1 боб Менинг Асенам
Асена
Уст бошимни қоқар эканман ҳеч ким билмасин деб , осонгина мактаб орқа деворидан ошганимдан фахрландим . Қўларимни нам салфеткада артиб тез-тез юрганча қулоқчинларимни тақиб олдим. Мактабдан қочиш яхши эмас аммо ўқимайман барибир , нима ҳам қиламан қолиб ўқишимда? Ундан кўра Асена жуфтакни росла дейману , йўқ бўлиб қоламан. Катта йўлга келганимдан сўнг мусиқани паслатим , пиёдалар йўлагида турарканман ичимда дуо қилардим ҳеч бир машина йўл бермасин деб. Энг ноқулай ҳолат бирор машина мени ўтқазиб юбориш учун тўхташи бўлса керак. Афсуски қўрқаним бўлиб спарк зармонда менга йўл берса бўладими ?! Мажбур югуриб ўтаман дедим-у бирдан олдидан келган Мерс чийилаб тўхтади. Ерга ўтириб қолдим, жим мактабимда ўтиришим керак эди ана энди қочганинга 47 қўллашади Асена хоним !
— Нега йўлди бўйида югурасан ахмоқ қиз - деб бақирди кимдир.
Эркак тараф қараганда у шу Мерс эгаси эканини билдим. Унга қараганимдан кейин қовоқлари бирдан ёйилиб тикилиб қолди. Нима қилишим керак эканини билмай қолдим. Қоч Асена ! Ички ишларгача бу мавзу борса тамомсан қоч ! Эркак тикилиб турарди шарт ўрнимдан туриб сумкамни қучиб ўша эркакга тилимни чиқариб югуриб йўлдан ўтиб кетим. Асена ахмоқ ҳозир нима қилдинг сен ? Тилингни чиқаришга бало бормиди? Жини бўламан бу кетишда.....
Уйга кирганимда уй Жим эди. Аслида доим шундай бўлади, Бувам Судя бўлиб ишлайди , уйга жуда кеч келади. Ота онам вафот этган анча йиллар авал..... Бувам 64 ёш аммо давлат " Сиздек тажрибали одамимизни нафақага қўйиб юборолмаймиз" дейишади. Уйда фақат Бувам билан ўзим яшайман . Нарсаларимни жойлаб қўйдим. Бугунги куним тугаганди аммо бояги Мерс эгаси устимдан ариза ёзадими ? Ёки Радар, Камера деганларичи? Наҳотки тонгдан турсам Замонда мени чиқаришган бўлишади ? Йўқ кўп ўйлаб юбординг Асенам тушдан сўнг ухлашинг керак ухлагин вайсамасдан !
*
Умар
Ишга бормаслика қарар қилдим, шунчаки уйга кетишим керак эди. Токи бирдан йўлимдан қизалоқ чиқмагунча бари яхши кетаётганди.
— Жин урсин - бўралиб сўкингиларим келди, лекин ҳозир тушмасам бўлмайди.
Қизни уриб юбормаган бўлсам ҳам у аниқ пул талаб қилади ёки жанжал қилади деб турсам у мен тараф қараганида барига рози бўлиб қолдим, ёнимда қолса басдек. Сочлари жигаранг лаблари табий бўрдоқ ҳеч қандай памадасиз ва бўянмаган эди. Кенг юбка ва оқ кофтаси бор сумкасини тақиб олган қизча асфалтда менга термулиб қолди. Ўзим ҳам кўзимни ололмадим. Қиз ўзига қарамаса ҳам уни табий ҳусни шу қадар мени ўзига тортики қиздаги нимадир мени қизиқишимни уйғоти, ўрнидан туриб югуриб йўлдан ўтиб кетганида ҳали ҳам ҳайратда турардим. Ақлимни бир он еғдиму узоқлашган қиз ортидан бориш учун қайта машинага ўтирдим. Умар у кичик қиз десамда бу йўлимдан қайтолмадим илк бора кимнидир олиб қочгим келди. Дахшат ! Мактаб ўқувчисини олиб қочганингни кимдир билса борми, оброимга путур етади-куя лекин бу ўзимни ҳудудим экани учун буни бости бости қилиш қийин эмасди.
Қиз 3 қаватли завонавий уйга кириб кетганида ҳайрон бўлдим. Бундай одий қиз ҳозиргина шаҳарнинг энг машхур судясини уйига кириб кетганидан ажабландим. Менимча ишинг чатоқ Умар.
*
Кеч тушгач тунги cлубдаги шовқинлар авж олди. Лекин пастги қаватда фақат 5 эркак ўтирарди ҳамма жойи эса сокин .
— Умар нега ичмаябсан - деди бир йигит Умарга яқин келиб
— Билмасам ҳаёларим тарқоқ
— Севиб қолмадингми .... Ошна ?
— Жин урсин сени ! Мен кимнидир севиб қоладиган эмасман. Доим қизларга қизиқаман илк кўргандаёқ улар билан бўламан ва кетаман биласанку! Аммо бу сафар бошқача бўлди.
— Бу сафар Умарбек қандай аёлга қизиқиб қолди ? Имм
— ҳмм менимча қиз бола... йўқ - йўқ қизалоқ десанг бўлади.
— Ё худо бу билан нима демоқчисан ?

— У мактаб боласи жуда кичик аммо ўзига жалб қиладиган қиз.
— Ахмоқ бўлма иш қилиб қизни бузиб қўйиш ниятинг йўқ тўғрими ? Умар худо ҳақи сен бу даражада эмасан
— Бас етарли ! Бошимни оғритиб юбординг ақил ўргатмасанг бўларди. Уни бувиси....

Умар бир нима дейман деди-ю шаштидан қайти
Умар сигаретини қиздириб чуқур тортиб ҳавога пуфлади. Ҳозир энг машхур хусусий шифохонаси бор ҳамда қора бозорга яхшигина алоқаси бор Умар доим сувдан қуруқ чиқиб кетарди. Бунга давлат билан ҳам яқин алоқада экани сабаб .
*
Асена ўзи севган ширинликларни еб драма кўраётганида бегона рақамдан келган ҳабар чалғити . ТВни ўчириб , бориб телефонига қараганида бегона рақамдан 2 та ҳабар келган эди.
Смс - Сени илк кўрганимдаёқ бу даражада қизиқтиришингни ким ҳам ўйлабди.
Смс² - Жоним кўчада эҳтиёт бўлиб юр, қўлимга тушсанг еб қўйишим мумкин
Асена ҳабарга бе этибор тикилиб турди. У янги рақам олганди балки авалги эгасини танишидир деб рақамни блокга тиқиб юборди. Яна ТВ кўриш учун қайтганида яна ҳабар келди. Телефонини яна қайта қўлига олиб қараса бошқа рақамдан ҳабар келган экан
Смс - Қора рўйхатга солишни балади оғир бўлади.
— Ярамас ким бўлди бу !? Нега истаганча гапиради ? Кўрсатиб қўяман сенга яна ёзгинчи қўнғироқ қилиб пушаймон қилдираман
Асена асабий ортига қараганида соат курси вақтига яқин келганини кўриб ҳафсала билан ер тепинди. Карейс тилли билан бир ярим йилдан буён шуғуланади қолаверса Сеоулга 2 маротаба борган , лекин ўрганадиганлари кўп экани сабаб яна ўқишини давом этирарди қолаверса Асена бу йил 11 синф афсуски ўқишга иштиёқи шу йил пасая бошлади.
Эшикдан самакати билан чиқан Асена кепкасини тақиб наушникда кўча бўйлаб секин кети. Ёмғирли сокин ҳавода кетаётган қиз ортидан қора фургон келаётганини сезиб четга чиқти. Лекин фургон ҳам қизга яқинроқ бўлиб четга чиқанида Асена қўрқа бошлади аслини олганда бу ҳол жуда кўп бўлган. Асенани бувиси кўп одамни қаматган ва уларни яқинлари Асенага озор беришга кўп урунган шундан сўнг ҳам Асена одам овироқ бўлиб кетганди. Кўринмас шарпа каби эди. Ҳозир қадамини тезлатаман деганида фургондан бир неча одам тушганини сездию самакатини ташлаб кўча бўйлаб югурди. Қизни ортидан тушган йигитлар ниқобли эди фургон рақами ҳам йўқ эди. Қизга тезда етиб олиштию фургон ичига отишди.
— Ҳайвонлар ! Қўйиб юборинг мени.
Асена бақириб типирчилаганда йигитлардан бири дориланган салфеткани қиз юзига бости. Ҳушидан кетгунча типирчилаган Асена бари бе фойда эканидан кўзи намланди еғлашга улгурмасдан эса ҳушидан кети.
— Қора Пантерага иш битганини айтинг - деди қора ниқобли йигит кулиб.
*
Ёғоч уйда кўзини очган Асена атрофга аланглаб юмшоқ ва нафис оқ тунги либосда эканини кўриб ҳайрон қолди. Хона юмалоқ дарахт ёғочларидан қилинган фақат тўшак икки эшик шкаф бор эди. Қиз ўрнидан туриб хонадан чиқишни ўйлади билади кимдир уни ўғирлаганди. Лекин ҳозир бу ердан кетмаса бир иш бўлиши тайин эди. Асена қочиш учун жой оҳтарар экан эшик очилиб Умар кулиб кириб келди.
— Бу ердан қочганинг билан шаҳардан узоқдамиз тахминан 80-100 километер оралиғида. Аҳир бу Чимгон ўрмони қолаверса бўрилар талайгина
— Сиз кимсиз нега бу ердаман ?
— Қизиқиб қолдим сенга. Мен қизиқан одамимни чўзиб юрмасдан ёнимга олиб келаман ким бўлса ҳам !
— Сиз хато қилябсиз кимни набираси эканимни биласизми ?
— Ким ҳам ўйлабди мени фирмамни ёптириб , одамларимни қаматган, ўзбекистонинг фахрли судяси Лайлихонинг набираси Асена Ферузовага қизиқиб қолганимни .
— Сиз буларни қаердан биласиз - деди Асена қўрқиб
— Кўп нарсани биламан ! Сени нима десам бўлади...ҳўш. - деди Умар кулиб қиз атрофида айланар экан — Мафиа одам этиборига тушган қизалоқ деб ном берайми ?

Умар бирдан Асена ортидан қатиқ қучиб кўтариб олди. Асена еғлаб юборганидан сўнг қизни ўпаман деганида тўхтади. Лекин узоқлашмади аксинча тўшака ётқизиб аста қизни остига олди
— Қизалоқ ҳаётга эрта қадам қўйгинг келмаябдими ?
Умар илжайиб қизга синчиклаб қаради ёйилган сочлари тизасидан узун ва жозибали экани сабаб анча вақт тикилиб турди. Асена иблисона кулган бу эркакдан нафратлана бошлади бирдан ақил ишладию оёқлари билан йигитнинг нозик жойига тепти. Оғриқ зўрида букчайиб қолган Умар эшик очилиб Асена чиқиб кетганини англадию сўкинганча ўзига келмасидан қиз ортидан югурди

Умар спорт билан мунтазам шуғулангани учун жуда чақон ва тез югурарди. Гавдаси ҳам мушакдор бўлгани сабаб қизга етиб олиши осонди лекин хонадан чиқанидан сўнг катта уйда Асена йўқ эканини кўриб қиз ҳали уйда эканини тахмин қилди.
— Беркинмачоқ ўйнамоқчимисан ?
Умар ҳаҳолаб кулганча ҳар бир бурчака кўз югуртирди.
— Сени Асена эмас Навот қантим дейман жоним ! Бўладими ? Қарши эмасмисан жоним. ?
Умар ҳар бир жойга синчиклаб қарар экан ошхона стенкаси пастида бир парча мато чиқиб турганини кўрди.
— Навот қантимни ямламай ютишга таёр турибман жоним.
Умар стенка ёнига борар экан мийиғида кулиб очтию биқиниб олган қизни кўриб кўксида ажойиб ҳис турди. Қизалоқ еғлаб тизасини қучиб олганди Умар томирлари бўртиб чиқан қўларига қизни аста олиб қулоғига энгашти
— Шунчалар қалтирашинга сабаб нимада навотим

𝗨𝗺𝗮𝗿
Асенани қўлимга олганимда, енгил эканини сездим. Хонага кириб уни ерга қўйганимдаёқ хона бурчагига югуриб бориб ўтирди. Тизасини қучиб юзини яширганида кулиб юборай дедим. Лекин мен ҳоҳлаган ишимга эришишга ўрганганман , шундай бўлиб қоларди. Ортимга қайрилиб эшикни қулфлаб хона бурчагига бордим , ўзим билан олган румолчани пакетчадан чиқариб ғужунак бўлиб олган Асенага ишлатиш учун шарт юзига қўл тиқиб сиқиб ўзимга қаратдим. Бир мудар қахва ранг кўзлари ўзимга қаратилди-ю англайиб қолдим. Лекин кўпга эмас ! Дархол румолчани тутқаздим у бирдан бўлгани сабаб жуда тез нафас олиб юборди, бу қўрқувдан эди. Ўзимники қилишим учун қизни зўрлаш хато эди шу сабаб шу йўлни тутим.
— Бувасининг эркаси ухлаб ором ол - дедим уни юмула бошлаган кўзларига тикилиб
Асенани қўлимга олиб кўтардим қизни ётоқа қўйганимда ичимдаги олов шу қадар ёндики, бу илк бор эди. Асена мен бирга бўлган қизлар орасида энг ёши. Жуда шошаётгандек эдим. Уни бугун кўрдим ва бугун аблаҳлик қиламан. Уни ечинтиришдан авал танам ёнаётгани сабаб кийимларимни авало ўзим ечиб отим. Ётоқда кичик жойни эгалаб ётган қизни узун пайпоқларини ечар эканман очлик танамни эгалаганини сездим. Асена шунчаки сокин ва жим эди.
*
Катта ётоқда кўзини аранг очган қиз киприклари оғирдек ўрнидан туролмай авал атрофга қаради. Лекин кўп нарсани тушунмасидан ҳаммомдан чиқан кийимсиз Умарни кўриб капалаги учти. Асена ўрнидан силжиганида ўзидаги ғалати оғриқни сезиб юзи бурушти. Асена қорнини сиқиб тўшака бошини эгиб букчайиб қолганида Умар ёнига келганини сезди.
— Энди қиз бола эмасан - дабдурустам айти Умар .
Асена бутунлай синди. Ҳайрат билан Умарга қаради. Кўзлари умит билан Умар юзида ёлғони қидирди лекин бундай аломат йўқ, ҳозир қиз буткул оламдан узулганди руҳи ўзини ташлаб кетгандек ёки руҳи бору танаси ўлиб бўлиб қолгандек эди. Умарда ҳеч қандай афсус йўқ аксинча ҳотиржам ва одий ҳолдек қизга қараб турарди. Асена танасида минг оғриқларни сезсада бирдан ўрнидан туриб Умарни бўғзига ёпишти
— ИФЛОС ҲАҚИНГ ЙЎҚ ЭДИ ! БУНГА ҲАҚИНГ ЙЎҚ ЭДИ. МЕНДАН НОМУСИМНИ ТОРТИБ ОЛИШГА ҲАҚИНГ ЙЎҚ ЭДИ ! БЎЛМАГАН ЭДИ. ХУДО ЖАЗОЙИНГНИ БЕРСИН .......
Асена шу қадар ўзидан кетиб қолдики кучли ҳаяжон қўрқув сабаб яна тўшака ҳушсиз еқилди . Умар бу аҳволни кўриб ҳайрон қолди. Ҳозир унда афсус бўлмасада лекин у авал бундай ҳолатга тушмаган сўроқсиз нарса олгандек ҳис қилди ўзини.

Қизга тикилиб қолган Умар унга қўнғироқ бўлганида чалғиб гўшакни олди.
— Умар ишлар чатоқ ! Дўстим сен ари уйини тўзғитибсан бутун шаҳар оёқа турган. У одий қиз эмас деган эдим. Нега қулоқ солмадингаааа . Буваси бутун СНБни ҳодимларини оёқа қўйди. Ички ишларгача қидирябди қолаверса йўларга Дан ҳодимлари қўйилга. Бу иш таги чиқса ёмон бўлади биласану уни бувиси қандай хотин эканини айниқса сени жа суймайди - гўшак ортидан нафас олмай гапириб ташлади
— Жин урсин яна 5-6 кун вақт керак қизга тўйсам ўзим эшиги тагига ташлаб кетаман мени безовта қилма итлари тополмайди мени. Ҳитларга қолибдими Пантера иши . Ёш боладек минғиламай ишингни қил йўқ эканим билинмасин.

