7 qism

Yangi shahar. Yangi ofis. Yangi hayot. Ammo yurakdagi og‘riq hali ham eski.

Isha endi o‘z kampaniyasini boshlagan. U boshqarayotgan psixologik yordam markazi nafaqat oddiy insonlarga, balki jinoyatchilarga ham yordam berishga yo‘naltirilgan. Ammo bu markaz... aslida faqatgina niqob. Chunki Isha ichkaridan dushmanlarini sindirmoqda. Uni hech kim to‘xtata olmaydi.

Lekin bir kun...

Eshik ochiladi. U yerda — u.
Suga.

Sochlari biroz uzunroq. Qorong‘u ko‘zlarida o‘sha o‘sha o‘tkirlik. Ammo endi ko‘zida alam ham bor.
U hech narsa demaydi. Faqat Isha ga tikilib turadi.

Isha esa, har doimgidek, xotirjam: — Bilardim, qaytasan.

Suga unga bir qadam yaqinlashadi: — Menga qanday jasorat bilan sevgi haqida gapirganingni eslayman... lekin sen meni kuching bilan sevgan ekansan.

Isha jim.

Suga davom etadi: — Endi sen o‘sha meni himoya qilaman degan qiz emassan. Endi sen... o‘zimga o‘xshaysan.

Isha kulimsiraydi: — Balki. Balki men ham iblisga aylangandirman. Lekin seni qutqarish uchun... men hatto jahannamga ham tushishga tayyor edim.

Suga chuqur nafas oladi. Yuragi hozir portlab ketadiganday. Chunki bu ayol... uni ham sindira olgan, ham sevgan yagona inson.

Lekin orada jimlik. Ikki yurak uryapti. Biri — yomonlik bilan. Biri — haligacha muhabbat bilan.

—

Suga Isha ga qarab aytadi: — Mening dunyomga kirasanmi? Men bilan bo‘lasanmi — lekin qon, xiyonat, va xavf ostida?

Isha hech o‘ylamay javob beradi: — Men allaqachon kirdim. Sen ketganingda, men sening joyingni egalladim.

Ular o‘rtasidagi masofa yo‘qoldi. Endi ular bir jamoa. Bir kuch. Bir yurak lekin ikki iblis.

Lekin Isha biladi — bu sevgi emas, bu urush. Bu his emas, bu olov. Har safar birga bo‘lishsa, atrofdagi hamma narsani kuydiradilar.

—

Suga va Isha endi birga ishlayapti. Ular birinchi maqsadni aniqlashdi — Suga’ni sindirgan tizimning asosiy boshqaruvchisi: General Aleksandr Degrov. Bu odam Isha ning onasining o‘limida ham aybdor.

Isha:
— Bu safar biz uni sindiramiz. Lekin bu safarmen boshqaraman.

Suga kuladi: — Endi haqiqiy iblis sen bo‘ldingmi?

Isha qattiq javob beradi: — Yo‘q. Men o‘zim bo‘ldim. Nihoyat.

—

Orada... SEVGI. Ammo o‘sha quyuq qorong‘ilik bilan aralashgan. Ular bir-birlariga teginishganda — nafaqat mehr, balki og‘riq ham beriladi. Chunki bu ikki qalb... urushdan o‘tgan. Qon ko‘rgan. Kutilmagan hislar bilan to‘la.

Isha bir kecha o‘sha tanish xona ichida Suga ga tikilib turadi.
— Men seni hech qachon unutmaganman. Ammo endi men seni kechira olmayman.

Suga uning qo‘lini ushlaydi.
— Men ham seni sevganim uchun seni yomon ko‘ra olmadim.

Ularning lablari yaqinlashadi. Ammo o‘rtada sir. Sirlar xiyonatlar va qasos.

—

Isha yuragida bitta savol bilan qoladi:

“U men bilanmi... yoki faqat meni ishlatyaptimi?”

Endi bu sevgi yana sinovda.

6 qisim

Isha Suga ketganidan keyin bir hafta ichida o‘zgardi. Uyida xonasida Suga yozib qoldirgan xatni yuz marta o‘qidi. Har o‘qiganda ko‘zida yosh ammo ichida bitta gap aylanadi:

“Meni himoya qilish uchun ketdi lekin men o‘zimni himoya qila olaman.”

U shunchaki yuvvosh psixolog emas. Endi u izlayapti — kim uni Suga dan ayirdi va nima uchun?

Isha Suga ning onasiga murojaat qiladi. U ayol u zo‘r bo‘lishi mumkin — lekin Isha undan battarroq. U boshidanoq biladi — bu ayol Suga ni siyosiy qurol sifatida ishlatmoqchi.

U ayolga ochiq aytadi: — Siz mendan Suga ni tortib ola olmaysiz. Men uni faqat sevganim uchun kerak emas. Men uni tushunaman tinkayaman sevaman mehr meraman beraman siz esa faqat foydalanasiz.

Ayol jilmayadi: — Sen hali yoshsan Isha.Bu dunyo sevgi bilan emas kuch bilan yuradi.
Isha qattiq javob beradi: — Unda men kuchni ham sevgi bilan aralashtiraman. Va ko‘rasiz — kim yutadi.

—

Isha Malika bilan uchrashadi. U Malika ning o‘tmishini biladi. Va birinchi marta... Malika ham ko‘zida yosh bilan gapiradi: —U hech qachon meni sevmagan. Faqat majburiyat bo‘lgan. Lekin u seni sevdi. Shuning uchun uni o‘z qo‘llaring bilan qutqar.

Isha hayron. Malika yordam bermoqchimi?

Ular bir-birlariga tikiladilar. Orada dushmanlik yo‘qolib bir tuyg‘u qoladi — bir odamni sevish og‘rig‘i.

Malika unga maxfiy hujjatlar beradi — Suga ni “yangi hayot”ga majburlash uchun foydalanilgan noqonuniy materiallar. Bu hujjatlar bilan Isha butun bir siyosiy tizimni yiqita oladi.

—

Isha qiyin tanlovda: u endi Suga ni qaytarishi mumkin. Ammo buning evaziga u o‘zining qorong‘i tomonini ochadi. U o‘zi yomon ko‘rgan tizimga kiradi. U ham bir mafiyaga bir o‘yinchiga aylanadi.

U qaror qiladi: “Men ularni ichkaridan yanchaman.”

