minning og‘riqli ovozi kichik kamerada o‘ta daxshatli eshitilardi. 10 daqiqa davomida tinmasdan kaltak yeganidan sillasi qurigan keksa odam, og‘zidan qon tupurdi.
- Haliham shunday fikrdamisiz, General Min?
Tinmay kaltaklaganidan chuqur nafas olardi, ko‘kragi og‘ir ko‘tarilib tushardi Jiminni.
- A-ablax! I-itdek o‘lib ket!
Jimin kuldi. Qattiq kuldi. Keyin sekin tizzalarini bukib o‘tirib, General Minning sochidan ushlab, ko‘zlariga qaratdi.
- Hali bu gaplaringizga pushaymon bo‘lasiz, aziz Qaynotajon. Qizingiz haqida ham bir o‘ylang.

Jiminning bu gapi general Minga har qanday mushtdan ham qattiqroq tegdi. Yuragi to‘xtab, qayta urgandek bo‘ldi.
- Qizimga yaqinlashma, ablax! O‘ldiraman! Eshityapsanmi o‘ldiraman seni!
Jimin huddi psixopatlardek kulib, unga hiyla-nayrang to‘la ko‘zlari bilan qaradi.
- Juda kech, qaynotajon! Juda kech!
General Min muzlab qoldi.
- Unga tegma! Iltimos! Nima hohlaysan! Gapir! Gapir! Ablah!!!
Shuncha kaltak bilan yig‘lamagan General Min. Qizi bu psixopatning qo‘lida azoblanishini o‘ylab yig‘lab yubordi. Jimin esa bu o‘yindan juda zavqlanardi.
- KTH imperiyasini tinch qo‘ying. Va boshqarmangizni bizga topshiring.
.
.
.
.
.
To be continued...

Hammaga yoqimli mutolaa. Ko‘rib turganingizdek bu qism juda uzun bo‘ldi. Fikrlaringiz ham shunga yarasha bo‘ladi degan umiddaman. Sizlar bilan #aestera bo‘ldi. Hamma rahmat.

Episode: 3
Author: AESTERA

Qora libosdagi sirli ayol, Taehyung va Minaning baxsini binafsha shar orqali tomosha qilib o‘tirardi.

- Iltimos meni qo‘yib yuboring. Men noqulay bo‘lyapman. dedi Mina injiqlik bilan.
Taehyung esa shunchaki kulib uni qo‘yib yubordi.
- Sen men tasavvur qilganimdan ham yoqimtoyroqsan.
Mina hayratda qoldi. Chunki Taehyung uni har bir so‘zi va harakati bilan hayratlantirardi.
- nima? Siz avval men haqimda tasavvur qilganmisiz? Nega?

Taehyung yana kuldi.
- Doim to‘xtamay savol berasan. Kel, avval ovqatlan men senga hammasini aytib beraman.

U Minani qo‘yib yuborgach, Mina yotoqdan tushdi. Atrofga qaradi, huddi o‘sha tushidagi joylar. Tushini eslaganda quloqlari isib ketganini his qildi.

- Bu tomon yur, kichkina qushcha. Men sen uchun odamlar ovqati olib keldi.

Mina u ko‘rsatgan tomonga yurdi. Boshqa xonaga chiqishdi. 19 asr jihozlari bilan to‘ldirilgan ovqatlanishxonasi.

Atrof juda chiroyli edi. Hamma joyda qonni eslatuvchi qizil rang, sham yorug‘ida yanada estetik ko‘rinardi. Mina o‘zini o‘tmishga tushib qolgandek his qildi.

- Uyingiz juda ham chiroyli ekan. Nega hamma narsa qadimiy?
Taehyungning ortidan yurarkan, ko‘zlari atrofni o‘rganardi.
- Chunki bu uy juda qadimiy. Aytgancha men 500 yoshdaman.
Mina joyida to‘xtab qoldi.
- Necha yoshdasiz?!
Uning ohangidan Taehyung kulib yubordi.
- Nima deb o‘ylaganding? Vampirlar abadiy yashaydi.
Mina unga katta ko‘zlar bilan qarab turardi. Taehyung uning nigohini sezib tursa-da, xotirjamlikni saqlab, divanga joylashdi.
- Men... Men sizni 25-30 yosh deb o‘ylagandim.
Taehyung miyg‘ida jilmaydi.
- To‘g‘ri. Chunki biz vampirlarning qarishi juda sekin. Odamlarga nisbatan albatta.

- Haa.. Men bu haqda kitoblarda o‘qigandim. Nega meni bu yerga olib keldingiz? Siz juda sirlisiz.
Taehyung unga tikilib qoldi.
- O‘tir. Va yaxshilab eshit.
Sen tug‘ilganingda men 482 yosh edim. O‘sha kuni vampirlar dunyosini himoya qiluvchi gumbaz parchalandi. Sababsiz emas albatta. Bunga sabab....

18 yil oldin.

Dracula qattiq g‘azabga mindi. Chunki Selene va uning Ayoli qirollikni o‘zlariga bo‘ysundirgan edi. Selene qarib qolgan, yoshi 1000 dan oshgan edi.
Dracula uning kenja ukasi esa hali yosh va mansab, boylikka och edi.
- Toj va taxt meniki bo‘lishi kerak! Faqat meniki!
Dracula qora sehrgarlar oldiga bordi.
- Men Selene va uning oilasidan qutulmoqchiman. Ularni yo‘q qilishim uchun menga kuchli sehr beringlar! Juda kuchli bo‘lsin!

Dracula ham bilmasdi, bu sehr tufayli faqat Seleneʼlar oilasi emas, balki butun vampirlar dunyosini halok bo‘lishini. Chunki sehrgarlar unga yolg‘on gapirishgan edi.

- Biz sehrni tayyorladik. dedi sehrgarlar yetakchisi.
- Lekin buning evaziga siz bizga sehr qilishga erkinlik berishingiz kerak.
Dracula rozi bo‘ldi.
O‘sha kuni Selene va Dracula lashkarlari o‘rtasi qonli jang bo‘lib o‘tdi. Taehyung ham o‘sha yerda edi. Otasi yonida yelkama-yelka jang qilardi. Dracula lashkarlarini birin-ketib qirib borardi. Ammo...

Ammo Dracula tarafidagi sehrgarlar kuchli afsun bilan zulmatni chaqirishdi. Ulkan va shiddatli yashin sehr tasirida, vampirlar dunyosining himoya gumbazini buzib yubordi.
Odamlar dunyosida o‘sha kuni quyosh tutildi. Undan so‘ng qora bulutlari bilan qattiq yomg‘ir yog‘di, kuchli bo‘ron bo‘ldi. Ketma-ket tsunamilar bo‘ldi. Insonlar dunyosida ham, vampirlar dunyosida ham ketma-ket vayronagarchiliklar bo‘ldi.
O‘sha kuni tug‘ilgan 3 ta inson bolalari esa tanlangan edilar.
Va gumbaz yorilganida hamma vampirlar qanotidan ayrilishdi. Hammasi!

Taehyung unga hamma narsani aytib berarkan, Mina aynan his qilishni bilmasdi.
- Bu.. Bu juda yomon bo‘lgan ekan... Rostan ham men tug‘ilgan kunda shuncha narsa bo‘lganmi?
Taehyung unga qaradi. Ko‘zlarida zavq uchini ko‘rinib turardi.
- Shuncha gapni men kimga gapirdim? Savol berishini qara buni.. Hah!

Taehyung bir harakat bilan uning ustida paydo bo‘ldi. Divanda o‘tirgan Mina qotib qoldi. Orqasi divanga yopishib turardi.
- Tushunmagan bo‘lsang, boshqacha yo‘l bilan tushuntirishim mumkin.

Mina joyida toshdek qotib qolgandi. Ko‘zlari katta katta ochilib, yuzi qip-qizil bo‘lgandi.
- Y-yo‘q... Tushundim! Tushundim.

Taehyung kulib, ortiga qaytdi.
- Yaxshi. Endi ovqatingni ye.

