Таң баяу ғана атып келеді.Көкжиек қызғылт пен алтын түске боялып, күннің алғашқы сәулесі жерді ақырын жылыта бастады.Ал бүгін міне көптен күткен оқу жылы басталады.

Нара Хамит-байдың ерке қызы,өмірінде "жоқ" деген сөзді естімеген,қалағанын істеп үйренген қыз.Ештеңеден қорықпайды,батыл,өжет,қайсар қыз.Осы жылы 11-сыныпты аяқтайды.

Алтын түстес күннің сәулесі бөлмедегі пердеден өтіп аппақ мамықтай көрпесін жамылып жатқан бойжеткеннің жүзіне шағылысты.Ал бұл сәуле оның әдемілігін одан әрі сұлулатып ажар беріп тұрғандай.Бетіне түскен күн сәулесінен бойжеткен бетін көрпемен жауып алып,кері бұрылып,ары қарай ұйқыға кетті,Ал оның ойына бүгін жаңа оқу жылы басталатын яғни "1-қыркүйек" екені кіріпте шықпады.Бұл бойжеткен әрине біздің басты кейіпкер - Нара еді.

Біраздан кейін Нара есік тоқылының даусынан оянды демеймін,жәй ғана миы оянғандай ал көзі әліде жабық күйінде.

—кір! -деді оның қызметші екенін біліп.Әрине әдетте бұндай уақытта тек қызметші ғана есік қағатын.

—қайырлы таң Нара,бүгін оқу жылы басталатын күн сондықтан ұйқыңыздан тұруыңызды өтінемін.Төменде таңғы асыңыз дайын.Киіміңіз,сөмке,заттарыңыз барлығы дайын -деп Нараны тұрғызуға тырысып жатты.

—жақсы,жақсы баршы ары,құлағымның түбінде қақылдамай! -деп өз бөлмесінен қызметшіні шығарып жібереді.

Нара орнынан тұрып,төсек жанындағы үй аяқ киімін киіп,жуынатын бөлмеге барып,өзінің ең қымбат деген брендтен алған уходовая косметика-сын алып,өзіне күтімін жасап кетеді.Жуынатын бөлмеден шығып түрін ретке келтіріп, 2 этаждан 1 этажға түседі яғни ас үйге.

—Ас болсын Нара.-деп қызметшілер хор болып айтты.

Ал Нара жай ғана "мхм" деп жауап қайтарып,ары қарай таңғы асын ішуге кірісті.

Таңғы астан кейін ол 2 этажға көтеріліп,бөлмесіне беттеді.Бөлмеге кіре салысымен гардеробқа қарай барды да өзіне бүгінгі киетін образ таңдады.

—таак,не кисем болады?бүгінгі ең сұлуы мен болуым керек! ааа вот таптым,осыны киемін. -деп өзіне ұнаған образды таңдайды.Ақ олверсайз рубашка,қара қысқа юбка,ақ красовки,және соңғысы үстіне қара пиджак.

Үйден шыққан бетте алдына қара түсті Rolls Royce авто көлігі тоқтап,ішінен бір қызметкер шығып есігін ашып тұрады.Алайда Нара одан айналып өтіп кетеді.

—бүгін мектепке өзім барамын,кілтті маған берде,кете бер,боссың! -деп кілтті алды.

Нара көлікке отырып газды баса жөнелді.Мектеп маңына жеткенде көлікті тоқтатып,ішінен "қызық енді басталды ма?" деп мектеп ішіне кіріп кетті.Оны көрген оқушылар бірден сыбырласып кетті. "Ол қайта келді..." "қандай әдемі,шанс бармекен?" "тұрысын қара,жек көрем бірақ әрекет ете алмаймын" -деп неше түрлі әңгімелер лезде жалын сияқты лапылдап кеткендей.

Сыныпқа кіре салысымен өз орнына отырып,телефон көріп отырды.Бірде қоңырау соғылды.Сыныпқа мектеп директоры мен сынып жетекші кіріп келді.А жоқ тағы біреу бар...

Абу...

Абу костюм-шалбар кигенде ерекше сымбатты көрінеді. Ұзын бойы мен өзіне жарасымды киімі оған өте салмақты әрі әдемі образ беріп тұрады. Киімі тап-таза, ұқыпты, дәл өз стиліндей көрінеді. Қасында тұрған кезде өзінен бір ерекше сенімділік сезіледі. Әсіресе классикалық киім оған қатты жарасады, қарапайым болса да өте тартымды көрінеді.