Isha o‘zining shaxsiy tarmog‘ini tuzadi. Yuristlar, jurnalistlar, sobiq jinoyatchilar Ular barchasi endi Isha tomonida.

Endi u nafaqat sevgan odamini qaytaradi, balki uni majburlagan tizimni butunlay yo‘q qiladi.

—

Suga bir necha oy o‘tib, televizorda ko‘radi: "Yangi HR kompaniya rahbari yosh psixolog ayol siyosiy tizimdagi korruptsiyani fosh qildi."

Ekranda — Isha

U Suga’ga qarab jilmayadi ammo ko‘zlari sovuq.

“Men seni sevaman... lekin endi men seni ham qutqara olaman.”

5-qisim
Hamma narsa tinchlangandek edi. Tohir hibsda Isha onasi bilan xavfsiz Suga esa Isha bilan yashashni boshlagan.

Lekin muhabbatga tinchlik yarashmaydi.

1 hafta o‘tib.

Tina nufuzli xalqaro psixologlar konferensiyasiga taklif oladi. Joy: Parij.

U xursand. U istagan joy — chet el. Lekin yuragining bir chekkasi xavotirda: Suga nima qiladi?

Suga esa qaror qabul qilgan: Isha qayerga borsa, u ham o‘sha yerda bo‘ladi.

Ammo Isha bu qarorga ikkilanadi. Chunki Suga — hali ham jinoyatchi sifatida qidiruvda. U bilan birga borish — xavf, stress va ehtimoliy fosh bo‘lish.

Lekin Suga unga faqat bitta gap aytadi:

— Sen menga hayot berding. Endi men sening ortingdan hatto jahannamga ham yurishga tayyorman.

Isha jim turdi... so‘ng: — Unda Parijga bilet olamiz.

Parijda — yangi boshlanish, lekin yangi dushman ham

Isha konferensiyada nutq so‘zlaydi. Uning chiqishi ko‘plarni hayratga soladi. U sevgi, kechirim, va psixologik tiklanish haqida gapiradi.

Lekin u sahnada turgan vaqtda, Suga zaldan chiqib ketadi. U birinchi safar o‘ziga yashirin kuzatuvchilarni sezdi.

Sirli ayol — “Malika”

Parij ko‘chalarida Suga eski tanishni uchratadi. Sirli, sovuq, lekin aql bovar qilmas darajadagi go‘zal ayol: Malika.

U bir paytlar Suga bilan bir mafiyada bo‘lgan. Unga oshiq bo‘lgan. Lekin Suga Ishanbilan yangi hayot boshlaganini bilib, endi ularni ajratmoqchi.

Malika — o‘ta xavfli ayol. U faqat so‘z bilan emas siyosiy kuch bilan ham o‘ynaydi.

U Suga haqida sirlarni biladi. Sirlar? Suga aslida mafiyaning o‘g‘li emas. U bolaligida o‘g‘irlangan va mafiyaga “tarbiya uchun” berilgan.

Uning asl oilasi — fransiyalik boy siyosatchilar oilasi bo‘lishi mumkin!

Isha va Malika — sevgi uchun kurash

Malika Ishani topadi. U bilan ochiq suhbat:

— Suga seni tanladi, bilaman. Lekin u meniki edi. U menga tegishli edi. Men uni yaratdim, sen uni o‘zgartirding. Endi o‘sha yovuz Suga qaytishi kerak. Men uni yana Iblis qilaman.

Isha titradi lekin ko‘zlarida jasorat:

— Uning ichidagi yovuzlikni sen yaratgan bo‘lishing mumkin. Lekin uning yuragidagi mehrni men uyg‘otdim. Suga endi seniki emas.

Konferensiyaning oxirgi kechasi. Barcha kuchlar harakatda.

Malika Suga'ni og‘dirish uchun uning haqiqiy oilasini ko‘rsatadi. Video, hujjatlar, guvohlar. Suga titraydi. Hali u nima qilishni bilmaydi. "Men kimman?" savoli uni yo‘q qilayapti.

Ammo... Isha qulog‘iga shivirlab aytadi:

— Sen kim bo‘lganing muhim emas. Muhimi — kim bo‘lishni tanlaysan.

Va bu so‘zlar — Suga uchun hammasini aniqlashtiradi.

To‘qnashuv. Malika va Suga. Biri qalbni nazorat qilmoqchi, biri ozodlikni istaydi.
Suga Malikani mag‘lub qiladi. Ammo uni o‘ldirmaydi.
Men seni kechiraman chunki Isha menga kechirishni o‘rgatdi.

Malika yiqiladi. Qonli, lekin jim. Orqada esa Isha yaltirab turgan ko‘zlar bilan Suga’ga qarab turadi.

Parij osmoni ostida Eyfel minorasi nuri ostida Isha va Suga bir-biriga qarab turadi.

— Endi-chi? — deydi Isha

Suga jilmayadi: — Endi boshlanadi, hayotimiz. Yorug‘likda, lekin men seni himoya qilish uchun qorong‘ilikni ham yo‘q qilaman.

Va ular quchoqlashadi. Orada jinoyat, yovuzlik, kechmish, sevgi, va sadoqat — ammo baribir bir-biridan voz kechmagan yuraklar.

Parijdan qaytganiga bir hafta bo‘ldi. Isha hamon hayratda: bu safar uni o‘zgartirdi. Hayotining o‘rtasida — ikki dunyo: psixologiya va jinoyat, mehr va zo‘ravonlik, Isha va Iblis.

Suga esa... sukutda. U Malika bilan yuzma-yuz kelgach, ichidagi bir bo‘lak yorildi. Uning haqiqiy oilasi haqida bilganlari uni tinch qo‘ymayapti. Hali ham kim ekanini bilmaydi. U kim: mafiozimi, yo‘qsa boy siyosatchining yo‘qolgan farzandimi?

Isha buni sezadi. U har kuni Suga’ga bir xil savol beradi: Nega jim bo‘lyapsan? Ammo Suga faqat bitta gap aytadi: Hamma narsa tugashi mumkin Isha. Sen mendan yaxshiroq hayotga loyiqsan.

Isha esa shunchaki jilmayadi: Men tanlagan hayot — bu sen.

—

Shanba kuni rejalashtirilmagan tashrif

Tongda eshik taqillatildi. Isha ochdi.

Eshikda Suga’ning asl onasi.