Mina tezda o‘rnidan turib, ovqat turgan stolga o‘tirdi. Taehyungga qaramasdan tez-tez yeya boshladi.
- Hoy, sekinroq ye. Tiqilib qolasan.
Mina indamay bosh chayqadi.
- Aytgancha siz nega haliham menga ismingizni aytmadingiz?
Taehyung qaytib joyiga o‘tirarkan qo‘shini ko‘tardi.
- Aytmadimmi? Unda endi aytaman. Kim Taehyung.
Mina nihoyat unga qaradi.
- Oho, ismingiz ajoyib ekan. Teahyung..
Taehyung kuldi.
- Taehyung, axmoq. Teahyung emas.
Mina ovqatiga tiqilib qoldi.
- qhm.. Qhm! Nima? Men noto‘g‘ri aytimmi?
Taehyung qattiq kulib yubordi.
- Ha.

.
.
.
.
.

Bu qism qisqaroq bo‘ldi. O‘zim reja qilganlarimni ham yoza olmay qoldim.
Bu qism ham sizlarga yoqadi degan umiddaman. Keyingi qismlarda ko‘rishguncha xayr.
Reaksiya va fikr esdan chiqmasin.
Hurmat bilan #aestera

Episod 2
Author: AESTERA

Bundan 500 yil oldin, tong otsada quyosh chiqmayotgan edi. Qasrning ulkan devorlari orasida bir ayolning to‘lg‘oq azobidan baqirgan ovozlari eshitilardi.

Uning ovozi devorlarga urilib aks sado qaytarar, ovozini yanada azobli, yanada qo‘rqinchli qilardi.
Qirol o‘z taxtida xotirjam o‘tirib, xizmatkorlarning xotini atrofida parvonadek aylanishini kuzatardi.
Ha, bu aynan o‘sha kun.

- Zoti oliylari, og‘lingiz tug‘ildi. Kutilganidan ham yaxshiroq.

Qirol taxtidan turib, ayoli yotgan xona tomon yurdi. U eshikga yaqinlashishi bilan o‘g‘ir yog‘och eshiklar sekinlik bilan ochildi.

Ichkariga kirib, onasi qo‘ynida yotgan jajji vampirchaga qaradi. Huddi o‘zidek, o‘tkir va qizil ko‘zli, tim qora sochli edi.
- Og‘limiz senga o‘xshabdi, Selene.
Qirolicha yarim ochilgan ko‘zlari bilan eriga qaradi.
- Huddi o‘zim!
Egilib o‘g‘lini qo‘liga oldi.
- unga Taehyung deb ism qo‘yaman.
Ko‘zlarida faxr bilan o‘g‘liga qararkan dedi Qirol Kim Selene.
- "Buyuk mukammallik" dedi Qirolicha o‘g‘lining ismi maʼnosini aytib.
- Ha... Buyuk va mukammal.

Hozirgi vaqt.
- Siz... V-vampirmisiz?!
- Ha, vampirman.
Xo‘sh.. Savolimga javob bermading. Jim turibsan. Jimlik rizo alomati. Demak men buni ha deb qabul qilaman.

Shu gaplarni aytib, Mina kiprik qoqishga urinmasidan uni ko‘tarib o‘ldi, va tezlik qobiliyatidan foydalanib, uni o‘z yashirin makoniga olib ketdi.

Katta tezlikdan Mina hushini yo‘qotdi. Taehyungning quchog‘ida, yelkasiga bosh qo‘yib, beg‘uborlik bilan uxlardi.
Taehyung uni par to‘shak va yostiqlar orasiga ohista yotqizdi. O‘zi esa Mina uchun ovqat olib kelishga ketdi.

Birozdan so‘ng Mina ko‘zlarini ochdi.
Ko‘zini ochib, o‘zini begona uyda, par yostiqlar orasida ko‘rdi. Atrof o‘ta nozik did bilan bezatilgan edi. O‘rta asrlarga oid mebellar, chiroqlar, hatto kitoblar ham bor edi.
Mina sekin o‘rnidan turib, narsalarni yaqindan tomosha qila boshladi.
To‘satdan ortidan kimdir kelganini sezdi. Tezda ortiga o‘grildi.

Qarshisida ko‘zlari qizarib ketgan, sochlari to‘zg‘igan Taehyung turardi. Bir vaqtda o‘zida juda jozibali va juda qo‘rqinchli ko‘rinardi.
- N-nima qilyapsiz?
Mina qo‘rquvdan titrab orqaga qadam bosdi. Taehyung uning qadamlarini kuzatib bordi, toki Minaning orqasi kitob javoniga tegguncha.
-Juda yoqimli ko‘rinyapsan.
Taehyung unga juda yaqin keldi. Ikkala qo‘lini uning ikki tomoniga qo‘ydi.

Nafasi qizning bo‘yniga tegib ketguncha egildi.
Qiz ko‘zlarini qattiq yumib oldi.
- Iltimos yo‘q... Kerak emas.
Taehyung unga qizil ko‘zlari bilan qarab turardi. U bir vaqtning o‘zida juda jozibali va juda qo‘rqinchli ko‘rinardi.
- juda kerak!
Taehyung qizning bo‘yniga tishlarini sanchdi. Qiz og‘riqdan baqirib yig‘lab yubordi.
- Ahh.. Juda shirin.

- Hoy... Hoy! Uyg‘on!
Taehyung qizning yelkalaridan ushlab silkitdi. Qiz qo‘rqib uyg‘onib ketdi. Ko‘zlari unikiga tushishi bilan qotib qoldi.
- Hoy nima bo‘ldi? Nega bunday qarayapsan?
Qiz haliham unga qarab turardi. ko‘z qorachiqlari kengayib ketgandi.
- Aha! Demak gapirmaysan. Sen doim shundaymisan? Senga gapirganlarga javob bermaysanmi?
Taehyung uning qo‘lidan ushlab, fikrlarini o‘qiy boshladi. U ko‘rgan tushni ko‘rib, qattiq kulib yubordi.

- Bu haqiqatmi? Sen hozirgina shu tushni ko‘rdingmi?

Qiz uning kulgisiga hayratda qoldi. - Gapirishni unutdingmi, kichkina?
U yana Minani yelkasidan ushlab silkitdi.
Mina o‘ziga kelib, uni itarishga harakat qildi. Lekin befoyda. Taehyung uni quchog‘iga tortdi.

- H-hoy..
Taehyung uni qattiqroq quchoqladi.
- Nima? Qanday gapirishni esladingmi?
Mina uning yelkalariga qo‘lini qo‘yib undan uzoqlashishga harakat qildi.
- Qo‘yib yuboring. Bu to‘g‘ri emas. Siz meni yigitim ham emassiz.
- wah-wah... Qizcha uyalyapdi. Agar qilmasamchi? Hm?
Mina qattiq qizarib ketdi. Taehyung esa bu o‘yindan juda zavqlanardi.

Bu vaqtda Minaning onasi uni kutib xavotirlanardi.

- Eh, bu qiz qayerda yuribdi shu mahalda.
Onasi telefonni olib, Minaning buvisiga qo‘ng‘iroq qildi.
Bir necha gudok ovozidan so‘ng, qari ayolning ovozi eshitildi.
- Alo.. Eshitaman.
- Alo! oyi? Mina ketdimi? Haliham uyga kelmadi.
Xavotir bilan so‘radi Minaning onasi, yana o‘sha eski odati bo‘lmish- tirnog‘ini og‘ziga solardi.
- U ketganiga ancha bo‘ldi. Nima haliham uyga bormadimi?
- yo‘q. Kelmadi. Juda xavotir olyapman.
Buvisi miyg‘ida kulib qo‘ydi.
- Xavotirlanishga xojat yo‘q. U juda qiziqqon. Shu sabab, yurgandirda, nimadirga o‘ralashib.

Minaning buvisi uning qayerda ekanini yaxshi bilardi. Chunki u ham vampirlar haqida ko‘p narsa biladi. Ayniqsa bu ikki tanlangan yoshlar haqida.

Qo‘ng‘iroq tugatildi. Onasi kechki ovqatdan so‘ng, idishlarni yuvib, uxlashga yotdi. Ammo umuman uxlay olmasdi. Chunki fikr-u hayoli qizida edi.