Умар қизилни босин телефонини столи устига қўйиб сочини ортга таради. Кичик жусаси билан кичик жойни эгалаб ётган Асенани сочларидан силаб ёнига ёти . Умар учун ҳушбой ҳид келарди Асенадан.
Орадан 2 ҳафта ўтиб ..
Бу вақт оралиғида Умар Асена билан кўп бора бирга бўлди. Қиз қочишга уринишига ҳам йўл бермасдан хонага қамаб қўярди.
— Овқатингни е !
— Нега..энди ..сенинг айтганингни қилар эканман ифлос - деди Асена титроқ овозда.
— Демак ҳалиям ақлинг кирмаган? шундайми !? .
Умар патнисни ҳотиржам тумбага қўйиб томоғини қириб қиз ёнига борди
— Асена сен ажойиб қизсан. Лекин вақтимиз тугади ва сени бугун севимли бувинг ёнига олиб бораман , қизалоқ ажойиб ҳислар учун рахмат !
Умар кулиб хонадан чиқиб кети. Бутун олами қулаган қиз, унсиз еғлаб юборди. Фойдаланди ва ташлаб юборилди. У бунга лойиқ эдими ? Йўқ ! Ҳеч бир қиз лойиқ эмас аммо бу каби ишлар жамиятимизда талайгина , энг аламлиси ёш қизчаю деб ўтирмайди кўп инсонлар. Умар ҳам осонгина қизни машинасига ўтқазиб ҳеч ким кўзига тушмасдан уйи эшиги тагига ташлаб кети. Кетишидан авал қизга қаради. Асена хато қайрилиб ҳам қўймади руҳан синган ва ҳаёт у учун буткул тугагандек эди. Лекин бу ҳисларни фақат қизлар ҳис этади.... Ҳозир уйга кириш кирмасликни ўйлар эди. Умар ҳотиржам машинасини ҳайдаб кети. Умар билардики Асена уни сотмаслигини .
𝗔𝘀𝗲𝗻𝗮
Ҳозирги ҳолатимга ачинаман. Кўчада турганимдан фойда йўқ эди. Эшикни очиб уйга кирдим. Жуда ҳам қўрқябман, бувам бир ифлос қилган иши учун мендан воз кечсачи.... Ор номус бувам учун энг муҳим ўрини эгалаган, шунингдек оиласидан ҳам муҳим бўлса керак. Ич ичимдан қалтираб кетябман. Уй ичига кирганимда бувам бошида даст румол тепасида эса ҳамшира бор эди. Бувамни кўзи ногоҳ менга туштию осма уколини узиб мен томин ошиқти .
— Болам...болагинам - деб еғлади бувам
Улар ўзига келиб менга қараганида танамга тикилиб қолди. Бошини йўқ деб бурганида еғлаб юбордим. Бувам инкорига еғлаганимда улар тушунди. 3 ҳафта тугамас шу аҳволда танамда ўша эркак қолдирган излар билан турибман. 3 ҳафтами ёки 2 ҳафта ўша ифлос билан яшадим хато аниқ кунини эслолмайман.
— Ким қилди буни ! Асена - деди бувам мени қучиб.
Нима дердим. Гапирганим билан ҳеч нарса ўзгармайди. Ҳеч қачон ! Ҳўрлигим келиб еғлаб юбордим. Хонамга кириб қулфланиб олдим. Бувам қанча сўраса ҳам билмайман деб айтим. Бу ишда асл айибдор мендек олди бувам. Кейинчалик бирга овқатлансак ҳам юзимга қарамасди. Базида улар мени кечирмайди деб ўйлайман лекин ҳавотир олгани яқол билинарди. Бу ишни бувам бости бости қилди. Мактабимга касал эканимни айтиб қўйди. Ўзимга келолмасдим. Ҳали ҳам дахшат ичида қолгандек эдим. Қўл оёғим қалтирарди. Бу дунёдаги ҳеч бир эркакга ишонч йўқдек қабул қилдим барини. Ростан ҳам ҳеч бир эркакга ишонч йўқ ! Бари ифлос нафси учун қизлардан фойдаланади. Худи....
Ўша эркакдек....уни юзини аниқ эслаб қолганман. Ҳаётимни барбод қилган эркак юзи мен учун аниқ акс этиб қоларди. У берган азобларни барини унутмайман.
Шкафимни очиб ўзимга енгил кийим олдим. 12 кун ўзимга анча келдим, бувам учун ҳам яшашим керак эди. Уларни юрагини сиқмаслигим керак. Қолаверса мен йўқолганимда юраги ҳуруж қилган экан. Агар жонимга қасд қилсам бувам буни кўтаролмасди.

Мен...бир маразни деб ўлишни ҳоҳламайман..энди бузуқи бўлсамда бошимни бувам каби тик тутаман эр олмайди деб еғлайдиган қиз бўлишни истамайман. Ойнага қараб ўзимга бироз қарадим. Енгил пардоз қилдим. Бу илк марта эди. Қолаверса танамда ўзгаришни сезиб бўлганман . Мактаб тугашига 3 ой бор. Тезроқ тугаса-ю Кареяга кетсам.
Нонуштага мактаб формасида тушганимда , бувам ҳайрон менга қаради. Хонамга қамалиб олганим ва бирдан кўриниш беришим албата ғалати
— Ҳайрли тонг. - дедим бувамга
— Яхшимисан ? - бувам менга деди.
Шу қадар ҳайратда эдимки. Бувам наҳотки унути? Унутгандир ёки унутмаган . Балки мени бу жарликдан олиб чиқаман дегандир. Овқатни емасдан тикилардим. Иштаҳам йўқ эди. Лекин бувам имлагани учун мажбур едим. Мактабга бувам ўзининг ҳайдовчиси билан ташлаб кети. Очиғи киришга иккиланардим. Ҳозир мактабга боришга таёр эдими ?

*
Катта ва кўп қўриқчилари бор уйда ҳотиржам овқатланаётган Умар 12 кундан бери бир ҳабарни кутарди. Асена ҳақидаги биргина ҳабар ! . Уни уйига ташлаб кетганида анча пушаймон бўлди аслида ўтгунча қизиқиш деб билган ҳислари соғинчга ўзгарган эди. Қизнинг узун тизасигача сочлари, танаси тўлғиниши , озорланаши, барини эсласа асаблари таранглашади. Ўзига тегишли қизни ташлаб кети, лекин бориш нияти ҳам йўқ эди. Овқатланарканвқатланаркан унга бўлган қўнғироқни кўриб дархол олди. Бу Асенани синфдоши эди.
— Ало . Гапир
— .....
— Тушундим. Демак мактабга чиқти аҳийри !? Агар яна бирор янгилик бўлса айт.
Умар чойидан ҳўплаб ҳирилаб кулиб юборди. Кичик қизалоғини буваси наҳотки қабул қилди. Умар шунга ҳайрон эди. Йўқ у буткул бошқа нарсани кутган. Ҳам Асенадан завқ олишни ва шу билан бирга миллёнлаб пуллари аламини бувисидан олишни ўйлаганди.
— Ҳўш Навот қант бугун мактабдан қочармикан ? - деди Умар илжайиб
Ўрнидан турар экан совуқ қурол билан юрган қўриқчисига уни ёнига келишини имлади.
— Сенга иш бор.
*
Мактабда безовта ўтирган Асена бошини партага қўйиб бироз тин олмоқчи бўлди, лекин ҳозир аҳволи ёмонлаша бошлагани сабаб аранг бошини кўтарди.
— Асена аҳволинг яхшими ? - деди Малика қаердандир пайдо бўлиб
Малика Асенага этибор бермасди 11 йилдан буён лекин бирдан қизиқиб қолгани Асенага ҳайратланарли бўлсада тўғри жавоб бермоқчи бўлдию бирдан полга еқилди......

Ғазаб

Малика Асена билан мактаб шифохонасида ўтирар экан, тез орада 103 келишини билиб Асена билан кетишни ўйлади.

— Арзугули касал бўлгин жоним ! Буни эшитган Умарбей яхшироқ пул тўлардими - пичирлади Малика

103 мактаб ёнига келиб тўхтаган овозини эшитган Малика ичкарига замбилда кирган шифокорларга Асенани кўрсати. Икки ҳодим Асенани замбилга солиб кўтариб машина олдига олиб келиб жойлаштиришти. Малика ҳам қўшилиб яқиниман деб чиқиб олди. Бутун мактаб нима бўлди деб ўйларди. Лекин ораларида бирортаси ҳам нотўғри ҳаёлга бормади , чунки судяни билишарди қандай қаттиқ қўл эканини, аммо судя ишлар билан бўлиб набирасига этибор беролмаслигини ҳеч ким билмасди.

Шифокорлар Асенани кўриб Генеколог керак эканини такитлашти. Албата мактаб ўқувчиси ҳақидаги тахминларидан ўзлари ҳижолат бўлишсада Асенани ( УЗТ ) кўригига тушуришти ва Генеколог натижасига кўра Асена ҳомиладор экани аниқланди.

Ҳали ўзига келмаган қиз ҳақида билиб қолган Малика ҳайрат билан ҳушсиз қизга қаради. Сўнгра Умарга қўлари титраб ҳабар ёза бошлади

| Смс¹ — Умарбей айтсам ишонмайсиз ! Сиз кузатиб юр деган қиз, яни Асена ҳомиладор экан.

Малика ҳабарни юбориб жавоб кутардию келавермагач ҳафсала қилди. Шифокор чиқиб дархол қизни яқинини сўраганда Малика нима қилишни билмай қолди

— Гап шундаки.... Асенани ягона яқини бу Шаҳар судяси Лайлихон.

Малика айтган гапдан Генеколог ҳайратланиб бир мудат ичкаридаги қизга тикилиб қолди сўнг бош ирғаб ортиқча реакция билдирмади. Ҳали ҳушига келмаган қизга ғалати қараган ҳамшира оҳири чидай олмай Генекологка савол берди

— Бу ёшдаги қизлар ҳам бузуқи бўлиб кетибди тўғрими ?

— Ҳа шундай бўлаётгандир, аммо бу қиз эмас. Қизни текширганимда зўрланган эканини аниқладим. Ҳаммда бу бир сафарда эмас кўп бора бўлган. Ким қилган бўлса ҳам ифлос экан ! Биласанми қизни танаси жуда кичик тахминим эркак ундан катта ва қиз ҳозир ривожланиш ёшида бу ёшдаги қизлар илк жинсий алоқасидаёқ ҳомиладор бўлиб қолиши мумкин кейин руҳан стрессга тушганини танасини текшириб билдим. Бу ҳақида тегишли жойларга айтиш керак эди ! Лекин уни буваси бунга йўл қўймаслиги аниқ ҳозир уларга боғланишга ҳам иккиланябман.

Генеколог жавоб кутмай палатадан чиқиб кети..

*

Умар саунадан дўсти Хожи билан чиқиб бир стулга ўтирди. Сочиқни елкасидан олиб уларга хизмат қилаётган қизларга мийиғида кулиб кўз қисишни унутмади. Хожи қизларга бир нималар деб гап отарди. Улардан бири Хожи тизасига ўтирди. Умар эса телефонини олганида ҳабар Асена синфдошидан эканини кўриб Хожи ва қизларни қолдириб бошқа хонага кирди. Ҳабарни очганида эса қўлари бирдан қалтираб кети. Умар Асена ҳомиладор эканини билиб ўзи хато қилганини тушунди. Ҳа у қиз ёш деб шошгани учун ҳимояланмаганди.

Умар илк бор ҳимоясиз бир қиз билан ётганди ва ана энди ота бўлиши ҳақида ҳабар келди. Умар сочини ортга тараб бир ерга тикилиб қолди. Умар нимани ўйлаганини ҳеч ким тушунмасди, реакция билдирмай шунчаки турарди. Сўнгра томоғ қириб кийимларини бирин кетин кияр экан ишини битириб олгач Маликага қўнғироқ қилди.

— Асенани буваси келмасидан ўзим бораман менга манзилни айт

— .....

Умар манзилни олгач гўшакни қўйиб Саунадан чиқиб машинасини қўйган жойга борди. Тошкенда камёб бўлган қора Мерсга ўтириб чўнтагидаги доим турадиган Каляни чекиб машина ойнасини очти.

— Қизалоқ ёмон чиқтингку ! Ҳаёлимдан кетмаганингни сабаби шу эканда ҳиҳ ростан бир ДНКкам кичик қизда ақилга сиғмайди жин урсин

*

Асена палатада ўзи ётарди. Хонага кирган эркак қизни кўрганида ғалати бўлди. Ҳисларига енгилиб қизни ёнига бориб сочларидан ушлаб силади. Ундаги нимадир уни ўзига тортгандек ўзини тути. Руҳи чиқиб Асена ичига кириб кетмоқчи деган ҳаёлга борганида ўзи ишонгиси келмасдан кўзи билан қизни танасини қараб чиқти .

— Сен аёл қилганимдан сўнг ўзгарибсан имм .

Умар бориб эшикни қулфламоқчи бўлганида эшик очилиб кириб келган Асенани буваси ҳайратда қолди. Қаршисида энг ёмон кўрган инсони турарди. Ҳозир ўзини йўқотмаган Фарходова Лайлихон боя эшитган гаплари туфайли бошини эгмади.

— Сен бу ерда нима қилябсан ?

— Нима қилишим мумкин ўйлаб кўринг.

Асена кўзини очганида таранг турган Умар ва ғазабланган бувасини кўрди. Боягина мактабда турган қиз ҳозир яна уни зўрлаб ташлаб кетган эркакни кўриб танаси титраб кети. Умар Асенани бувасига кулиб қараганча қўлини чўнтагига солди.

— Асенани қорнидаги мендан бўлгандан кейин мен турмай ким турсин бу ерда !

— Сен ?! - бирдан Умар ёқасига ёпишти Лайли хоним — Умрингни қамоқда чиритаман

— Кампир ! Ҳадингиздан ошманг

Умар Асена уларга тушунарсиз ҳолда қараб турганини кўриб зўрлик билан Лайли хонимни хонадан ўзи билан олиб чиқиб кети. Чиқишлари билан Умар тишини ғичилатиб сўз навбатини ўзига олди.

— Мен болам учун келдим ! Кейин мени истасангиз ҳам қамата олмайсиз. Ундан кўра мени ҳайдагунча обройингизни ўйланг ! Ўзингиз ўйланг 17 ёшли қиз боласини олдирса нималар бўлади. Асена буни кўтаролмайди яна бу оғриқли қолаверса икки кара ўлади зўрлангани камдек боласини олдиради-да кейинчалик ҳомиладор бўлолмай қолиши ҳам мумкин. Яна нималар бўлади айтиб берайми ? Мени боламга зарар етгани учун набирангизни ҳам ўзингизни ҳам бутун шаҳарда мм нафақат шаҳар вилоятларда ҳам овоза қилдиртираман ! Қўлимдан келмаган иш эмас. Ёки сиз бола Асена билан қолади десангиз мабодо. ! У ҳолда икки кара қийнайман шу сабаб эй кампир шунча оёғим тагига итларингизни ташлаганингиз етмай яна жириласангиз қасам ичаман сизга ! Мени энг ёмон тарафларимни кўрасиз.

— Сен кимсанки бир мишқи бола менга тахдид қиласан ! Мен набирамни ҳимоя қилолмас эканманми ! Авал ҳам шундай дегансан, бу гапларингни қўрқоқ шоқоларинга айтасан . Итларга келсак бу сизлар тарафда бўлади . Кимсан Сен гапир менга ! Кимсанки қонундан ўзингни устун қўйиб ҳўжайинлик қиласан айт ! Мен болани олдиртирмайман Асенада ҳам қолдиртирмайман. Хароминг набирамга керак эмас !

— Кимни қонидан бўлгани хароми деябсиз .

— Кимни ? Сени айтим ёки тегиб кетими гапларим. Ўзинг ҳам болаликдан харомисан гапини эшитиб катта бўлган экансану боланг ҳам шундай катта бўлаверади .

Умар шу қадар қони қайнардики лекин у Лайли хоним кутмаган ишни қилиб палатага кирди. Уларни гапини пойлаб турган қизни билагидан ушлаб каридорга судради. Буни буваси кўриб улар йўлини тўсти. Асена эса еғлаб юбордида Умар қўларидан чиқишга урунди

— Набирамни қаерга олиб кетябсан ?

— Набирангизни туқанидан кейин авал қилганимдек уйингиз тагига ташлаб кетаман унгача мени уйимда қолади. Боламни бегона жойда қолдирадиган эмасман Лайли хоним. Кейин болам никоҳда туғулади ! Бугуноқ шарий никоҳ ўқитираман. Ҳоҳласангиз ҳам ҳоҳламасангиз ҳам ! 9 ой сабр қиласиз акс ҳолда набирангизни жасадини ташлаб кетаман уйингиз тагига тушунтиролдим деган умитаман .

