"You are my biggest mistake..."

Men kimligimni bilasizmi? Albatta, bilasiz. Bu shaharda Kang Yejin ismini eshitmagan, mening oilam qanchalik qudratli ekanligini bilmaydigan odam yo'q. Yoshim 19 da.

Men uchun dunyo oddiy odamlar uchun bo'lganidan mutlaqo boshqacha. Pul va hokimiyat mening tug'ilganimdan beri hamrohim, mening o'yinchoqlarim. Otamning kompaniyalari, ko'chmas mulklari, xorijdagi bank hisoblari shunchalik ko'pki, men hatto ularning hammasini hisobini bilmayman. Menga kerak bo'lgan hamma narsa, istalgan istagim, bir soniyada muhayyo bo'ladi. Meni rad etish, menga qarshi chiqish yoki mening yo'limda turish, bu shunchaki o'z joniga qasd qilish bilan barobar.

Bu maktab ham mening bir o'yin maydoncham edi. Men bu yerga kelgan kundan boshlab, qoidalarni o'zim o'rnatdim. Direktor, o'qituvchilar, hammasi menga qarab nafas oladi. Men kirib kelganimda butun maktab sukunatga cho'madi, hamma yo'lni bo'shatadi, ko'zlarini erga qaratadi. Bu qo'rquv emas, bu mening qudratimga nisbatan hurmat va bo'ysunishdir. Men bu yerning qirolichasiman va bu qirolichalik men uchun juda maroqli edi. Har qanday yangi kelgan o'quvchi, har qanday mening qoidalarimga bo'ysunmagan ahmoq, butun maktab oldida xo'rlanishi, kamsitilishi, kalaka qilinishi shart edi. Bu mening ko'ngilochar tomosham, mening bu zerikarli maktab hayotimni qiziqarli qiladigan o'yinim edi. Men shafqatsizmanmi? Balki. Lekin dunyo shunday tuzilgan. Kuchlilar kuchsizlarni eydi, boylar kambag'allarni xo'rlaydi. Men shunchaki bu dunyo qonuniyatining eng yuqori pog'onasida turib, o'z o'rnimni himoya qilardim.

Bugun ham odatdagidek, dabdabali, qora tanli mashinamda maktab hovlisiga kirib keldim. Mashinaning orqa o'rindig'ida, eng so'nggi rusumdagi telefonimni ko'zdan kechirib, bugun qaysi "nishon"ni tanlash haqida o'ylardim. Mashina to'xtadi. Shaxsiy haydovchim, yoshi katta, har doim menga hurmat bilan munosabatda bo'ladigan inson, eshikni ochdi. Men sekin, o'z harakatlarimni boshqarib, qimmatbaho brend kiyimlarimda, baland poshnali tufliyimda mashinadan tushdim. Quyosh ko'zlarimni qamashtirdi, lekin men parvo qilmadim. Quyosh ham menga qarshi chiqa olmaydi. Atrofdagilar, go'yo sehrlangandek, menga joy bo'shatishdi. Men ularning yuzidagi qo'rquv va hayratni ko'rib, ichimdan mamnun bo'ldim. Bu mening dunyom, mening saltanatim.

Maktab binosiga kirdim. Koridorlar odamlar bilan to'la, lekin men kelayotganimni eshitgan har bir kishi, darhol devorga yopishib, menga yo'l beradi. Men ularga hatto qaramadim ham. Ular men uchun shunchaki fonga aylangan edi. Men o'zimning maxsus o'rindiqimga, eng orqadagi, hammani kuzatib o'tirish mumkin bo'lgan joyga bordim. Yonimda o'tirgan, mening soyamda yashaydigan ikki nafar "do'stlarim" — aslida ular men uchun shunchaki xizmatchilar — menga yordam berishga shoshilishdi. Sumkamni stolga qo'yishdi, darsliklarimni tayyorlashdi, menga qahva olib kelishdi. Men esa shunchaki telefonimga qarab, ularning xizmatlarini odatdagidek qabul qildim.

Sinf eshigi ochildi. Maktab direktori bir o'quvchini yetaklab kirdi. Bu bola... u mutlaqo g'alati edi. Yoshi 16 larda, juda tortinchoq, ko'zlarida qo'rquv, bo'yni egilgan. Uning kiyimlari oddiy, arzon matodan tikilgan, ko'zoynagi ham uning yuziga mos kelmasdi. U men uchun xuddi boshqa sayyoradan kelgan mavjudotdek tuyuldi. Direktor, ovozini titratib, uni tanishtirdi.

D: Bolalar, diqqat qilinglar. Bu Jeon Jungkook. U bugundan boshlab sizlar bilan birga o'qiydi. U o'zining ajoyib bilimi sababli 3 sinf yuqoriga o'tkazildi. Umid qilamanki, sizlar unga moslashishga yordam berasizlar.

Men direktorni eshitib, piching bilan kulib yubordim. Bilim? Bu maktabda bilim hech narsani hal qilmaydi. Bu yerda faqat kuch va boylik ustun. Jungkook esa bu narsalardan mutlaqo mahrum edi. U mening yangi o'yinchoqim, yangi nishonim. Uning ojizligi, uning qo'rqoqligi menga yoqib tushdi. Men tanaffus bo'lishini va uning barcha mag'rurligini erga topshirishni sabrsizlik bilan kutardim.

Jungkook direktor ko'rsatgan bo'sh joyga, mening ro'paramdagi stolga o'tirdi. U sumkasini sekin stolga qo'ydi, kitoblarini chiqardi, har bir harakati qo'rquv va tortinchoqlikni ko'rsatib turardi.

U ko'zini mendan olib qochishga harakat qildi, lekin men uni kuzatib o'tirardim. Uning bu ojiz holati meni yanada ko'proq zavqlantirdi. Men "do'stlarim"ga qarab, ko'zlarim bilan ularga ishora qildim. Tanaffusda hamma narsa boshlanadi.

Tanaffus qo'ng'irog'i chalindi. Sinfxonada hayajon kuchaydi. Hamma nimadir bo'lishini kutayotgan edi. Men sekin o'rnimdan turdim. Boshimni baland ko'tarib, mag'rurlik bilan Jungkookning stoli yoniga bordim. U sumkasini yig'ishtirayotgan edi, mening soyamsiz ustiga tushganini his qilib, harakati to'xtadi. U boshini ko'tarib, menga qaradi. Ko'zlarida qo'rquv yanada kuchaydi.

— Xo'sh, yangi bola

Men piching bilan, ovozimda hukmronlik ohangi bor edi.

— Bu maktabda kim qirolicha ekanligini, kimga ta'zim qilishing kerakligini aytishmadimi?

Jungkook bir soniya jim qoldi. Uning lablari titradi, qo'llari qaltiray boshladi.

Jk: Men... men bilmasdim

U titroq ovozda gapirdi.

Jk: Kechirasiz.

Men baland ovozda kulib yubordim. Bu kulgu sinfxonada aks-sado berdi. Hamma o'quvchilar menga qo'shilib kulishdi. Ular mening bu o'yinimni yaxshi bilishardi.

— Kechirasiz?

Men uning yoqasidan ushlab, o'zimga tortdim.

— Bu yerda oddiy kechirim o'tmaydi. Meni Kang Yejin deyishadi. Bu maktabdagi har bir o'quvchi menga xizmat qilishi, mening oyog'im ostida tizzalashing shart. Sen ham istisno emassan. Agar bu maktabda tinch o'qishni, hayoting do'zaxga aylanmasligini istasang, hozir butun sinf oldida oyoqlarimni o'pishing kerak.

Sinfda birdan sukunat cho'kdi. Hech kim mendan bunday talabni kutmagan edi. Ammo men uchun bu oddiy holat edi. Men uning mag'rurligini, uning o'ziga bo'lgan hurmatini yo'q qilmoqchi edim. Jungkook bir qadam ortga chekindi. Uning ko'zlarida qo'rquvdan tashqari, qandaydir g'alati iztirob va qarshilik ham bor edi.

Jk: Men buni qilmayman..

U past va titroq ovozda dedi. Men g'azabdan labimni tishladim. Hech kim menga bunday deb javob berishga jur'at etmagan edi. Uning bu qarshiligi, uning bu kuchi menga yoqmadi. Men uni yoqasidan ushlab, yerga otib yubordim. U polga yiqildi, sumkasi uning yoniga tushdi. Ichidagi kitoblar, qalamlar har tomonga sochilib ketdi.

— Nima deding?

Men uning ustida tik turib keyin egildim, uning sochlaridan ushlab yuzini o'zimga qaratdim.

— Sen kimligimni bilmaysan shekilli! Otam bitta gap bilan seni ham, butun oilangni ham ko'chada qoldira oladi! Menga qarshi chiqish — bu o'lim bilan barobar!

Men uning sochlarini yanada qattiqroq tortdim. Jungkookning ko'zlarida yosh qalqdi. U yig'lay boshladi. Uning ko'z yoshlari meni yanada ko'proq g'azablantirdi. Uning ojizligi, uning yig'isi menga qarshi qilingan harakatdek tuyuldi.

— Hozir hammaga tekin show qilamiz..

Men sinfdagilarga qaradim. Ovozim shafqatsiz edi.

— Sport zalga olib tushinglar buni!

Do'stlarim darhol uning ikkala qo'lidan ushlab, uni polga sudrab keta boshlashdi. U qarshilik ko'rsatishga harakat qildi, lekin uning kuchi yetmadi. U yig'lab, yordam so'rashga harakat qildi, lekin hech kim unga yordam bermadi. Hamma mening qudratimdan qo'rqardi. Men esa ularning ortidan mag'rurlik bilan odimlab ketdim. Bu yangi o'yinchoq meni yanada ko'proq zavqlantiradigan ko'rinadi.

Sport zalga yetib keldik. Butun maktab o'quvchilari voqea nima bilan tugashini ko'rish uchun zalga to'planishdi. Men minbar ustiga chiqib oyoqlarimni chalishtirib oldim va telefonimni ko'rib o'tirdim. Go'yo bu yerda bo'layotgan voqealar menga tegishli emasdek.

Jungkookni zal markaziga olib kelib tashlashdi. U yiqilganicha yerda yotardi, kiyimlari chang, sochlari to'zg'igan. Atrofdagilarning masxarali kulgilari, kamsituvchi gaplari uning quloqlariga chalinardi. Men uni ko'rib, ichimdan mamnun bo'ldim. Bu men istagan ko'rinish edi.

— Xo'sh, Jeon Jungkook

Men baland ovozda, hamma eshitishi uchun gapirdim

— Agar bu maktabda tinch o'qishni istasang, hozir butun maktab oldida oyoqlarimni o'pasan va men nima desam shuni qilasan. Agar rad etsang, hayoting shunchalik dahshatli bo'ladiki sen hatto maktabga kelishdan ham qo'rqib qolasan.