- Haaa... Uzoq kutilgan taqdirlar uchrashdi. Buni butun dunyo o‘rziqib kutgan edi.

Qora libosdagi sirli ayol, Taehyung va Minaning baxsini binafsha shar orqali tomosha qilib o‘tirardi.
.
.
.
.
.
2-qism tugadi.
Qiziqarli bo‘ldimi?
Reaksiya va fikringizni kutaman.

Hurmat bilan #aestera

Ep 14.
Author: AESTERA🦋

To‘y tugadi. Hamma uyiga tarqaldi. Kimlar oilasi ko‘zida yosh bilan qizini o‘zga uyga kuzatishdi. Yuraning ham ko‘zida yosh bir edi. Lekin aniq nima uchun yig‘layotganini anglay olmasdi. Chunki yuragida dardlari ko‘p edi.

Jungkook mashinada jim o‘tirar, oynadan tashqaridagi tungi ko‘chalarni tomosha qilib ketardi. Qo‘lini iyagi yoniga qo‘ygan. O‘y-hayollari ichida adashib qolgan edi.

Mashinada mayin musiqadan tashqari hech qanday tovush yo‘q edi. Haydovchi ham jim va normal tezlikda haydab ketardi.

✧ ✧ ✧
Kaliforniyada tong otyapdi. Soat 5:30
Yoongi erta uyg‘ongan, derazani ochib, devorga suyanib, shunchaki tashqariga qarab turardi. Nimani his qilayotganini ham, nimani his qilish kerakligini bilmasdi. Huddi ichi bo‘m-bo‘shdek tuyulardi.

To‘satdan eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi. Yoongining hayollari bo‘linib ketdi. Suyanib turgan devoridan itarilib, eshik tomon yura boshladi. Odatda uni o‘zi taklif qilgan odamlardan boshqa hech kim bezovta qilmasdi. Bu unga shubhali va biroz qiziqarli tuyulardi. - U yerda kim bor? Yoongi eshikga yaqinlashib, baland ovozda gapirdi. Ammo eshik ortidan hech qanday ovoz kelmadi. Yoongi eshikning ko‘rish teshigidan qaradi, hech kim yo‘q. So‘ng biroz o‘ylanib turdida, eshikni ochishga qaror qildi.

Eshikni ochib atrofga qaradi, hech kim yo‘q. Uzoqdan qora kiyimli yigit mototsiklga o‘tirib ketib qoldi. Ammo bosh kiyimi sabab uni ko‘rib bo‘lmadi. Yoongi endigina eshikni yopmoqchi bo‘lganida ko‘zlari yerda yotgan konvertga tushdi. Ikkilanmasdan uni olib eshikni yopib qo‘ydi.

Xonaga qaytib, divanga o‘zini tashladi va konvertni shisha stol ustiga otib yubordi. Boshini divanga suyab, ko‘zlarini yumdi. Konvert ichidagi narsaga zarracha qiziqish yo‘q edi unda.

- Suratlar yetib bordi janob. O‘sha qora kiyimli yigit mototsiklni haydob ketarkan, boshlig‘iga rejasi amalga oshganini yetkazdi.

✧ ✧ ✧
Bu vaqtda Janubiy Koreada soat 21:30 dan oshgandi. Jungkookning mashinasi JEONlar qorg‘oniga yetib keldi. Haydovchi mashinani eshik oldida to‘xtatdi. Mashina to‘xtashi bilan Jungkook tushib, Yura o‘tirgan taraf eshigini ochish uchun mashinani aylanib o‘tdi.

Yura mashina to‘xtaganda, yuzidan oqgan bir necha ko‘z yoshlarini artib, eshikni ochib qo‘lini uzatgan Jungkookga qaradi.

- Kel yordam beraman. dedi Jungkook sokin ovozda, biroz egilib. Yura jimgina uning qo‘liga qo‘lini qo‘ydi. Ikkinchi qo‘li bilan kelin ko‘ylagining etagini ushladi.

Jungkook uning qo‘lidan ushlab, mashinadan chiqishga yordam berdi. Bu jimgina muloqot bir vaqtning o‘zida qulay va noqulay atmosfera yaratardi.

Jungkook uning ko‘ylagidan ushlab zinadan tepaga chiqishga yordam berdi.

Xonaga kirishganida Jungkook kostyumini yechib, divanga tashladi.
Yura og‘ir ko‘ylagining etaklari yotoq ustiga yoydi keyin o‘zi ham o‘tirdi. - Eh.. Juda charchadim. Bu ko‘ylak juda og‘ir ekan. Uufff...
Jungkook keng jilmaydi. - Kelin bo‘lish ham oson emas ekanmi?

- hmm...Juda.
Yura ko‘zlari to‘satdan deraza tokchasidagi konvertga ko‘zi tushdi. - Jungkook? Bu nima? Senikimi?

Jungkook boshini ko‘tarib unga qaradi. Ko‘zlari Yuraning qo‘lidagi oq konvertga ko‘zi tushdi. - Yo‘q meniki emas. Bu meni xonamda yo‘q edi.. Ketishimdan avval.

Jungkook o‘rnidan turib Yura tomonga yurdi. Yura allaqachon konvertni o‘chayotgan edi.

- Shoshma.. dedi Jungkook, Yuraning qo‘lidan konvertni olib. - Balki.. Onam bilar buni bu yerda kim qoldirganini.

Yura sabrsizlanib ketdi. - Kel, shunchaki ochamiz. Juda qiziq.
Jungkook gapirishga ulgurmasdan, Yura uning qo‘lidan konvertni olib ochdi. Rasmlar pastga to‘kilib ketdi. - Eh! Yura!
Jungkook egilib suratlarni olayotganda, unga dakki bergandek ohangda dedi.
Suratlarni olib qaradi. - Bu nima o‘zi?
Ko‘zlari Yoongi va Marianing qahvaxonada kulishib o‘tirgan suratiga tushgach qotib qoldi. Yura darrov egilib qolgan suratlarni oldi. U yerda 10 ga yaqin suratlar bor edi.
Yura suratdagi manzarani ko‘rib, yig‘lab yubordi.
- Y-yoongi..? U boshqasini topganmi? Meni sevmaganmiding? Lekin 2 yil.. Men bilan...

So‘zlarini davom ettira olmay, yotoq yoniga tiz cho‘kdi. Qattiq yig‘lay boshladi. - Bo‘lishi mumkin emas... Yo‘q... Bu emas... U.. U meni oqqushim derdi... Yoki hammasi YOLG‘ONMIDI?

Baqirib yig‘lashga tushdi.
Shu payt Jungkook o‘ziga kelib, yugurib xonani qulfladi. Va Yuraning oldiga kelib, yuzini ikki qo‘li bilan ushlab, ko‘zlariga qarashga majbur qildi. - Yura.. Menga qara. Yura iltimos!

Nihoyat Yura ko‘z yoshlari to‘la, qizargan ko‘zlari bilan unga qaradi. Jungkook og‘ir nafas olib, uning ko‘zlariga tikildi. - Yura... Bilaman, bu juda og‘ir. Sevgan insoningni o‘zgasi bilan ko‘rish, juda og‘ir. Lekin bu yolg‘on bo‘lishi mumkin. Bu kimningdir qo‘pol hazili. O‘zingga kel iltimos. Men buni aniqlayman. Katta odamlardek bu ishni hal qilaylik.

Yura bir zum jim qoldi. Chunki bugun to‘yda Janob Minning bo‘lishi, uning gaplari... Yuraga bir narsa aniqlashtirgandi. - Yoongining otasi...
dedi beixtiyor o‘ylarini bir joyga yig‘ib.
- Boshidan beri hammasiga u aybdor. Yoongini ketishga ham u majburlagan...

✧ ✧ ✧
Kaliforniyada soat tongi 6:00. Yoongi allaqachon universitet uchun tayyorlanayotgandi.
Stolga tashlagan konvert haliham joyidan siljimagan. Yoongi qo‘lidagi qahvasi bilan stol yonidan o‘tib, kalit va hamyonini oldi.