Лайли хоним қаршиликлари бефойда эканини тушунарарди.Умарни қандай инсон эканию қўли қаергача етишини билади қолаверса Умарни бир дона фирмасини ёптиргани учун юқоридагилар анча асаб қоқанди. Ташқаридан босиқ бўлсада алами келарди. Ҳозир қарши чиқолмайди қолаверса шарманда бўлгандан кўра ўлгани афзал биларди. Умар эса Асенани мажбурлаб машинага олиб бориб орқа ўриндиқа ўтқазди.

— Жим кет !

— Қўйиб юборинг мени ҳақингиз йўқ...

Асена ҳали ҳам ҳомиладор эканини жидий олмаганди,кейин бунга этибор ҳам бермади ҳозир ҳаёли Умар қиладиган ишда эди.

*

Кенглиги 12 гектар жойни олган сарой қора мармар билан қопланганди. Уй атрофини зотор дахшатли Булл мастифф итлари қўриқлайди. Умар бу итларни маҳсус олиб келтирган. Итларнинг ҳар бири катта ва уй қўриқлашга самарали эди. Итлар ёнида уларга мослашган қўриқчилар одатийдан анча мунча фарқ қиладиган тўпонча билан қуроланган бу уй шаҳардан анча узоқ бўлгани сабаб ҳитлар келиб бирор нима деёлмасди.

Wилсон Cомбат билан қуроланган йигитлар таниш машинани кўриб дархол улкан сариқ рангли ришоткали дарвозани очишти. Умар машинани уй ичига олиб кириб тоғнинг ҳавосидан баҳра олганча чуқур нафас олди. Белдерсой Чимгонга яқин жой бўлса ҳам одамлар кам эди. Ҳар қадамда ёвойи табиат ҳайвонлари бўриларни учратиш мумкин. Шунингдек Умардек инсон шаҳардан узоқ бўлиши керак тепадаги ишчиларига эса у қадар ишонмасди.

Умар машина ичидаги қизга тикилиб эшикни очти. Ҳушсиз қизни қўлига олиб уй томон кириб кети. Йўлда машинадан сакрайман деб урунган қизни тегмаганди. Лекин Асена Умар рулни бошқарганида кўп ҳалал берди шунданг сўнг Умар дори билан қизни ухлатиб қўйди.

Уй ичкарисига кириб тўғри зиналардан кўтарилган Умар ўз хонаси олдига бориб тирсаги билан эшикни очиб ётоқ томон бориб қизни аста қўйди. Ортига қайтиб эшикни ёпиб хона пардаларини очти. Асена ҳали бери уйғонмас эканини билиб ёнига ёти. Умар кўксида ғалати ҳислар уни безовта қиларди. Қизни қорнига қўлини қўйиб тинчлангандек бўлди.

— Менинг болам хароми бўлмайди !

Умар ўрнидан туриб қиз устини ёпиб , хонадан чиқиб кети. Ишончли яқин ёрдамчисини чақиртириб пастга тушти. Кенг зал ва бурчагида Камен ёниқ эди. Ҳозир баҳор аммо бу ерлар анча совуқ бўлгани сабаб уй иситкичлари ўчирилмаган айниқса Асена ётган хона исиқина юмшоқ пар кўрпа ва ёстиқлар билан эди.

Умар олиб келинган чойни бир ҳўплаб келган ёрдамчисига кўз қири билан қаради.

— Тилини тийиб юрадиган бирорта домла том тез ! Бугундан қолдирмайлик уйга олиб келасан соқасини бериб .

— Домла ? - бироз тушунмай қолгандек деди.

— Ҳа ! Домла керак. Никоҳ ўқитадиган ! Чаймаб оғзинга солайми шуни ҳам. Бу ерда юбронқозиқдек турмай топиб кел

Умар чойни ян ҳўплайман деди-ю юқоридан гум этган овозни эшитиб бу хонасидаги Асена эканини тушунди. Хонаси тараф тез югуриб чиқиб кети , хонага бирдан бостириб кирганида Асена ҳамма жойни бирин кетин оғдариб синдирётганини кўрди.

— Асена !

Умар ғазаб билан қиз олдига шу қадар тез бориб елкасидан қистики Асена ҳеч нарсага тушунмай қолди . Умар ғазабини қизга ишлатмай тўшака ўтқизди

— Мен билан 2 ҳафта яшадинг ! Наҳотки билмайсан қандай эканимни иммм

— Нима ҳоҳлайсиз яна.....

— Буни - Умар қўлини Асена қорнига қўйиб деди.

Умар типирчилаётган қиздан ҳуноб бўлиб оҳири чидай олмай ёзиқ сочли қизни сочидан сиқимлаб ўзига қаратди.

— Жоним тез орада хотиним бўласан ! Туқунингача убу нарса қилиб қўймаслигимни ҳоҳласанг чакагингни юм . Вақти келганида борасан уйинга қайтиб. Лекин болани туғиб берасан ва юзини ҳам кўрсатмайман.

— Бу бола керак эмас менга - Асена еғлаб юбориб юзини ён тараф борди.

Умар Асенага индамасдан хонадан чиқиб кети. Ташқарига чиқанида домла келган экан. Оғир хўрсиниб қўйди. Бош хизматчи Асенани таёрлашларини айти. Қизни берк кийинтириб юзини ёпиб бир бўш хонага олиб киришти.

Жайнамозлари, Қурон китоб-у турли диний китоблар шкафчада бор хона ўртасида хон атрофида баҳмал кўрпалар бор эди. Қисқа айтганда бу уйдаги ўзгача ҳам миллий ҳам диний хона эди . Умар савлатини кўрган домла қўл бериб сўрашиб иккиси жойлашти. Гувоҳлика одам кирганидан сўнг Асенани ҳам олиб киришти.

Асена Умарни билиб олгани сабаб қаршилик қилолмади ва ҳозир бошқа чораси йўқ эканини ўзи ҳам биларди.

Домла никоҳни ўқишни бошлади. Асенани кўнгли айнисада аранг ўтирарди. Умар олдида эди. Домла тугатиб махрни айтганида Асена чидай олмай хонадан чиқаман деб турганида Умар қўлидан ушлаб қолди. Лекин бекор ушлаб қолганини кеч билди. Асена Умарни енгига қайт қилиб юборди. Умар қаршисидаги гувоҳлару Домла ҳам ҳайратда эди. Умар эса қотиб қолганди енги эса ҳавода муалақ турарди. Асена бирдан ўрнидан турдида хонадан отилиб чиқиб кети . Умар ҳали ҳам қимирлолмасди қимирласа яна бир нима бўладигандек турарди қўлида қараб ўзини ҳам кўнгли айнигани сабаб ўзи ҳам хонадан чиқиб кети .

Домла ҳеч нарсага тушунмай қолган бўлсада жим китобини ёпти. Умар эса дархол киймини аҳлатга ташлаб юзини муздек сувда ювиб юборди

— Ярамас қиз одий кўнглим айниябди деса ушлаб қолармидим бу қизни !

Умар қора майкада ташқарига чиқиб нима қилишни билмай турган Домла ёнига борди.

— Адашмасам никоҳ тугади тўғрими ? - деди Умар

— Ҳа лекин сиз келиндан Махр сўраб у истаган нарсани берганиз бас сизлар эр хотин бўласиз.

— Ҳмм - Умар ўйланиб деди.

— Майли мен борақолай

— Сизни одамларим шаҳарга олиб бориб қўяди Домла. Келганингиз учун рахмат.

Умар Домлани одамларига қолдириб ўзи ўз хонасига кирди. Асена тўшакда ҳолсиз ётганини кўриб секин қиз олдига борди. Йўл йўлакай майкасини лаб четида кулиб икки қўли билан йиртиб ташлади. Бу овоздан эшик томон қараган Асена , Умарни уст кийимсиз ҳолда кўриб қотиб қолди. Умарнинг преслари ва кураги кенг эканига энди этибор берган экан. Умар Асена ёнига бориб ётиб олди.

— Нега тикилиб қолдинг ? Кўрмаган жойинг борми хотинжон !?

— Сиз нега кирдингиз бу ерга ? Сизга саволарим бор ва жуда кўп !

Асена

Хонада ўтирганимда бирдан Умар кирди. У кирганини билсамда жим ётардим шу қадар қуватим йўқки ҳеч нарсага ҳушим йўқ эди. Бошимни аранг кўтариб қарасам бу ахмоқ майкасини тўғри ечмай иккига бўлиб йиртиб ташлади. Авал этибор бермаганманми ? Умарни доим мушаклари шундай катта бўлганмиди ёки йўқ.....у қанчалар кучли эканини тахмин қилдим. Умар мени ҳайрон қолдириб ёнимга шунчаки ётиб олди. Унга жуда кўп саволарим бор эди. Умарда нафратлансамда ҳозир шарманда бўлгандан бу болани унга туғиб бериб кареяга кетсам энг яхши қарор қилган бўлардим.

— Умар - дедим ёнимда ётиб олган бу айиқга

Умар кўзини бирини очиб ғўнғилаб қўйди. Уни кўрсам ғалати бўлиб кетишимни айтмаса гапим бўлинмайди .

— Энди нима бўлади - дедим оҳири нимадан бошлашни билмай

— Нима бўлади экан

— Яни нега мен сиз билан яшашим керак ?

— Нега ношукурсан мендек эринг бор ! Сени ўрнингда бошқаси бўлса кетмаслик учун ҳаракат қиларди.

— Сизни суймасам мендами айиб ! - ўзимга тушунмай қолдим одамга ўхшаб гаплашмай уруш қилишим уйни бошимга кўтаришим керак эди лекин ундай қилмадим негадир сокин эдим.

— Худога шукур қилсангчи ! Мендек келишган эркакни кўчада териб қўйгани йўқ ! Қолаверса бойман кейин... - деб бирдан икки қўли билан мени ўзига тортиб устимга чиқиб олди

— Умар....

— Асена ўз ҳисларимни тушунмай қолдим сен ҳам мени янада чалкаштирма - Умарнинг нафаси шу қадар исиқ эдики бўйним ёнаётгандек эди.

— Менга тегманг

— Сен меникисан ! Илк туни эртароқ бошлашга нима дейсан имм ?

— Ҳоҳламайман

— Асена сени эрингман дегани мени ўзгариб сенга юмшоқ бўлади дегани эмас. Лекин - деди пауза қилиб — Сен ва чақалоқни бошқалардан ҳимоя қиламан керак бўлса ўзимдан

Умар кўзлари ғалати бежо тикилиб турарди. Нафасим ичимга тушиб кети, ҳатти ҳаракатлари ўша дахшатли кундек эди. Қўлари елкамга теканида сесканиб ортга чекиндим Умар эса мени ҳайратда қолдириб ортга тисарилди.

— Сенга тегмайман лекин ётоқни айришни асло ҳаёлинга ҳам келтирма - деди Умар ўрнидан туриб у ҳозир бутунлай жидий кўринди кўзимга , ундай маҳлуқ жидий бўлсая ?

— Яхши - дедим ёпиниб олганча

— Мажбурий талим бўлгани сабаб мактабдан қолмайсан қорнинг чиқунча битириб оласан ҳозир эса Наврозги татилган бахра олиб юр

— Мактабга боришни ҳоҳламайман !

— Сендан борасанми деб сўрамадим Асена - унга чиройли қарадиму юзи бурушганини кўриб гапиришдан ўзимни тийдим

— Овқатингни хонага олиб чиқиб беришади ақили қиз бўл ! Мени ишларим бор экани сабаб ҳам уйда бўлмайман.

— Ҳмм - дедим ичимдан севиниб . Умар бир мудат хонада менга жим қараб турди-ю гапирмай чиқиб кети.

Хонада ўзим қолганимда шарт ўрнимдан турдим. Қора рангли хонада арзугули кўргани нарса изладим кўзим билан тополмадим . Қойилеее арзугули нарса йўқ ! Идуб ТВдагилар айтганидек эшоде эргинамни диди ўлган ! . Жин ургур қора пардаларни нега ёпган билмадиму нафасим сиқани сабаб очгим келди тортсам ҳам очилмади шу пардалари ҳам ! Манзарасиз жойми нега тўсади ? Хонага қараб чиқсам тумбада опоқ қора четлари бор пулт бор экан. Пултни олиб оффни босганимда Пардалар бирдан очилди. Ўзим ҳозир кўрган манзарамдан қўрқиб ҳам кетим. Жуда совуқ аурага эга манзарага дуч келдим десам адашмасдими ?

Умар кетганига кўп бўлмаган эди. Кетганини ойнадан кўриб билдим, қаерга кетганини эса билмасдим. Лекин ҳозир уйни айланишни жуда ҳоҳлаганим сабаб хонадан чиқишга қарор қилдим. Умарнинг енгилроқ кийимини кийиш учун шкафини очиб, ўзимга оқ катта футболка кийиб олдим. Қопни ўзи десам, адашмасам керак, тизамга етай дейди! Оёғимга мосроқ нарса тополмадим, лекин кийишни ҳам ҳоҳламаганим сабаб, шундай чиқаверардим. Қўлга тушмасам бас эди.

Хонадан чиқиб, уйга назар солдим. Уй қўриқчилари ташқарида, ҳизматкорлар эса пастда юрар экан. Бу қаватни кўрмоқчи бўлдим, бурчакда кичик яна бир зинани кўриб қувондим, сирли йўлми бу? Зина ёнига бориб тушганимда, фақат бир хонага, яъни катта залга олиб чиқишини билдим. Улкан ойналар унинг ортида қорли тоғлар бор эди. Бу манзара шу қадар гўзалки, одам қанча қараса ҳам тўймасди. Аста бориб, қора рангли диванга ўтирдим, камен ҳам ёниқ экан. Бир сўз билан айтса, Умар бу ерда дам олади. Ростан ҳам, руҳан дам олиш учун жуда қулай жой экан, менга ёқди. Умар келгунча шу ерда қоламан ва ўзидан сўраб ҳам бу ерга тушсам бўларди, қолаверса, боласига ҳомиладорман, индамаса керак. Бу ерда менимча, яна 1 ҳафта бўламиз, аҳир Умар мактабга чиқасан деди, бу ер эса пойтахтдан узоқда эди.

Ўрнимдан туриб, яна бир икки жойларни кўриб, хонага қайтиб келдим. Орадан 3-4 соат ўтганди. Қорли тоғлар фақат пастки қаватда кўринарди. Бизнинг хонамиз ҳам 1-қаватда экан, лекин асосий дарвозадан кирган одам 2-қаватга чиқсагина хонамизга киролади. Лекин ер яқин, 1-қават каби кўринади. Бу қандай бўлиши мумкин? Балки жойлашув сабабдир деб ўйладим. Хонада ТВ бор экан, уни ёқиб турли каналларни кўриб чиқдим. Аввал ТВни ёқсам, тузукроқ кинолар ва сериаллар бўларди, ҳеч ТВни ўчиргим келмасди! Ҳозир қайси каналга олсам, қайнона келиб ёки Аҳад Қаюм филмлари чиқиб келади. Бу қандай майнавозчилик, тузукроқ кино ишламай қўйдими, бу одамлар? Ақали чет элнинг киноларини қўйишса ҳам, одам зерикмасди. Севимли ТВ 24 соат қайнона келиб бўлиб кетибди, қолган каналарни умуман гапирмасам ҳам бўларди. Пултни қизил тугмасини босиб, тўшакка секин бориб ётдим. Юмшоқ тўшакда ухлаш маза, лекин ухлагим йўқ эди.

Сокин ва тинч клуб ичида шовқин айнан марказда авж олган эди. Чекада чилимдан тортиб, ошналари билан кулишиб ўтирган Умар винони симириб ичиб, ёнидаги янги олган ишчисини елкасидан қоқти.
— Сен тиранча анойилардан эмас экансан! — деди Умар илжайиб.
— Раҳмат, ҳожат.
— Ўзиям ёмон мушт урдинг, — деди Умар мақтаб.
— Ҳа, у адабини еди. Лекин уни янада жазолаш мумкин эди.
— Қандай жазолаш мумкин экан, ҳош? — Умар қизиқсиниб сўради.
— Эее, жаноб эркак нимани кўтаролмайди? Албата, унга тегишли аёлни кўз ўнгида тегишса! Уни хотини билан...
— Жим бўл! — деди Умар кескин совуқлашиб. — Сен кимсан, гапир!
Умар ўрнидан туриб кети, буни кутмаган йигит ҳам мунг тишлади. У йигит кўп гапириб, ножоя сўз айтганини кеч тушунди.
— Эркак икки ҳил бўлади: бири эркак номи билан юради, иккинчиси хежалак номини олади. Бизни ишда ҳеч қачон душмани бўлса ҳам, тегиб, ўзиники қилган аёлга тегинилмайди, уқтингми мени?