Барлық сынып орнынан тұрып,амандасты.Тек Нарадан басқа.Ал директор мен мұғалім оған дым демеді.Әрине олар Нарға артық сөз айтса жұмысынан бір жола кететіні айдан анық еді.Нара орнына қозғалмалы,тек көз қиығымен оларға қарап қойды,бірақ бір сәтте оның көзіне ерекше адам түсті.Ол әрине Абу.Бірақ түр бермеді.

Мұғалім мен директордың айтуы бойынша Абу осы сыныпқа жаңадан мұғалім болып келіпті.Ол тарих, математикадан(алгебра, геометрия) беретін еді.

Сабақ уақытысы.

—Так,барлығыңа жаңа оқу жылымен құттықтаймын.Менің есімім - Абулхайыр Мадеш.Бүгіннен бастап сендердің сынып жетекшілерің мен! Осы жылы ҰБТ (ұлттық біріңғай тестілеу) тапсырасыңдар,сондықтан басқа нәрсеге көңіл бөлмей жақсылап дайындалыңдар! Ең алдымен танысып алайық

(Оқушылардың аттарын айтып шықты ал оқушылар "мен" деп жауап қайтарып отырды,кезек Нараға келді)

— Нара Хамит?

Үнсіздік.

—Нара Хамит барма сабақта?!

Тағыда үнсіздік.

—НАРА ХАМИТ! БАРМА САБАҚТА ЖОҚПА?!!

Нара шыдамы таусылып орнынан атып тұрды.

—Ой не?! Неменеңе айқайлап жатсың?! Басың жасайма?!-деді телефоннан қосылып тұрған бейненің даусын ести алмағанына ашуланып.

—Біріншіден Нара! Мектептесің ба демек мұғалімнің айтқанын жасауың керексің! Екіншіден маған келгенде сөйлеу мәнеріңді өзгерт! Мен саған басқалар сияқты емеспін!

—Хы,сен менің кім екенімді білмейтін сияқтысың ғой!

—Маған ол қызық та емес,маған десең президент бол! Ережеге бағынасың!

Нара ашуланып партадан айналып өтіп,ортаға қарай қадамдарын басады.Абудың алдына келгенде Нара оның тіке көзіне қарап тұрады да,бетіне шапалақпен бір қояды.Бұндай күтпеген соққыдан кейін Абудың қолы өздігінен қысылып,тамырлары атылып кетердей болды.Ал көздері бірден өзгеріп кетті.Тап бір аш қасқырдай...

Барлығы в шоке қалыпта қатып қалған.Ауыздары ашық бірақ сөз шықпайды.Абудың ашуының шегі таусылып,Нараның қолынан күштеп,қатты ұстап сыныптан шығарады.

—жібер! жібер деймін мен саған мал десе! ауырттыыың!!!

Бірақ оның сөзіне құлақ асатын Абу барма?Бірде Абу Нараны мектеп ішінің шетіндегі бір камерасы жоқ кабинетке алып кіреді.Нара қанша қарсыласып кіргісі келмеседе Абуға күші қайдан жетсін?

Абу оны сол шеттегі бір партаның үстіне күштеп отырғызып, Нараның қолдарын артына қайырып(түсіндіңдер деген үміттемін)көзіне тік қарап тұрады.Нара қорықпаса да біраз шошынып қалғаны бар еді.Екеуінің арасы тым жақын еді.Тек 3-4 см еді.

Абу оған біраз қарап тұрды да 3-4 см қашықтықты ысырып қойып,Нараға жақындай берді...

1-бөлімнің соңы.

Келесі бөлім үшін 30+ РК.

(Аз болса кешірім сұраймын)

𝐁𝐲: 𝐚𝐢𝐝𝐨𝐬𝐡 ✨

Той күні өткеніне ровна 1 айдай болды.Бұл уақытта Абулхайыр мен Алинаның ара қатынасы бұрынғыдан бір сатыға болсын көтерілген еді.Басында Айлин Абулхайырға «я,жоқ,мм,ок» деп жауап беретін тіпті жауапта бермейтін (игнор) алайда қазір екеуі жақсы.Айлин оған қайта сеніп келе жатқандай еді.

Бірге тамақтану,бірге теледидар көру,т.б шаруалар құдды оларды жақындастырады.