Eshikdan chiqishdan oldin oxirgi marta o‘sha stolga qaradi va eshikni qulflab chiqib ketdi.

Yo‘lda hech narsani o‘ylamasdi. Uning axvoli hozir og‘ir edi. Albatta sog‘inchdan.

Universitetga yetib kelishi bilan u Mariani uchratdi. Uni tushuna oladigan kimdir. Lekin Yoongi unga ham to‘liq ishonmasdi. Maria kitob bilan o‘rindiqda o‘tirardi. Ko‘rinishidan o‘sha kitob bilan yashayotgandek. Yoongi u tomonga sekin yura boshladi. Maria haliham sezmasdi. Yoongi o‘rindiqqa sekin joylashdi, Mariaga qaradi. Kalta sariq sochlari qulog‘i ortiga o‘rnatilgan, ryuzakini quchoqlab olgan edi. Yuzida esa qiziqishning eng yuqori darajasi aks etardi.

Yoongi shunchaki unga qarab o‘tirdi. Uni ko‘zlari ko‘rsa-da, qalb ko‘zida Yurqning aks turgan edi. Huddi shu holat, Yura ham romantik janrdagi kitoblarni o‘qiganida shunday bo‘lardi. Hatto oddiy kitob uchun yig‘lardi ham. - Hamma qizlar bir xilmi? dedi Yoongi unga qarab o‘tirarkan. Maria uni eshitmadi yoki eshitganini anglamadi.

Yoongi jilmayib, telefoniga qaradi. Uni chalg‘itishni istamadi. Keyingi 10 daqiqa shunday sukunatda o‘tdi, albatta tashqi tomondan. Lekin ichkarida Maria kitob ichida yashasa, Yoongi musiqa bilan Yurani ko‘rardi.

10 daqiqadan keyin, yuzida achinish hissi bilan Maria kitobni yopdi. Yonida Yoongini ko‘rib cho‘chib ketdi. - OMG! Sen qachon bu yerga kelding?!
Yoongining yelkasiga yengil shapati tushirdi. Yoongi unga qaradi. Qulog‘idan quloqchinini yechdi. - Nima? Nega uryapsan? Yoongi hayron bo‘ldi.
Maria unga yuzida g‘alati ifoda bilan qaradi. - Qachon kelding dedim. Meni qo‘rqitding.
Yoongi kuldi. - Nega? Axir kelganimga 10 daqiqadan oshdi. Sen o‘sha kitob ichiga kirib ketgan eding. Seni chalg‘itgim kelmadi.

Maria boshqa tomonga qaradi. - Menga bu kitob yoqdi... Aslida birinchisi.

Yoongi yana hayron bo‘ldi. - Nima birinchisi? Shoshma... Sen birinchi marta darslikdan tashqari kitob o‘qiyapsanmi?
Maria yuzi qizarganini sezdi. - Hey! Men shunchaki buni zerikarli deb o‘ylardim. Endi tushunyapman, kitobxonlar nega bunchalik kitoblarga berilib ketganini.
- Haaa.. Yura ham o‘sha kitobxonlardek edi. Men hatto uni bir kunda bitta kitobni tugatgani va u haqida soatlab gapirib berganini eshitgandim. Soatlab...

Maria ko‘zini aylantirdi. - Nega doim o‘sha qiz do‘sting haqida gapirasan. Bilasanmi nima? Sen bitta qiz bilan bo‘lganingda boshqa qiz haqida gapirsang, bu qizlarga yoqmaydi.

Yoongi kuldi. - U ham xuddi shunday degandi.
Maria chuqur uf tortib o‘rnidan turdi. - Tur. Buyuk olim sinfga boramiz. Yo‘qsa sen o‘sha "korealik go‘zal farishta" haqida gapirishdan to‘xtamaysan. Maria yurib ketdi. Yoongi ham narsalarini olib uning ortidan ketdi.

✧ ✧ ✧
Korea da tungi soat 11:20
Yura haliham kelin ko‘ylak, o‘sha suratlarga qarab, siqilib o‘tirardi.

Jungkook yuvinish xonasiga kirib ketgan, issiq dush ostida biroz axvoli yaxshilanishiga umid qilardi. - Endi hammasi yaxshi bo‘ladi deb o‘ylagandim. Aishh! Men o‘sha qari cholni o‘ldiraman.
Dushda o‘ziga o‘zi gapirib jahli chiqayotgan Jungkook, ovozini pasaytirishga urinardi. Uni Yura eshitib qolmasligi uchun.

Yura esa hech narsani eshitmasdi. Chunki u hozir shu 2 yarim yil ichida bo‘lgan hamma narsani o‘ylardi. - Aslida bu qanday boshlangandi o‘zi...

2 yil oldin.

Yura maktabdan chiqib, o‘zi yaxshi ko‘rgan bino tomon yurishni boshladi. U har kuni shu yerda, tepadan shahar manzarasini tomosha qilib, o‘zi yoqtirgan sneyklarni yeb o‘tirardi.
Bugun ham avval do‘konga kirdi, keyin o‘sha bino tomonga bordi. Egnida maktab formasi. O‘sha paytda u 19 yoshli bitiruvchi qiz edi.
Binoga kirib, hech kimga sezdirmay, liftga chiqdi. Eng yuqori qavat tugmasini bosdi. Liftda o‘zidan boshqa hech kim yo‘q.
Sabrsizlik bilan kutar ekan, lift eshiklari 80- qavatda ochildi. Juda baland. Ko‘pchilik qo‘rqardi, ammo Yurq zavqlanardi.
U o‘zi yoqtirgan joyga bordi. Sumkasini ochib sneyklarni chiqardi. Atrofni tomosha qildi. Biroz videoga ham oldi. - Xotira-16. Men bugun yana shu yerdaman. O‘zim yoqtirgan sneyklar bilan. Hehe.. Bu juda yoqimli.
Kameradan qanchalik baland ekanini ko‘rsatish uchun, chekkaga yaqinlashdi. - Qarang qanday baland.

Shu payt shamol bo‘lgani uchun uning sneyklaridan bittasi pastga tushib ketdi. Yura yugurib borib olmoqchi edi, ammo ulgurmadi. - Jin ursin!
Ortidan kimningdir baqirgan ovozi kelib, uni cho‘chitib yubordi.
- Hoy qiz! U yerdan uzoq tur. Bu hayotda nima bo‘lsa ham o‘z joningga qasd qilishga sabab bo‘lolmaydi. Hayot qadrli buni bilasanmi? U yerdan qoch deyapman!

Yura hayron qoldi. Bir qadam ortga tashlab o‘sha yigitga qaradi. U yigit juda kelishgan, egnida Koreaning nufuzli universiteti formasi bor edi. Bu bir qarash unga juda qattiq taʼsir qildi. Yuragi ko‘ksida qattiq urardi. - Men... Sevib qoldimmi?
O‘ziga past ovozda savol berdi. Yigit unga asta yaqinlashdi. Qo‘lidagi telefon haliham hamma narsani yozib olardi.

- H-hoy.. J-janob.. Men jonimga qasd qilmoqchi emasman.. Men shunchaki kelajakdagi farzandlarim uchun xotura yig‘yapman. dedi Yura uyatchang ovozda. Uning yuzi pomidordek qizarib ketgan edi.

- Ni-nima?!
Yigit qotib qoldi. Keyin kulib yubordi. Yura eshitgan eng yoqimli ovoz edi. Uning yuziga beixtiyor tabassum yugurdi.
- Bu kulgilimi? dedi Yura uyalganini yashirishga harakat qilib. - Men sizni o‘z joniga qasd qilmoqchi deb o‘ylabman. Lekin siz ajoyib ishlar bilan band ekansiz.

Yura uyatchanlik bilan boshini qashlab qo‘ydi. - H-ha.. O‘zingiz bu yerda nima qilyapsiz?
Yigit jim bo‘lib qoldi. Aslida uning o‘zi bu baland binodan o‘zini tashlamoqchi edi.
- Men shunchaki yolg‘iz qolmoqchi edim. Lekin tasodifni qarang, chiroyli qizni uchratib qoldim.
Yura yana yuragi qattiq urayotganini his qildi.
- Chiroyli?... Ha aytgancha meni ismim Kim Yura. Bitiruvchiman.
Yigitga qo‘lini uzatdi.
- Tanishganimdan xursandman, kichkina. Men Min Yoongiman.