Умар заҳарҳандалик билан тизаси билан столни суриб ўтиб кети. Бироз аввал қилган ишидан ҳурсанд йигит асаблари жуда ҳам таранг эди. Машинасига ўтириб бироз сукутда қолди. Уни ҳаёлида Асена эди. Бир кун ўзига ҳам қайтар дунё бўлишидан қўриқган одам каби оғир ҳўрсиниб қўйди
— Уйга борсам кутиб оладиган хотиним бор дегим келди шу ерида - Умар бошини рулга қўйганча кулиб қўйди — Мени севадиган аёл керак менга ҳам ! Ўзим каби болам она мехрисиз катта бўлишини хароми дейилишини истамасдим ! Ҳоҳламасдим

Умар ўтмиши кўз олдидан ўтию оғир ҳўрсиниб кўзини чирт юмди. Ҳаёлидан бу воқеаларни ўчириш учун бир мудат бу оламдан узулгандек жимиб қолди.

Умар шаҳардан чиқиб олди. Гул дўкони олдидан ўтиб кетаётганида тақа-тақ тўхтади. Кўзларига турли гуллар кўриниб, уларни Асенага олиб бориб кўнглини олишни ўйлади. Машинадан тушиб, гул дўконига кириб кети.

Умар

Уйга кириб, Асена хонасига шоштим, ишчилар одатдагидек, демак, бу қиз ишкал қилмаган эди. Хонага кирсам, у йўқ эканини сезиб, асабларим таранглашди. Зинадан гул билан югуриб чиқдим. Ҳансираб ҳаммом эшигини очсам, у ерда ҳам йўқ. Агар пастга мабодо сув уби, деб баҳоналар билан тушса, буни мен келишим билан айтишарди, ва бундан ҳабарим бўлар эди. Ваҳоланки, бу қиз бошқа жойда эди. Хонадан чиқиб, бурчакдаги зинани кўриб, "Бу мени дам олиш хонамда деган савол туғилди." Сўнг ўзим ҳам ўша тараф бордим. Корайликчи, бизни кичик хотин қаерда экан?
Тахминларимга таяниб, қўлимдаги гул билан пастга тушдим. Не кўз билан кўрайки, менинг энг севимли диванимда ястаниб ётганча "Марказий студио" деган кўрсатувни кўриб ўтирган Асена турарди.

— Ҳалал бермадим деб умид қиламан — бирдан гапирганимга бечора Асенам чўчиб тушди ва менга қўрқиб қаради.
— Мен...
— Мен сенларга бормайлик, қизалоқ, — дедим, уни олдига гул билан борар эканман. Буни Асена ҳам пайқаганди.
— Бу гулни шунчаки олдим, бироз бу чехранг очилсин, турқи совуқ фарзанд ҳоҳламайман, ҳар ҳолда, — дедим, кулиб юбориб.
Асенани қошларидан уюлганида кўзимга жуда ҳам ёш кўриниб кетарди ва бу кичик нозик қизалоғим менинг фарзандимни олиб юрибди. Уни эркалагим келиб қолганди, лекин бу қизни аввал обдон жиғига тегишни ҳоҳладим, қолганини кейинга олиб қўйишим керак эди.
— Тез орада шаҳарга қайтамиз, 4 хонали квартирам бор, ўша ерда яшаймиз, сен ҳам мактабинга борасан, ўзим олиб бориб олиб келаман, дарслардан қочмайсан, уқтингми?
— Худди бошқа йўлим бордек, — деди у менга кўзини сузиб. Худо ҳақи, шу қилиқлари росманасига ёқмасди, ҳар ҳолда, эри бўлганим учун ҳам кўзини сузганида ўзимни пасдек ҳис қиламан, у эса мени менсимайдигандек. Бу нимаси?
— Асена, тузукроқ жавоб бермасанг, умуман гапирма, — дедим унга яқинлашиб.
— Ҳоҳласам, — бирдан бекор гап қайтарди. Энди яхши Умар бўлмаслигим аниқ эди.
— Қизалоқ! — дедим, уни бирдан қўлидан тортиб. — Бу тоғларни кўриб, кун бойи дам олиб ётинг. Кел, энди бирга хонага қайтамиз, сенга ажойиб иш бор, — дедим, уни сочларидан силаб. У мени шилқим деб биладими, балки шундайдир, лекин бу ишим шилқимликка кирмасди деб ўйладим.
— Асена, — дедим, исмига урғу бериб.
— НИМА! — бирдан бақирганида, ялмоғиз деб қолмаслигимга оз қолди. У эса силтаниб, мендан чиқиб, ерга ўтириб олиб, йиғлашга тушти.
— БУВАМГА БОРАМАН!!!
Мен ҳозир нима қилдим? Менимча, Умаржон ари уясини қўзғатинг ва у ҳозир қаршингда чақиб-чақиб ташлай деб турибди. Энг ёмони эса уни юбатишни ҳам билмасдим.
— Еғлама! Жа жонга тегдинг. Бола... болага зарар, еғлама, — дедим унга шу гапни айтиб, қаерданам айтим, дедим. У бундан батар қилишини билсам, бундай қилмасдим, ўлай агар.
— Сизни ёмон кўраман, бу уйдаги ҳаммани ёмон кўраман. Ҳоҳлаган нарсамни еёлмайман, пастга тушмайман, ақали боғга чиқмайман, асабийлашаман ва сиз мендан қандай қилиб соғлом бола талаб қилябсиз? Аввал соғлом муҳит қилиб беринг, эркин қўйинг, мен қочиб кетармидим, қаергадир?
— Кун бўйи ётсанг , сенга яна қандай муҳит керак қара серяларни бошқа оилаларда ҳомиладорку келин демай соат 4 бўлди дегунча итак кечги 23-00 гача ишлатишади.

- Асенага маруза ўқишга шайланиб яна давом этим — Қолаверса кейин шаҳарга қайтамиз мактаб чиқишингни дарсларингни назорат қиламан ҳар бита 47 учун жазо бор!
— Қандай жазо - деди у менга ердан туриб қараб. Ўрнидан туриб диванга ўтишига ишора қилдим. Асена эса мени ҳайрон қолдириб айтганимни қилди.
— Ҳар бир тушган 47 учун бита кеча - дедим ярамас кулиб. У гапимдан уялиб бирдан ерга қаради яхшилаб қарасам Асенани икки юзи олчадек қизариб кетганди.
— Сиз жуда-жуда уяциз одамсиз мега уяциз одамсиз
— Бошқаларда суперман эр бўлса сенда Мега уяцизмен эринг бор жоним - дедим унга икки қарам ташлаб яқинлашганча.
Асена унга етиб бормасимдан ўрнидан туриб зиналар тараф югуриб оралиқ зинадан югуриб чиқиб кети, савол шундаки кошки мендан қочиб қаергадир яширинсанг Асена !

Менинг Асенам, 8 март
#Umar #Ramazon

Асена югуриб қочиб кетганида атайин секин ортидан бордим. Тахмин қилганимдек, хонамизга кириб кети, бу қиз бошқа қаерга ҳам қочади? Шу жойида бир видео эсимга тушиб кети: "Тўпа тўғри қарор, спалний шу ёғда." Мана, Инстаграмни кўришни оқибати – ҳеч қиси йўқ, рўза эртадан ва фақат овқатлар ҳақидаги видеолар чиқади. Бунга 100% ишончим комил, бу ҳам бир ўзимизнинг текин азоблаш хизмати эди. Хонага кириб, кўрпага ўраниб олган Асенани кўрдим, ё худо, у нима қилмоқчи деб олдига бордим.
— Биламан, ухламаяпсан, — дедим, ўзим ҳам ётоққа ўтириб. Хотиним тараф эгилар эканман.
— Ҳа! Лекин ухламоқчиман, — деди осонгина.
— Мени уйқум йўқ, қолаверса эртага Рамазон ойи, ва мен сенга 30 кун яқинлашмаслигим керак!
— Рамазонми эртага? — Асена менга қараганида бош ирғадим.
— Шундай экан, — дедим, оқ кўйлагимнинг тугмаларини ечиб. — Ақлли қизалоқ бўл.
Киймимни тушириб, Асенани устига чиқиб, унинг бўйнини кафтим билан силаб ўтдим.
— Умар, — деди у иложсиз.
— Вада бераман сенга, юмшоқ бўламан! Сен ва бола соғлом бўлиши керак, — уни қорнига бошимни олиб бориб, ўпиб қўйдим. Шу жойда менинг давомчим яшамоқда, ва бу шу қадар ҳаяжонли эдики, буни тасаввуримга сиғдира олмасдим.

Рамазоннинг 5-кунида Умар ифторликка қилинган ширинликларни еяётганида, кун бўйи овқат емагани учун ҳозир ҳамма таомдан еб кўрарди. Ошхонада Умарни иштаҳасига ҳайрон тикилиб турган Асена кулиб юборди.
— Ҳомиладор бўлсамда, сиздек иштаҳага эга эмасман, — деди Асена Умарга кулиб.
— Ёге? — деди Умар Асенага қараб. — Кун бўйи оч юрсанг, кўрамиз жоним.
— Менга роза тутирмаган ким?
— Ахмоқ хотин! Болани ҳали туғулмасидан роза тутириб, жанатга жўнатмоқчимисан?
— Асабимни бузманг! — Асена жуда ҳам инжиқ бўлиб қолганди, буни Умар тушуниб, пахлавани ейишда давом этди.

Умар Асена билан шаҳарга келганига кўп бўлмаган эди. Асенани мактаби ҳисобига, 4 хонали квартирада фақат Умар ва Асена яшарди. Эртага мактабига бориши керак эканидан ғиншиган қиз, санага қаради, ўзи анчагина прагул қилганини ўйлаб, яна қилса бўлмаслигини тушунди, қолаверса, Наврўзги татилга оз қолганди. Бугун 6 март ва эртага мактабида синфидаги болалардан совға олишини ўйлаб кулиб қўйди.
— Эртага синфдаги болалар нима бераркин? — деди Асена.
— Нима, сен бегона болалардан совға кутиб ўтирибсанми ҳали? — деди Умар Асенага ёнига келиб.
— Мен ҳам уларга берганман, улар ҳам менга беради, — Асена кўзини сузиб деди.
— Ҳа, фақат сени эринг совға олмасдан совға бериши керак, — Умар Асенага тикилиб, белидан қўлини ўтқазиб ўзига яқинлаштирди.
— Асена! 14 январ совғаси ҳечдан кўра кеч қилиб, балки бугун берарсан, — деди Умар ярамас кулиб. — Масалан тунда.
— Асло! — деди Асена, ортга тисарилиб. — Кейин менга суйкалманг, бола туғулса, талоғимни берасиз.
Асенани айнан шу гапидан сўнг кулиб турган Умар юзи кескин ўзгарди.
— Буни мен ҳал қиламан, кейин ҳозир мени хотинимсан, шу сабабдан хадингни бил. Сен менга буйруқ беролмайсан, унутма, асло!
Умар Асенани тирсагидан сиқиб, ошхонадан мажбурлаб олиб чиқиб ётоқхонага олиб кирди.
— Розада тегмайман деган эдингиз - деди Асена еғламсираб
— Чакагингни юм гуноҳи ўзимга сенга эмас !

7 март куни.

Умар машинани Асена мактаби олдига тўхтатиб, қизга разм солди.
— Мактабга ўқигани келяпсан?
— Биламан!
Умар катмонидам нарх пул олиб, қизга тутқазди.
— Картамда бор эди.
— Нарх ҳам керак бўлади, Асена! Мактабдан чиқсанг, қўнғироқ қил.
Умар Асенага яқинлашиб, ўпиб қўяман деганида, қиз тескари қараб, тушиб кети. Мактабга кириб кетаётган қизни кузатиб турган Умар қора кўзойнакни тақиб, газни босиб, бу кўчадан чиқиб кети.

Асена эса ҳоҳламайгина мактабга кириб тўғри 5 қаватга зиналардан аранг чиқти. Ҳомиладор экани сабаб ҳансираб ҳам қолганди.
— Болажоним Мажбурий талим нима ҳам дердик - деди Асена пичирлаб.
Синф хонасига кирган қиз бирдан юзи одида тутулган гулдан чўчиб кети. Қаршисида Ёдгор қизил гулни тутиб турганди.

Асена

Ҳаёлимга келмаган иш бўлди, десам ҳам бўларди. Шу қадар ҳайратда эдимки, ҳозир қаршимда 1-синфдан бери севган, аммо ҳисларимни унга айта олмаган йигит ,Ёдгор турарди.

У нафақат синфимизнинг, балки бутун мактабнинг энг келишган йигити эди. Мактабдаги қизлар унга совғалар бериб, севги изҳор қилишарди. Шу сабабли, мен оддий қиз бўлганим учун у менга қарамаса керак деб ўйлаб, ҳисларимни айтмагандим.

Аммо ҳозир Ёдгор айнан менга гул тутиб турарди! Лекин мен қўл узатиб, уни ола олмадим… Чунки мен турмушга чиққанман, шарий никоҳ ўқитилган, ҳатто деярли фарзандим бор. Мен бундай қилолмасдим!

— Асена, ҳозир ҳамманинг олдида бир нарсани эълон қилмоқчиман, — деди Ёдгор менга тикилиб. — Мен сени 1-синфдан бери севаман! Ҳисларим чин эканини англаганимдан кейин ўзимга бир қарор қилганман сени хато ўзимдан асрайман тоза ҳолингча хотин қиламан дегандим. Сен меники бўласанми ?

Ёдгорнинг сўзларидан кейин бутун синф қарсак чалиб, "Тўй қачон?" деб бақира бошлади. Уларнинг ҳайқириқлари орасида четга ғалати қараб турган Маликани кўриб қолдим. Адашмасам, у ҳушимдан кетган куни шифохонага борганди. Малика ким биландир телефон орқали гаплашиб, хонадан чиқиб кетди.

Яна Ёдгорга қарадим.

— Ёдгор, мен... — дедим нимадир дейишга ожизлик қилиб.

— Жим! Биламан, ҳаяжондасан. Мен сенга вақт бераман, — деди у ва бирдан елкамга қўлини қўйди. — Бутун синф эшицин! Асена меники! Энди унга бошқа ҳеч бир йигит қарамасин! У мен уйланадиган қиз!

Шу онда бутунлай карахт бўлиб қолдим. Синфдагиларга "Бу мумкин эмас! Мени зўрлашган, мен қиз бола эмасман, ҳатто ҳомиладорман!" деб айта олмайман-ку? Бувамнинг обрўси нима бўлади кейин? Ёки "Менинг йигитим бор" десам, яна бувамга гап тегади...
Ниҳоят, ўзимни қўлга олиб, шунчаки

— Мен йигитлар билан гаплашмайман! — дедим.

Ёдгор эса янада кенгроқ кулимсиради.

— Гаплаш, деб айтганим йўқ. Сени шунчаки банд қилдим, жоним!

— Менга "жоним" деб гапирма! — дедим уни енгил итариб. — Сизнинг байрамларингиз ҳам, совғаларингиз ҳам менга керак эмас!

Ўрнимдан туриб, каридорга чиқдим. Сумкам қўлимда эди. Телефонимни олиб, бир четга ўтиб, Умарга қўнғироқ қилдим. У менга ҳайратланарли даражада тез жавоб берди.

— Ало, — деди у овозида ғалати бир олов билан.

— Умар, мазам бўлмаяпти… Мени олиб кет! — дедим ва жавобини эшитмай қўнғироқни ўчирдим. Ҳозир гап эшитадиган ҳолатда эмасдим. Балки бу фаслнинг ўзгаришидан бўлса керак...

Пастга тушиб, мактаб дарвозаси олдига бордим. Умар машинада ким биландир гаплашарди. Мени кўриб, телефонини ўчириб, машинадан тушмасдан кутиб турди. Ёнига бориб, эшикни очиб ўтирдим.

— Асена, — деди Умар менга эгилиб. — Камарни тақ!

У ёнимга яқинлашиб, олдимдаги хавфсизлик камарини олди ва оҳиста тақиб қўйди. Сўнг сўзсиз машинани ҳайдай бошлади…

— Нима бўлди сенга? - деди сукутни бузиб

— Овқатланмасам бўлмайди бирор жойга борайлик масалан бозорга! - Умар менга ғалати қараб кулди

— Асена роза ойида бозорингдагилар овқат қилмайди сени ўзимни рестаранимга олиб бораман. ! - Умар кулиб рулни буриш баробарида менга қаради. — Овқатланиб оласан сўнг хотинжон эрингизни ифотликгача уйда ухлашига қўйиб берасиз. !