Jungkook boshini ko'tardi. Uning yuzida nafaqat qo'rqinch, balki qandaydir chuqur qarshilik ham bor edi. U ko'z yoshlarini tiya olmay yig'lashni davom ettirdi.

Jk: Men buni qilmayman

Juda past va titroq ovozda pichirladi

Jk: Akam bilsa... u sizlarni kechirmaydi...

Akam? Men yana baland ovozda kuldim. Uning bu gapi meni yanada ko'proq zavqlantirdi.

— Akang?

Men unga yaqinlashib dedim.

— Akang kim bo'libti? Oddiy bir ishchimi, yoki kambag'almi? Otam bir kunda akangni ham ko'chada qoldiradi! Meni qarshimda hech kim hech narsa qila olmaydi!

Men uning polda turgan qo'lini oyog'im bilan bosdim. U og'riqdan baqirib yubordi. Men uning ko'zlariga qarab, sovuqqonlik bilan dedim.

— Bu hali boshlanishi. Ertaga yana ko'rishamiz, o'yinchoq. Sen hali pushaymon bo'lasan.

Oʻsha yerdagi qizning qoʻlidagi bakalashkadagi suvni olib Jungkookning ustidan quyib yubordim. U suvga bo'kib, kamsitilgan holda yerda yotardi. Men esa uning ustidan kulib, guruhim bilan maktabdan chiqib ketdim. Bu mening navbatdagi g'olibligim edi. Ammo men o'sha paytda Jeon Jungkookning akasi kim ekanligini va qanday dahshatli xatoga yo'l qo'yganimni bilmasdim.

.

.

.

.

.

.

"What's wrong with me..?"

U ustimda yotgancha menga tikilib turardi. Koʻzlaridagi oʻt, qattiq qisilgan jagʻi va koʻksidagi tatuirovkalari yarim qorongʻuda juda yaqqol koʻrinardi. Yuragim koʻkragimni teshib chiqayotgandek tez urardi. Nafasim boʻgʻzimga tıqilib, nima qilishni, nima deyishni bilmay qoldim.

Uning issiq nafasi yuzimga urilardi. U barmogʻi bilan sochimni sekin qulogʻim ortiga oʻtkazdi. Barmoqlari boʻynimga tegib ketganida badanimga tok urilgandek titrab ketdim.

— J-janob Jeon... — dedim zoʻrgʻa ovozimni chiqarib. — Turing, iltimos...

U esa javob bermadi. Koʻzlarini lablarimdan uzmay, past ovozda pichirladi.

Jk: Nega bunchalik titrayapsan, Yoona? Men bilan qolishdan qoʻrqyapsanmi?

— Yoʻq... shunchaki... kimdir koʻrib qolsa nima boʻladi? — dedim koʻzlarimni olib qochishga harakat qilib.

Jk: Hamma uxlab yotibdi. — dedi u vazminlik bilan, lekin ovozidagi maʼno meni battar dovdiratib qoʻydi.

U sekin oʻrnidan turib, menga qoʻlini uzatdi. Men uning qaynoq kaftidan ushlab, oʻrnimdan turdim. Tungi koʻylagimni toʻgʻrilab, yerga qaragancha turardim. Yuzim issiq boʻlib yonib ketayotgandi.

— Uzr... men bilmasdan yiqilib tushdim. — dedim past ovozda.

Jungkook stol ustida turgan qadahini qoʻliga oldi-da, bir hoʻplab menga qaradi. Yuzida oʻsha har doimgi sirli, tushunarsiz jilmayish bor edi.

Jk: Shikastlanmadingmi? — soʻradi u.

— Yoʻq, hammasi joyida. Men... men xonamga chiqay.

Jk: Mayli, chiq. Lekin ertaga ishga kechikma, kotiba xonim. Ertaga muhim uchrashuvimiz bor. — dedi u va menga yana bir bor chuqur tikilib qoʻydi.

— Hop, xayrli tun.. — deb oshxonadan tezda chiqib ketdim.

Zinadan koʻtarilayotganimda ham yuragim urishi pasaymadi. Xonamga kirib, eshikni qulfladim va suyandim. Qoʻlim bilan lablarimni ushladim. Uning oʻsha daqiqadagi qarashi koʻz oldimdan ketmasdi. Nega u bunday qildi? Nega meni ushlab qoldi-yu, birdaniga oʻzgardi? U shunchaki qaynotam, men esa uning oʻgʻlining xotiniman. Lekin bu sodir boʻlayotgan narsalar mutlaqo normaga toʻgʻri kelmasdi.

Ertalab soat yettida uygʻondim. Yuz-qoʻlimni yuvib, ish kiyimlarimni kiyib pastga tushdim. Oshxonada faqat qaynonam bor edi. U meni koʻrib, darrov jilmaydi.

Jeon xonim: Voy, qizim barvaqt turibdingmi? Kel oʻtir nonushta qilib ol.

— Xayrli tong, oyijon. Yordamim kerakmasmi? — dedim yoniga borib.

Jeon xonim: Yoʻq, qizalogʻim, hamma narsa tayyor. Yeonjun hali uxlayapti, kechasi bilan qayerdadir yurib tundan oʻtib uyga keldi...

Qaynonam xoʻrsinib qoʻydi. Uning bu gapidan ichim yana muzlab ketdi. Yeonjun tuni bilan uyda boʻlmagan. Shartnomamiz boʻyicha u menga aralashmasligi kerak edi, lekin bu darajada beparvoligi baribir alam qilardi.

Shu payt dahlizdan oyoq tovushlari eshitildi. Jungkook qora kastyum shim kiyib, galstukini toʻgʻrilagancha oshxonaga kirdi. U juda kelishgan va savlatli koʻrinardi. Menga koʻzi tushishi bilan bir soniya toʻxtab qoldi, lekin darrov oʻzini qoʻlga olib, sovuqqonlik bilan jilmaydi.

Jk: Xayrli tong.

Jeon xonim: Xayrli tong, azizim. Oʻtir, choy ichgin.

Jk: Yoʻq, azizam, vaqt kam. Kompaniyada muhim uchrashuv bor. Yoona, tayyormisan?

— Ha, janob Jeon, tayyorman.. — dedim tezda sumkamni olib.

Jeon xonim: Hech boʻlmasa biror narsa yeb ketinglar..

Jk: Yoʻlda kofe ichamiz, xavotir olma.

U qaynonamning yuzidan oʻpib qoʻydida, menga qaradi.

Jk: Yur.

Biz mashinaga oʻtirdik. Kechagidagi vaziyatdan keyin ikkimiz ham sukut saqlardik. Men derazadan tashqariga qarardim, u esa rulni boshqarardi. Lekin mashina ichidagi havo asabiy va ogʻir edi.

Toʻsatdan Jungkook mashinani yoʻl chetidagi kafe yonida toʻxtatdi.

Jk: Qanaqa kofe ichasan?

— Menga farqi yoʻq... oddiy latte boʻlaveradi.

U mashinadan tushib, kafe tomonga ketdi. Bir ozdan keyin ikkita stakan bilan qaytib keldi va bittasini menga uzatdi. Stakanni olayotganimda barmoqlarimiz yana tegib ketdi. Ikkalamiz ham bir-birimizga qaradik. Uning koʻzlarida kechagidek oʻsha sirli va iliq nigoh bor edi.

Jk: Issiq ehtiyot boʻlib ich.

— Rahmat.. — dedim pichirlab.

Kompaniyaga yetib keldik. Kun juda tigʻiz oʻtdi. Tushdan keyin Jungkookning xonasiga muhim hamkorlar kelishi kerak edi. Men hujjatlarni tayyorlab, xonasiga kirdim.

— Janob Jeon, shartnomalar tayyor. Koʻrib chiqasizmi? — dedim hujjatlarni stoliga qoʻyib.

U stulida oʻtirgancha menga tikildi. Uning yuzida charchoq alomatlari bor edi. U koʻzoynagini yechib, stolga qoʻydi va chuqur xoʻrsindi.

Jk: Yonimga kel-chi.

Nega chaqirayotganini tushunmay, stolga yaqinlashdim.

— Biror narsa xato yozilibdimi?

Jk: Yoʻq, hammasi toʻgʻri. Shunchaki... charchadim.

U kutilmaganda qoʻlimdan ushlab, oʻziga tortdi. Men muvozanatni yoʻqotib, uning tizzasiga oʻtirib qoldim.

— J-janob Jeon! Nima qilyapsiz?! — deb choʻchib tushdim va turishga harakat qildim.

Lekin u belimdan qattiq ushlab, meni qoʻyib yubormadi. Uning yuzi boynimga shunchalik yaqin ediki, uning nafasini terimda his qilib turardim.

Jk: Bir daqiqa shunday tur. Faqat bir daqiqa... — dedi u boʻgʻiq ovozda. Uning ovozida shunday bir yolvorish va ichki ogʻriq bor ediki, men beixtiyor qotib qoldim.

— Buni qilmasligimiz kerak... siz qaynotamsiz, men esa Yeonjunning xotiniman... — dedim titroq ovozda.

Jk: Yeonjun seni sevmaydi, Yoona. U seni baholamaydi. Buni oʻzing ham bilasan-ku, toʻgʻrimi?

U boshini koʻtarib, toʻppa-toʻgʻri koʻzlarimga qaradi.

Jk: U senga loyiq emas.

Uning bu gaplari yuragimga oʻqdek qadaldi. Chunki bu haqiqat edi. Yeonjun uchun men shunchaki shartnoma va ortiqcha yuk edim.

— Baribir... bu notoʻgʻri..

Uning koʻkragidan itardim. Bu safar u meni ushlab qolmadi va men oʻrnimdan turdim.

U menga uzoq tikilib turdi-da, sekin dedi.

Jk: Toʻgʻri yoki notoʻgʻriligini vaqt koʻrsatadi. Hozircha esa borib mehmonlarni kutib ol.

Xonadan chiqayotganimda oyoqlarim qaltirardi. Eshikni yopib, devorga suyandim. Yuragim goʻyo koʻkragimdan otilib chiqayotgandek urardi. Bu nima oʻzi? Jungkook mening hayotimga, tuygʻularimga asta-sekin, sezdirmay kirib kelayotgan edi. Va eng qoʻrqinchlisi — men buni toʻxtatishni xohlayapmanmi-yoʻqmi, oʻzim ham bilmasdim...

.

.

.

.

.

.

Bu safar Jungkook meni oʻz xonasiga olib kirdi. Jimgina yerga qarab turardim. U kelib ohista yelkamga qoʻlini qoʻydi.

Jk: Onamdan xafa boʻlma. Shunchaki ular ham avvalgi xotinimni juda sevar edi. Men kabi unita olishmayapdi.

Unga qaradim.

— Bilaman.. men ham onam oʻlganidan keyin hozirgacha oʻzimga kela olmayman. Huddi dunyoyim boʻshliqqa aylangandek boʻlib qoladi. Shunga xafa boʻlmayman. Ularga yoqishga ham harakat qilmayman. Men bu yerda mehmonman va muammolarim hal boʻlsa albatta ketaman. Sizga esa kattakon rahmat. Hammasi uchun

Jungkook bir oz tabassum qildi.