Yura bu xotirani eslarkan, ko‘zlari yana yoshlandi. Axir bu boshlanish edi.

Jungkook dushdan chiqdi. Egnida qora keng ko‘ylak va sport shimi. Yurani ko‘rib yana ezildi. U haliham kelin ko‘ylagida o‘tirardi. Qo‘lida o‘sha suratlar. Yuzidagi make-up ko‘z yoshlari tufayli qorishib ketgan edi.

- Yura... Sen yuvinib olishing kerak. Bu holatda o‘tirsang o‘zingga jabr qilasan. Hammasini oydinlashtirgunimcha o‘zingni siqishni bas qil, iltimos. U senga xiyonat qilmaydi. Bu anglashilmovchilik bo‘lishi mumkin.

Yura sekin o‘rnidan turdi. Suratlar polda qoldi. - Balki... Bu to‘g‘ridir. Mayli sen aytgancha bo‘la qolsin. Jungkook, iltimos shu kiyimni yechishga yordam ber. Ortidagi bog‘ichni yechsang bo‘ldi. Qolganini o‘zim eplayman.

Chiroyli yolg‘onlar ortiga yashirilgan bu oddiy so‘zlar, Jungkookni ishonishga majbur qildi. Aslida Yuraning yuragiga hozir qayta va qayta pichoq sanchilayotgan edi.
- Ho‘p. dedi Jungkook, yuragi qattiq urayotganini sezdirmaslikka urinib. Qo‘lidagi sochiqni divan yoniga tashlab, Yuraning orqasidan yaqinlashdi. Titrayotgan qo‘llarini ko‘tarib, ko‘ylak bog‘ichini yecha boshladi. Barmoqlari beixtiyor, Yuraning, oppoq, yumshoq va ochiq tanasiga tegib ketdi. Bu uning tanasiga elektr toki yuborgandek bo‘ldi. - Bo‘ldi. dedi Jungkook, ovozidagi titrashni yashirib. Tezda o‘rtiga o‘grilib yotoq yoniga bordi. Egilib suratlarni oldi. O‘zini nimadir bilan band qilishga urinardi.
Yura hech narsa bo‘lmagandek - rahmat. dedi va hammomga kirib ketdi.

U yerda kiyimini kechib, vannaga suv to‘ldira boshladi. Kiyimni kiyim ilgichga osib qo‘ydi. Hammom katta edi. Shisha devorli yuvinish joyi, kir mashina va kirlar uchun javonlar, hojatxona va buyumlar. Kattaligi alohida bur xonadek edi.

Yura vannaga sekin tushdi. Ichki kiyimlarini yechib, ularni kir savatiga otib yubordi. Keyin vannani ko‘pik bilan to‘ldirib, suv ichiga yotdi.

✧ ✧ ✧
Yoongi darsda o‘tirar ekan. Hayoli negadir o‘sha konvertga ketaverdi. Konvert qo‘lida paytida unda hech qanday qiziqish yo‘q edi. Endi nima o‘zgardi?

Dars paytida ham o‘zini hayollari orasida yo‘qolganini topdi. Maria uning ortidagi partada o‘tirardi. Ora-orada Yoongi qarab qo‘yardi, ammo diqqatining ko‘p qismi darsda edi.

Darslardan so‘ng, Yoongi Maria bilan xayrlashmadan ketib qoldi. Uyiga borib o‘sha konvert ichida nima borligini tezroq ko‘rgisi kelardi.
Ammo Maria uni izlab butun universitetni aylanib chiqdi.

Nihoyat Yoongi uyga yetib keldi. Sabrsizlik bilan eshikni ochdi, ichkariga kirib ortidan qulfladi. Poyabzalini yechmasdan ham kirib ketdi. Ryukzakni divan ustiga tashlab, o‘sha konvertni shisha stol ustidan oldi. Kreloga borib o‘tirdi.
Qog‘ozni yirtib ochdi. Bir necha rasm pastga tushib ketdi.

Yoongi bu rasmlarni ko‘rib, ichida bir narsa qulab tushgandek bo‘ldi.

- Yura... M-men-chi? Meni kuta olmadingmi? Sevmaganmiding?

.
.
.
.
.
14-qism tugadi.

Bu qism zerikarli bo‘lib qolmadimi? Keyingi qism uchun ko‘proq eʼtiboringizni so‘rayman. 🥺

Episode 7
: Author #aestera

☆ ☆ ☆

Sirae Eunpyeong ko‘chasiga yetib keldi. Binolar oralab yurarkan, ko‘zlari 305-chi uyni qidirardi.

- H-ha.. Ha.. Aynan shu bino..
Ko‘zlari to‘satdan 305 uyni topganida yuragi dukillab ketdi. Tezda o‘sha uy tomon yurdi. Jamadonini o‘zidan bir qadam uzoqda qo‘yib, eshik qo‘ng‘irog‘ini bosdi.

Oradan bir daqiqa o‘tmasdan eshik ochildi. Sirae taʼzim qilib salomlashdi. - Men bo‘ya sizga qo‘ng‘iroq qilgandim.

- Ha.. Ha esladim.. dedi keksa odam. - Qani kiraqol. Bu uydan mendan boshqa hech kim yo‘q. Yaqinda shifoxonaga ketyapman. Shuning uchun uyga kimdir qarab turishi uchun ijaraga berayotgandim.
Kichik ammo tez qadamlar bilan ichkarilab borarkan, ham uyni tanishtirar, ham tinmay gapirardi keksa chol.

- Amaki, nega kasalxonaga ketyapsiz? Kasalmisiz? Yordam kerak emasmi?
Qiziqib, biroz xavotir bilan so‘radi Sirae.

- Ehh.. Qizim, mening farzandlarim yo‘q. Ayolim vafot etdi. U bilan butun umr farzand kutdik, lekin taqdirimizda farzandli bo‘lish neʼmati yo‘q ekan.

Siraening yuragi titrab ketdi. Chunki u bu bo‘shliqni biladi. - Men.. Men ham ota-onamni ko‘rmaganman. dedi sokin ovozda.

Chol sekin ortiga qaradi. - Nega? Ular erta o‘lishganmi?
- Ha janob. Men tug‘ilganimdan keyin, o‘lishgan ekan. Men Xolam va Amakim bilan yashardim. Ular Koreadan ketishdi. Men ketishni istamadim. Uyni sotishdi. Shuning uchun menga uy kerak edi.

Yolg‘on gapirgani uchun vijdoni qiynalsada, haqiqatni ayta olmasdi. Hayotidagi alg‘ov- dalg‘ovliklarni qanday ham ayta olsin.

- eh bechora qizim.. Bu shavqatsiz hayotdan yolg‘iz bo‘lish qiyin. Juda qiyin. Tezroq seni sevib, qadrlaydigan odam top.

Sirae jim qoldi. Keksa odam uni tushundi. - Men bir haftadan keyin shifoxonaga ketaman. Qaytib kelishim noʼmalum. Shuning uchun bu uyni senga qoldiraman. Baribir endi ko‘p vaqtim qolmadi.

Sirae qotib qoldi. - N-nima? Hozirgina tanishgan odamingizga uy qoldirasizmi? Nega ko‘p yashamayman deyapsiz? Og‘ir kasalmisiz?

Keksa odam kuldi. - Ikki marta yurak huruji o‘tkazdim. Har oy shifoxonaga boraman. Yuragim notinch. Har kuni ayolim tushumga kiradi. Shu uchun ham ketish vaqtim tezroq deb o‘ylab qoldim.

Sirae yana so‘zsiz qoldi. - Amaki... Agar... Bu uyni menga qoldirmoqchi bo‘lsangiz... Siz.. Siz hozir qayerda yashaysiz? Iltimos men bilan yashang... Meni mushugim ham bor. U juda kichkina...

♡ ♡ ♡

Shu payt eshik ochilib xonaga Donwoo kirib keldi. - Janob muhim xabar bor!