Таң баяу атып келе жатты. Көкжиек қызғылт түске боялып, күннің алтын сәулесі айналаны жылы нұрға толтырды. Салқын самал есіп, тыныштықтың өзі ерекше әдемі сезілді.

Алина көзін ашқан бетте біраз ойланып жатты,«мен неге оны кешірдім?оның маған істегенін ұмыта алмаймын бірақ оны жеке көре де алмаймын блять,сука» деген ойлар жүрегін қысып жіберді. Ол бірден орнынан тұрып, айна алдына барып шашын жинай бастады. Бірақ қолы дірілдеп тұрғанын өзі де байқап қалды.Бірақ неге екенін білмейді.Тап бір бүгін жаман күн болатын секілді....

Төменге түскенде ас үйде Абулхаир отырған екен.Екеуі бір-біріне бір секунд қарап қалды да, бірден көздерін алып қашты.

— Қайырлы таң, — деді Абу ақырын.

— Сағанда...

Алина тек солай жауап беріп, үстелдің екінші жағына барып отырды.Ас үй тым тыныш. Тек қасықтың дыбысы ғана естіледі.Абулхаир анда-санда оған қарап қояды. Бірақ Алина телефоннан бас көтермей отыр.Бір кезде Абу орнынан тұрып, оның жанына жақындады.Алина бірден орнынан сәл алыстап кетті.Абудың жанары ауырланып кетті.

— Алина қашанғы осылай жүре береміз?...

— Егер қайта арамызды суытып алғың келмесе бастама!

— Бастама дегенде енді өмір бақи....-дей бергенде Алина:

— Абу!

— Не Абу? Сенен қаншама рет кешірім сұрадым ғой,ал сен оны қыстырып отқан жоқсың.

— Сен қанша кешірім сұрағаныңмен менің қыздығым қайтып келе ма Абу? саған деген сенімім қайтып келе ма?

— Ол кезде.....кешірші өтінемін....

— Ойланып көрем.

Бұл жауап Абуды одан сайын үнсіз қалдырды.Түске қарай Алина үйде жалғыз қалды. Абулхаир бір жаққа кеткен.Үй тым үлкен болғандықтан, жалғыздық одан сайын сезіледі.Ол диванда телефон қарап отырған кезде, бір хабарлама келді.Белгісіз номер.

«Сен Абулхаирды шынымен танимын деп ойлайсың ба? Оның немен айналысатынын білсем деп ойлайсың ба?..»

Алина қабағын түйіп, экранға қарап қалды.Артынша тағы бір фото келді.Суретте Абулхаир бір қызбен құшақтасып тұр.

Бірақ ең қорқыныштысы — фото жаңа сияқты еді.Алинаның тынысы тарылып кетті.Абулхаир кіріп келе жатты.Ал Алина қолындағы телефонды баяу төмен түсіріп, оған шок болып қарап қалды…

Абулхаир есікті жауып, әдеттегідей сабырлы кейіппен ішке кірді. Бірақ Алинаның түрін көрген сәтте тоқтап қалды.Оның жүзі аппақ болып кеткен. Ал қолындағы телефон дірілдеп тұр.

— Не болды?..

Алина үндеместен телефонды оған қарай созды.Абудың көзі экранға түскен бетте қабағы түйіліп кетті.Бөлме іші лезде ауыр тыныштыққа толды.

— Бұл не?.. — деді Алина ақырын ғана.

Абулхаир бірден жауап бермеді.Сол үндемегені Алинаны одан сайын ашуландырып жіберді.Бірақ неге ашуланып тұрғанын өзі де білмейді.

— СЕНЕН СҰРАП ТҰРМЫН!

— Алина, бұл сен ойлағандай емес.

Алина ащы күліп жіберді.

— Серьезно?.. Осы сөзді айтатындарыңды білгем.

Ол орнынан тұрып, оған жақындай түсті.

— Мен саған сенуге тырысып едім.

— Мен өтірік айтып тұрған жоқпын.

— Онда түсіндір!

Абулхаир ауыр дем шығарды да, диванға баяу отырды. Бір сәтке ол қатты шаршаған адамға ұқсап кетті.

— Ол ескі фото.

— Маған ақымақ сияқты қарама.Мені алдаймын деме!

Алина экранды қайта қосты.

— Киімің дәл бүгінгідей. Сағатың да сол.