Jk: Muammo emas. Bemalol nima kerak boʻlsa yordam soʻrashing mumkin. U shunday deb shikafi tomon burildi va kiyimlarini olib hammomga ketdi. Uning xonasida oʻtirar ekanman bir oz oʻyga choʻmdim. Xona xuddi egasining ichki dunyosiga oʻxshardi. Tartibli, minimalist, lekin qandaydir sovuq va chuqur qaygʻuga burkangan. Har bir buyumda, hatto havosida ham oʻtmishning, oʻsha u unutishga urinayotgan, lekin unutolmayotgan ayolning qaysidir maʼnoda izi borligini sezish qiyin emasdi.

"Eski xotinini unita olmayapti..."

Xoʻrsinib oldim va karavot chetiga ohista oʻtirdim. Mening taqdirim ham, uniki ham bir-biriga shunchalar oʻxshash va shunchalar chalkash edi. Ikkalamiz ham oʻz yaqinimizni yoʻqotganmiz, ikkalamizning ham ichimizda toʻldirib boʻlmas boʻshliq bor. U mening bu uydagi oʻrnim va holatimni tushungani, eng muhimi vaziyatni toʻgʻri qabul qilgani qalbimdagi taranglikni bir oz boʻshatgandi.

Bir necha daqiqadan soʻng hammom eshigi ochilib, undan suv tomchilari sochini hoʻllab turgan Jungkook chiqdi. U ustiga kiyimsiz va qulay shim kiyib olgandi.

Sochlarini sochiq bilan quritayotib menga qaradida nigohi karavotda oʻtirganimga tushdi.

Jk: Hali ham shu yerdamisan?

Ovozida iliqlik bilan gapirdi.

Jk: Men seni oʻz xonangga oʻtib ketding deb oʻylagandim.

Nigohimni yerga unga qaratib tezda oʻrnimdan turdim.

— Ha... hozir ketayotgandim. Shunchaki... bir oz oʻylanib qolibman.

Jungkook sochiqni stol ustiga qoʻydida, menga bir oz yaqinroq keldi. Uning nigohida qandaydir tushunish va hatto bir oz hamdardlik bor edi.

Jk: Oʻzingni bu yerda mehmondek his qilishingni xohlamayman. Mayli, vaqtincha boʻlsa ham, oʻzingni xavfsiz his qilishing yetarli.

Uning bu gaplari yuragimning qaʼridagi muzlagan bir nimani eritib yuborgandek boʻldi. Unga asta bosh irgʻadim.

— Rahmat... Men unda xonamga oʻtay. Xayrli tun.

Jk: Xayrli tun..

U yana oʻsha mayin tabassumi bilan gapirdi.

Xonadan chiqib, eshikni sekin yopdim. Yoʻlakda ketar ekanman, koʻksimdagi ogʻirlik bir oz yengillashganini his qildim. U mening muammolarimni hal qilib bera olmas ehtimol, lekin bu uyda meni tushunadigan kamida bir kishi borligi tinchlantirardi.

Ammo orqamdan ovoz eshitilib qoldi. Ortimga qaraganimda Jungkook.

Jk: Ha esimdan chiqibdi. Ertaga biznes safariga ketyapman. Men bilan borasan degan umiddaman.

Tabassum qildim va bosh irgʻadim.

— Hop..

U ham bosh irgʻab xonasiga kirib ketdi. U soʻrayotganida qanchalik uyalib ketganini koʻrish mumkin edi. Men xonamga borib tayyorgarlik koʻrdim. Toʻgʻrisi hayajonlanib ketgandim.

Boshqa joydagi voqea

Suga office xonasida oʻylanib oʻtirar ekan xonaga Anastasia kirib keldi. U Sugaga tabassum qildi.

A: Suga.. uy judayam chiroyli va katta ekan.. lekin nega bizning rasmlarimiz uyda yoʻq.

Suga Anastasiaga qarab yumshoq ohangda gapirdi.

S: Shunchaki seni oʻldi deb eshitganimdan keyin hamma rasmlarni tashlab yuborishga majbur boʻlgan edim.

Yolgʻon. U yana unga yolgʻon gapirdi. Ammo buni yolgʻonligini Anastasia qayerdan ham bilardi. U shunchaki tabassum qilib Sugaga ishonch bilan qaradi.

A: Axa.. yaxshi..

U shunday deb yana xonaga qaradi. Suga esa uning qoʻlidan ushlab tizzasiga yumshoq tortdi.

S: Kelchi..

S: Ana endi oʻz joyingdasan.

Anastasia kuldi va uning yelkasiga ohista urdi.

A: Uyatsiz boʻlma.

Suga jilmaydi.

S: Hop.. lekin vaʼda bermayman~

.

.

.

.

.

.

"YOU'RE MINE, JEON JUNGKOOK!"

Undan jiddiy nigohimni uzmas ekanman u ham menga tikilardi. U qurolimni olib orqa choʻntak yani boshqa qurollari yoniga qoʻshdi. Men esa shunchaki unga tikilardim.

Jk: Sizni tergovga olib borishim kerak.

Minji hayron boʻldi va tezda Jungkookka yolvora boshladi.

M: J-janob.. iltimos tentak dugonamni kechiring. U bu ishni boshqa qilmaydi.

Jungkook Minjiga keyin esa menga qaradi.

Jk: Mayli. Qiz bola boʻlgani uchun indamadim. Ammo keyingi safar qamoqqa ketadi.

U shunday deb menga qaradi va keyin ketdi. U ketar ekan uni atrofidagi harbiylar kulib uni masxara qilardi. Ammo jin ursin uning yuzidagi oʻsha lanati jiddiylik ketmas edi. Minji ikki yelkamdan ushlab meni oʻziga qaratdi.

M: Boshqa bunday qilma. Keyingi safar u osonlikcha qoʻyvormaydi.

Jilmaydim: Qoʻyvormasin...

Minji koʻzlarini aylantirib meni mashinam tomon yetaklay boshladi. U bilan birga ketat ekanman hali ham ortimga qarab qarab qoʻydim.

Mashinaga oʻtirganimizda men old oʻrindiqqa oʻtirdim. Minji haydovchi oʻrindiqiga oʻtirar ekan menga qovoq chimirdi.

M: Mashinani men haydamasam sendek 7- osmonda uchgan axmoq meni toʻppa toʻgʻri oʻlimga yetaklaydi.

Shunday deya mashinani boshqara ketdi. Yoʻlda ketayotganimizda miyyam bitta joyda edi. U ham boʻlsa Jungkook. Uni qanday oʻzimga sevdirishni oʻylar edim. U meniki boʻlishi kerak. Hattoki u uchun oʻldirish kerak boʻlsa hozir hammasiga tayyor edim. Boshimni oʻrindiqqa suyab mashina derazasidan tashqariga qarab jim ketardim. Minji esa jiddiylik va xushyorlik bilan mashinani haydardi.

— Odam oʻldirsa nechi yilga qamaladi?

Toʻsatdan bergan savolimga Minjining koʻzlari kattalashdi.

M: Aqldan ozadigan savollar berma. Albatta 10 yildan ziyod.

— Agar boshqa yengil jinoyat qilsachi?

M: Bilmadim. Uzogʻi 15 yoki 20 sutka bersa kerak agar bu jinoyat haqiqatdan ham yengil boʻlsa.

Unga qaradim.

— Menga yordam ber.

Minji gapirishimdan oldin tezda bosh chayqadi.

M: Hech qachon! Buni hayolingga ham keltirma!

Bir oz kuldim.

— Unda oʻzim qilaman.

M: Nima qilasan?

— Oxirida koʻrasan.

U bir tomondan havotir va bir tomondan havsalasi pir boʻlgan boʻlib jim ketardi.

Kafega keldik. Bitta joyga oʻtirdik va qahva buyurtma qildik. Minjining yigiti Taehyung qoʻngʻiroq qildi. Ikki sevishgan gapalashayotgan paytdan foydalanib mashinamni kalitini olib tezda u yerdan chiqib ketdim.

Mashinam tomon tez borar ekanman tezda oʻtirib haydab ketdim. Mashinani toʻgʻri uning idora boʻlimiga haydab bordim.

U yerga yetib kelganimda esa harbiylar taʼzim qildi. Ularga etibor bermay ichkariga kirdim. Qabul boʻlimida esa bir harbiy yozib roʻyxatga olib turardi. U meni koʻrib hayron boʻlib toʻxtatdi.

X: Hoy xonim! Qayerga?

— Jeon Jungkook yoniga!

X: Uchrashuv belgilanganmi?

Unga qaradim.

— Boʻlmasa nima qilasan?

U qovoq chimirdi.

X: Bu yer katta xolez uyimas istaganingizcha kirib chiqadigan. Qani tez chiqib keting.

Uning qarshisidan jilmadim.

— Ketmayman. Chunki..

X: Nima chunki?

Oʻylanib qoldim va Jungkook bilan uchrashishga bahona qidira boshladim.

— Men.. men jinoyat sodir qilganman.

Xodim hayron boʻldi.

X: Nima jinoyat?!

— Odamga qasddan shikast yetkazdim...

U odam menga hayron boʻlib qaradi.

X: Ahmm.. ammo u odam qani? Odatda shikoyatdan keyin xibsga olish ishlari boʻlar edi.

— U berolmas ekan. Mana oʻzim keldimku. Qani boʻling meni xibsga oling!

Xodim hali ham hayron edi.

X: Esingiz joyidami?! Siz oʻzingizni kimga topshirayotganingizni bilmayapsiz. Biz palitsiyamiz! Oʻyingoh egalari emas.

— Jinoyatchi oldingizga oʻzi kelsayu siz bosh tortyapsizmi?

Shu payt ularning boshligʻi kelib qoldi.

B: Nima boʻlyapdi bu yerda?

X: Bu yerda bitta qiz axmoqona gaplar gapiryapdi. Aytishicha u bir odamga shikast yetkazibdi lekin oʻzining ustidan oʻzi shikoyat qilyapdi.

Boshliq menga qaraganida yuzimda hech qanday emotsiya oʻzgarmadi.

B: Shu rostmi?

Bosh irgʻadim: Ha..

B: Unda uni tergov xonasiga olib kiring. Jeon Jungkook uni soʻroq qiladi.

Xursand boʻlib ketdim va tezda bosh irgʻab tabassum qildim.

— Raxmat..

Men huddi bu yerlarni biladigandek oldinlab oʻzim ketar ekanman boshliq bilan xodim hayron turishar edi.

B: Odam qamalayotganiga yoki soʻroq qilinayotganiga bunchalik xursand boʻlganini birinchi marta koʻrishim.

X: Men ham.. lekin janob Jeon unga dars berib qoʻyadi.