General Min tezda o‘zini yig‘ib oldi. - Nima gap? Qanday xabar bor? KIMS haqida qandaydir maʼlumot topdingmi?

Donwoo qo‘lidagi hujjatlarni tezda stolga tashladi. - Kamera yozuvlari. Bu ularning omboriga yo‘l bo‘lishi mumkin.

General Min tezlikda hujjatlarni varaqlab chiqdi. Kompyuterga maʼlumotlarni kirgizib yo‘ldagi kameralar yozuvini topdi. Kim Taehyung ning mashinalari. Va bitta yuk mashinasi, tungi yo‘lda o‘rtacha tezlikda yurib borishardi.

Lekin ular burilishda yetkanda kamera ochib qoldi. - Jin ursin!

- Tezda! Tezda o‘sha ko‘chaga odamlarni yubor. Ombor topmaguncha qaytishmasin!

Donwoo yugurib chiqib ketdi. Yoon So esa o‘sha kungi voqeani eslab, ko‘zlarini kompyuter ekranidan olmasdi.

Taehyung bir necha soatlik ishdan so‘ng, uyga qaytdi. Uyda sevgilisini ko‘rishni umid qilardi.

- Xush kelibsiz, Janob. Bosh xizmatchi uni kutib oldi. Taehyung unga eʼtibor bermay, yuqori qavatdagi xonasiga chiqib ketdi.
- Sirae?

U yo‘q edi. Taehyung uni hammomda deb o‘ylab, yuvinishxonasi tomon yurdi. Eshikni ochdi. Yana u yo‘q. G‘azablana boshladi.

-Sirae?! Qayerdasan?!

Balqonga chiqib bog‘ni qaradi. Yana yo‘q.

- CHOI XONIM! U QANI!
g‘azabdan qizarib ketdi. Deyarli o‘zini yoqotayotgan edi.
Choi xonim yugurib keldi. U uy bosh xizmatchisi edi. Taehyungning uydagi o‘ng qo‘li. - Kimni so‘rayapsiz janob? Past ovozda, zo‘rg‘a so‘radi Choi Han xonim. Qo‘rquvi ovozining titrashidan bilinardi.

- O‘zingizni go‘llikka solmang, Choi Hanna xonim! Men kecha bu yerga olib kelgan qiz qayerda?

Taehyungning g‘azabi soniya sayin toshardi.
- J-janob.. U.. U biroz oldin xonada edi..

Taehyung stol ustidagi guldonni olib uloqtirdi. Shisha guldon yerga tushib mayda-mayda bo‘laklarga bo‘lindi.
- O‘ldiraman! Eshityapsizmi? Agar uning bir tola sochiga ham ziyon yetsa Hammangiz o‘lasiz!
TOPING UNI!

Ovoz butun uy bo‘ylab tarqaldi. Yoon Do Jiminning yonidan qaytib, endigina Taehyungning uyiga kirgandi. Zudlik bilan ikkinchi qavatga yugurdi. Zinalardan qanday chiqqanini o‘zi ham sezmaydi. Taehyung g‘azabdan xonadagi bor narsalarni mayda-mayda qilib sindirib tashladi.

Yoon Do xonaga kirdi. Taehyungni bu axvolda ko‘rib, qattiq qo‘qrdi. - Janob.. J-janob.. Iltimos tinchlaning. Men uni topaman.. F-faqat bitta rasm kifoya. Men uni bugunoq topib kelaman.

Taehyung uning ovozini eshitib to‘xtadi. Qo‘llari qonga botgan. Usti boshi alg‘ov-dalg‘ov bo‘lgan edi.
- Top. Hoziroq top. U menga kerak. Yer ostiga kirgan bo‘lsa ham top. Osmonga uchgan bo‘lsa ham top.
Taehyung chuqur va og‘ir nafasidan ko‘kragi og‘ir ko‘tarilib tushardi. Qo‘lidagi kesikdan qon to‘xtamasdi. Yoon Do astalik bilan unga yaqinlashdi. - Janob.. Menga uning suratini bera olasizmi? .. Va.. Qo‘lingiz qonayapdi. Keling avval tinchlanib olasizmiz.

Taehyung unga qattiq tikildi. Ko‘zlari g‘azabdan qizarib ketgan, juda qo‘rqinchli ko‘rinardi. - Yoon Do.. Uni topa olasanmi?

- U bu ishi uchun qattiq afsuslanadi...
Taehyung shu gaplardi aytib, o‘zini xonadagi katta yotoqqa tashladi. Jarohatiga ham eʼtibor bermadi. Shiftga qarab yotardi. Jim, hatto kiprik qoqmasdi. Ko‘z oldida esa shiftni emas, Siraeni ko‘rardi.

Bu paytda Sirae, o‘sha keksa qariya bilan ajoyib suhbat qurardi. Mushukcha esa ular atrofida shodon o‘ynab yurardi. Ular yaqindan tanishib olishdi. Keksa odam unga o‘z tarixini so‘zlab berdi. Sirae jim tingladi. Orada keksa qariyani so‘roqqa tutardi.
- Ooo.. Sizlarning sevgi tarixingiz juda ajoyib bo‘lgan ekan.. Xonim ham judayam chiroyli qiz bo‘lgan ekanlar.. Uni sog‘insangiz kerak a?
Dedi Sirae stol ustidagi suratlarni tomosha qilarkan.

- Ha, judayam sog‘inyapman. U ketganiga 5 yildan oshdi.. Lekin hanuz ko‘nika olmadim. Har kuni uning qabri oldiga boraman. U bilan har doimgidek gaplashaman.

Sirae boshini ko‘tarib, qariyaga qaradi. - Bugun ham bordingizmi?

- Ha, bordim. Sen qo‘ng‘iroq qilganingda o‘sha yerda edim. Sen kelganing uchun u yerdan ertaroq qaytdim, qizim.

- Bu uchun uzr so‘rayman. U bilan to‘liq gaplasha olmagandirsiz...
O‘zini aybdor his qildi Sirae.

Qariya stolni taqillatib uning eʼtiborini tortdi. - Bu uzr so‘raydigan ish emas, qizim. Ertaga u uchun aytib beradi gaplar paydo bo‘ldi. Ertaga uning yoniga borsam, albatta sen haqingda unga aytaman. Taqdir meni, chiroyli va aqlli bir qiz bilan uchrashtirdi deyman. Butum umr sendek qizim bo‘lishini orzu qilgandim, Sirae.

General Min va Donwoo ning jamoasi, kamerada ko‘rgan yo‘l qatnoviga yo‘l olishdi. U yerdagi har bir qadamni sinchiklab tekshirishdi.

Hatto iskovuch itlar ham yo‘llangan edi bu topshiriqqa.

Donwoo kamerada ko‘rgan, muyulishga qarab yurdi. Ko‘zlari har qanday belgi topishga urinib atrofga diqqat bilan qarardi.

Yuk mashinasi o‘tib ketdi. Kamerada ko‘ringan yuk mashinasidan farq qilsa-da, Negadir Donwooning eʼtiborini tortgandi. O‘sha muyulish oldida to‘xtadi. Atrofga ko‘z yugurtirarkan, bir narsani sezmay qolmasdi.
Yashirin yo‘lak.

- General Min! Bu yerga qarang!

.
.
.
.
.

7-QISM tugadi. Eʼtiboringiz uchun rahmat.
Xato va kamchiliklar uchun uzr.
Reaksiya va fikrlaringizni kutaman.
Keyingi qismlarda uchrashguncha xayr.

Episode 6.
Author: #aestera

Sirea shahar ko‘chalari bilan yurarkan, sovuq shamol uning sochlarini o‘ynardi. Har bir eʼlon sinchiklab o‘rganardi. Ijaraga uy topish uchun ko‘zlari har bir devordagi eʼlonlarni o‘rganardi.

Qo‘lidagi qutida mushukchasi titrab, tinmay miyovlar, qo‘rqayotganini bildirardi.
- Bilaman, kichkintoyim qo‘rqyapsan. Ammo nima qilay, endi uyimiz yo‘q. Yangi uy topgunimcha shunday yurishga majburmiz...