— Рўзамисиз ?

— Ҳа рўзадорман ! Розаман мен ! Розадорман - деди у калака қилгандек

— Ҳаммага айтинг роза эканингизни ўзи ҳамма билгандир !

Томоғим оғриса-да, Умарга буни айтмасликка қарор қилдим. Аслида, гапирмай кетишим ҳам мумкин эди. Машина кенг ва секин ҳаракатланарди. Ойнадан ташқарига қараб кетаётганимда, Умарнинг қўли қорнимга тегди. Шу қадар сесканиб, қўрқиб кетдимки, гўё бир ойлика яқин ҳомиламни шу жойнинг ўзида туғиб қўядигандек эдим.

— Қўлингизни олинг, рулда бўлиши керак эмасми? — дедим жаҳл билан.

Умар қўлини олишга уриндим, лекин ололмадим.

— Тш! Мен бир қўл билан ҳам рулни ҳайдай оламан, жоним, — деди у.

Авваллари “жоним” сўзини ёмон кўрардим, лекин Умардан эшитганимда қандайдир ёқимли эшитилди.

— Ҳм...

— Аси, нима емоқчисан? — Умарнинг бу саволи мени ўйлантириб қўйди. Лекин ҳозир хоҳлаган таомимни аниқ билардим.

— Тузланган бодринг оламиз, ош буюртма қилинг, уйда ейман. Кейин тандир сомса ҳам бўлади.

— Семириб кетмасанг бўлди, — деди Умар кулиб.

У йўлимиздаги дўконга кириш олдидан ортига ўгирилиб менга қаради-да, ичкарига кириб кетди. Мен эса қорнимга қўлимни қўйиб, ич-ичимдан ҳаяжонландим. Наҳотки, шу ерда менинг фарзандим бор? Бу жуда ғалати ҳис эди.

Бувам билан Умар келишувини эсласам, этим жимирлаб кетарди. Буни хоҳламас эдим. Фарзандимни Умарга бериб кетиш истаги кундан-кунга сўниб борарди.

Бошимни кўтариб қарасам, бир аёл ногирон аравачасида ўтирган ширин қизчасини эркаларди. Унинг юзларини силаб, ширинлик узатарди. Аёлнинг оналик меҳри бутун борлиғидан уфуриб турарди. Ичимдан ўзимдан нафратландим. Бу бола ҳақида жиддий ўйлаб ҳам кўрмаган эканман!
Асена, сен ҳомиладорсан, буни ҳеч нарса ўзгартиролмайди!
Она бўласан, қонингдан жон пайдо бўлади. Лекин сен нима қиляпсан? Болангни қўш қўллаб Умарга бериб юбормоқчимисан? У мени зўрлагани етмагандек, энди боламни ҳам тортиб олмоқчими?

Умар ҳеч қачон ваъдасида турмаган. Агар у вафодор бўлса... менга бошқа тегмаган бўларди. Ҳар сафар у менга яқинлашганида, ўз ожизлигимдан нафратланаман. Шу қадар ҳам заиф бўласанми, Асена?

Ҳаёлларимни йиғиштириб, қўлларида пакетлар кўтариб келаётган Умарга қарадим. У эшикни очиб, машинага ўтирди-да, қўлидагиларни менга узатди.

— Асен, бу мевали сок, айнан сен ҳоҳлаган шафтоли шарбати. Бу эса тузланган бодиринг. Яна, сен севган ўша корейсларнинг кимчисини ҳам олдим. Майда-чуйда нарса сўрарсан деб яна бошқа маҳсулотлар ҳам олдим, — деди у кулиб.

— Раҳмат, — дедим қуруққина ва бошимни бошқа томонга бурдим.

Умар бўйнимдан ушлаб, юзини менга яқинлаштирганда юрагим шув этиб кетди. Унинг юзи жиддий эди.

— Машина ойналарининг қорайтирилган бўлишини нимаси яхши, биласанми? — деди у қўлларини белимдан ўтказиб, танамда сайр қила бошларкан.

Ўзимни йўқотиб қўйдим. Ҳомила катталашгани сари Умар билан бўлган яқинлик оғриқсиз тусга кира бошлади. Ичимда капалаклар учарди, лекин барибир унинг тегинишидан нафратланардим. Қаршилик билдира олмаслигим, қочиб кетолмаслигим жонимга теккан эди.

— Билмайман, — дедим нафасимни ростлашга уриниб.

— Бизни ҳеч ким кўрмайди!

— Фақат бу ерда эмас, - дедим шоша-пиша.

— Нима учун?

— Болага қийин... Илтимос, — дедим унинг кўзларига қараб.

Авваллари шаҳватдан қорайган кўзлари ўзгариб, сал юмшаганини сездим.

— Яхши, — деди у жойига қайтиб ўтираркан. Хотиржамлик билан хавфсизлик камарини тақди.

— Уйга борамиз.

Квартирамизга кирганимизда тартибсизлик кўзимга ташланди. Афусуски, мен бундай нарсаларни ёқтирмайман. Умар ҳам шундай. Унинг гавдасига яраша уйни тозаласа, нима бўпти? Мушаклар нимага берилган унга?

Уйимиз авваллари тоза ва тартибли эди. Лекин ҳозир ҳамма жой чанг, идишлар ювилмаган, кир чала ташланган эди. Жаҳлим чиқди. Пакетларни стол устига қўйиб, ичидаги нарсаларни очишни бошладим.

— Сен ўтириб тур, кийимларимни алмаштириб чиқаман, — деди Умар ва ичкари хонага кириб кетди.

Ошга бодиринг қўшиб, маза қилиб еб турганимда, Умар ошхона эшигидан фартук кийганча чиқиб келди.

— Ифторликача вақтимиз бор гуллим, уйни тозалаб олай кейин ифтордан кейин сен билан машинада чала қолган ишимизни давом этирамиз - Умар идишларни ювиш баробарида гапирди. Ҳозир мен тўғри кўриб турибманми ростан шаҳардаги энг ёмон одамлардан бири Умарбей уй тозалаябди. ? Эх шу жойида видеога олиш учун телефонинг йўқ экани алам қиладида !

Умар ичларни қилар экан авал масалиқлар билан овқатга керакли нарсаларни тўғраб олди қисқа вақтда овқатни қозонга солиб димладию чанг латани олиб бошқа жойларни артишга тушти орада дастурхон тузади тифалга чой қўйди яна бир икки ишларни қилишга ҳам улгирди . Қисқа айтсам мен овқатлангунимга қадар ишларни битириб олди
— 10 дақиқа қолибди розамни очишга - деди менга қарамай гапириб
— Нима овқат қилдингиз - дедим қозонга қараб
— Босма! Гўшт ва картошкага чилидан қўшиб йийишни ёқтираман.
Умар хурмони дастурхонга қўяр экан ортига бурулиб чойнак ва икки пиёла олиб қўйди
— қхм - деди менга қараб — ақали эринг учун чой қуйиб берарсан ёки чой қуйиб берайми хоним?
— Йўқ кесатманг қуяман ўзим - чойни 3 марта қайтариб қуйиб 2 пиёлага тўла қуйдим
— ярим қуйиш керак эди шунда мазаси билинади
— Сиз бунча нарсани қаердан биласиз - дедим Умарга қараб
— Буларними ? Авал мен ҳеч ким киносидаги Алишер Узоқов каби яшаганман !
— Жаноб ҳеч ким киносими ?
— Ҳа сен билмасанг керак деб ўйлаган эдим буни ёшлар билмайди аниқса сендек ёш болар карейсларни билади фақат
— Гапни бурманг ! У кинони кўрганман .
— Гапни бурганим йўқ Асен ҳа шундай яшаганман. Фақат ундан бошқачароқ фақат хизмат қилиш тўғри тушади.- Умар бироз тўхтаб қолди сўнг яна менга қаради — Ўшанда кичик эдим. Онам ва отам никоҳсиз бирга бўлишган ва отамни оиласи бўлган хотини уруш қилиб вилоятга отамни олиб кетган онам эса бувим билан қолган эшитмагани қолмагач ўзини ўлдирган - Умар буни одий айтсада ундаги истиробни ҳис қилардим — Онам ўлимидан сўнг мени батардан камситишган улар учун уй ишларга керак бўлган қул эдим. Бир дона қотган нон учун ишлардим аламларини олиш учун қулай бола эдим. 2 қиз борди набираларидан аммо ҳамма ишни ўзим қилганаман ҳулас гапирсам гап кўп лекин болаликдан кўп нарсани билиб котта бўлдим - у чойини қўлига олиб менга қаради — кейин ифтор вақти бўлди қорним очганди, чойингни ич Асена
Умар кулиб қуйиб берган чойимдан ичиб ўрнидан туриб кети, лекин яна ортига қайрилиб хурмодан оғзига солиб яна бурулиб шкафдан товоқ олди. Умар қисасини бошидан охиргача билишни ҳоҳлардим балки ростан ҳам У яхшидир ? Ахир ёзувлар ҳам ёзув бўлиб туғулмайди инсонлар ёвузларни яратади.....

Вақт ўтган сари ҳомилам тобора сезилиб, қорнимдаги ҳаракати билиниб борарди. Кўп бора дарсдан қочиш учун Умарга "бола буни хоҳлаяпти", "бола убу хоҳлаяпти" деб баҳона қилардим. Ёдгор эса мактабга келмай қўйганди. Мактаб тугашига атига бир ярим ой қолганди, апрел ойини иссиғи эса жуда қаттиқ билинарди.

Қолганлардан ҳам менга оғир эди. Кичик вентиляторни ўзимга тутиб, конспектларимни ёзардим. Бугун ҳам дарсдан кетмоқчи эдим, лекин синф раҳбарим рухсат бермади.

— Йўқ, текширув бор, жойингда ўтир!

Устознинг гапига эътибор бермай дафтаримга ёзаётганимда синфга таниш овоз эшитилди.

— Ассалому алайкум.

Бу Ёдгор эди. Унинг овози совуқ эшитилди. Бошимни кўтарганимда эса юрагим увушиб кетди: қўли гипсда, юзи кўкариб, лаблари қонаган эди. Ким билан уришган бўлиши мумкин? Ичимда ғалати ташвиш пайдо бўлди. Аммо аввалгидек унга тик боқмадим. Тан оламан, энди Умарни ёқтира бошлагандим. Нима бўлса ҳам, Ёдгорга лойиқ эмасдим.

Ёдгор бориб, менинг ёнимдаги партага ўтирди. Нимадир мени унга қарашга ундарди. Унинг кўзлари менга ғазаб ва изтироб билан тикилиб турганини кўриб, юрагим тез уриб кетди. Дарров бошимни эгдим. Бироқ у ҳамон менга қараб турганини ҳис қилардим. Ўзимни ноқулай ҳис қилиб, танаффусда қизлар хонасига боришга қарор қилдим. Шошилиб хонадан чиқдим. Каридорда одам кам эди.

Эшикка етиб бормасимдан ортимдан кимдир тезда эшикни очиб, мени деворга тиради.

— Мегажин, — деди Ёдгор шивирлаб.

Кўзлари қизарган, ҳатто ёш бор эди. Қўрқиб кетдим.

— Сени севардим, — деди у.

— Қўйиб юборинг, илтимос! Мен сизни севмаганман! — Ичимдан йиғлагим келса-да, ўзимни босишга ҳаракат қилдим.

— Лекин менга яқин дугонанг Зилола жуда кўп ҳақиқатларни айтди, Асена…

Бу гапдан карахт бўлиб қолдим. На инкор эта олдим, на тасдиқлай олдим. Кетишим керак! Умар билиб қолса, ўлдиради!

— Ёдгор…

— Асена, биламан, мени севасан… Ҳали ҳам севасан. Агар сен ростан ҳам енгилтабиат қиз бўлмасанг, мен билан қочиб кетасан!

— Нима?!

— Мен сен ҳақингда суриштирдим, — деди у ва мени тамом қиладиган гапни айтди. — Асена, мен сени ўша бола билан бирга бўлишингга ҳам рози бўламан. Фақат мен билан бўл! Сени у ифлос қўлида қолдирмайман! Жуда кўп ўйладим, шу сабабли мактабга келмадим — сенга озор бермаслик учун.

Ёдгор менга тик қараб турди, билагимни маҳкам сиққанча. Кейин бир оз юмшаб, ортга икки қадам ташлади.

— Биласизми… — дедим йиғлаб.

— Сени ўша ифлос зўрлаганини биламан, Асена. Ҳозир ҳомиладор эканингни ҳам биламан. Ишон, мен сени олиб кетаман! Қўлимдан келади!

— Сиз Умарни билмайсиз… У маҳлуқ…

— Мен сен учун ўлимга ҳам тайёрман!

Ёдгор ерга тиз чўкди ва қўлимни тутди.

— Илтимос, менга имкон бер! Сени бахтли қиламан! Сени илк бор етти ёшимда кўрганман… Сочларингни қизил бант билан боғлаб олгандинг. Ўшанда ҳам жуда ёқимтой эдинг. Ҳар қилиғинг, ҳар кулгинг мени ақлдан оздирганди. Ўн йил давомида атрофимдаги ҳеч бир қизга қарамадим. Чунки қалбим фақат “Асена” деб урарди! Мен бу севгимдан қайтмайман! Ҳатто ўлсам ҳам!

Ёдгорнинг сўзлари юрагимни титратди. Аммо…

— Сиз тушунмаяпсиз, Ёдгор!

Уни итариб, йиғлаганча қизлар хонасига югурдим…

Қандай аҳволдаман? Нега менга бундай бўляпти? Қайси айбим учун, эй Худойим…
Ич ичимдан ғалати бўлиб эзилиб кетябман бу юракга оғир ботар экан. Базида эмас доим мен ҳоҳламаган ишлар бўлябди ! Ўзим ҳали кичикман ўйнаб кулишга ҳақлиман аммо Умар ва бу бола сабаб энди мен баридан маҳруманми ? ...... Қўларим титраб ўтириб қолдим Ёдгорни ўзимдан совутишим керак эди.

Хонага қайтиб бора олмасдим. Яхшиямки, телефоним ёнимда эди. Мадинадан илтимос қилиб, сумкамни олиб тушишини сўрадим. Ўзим эса орқа эшикдан чиқиб кетдим. У ерда турадиган одамни Умар қўйгани учун у индамай мени чиқариб юборди. Ҳозир ўзимда эмасдим.

Машина тўхтатиб, Умар билан яшаётган квартирамизга йўл олдим. Ичимда ҳис қилаётган энг кучли туйғу эса ўзимдан нафратланиш эди…

Нест Оне Тоwер | Тошкент Cитй маркази

Умар Ўрта Осиёдаги энг баланд ва нуфузли офисларга тепадан қараб, қаҳвасидан бир ҳўплади. У янги чиққан лойиҳалар билан танишар экан, хатоликларни кўриб, асабийлашиб тишини ғичирлатди. Кейин қаҳвани столга қўйиб, қоғозларни олдига ташлади.

— Бу нима?! Оддий нарсаку, ҳеч эътибор тортмайди ҳам! Ахмоқлар! — деди у жаҳли чиқиб, креслога суянаркан.

Ўйлаб олишга ҳам улгурмай, телефон жиринглади. Экрандаги ёзувни кўриб, дарҳол жавоб берди.

— Ало, гапир! — деди у совуққон оҳангда.

— Босс, сиз айтган йигит бугун яна мактабга қайтибди. Уни директор ҳайдамас экан. Сабаби у Бош прокурорнинг ўғли.

Умарнинг юзида кескин ифода пайдо бўлди.

— Минг лаънати... Унда Асенани бошқа мактабга ўтказамиз!

— Буни иложи йўқ. Ахир сиз унинг васийи эмассиз. Бунинг учун бувиси рухсат бериши керак.

Умар ирғиб ўрнидан турди.

— У кампирнинг олдига ўлсам ҳам бормайман! Яхшиси, ўша йигит кетмагунча, унга тинчлик берманглар! Ўтган сафарги калтаклар камлик қилган шекилли.

— Хўп, тушунарли, — деди нариги тарафдаги эркак.

Умар чуқур нафас олди, сўнгра совуқ оҳангда гапирди

— Агар шундай ҳам кетмаса, ўзим шуғулланаман!

Гўшакни қўйиб, телефонидаги контактларни титкилай бошлади. Ёзувлар орасида Маликани кўриб, мийиғида кулиб қўйди. У Асенани кузатиб юрган синфдош қизига қўнғироқ қилиб, сукут ичида жавоб беришини кутди.

Қиз салом бергач, Умар тўғридан-тўғри гапга ўтди

— Унинг ҳам чиқмай қолди. Кузатиб турибсанми ўзи? Сендан арзугули гап эшитмай қўйдим Малика!