Men esa yoʻlak boʻylab yurarkanman tergov xonasi oldida toʻxtadim va eshikni taqillatdim. Eshik ochilib Jungkook turardi.

Jk: Siz? Bugunning oʻzida ikkinchi marta koʻrishim.

Ohista kuldim va jilmaydim.

— Bilaman. Lekin menga yoqyapdi.

Jungkook qoshini koʻtarib jilmaydi.

Jk: Oʻzi bu yerda nima qilyapsiz?

Unga yaqinroq egildim.

— Meni oʻzing bilan qamashingni istayman

U hayron boʻlib menga qarab qoldi. Men esa jilmayib koʻzlarimni undan uzmadim.

.

.

.

.

.

.

"You are my whole world.."

.

.

.

Katta hashamatli villa yotoqxonasida koʻzimni ochar ekanman yolgʻizligimni sezdim. Eng uyatlisi yalangʻochman🫣 Katta tushakda yolgʻiz va yalangʻoch. Hattoki ustimga oddiy sochiq ham yopilmagan.

Jin ursin. Tushak judayam tartibsiz. Qizlik parda ham teshilganligi uchun tushak bir oz noqulay koʻrinishda edi.

Oʻtirishga harakat qildim ammo belim ogʻridi va ingrab tushakka yotdim. Keyin eshik ochilib Jungkook kirib keldi. Qoʻlida patnis va patnis ustida nonushta. Egnida esa hech narsa yuq. Shunchaki pastida shim kiygan xolos. Tushakka yaqin kelib oʻtirdi va patnisdagi nonushtani tungi stol ustiga qoʻydi. Menga qarab jilmaydi.

Jk: Axvoling yaxshimi?

Qoshlarimni koʻtardim. Bu hozirgi ahvoldaligimni hisobga olsak eng betayin savol edi. Qanday qilib bir tunni oʻtkazgandan keyin axvolim yaxshi boʻlishi mumkin?! Unga ishonmagandek qaradim.

— Hazllashyapsanmi?

U bir oz kuldi.

Jk: Yoʻq. Shunchaki axvolingga qiziqdim. Rostdan ham qayeringdir ogʻriyaptimi?

Men ham shu savolni kutgandek nolishni boshladim.

— Bitta oyogʻim ogʻriyapti va hattoki ikkinchisini sezmayapman. Qoʻlim koʻkargan bittasi esa umuman qimirlamayapdi. Boʻynimni ham egiltirolmayapman. Koʻzlarim charchagan. Ogʻzimni katta ocholmayapman. Tomogʻim esa ogʻriyapti. Ostimni aytmasam ham boʻladi chunki yonyapdi. Belim—

U gapimni boʻlib kuldi.

Jk: Hoy, sogʻ joying bormi deb soʻrashim kerak ekan. Mayli unda doktor chaqiraman.

Koʻzlarim kattalashdi.

— Yoʻq! Doktor chaqirsang men unga hamma narsani aytishga majbur boʻlaman va u ostimni tekshirib koʻrsachi?

U menga yaqin egildi.

Jk: Men ruxsat berar ekanmanmi?

Uning pichirlashiga yuragim urib ketdi. Oʻzingni bos Yoona. Ammo qila olmayapman. Unga qaraganimda lablarimiz tegishiga ozgina qolgandi.

— Doktor boʻlganidan keyin ruxsat soʻramasachi?

Ohista javoban savol berdim. U jilmaydi.

Jk: Unda oʻzim doktoring boʻlaman. Chunki aytganingdek doktor boʻlganidan keyin ruxsat soʻramaydi, shunday emasmi?

Hayron boʻldim va gapirmoqchi edim ammo u imkon bermay lablarimga yopishib ketdi.

Unga javob berishga ulgurmas edim. U allaqachon boʻsani qoʻpollashtirgan edi. Tili huddi cocki kabi ogʻzimga kirib chiqib oʻynardi. Behos nola qilib yubordim. U boʻsadan uzilib menga qaradi va boʻynimga egildi. U tishlab oʻpar edi. Men esa jilmayib koʻzlarimni yumdim. Jin ursin bu yoqimli edi.

Jk: Qattiqlashdim...

— Men esa namman...

U jilmaydi.

Jk: Xoʻsh? ~

Unga qaradim.

— Yoʻq. Tanam ogʻriyapti.

Jungkook ingrab boshini koʻtardi.

Jk: Nega? Axir mening tanam butun va seni xohlayapdi.

— Men esa yoʻq deyapman.

Shunday deb undan uzoqlashib sekingina tushakka oʻtirdim. U esa ortimda edi va boʻynimga egilib chuqur nafas oldi.

Jk: Mayli unda bir necha kun muhlat beraman. Keyin baqirib yigʻlasang meni toʻxtata olmaysan.

Unga hayron boʻlib qaradim.

— Huh? Men qachon yigʻlab baqirdim?

Jk: Kecha baqirdingku.

— Zarrachadek ovozim eshitilgani yoʻq. Yolgʻon gapirmang.

Jungkook kuldi.

Jk: Oo rostdanmi? ~

Flashback

— Ahhh, Jungkook.. yetar bas qil. Olib tashla!

Jungkook etibor bermay qattiq ritmda qilishda davom etardi.

Jk: Yoʻq sevgilim. Yana ozgina chida

— Yoʻq chiday olmayapman.. jin ursin.. nima balo bu?! Hozir ogʻzimdan chiqib ketadigandek

Jungkook harakatlantirarkan kuldi.

Jk: Unchalik uzun emasku. Undan keyin bunchalik ogʻriq beradi deb oʻylamayman. Men judayam muloyimman.

Koʻzlarim orqaga aylanib ketardi

— Yumshoq boʻlganing shu boʻlsa qattiqi qanday boʻlar ekan?!

Comeback

Unga yuzim qizargan holda qaradim.

— Baribir.. men haqman.

U kulib yubordi. Bu rostdan ham chiqqan kulgi edi.

Jk: A yoʻgʻe? Ha mayli. Isbotlamoqchi edimu lkn hozirgi axvolingda tegolmas ekanligimni tushundim.

Uning koʻksiga urdim va oʻrnimdan ehtiyotkorlik bilan turdim.

— Dushga boraman

U ham oʻrnidan turdi.

Jk: Men ham boraman.

Koʻzlarim kattalashdi.

— Yoʻq! Oʻzim boraman!

Shunday deya tez yugurib vannaga ketdim. U kulib bosh chayqadi.

Jk: Yosh bolacha..

Men hammomga kirib eshikni qulflaganimda yuragim juda tez urganini his qildim. Jin ursin lanati meni bu yigit aqldan ozdiryapdi.

Ayni paytda Jungkookka qoʻngʻiroq boʻldi.

Jk: Eshitaman?

U javob berganda va boshqa tomondagi qoʻngʻiroq egasning ovozidan uning yuzi jaxldan oʻzgarib ketdi. Qoshlar bir biriga uyildi.

Jk: Hozir emas. Hozir boʻlajak xotinim bilan vaqt oʻtkazyapman. 2 kundan keyin koreyaga qaytaman. Ungacha kompaniyamga qoʻlingni tekkizsang seni tiriklayin koʻmaman!

.

.

.

.

.

.

𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇: 𝑨𝒏𝒂𝒔𝒕𝒂𝒔𝒊𝒂

"Bringing the world to its knees. Done. To make everyone beg you. Done. Setting the world on fire. Done. Just love me once..."

Hayotingiz juda baxtli hodisalarga boy boʻlishi yoki umuman baxtsiz boʻlishi mumkin. Hammaning yonida qoʻllab quvvatlaydigan ota onasi yoki yerga uradigan ota onasi boʻlishi mumkin. Hammaning eng yaqin doʻstlari yoki ortidan pichoq sanchadigan doʻstlari boʻlishi mumkin. Hammaning yonida uning hayotini doʻzaxga aylantiradigan dushmani yoki uni shunchaki yonishini kuzatidan dushmani boʻlishi mumkin.

Ammo..

Kimningdir hayotida uning dorisi boʻlganmisiz? Uning havosi, uning dorisi mutloq qilib aytganda uning psixologik obsessioni boʻlganmisiz? Boʻlmang.. boʻlmang. Shunchaki hammadan qoching. Hech kimga kelmang. Keting va hech kimning eʼtiborini tortmang. Menga oʻxshab xato qilmang.

Men sizga oʻz xatoyimni boshidan aytib beraman...

Ismim Kang Yoona. Yoshim 23 da.

Oilada 2 ta farzandmiz. Men va ukam Kang Hyunsok. Otam yoshligimda men, onamni va ukamni tashlab unga pul beradigan boyvachcha ayolga ketgan. Ukam oʻshanda 3 yosh edi. Men esa 10 yosh. Hammasini koʻrgandim. Otam ketishidan oldin onamga aytgan zaharxanda gaplari hali ham qulogʻim ostida jaranglab turardi.

"Senda nima bor?!" "Seni sevmayman!" "Senga faqat bu dunyoda ersiz qolmasliging uchun uylanganman!" "Sen kimsan oʻzi. Men aytaymi? Sen hech kimsan! Oʻsha ayolni oldida zarracha ham qadring yoʻq!" "Senga uylangan kunimga ming lanat!"

Otamdan nafratlanaman! U onamni yurak xurujiga olib kelgan. Onam oʻsha erkakning dastidan va bizni boshqa oʻgay otaga qolmasligimiz uchun 13 yil umrini bizga sarfladi. Bu achinarli. Juda achinarli. Shuning uchun men onamni yaxshi hayot kechirishi uchun bor kuchim bilan oʻqib oʻzim istagan dizaynerlik universitetiga oʻqishga kirdim. Meni yaxshi oʻqiganim va ishlaganim uchun ham dizayner ham model qilib saylashdi.

Mening dugonam bor. Ismi Shin Ryujin. Uning ham yoshi 23 da. Biz birga oʻqiymiz va ishlaymiz.

U ham model ammo dizayner emas. U koʻpincha juftlik liboslarda koʻrinish beradi. Yani kelishgan yigitlar bilan albatta. Unga bu yoqadi. Oʻzi ham chiroyli boʻlgani uchun unga koʻpchilik munosabatlarni taklif qiladi. U esa rozi boʻladi. Tez oʻtmay ularning sevgisi yakunlanadi va menga yigʻlab keladi🤦🏻‍♀️

Men esa umuman teskarisiman. Yani menga ham munosabatlarni taklif qilishsa men toʻgʻri rad etaman. Yigitlar esa orqamdan gap tarqatadi yoki yana nimadir boʻladi. Shunga men oʻzimga oʻzim qasam ichganman. Hayotimga bir haqiqiy erkak bostirib kirmagunicha hech kimga imkon bermayman.

Boshqa joydagi voqea

Janob Jeon: Qachon uylanasan, axmoq?! Yoshing allaqachon 30 dan oshdi!

Jungkook hayron boʻlib otasiga qaradi.