✦✦✦

- Odamlar majlisga yig‘ilishdi, Janob.
Yon Do, Taehyungga axborot berish uchun xonaga kirdi.

Taehyung indimadi. Shunchaki bosh irg‘ab qo‘ydi va sekin o‘rnidan turib kostyumini to‘g‘irladi. - Kettik.

Yon Do u uchun eshikni ochib, o‘zi chetroqqa o‘tdi. Taehyung chiqib ketgandan so‘ng, uning o‘rtidan ergashdi. Kompaniyaning eng pastki qismida, uning qora ishlariga guvoh bo‘lgan katta zal bor. U yerda u va uning sheriklari hamma biznes va mafia ishlarini olib borishadi. Eng nozik masalalar ham shu yerda Taehyung va Jimin boshchiligida qilinadi.

Taehyung va Yon Do liftga chiqdi. Taehyung eng pastki qavatni bosdi. Bu lifning yashirin tugmasi edi. Hatto lift ustidagi yozuvlarda ham bu joy ko‘rinmasdi.

- Jiminning axvolidan xabar olib tur. Iloji boricha tezroq uni kasalxonadan olib chiq, Tushunarlimi, Yon Do?

- Ha Janob, tushundim.
Liftda jimlik cho‘kdi, toki lift yetib kelganini bildiruvchi signal eshitilmaguncha.

Lift eshiklari ochilib, Taehyung va uning o‘ng qo‘li chiqib keldi. Yo‘lak oxiridagi xona tomon yurishdi. Bu yerda 4 ta xona bor edi. 3 ta arxiv xona va asosiy majlis xonasi. Ha aynan Taehyung ning qora ishlariga guvoh bo‘lgan o‘sha xona.

Taehyung o‘sha xonaga kirishi bilan, xonaga kuchli jimlik cho‘kdi, chivinning qanot qoqqani eshitilardi go‘yo. Huddi ular nafas olmayotgandi. Hamma saf tortdi.

Taehyung o‘z joyiga o‘tirganda, hamma unga taʼzim qilib, bir ovozda 'Boss!' deyishdi. U qo‘llarini mensimagandek qimirlatdi. Va gap boshladi.

- Hammangiz diqqat bilan eshiting. Ikkinchi marta takrorlamayman. Agar orangizdan kimdir bizni sotsa, qasam ichamanki uni va oilasi hayotini do‘zahga aylantiraman. Men bilan hazillashmang.

Hamma birdaniga "Yes Boss!" deyishdi. Bu haqda hatto o‘ylash qo‘rqinchli ekanini ular yaxshi bilishadi. Har holda U eng yosh va muvaffaqli, shu bilan birga shavqatsiz Mafia edi.

✦✦✦

Bu vaqtda Sireaning ko‘zlari yangi eʼlonga tushdi. Nihoyat soatlardan beri qidirayotgan narsasini topdi.

Sumkalarini avtobus bekatida qoldirib, o‘zi darxol yaqin atrofdagi telefon shaxobchasiga bordi. Raqamni terdi. - Alo... Alo...

Ikkinchi tarafdan bir erkak telefonni ko‘tardi. - Alo? Eshitaman.

Sirea tezda javob berdi. - S-salom, janob. Men ijara uyi eʼloni bo‘yicha qo‘ng‘iroq qilayotgandim. Menga tezroq uy kerak. Manzilni ayta olasizmi?

Erkak biroz o‘ylanib turdi. - Ha.. Ha. Emaildan yuboraman.

- to‘xtang... Menda telefon yo‘q. Iltimos manzilni shu yerda ayting.

Erkak biroz sukut saqladi. - Ho‘p... Unda Eunpyeong ko‘chasi ga keling. 305 uy. Men o‘sha yerda sizni kutaman, Miss.

Qo‘ng‘iroq tugatilganidan so‘ng. Sirea narsalarini olib, Eunpyeong ko‘chasidan o‘tuvchi avtobusni kuta boshladi.

Bu vaqtda Taehyung majlisni tugatgandi. Mutlaqo yangi reja bilan.
- Endi General Min shunchaki nafaqaga chiqishi mumkin. Yuzida ayyorona tabassum o‘ynadi Taehyungning.
Uning yonida turgan Yoon Do bu gapning asl manosini allaqachon tushinib yetgandi. Taehyung qora ishlari ochilmaydi. - Yoon Do, Jiminning yoniga bor. Bugungi reja va uning vazifasini yaxshilab tushuntir. Ko‘p dam olib yubordi.

Yoon Do kasalxonaga yetib keldi. Jiminning xonasiga kirib ortidan eshikni yopdi. - Janob Jimin, axvolingiz yaxshimi?

Jimin uning oyog‘ini qayta bog‘layotgan hamshiraga qaradi. - Bu ishni u davom ettiradi. Sen ketishing mumkin. Xonaga hech kim kirmasin.

Hamshira bosh irg‘ab chiqib ketdi. Yoon Do hamshiraning ishini davom ettirish uchun kursiga o‘tirdi.

- Xo‘sh, Yoon Do ishlar qalay? Yuzida yorqin tabassum bilan dedi Jimin.

Yoon Do qo‘lidagi sumkani stul yoniga qo‘yib, Jiminning oyog‘ini bog‘lashni boshladi. - Taehyung g‘azabda. U bugun majlis yig‘di. Yangi reja va bir necha tahdidlar. General Minning qilayotgan ishlari, uni urushga chaqirayotgandek bo‘lyapdi. Aynan shu uchun u meni bu yerga yubordi.

General Min haqida gap ketganda Jiminning yuzidagi tabassum o‘chdi. - Bu Min janoblari kim bilan o‘ynashayotganini bilmaydi shekilli. Men bu yerdan ikki kun ichida chiqaman.

Yoon Do bosh irg‘adi. - Taehyung sizga buni berishimni aytdi. Yangi reja va sizning vazifalaringiz shu qog‘ozda yozilgan. Bu yerda video xabar ham bor...

Jimin jiddiy bosh irg‘adi. - Men tayyor bo‘laman. Ketishing mumkin. Taehyungga xotirjam bo‘lishini ayt.

Yoon Do ishini tugatib o‘rnidan turdi. Jiminga taʼzim qilib, eshik tomon yurdi. Eshik oldida to‘xtab dedi. - Ha aytgancha janob.. Bu yerda ikki karra ehtiyot bo‘lishingizni so‘rayman.

Shu bilan u chiqib ketdi. Jimin hujjatlar bilan o‘ralashib qoldi. Har bir satrni diqqat bilan o‘qirdi.

✦✦✦
- Dada? Nega bu KIMS mafiasiga aralashib qoldingiz? Hayotingiz uchun xavfli ekanini bilasizku..
Min Yoon So otasidan xavotir olardi. Otasi general bo‘lsa-da, Taehyung mafia undan nima kutish mumkinligini hatto Taehyungning o‘zi ham bilmaydi. Har qanday daqiqa porlashi mumkin bo‘lgan bomvadek u.

- Qizim. Mendan xavotir olishing shart emas. Men General Minman. Qonun va davlatimni himoya qilish meni burchim.

O‘ziga ishonch bilan so‘zladi Yoon So'ning otasi.
- Lekin dada...

So‘zlari oxiriga yetmasdan dadasi uni to‘xtatdi.
- Bilasanmi? Qasamyodda nima deyilgan. U yerda xalqimga va vatanimga sodiq qolaman va jonimdan kechib bo‘lsa ham Vatanimni himoya qilaman deyilgan. Jonimdan kechib bo‘lsa ham.

Yoon So jim qoldi. Ko‘zlari yoshga to‘ldi lekin yig‘lamadi. - Dada lekin men sizsiz qanday yashayman?

- Qizalog‘im, kimdir yashash albatta qiyin bo‘ladi, ammo vaqt o‘tishi bilan ko‘nikasan. Xuddi men onang yo‘qligiga ko‘nikkanimdek.

Yoon So ikkinlashsiz otasi bag‘riga o‘zini otdi. Uni to‘yib quchoqladi. Nihoyat ko‘z yoshlari oqishiga imkon berdi. General Min ham uni quchdi. Sochlarini silab, peshonasidan o‘pdi.