Qorong‘i ko‘zoynak, klassik palto, ammo qaddi tik, mag‘rur va sovuq nigoh bilan: Senga rahmat. Mening o‘g‘limni mendan tortib olgansan. Endi qaytar.

Isha hayron. Bu ayol — o‘ta boy oilaning boshlig‘i. Ular Suga’ni “o‘g‘irlangan bola” deb rasmiy tan olibdi. Unga yangi ism, yangi hayot, hatto oila nomidan siyosiy lavozim ham tayyorlab qo‘yishibdi.

Ammo ayolning niyati boshqa. U Suga’ni Isha dan ajratmoqchi.

Isha jim qoldi. Faqat ichida bitta narsa uyg‘ondi: men uni yo‘qotmayman.

—

Suga tanlovda: yurakmi yoki majburiyat?

Kechasi Isha bilan Suga oxirgi marta yolg‘iz qolishadi. Suga unga qaraydi: — Men seni sevaman Isha . Ammo bu odamlar meni endi “siyosiy vosita” sifatida ishlatmoqchi. Agar ketmasam, ular seni yo‘q qiladi.

Isha ko‘zlariga yosh to‘pladi: Demak men yana kimnidir ishonchsizligidan azoblanamanmi? Sen ham meni tark etmoqchimisan?

Suga ko‘zini olib qochdi: Yo‘q lekin agar sen o‘lsang, men tirik bo‘lolmayman.

Ular jim bo‘lishdi. Yuraklar uryapti, ammo so‘zlar hech narsa qila olmayapti.

Ertasi kuni

Isha uyg‘ondi. Yonida... Suga yo‘q edi.

Faqat bir varaq qog‘oz qoldirilgan edi:

“Sen menga hayot berding. Endi men seni himoya qilish uchun o‘zimdan kechaman. Bu endi muhabbat emas. Bu qurbonlik.

Men ketdim.

Meni qidirma.

Seni abadiy sevuvchi,

— Suga.”

4-qisim

1 hafta o‘tdi. Isha hali ham Iblis qutqargan kunning ta’siridan chiqa olmayapti. Har kecha u o‘sha portlashlarni, Iblisning qonli, lekin mehrli ko‘zlarini eslaydi. Uning yuragida birinchi marta ikki narsa bir paytda uyg‘ondi: qo‘rquv va muhabbat.

Lekin Iblis — u o‘sha kungi voqealardan keyin o‘zgarib ketgan. U endi hech kimga ishonmaydi. Hatto o‘ziga ham. Faqat Isha ishonadi.

Iblisning bazasida

Isha birinchi marta Iblisning haqiqiy yashirin joyiga kirgan edi. Bu yerda devorlarda eski suratlar, maxfiy hujjatlar, qurollar... va birgina burchakda — Iblisning bolalikdagi surati.

— Bu senmisan? — dedi Isha rasmga qarab.

— Bu men edim. Qachonlardir.

— Va men seni yana o‘sha bolaga aylantirishim mumkin. Faqat ijozat ber...

Iblis unga qaradi. Ko‘zlari yiltirab ketdi. Ammo bu yaltirash bu safar yovuzlikdan emas edi umiddan.

Qora Sardorning o‘g‘li — Tohir sahnaga chiqadi

Tohir — bu odam Iblisning eng so‘nggi dushmani. Otasi Suga tomonidan yo‘q qilingan, endi o‘g‘il qasos olishga tayyor. Ammo Tohir oddiy dushman emas. U psixologik o‘yinchi. U Suga va Isha orasini buzuvida eng kuchli qurol — haqiqatni ishlatmoqchi.

Isha bir kuni sirli maktub oladi:

"Seni qutqargan odam o‘sha kuni faqat seni emas, o‘zining eng yaqin odamlarini ham qurbon qildi. U yuragingdagi farishta emas. Faqat Iblis."

Isha maktubni o‘qib hayron bo‘ladi. Ich-ichida nido:

— Nima bo‘lyapti? U menga yolg‘on gapirdimi?

Fosh bo‘lgan sirlar

Iblis bunga tayyor edi. U kun kelib Isha haqiqatni bilishini bilar edi. Shuning uchun o‘sha tunda, u uni yashirin xonaga olib boradi. Devordagi seyfni ochadi. Ichida — video yozuv, qonli fotosuratlar, o‘liklar ro‘yxati.

— Men seni aldadim Isha dedi u sokin ovozda. — Men faqat himoya qilish uchun odam o‘ldirgan emasman. Ba'zida... men yoqtirganim uchun ham o‘ldirganman.

Isha titradi. Nafasi siqildi. Ammo qochmadi. Faqat bir savol berdi:

— Endi-chi? Endi kim bo‘lishni istaysan?

Iblis indamadi. Lekin bu jimlik ichida javob bor edi. U Isha uchun o‘zini o‘zgartirishga tayyor.

Isha qaror qiladi

U endi tanlagan. U psixolog, u odamlarni tuzatadi. Va bu safar u bemor emas, sevgilisi. U Iblisni tuzatish uchun o‘z hayotini ham xavfga qo‘yadi.

Tohir harakatga o‘tadi

Tohir, Tina bilan Iblisni ajratish uchun so‘nggi qadamga boradi. U Ishaning onasini garovga oladi.

— Tanlov qil: sevgingmi onangmi?

Bu Iblis uchun hal qiluvchi dam bo‘ladi.

Va uo‘zini emas Ishaning onasini qutqarishga boradi. Bu Isha uchun eng katta isbot bo‘ladi: U endi Iblis emas. U Suga

Tohirning tahdidi hammasini o‘zgartirdi.

Isha hayoti endi xavf ostida emas edi — onasi tahdid ostida edi. Va bu Iblisni o‘zining eng qorong‘u holatiga qaytarib tashladi. Ammo bu safar u boshqa edi.

Bu safar u sevgan insoni uchun harakat qilmoqda edi. Bu safar u qon uchun emas, hayot uchun kurashyapti edi.

Tohirning bunkeri

Yashirin joy. Og‘ir qurollangan odamlar. Va markazda Ishani onasi kursiga bog‘langan holda, ko‘zlarida qo‘rquv.

Tohir esa Isha bilan videoqo‘ng‘iroq qilmoqda.

— Seni sevaman deganing yolg‘on — deydi u. U faqat o‘zini sevadi. Unga odamlar vosita. Onangni ham vosita qilaylikmi?

Isha qattiq qichqiradi:

— Tohir! Seni yomonlik so‘rish qanaqa darajaga tushirdi?