Абудың көзі бір секундқа өзгеріп кетті.Алина соны байқап қалды.Жүрегі мұздап кеткендей болды.

— Демек… бұл жаңа фото ғой?..

Абулхаир үндемеді.

Алина ішінде бір нәрсе сынып кеткенін сезгендей еді.Бірақ неге олай екенін өзі де білмейді.

(ДОСТАР МЫНАНЫ ҰЙҚЫМ КЕЛІП,ҰЙЫҚТАП ҚАЛАЙЫН ДЕП ЖАЗЫП ЖАТЫРМЫН СЛИШКОМ ҚИЯЛИИ БОП КЕТСЕ МӘН БЕРМЕҢДЕР)

Арада біраз сағаттар өтті, кеш болды.Алина бөлмесінен әлі шықпады.Ал Абулхаир төменде біреумен телефон арқылы ұрысып жүрген.

— Мен саған оны араластырма дедім ғой!

Даусы қатты шыққандықтан, Алина еріксіз есікке жақындады.

— Егер ол бірдеңе біліп қойса, бәрің бітесіңдер, түсіндің бе?!

Алина жүрегінің дүрсілін сезді.Бірнәрсе құлағандай.Артынша үйдің сигнализациясы іске қосылды.Алина шошып кетті.Төменнен Абудың даусы шықты:

— АЛИНА! БӨЛМЕҢНЕН ШЫҚПА!

Бірақ дәл сол кезде оның бөлме есігінің тұтқасы баяу қозғала бастады…

Мәә жазып бітірем дегенше көзім мың рет жұмылып ашылған шығар.Келесі бөлім үшін реакция басыңдар 🪷 🫶🏻 🫰🏻

𝟯-𝗯𝗼𝗹𝗶𝗺

Гримерка бөлмесінің есігі жабылған сәтте ауа ауырлап кеткендей болды.

Алина айна алдындағы орнынан баяу көтерілді. Оның жүрегі кеудесін жарып шығатындай қатты соғып тұр. Көздері алдында тұрған адамнан ажырар емес.

Ол бірнеше секунд бойы үнсіз тұрды. Бірақ есіне түскен сәттер денесін мұздай қарып өткендей болды.

Сол түн.Сол қорқыныш.Сол жылағаны.Содан кейін Абудың оны жалғыз тастап кеткені.Алина еріксіз артқа шегінді.

— Сен?..

Абулхаир де үнсіз қалып қойған. Оның жүзі алғаш рет сондай ауыр көрінді. Әдеттегі суық қалпы жоқ.

— Алина… тыңдашы…

— Жоқ.

Алина басын шайқап жіберді.

— ЖОҚ… сен неге мұндасың?..

Оның көздері жасқа толып бара жатты.Абулхаир бір қадам жақындады.

— Мен бәрін түсіндіре аламын.

— ТҮСІНДІРЕ АЛАСЫҢ БА?! — Алина даусын көтеріп жіберді. — Сен менің өмірімді құрттың!

Бөлме іші қайта үнсіздікке көмілді.Абудың жұдырығы түйіліп кетті.

— Мен күнде өкінемін.

— Бірақ сол кезде өкінбедің ғой!

Алинаның демі үзіліп шықты.

— Мен саған сендім… ал сен…

Ол сөзін аяқтай алмай қалды. Тамаққа өксік тығылды.Абулхаир көзін төмен түсірді.

— Мен ақымақ болдым.

— Жоқ. Сен қатыгез болдың.

Бұл сөз Абуға ауыр тигендей болды.Алина көз жасын сүртіп, оған ашумен қарады.

— Сол түні менің қандай күйде болғанымды білесің бе сен?.. Мен өзімді жек көріп кеттім.

Абулхаир оған қайта қарады. Көзінде алғаш рет шынайы кінә бар еді.

— Мен сені ренжітемін деп ойламадым…

— Бірақ ренжіттің.

— Кешірші…

Алина ащы күліп жіберді.

— Кешірейін бе?.. Сен кеткеннен кейін бір рет болса да хабарластын ба? Жоқ. Мен тірімін бе, өліп кеттім бе — саған бәрібір болды.

Абудың жанары өзгеріп кетті.

— Бәрібір болған жоқ.