Shu payt eshik ochilib xonaga Donwoo kirib keldi. - Janob muhim xabar bor!

.
.
.
.
.
6-qism tugadi.
Eʼtiboringiz uchun rahmat.

To be continued...

Bu Fanfic vampir va inson sevgisi haqida. Forbidden Love va Tragediya.

Kim Taehyung- Vampir. 500 yoshda. U vampir bo‘lib tug‘ilgan. Oilaviy muammosi yo‘q. Ammo umuman birga yashashmaydi.

Vampirlar dunyosi halokatga uchragach vampirlar dunyoga yoyilib ketishgan. Odamlardek insonlar orasida yashashadi.

Choi Mina - inson. 18 yoshli, maktab o‘qivchisi. Bitiruvchi.
Vampirlar dunyosi halokatga uchragan kuni u tug‘ilgan. Aynan o‘sha kuni dunyoda faqat 3 ta inson tug‘ilgan. Butun dunyo bo‘ylab Faqatgina 3 ta. Ikki ta og‘il bola va bitta qiz.

Mina judayam qiziquvchan. Do‘stlari ko‘p. Badiiy asarlar va tarix ishqibozi. Oilasi bor. Onasi bilan munosabatlari huddi dugonalardek. Otasi ularni tashlab ketgan. Har juma kuni Bobo va buvisi uyiga borib turadi.

Fanfic haqida qisqacha maʼlumot bera oldim deb o‘ylayman. Qiziqarli Fanfic. Fikringiz men uchun qiziq. Keyingi qismlarda ko‘rishguncha😘

Author: AESTERA

Menimcha hamma o‘ziga bu savolni bergan. Kimlardir shunchaki qiziqgan bo‘lsa, kimlardir bu savol ortidan borishgan.
- bu dunyoda bizdan (odamlardan) boshqa yana kimdirlar yashaydimi?! O‘zga sayyoraliklarmi? Yoki boshqa mavjudotlar...
Menimcha ha... Yana kimdir bor!

O‘sha kuni...
Mina buvisining uyidan qaytayotgan edi. Atrof qorong‘u, soat tungi 20:25 lar atrofi edi. Mina sekin odimlar bilan uyi tomon yurar edi. Ichida qandaydir g‘ashlik bor edi. Chunki atrof haddan tashqari jim. Hatto shamol tovushi eshitilmas edi. Muyulishga yetganda u kimgadir urilib ketdi. Uzun bo‘yli, haddan tashqari oq yuzli odam. U odamga o‘xshamasdi. Qizil ko‘zlari bor edi. Lekin Minani ko‘rishi bilan uning ko‘zlari g‘alati daraja qorayib ketdi. Mina buni sezmadi.
-Kechirasiz, janob. Men bexosdan...
Gapini oxirigacha yetkazmasdan yigit gapini bo‘ldi.
-Shh, hammasi joyida. Ataylab qilmaganingni ikkimiz ham bilamiz. Bu tasodif. Ajoyib tasodif!
ko‘z qisib qo‘ydi yigit.
Mina bir zum muzlab qoldi. Biroz qo‘rquv va hayajon aks etdi ichida. Haddan tashqari kelishgan yigit, u bilan yashirincha noz-karashma qilardi.

-H-ha.. Tasodif.. Men ketishim kerak. Yana bir bor uzr..
Mina tezda ketib qoldi. Yigitning g‘alati aurasiga judayam qiziqardi. Oddiy insonlar bunday bo‘lmasligini bilardi. U yugurib uyiga bordi. Xonasiga shoshilardi. Chunki u bilardiki o‘zi o‘qiyotgan kitoblarida shunday g‘alati jozibali odamlar haqida yozilgan edi. Aslida odamlar orasida yashavchi g‘ayrioddiy jonzotlar edi ular. Mina xonasiga kirdi va kitoblarini, qo‘lyozmalarini varaqlar boshladi. Kitobida oppoq, haddan tashqari kelishgan va sovuq aurali odamni topdi. Vampirlar! Ha, ha vampirlar. O‘ta go‘zal ammo sovuq va beshavqat mavjudotlar. Lekin ularning sevgisi abadiy va mutloq sodiqlik ramzi edi. Aynan Mina qidirayotgan savollarga javob. Endi u tinch yasholmasdi. O‘sha yigit qayta uchratish haqida o‘ylardi.

Ayni paytda yigit qon hididan uzoqlashish yana kimgadir ziyon yetkazmaslik uchun kurashardi. Qoni qaynar, jahli chiqardi. U ov qilishi kerak. Lekin u inson yeyolmaydi. Bu hozirgi kunda vampirlar uchun yangi qoida.
Bundan 18 yil avval. Aynan Kang Mina tug‘ilgan kuni ikki olam o‘rtasidagi to‘siq mutloq buzildi. Vampirlar va insonlar o‘rtasidagi to‘siq yo‘q bo‘ldi. Vampirlar dunyosi halokatga uchradi. Shuning uchun vampirlar insonlar orasida sezdirmasdan yashash uchun xavfsizlik choralarini ko‘rishdi. Tashqi ko‘rinishini biroz o‘zgartirishdi. Yangi qoidalar va yangi hayot paydo qilishdi. Ular abadiy yashaydi. Shuning bir joyda uzoq qolisholmasdi. Kimdir ulardan shubhalanishi mumkin. Ular boy va ko‘rkam. Dunyodagi eng boy kompaniyalar aynan ular- Vampirlar tomonidan boshqariladi. Har birining o‘zgacha 3 tadan qobilyati bor edi.

Yigit o‘rmonga telepartatsiya qildi. Kiyik ovladi. Biroz tinchlandi. 3 kun o‘sha o‘rmonda yashadi. Insonlardan, inson qonidan vaqtincha uzoqlashgan edi u.

Bazan shunday kunlar keladiki, hayotingni bir soniyada o‘zgartira oladi. Insonlar esa aynan o‘sha soniyadagi qarori uchun yoki afsuslanishadi yoki quvonishadi. Minaning hayotida ham aynan shunday kunlar yaqinlashayotgandi. U yana o‘z ko‘chasi bo‘ylab borarkan ortidan qadam tovushlari eshitildi. Avvaliga eʼtibor bermadi lekin aynan o‘sha burilishga yetganda uni ortidan kimdir ushladi...

-kechirasiz, yosh xonim. Mina biroz sakrab tushdi.

-ha? Yordam kerakmi?
-Ismingiz kerak?
-nima?
-meni eshitdingiz. Ismingizni so‘rayapman.
-Meni.. Meni ismim Mina. Choi Mina!
-chiroyli qiz uchun chiroyli ism, go‘zalim.
-go‘zalim?!
-albatta! Chunki seni hiding meni aqldan ozdiryapdi. Yigit oldinga qadam tashladi.

Mina ortga qadam tashladi. - N-nima qilyapsiz?
Taehyungning tabassumi kengaydi. Chunki qizning chiroyli duduqlanishi, yuzining qizargani va qonining tanasi bo‘ylab tez oqishidan zavqlanardi.
- Menga yoqqan ish bilan shug‘ullanyapman.
Mina uning gapiga tushunmadi. Chunki juda qo‘rqib ketgandi. Tanasi titrar, yuragi tez urardi.

Taehyung unga judayam yaqin keldi. Yuziga to‘g‘ri qarash uchun, ko‘z darajasiga egildi. - Meni tushunmayapsan, to‘g‘rimi?
Mina sekin bosh irg‘adi. Taehyung kuldi. Uning nafasi Minaning lablariga tegib, terisini qitiqladi. - Senga qiziqib qoldim. Qoningni hidi, meni aqldan ozdiryapdi. Aynan shu hid sababli 3 kun o‘sha lanati o‘rmonda, yashadim. Men bilan ketasanmi? Yoki o‘g‘irlab ketaymi?

Qiz karaxt bo‘ldi bo‘ldi. Terisida tuklar ham tikka turgani yaqqol bilinardi, huddi qo‘rqib ketgan mushukchadek.
- S-siz.. V-vampirmisiz?