Tohir kuladi.

— Iblis bilan sevgining oxiri faqat halokat bo‘ladi.

Suga / Iblis tayyorlanmoqda

U qora kiyimda, qattiq ko‘zlar bilan qurollarini tekshiryapti. Yonida faqat bitta narsa bor Isha yozgan xat:

>"Agar sen yovuz bo‘lsang ham, men seni kechirdim. Ammo endi o‘zingni kechirishing kerak."

Suga ichidan qichqiradi. Bu dunyoda unga hech kim ishonmagan — faqat Isha.

Jang boshlanadi

Iblis — yo‘q, endi u Suga — bunkerga bostirib kiradi. Portlash, olov, qonga belangan kurash. Ammo bu safar o‘ldirish — so‘nggi variant.

U har bir zarbani Isha uchun berayapti. Onasini qutqarish uchun Ishani himoya qilish uchun.

Va nihoyat u Tohirni qo‘lga oladi.

Qurol To‘hir boshiga qaratilgan. Nafas og‘ir.

— Qil! deydi Tohir. — O‘ldir meni Iblis bo‘layver!

Suga jim. Ko‘zlarini yumadi. Ammo qurolni pastga tushirdi.

— Men seni o‘ldirgan odam bo‘lishni xohlamayman... Chunki men endi Iblis emasman. Men sevgilim uchun o‘zgarganman.

Isha orqada turib, ko‘zlarida yosh bilan bu lahzani kuzatmoqda edi.

Muhabbat izhori — qon ichida

Jang tugadi. To‘hir hibsda. Onasi qutqarildi. Barcha xavf ortda.

Isha va Suga zalda yolg‘iz qolishdi. Har ikkisi ham yarador, charchagan, ammo tirik.

Isha unga qaradi:

— Men hali ham seni sevaman. Har xil shafqatsizliging, kechmishing bilan. Chunki men seni yaxshi tomoning emas, butunliging uchun sevaman.

Suga indamay yaqinlashdi. Uning qo‘li qonga belangan, ammo yuragi iliq edi.

— Agar sen mening yorug‘ligimsan, men qorong‘ulikdan chiqaman. Faqat sen qol...

Va ular bir-birini o‘pishdi. Qonli sahnada, harob bo‘lgan binoda — ammo bu sevgi toza edi. Yolg‘onlardan, o‘limdan o‘tgan.

3-qisim

Isha tunda uxlamasdan o‘tirardi. Suga haqida yozgan varaqlari butun stolni qoplagan. Har bir satr savol har bir gap qaltis haqiqat.
Lekin bu safar savollar boshqacha edi. “Men uni tuzatishim kerakmi yo‘qsa uni sevyapmanmi?”

O‘sha paytda deraza ortidan qora Range Rover chiqib keldi. Mashina ichidan Suga emas iblsi tushdi. Qorong‘u libos, ko‘zoynak, charm qoplamali qurol qistirilgan belbog‘. Bu endi o‘sha mehribon ko‘zli, ichidan so‘z chiqmaydigan Suga emas edi. Bu iblis Mafiya qo‘rboshisi.

Isha jim qarab turdi. Iblis eshikni qattiq taqillatdi.

— Oching. Vaqt yo‘q.

Isha eshikni ochdi. Bu safar hech nima demadi. Shunchaki nigohida savol bor edi.

— Seni olib ketishim kerak dedi Iblis. Ular sening ortingdan chiqishgan.

— Kimlar?

— Mening dushmanlarim. Ular seni “mening zaif nuqtam” deb hisoblashyapti.

Isha qotib qoldi.

— Men… zaif nuqtangmanmi?

Iblis bir zum qarab turdi. So‘ng sekin, og‘ir ohangda dedi:

— Ha. Va men birinchi marta bundan qo‘rqyapman.

Isha yuragini ushlab oldi. U bu so‘zlarni kutmagan edi. Iblis– murosasiz qotil, o‘tkir aql egasi, sovuq yurakli odam… lekin u sevadi. Haqiqatan. Bu uning ko‘zida ko‘rinardi.

Mashinada ular jim ketishardi. Birdan orqadan qora mototsikl paydo bo‘ldi. Suga buni ko‘rishi bilan mashinani chapga burdi. Isha qattiq baqirdi.

— Nima bo‘lyapti?!

— Ular seni olishmoqchi! O‘tir joyingda!

Qattiq ta’qib boshlandi. Ular ko‘chani kesib o‘tishdi, o‘q uzildi. Isha ko‘zini yummoqchi bo‘ldi, lekin o‘zini qo‘lga oldi. U Iblisning yonida bo‘lishni tanlagan, endi orqaga yo‘l yo‘q.

Mashina bir joyga burilib, eski garajga kirib ketdi. Iblis Ishani qo‘lidan ushlab, uni ichkariga sudradi.

— Men endi yashirmayman. Men Iblisman. Va men seni tanladim. Endi sen ham tanla: qochasanmi… yoki men bilan yurasanmi?

Iblis bir zum jim bo‘ldi. Yuragi qattiq urardi, lekin nigohi — qat’iy.

— Men hech qachon qo‘rqmaslikni o‘rganmoqchiman. Va agar bu sening yoningda bo‘lsa — ha, men yuraman.

Iblis unga yaqinlashdi. Ko‘zlari ko‘ziga tegdi. Ular nafas olib turgan havoni baham ko‘rayotgandek edi.
Bir zumda hamma narsa to‘xtaganday bo‘ldi.

Sukunat.

Yuraklar tovushi.

Va nihoyat — iblis asta, hech qanday shoshilinch harakatsiz, uning peshonasiga labini tekkizdi.

— Endi men seni hech kimga bermayman

Iblis Isha uchun boshqa tomonni ochadi – uni maxfiy uyiga olib boradi, bolaligidagi sirlari bilan tanishtiradi.

Isha iblis o‘ldirgan odam aslida kim bo‘lganini bilib qoladi: bu shunchaki jinoyatchi emas, balki unga tahdid qilgan o‘tmishdagi “do‘st” bo‘lgan.

Isha iblisni tuzatishga urinadi. Ammo bu oson bo‘lmaydi — iblis qurolsiz yashay olmaydigan odam.

Va eng og‘iri: Isha iblis sabab o‘z yaqinlaridan yiroqlasha boshlaydi. U hayotini ikki dunyo orasida kechira boshlaydi: yorug‘lik va qorong‘ilik.