2-ЖЫЛ БҰРЫН:

Түнгі қала шамдары жаңбырдан кейінгі асфальтқа шағылысып, айналаны неон түстерге бояп тұрған. Көліктердің жарығы бір-бірімен араласып, көшелерге ерекше атмосфера беріп тұр.Алина көліктің терезесіне қарап үнсіз отырған. Ал қасында отырған Абулхаирдің көңіл-күйі керісінше көтеріңкі еді.

— Сен әлі де ренжіп отырсың ба? — деді ол күліп.

— Менің бұл жерге барғым келмейді, — деді Алина суық дауыспен.

— Маған сен.

Бірнеше минуттан кейін көлік қаладағы ең танымал клубтардың бірінің алдына тоқтады.

Ғимараттың сыртының өзі көз тартарлық еді. Үлкен LED экрандар жарқырап, кіреберісте қымбат көліктер тізіліп тұр. Қара киімдегі күзетшілер адамдарды өткізіп жатыр. Музыканың ауыр бассы сыртқа дейін естіліп тұр.

Ішке кірген сәтте Алина еріксіз тоқтап қалды.

Қараңғылау залды көк, күлгін, қызыл шамдар кезекпен жарықтандырып тұр. Музыка соншалықты қатты болғандықтан, адамдар бір-біріне айқайлап сөйлесуге мәжбүр. Ауада қымбат әтірдің, алкогольдің және түтіннің иісі араласып кеткен.

Бірнеше бөтелке үстелге қойылды.

Абулхаир ішуді тоқтатпады. Бір бокал. Екіншісі. Үшіншісі.Ал Алина тек лимонад ұстап отырды.Ол өзін жайсыз сезініп бара жатты. Әсіресе Абудың көзқарасы өзгерген сайын.Ол кенет орнынан тұрып кетті.

— кеттік.

— қайда?....

Абулхаир жауап берместен оның қолынан ұстап, дәліз жаққа алып жүрді.Алина бірден мазасыздана бастады.

— Абу, тоқташы.

Абулхаир бір бөлменің есігін ашты.

— Абу, мен кіргім келмейді.

Біраз қызға қарап тұрған Абу қыздың көйлегін сырды да, іш-киімін лезде шешіп тастады.Дайындамай ақ суық қаруын қыздың ішіне тыға салды.Күтпеген жерден кірген мүше қызды ғарышқа ұшырып жібергендей болды.

Абу Алинаны төсекке жатқызды да бар ықпалымен үстіне мініп алып,қызды аяусыз айдап жатыр.

— Д…до..доғар. Ах-ах. - деп қыз амалсыз дауыстар шығарып жатыр.

— Абу ж...жек кө...рем сені....аххххх.

Оны еститін құлақ бар ма? Керісінше адреналин алып жатқан жігіт қыздың тар екенін сезіп одан әрі жылдамдық қосып жатыр.

— Алина....тарсың,жаным тарсыың....-деп қыздың ішіне өзінің сұйықтығын ағызып жібереді.

(Қуанышымызға орай ол сұйықтықтан қызымыз аман қалып бала көтермеді)

ҚАЗІРГІ УАҚЫТ:

Той керемет өтті.Тойдан кейін еркім өз бөлмесіне барып (екеуі бөлек жатады) шаршағаннан неке түні болмастан ұйықтап қалады.

Бұны жазып жатқан мен емес,қолдарыым 😭

Келесі бөлім үшін реакция басыңдар 🪷 🫶🏻 🫰🏻

𝟮-𝗯𝗼𝗹𝗶𝗺

Таң баяу атты. Терезеден түскен бозғылт жарық бөлменің ішін ақырын ғана жарықтандырып тұр. Әдетте таңды жақсы көретін Алина бүгін алғаш рет күннің шыққанын жек көргендей еді. Түнімен көз ілмегені бірден байқалады. Көзінің асты сәл қарайып кеткен, шашы да реттелмеген күйі иығына түсіп тұр. Ол әлі де төсегінің шетінде үнсіз отырған.

Кешегі болған жайттар санасынан кетер емес. Әкесінің ауыр даусы. Анасының көзіндегі шарасыздық. «Бұл келісім бәрін құтқарады» деген сөздер.Бірақ оның ойын мазалаған бір ғана нәрсе бар еді.Абулхаир.Ол есімді естіген сәттен бастап жүрегі біртүрлі мазасызданып кеткен.Неге?..

Алина көзін жұмып, есіне түсіруге тырысты. Бірақ ойы бытырап кете береді. Тек көмескі бір сезім ғана бар. Өте таныс, бірақ алыстап кеткендей.