— Ишонаверинг, мен сизга жуда қизиқ овозли хабар тайёрлаб қўйдим! Лекин буни текин бермайман. Яна пул ташлайсиз.

Умар кулиб юборди.

— Сенга қанча кўп пул берсам, шунча ҳаддан ошасан-а... Майли, агар чиндан ҳам арзигулик бўлса, бераман.

— Жуда яхши! Телеграмга ташлаб қўяман.

Малика ўзига ҳос кулиб қўнғироқни тугатди...
Умар телефонини жойига қўйиб жойига қайта ўтириб олди.

— Менинг никоҳим бор эканини сен болага айтсам ҳам ҳира пашадек хотиним ёнига борганинг учун жуда оғир бадал тўлайсан болакай ! - Умар телефонидаги Ёдгор расмига ярамас кулиб қўйди. — Бошинга итни кунини соламан севганинг учун пушаймон бўлганингдан бир умир аёл зотидан нари юрадиган бўласан.

Умар ўрнидан туриб, мактабдан қайтган Асена ҳақида хабар олганидан сўнг, тўғри уйга боришга қарор қилди. Йўл-йўлакай унга ширинликлар ҳам олиб кетишни унутмаган эди. Квартирага кирган заҳоти, кўзлари иштиёқ билан Асенани излай бошлади.

— Асена! — деб чақирди у, хотинини изларкан.

Умар остонада туриб, Асенанинг кичик оёқ кийимларини кўриб кулиб қўйди. Ўзи ҳам поябзалини четга олиб қўйиб, ичкарига юрди. Юмшоқ гилам устида қулай жой қилиб олган Асена қулоқчин тақиб, планшетдан турли рақсларни томоша қиларди.

Умар аста бориб, уни қучиб олди. Асена бирдан сапчиб тушди. Умар ярамас табассум билан кулди ва қўлларини унинг титраб турган танаси бўйлаб юргизди. Юзини қизнинг юзига яқин олиб бориб, сочларини чуқур ҳидлади ва елкасига ташлади.

— Кичик ўғлим ерда шамоллаб қолади, ўрнингдан тур, хонамизга бориб ёт, — деди Умар, Асенанинг юзини силаб.

— Ҳоҳламайман! Шу ер менга ёқади.

Умар юзини буриштирди:

— Асена, сен Маликовнинг қизисан. Шуни унутмадинг деган умиддаман. Бола ҳақида қарорларни мен қабул қиламан!

Шу сўзларни айтиб, Умар Асенани кўтариб, ётоқхонага олиб кирди. Қизни тўшакка оҳиста қўйди. Бўйинбоғини бўшатиб, юзини унга яқинлаштирди. Қўллари қизнинг қорнини ҳимоя қилгандек оҳиста тегарди.

— Устимдан тушинг! — Асена узун голфиларига маҳкам ёпишиб, чўчиб кетди.

Умар унинг юбкасига қўл узатганида қиз бақириб юборди.

— ҲОҲЛАМАЙМАН, ДЕДИМ!

Умар жиддий қараб, қошларини чимирди.

— Менинг истакларим сеникидан устун, хотинжон! Бола учун ўзингни эҳтиёт қилишинг керак. Эринг учун оёқларингни ёй.

Бу сўзлардан кейин, Асена юзига қаттиқ тарсаки туширди.

Умар қотиб қолди. Юзига тегиб турган жойни ушлаб, ғазаб билан қизга тикилди.

— Асена… қонимни беҳуда қайнатяпсан!

Ғазаб билан унга яқинлашди, аммо ҳаракатлари ҳануз мулойим эди, гўё қизнинг ичидаги болани асраётгандек.

— Мени мажбурламанг! Бу ишларингиздан кўнглим озди! Сизни учратган кунимга лаънат!

Асена ўзини ҳимоя қилишга уринарди. Девор томон сиқилганча ялинарди.

Умар бир лаҳза тўхтади. Асена ҳақлигини тушунаётгандек эди. У ростан ҳам қиздан фақат нафси учун фойдаланаётганмиди? Аввал бундай бўлмаган-ку…

— Сен меникисан! — ғудранди Умар. — Сен тананг устидан аллақачон қарор чиқарилганини биласан. Сендан бошқаси дегани мумкин эмас! Кимдир ҳақида ўйласанг ҳам, ҳаётингни жаннатдан дўзахга айлантираман. Лекин агар мен хоҳлагандек яшасанг, жаннатдан жойинг тайин!

Умар охири ўзини босди. Тана қизиб, ғашлиги келиб ойна ёнига борди. Ташқарида болалар майдончасида югуриб ўйнаётган болаларни кўриб, ич-ичидан ҳаяжонга тушди. Тез орада унинг ҳам фарзанди шундай ўйнаб, унга “ота” деб мурожаат қилишини ўйлади. Бир муддат болаларни кузатиб, пардаларни ёпди.

Орқасига ўгирилганида, тўшакда йиғлаётган Асенани кўриб, мийиғида кулди.

— Мен қаерга келиб қолдим?..

Дўкон ёнида Ёдгор ошналари билан энергетик ичиб, кулишиб ўтирарди. Йигитлардан бири елкасига аста қоқиб, ортига қарашини айтди. Кулги бирдан тўхтади.

Орқада тўрт нафар барзанги эркак турарди.

— Ҳали яна келдингларми? — деди Ёдгор бепарво кулиб.

— Босснинг хотинига кўзингни олайтирганинг учун яна бир-икки соатингни биз билан ўтказасан, болакай, — деди улардан бири истеҳзоли кулимсираб.

Ёдгор қўлларини чўнтагига тиқди:

— Нима, ўша Умар деганлари ўзи кела олмади, қўриқчилари етиб келдими?

У кулиб юборди, лекин шу пайт оёғига отилган пичоқдан қаттиқ оғриқ сезиб, ерга йиқилди.

— Сендайлар севги деб бировнинг хотинига сузилиб қарайди, лекин эгаси борлигини унутади, — деди иккинчи барзанги.

Ёдгорнинг ошналари буни кўриб, бир сония ҳам ўйлаб ўтирмай қочиб кетди.

Оғриқ зўридан Ёдгор тишини тишига қўйиб ингради.

— Сен билан босснинг фарқи шундаки, у ҳозир хотини Асена билан, сен эса кўчадасан! — деб киноя қилди учинчи барзанги. — Эгаси бор аёлга кўз олайтириш сендек бечоралар учун эмас.

Ёдгорнинг юраги ғазаб ва изтироб билан тўлди. Ҳақиқат унинг ичини вайрон қилди. У чиндан ҳам ўша лабларга, ўша танага, ўша ифорга эгалик қилолмади. Ёдгор тамоман бу гапда ҳақиқат бор эканини сезиб ачиқ кулди.
Ғурури ва жаҳли жўш уриб, оғриққа қарамай ўрнидан сапчиб турди ва ўзига танбеҳ берган барзангини мушт билан ура бошлади.
Қолган икки йигит ҳам унга ташланмоқчи бўлди, лекин Ёдгор болалигида бобоси уни эркин курашга бергани сабаб яхши урушарди ва уларнинг ҳужумидан моҳирлик билан қочди. Бир лаҳза ичида иккита барзангини ҳам йиқитди. Кейин эса оёғига санчилган пичоқни суғуриб, ириллаганча ерга улоқтирди…

*

Ёдгор уч нафар барзангини ерга йиқитганини кўрган қора Жентрадаги беш йигит машинадан тушди. Уларнинг қўлларида темир таёқлар бор эди.
Орқасига ўгирилмаган Ёдгор ҳали ҳам жароҳати билан овора эди. Шунда кутилмаганда ортидан келган зарба бўйнига тегди. У изиллаб ерга йиқилди.
Қолган йигитлар ерда ётган Ёдгорни шафқацизларча тепишга тушди. Уларнинг ҳар бир зарбаси оғриқли, кучли ва тинимсиз эди. Кўчадан ўтган-кетганларнинг ҳеч бири ёрдамга келмади. Аксинча, улар тезроқ бу манзарадан узоқлашишга ҳаракат қиларди.
Шу пайт йигитлардан бири Ёдгорнинг бошига кучли зарба берди. Йигит бир тепди лекин яна бир бор қаттиқлик билан Ёдгор бошига тепди. Ёдгор танаси бир титраб олди, кейин эса қаттиқ судурги тутиб, ерда типирчилаб кетди. Ёдгор соғлом йигит бўлсада ҳозир танасига жидий зарар ети.
Орадан беш дақиқа ўтмасдан, Ёдгорнинг судургиси тўхтади. У қимирламай қолди.

— Нима бўлди? — деди йигитлардан бири ҳайрон бўлиб.

— Судурги тутдими? Нега бошига тепдинг? Ўлиб қолган бўлса-чи?! — деб бақирди бошқаси ва дўстини итариб юборди.

Ҳамма бир-бирига қараб, тараддудга тушиб қолди.
Беш йигит тезда йиқилган барзангиларга ёрдам бериб, уларни бошқа машинага ўтқазишди. Сўнг икки қора Жентрада жойлашиб, тезлик билан йўлдан ғойиб бўлишди.
Йўл-йўлакай, машинадаги йигитлардан бири ким биландир қўнғироқ орқали гаплашди:

— Мени эшитяпсизми, Умар-босс? Бизга айтилганидек, Юнусобод кўчасини бирор баҳона билан ёпишсин. Камераларни ҳам ўчириб қўйишсин. Машинадаги жимжитлик янада ваҳимали эди.

*

Умар

Бағримда еғлаб ётган Асенани янада қатиқ қучсамда унга тўймасдим кийимларимиз қаердадир ётгандир ҳозир розамни очмасам ҳам майли Асена билан шундай 1 ҳафталаб ётишга ҳам таёр эдим ўзимга тушунмай қолганман лекин унга нисбатан ҳисларим уйғонганини англаб бўлдим фақат мен буни тан олишимга вақт керак ! Усиз келажакни кўрмасдим кейин фарзандимни ўз онаси билан яшаши керак деган ўй мени ҳар куни қийнайди. Хотинимни яхшироқ қучиб пиқилаб еғлаётган юмуқ кўзларга термулдим э худо сен менга нима бергансан !? Менинг ишқий фариштам

Сен менга тегишлисан, унутма,
Номим сенинг юрагингда тамға.
Кўзларингдаги чақнаш менга бегона,
Аммо барибир – сен меникисан.

Сенга меҳр берганим рост,
Аммо орзум бўлса ҳам сенга оғир юк.
Қочишинг, титрашинг, қаршилигинг…
Буларни тушунмайман, юрагим кўр.

Севаман, дейиш – тилимга бегона,
Лекин сенсиз дунё менга вайрона.
Ўз истагим учун сени ушлайман,
Аммо юрагинг, биламан, йўлдир бегона.

Қанчалар қўрқмасанг ҳам мендан,
Шундай яшайсан – менга тобе, сокин.
Бир куни ўз жонингда ҳис қиласан,
Сен меникисан… абадий, жоним.

Умар ҳар доим ўзининг меҳрибон инсон эканига ишонган. У меҳрибон эди ҳам. Албата яқинлари учун. Асена учун у дунёдаги энг яхши эр бўлишга ҳаракат қиларди. У ҳар куни унга чиройли сўзлар айтарди, у учун энг ширин таомларни тайёрларди, унинг оёқлари остига бутун дунёни тўшашга тайёр эди. Лекин Асена учун у фақат қамоқхона эди.

Унинг ҳаёти, орзулари, танлови , ҳаммаси тортиб олинган, ўрнига ширин сўзлар, совғалар ва ёлғон ҳимоя билан тўлдирилган эди. Севги, дейди Умар. Лекин бу севги эмас. Бу фақат бўғувчи эгалик ҳисси. Қолаверса Асена ўйнаб куладиган даврда эмасмиди? Асена ҳар кеча уйғонганида, юраги сиқилиб кетарди. Унинг ёнида Умар ётарди. Унинг иссиқ қўллари Асенани ҳимоялаётгандек кўринарди, лекин бу қўллар уни эркинликдан айирган қўллар эди. У муҳаббатни ҳис қилмайди. У фақат мажбуриятни ҳис қилади.

Эрталаб

Қуёш нурлари деразадан тушиб, хонани ёритганда, Умар аллақачон уйғониб бўлганди. У секин Асенага қаради. У ҳамон қимирламасди, худди ухлаётгандек. Лекин Умар биларди Асена уйғоқ.У кўзларини очишни истамасди, негаки, уйғонса, яна ўша ҳаётга қайтишини биларди. Шу сабаб ҳар тонг уйғониш унга азоб эди.

— Асена, жоним, уйғон, - деди Умар овозида илиқлик билан. Асена аста кўзларини очди, юзида эса ҳеч қандай ҳиссиёт йўқ эди.

— Ҳм, - деди у шунчаки, кейин эса бурилиб, тескари қаради.

Умар жилмайди. Асенанинг бу совуқлигига аллақачон ўрганиб қолган эди.

— Бугун дам олиш куни. Сенга севимли нонуштангни тайёрлаб қўйдим, — деди у.

Асена ёстиққа юзини босди. "Севимли нонуштанг" дейди... У қачон уни яхши кўришини айтди? У қачон Умарга ўзининг нимани хуш кўришини айтди?

У хоҳлаган таомни эмас, Умарнинг севган таомини ейди. У хоҳлаган жойга эмас, Умарнинг истаган жойига боради. У хоҳлаган ҳаётни эмас, Умарнинг танлаган ҳаётини яшайди.

— Ҳозир овқатланишни хоҳламайман, - деди Асена совуқ оҳангда.

Умар секин унинг ёнига ўтирди.

— Майли, лекин сен ҳозир икки киши учун овқатланяпсан. Барча витаминларни олишинг керак, Асена. Ахир, сен ҳомиладорсан, — деди Умар, овозида ғамхўрлик билан.Ҳомиладор.
Бу сўзни эшитган Асена ичида нимадир узилгандек бўлди. У бола хоҳламаган эди. У мажбурият хоҳламаган эди. Асена ! болани танламади

— Кейин ейман, - деди Асена яна.

Умар индамади. Фақат енгил хўрсинди.Асенанинг кўнглини олиш осон эмаслигини биларди, лекин у ҳаракат қиларди. Чунки у Асенани яхши кўрарди.

*

Асена меҳмонхонадаги диванда ўтириб, телефонини титкиларди. Кўзлари экранда бўлса-да, мияси бошқа жойда эди.

Ўзининг эски ҳаёти.

Унинг ўз эрки бўлган кунлар. У хоҳлаган жойга бориб, хоҳлаган нарсани қила олган пайтлар. Ўша дамлар. У бахтли бўлган кунлар... Улар энди йўқ эди.

— Сен билан сайр қилмоқчиман, — деди бирдан Умар.

Асена сесканиб, унга қаради.

— Мен истамайман.

— Ҳеч бўлмаса ярим соат. Сен ҳомиладорсан, озгина ҳаво ютишинг керак.

Асена ичида яна бир бор ўзини қамоққа тушгандек ҳис қилди. Бу ғамхўрлик эмас. Бу фақат назорат эди. Умар унга бу ҳаётни берган бўлиши мумкин, лекин у аслида ундан бутун ҳаётини тортиб олганди.

— Майли, - деди Асена елка қисиб.

Боғда

Атроф сокин. Дарахтлар шабадада секин тебранмоқда. Улар боғ бўйлаб юришарди, лекин Асена буни юриш деб ҳис қилмасди. Бу юриш эмас, бу яна бир мажбурият эди. Умар Асенанинг қўлидан ушламоқчи бўлди. У дарҳол қўлини тортди. Умар лабларини тишлаб, чуқур нафас олди.

— Қачон менга ўрганасан, Асена? - деди у хотиржамлик билан.

— Мен сенга ўрганишни истамайман, Умар.

Умар ўша илжайиш билан жилмайди. Ўша ширин, алдовли илжайиш.

— Бошида шундай бўлиши табиий. Лекин мени шундай севиб қоласанки кетмайман деб ялинсанг ҳам ажаб эмас.

Асена тўхтаб, унга тикилди.

— Йўқ, Умар. Севги бўлмайди. Севги мажбурият эмас.

Умар индамай қолди. Унинг кўзларида бир зумга оғриқ югурди, лекин кейин яна жилмайди.

— Сен ҳали тушунмайсан, - деди у. — Аммо тушунасан.

Асена жим қолди. Унинг бу сукунати аламли эди.

Кечқурун

Уй ичида сокинлик ҳукм сурарди. Асена дераза ёнида ўтириб, ташқарига қарарди.

Умар эса диванда ўтириб, унга қараб турарди.

— Асена...

— Ҳм?