Isha uyqudan qattiq nafas bilan uyg‘ondi. Yostiq usti ter, yuragi esa hali ham kechagi voqealarning ta’siridan chiqmagan. Iblis — u hozir buni inkor qila olmaydi — yuragini egallagan edi.

Lekin Isha bu sevgi bilan qanday yashashi mumkin? Bir tarafda insonlarni davolaydigan mehribon psixolog, boshqa tarafda odamlarni o‘ldiradigan yovuz Iblis.

Maxfiy uy, tong

Suga qora futbolkada, oyog‘ini stolga qo‘yib, qurolini tozalab o‘tirardi. Ko‘zlari — befarq. Ammo Isha kirib kelgach, ich-ichidan bir narsa titradi. U bu qizga qanday bog‘lanib qolganini o‘zi ham tushunmayapti.

Isha unga qarab so‘radi:

— Kechagi odam… u kim edi?

Suga ko‘zlarini yummadi. Jim.

— U... seni tahdid qilganlardan biri edi. Meni yomon tarafim uyg‘ondi. Iblis.

Isha bir lahza jim qoldi. Keyin dedi:

— Unda tanishtir: men ham ba’zida farishta emasman.

Suga boshini ko‘tardi. U hayratda edi. Isha hozirda uning eng qorong‘u tomonini qabul qilayotgan edi.

Isha endi Iblisning haqiqiy hayotini ko‘rayotgan edi: yashirin omborlar, qoradorilar kontrabandasini to‘xtatish, shartnomalar, xoinlar, va... o‘lim.

U Suganing asosiy dushmani — Qora Sardor ismli mafiyaning sobiq rahbari bilan bo‘lgan urush haqida bilib oldi. Va Iblisning o‘tmishi unchalik yomon emasligini anglay boshladi — u avval “ularni to‘xtatish” uchun bu yo‘lga kirgan edi.

Ammo vaqt o‘tgan sari o‘zi ham zulmatga aylangan.

Isha yo‘qoladi

Bir kuni Isha odatdagidek amaliyotiga borayotgan edi, lekin qaytib kelmadi.

Iblis eshitdi: Isha o‘g‘irlab ketilgan. Orqada esa yozilgan xabar:

“Yuragingdagi farishtani yo‘q qilsam, sen qaytasan, Iblis.”

Uning ichidagi g‘azabni hech narsa to‘xtata olmaydi. Qo‘li titraydi. Nafas og‘irlashadi. Iblis uyg‘ondi.

U hammasini yondirib yubordi. Yolg‘iz. Qora Sardorning bunkerini topdi. Qon to‘kildi. Portlashlar. Qorong‘ilik.

Va u Ishani topdi. Shalviragan, ko‘zlari yosh, lekin kuchli.

— Nega kelding? dedi Isha qonga bo‘yalgan Iblisga qarab.

Iblis oldiga keldi. Qo‘li yaralangan. Ammo ko‘zlari to‘g‘ri yuragiga urildi.

— Chunki men seni o‘zimdan ham ko‘proq sevaman. Agar yuraging qonga to‘lsa ham — baribir men seni sevaman.

Isha uning quchog‘iga o‘zini tashladi. Qonli, sovuq quchog‘iga. Ammo bu quchoqda muhabbat bor edi. Jang va zo‘ravonlik ichida tug‘ilgan, lekin samimiy.

2-QISM:

Isha faylni yana bir marta ochib, diqqat bilan o‘qidi. Uning yuragi har bir sahifa bilan tobora tezroq urardi. Bu inson — Suga — shunchaki “murakkab” emas edi. U — xavfli edi.

Faylda shunday so‘zlar bor edi:
“Yuqori darajada emotsional muvozanatsizlik. Travmalar: bolalikda oila halokatli yo‘qotish. Yaqinda ikki nafar odamni do‘stlari deb tan olishdan bosh tortgan. Xavf darajasi: 4/5.”

Isha chuqur nafas oldi. “Men uni davolashim kerakmi? Yoki... o‘zim shifo topishim kerakmi undan?”
Shu savollar bilan maxsus ajratilgan xonaga kirdi. Bu xona xuddi qamoqxonadek edi — metall devorlar, kamera, va markazda bittagina stul.
U yerda — Suga o‘tirardi.
Qorong‘i libos, qo‘llarini cho‘qaytirgancha, yelkasi biroz bukilgan. Ammo ko‘zlari... g‘alati. Qarab turib, odam o‘zini echinishni boshlagandek his qilardi.

Isha unga sekin yaqinlashdi.

— Assalomu alaykum. Men Isha. Siz bilan ishlashim kerak...
Suga nigohini ko‘tardi.

— Ishlaysizmi? Meni ustimda tajriba qilmoxchisizmi?

Uning ovozi og‘ir, sovuq edi. Barcha harflar keskin chiqardi, go‘yoki har biri tig‘day.

— Yo‘q. Men sizni tushunmoqchiman, — dedi Isha muloyim ohangda.

— Meni hech kim tushunmaydi.

— Balki, hech kim uringan emasdir?

Suga kulib qo‘ydi. Bu kulgu kulgu emasdi. Bu — achchiqlik, og‘riq, kinoyaning qorishmasi edi.

Sizningcha, men nima bilan shug‘ullanaman, Isha?

— Men... hali aniq bilmayman.
— Yolg‘on. Siz bilasiz. Faylni ko‘rgansiz. “Mafia.” “Xavfli.” “Asabiy.” “Iblis.”

Isha seskandi. U og‘zidan “iblis” degan so‘z chiqqanini kutmagan edi. Shu onda Ishani ko‘zlarida nimanidir ko‘rdi. Qo‘rquv emas. Hafsala. Yolg‘izlik.

— Men sizni iblis deb hisoblamayman, — dedi Isha. Balki siz faqat... hech kim tushunmagan, og‘riqli insonsiz.

Suga bir zum jim bo‘ldi. So‘ng qaddini rostlab Isha tomon yaqinlashdi. Ko‘zlari ichiga qarab turardi.

— Ehtiyot bo‘l Isha . Men seni ham yondirib yuborishim mumkin.

— Balki, men ham oson yonmaydigan odamdirman?

Ularning ko‘zlari to‘qnashdi. Bu qarashda kurash bor edi. Lekin kurash orqali tan olish ham bor edi.