— Алина… — анасының жұмсақ даусы естілді. — Төменге түсіп, таңғы ас ішіп алшы.

— Тәбетім жоқ…

Анасы бір сәт үнсіз қалды. Сосын ақырын ғана: — Бәрі жақсы болады… — деді.

Бірақ ол сөздің өзіне сенбейтіндей шықты.Есік жабылған соң, бөлме қайтадан тыныштыққа көмілді. Алина терезеге қарап ұзақ отырды. Сыртта адамдардың өмірі әдеттегідей өтіп жатыр. Ал оның өмірі бір түнде өзгеріп кеткендей.

Түске қарай телефоны безілдеп қоя берді.Трубканы алғаны сол еді:

— Сен трубканы неге алмайсың?! — деген таныс дауыс естілді.

Жанна.Алинаның бала күнінен келе жатқан жан дегенде жалғыз құрбысы.Қуанышта да қиындықта да ол әрдайым Алинамен бірге еді.

Алина еріксіз күлімсіреп жіберді.

— Не болды? Жәй ғана ұйықтап жатыр едім...

— Сен бе? Ұйықтау? Ертегі айтпа.-деді құрбысының бұндай уақытта тұрып алатынын білген соң.

— Жә,оны қойшы неге хабарластың?-деді теманы басқаға аударып.

— Саған супер-пупер жаңалығым бар,қазір саған бара жатырмын.1сағаттарда сенің жаныңда боламыын.

Бір сағаттан кейін Жанна үйіне жетіп келді. Әдеттегідей көңілді. Бірақ Алинаны көрген бетте күлкісі бірден басылып қалды.

— Ойбай… сен вообще ұйықтамағансың ғой.Ещё ұйықтап жаттым деп қояды.

Алина үнсіз ғана иығын көтерді.

Жанна оның жанына отырып: — Енді айт. Не болды? — деді жай дауыспен.

Алғашында Алина үндемей отырды. Бірақ ішіне жиналғанының бәрі ақырындап сыртқа шыға бастады. Ол кешегі әңгімені түгел айтып берді. Келісім жайлы. Той жайлы. Өзі мүлде көрмеген адамға тұрмысқа шығатынын.Жанна шок болып біраз уақыт үнсіз қалды.

— Тоқта… сен шынымен күйеуіңді әлі көрмедің бе?

— Жоқ.

— Бұл вообще дорама ма?.. — деді Жанна сенбей.

Алина ащы күліп жіберді.

— Менің өмірім дорама болып кетті.

Біраз уақыттан кейін Жанна орнынан атып тұрды.

— Ал сен дайынсың ба?

— Қайда?

—Қайдасы нес құдай ау,тойға.

— Жоқ...

— Жоқ, болды. Қазір екеуміз дайындаламыз. Үйде отыра берсең, жынданып кетесің.

— Жанна...

— Тұр тұр тұр,может жігіт жолдас красавчик шығар-деп әзілдерді.Бұған Алина еріксіз жымиып қойды.

Үлкен bridal salon-ның іші жарқырап тұр. Ақ көйлектер жан-жағына ілініп, дәл ертегідей көрінеді. Бірақ Алинаның көңілі ғана бұл жерге мүлде сай емес еді.Жанна болса, керісінше, бүкіл салонды басына көтеріп жүргендей.

— МЫНАНЫ КИІП КӨР! ЖООҚ, МЫНАСЫ ӘДЕМІРЕК!

Бірнеше көйлектен кейін ол ақырын ғана ұзын, нәзік көйлекті киіп шықты. Жұқа матасы иығынан әдемі түсіп, белін нәзік етіп көрсетіп тұр.Айна алдына шыққан сәтте бәрі үнсіз қалды.

Жанна көзі жайнап: — Алина… сен прям киноның главная героинясындайсың, — деді.

Бірақ Алина айнадағы өзіне қарап тұрып, жүрегінің неге ауырлап кеткенін түсінбеді.Бұл оның армандаған тойы емес еді…

Кешке қарай екеуі Алинаның бөлмесінде отырды. Терезенің сыртында қала шамдары жымыңдап тұр. Жанна төсекте жатып алып, төбеге қарап сөйлеп жатыр.

— Қорқып тұрсың ба?

Алина біраз үндемей қалды.