Jk: Yo xudoyim, dada. Endigina 28 ga kirdim. Hali yosh oʻgʻlingizga nega bunday mavzuni ochyapsiz?

Jungkookning onasi ham xoʻrsinib eriga qaradi.

Jeon xonim: Azizim, uni qiynamang! U hali bola.

Janob Jeon koʻzlarini yumdi va ogʻir xoʻrsindi.

Janob Jeon: Ey xudo, qanaqasiga 30 ga kirgan bolangni yosh deyapsan?!

Jk: 28!

Janob Jeon: Nima qilibdi? 2 yildan keyin 30 ga kirasan! Sen qatorilarni allaqachon 2 yoki 3 ta bolasi bor. Sen esa tungi klub boʻylab yurganing yurgan! Qachon esing kiradi sen axmoqni?! Tungi klubdan nima foyda? Oʻsha foxishalaring senga nima bera oladi?

Jungkook boshini orqaga tashlab jilmaydi. Koʻzlarini yumar ekan hammasini eslab nafassiz kuldi.

Jk: Ularmi? Ular menga hamma narsa beryapdi. Siz esa tasavvur qila olmaysiz.

Jungkookning otasi Jungkookni yelkasiga urdi.

Janob Jeon: Chiq yoʻqol, uyatsiz. Ota onangni yonidayam shunday deysanmi? Beting qursin!

Jungkook kulib u yerdan chiqar ekan eshik yonida toʻxtadi.

Jk: Boʻlajak xotinimni oʻzim topaman. Uni topgan kunimda esa toʻyni shu kuni ertasi qilamiz. Mana koʻrasiz bolani ham tezlashtirib sizni nabiralar bilan koʻmib tashlayman.

Onasi xursand boʻlib tabassum qildi.

Jeon xonim: Iloyim shunday boʻlsin.

Janob Jeon: Ha ha koʻramiz. Sening taqdiringdagi qizga rahmim kelyapdi.

Jungkook kulib xonada chiqib ketdi. Uydan chiqar ekan qora jaketini kiydi. Uy hovlisida uni doʻsti Taehyung kutib turardi. Jungkookni koʻrib mototsikldan tushdi va u tomon keldi.

Tae: Vanihoyat erkatoy shahzodamiz uyidan chiqdi. Men hozirgina yordamga kirsammikan deb oʻylanib oʻtirgan edim.

Jungkook koʻzlarini aylantirdi.

Jk: Ha judayam kulgili. Ketdik klubga. Uydan zerikdim.

Taehyung kulib mototsiklga oʻtirdi va shlem taqdi. Jungkook ham mototsiklga oʻtirib shlemini taqdi va Taehyungga qaradi.

Jk: Tungi klubgacha poyga oʻynaymiz!

Taehyung bosh irgʻadi va kutmay bor tezlik bilan haydab ketdi. Jungkook ichida uni qargʻab qoldi va u ham ortidan haydab ketdi. Ular yoʻlda hech kimga yoʻl bermay tezlikni oshirib ketardi.

Bu vaqtda esa men va Ryujin kvartiramizga qaytardik.

Ryu: Bugun ishonmaysan nima boʻlganiga!

Koʻzlarimni aylantirdim.

— Yana kim bilan munosabat boshlading.

U lablarini burib menga qaradi.

Ryu: Nima? Faqat senga nimadir aytmoqchi boʻlsam meni yangi yigit topdi deb oʻylaysanmi?

Ohista kuldim.

— Chunki sen rostdan ham shunaqasan. Seni aytmoqchi boʻlgan yangiliklaring hammasi bir xil.

Biz chorrahaga kelgandik va yashil chiroq yonganida yurmoqchi edik ammo uzoqdan bor tezlik bilan kelayotgan ikkita mototsiklni koʻrib hayron boʻldik. Men esa joyimda toʻxtab qoldim. Ryujin tezda chetga chiqdi ammo meni oʻzi bilan olib oʻtish esidan chiqdi.

Men bunday narsalardan qoʻrqaman yani menda yoshligimdan "fonofobiya" va "amaksofobiya" bor. Yani baland tovush va avtohalokatlardan qoʻrqish fobiyalarim sabab koʻchada yurishda ayniqsa chorrahada yurishda ehtiyot boʻlaman. Lekin hozir kelayotgan ikkita mototsikl juda shovqinli edi. Bittasi boshqa yoʻl tomon yurib burilib toʻxtadi ammo boshqasi menga urilmaslik uchun butunlay burilgan edi ammo oʻzi daraxtga urildi.

Qoʻrqqan edim. Yuragim qinidan chiqadigan darajada qattiq urardi. Ryujin tezda yonimga keldi va yuzimdan ushladi.

Ryu: Yoona! Yoona! Meni eshityapsanmi?! Qoʻrqma!

Ryujin boshqa mototsikldagi erkak tomon jaxl bilan borib shlemi boʻlishiga qaramay boshiga sumkasi bilan urdi. Erkakning boshi egilib qoldi va shlemini yechin Ryujinga qaradi.

Tae: Hoy! Menda qasding bormi?

Ryujin uni itarib yubordi.

Ryu: Senlar uchun mashina yoʻli katta xolangni uyimi?! Bir odamni umriga zomin boʻlardilaring!

Taehyung Ryujinga qarab hayron boʻlib kuldi.

Tae: Sen kimsan oʻzi? Menga bunday gapirishga qanday hadding sigʻdi?

Ryujin koʻrsatgich barmogʻi bilan unga tahdid qildi.

Ryu: Oʻchir ovozingni. Senlarni bunday tezlikda haydaganlaring uchun palitsiyaga arz qilaman.

Ayni paytda men oʻsha daraxtga urilgan inson tomon borardim. Uni yerda jim yotganini koʻrib qoʻrqdim. Uni oʻldi deb oʻyladim. Yelkasiga teginmoqchi boʻlib qoʻl choʻzgandim toʻsatdan bilagimni ushlab oldi. Qoʻrqib orqaga tislandim ammo u bilagimni qoʻyib yubormadi.

— Hoy.. kimsan?!

U yerda yotgan holatda shlem oynasini ochib menga qaradi. Uning koʻzlari meni deyarli oʻziga tortgandi. Ha faqat uning koʻzlari koʻrinib turardi va bu menga huddiki yulduzlarni jonli, yaqin koʻrayotganimdek edi.

Jk: Menga yordam berasanmi yoki shunday qolamizmi?

Hayron boʻldim va tezda bosh irgʻadim. Uning qoʻlidan ushlab turgʻizishga yordam berdim. U ingranib bazur oʻtirdi.

Jk: Ahh.. jin ursin. Menimcha belimni sezmayapman.

— Yomon ogʻriyaptimi?

Jk: Yoʻq, juda muloyim.

Uning kinoyali ohangiga qovoq chimirdim.

— Men nima qildim? Oʻzingizku piyodalar uchun chiroq yonganda ham toʻxtamagan.

Jungkook gapirmoqchi edi ammo gapini boʻldim.

— Oʻzingizni oqlashga urinmang. Men sizni politsiyaga topshirishim mumkin edi ammo men bunday qilmadim.

Jungkook menga qarar ekan bir oz jilmaydi.

Jk: Ha sen bu ishni qilishga juda yoshlik qilasan. Agar shunday qilsang yerni tagidan boʻlsa ham seni topib olib qilgan ishing uchun pushaymon qildirardim.

Oʻrnimdan turdim.

— Afsuski men sizga oʻzimni osonlikcha topshiradigan bitchlardan emasman. Hayr, boy bolacha~

U bu gapdan ham hayron ham jaxli chiqdi chunki uni hayoti davomida hech kim bunday chaqirmagan.

.

.

.

.

.

.

"You are my hell and I want to burn in your fire.."

𝗢𝗴𝗼𝗵𝗹𝗮𝗻𝘁𝗶𝗿𝗶𝘀𝗵: 𝗨𝘀𝗵𝗯𝘂 𝗳𝗮𝗻𝗳𝗶𝗰𝗱𝗮 𝗼𝗰𝗵𝗶𝗾 𝘃𝗮 𝗲𝗿𝗼𝘁𝗶𝗸 𝘀𝗮𝗵𝗻𝗮𝗹𝗮𝗿 𝗼𝗰𝗵𝗶𝗾 𝘆𝗼𝘇𝗶𝗹𝗴𝗮𝗻. 𝗬𝗼𝗾𝗺𝗮𝘀𝗮 𝗼ʻ𝗾𝗶𝗺𝗮𝗻𝗴. 𝗕𝗶𝘇 𝘀𝗶𝘇𝗻𝗶 𝗺𝗮𝗷𝗯𝘂𝗿𝗹𝗮𝗺𝗮𝘆𝗺𝗶𝘇!

Toshdek qattiq uyqudan koʻzimni ochganimda, xonamga quyosh nuri allaqachon tushib boʻlgan edi. Telefonimning ekraniga qaradimu yuragim orqaga tortib ketdi.

— Voy oʻlmasam! Soat sakkiz boʻlibdi!

Shoshilib oʻrnimdan turdim. Bugun universitetdagi birinchi kunim! Shuncha yil orzu qilib, zoʻrgʻa kirgan joyimga birinchi kundanoq kechikib borsam, haligi qattiqqoʻl direktor xonim meni tiriklayin koʻmib tashlashi aniq edi. Shoshilinchda shkafni ochib eng yaxshi koʻrgan kiyimlarimni kiydim sochlarimni shartta tartibga keltirib, pastga otildim.

Qogʻozlarim solingan papkani bagʻrimga bosgancha oshxonaga yugurib kirsam, onam stol ustiga issiq qahva qoʻyayotgan ekan.

— Yoona, sekinroq, shoshma! Bir oʻtirib choy ichib ket! — dedi onam xavotirlanib.

— Yoʻq! Ulgurmayman! Birinchi darsimga kechiksam, tamom boʻlaman! — dedim-da, stol ustidagi olmani olib, oyimning yuzidan oʻpdim.

— Dadam hali ham kelmadilarmi?

Onamning yuzi shartta oʻzgardi, koʻzlarini olib qochdi.

— Yoʻq... Dadangning ishlari koʻpayib ketgan shekilli. Mayli, sen oʻqishingni oʻyla. Kechikasan, yugur!

Onamning bu qarashida nimadir borligini sezdim, lekin hozir buni surishtiradigan ahvolda emasdim. Uyimizdan otilib chiqdim-da, bekatga qarab yugurdim. Yoʻl-yoʻlakay xayolimdan kechagi niyatlarim oʻtardi: "Exx xudoyim hayotimda biror moʻjiza boʻlsin-u, hamma muammolarim yechilib ketsa..."

Ayni shu vaqtda Seul xalqaro aeroportiga Vanta Phantom, ya'ni Jeon Jungkookning shaxsiy samolyoti kelib qoʻngan edi.