Keyingi kunlar

Isha har kuni Sugaga borar, suhbatlar qilar, asta-sekin uning o‘tmishini ochardi. Suga esa Isha da o‘zi tan olmagan narsalarni ko‘ra boshladi: jasorat, qattiqqo‘llik, va ichki qorong‘ulik.

Bir kuni Isha undan so‘radi:

— Agar vaqtni orqaga qaytara olganingda... kim bo‘lmoqchi bo‘larding?

Suga jim qoldi. So‘ng: Balki... senga o‘xshagan odam. Yuragim o‘rniga aqlli bosh bilan.

Isha kuldi: Men seni yuraksiz deb o‘ylamagan edim.

Suga indamadi. Lekin yuragida nimadir siljigandi. U o‘zi sezmagan joyida, bu qiz... uning ichidagi yovvoyi iblis uxlatayotgan edi.

Isha ishxonaga har kuni borardi. Ammo endi bu joy oddiy ofis emas, ichida minglab sirlar yashiringan, ikki xil dunyo to‘qnash keladigan maskanga aylangandi.

U Suga bilan bir necha bor suhbatlashgan edi. Har safar Suga boshqa niqobda kelardi — goh kinoyali, goh jahl bilan, ba’zida esa o‘zini befarq qilib ko‘rsatardi. Lekin Isha sezardi: bu odam ichkarida qattiq urayotgan yurakka ega.

Ammo Isha endi bilmas edi: u nafaqat Sugani o‘rganmoqda, balki o‘zi ham kuzatuv ostida.

Bir kuni u kechqurun ishxonada qolib, Suga haqida yozuvlar tayyorlab o‘tirardi. Qorong‘u xonada faqat kompyuter nuri va qog‘ozlar. Tashqarida esa yo‘qdek sukunat.

To‘satdan…
Taraqq!
Kimdir tashqi eshikni zarb bilan yopdi. Isha seskanib ketdi. Yig‘ishtirishga ulgurmasdan eshik ochildi.

Bu — Suga edi. Lekin bu safar u oddiy ko‘rinishda emas. Qorong‘i charm kurtkada, yuzi ifodasiz, ko‘zlari qizg‘ish, va qo‘lida... qon tomchilayotgan edi.

— Isha dedi u xirillagancha.

Isha yuragini ushlab orqaga chekina boshladi.

— Sen bu yerda bo‘lishing kerak emas edi…
— Suga… bu… bu nima bo‘ldi? Qo‘ling… bu… bu qonmi?

Suga chuqur nafas oldi. Uning yuragi tinmay urayotgandi.

— Men… o‘ldirdim.

Isha yerga tiz cho‘kib qoldi. Boshqa harakat qila olmasdi. Xavf, hayrat, yuragini ezayotgan tuyg‘ular aralashib, uni joyiga mixlab qo‘ygandi.

Suga unga yaqinlashdi. Qo‘lidagi qonli latta bilan qog‘ozlarni yopdi.

— Sen meni bilmasliging kerak edi Isha…
— Kech… kech bo‘ldi…

Sugat bir zum jim turdi. Keyin yengil egilib, uning ko‘zlariga qaradi.

— Men seni bu o‘yinga aralashtirmoqchi emasdim. Lekin endi orqaga yo‘l yo‘q.

Isha yutindi.

— Nimani o‘ldirding? Insonnimi?

Suga bosh irg‘adi. Ammo uning ovozida pushaymonlik yo‘q edi. Faqat bir narsani his qilish mumkin edi: bu odatga aylangan. Og‘riqli, lekin zarur odat.

— U meni sotmoqchi edi. Men… tanlovsiz edim.

Isha endi titray boshladi. Uning butun tanasi muzlab qolgandek edi. U bugun bir odamning ikkinchi, yovvoyi tomonini ochgan edi. Endi u so‘zsiz tushundi — bu odamda ikki shaxs yashaydi: Suga va Iblis

Keyingi kun
Isha o‘zini zo‘rg‘a ishga yetib keldi. Butun kecha uxlamadi. Ammo hech kim hech narsa bilmagandek Suga ofisda odatdagidek yurardi. Uning nigohi Isha qidirayotgandek edi.

Va nihoyat, ular liftda to‘qnash kelishdi.

Isha og‘iz ochmadi. Lekin Suga sekin pichirladi:

— Men seni himoya qilaman. Agar bu dunyo seni yeymoqchi bo‘lsa… uni men yo‘q qilaman.

Isha shunchaki unga qaradi. Uning yuragida birinchi marta: qo‘rquv bilan birga ishonch paydo bo‘ldi.

1-QISM

Isha har tongda uyg‘onib, oynaga qaraganida, ko‘zlarida ikkita odamni ko‘rardi. Biri – mehribon, orzuga to‘la, boshqalarga yordam berishni istagan qiz. Ikkinchisi esa – qattiqqo‘l, his-tuyg‘ularini pinhon saqlovchi, shubha bilan qaraydigan ayolga aylanish yoqasidagi bir maxfiy timsol.

Bu ikki harakter uni bolaligidan ta’qib qilib kelgan edi. Oilasidagi sovuqlik, qarindoshlarning ishonchsiz nigohlari, “sendan odam chiqmaydi” degan gaplar unga yo’qotishlar emas, ichki portlashlar bergan edi. Ayniqsa,. onasining yolg‘izgina qo‘llab-quvvatlashi uni bugungi kundagi kuchli ayolga aylantirgan. Endi u 20 yoshda, 21ga qadam qo‘ymoqda. U endi taslim bo‘lmaydigan ayol.

Bugun u katta kompaniyada amaliyotchi sifatida birinchi ish kuniga qadam qo‘yayotgan edi. Uning yuragi hayajondan tez urardi. Ko‘mirdek qora sochlari orqasiga yig‘ilgan, qizil lab bo‘yog‘i esa “Men ishonaman o‘zimga” deb turgandek.

Ofisga kirar ekan, barcha unga hayrat aralash tikilar edi.

— Yangi HR praktikant, shunaqami? — pichirladi kotiba qiz, biroq Isha tabassum bilan bosh irg‘ab, befarq o‘tdi.

Unga kabinet ko‘rsatildi, bir nechta fayllar topshirildi va “Mana, boshlang” deyildi. Hech kim iliq kutib olmadi. “Yana sinov”, deb o‘ziga o‘yladi Isha.