— Иә…

— Мүмкін бәрі жаман болмайтын шығар?

— Мен мүлде танымайтын адамға тұрмысқа шығып жатырмын, Жанна…

Даусы дірілдеп кетті.

Жанна оның қолынан ұстап: — Не болса да, мен сенің жаныңдамын, — деді жай ғана.—Ей тоқта, хотя бы атын білетін шығарсың?

—Ия,білем... Абулхайыр...

—Не? Абулхайыр? Әлгі ол сені....-дей бергенде Алина сөзін бөліп:

—Жанна! Ол туралы сөйлескім де келмейді!

— Ойбай ок ок.

Сол түні Жанна Алинамен бірге қалып қойды.

Таң қайта атты.Бүгін — той күні.

Алинаның жүрегі таң атқалы бері тынымсыз соғып тұр. Терезеден түскен күн сәулесі бөлмені жарық қылып тұрса да, оның ішіндегі қорқынышты ештеңе сейілте алмады.

Төменде адамдардың дауыстары, ыдыстардың сыңғыры, визажистердің жүгірген қадамдары — бәрі араласып кеткен. Үй іші у-шу.

Бірі шашын жасап жатыр. Бірі көйлегін дайындауда. Бірі қонақтар жайлы айтып әлек.

Ал Алина болса айна алдында үнсіз отыр.Ақ көйлек.Ұзын фата.Әдемі макияж.Сырттай қарағанда ол нағыз бақытты қалыңдық сияқты.Бірақ ішінде дауыл болып жатқанын ешкім байқамайтын еді.Ең қорқыныштысы…

Ол әлі де күйеуін көрген жоқ.Тіпті оның түрін де білмейді.Сол сәтте гримерка бөлмесінің есігі ақырын ашылды.Ішке біреу кірді.Алина айна арқылы оған бейжай қарамақ болған. Бірақ келесі секундта оның көзі үлкейіп кетті.Денесі қимылсыз қатып қалғандай.

— Сен?.. — деген сыбыр еріксіз ернінен шығып кетті.

2-бөлім аяқталды,келесі бөлім үшін реакция басыңдар 🪷🫶🏻🫰🏻

Күн әдеттегідей басталған. Бірақ дәл сол күннің кешке қарай біреудің тағдырын өзгертетінін ешкім сезбеген еді.

Таңғы күннің жұмсақ сәулесі ақ перденің арасынан сырғып өтіп, бөлменің ішін алтын түске бояп тұрды. Терезе алдында тұрған ақ раушандар самалмен баяу тербеліп, бөлмеге нәзік хош иіс таратып жатқан. Қабырғадағы кішкентай шамдар әлі сөнбеген — түнде жұлдыздай жымыңдап тұрған жарықтар бөлмеге ерекше жылылық беретін.

Алина төсегінің үстінде етпетінен жатып, телефонын қарап отырған. Ұзын қара шашы жастықтың бетіне толқындай шашылып қалған. Таңғы ұйқыдан кейінгі сәл тарқамаған шашының өзі оған жарасып тұр. Үстінде кең ақ свитер, жалаң аяқ. Терезеден түскен жарық оның аппақ жүзін одан сайын жұмсартып, қоңыр көздерін балдай жылтыратып жіберген.Ол телефоннан бірнәрсе көріп күліп қойып, сосын ернін тістеп ойланып қалды.Сол сәтте есік ақырын қағылды.

— Алина? — анасының жұмсақ даусы естілді.

— Кіріңіз.

Есіктен анасы кірді. Үстінде ашық түсті үй көйлегі, қолында бір бума тізім.

— Кешке қонақтар келеді, қызым. Үйді реттеп, дастарханды жақсылап дайындау керек.Алина жалт қарады.

— Қандай қонақтар?

— Әкеңнің маңызды таныстары.

Анасы көп нәрсе айтпастан, тек жымиып шығып кетті. Бірақ әлгі жымиыстың астарында біртүрлі қобалжу бар еді.Алина иығын қиқаң еткізіп, төсектен тұрды.Түске қарай үйдің іші мүлде өзгеріп кеткен.Асүйден ваниль мен жаңа піскен қамырдың иісі шығып тұр. Пештің әйнегі буланып кеткен. Алина жеңін түріп алып, қамыр илеп жатыр. Ұн оның бетіне жұғып қалғанын өзі де байқамаған.Терезеден түскен күн сәулесі асүй үстеліндегі құлпынайларға түсіп, оларды асыл тас секілді жарқыратып жіберген.