— Сенга баъзан туюладими... худди ҳаёт икки рангдан иборатдек? Қора ва оқ.

Асена унга қаради. Унинг кўзлари теран эди.

— Сиз учун ҳаёт шундайми?

— Сенингчачи ?

Асена ютинди.

— Мен учун фақат қора.

Умар оғир хўрсинди. У бирор нарса демоқчи бўлди-ю, лекин ҳеч нарса топа олмади.

У бу севгини қанчалик қораламасин, бу мажбуриятни қанчалик рад этмасин - ҳақиқат бир эди.

УМАР

Умар ташқарида бошқа одам эди. У уйда Асенага меҳрибон эр бўлиб кўринар, лекин шаҳар кўчаларида у ҳақиқий шафқациз йиртқичга айланарди.

У мураккаб ўйинларни яхши кўрарди. Одамларни юрагидан эмас, миясидан ушлаб турарди. Кўпчилик унга нафақат ҳурмат, балки қўрқув билан ҳам боқарди.

Унинг атрофида ҳар доим қора кийинган эркаклар юрарди. Уларга бирор топшириқ берса, бу шунчаки топшириқ эмас , бу ҳукм бўларди ва бу ҳукм ортга қайтмайди.

У шаҳар ичидаги кўплаб бизнесларга эгалик қиларди – ҳашаматли ресторанлар, машҳур автомобил салонлари, ер остидаги қиморхоналар, шунингдек, қора бозор.

Аммо энг муҳими ! Шифохоналар ҳам унинг назорати остида эди. Шу сабаб ҳам Ёдгор касалхонага тушган заҳоти, Умар бу ҳақда билиб олди.

— Ўлмаган экан, — деди Умар сигарет тутатиб.

Унинг ёнида турган одамлар бир-бирига қарашди. Уларнинг ҳеч бири бу саволга жавоб бера олмасди. Бу "ўлмаган" сўзи ортида Умарнинг нозик бир норозилиги бор эди.

— Қўйиб юборайликми? — деди ёнида турганлардан бири.

Умар кулди. Совуқ, шафқациз кулги.

— Йўқ. Уни ўлдириш шарт эмас. Лекин у унутмасин. Унинг ўрни қаерда эканини эслатиш керак.

АСЕНА

Асена дераза ёнида ўтириб, ташқарига қарарди.

Унинг юраги сиқилаётганди. Асена биларди. У қандай одамга турмушга чиққанини биларди. У фақат "эр" эмасди. У ташқарида ҳақиқий йиртқич эди. Асена баъзан кечалари уйғониб кетарди ва Умарнинг ёнида ётганини кўриб, даҳшатга тушарди. Бу одам севги ҳақида гапирарди, лекин қўллари қон билан булғанган эди. Бу одам уни ҳимоя қиларди, лекин бу ҳимоя аслида қамоқ эди.

УМАР – ҲАҚИҚИЙ ҚИЁФАСИ

Шаҳар четидаги эски омборхона. Совуқ ҳаво, қоронғу бурчаклар. Бу ерда фақат битта чироқ ёниб турарди.

Омборхонанинг ўртасида бир одам тиз чўккан. Унинг қўллари орқага боғланган, юзи қон ичида. Унинг рўпарасида эса Умар турарди.

У эгнига қимматбаҳо қора плаш кийган. У кулиб турарди, лекин бу кулги одамларга илиқлик эмас, балки қўрқув олиб келарди.

— Сен мени алдадинг, Мурод, — деди Умар.

— Умар ака, мен...

— Жим! — Умар қаттиқ бақирди. Унинг овози бутун омборхонани қамраб олди.

Атрофда турган йигитлар жим бўлиб қолди. Ҳеч ким нафас олишга ҳам журъат қилмасди.

— Мен сенга имкон бердим. Мен сенга ишонч бердим. Лекин сен эса... - Умар ёнидаги қўриқчилардан бирининг белбоғидан узун, ўткир ханжарни олди ва унинг учини Муроднинг иягига қўйди.

— Менга душман керак эмас, Мурод. Менга итоаткор одамлар керак.

Мурод қалтирай бошлади. Умар эса шунчаки жилмайди ва ханжарни ерга ташлади.

— Бугун сени ўлдирмайман. Лекин сен мени яна бир марта алдашга ҳаракат қиласан... — у пастга эгилиб, шивирлагандек гапирди, — сен энди фақат ўлим ҳақида ўйлай бошлайсан.

Шу сўзлардан сўнг Умар бурилиб, омборхонадан чиқиб кетди. Унинг ортидан қўриқчилари ҳам кетди.

Аммо Мурод тиз чўкканча қолди. Унинг танаси қалтирарди.

У биларди . Умар кимни жазоласа, у одам энди тирик бўлса ҳам, яшашдан маҳрум бўлади.

— Умар унга яна бир вазифа беради яна бир ҳиёнат уни уруғ аймоғини йўқ қилиб юборарди.

*

Касалхона.

Ёдгорнинг бобоси Ёдгор ёнида ўтирарди. У неварасининг юзига қараб, чуқур нафас олди.

— Менга қарагин, болам, — деди у паст овозда.

Ёдгор аста кўзларини очди.

— Бу зулумни сенга ким раво кўрди болам айт менга !

— Ҳеч нарса эсимда йўқ бобо ....

31 боб

Умар, Ёдгор ҳеч нарса ҳақида айтмай уларни сотмагани ҳақида ҳабар топиб иблисона кулиб қўйди.

— Жин урсин уйга кетиш керак - деди Умар кеч тушаётганини кўриб.

*

Шамол полда ётган қоғозларни суриб кетмоқда. Қоронғи хонани фақат шифтга ўрнатилган тунги чироқнинг заиф ёғдуси ёритади. Деворга осилган катта портрет , Умарни акс эттирган. Кўкрагига қадар тугмалари ечилган кўйлаги остидан зарҳал занжир осилган. Қошларини чимириб, ўзига тикилиб турибди. Худди ҳозир ҳам шу ерда бўлгандек.

Ҳақиқатда эса Умар дераза ёнида, қўлида сигарет билан, шаҳарга қараб турибди. Ўзи ҳукмронлик қилаётган шаҳарга. Бу ерда ҳамма уни тан олади, ундан қўрқади. Қўрқишлари аниқ, чунки бу ердаги ҳаёт фақат битта тамойилга асосланган кучлиси тирик қолади.

Хонада эса Асена бор.

Асена бурчакда букчайиб ўтирибди. Қўллари тиззасига чалиштирилган, бошини пастга эгиб олган. Гоҳида қўллари билан қорнини силайди. Унинг юраги шунчалар тез ураётганки, гўё бутун хонага таралаётгандек.

— Қани, кел бу ёққа, — деди Умар сокин, лекин кескин оҳангда .

Асена боши билан рад этгандай қимир этди.

— Кел!

Асена жойидан қимирлаб қўйди, лекин кўзларини кўтармади. Унинг жисми титрай бошлади.

Умар сигаретини полга ташлаб, оёғи билан босиб ўчирди. Кейин эса унга яқинлашди.

— Ҳали ҳануз ўзингни олиб қочяпсанми? Сен ким билан яшаётганингни тушунмадингми ҳали? Тонгда бирга сайир қилганимизда ҳам юзинг ёришмади. Сенга қандай муомила қилишга ҳам ҳайрон қолдим.

Унинг овози совуқ, қатъиятли. Унда ғазаб йўқ, ҳатто асабийлашиш ҳам сезилмайди. У ўз ҳукмини билдирмоқда, холос.

Асена сукут сақлайди.

Умар унинг иягини қаттиқ ушлаб, юзига қаратади.

— Мен сенга ҳамма нарсани бераяпман, сен эса мени рад этяпсанми?

Асена кўзларини юмди. Ич-ичидан қўрқув уни бутунлай қамраб олган. Бошқа иложи йўқ, у ҳатто дод дейишга ҳам қўрқади.

Умар эса майин жилмайди.

— Хўп… барибир бу тун сеники эмас.

У ортга қайтди ва шкафдан виски шишасини олди. Ичимлик ойнада акс этди. Умар стаканга тўлдириб, бир ютоқда ичди. Сўнг яна бир стакан. Унинг кўзларида мастлик аломатлари кўринарди, лекин ҳукмронлик ҳисси янада ортиб бораётгандек эди.

— Мени мажбурлама, Асена.

Аёл ич-ичидан титрайди.

Аммо Умар учун бу муҳим эмас.

— Сен менинг хотинимсан. Ўша кампирга ачиқ устида ҳар нима дедим лекин сени бериб қўймагман асло !

Унинг сўзлари шунчаки баён эмас, балки ҳақиқат эди. Умар истаган нарсасини олади. Ҳамма вақт. Ҳамма жойда.

Асена эса яна бир бор ўз тақдирини лаънатлади…
*
ҚОРА ИШЛАР

Эрталаб соат тўққизда Умар аллақачон ўз офисида эди. Кўйлагининг енги қайтарган, олдида турли ҳужжатлар сочилиб ётибди. Ўнг қўли Рустам ҳам стол қаршисида турибди.

— Иш қандай кетаяпти? — деб сўради Умар.

— Ҳаммаси жойида, бошлиқ. Лекин бир муаммо бор.

— Гапир.

— Бизга яқин ҳудудда рақиб гуруҳ пайдо бўлди. Зўр беришяпти.

Умар жилмайди.

— Ким улар?

— Искандар ва унинг одамлари.

Умар кулди.

— Искандар, дейсанми? Ахир бу телба-ку.

Рустам жиддий турарди.

— Лекин у ўзига одам тўплаяпти, бошлиқ. Буни эътиборсиз қолдира олмаймиз.

Умар креслога суяниб, чуқур нафас олди.

— Унда унга дарс бериш вақти келди. Ўзинг биласан, мен рақобатни ёқтирмайман.

Рустам бош ирғади.

— Буйруқни қабул қилдим, бошлиқ.

— Жуда яхши.

Умар яна бир бор кўзгуга қаради. У бу шаҳарнинг эгаси. Унга қаршилик кўрсатмоқчи бўлганлар эса бир кун келиб, йўқ бўлишлари шарт. Бу унинг қонуни !

*

Умар бу кеча яна маст бўлди . Мастликда тентираклаб Асенанинг олдига келди. Асена бу сафар ҳам қаршилик кўрсатишга ҳаракат қилди, лекин..ўзининг кучсизлигини яна бир бор ҳис қилди.

Умар эса бу ожизликни ёқимли деб биларди.

Лекин, балки, юрагининг туб-тубида бир нимадир уни тинч қўймаётгандир?..

Йўқ. У фақат олдинга қараб юради. У ҳис-туйғуларни ўзига яқин қўймайди.

Лекин Асена...

У ҳали ҳам умид қилиб яшаяпти.

Аммо бу умид уни қаерга олиб бориши номаълум.

Асена ойна олдида туриб, қорнига тикилиб қаради. Унинг ҳомиладорлиги аниқ сезиладиган бўлиб қолган. Хонадаги жимжитлик фақат юрак уришининг шовқини билан бузиларди. У қўлларини қорнига қўйиб, кўзларини юмди. Барча қўрқувлардан қочишга, ҳеч бўлмаса, бир зум тинчланишга ҳаракат қилди. Лекин бу фақат ўзини алдаш эди. Шу пайт орқасида эшик очилди. У ортга ўгирилиб қарашга журъат этолмади. Оғир қадам товушлари яқинлашди. Юраги баттар сиқилди.

— Чиройли кўринаяпсан.

— Қара менга.- деди Умар

У ҳеч қандай ҳолатда Умар билан юзма - юз бўлишни истамасди, лекин у билан баҳслашиш бефойда. Секин аста нигоҳларини кўтарди. Умар унинг олдида туриб, нигоҳи билан ҳар қаричини ўрганарди.

— Ҳомиладор аёллар ҳам чиройли бўларкан, — деди у жилмайиб.

Асенанинг юраги сиқилиб кетди. Унинг нигоҳида на меҳр, на ўша эркаловчи ҳис бор эди. Фақат шаҳват, фақат эгалик истаги.

Умар аста олдинга қадам ташлади.

— Мендан ҳомиладорсан қанчалар ёқимли сен тўлиқ меники бўлишинг керак. Аслида шундай бўлган ҳам ! Жоним мени - Умар суйкала бошлади. — Сени ёнингда мен мехрибон инсон ва эгалик ҳиси уфуриб турадиган эр бўламан.

— Мен чарчадим, Умар… — овози титради Асенанинг.

— Чарчадингми? — Умар унга яқинлашиб, сочларини секин силади.

Асена индамади.

— Сен эса менинг аёлимсан. Шундай экан, нима бўлса ҳам, сен мен билан бўласан.

Асена қочишни ўйлади, лекин қаерга? Ким унга ёрдам беради?

Умар эса кўзларини ундан узмай, юзини силади. Унинг бармоқлари совуқ, аммо бу совуқликни ички иштиёқ ёқиб турарди.

— Биласанми, сени мана шундай кўриш менга ёқаяпти.

Асена бутун вужуди билан титрай бошлади.

— Қўрқяпсанми?

У бош ирғади.

— Бу яхши. Чунки қўрққан аёл янада ёқимли бўлади.

Шу пайт Умар уни белидан тортиб, ўзига яқинлаштирди. Унинг қўллари кучли, маҳкам.

— Ўзимникини олишни яхши кўраман.

Асенанинг юраги худди синиб кетгандай эди. Шу кеча яна йиртқич ўз ўлжасини олди.

Лекин унинг ичида бир нарса ўлиб борарди. Фақат ўзига таниш бўлган, йиллар давомида унга куч берган сўнгги умид…

У марра олдида. Агар у қадам ташламаса, умрининг охиригача Умарнинг соясида қолади. Агар қадам ташласа… Унда ҳаммаси тугаши мумкин.

Аммо нима бўлса ҳам, Асена ичида ўлиб бораётган нарса яна бир бор бош кўтаргиси келаётган эди.

Унинг кўзларида ёш, лекин юрагида илк бора нимадир бошқача бўлиши мумкинлигига ишонч пайдо бўла бошлади.
*
Асена тонгда уйғониб, шифтга узоқ тикилиб қолди. Танасида кечаги туннинг излари бор эди , оғриқ, чарчоқ ва ичида чуқурга ботаётган нафрат. Лекин бугун унинг кўзларида нимадир бошқача.
Асена Умар кузатиб ётганини сезди. Умар ёстиққа тирсак тираганча унга қараб турарди. Унинг қониқиш тўла нигоҳлари Асенани ич-ичидан ўртаб юборди.

— Тонгги қуёш нурларида янада чиройли кўринасан, — деди Умар паст овозда.

Асена бир нималар деб жавоб қайтармоқчи бўлди, лекин тилининг остида на сўз, на куч бор эди.

Умар ётган жойида унга яқинлашди.

— Мен сенга яхшилик қиляпман, шуни биласанми?

Асена ҳўрлиги келиб кетди. Яхшилик? Бу қандай яхшилик? У ҳеч қачон ўз ҳаётини танламаган.

Лекин бугун у нималарнидир ўйлай бошлаган эди. Режа. Ҳа, унга режа керак.

Умарнинг ишончи чексиз. У Асенанинг ҳеч қачон қочиб кетолмаслигига ишонади. Ахир қаерга боради? Ким уни ҳимоя қилади? Аммо Асена бир нарсани англаб етди. Агар у қочмоқчи бўлса, буни жуда эҳтиёткорлик билан, режали амалга ошириши керак.Шу фикр уни ушлаб турди. Шу фикр унга куч берди.

— Бугун ташқарига чиқсам бўладими? - сўради Асена ниҳоят, майин овозда.

— Нима учун?

— Фақат озгина ҳаво олиш учун…

Умар нигоҳини унга қадади. У Асенани яхши билади. Қўрқоқ. У ҳеч қачон қочишга жазм этмайди.

— Рустам сени кузатади. Ортиқча юриш йўқ.

Асена ичида ғазабини босди. Бош ирғади.

*
Асена Рустамнинг кузатувида ҳовлига чиқди. Тоза ҳаво уни бироз тетиклаштирди. Рустам эса оғир, жиддий қадамлар билан унинг орқасидан юрарди

— Узоққа борма, — деди Рустам.

— Бормайман.

Лекин Асена атрофни кузатарди. Ким унга ёрдам бера олади? Қаерга кетиши керак?

Шу пайт эшикка нисбатан яқин турган кичик машинага кўзи тушди. Янги қўриқчилардан бирининг машинаси. Калити ичида қолдирилган!

Бу унинг имконияти эди.

У шошиб, қорнини ушлаб олди.

— Рустам…

— Ҳа?

— Қорним оғрияпти… Нима бўлаётганини билмайман…

Рустам дарҳол унга яқинлашди. Унинг панжаси катта, оғир эди.