Tashqarida uni qop-qora oynali, qimmatbaho mashinalari kutib turardi. Jungkook samolyot zinasidan tushib kelarkan, qora koʻzoynagi ortidan Seulning sovuq havosiga nafrat bilan qaradi. U bu shaharni, umuman bu mamlakatni yomon koʻrardi. Lekin otasining laʼnati buyrugʻi va sotqin hamkorning masalasi uni shu yerga kelishga majbur qilgandi.

U mashinaga oʻtirishi bilan yordamchisi Nikolay yonidagi oʻrindiqqa oʻtib, planshetni ochdi.

— Janob Jungkook, biz izlayotgan odamning ismi Kang Minsu. U sizning otangiz va Koreyadagi hamkorlaringizning maxfiy hisob-kitoblarini politsiyaga sotishga ulgurgan. Hozir u qochib yuribdi.

Jungkook kresloga suyanib, koʻzlarini yumdi.

Yuzida sovuq va vahshiy tabassum paydo boʻldi. U barmoqlari bilan charm oʻrindiqni sekin urib turardi.

— Kang Minsu deysanmi?.. Uning oilasi bormi?

— Ha, janob. Xotini va bir qizi bor. Qizining ismi Kang Yoona. Seul dizaynerlik akademiyasiga oʻqir ekan. U otasining qanday iflos ishlar bilan shugʻullanishini bilmaydi.

Jungkook sekin koʻzlarini ochdi. Uning qop-qora, tubida nafrat yonib turgan koʻzlarida shafqatsiz reja tuzildi.

— Demak, qizi bor... Otasining qilgan xatosi uchun qizi toʻlaydi. Minsuni ushlash shart emas, Nikolay. Uning eng nozik joyidan ushlasak oʻzi oyogʻimga emaklab keladi. Qizni kuzatinglar. Bugun kechqurun u mening qoʻlimda boʻlishi kerak.

— Tushundim, janob Фантом.

Jungkook oynadan tashqariga qarar ekan, tamaki tutunini chuqur ichiga tortdi. Uning uchun odamlar shunchaki shaxmat donalari edi. Ayniqsa ayollar... Ular uning uchun shunchaki nafrat manbai va oʻyinchoq xolos edi.

Universitetdagi birinchi kunim kutganimdan ham ajoyib oʻtdi. Oʻqituvchilar mening chizgan eskizlarimni koʻrib, juda yuqori baholashdi. Sinfdoshlarim bilan ham tezda chiqishib ketdim. Xursandchiligimning cheki yoʻq edi. Hayotim xuddi ertaklardagidek goʻzal boʻlib ketayotgandek tuyulardi.

Darslar tugagach, soat kechki yettilarga yaqinlashib qolgandi. Uydagilarga xushxabarni yetkazish uchun tezroq uyga oshiqdim. Koʻchamizga kirib kelganimda nimadir notoʻgʻri ekanligini sezdim. Uyimiz atrofida qandaydir qora haybatli mashinalar turardi. Yuragim gʻalati boʻlib ketdi.

Eshik lang ochiq yotardi.

— Ona?! Dada?! — deya baqirgancha ichkariga otildim.

Oshxonaga kirganimda koʻrgan manzaramdan qotib qoldim. Uydagi hamma narsa ostin-ustun boʻlib yotardi. Onam yerda yigʻlab titrab oʻtirar uyni esa qora kostyumli gavdali barzangi odamlar titkilayotgan edi.

— Ona! Nima boʻldi?! Bular kim?! — yugurib borib onamni quchoqlab oldim.

Onam yoshli koʻzlari bilan menga qaradi.

— Yoona... qizim, qoch! Bu yerdan qoch!

Shu payt ortimdan ogʻir va botiq qadam tovushlari eshitildi. Kimdir sekin xonaga kirib keldi. Uning qadamlaridan ham, taralayotgan qimmatbaho atir hididan ham qandaydir dahshatli va sovuq bir kuch ufurib turardi.

Oʻgirilib qaradim.

Ostonada baland boʻyli, keng yelkali, egnida qop-qora kiyim va ustida charm kurtka kiygan kelishgan yigit turardi. Uning sovuq, oʻtkir va qop-qora koʻzlari toʻgʻri menga qadaldi. U menga huddiki biror bir buyumga qaragandek loqayd va nafrat bilan qarardi. Uning yuzidagi yovuz tabassumdan vujudimga muzdek titroq kirdi.

Bu Jeon Jungkook edi.

— Demak... Kang Minsuning erka qizi sen ekansanda? — dedi u ovozi shunday past ediki, bu qoʻrqinchli edi.

— Siz kimsiz?! Uyimizda nima qilyapsiz?! Dadam qani?! — yigʻlab baqirdim.

Jungkook menga sekin yaqinlashib keldi. U shunchalik baland ediki, unga qarash uchun boshimni tepaga koʻtarishimga toʻgʻri keldi. U yonimga kelib, toʻxtadi. Qimmat sigareta va sovuq atir hidi burnimga urildi. U qoʻlini uzatib, jagʻimdan mahkam ushladi. Barmoqlari temirdek qattiq va sovuq edi.

— Ovozingni oʻchir, kichkintoy. Bu yerda savolni men beraman. — dedi u, jagʻimni qattiqroq qisib. Ogʻriqdan koʻzimdan yosh chiqib ketdi.

— Otang laʼnati bir sotqin. U mening pullarimni va sirlarimni oʻgʻirlab qochdi. Endi esa... uning oʻrniga sen toʻlaysan.

— Qoʻlingizni torting! Dadam hech qachon bunday qilmaydi! Siz adashyapsiz! — men uning qoʻlidan barmogʻim bilan ushlab, tortib olishga harakat qildim lekin u joyidan ham jilmadi.

Jungkook baland ovozda sovuq kulib yubordi. Bu kulgida hech qanday quvonch yoʻq edi faqat dahshat bor edi.

— Menga ishonmaysanmi?... Onangga qara, u hammasini biladi.

Onamga qaradim. Onam koʻz yoshlarini artib, yerga qarab yigʻlardi.

— Yoona... dadang... dadang rostdan ham xato qildi...

Yuragim uzilib tushgandek boʻldi. Dunyo koʻzimga qorongʻi boʻlib ketdi. Onamning bu gapi meni tamom qildi.

Jungkook jagʻimni qoʻyib yubordi-da, yonidagi tansoqchisiga ishora qildi.

— Aleksey, qizni olinglar. Mashinaga oʻtqazinglar.

— Yoʻq! Tegmanglar menga! Qoʻyib yubor! — men qichqirib, qarshilik koʻrsata boshladim. Lekin haligi gavdali tansoqchi meni bir harakat bilan qoʻllarimni orqamga qayirib, koʻtarib oldi

— Yoona! Qizim! Iltimos, unga tegmanglar! Men tiz choʻkaman faqat qizimga tegmang! — onam Jungkookning oyogʻiga yopishib yigʻladi.

Jungkook esa onamga hatto qaramoqchi ham boʻlmadi. U onamni shunchaki oyogʻi bilan sekin itarib yubordi.

— Qizingiz tirik qolishini istasangiz, eringizga ayting. Oʻzi kelib meni topsin. Aks holda... qizingizning murdasini ham topa olmaysiz.

— Sen hayvonsan! Yovuzsan! Meni qoʻyib yubor! — men tansoqchining qoʻlida silkinib, baqirardim.

Jungkook menga oʻgirilib qaradi, koʻzlarida gʻazab va shahvat aralash gʻalati bir olov yonardi. U sekin yonimga kelib, qulogʻimga egildi. Issiq va zaharli nafasi qulogʻimga tegib turardi.

— Koʻp baqirma, Yoona. Ovozingni asrab qoʻy... Chunki bu kecha sen mening saroyimda ancha qichqirishingga toʻgʻri keladi. Sen endi mening shaxsiy oʻyinchogʻimsan.

Uning bu gapidan butun aʼzoyi badanim muzlab ketdi. Tansoqchilar meni sudrab tashqariga olib chiqishdi va qora mashinaning orqa oʻrindigʻiga uloqtirishdi. Eshik qattiq yopildi.

Mashina harakatlanganda, men derazadan yigʻlab qolgan onamga qarab koʻz yosh toʻkardim. Kechagina orzu qilib yurgan shirin hayotim bir soniyada jahannamga aylangan edi. Va bu jahannamning egasi Jeon Jungkook edi...

.

.

.

.

.

.

"You're my everything..."

Restorandan qaytgach Jungkook bilan uning uyiga keldik mashinadan tushib ichkariga kirayotganimizda to‘satdan telefonim yana jiringladi. Ekranga qaraganimda o‘sha eski ishdagi tanishim prodyuser Minji ekanligini ko‘rib hayron bo‘ldim jaxlim chiqib telefonga javob berdim.

— Alo? Yana nima deysiz?

— Kang Yoona eshitishimcha Jeon Corporation rahbari bilan yurgan emishsan. Oʻsha boyvachchaga aldanib qolmagin. U senga o‘xshagan modellar bilan shunchaki o‘ynab tashlab yuboradi. Hozir ishonmassan amml menda isbotlar bor.

— Mening hayotimga burun suqmasdan o‘z ishing bilan shug‘ullansang yaxshi bo‘lardi. Minji, senga mening kimligimni yana bir bor ko‘rsatib qo‘yishimni xohlamasang yo‘qol.

Shu so‘zlarni aytib telefonni o‘chirib qo‘ydim va chuqur nafas oldim. Jungkook buni sezib darhol yonimga keldi va yelkamdan tutdi.

— Nima bo‘ldi Yoona? Kim ekan yana nima deyapti?

— Hech kim shunchaki o‘sha sobiq prodyuserim Minji ekan. Menga yana aqillilik qilmoqchi bo‘ldi.

Jungkookning ko‘zlarida g‘azab paydo boʻldi. U tishlarini qisib bosh irg‘adi.

— Agar yana bir marta senga qo‘ng‘iroq qilib asabingga tegadigan bo‘lsa kompaniyasini yer bilan yakson qilaman. Xavotir olma, quyoncham~

Uning gapidan xursand boʻlib jilmaydim. U esa meni bagʻriga bosib koʻtarib oldi.

Keyin biz birga xonaga kirib dam oldik ertasi kuni tongda uyg‘onib pastga tushganimda Jungkook stol ustida kofe ichib o‘tirgandi uning yoniga borib sekin yelkasidan quchdim.

— Ertalabdan yana ishni o‘ylayapsizmi janob Jeon?

Jungkook jilmayib qo‘limdan tortdi va tizzasiga o‘tqazdi.

— Faqat ishni emas seni o‘ylayapman. Kechagi gapdan keyin senga bitta syurprizim bor.

— Qanday syurpriz?

— Bugun ikkimiz boshqa shaharga ketamiz. U yerda faqat ikkimiz bo‘lamiz. Hech kim bizni bezovta qilolmaydi.

Jungkookning bu gapidan xursand bo‘lib bo‘yniga osildim va lablaridan o‘pib qo‘ydim.