Kun o‘tdi. Ishlar bilan ovora bo‘lib, vaqt qanday o‘tayotganini sezmay qoldi. Qorni rosa ochgan edi. Telefoniga qaradi — soat 13:40. Tushlik payti.

U shosha-pisha yo‘lakka chiqdi. Boshida fayllarni o‘qiyotgandi, shuning uchun atrofga qarashni unutdi. To‘satdan — bam!

Qo‘llaridan fayllar to‘kildi, o‘zi ham qariyb yiqilib tushdi.

Oldida — baland bo‘yli, qora kiyimdagi, sovuq nigohli yigit turardi. Uning ko‘zlari ko‘mirdek qorong‘u, yuzida esa hech qanday ifoda yo‘q edi. U shunchaki tik qarab turardi.

— Oh... uzr! Men... sizni ko‘rmadim! — Isha yerga cho‘kib fayllarni yig‘a boshladi.

Yigit bir og‘iz so‘z demasdan o‘tdi ketdi.

Isha esa unga qarab qolgancha qoldi. “Men bu yuzni... bu ko‘zlarni... qayerdadir ko‘rganman... aynan shunday vaziyatda...”

Bir hafta oldin ham aynan shu kompaniya atrofida shunga o‘xshash holat bo‘lgan edi. U yurayotib bir notanish yigitga urilib ketgandi. Endi tushundi — bu xuddi o‘sha odam! Tana orqali yurakka o‘tgan titroq ham xuddi o‘shanday edi.

Keyingi kunlar

Isha ishni o‘rganar, xodimlar bilan muomala qilar, lekin yigit — u sirli begona — hamisha atrofda g‘oyibona sezilardi. Go‘yoki kompaniyada ishlamaydi, lekin hamma undan nimadandir qo‘rqadi.

Va bir kuni direktor Isha ni alohida chaqirdi:

— Isha bizda maxfiy loyiha bor. Bizga odamlarni tahlil qilish bo‘yicha iqtidorli psixolog kerak. Men sizni tavsiya qildim.
— Men... hali talabaman...
— Sizni biz sinab ko‘rmoqchimiz. Bu odam... — direktor to‘xtadi. — Juda murakkab inson.

Isha faylni oldi. Fayl ustida yozilgan ism: Min Yoongi, taxallusi: Suga.

U yuragini ushlab o‘qidi: “Qattiqqo‘l. Emotsional o‘zgaruvchan. Travmatik o‘tmishga ega. Nazorat ostida.”

"Men bu insonni bilaman..." — deb o‘yladi Isha. "Bu — yuragim titragan o‘sha yigit."

1-qisim
Tina kechki payt, kofe ichib, o‘zini yaxshi his qilgan holatda ishdan qaytayotgan edi. Ko‘chalarda yomg‘ir yog‘ardi. Bir vaqtning o‘zida his qildi, go‘yoki kimdir uni kuzatayotgandek. Bir qarasa, hech kim yo‘q. Ammo ichidagi shubha kuchayib borardi.
Birinchi qadam tovushi eshitildi. Tina orqasiga o‘girildi — hech kim. Biroz to‘xtadi, so‘ngra tezlashtirdi. Ammo tovush yana yaqinlashdi. Uning yuragi tez-tez urardi. Bu allaqachon oddiy tasodif emas edi.
Birdan, kimdir uni orqasidan qattiq tutib, og‘zini yopdi. Tina qichqirmoqchi bo‘ldi, ammo ovozi chiqmasdi. Kuchli qo‘llar uni mashinaga sudrab, ichkariga tashladi.
Tina hushidan ketdi.
U yotib, ko‘zlarini ochganida, o‘zini tanimagan bir joyda topdi. Xona qorong‘i, deraza yo‘q, eshik yopiq edi. Faqat bitta stul va yonayotgan chiroq bor edi. Yuragi to‘xtab ketgandek urardi, boshi aylanishi davom etardi. Qanday qilib bu yerga tushib qolganini tushunmasdi.
Eshik g‘iyqillab ochildi. O‘ziga xos, shiddatli bir ovoz, sovuq bir salqinlik.
Ichkariga bir yigit kirdi. Ko‘zlari sovuq, hislarsiz edi, uning harakati aniq va ishonchli edi.
— “Salom, Tina,” dedi u yumshoq, ammo sovuq va xavfli ovoz bilan.
Tina orqaga chekinib, titrab turardi.
— “Sen... kimsan? Nega meni olib kelding?”
Suga sekin kuldi. Kulishida sovuqlik bor edi, go‘yoki bir narsani hisoblab qo‘ygan kabi. U bir amallab Tina yuziga tikildi va unga yaqinlashdi.
— “Seni tanladim, Tina. Chunki men seni allaqachon bilaman. Men seni kuzatdim.”
Tina hayron bo‘lib uni qarshisida ko‘rdi. U qattiq nafas oldi. Uning og‘zi qurib ketgandek edi.
— “Nega meni tanlading? Necha yil davomida meni kuzatdingmi?”
Tina qaltiragan ovozda so‘radi.
Suga sovuq bir tabassum bilan javob berdi.
— “Seni tanlashimning sababi oddiy. O‘zini yakka-yolg‘iz his qilgan odamlar... o‘z ichida kuchli. Biroq ular ham ichdan yorilgan. Sinovga arzigulik. Bizni tanlashda o‘zgalar o‘ta zaif. Lekin sen... Sen nafaqat kuchli, balki qarshilik ko‘rsatadigan insonsan.”
U sekin tanaffus qildi va davom etdi.
— “Sening o‘tmishingni, yolg‘izligingni bilaman. Sen — men uchun mukammal nomzodsan. Men seni bolalikdan kuzatganman. Yetimxona, so‘ngra qarovsiz qolding. Haqiqatan ham yakkayu yagona, hech kim seni himoya qilmaydi.”
Tina shu so‘zlarni eshitib, qaltirab ketdi. U o‘zini qo‘lga ololmaydi.
— “Siz... buni qanday bilasiz? Nega... mening hayotimni o‘zgartirishga qaror qildingiz?”
Suga yana sekin kuldi. U ozgina qadam tashlab, Tina tomon yondashdi.
— “Bu yerda tasodif yo‘q, Tina. Bu - barcha rejalarimning bir qismi. Men seni kuzatdim. Seni tanladim. Endi sen mening nazoratimdasan. Men sening jismoniy va ruhiy holatingni boshqaraman. Harakatlaringni, qarorlaringni... hammasini. Bu yerda sen hech qanday erkinlikka ega bo‘lmayapsan. Faqat men seni olib kelgan yo‘ldan borishing kerak.”
Tina turtinib, orqaga chekinmoqchi bo‘ldi, lekin Suga uni to‘xtatdi.
— “Agar qochishga harakat qilsang, men seni topaman. Men seni qayerda bo‘lsang ham kuzatib boraman. Sen meni sinab ko‘rishing mumkin, lekin bu yerda endi o‘zgarishning imkoni yo‘q.”
Suga sekin orqasiga burilib, chiqib ketdi. Eshik g‘iyqillab yopildi.
Tina og‘ir nafas oldi. Bu tanlov, bu odam, bu tuzoq — hammasi biror narsani anglatardi. U endi buni his qilgan edi:
U tanlangan. U testning bir qismi edi. U bu yerdan chiqish uchun kurashishi kerak, lekin biror narsa hali to‘liq tushunilmagan edi.
Endi bu voqeaning maqsadi aniq bo‘ldi:
Suga Tina’ni tanladi, chunki u:
Yolg‘iz va zaif emas, balki ichida kuchi bor, ammo boshqa odamlar bilan munosabatda doim qarshilik ko‘rsatuvchi qiz.
Psixologik jihatdan o‘zgarishlarga, tajribalar va sinovlarga duchor bo‘lishga tayyor.
Uning o‘tmishi — uzoq yillar davomida Suga tomonidan kuzatilgan va o‘rganilgan.
Endi u bu qizga biror maqsad uchun — tajriba o‘tkazishga, uning jismoniy va ruhiy holatini sinovdan o‘tkazishga qaror qildi.