— Ай, күйдіріп алма! — деді анасы күлген күйі.

— Күйдірмеймін ғой, мама!

Алина пештен бәліштерді шығарып, үстіне қант ұнтағын сеуіп қойды. Артынша шоколадты торттың кремін тегістеп, құлпынаймен безендірді.Ыстық шайдың буы көтеріліп, ыдыстардың сылдыры естіліп жатты.

Кешке қарай үлкен үй мүлде ертегідегідей болып кеткен еді. Хрусталь шамдардың жарығы мәрмәр еденге шағылысып, дастархан үстіндегі ыдыстар жылтырап тұрды. Үлкен үстелге түрлі тағамдар қойылған: қызыл жемістер, тәттілер, ыстық тағамдар…

Алина үстіңгі қабаттағы бөлмесінде айна алдында тұрды.Үстінде қарапайым болса да өте әдемі ашық крем түсті көйлек. Беліне дәл келіп тұр. Ұзын шашы толқындатып қойылған. Құлағындағы кішкентай інжу сырғалар ғана оның сұлулығын одан сайын нәзік етіп көрсеткен.Төменнен әкесінің даусы естілді.

— Алина!

— Қазір түсемін!

Ол терең тыныс алып, баспалдақпен төмен түсті.Сол сәтте есік қоңырауы соғылды.Үйге орта жастағы ерлі-зайыптылар кірді. Киімдері қымбат, өздері тым салмақты. Ер адам әкесімен қатты құшақтасып амандасты.

— Ақыры келдік-ау.

— Келіңіздер, төрлетіңіздер.

Бәрі дастархан басына жайғасты.Алғашында әңгіме кәдімгідей басталды. Бизнес. Жұмыс. Жағдай.Бірақ уақыт өте ауа өзгере бастады.Алинаның әкесі үнсізденіп кетті.Әлгі ер адам шай кесесін үстелге баяу қойды.

— Жасырмай айтайын… компанияның жағдайы қиындап бара жатыр.

— Білемін.

— Бірақ біз көмектесе аламыз.

Үй іші тым-тырыс болып қалды.Анасы алақанын қысып отыр.

— Қалай?.. — деді әкесі ақырын.

Әлгі әйел жымиып:

— Біз туыс болсақ.

Алина бірден түсінбей қалды.

— Кешіріңіз?..

Ер адам тіке қарап:

— Ұлымыз бар. Сендердің қыздарың бар. Келісіммен неке.

Бөлме іші мұздап кеткендей болды.Алинаның жүрегі бір сәтке тоқтап қалғандай.

— Не?..

Анасы көзін тайдырып әкеге қарады.Әкесі ауыр күрсінді.

— Алина…

— Жоқ, күте тұрыңыздар… бұл қалжың ба?

— Бұл — екі отбасы үшін де тиімді шешім, — деді әйел сабырмен.

— Ал… әлгі ұл қайда өзі?

— Шетелде. Бүгін келе алмады.

Алина сенбей күліп жіберді.

— Тіпті өзі жоқ па?..

Ешкім үндемеді.Сонда ғана бәрі шын екенін түсінді.Әкесі орнынан тұрып, қызына жақындады.

— Қызым… менің басқа амалым қалмады.Компания құласа… бәрінен айырыламыз.

Алинаның көзіне жас толды.

— Сонда… мені сатып жібересіз бе?..

— Олай деме!

— Онда бұл не?!

Үнсіздік.Тек сағаттың тықылы естіледі.Әлгі ер адам құжат салынған папканы үстел үстіне қойды.

— Егер келіссеңіздер… ертеңнен бастап барлық мәселе шешіледі.

Алина әкесіне қарады.Әкесі көзін көтере алмады.Сол сәтте бәрі шешіліп қойғанын ол түсінді.Тіпті өз пікірін сұрамаған да.

— Абулхайыр...ол ертең немесе арғы күні келеді.Тойды барынша тез өткізсек, соғұрлым екі жаққа да пайда тиеді.

Бұл сөзді естіген Алинаның іші күйреп кеткендей болды,алайда одан бұрын Абулхайыр деген есім оған таныс көрінді, құдды бір оның бір танысы секілді...

Осымен 1-бөлім аяқталды,келесі бөлім үшін реакция басыңдар☺️❤️