— Rostdanmi buni juda xohlagandim!

Biz tezda narsalarimizni yig‘ishtirib shaxsiy samolyotga o‘tirdik va uzoq orol tomon uchib ketdik samolyotda ketayotganimizda Jungkook tizzamga boshini qo‘yib uxlab qoldi uning sochlarini sekin silab o‘zim ham ko‘zimni yumdim va hayotimdagi eng baxtli kunlar boshlanayotganini his qildim orolga yetib borganimizda bizni juda chiroyli dengiz bo‘yidagi uy kutib turgandi qo‘l ushlashib ichkariga kirdik va bu yangi hayotimizning boshlanishi edi.

Orolga yetib kelganimizda quyosh asta-sekin botib atrofdagi daraxtlar va dengiz sathiga oʻzining qizgʻish hamda tillarang nurlarini sochayotgan edi. Qulogʻimga eshitilayotgan dengizning sokin va maromli shovqini hamda atrofni qamrab olgan toza havo yoʻlda orttirgan barcha charchoqlarimni bir lahzada unutdirib yubordi. Biz qadam qoʻygan bu maskan juda hashamatli va oʻta romantik tarzda bezatilgan boʻlib har bir burchagidan yoqimli atirgul hidlari anqib turardi. Jungkook qoʻllarimni oʻzining qoʻllaridan bir soniya boʻlsa ham boʻshatmasdan sekin uy ichiga boshlab kirdi va ogʻir eshikni yopib toʻgʻri xonaning oʻrtasida turgan yumshoq hamda katta krovat tomon olib bordi. Uning porlab turgan nigohlaridagi olovni koʻrib yuragim urishni boshladi va oʻzimni qanday tutishni bilmay qoldim.

— Mana bu yerda endi faqat ikkimiz boʻlamiz Yoona. Hech kim bizga xalaqit bera olmaydi. Tushunyapsanmi?

U shunday deb sekin egildi va lablarini lablarimga bosdi. Bu oʻpish juda ehtirosli va oʻta chuqur tarzda boshlandi.

Uning issiq qoʻllari belimdan mahkam quchib asta-sekin tanamni silay boshladi. Nafasim qisilib borar edi va oʻzimni yoʻqotib qoʻyayozdim. Jungkook shoshilmasdan koʻylagining tugmalarini birin-ketin yechib tashladi. Uning mukammal va kelishgan tanasi koʻringach hayajondan koʻzlarim kattalashib ketdi.

— Jungkook.. nima qilyapsan?

U mening soʻzlarimdan mayin kulib yubordi va boʻynimdan oʻpib sekin pastga qarab tushdi.

Uning issiq nafrati va lablari collarbonelarimga tekkanida terim jimirlab butun tanam oʻt olgandek yonib ketdi. U kiyimlarimni ham sekin yechib tashlab koʻkragimni oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi va ogʻziga olib shoshilmasdan soʻra boshladi. Ogʻzimdan chiqib ketayotgan nolalarni qanchalik toʻxtatishga urinsam ham bu imkonsiz edi chunki uning har bir harakati meni telba qilib qoʻyayotgandi.

— Mening quyoncham.. sen faqat menikisan tushundingmi? Boshqa hech kim seni mendan tortib ololmaydi. Sen faqatgina men uchun yaratilgansan~

Uning bu soʻzlari miyamda tinimsiz aks-sado berdi. Undan ham qattiqroq uning yelkasiga yopishib oldim. Jungkook mening kiyimlarimni yechib tashladi. Men tushakda uning ostida butunlay yalangʻoch edim. Keyin oʻzining shimlari va qolgan kiyimlarini ham bir harakat bilan yechib tashladi. Uning kuchli va ulkan gavdasi ustimga egilganda butun vujudim titrab ketdi. U oyoqlarimni sekin ikkita tomonga ochib oʻrtamizdagi soʻnggi toʻsiqni ham olib tashladi va toʻgʻridan-toʻgʻri ichimga kirdi. Uning toʻsatdan aloqasidan tanam titrab ketdi.

— Ahh Jungkook.. juda ogʻriyapti..!

Ogʻriq va kuchli lazzat aralash chiqqan ovozim butun xonani tutib ketdi. U hech qanday shoshqaloqliksiz chuqur va oʻta ritmik ravishda harakatlana boshladi.

Har safar u ichimga chuqur kirib kelganida koʻzlarim zavqdan yumilib borar edi. Xona ichida faqatgina bizning ogʻir nafas olishimiz va terimiz urilishidan chiqayotgan shahvoniy ovozlar yangrardi. U ritmni yanada tezlashtirib ismimni pichirlagancha meni osmonlarga olib chiqdi. Biz bu sirli tunda oʻzimizni butunlay unutdik va tong otguncha bir necha marta tinimsiz sevgida zavqlandik.

.

.

.

.

.

.

"Seni sevish har kimga emas,

Seni sevolmas hech kim mendek.

Koʻzlaringdagi ushbu aks,

Goʻyo men uchun yaratilgandek..."

𝑨𝒏𝒂𝒔𝒕𝒂𝒔𝒊𝒂 𝑩𝒆𝒗𝒆𝒓𝒍𝒚

Jungkook ishdan kelgunicha xonamda jimgina qoldim. Koʻz yoshlarimni artib chuqur nafas oldim. Agar u hozir kelsa men uni onasiga qarshi qilib qoʻyishim mumkin edi. Axir ertalab Hyunjinga jaxl qilgani uchun oʻzimni hali ham aybdor his qilayotgan edim. Oʻrnimdan turib oynaga qaradim va koʻz yoshlarimni koʻrsatmaslik uchun bir oz pardoz qildim. Yashirdim. Yana bir bor chuqur nafas olib tushakka oʻtirdim. Shunchaki kutdim. Nonushta va tushlik qilmadim. Aniqrogʻi menga berishmadi🥲

Axir nega berardi? Men oddiy bir hech kimga keraksiz oddiy chet ellik yetim boʻlsam. Uning onasi ham kelinini juda yaxshi koʻrgan boʻlsa kerak meni oyoq osti qilib tashladi. Indamadim. Men bunaqa qiyinchiliklarni koʻpiga chidaganman.

Flashback

8 yoshimda onam oʻlganida dafn marosimida oʻgay otam bilan birga turardim. Otam qoʻlimni shunchalik qattiq ushlardiki goʻyo hozir uzib oladigandek edi.

Hamma yigʻlardi. Men ham. Axir mening mehribon insonim endi bu dunyoda yoʻq edi. Ammo oʻgay otamning qiyofasida hech qanday his tuygʻu yoʻq. Uning nigohi sovuq va hissiz. Uning yonidagi bir odam unga nimadir dedi. U inson ham oʻgay otam tengi edi va oʻsha odam menga qarab bir oz jilmaydi. Ha bu oʻsha meni koreyaga aldab olib kelgan va turmush qurishim kerak boʻlgan otamning doʻsti janob Frederik Won. U hozir 50 yoshdan oshgan chol va boʻlajak erim boʻlishiga oz qolgan shaxs. Meni onam oʻlganidan unashtirib qoʻyishganini bilmagan edim.

Comeback

Xonada oʻtirganimda eshik taqilladi va muloyim ovoz eshitildi.

X: Xonim.. Jeon xonim sizni kechki ovqatga chaqiryapdi.

Oʻrnimdan turib xonadan chiqdim va u yerda xizmatkorni koʻrdim. Xizmatkor meni pastga ovqatlanish xonasiga olib bordi.

Tushlik xonasiga borganimda u yerda Jeon xonim, 3 egizaklar va Hyunjinni koʻrdim. Hyunjin meni koʻrishi bilan vilkasini qattiq tarelkasiga urdi va xonadan chiqib ketdi. Xafa boʻldim. Lekin indamadim.

Jeon xonim menga qaramadi ham. Uch egizaklar menga qaradi va keyin yana bir biriga qarab xursand boʻlishdi.

Minsoo: Onam?

Jihoon xursand boʻlib bosh irgʻadi: Xa onam!!

Alexanderia menga qaradi va kichkina bola boʻlsa ham negadir oʻylanib qoldi ammo hech narsa demadi. Men esa toʻxtab qolgandim chunki qayerga va qanday oʻtirishni bilmadim. Men yashagan davlatda hurmat bilan dasturxon atrofiga taklif qilardi ammo bu yer juda sukut. Jeon xonim keyin menga koʻz qiri bilan qaradi.

Jx: Taklifnoma berishimni kutyapsanmi?

Jim boʻldim va bir oz asabiy ham edim. Nima deyishni bilmay bitta stulni tortib oʻtirmoqchi edim ammo ..

Jx: Bu yerlar band. Menimcha boshqa joyga borib oʻtir. Ha aytgancha biz xizmatkorlar uchun oshxona tayyorlaganmiz. Sening ham joying oʻsha yerda.

Koʻzimga yosh keldi va ovqatlanish xonasini tark etmoqchi edim ammo Jungkook eshikdan kirib keldi.

Jk: Tinchlikmi?

Uning ovozi kelgan tarafga qaradim va oʻz oʻzidan koʻz yoshlarim oqib keldi. Hattoki toʻxtata olmadim ham. Jungkook yonimga keldi va ohista koʻz yoshlarimni artdi.

Jk: Hoy.. nima boʻldi?

— Men.. ketaman.. bu yerda ortiqchaman.. buni bilaman.. ammo ..

Jk: Tshh.. buldi jim..

U onasiga deyarli jaxl bilan qaradi.

Jk: Bu nima qilganingiz?

Jungkookning onasi Jungkookka hotirjam boʻlib qaradi.

Jx: Nima qilibman?

Jk: Mening himoyam ostidagi mehmonimga shunday muomalada boʻlasizmi? Uning muammolari tugasa shundoq ham ketadi. Lekin uni jahannamdan qutqarib yana jahannamga otish bu adolatdan emas. U mening mehmonim va unga nimadir boʻlsa shu uydagi hamma javobgar boʻladi!

U qoʻlimdan ushlab meni olib ketmoqchi edi ammo u yana ortiga qarab onasiga jiddiy qaradi.

Jk: Uyda unga tinchlik yoʻq ekan demak ertangi biznes safarimga uni oʻzim bilan olib ketaman.

Uning bu gapidan onasi hayron boʻlib toʻxtab qoldi. Jungkook esa qoʻlimdan ushlab u yerdan olib ketdi.

Boshqa joydagi voqea

Suga Anastasiani oʻz uyiga olib ketdi. Uning uyi juda hashamatli edi.

Suga mashinadan tushib Anastasia tomoniga oʻtdi va ohista eshikni ochib berdi. Anastasia mashinadan tushib atrofga qaradi va tabassum qildi.

A: Voy.. buncha chiroyli

Suga unga qarar ekan negadir yuragida nimadir isib ketgandek boʻldi. Keyin u Anastasianing belidan quchib mashina eshigiga mixladi.

S: Bunday yoqimtoy boʻlavermay aks holda oʻzimga javob bera olmay qolaman.