1-Qism: Qaytish
Franko Moretti o‘ldi.
Bu xabar butun mafiya dunyosini larzaga soldi. Uni o‘ldirgan esa… o‘z qizi — Elina Moretti edi.
Otasi unga onasining o‘limini, yillar davomida qilgan zulmini, yolg‘on va xiyonatlarini kechira olmadi. Elina o‘z qo‘li bilan otasini yo‘q qilgan va imperiyani egallagan edi.
Lekin bu g‘alaba unga osoyishtalik olib kelmadi. Elina ichki azob va murakkab tuyg‘ular girdobida qolgan edi. U o‘zini topish, ruhiy jihatdan tiklanish uchun hamma narsani ortda qoldirib, Yevropaning narigi chekkasiga — Ispaniyaga yo‘l oldi.
U yerda bir yil yashadi. Yolg‘iz, sokin, hech kim tanimaydigan joyda. Qayta nafas oldi, o‘zini qayta kashf etdi.
Ammo vaqt o‘tishi bilan ichidagi haqiqiy Elina yana uyg‘ondi. U kuchli, qat’iyatli va yana o‘z o‘rniga qaytishga tayyor edi.
Va nihoyat... Elina yana Parijga qaytdi.
Qaytganida u butunlay boshqacha edi. Sochlari kaltaroq, nigohlari esa avvalgidan ham sovuqroq. Endi u nafaqat Franko Morettining vorisi, balki — butun imperiyaning yangi hukmdori edi.
Elina hamma narsa ustidan nazorat o‘rnatdi. Moliyaviy tarmoq, qurol savdosi, yashirin aloqalar — hammasi endi uning qo‘lida edi.
Faqat bitta narsa unga tinchlik bermasdi.
Suga.
Elina uni tark etgan edi. Hech qanday tushuntirishsiz. Lekin yuragining bir chetida Suga bilan bo‘lgan tuyg‘ular hali ham o‘chmagan edi.
U bilardi — bu tuyg‘ularga joy yo‘q.
Endi Elina yolg‘iz edi. Va bu uning tanlovi edi.
Lekin… Suga jim turgan emas.
U Elinaning qaytganini eshitgan zahoti, yana harakatga keldi.
— U mendan qochmoqchi bo‘ldi. Lekin sevgidan qochib bo‘lmaydi, — dedi u o‘ziga.
— Men uni qaytaraman. Hattoki... sevgimni tan olishga majbur bo‘lsa ham.
Shu bilan 2-faslning yangi o‘yini boshlandi.

1 qisim
Avtor: “Hayot hammaga kulib boqmaydi. Sen yaxshi deb bilgan inson aslida o‘z rolini qoyilmaqom o‘ynagan bo‘ladi.”
Meni hayotim davomida ko‘plab qiyinchiliklar qarshi oldi. Har doim hayot menga yangi kun uchun yangi jazo tayyorlagandek tuyulardi. Ko‘p o‘ylardim: mening gunohim nimada? Nega hayot menga bunday taqdir bergan?
Men 18 yoshdaman. 7 yoshimda ota-onam avtohalokatda vafot etishdi. O‘ziga to‘q oilada tug‘ilgan bo‘lsam-da, ular vafotidan so‘ng hayotim butunlay o‘zgardi. Ota-onamning mulklari tog‘amga o‘tdi – davlat onam tarafidagi qarindoshlarga emas, otamning ukasiga mulkni berdi. Tog‘am boylik uchun meni o‘z qaramog‘iga oldi, lekin hech qachon mehr ko‘rsatmadi.
Men u uyda xizmatkor kabi yashardim. Kelinoyim menga hech qachon iliq muomala qilmasdi – meni urardi, haqorat qilardi, hattoki tanamni kuydurardi. Maktabdagina o‘zimni baxtli his qilardim. O‘qishni tugatdim, o‘z kuchim bilan universitetga kirdim. O‘qish bilan birga ishlardim, o‘zimni o‘zim boqardim. 17 yoshimda uydan alohida chiqib ketdim.
19 yoshga to‘lganimda qonuniy ravishda mulk egasiga aylanishim kerak edi. Shu sababli tog‘am bu yoshga yetgunimcha boylikni o‘z nomiga o‘tkazmoqchi bo‘ldi, ammo davlat hali unga bu huquqni bermagan edi.
Yana bir tong otti. Endi men bir yildan beri mustaqilman. Zo‘ravonliklardan holi, tinch hayot kechiryapman. Hozirda universitetning birinchi kursida o‘qiyman. A’lochi, chiroyli qizman, ko‘plab do‘stlarim bor. Rassomchilikka, pianino chalishga qiziqaman. Hozir san’at universitetida tahsil olyapman.