Anastasia uning bunday piching gapiga tushunmay shunchaki tabassum qildi.

A: Bemalol. Axir erimsizku, toʻgʻrimi?

Uning savoliga Suga oʻzini gʻalati his qildi. Ammo u buni chetga surib undan uzoqlashdi va uy tomon yoʻl oldi. U ketar ekan ortidan Anastasiani ergashayotganini his qildi va oʻzi eshitadigan darajada pichirladi.

S: Jahannamga xush kelibsan va Jungkook tayyor tur chunki seni oʻlguningcha qiynayman. Bu esa oson boʻlmaydi. Qasam ichaman.

.

.

.

.

.

.

𝑻𝒖𝒏 𝒋𝒊𝒎, 𝒂𝒎𝒎𝒐 𝒚𝒖𝒓𝒂𝒌 𝒔𝒉𝒐𝒗𝒒𝒊𝒏 𝒔𝒐𝒍𝒂𝒅𝒊,

𝑰𝒔𝒎𝒊𝒏𝒈 𝒉𝒂𝒓 𝒏𝒂𝒇𝒂𝒔𝒊𝒎𝒅𝒂 𝒚𝒂𝒔𝒉𝒂𝒃 𝒒𝒐𝒍𝒂𝒅𝒊.

.

Restorandagi oʻsha daxshatli voqeadan keyin uyga qanday yetib kelganimizni eslay olmayman. Mashinadan tushganimdan beri xonamda u yoqdan-bu yoqqa yurib oʻzimni bosishga harakat qilardim. Yuragim hamon tez urar lekin buning sababi faqatgina boyagi bezorilar emas balki koʻz oldimdan ketmayotgan Jungkookning sovuq, ammo oʻta jozibali qiyofasi edi.

— Jin ursin u shunchaki tansoqchi!

Pichirladim oʻzimga oʻzim oynaga qarab.

Qanday jaxlimdan tez uxlab qolganimni ham bilmagan edim. Ertasi kuni ertalab uygʻonganimda, kechagi qoʻrquv oʻrnini yana oʻsha eski shoʻxligim va unga taslim boʻlmaslik istagi egallagan edi. Men Kang Yoonaman, hech kimga, ayniqsa otam yollagan birinchi kungi tansoqchiga boʻysunib oʻtirmayman. Xonamdan chiqib, pastga tushayotganimda oshxonadan kelayotgan kofe hidini sezdim. Oshxonaga kirsam, Jungkook egnida qora koʻylagi va koʻylakining yenglari shimarilgan holda stolda oʻtirib, noutbukda nimadir yozib oʻtirardi.

Meni koʻrib, koʻzlarini ekrandan uzdi va soatiga qaradi.

Jk: Yetti daqiqa kechikdingiz, Yoona. Bugun universitetga borishingiz kerak, nonushtani mashinada qilasiz.

U zarracha hissiyotsiz menga buyruq berdi?! Uning bu buyruq ohangi asabimni buzdi. Stol ustidagi yangi damlangan kofeni olib, ataylab uning noutbugi yoniga qoʻydim va labimni burdim.

— Men sening buyrugʻing bilan yashamayman. Va kofeni mashinada emas, shu yerda ichaman.

Shunday deya kofe finjonini qoʻlimga olganimda, qanchalik ahmoqlik qilganimni sezmay qoldim. Qaltirab ketgan qoʻlimdan kofe toʻgʻri uning koʻylagining koʻkragiga toʻkilib ketdi. Men qotib qoldim. Issiq kofe uning koʻylagini rasvo qilgan edi. Jungkook sekingina oʻrnidan turdi, koʻylagiga qaradi, soʻngra menga shunday bir qarash qildiki hozir meni shu yerning oʻzida boʻgʻib oʻldirib yuboradigandek tuyuldi.

Ichimda qoʻrquv boʻlsa-da, sirtimda kulib yubordim.

— Voy, uzr... qoʻlim sirgʻalib ketdi.

Piching qilib gapirdim. Jungkook indamay menga yaqinlashdi. Oradagi masofani butunlay yoʻqotib, qulogʻimga egildi.

Jk: Bu birinchisi va oxirgisi boʻlsin. Aks holda bu uchun pushaymon qildiraman.

U shunday pichirladi-da, ortiga oʻgirilib kiyimini almashtirishga chiqib ketdi. Uning ortidan tilimni chiqarib qoldim, lekin yuragim baribir tez urayotgandi.

Mashinaga oʻtirganimizda u boshqa koʻylakda edi, yuzida esa kechagidan ham battarroq sovuqlik hukm surardi.

Universitetga ketayotganimizda, ichimda uni qanday qilib yuzini yerga qaratish rejasini tuza boshladim. Biz yetib kelganimizda, u har safargidek mashina eshigini ochdi. Men unga qarab.

— Sen shu yerda, mashinada kutasan. Universitet hududiga tansoqchilar qoʻyilmaydi, dars tugaguncha kut.

Dedim yolgʻondan cheklov oʻylab topib. Jungkook esa koʻzlarini qisib menga qaradi.

Jk: Mening vazifam sizni koʻzdan qochirmaslik. Qayerga borsangiz, oʻsha yerga boraman.

U qatʼiy dedi. Men indamay darsxonaga qarab yugurdim, u esa orqamdan yirik qadamlar bilan ergashdi. Koridorda hamma bizga, aniqrogʻi ortimda turgan kelishgan yigitga qarardi. Dars boshlanishidan oldin, dugonalarim bilan reja tuzdik. Universitet binosining orqa eshigi bor edi va u yerga faqat talabalar kira oladigan shaxsiy karta orqali oʻtilardi. Dars tugashi bilan men dugonamning kartasini olib, Jungkookni chalgʻitish uchun boshqa qizni mening kiyimimga oʻxshash kiyintirib oldinga yubordim. Oʻzim esa orqa eshikdan yugurib chiqib, dugonamning mashinasiga oʻtirdim-da, Jungkookni ortda qoldirganimdan xursand boʻlib baland ovozda kulib yubordim.

— Yutqazding, Han Jihoon! Men sendan aqlliroqman.

Deb xursand boʻlib oynadan shamolga qarab. Dugonalarim bilan shahar chetidagi koʻngilochar markazga keldik. Men maza qilib dugonalarim bilan aylanib, uning asabiylashib meni qidirayotganini tasavvur qilib kulardim. Ammo mening bu xursandchiligim uzoqqa choʻzilmadi.

Oradan bir soat oʻtar-oʻtmas, muzqaymoq yeb oʻtirgan joyimda, toʻsatdan qarshimdagi stul surildi va u yerga kimdir oʻtirdi. Boshimni koʻtarib, koʻzlarim kosasidan chiqib ketayozdi. Qarshimda Jungkook oʻtirardi! U mutlaqo xotirjam, qoʻlida esa qandaydir ichimlik bor edi.

— Qanaqasiga?! Sen qayerdan topding meni?!

Deb hayron boʻlib soʻradim. Jungkook sekingina stakanni stolga qoʻydi soʻngra menga qarab istehzoli kuldi. U butun boshli mafia bossi boʻla turib, shahar GPS tizimini va mening telefonim joylashuvini bir soniyada aniqlay oladigan odamlarini ishga solganini men qayerdan ham bilardim. U shunchaki telefonimga ishora qildi.

Jk: Siz juda soddasiz, Yoona. Agar mendan qochmoqchi boʻlsangiz, koʻproq harakat qilishingiz kerak. Endi esa, oʻyin tugadi. Uyga qaytamiz.

Dedi u oʻrnidan turib. Men sharmanda boʻlganimdan va rejamni barbod boʻlganidan asabiylashib, oʻrnimdan turdim.

— Ketmayman! Men hali aylanmoqchiman!

Oyogʻimni tirab oldim. Jungkook atrofga qaradi, odamlar bizga qaray boshlagandi. U hech narsa demasdan, menga yaqinlashdi va bir soniyada meni xuddi yengil qopdek yelkasiga tashlab oldi!

— Hey! Nima qilyapsan?! Qoʻyib yubor meni! Tentak, axmoq tansoqchi!

Baqirib, uning orqasiga mushtlay boshladim. Lekin uning tanasi toshdek qattiq edi, mening zarbalarim unga chivindek ham taʼsir qilmasdi. U meni butun markaz boʻylab, odamlarning kulgisi va hayrati ostida yelkasida koʻtarib mashinagacha olib bordi.

Mashina eshigini ochib, meni orqa oʻrindiqqa deyarli otib yubordi va eshikni qulfladi.

Oʻzimni oʻrindiqda toʻgʻrilar ekanman, sochlari toʻzib ketgan, yuzlari qizarib ketgan holatda unga qarab baqirdim.

— Seni oʻldiraman! Dadamga aytib seni tiriklayin koʻmdiraman!

Jungkook rulga oʻtirib, mashinani haydadi va old oynadan menga qarab jilmaydi. Bu uning yuzida birinchi marta koʻrgan samimiy, ammo baribir sirli kulgisi edi.

Jk: Agar baqirishni davom ettirsang keyingi safar seni yelkamda emas, boshqacharoq usulda olib ketaman.

Uning bu gapidagi maʼnoni tushunib, jim boʻlib qoldim va oynaga qarab qovoqlarimni uydim. Ichimda esa unga nisbatan gʻalati bir nafrat va shu bilan birga qandaydir tushunarsiz tortishish hissi uygʻona boshlagandi. Biz uyga yaqinlashayotganimizda, u toʻsatdan mashinani yoʻl chetidagi qorongʻu xiyobon yonida toʻxtatdi. Men hayron boʻlib unga qaradim. U mashinadan tushib, orqa eshikni ochdi va yonimga oʻtirdi. Uning yuzidagi kulgidan asar ham qolmagan, yana oʻsha jiddiy mafia qiyofasi qaytgan edi. U menga juda yaqin keldi, shunchalik yaqinki, uning koʻzlaridan hech narsani koʻra olmasdim.

Jk: Yoona, sen meni shunchaki erkaliklaringizni koʻtaradigan tansoqchi deb oʻylayapsan. Lekin tashqarida sen tasavvur ham qila olmaydigan darajada xavfli odamlar bor. Bugungi oʻyining senga qimmatga tushishi mumkin edi. Agar hayotingni saqlab qolmoqchi boʻlsang mening yonginamda turishni oʻrganasan.

Dedi uning barmoqlari yuzimdagi toʻzigan sochni sekingina qulogʻim ortiga oʻtkazarkan. Uning teginishidan badanimga titroq yugurdi.

Jungkookning ichida esa butunlay boshqa oʻylar aylanardi. U meni himoya qilayotgandek boʻlsa-da, bu faqatgina otamdan qasos olish kuni kelguncha meni tirik saqlash uchun ekanligini, mening har bir titrogʻim uning qasos rejasining bir qismi ekanligini men hali bilmasdim.

.

.

.

.

.

.