— Нима бўлди?

— Билмайман… Сув… Сув керак…

Рустам ортга бурилиб ичкарига сув олиб келгани югурди.

Мана шу лаҳза керак эди.

Асена шоша-пиша машинага югурди. Эшик очиқ эди. Ичкарига ўтириб, калитни бурди. Двигател ғувиллади.

У юрак уришини ҳис қилмай, машинани ғилдираклари чийиллаганча ҳайдаб кетди.

Рустам ортга қайтиб, нима бўлганини тушуниб етгунча, Асена аллақачон дарвозадан чиқиб бўлганди.

У юраги тез уриб кетганча шаҳар бўйлаб машинани ҳайдаб борарди.

" Қочиш бошланди! "

*

32 боб УМАРНИНГ ҒАЗАБИ

Рустам Умар олдида турганида, унинг юзида қалтираш бор эди. Бундай хатолар кечирилмайди.

— У қаерга кетди? — совуқ оҳангда сўради Умар.

— Билмайман, бошлиқ…

Тарс!

Умар стол устидаги шишани деворга отиб, чил-чил синдирди.

— Менинг аёлим! Менинг боламни ичида кўтариб юрган аёл! — Унинг овози шиддат билан гумбурлади. — Қаерга кетаётганини ўйлади экан? Ким унга яширинча ёрдам берган?

Рустам бошини эгди.

— Мен айбимни тузатаман, бошлиқ. Уни топамиз.

Умар чуқур нафас олди ва жилмайди. Бу жилмайиш , ғазабнинг энг ёмон кўриниши эди.

— Албатта, топамиз. Бу шаҳар менинг қўлимда. У узоққа кета олмайди.

Шу пайт Умар телефонга қўнғироқ қилди.

— Менга одамларимни чақиринг. Бутун шаҳарни титкиланг. У мени ташлаб кетолмайди.

Шу сўзлар билан Умар қаҳ-қаҳ уриб кулди. Чунки у ўзини шубҳасиз ғолиб деб биларди.

Лекин бу сафар, балки, ҳаммаси бошқача бўлар ?
*
Асена машинани ҳайдаб бораркан, юраги тез урарди. У қаерга бораётганини билмасди. У фақат Умар топишидан олдин панага яшириниши кераклигини биларди. Машинани эса 17 ёш бўлишига қарамай бир вақтлар қишлоқда уни тарбия қилган тутунган амакиси ўргатган.

Йўлда бир нечта нотаниш одамлар унга қараб тургандай туюлди. Йўқ, Умарнинг одамлари эмасми?

У кўзгуга қаради. Орқасидан қора машина келарди.

Терлари қуйилиб кетди. Балки, бу оддий машинадир?

Лекин йўқ… Машина тезлигини оширди. Ортидан таъқиб бошланаётганини сезди.

Асена чорасизлик ичида рулни буриб, шаҳар ташқарисига йўл олди. Балки, қишлоқ жойларида яшириниш мумкин?

Аммо шундай ёввойи ҳаётдан қочиб қутулиш мумкинми?

Йўл олдида узоқ қоронғулик ва сир турганди.

Аммо Асена бир нарсани билар эди. Бу сафар у жанг қилишга тайёр. У Умар қўлида ўйинчоқ бўлишдан безиб кети айниқса у учун бир болани увол қилмасди

— Сени разил инсондан қутқараман болам ! Биламан сени ҳоҳламадим аммо нима қилай сени дунёга келтириб бир ифлосга беролмайман кейин у мени қўйиб юборишига ҳам кўзим етмайди. - Асена кўзлари ёшланиб қўлари титроқ билан рулни бошқариб тезликни оширди.

Умар диванда ўтириб, қўлларини бир-бирига чалиштириб олган. Унинг атрофида одамлари жим туришарди. Рустам эса олдинда, бошини эгиб, ўз айбини тан олаётгандек қотиб қолганди.

— Хўш, уни топдингларми? — Умарнинг овози паст, аммо кескин эди.

— Ҳа, бошлиқ… — Рустам боши билан тасдиқлади. — У қишлоққа яширинибди.

Умар жилмайди. Жилмайишининг орқасида хавф бор эди.

— Аниқ жойи қаерда?

— Бир чол-кампирнинг уйида. Эҳтимол, уларга нима бўлаётганини тушунтирмаган, шунчаки ёрдам сўраган.

— Яхши. Унда кечикиш йўқ. Бугун уни қайтариб олиб келамиз.

Рустам буни кутаётганди. Умарнинг бирор нарсадан воз кечиши мумкин эмас. Айниқса, ўзи эгалик қилаётган аёлдан.

— Қанча одам олайлик, бошлиқ?

— Керак бўлса, бутун қишлоқни ағдар-тўнтар қиламиз. Аммо Асенани тўлиқ соғ-омон олиб келамиз.

— Қабул қилдим.

Умар шунчаки жойидан турди ва пешонасига тушиб турган сочларини орқага ташлади.

— Борябман жоним - деб пичирлади Умар.

*
Қишлоқ тун бағрида жим ётарди. Кўчалар қоронғи, ҳаракат йўқ. Рустам машинани бир четга қўйди ва Умар билан яна уч киши пастга тушди.

— Уйда кимдир борми ? - Чол ва Кампир уйига Рустам келиб эшикни черти.

Жавоб ҳали келмасидан Рустамни Умар четга суриб эшикни очти одий ҳовли уйга кўзи тушти ҳовли анча қоронғу чироқ эса уй ичида ёниқ эди .

Умар йигитларга кириш деган ишорани қилди. Ўзи эса Рустам билан чироқ ёниқ уйга борди. Эшикни Рустам очиб авал ўзи кирди ортидан Умар кирди. Кирганида Асенага чой узатиб турган ёши катта аёл ва нуроний киши турарди камида уларни ёши 80-90 оралиғида . Умарни Асена кўрдию қўрқувдан титраб кети.
Асена ўзини йўқотиб, ўриндан сакраб турди. Унинг кўзларида қўрқув бор эди.

— Умар…

— Асена, — деди у аста, худди уни ширин кутиб олаётгандек. — Сен қаерга кетиб қолдин , кимни ёрдами билан ?

— Мен… мен …

— Қайси йўллар билан? Кимнинг ёрдамида дедим !? — Умар қошларини чимириб, унга яқинлаша бошлади.

Чол билан кампир Асенани ҳимоя қилмоқчидек олдинга чиқди.

— Бу қиз бизнинг меҳмонимиз! — деди чол.

Умар жилмайиб, орқасига қаради. Рустам кўзлари билан "нима қиламиз?" дегандек унга ишора қилди.

— Меҳмонингиз экан-да? — Умар бош силкиди. — Унда шундай бўлсин.

Умар ортидаги 3 йигитдан бирига қараб қўйди. Кейинги сонияда чолни бир зарб билан ерга йиқитди. Кампир дод солди.

— Йўқ! - Асена бақириб юборди.— Йўқ, илтимос!

Умар эса уни билагидан тортди ва қўлига кишан тақди.

— Энди сен мен билан уйга кетасан.

Асена ўзини бўшатишга уриниб кўрди, лекин фойдаси йўқ эди.

— Сен қочолмайсан, — деди Умар шивирлаганча. — Сен фақат менинг мулкимсан !
*

Асена зўрлик билан машинага ўтқазилганида, юраги қинидан чиққудек урарди. Кўзларида ёш, ичида эса ғазаб қайнарди.

Умар йўл бўйлаб унга бирор марта ҳам қарамади. У жим эди, лекин юзида ваҳшийлик акс этарди.

Улар уйга етиб келишганида Умар Асенадан авал тушиб қизни билгадига сиқиб хонаси тараф олиб кети. Асена қўрқувдан еғларди. Умар Асена билан хонасига кирди.

Асена бир бурчакка бориб ўтирди. Нафаси қисилиб кетаётган эди. Бу қандай тугайди?

— Сен мени алдаб кетмоқчи бўлдингми? — у эшикни ичкаридан қулфлади.

— Илтимос, Умар… мен чарчадим…

Умар келди ва қаддини эгиб, Асенанинг юзига яқинлашди. Кўзлари ёнарди.

— Сен мендан қочолмаслигингни билишинг керак эди.

У Асенани қўлларидан тортиб ўрнидан турғазди.

— Илтимос… Ҳомиладорлигимни унутманг кечириб қўя қолсангизчи..…

— Ҳомиладорлигинг? — Умар кулди. — Бахона қилма

У қаттиқ туртиб юборди. Асена деворга урилди.

— Мен сени ҳурмат қилган эдим, — деди Умар паст овозда. — Мен сенга ҳамма нарсани бердим.

Унинг овозида алам ва ғазаб ғалати тарзда аралашиб кетган эди.

— Сен бўлса, қочишга ҳаракат қилдинг. Мен сени ўлдирганимда ҳам, ҳеч ким менга қарши чиқолмасди, биласанми?

Асена ҳеч нарса дея олмади.

Умар унинг сочларидан тортди.

— Сени менга тегишли эканингни яна ҳис қилдиришим керак , — деди у шивирлаганча. — Ҳеч ким сени мендан тортиб ололмайди.

Асена бақирмоқчи бўлди, лекин овози бўғилиб қолди.

Шу тун унинг учун дўзах эди.

*

Асена эрталаб кўзини очганида, ётган жойидан қимирлашга ҳам кучи етмади. Танасида оғриқ, юрагида эса чуқур жароҳат бор эди.

Умар унинг ёнида сигарет тутатиб ўтирарди.

— Сен барибир меники бўлиб қолдинг. Қочиш эса сени ҳаётингдаги катта хато эди мен сени авайладим сени тургунингача нонушта таёрладим ўша квартирадамизда сен билан севгимни тарихини тарихини ёзмоқчи эдим мактаби чораги якунлангач катта уйимизга келганимизда хато қилиб сен хато қилиб қочиб кетинг Асена.

Асена ҳеч нарса демади. Юраги аллақачон синиб бўлганди.

Умар унинг сочларини силади.

— Энди сендан фақат битта нарса кутаман ! Итоат.

Асена нигоҳларини шифтга тикди.

Балки, у чиндан ҳам қочолмас?..

Балки, у ҳақиқатан ҳам Умар учун абадий тутқундир?..

Лекин юрагининг тубида… нимадир ҳали ҳам ёнарди. Шу ҳолат бутун умр давом этмайди.

У ҳали ҳам ич-ичидан Умарни қандайдир йўл билан жазолаш ҳақида ўйлаётган эди.

Асена ўрнидан туриб ойнага тикилди. Кўчада одамлар беташвиш юрарди гўё бу дунёда унинг дарди йўқдек. Ҳали ҳам тиззалари титрарди, танаси оғриқдан бутунлай тошдек қотганди. Қанча уринмасин, қочолмаган эди. Умар уни топди. Уни судраб олиб келди. Ва яна… яна худди шундай кеча…

Асена ичида бошқа бир ҳаёт бор эди. Бир пайтлар она бўлишни орзу қилган Асена энди ўзидан нафратланарди. Бу ҳомила йиғисиз кечган тунларнинг, дўктирлар олдида адо бўлган умидларнинг, қон тўкилган тунларнинг изидан қолган нарса эди.

У қорнини ушлади. Оғриқ тобора кучаярди. Юраги сиқилиб кетди бу бола унинг жасадига занжир соладиган бўлиб қолармикан? Кўзларини юмди. Йўқ, у бундай яшолмайди.

Яна бир марта қочиш керак. Қандай бўлмасин. Охирги бор. Бу сафар Умар топа олмайдиган жойга… Ёки йўқ бўлиб кетадиган жойга.

Ёдгор танасидаги оғриқ зўрайиб борар, ҳаракат қилмоқчи бўлса ҳам, мушаклари итоат этмасди. Бурнидан келаётган қон ҳидини ҳис қиларкан, Ёдгор зўрға қимирлай олди. Кўз олди қоронғулашиб, пешонасига иссиқ суюқлик оқаётганини сезди.

— Умар!

Ёдгор юрагини ғазаб қоплади. Асена! Унинг юзлари кўз олдида жонланди кўзлари, майин жилмайиши… лекин ҳозир у жилмаяётгани йўқ. Ёдгор буни билар, Асена ҳозир бир шафқациз ҳайвоннинг уйида эди.

Орадан қанча вақт ўтди, билмайди. Ўзига келганида, ҳушидан кетишдан олдинги ғазаби янада кучайганди. Бўшашиб ётолмасди, Асена учун, севган қизи учун курашиши керак эди.

Ўрнидан турди. Умарнинг уйига томон йўл олди. Ҳозир унда фақат қасос ва алам жўш урарди.

*

( Умарнинг қароргоҳи )

Баланд дарвоза очилиб, Ёдгор ичкарига кирди. Орқасидан келаётган икки соқчи унинг йўлини тўсмоқчи бўлди, аммо у қаттиқ туртиб, олдинга юришда давом этди.

– Қани Умар?! - дея бақирди у.

Шу пайт зал эшиги очилди. У ерда Умар пайдо бўлди – шавқациз нигоҳ, қотиллик иштиёқидан ялтираётган кўзлар… Эркак бир неча сония сукутда Ёдгорга термулди, сўнг унга яқин келди.

– Ўлмабсан-а? – паст овозда, ўткир истеҳзо билан деди.

Ёдгор тишларини ғижирлатди

– Асенани қўйиб юбор!

Умар кулди. Қандайдир совуқ ва бефарқ кулги эди бу.

– Асена?! – деди у секин. – Асена менинг хотиним. Уни мендан ким олармиш? Сенми?!

Ёдгор қаттиқ мушт қисилган қўлларини бир лаҳза бўшатди.

– У сени ҳеч қачон севмаган!

Умар бир лаҳза жим бўлди. Сўнг бирдан қаттиқ зарба Ёдгорнинг жағига тегди. У қаттиқ йиқилди.

– Ким сени бу ерга судраб келди?! – Умар ўшқирди.

Соқчилар Ёдгорни кўтариб, унинг юзига яна зарбалар бера бошлашди. Лекин бу пайт…

– Тўхтанг!

Бу Асенанинг овози эди.

У зинапоядан тушиб келаркан, Ёдгорга қаради. Йиғлашдан қизарган кўзлари унинг юрагини эзди.

Умар секин Асенага ўгирилди.

– Сен бу ахлатни ҳимоя қиляпсанми?! – деди у ғазаб билан.

Асена бошини кўтарди. Юраги қалтираса ҳам, овози қатъий чиқди

– Ҳа! У мендан кўра кўпроқ инсонийликка лойиқ!

Умарнинг жағлари таранглашди. Сўнг бирдан қаттиқ зарба Асенанинг юзига тарсаки тушди. Қиз ерга йиқилди.

– Сен менинг хотиним эканлигингни унутиб қўйдингми?! – ўшқирди Умар.

Асена юзини кўтарар экан, лаблари титрар, кўзларида ҳам қўрқув, ҳам ғазаб бор эди.

Умар бошини ликиллатди, кейин соқчиларига ишора қилди

– Буни олиб кетинг!

Ёдгорни кўтариб олиб чиқишди. У ўзини бўш қўймасди, бироқ танасидаги оғриқ унга итоацизлик қиларди.

Умар Асенага ўгирилди.

– Сен эса… – у қизнинг сочидан тортиб, юзига яқинлашди. – Сени кечаси ўзим жазолайман.

Шундан сўнг у Асенани тортиб, юқорига хонасига олиб чиқди ва ичкарига қамаб, эшикни ёпди.

…Хона ичида қоронғулик ҳукмрон эди. Асена юрагини сиқиб турган алам билан эшикка суяниб ўтирди.

— Қочиш керак эди… лекин қандай?

Ёдгор бошини кўтаришга ҳаракат қилди, аммо оғриқ уни яна ерга йиқитди. Нафаси сиқилиб, кўз олди ғира-шира кўринар, танаси эса бутунлай бўшашиб қолганди. Қоронғу кўчада ҳеч ким йўқ эди. Атроф жимжит.

— Мен… ўляпманми?

Оғриқ ҳар бир қони томирида гупуриб оқаётганини ҳис қиларди. Сўнг яна ичидан ўшқирган овозни эшитди

– Тур! Сен ўлмаслигинг керак!

Аммо қандай? Оёғини сезмаяпти. Юрак уриши сустлашган, қоннинг бадани бўйлаб ҳаракати эса фақат азоб етказмоқда. Унинг олдига ўша соқчиларнинг келгани, оғриқли кулги, зарбалар… эсига тушди.

– Қочиб қутуласан деб ўйлаганмидинг?

– Умар сенинг орқангдан келмаса, биз сени тузатиб берамиз!

Биринчи зарба қовурғасига тегди. Шундай қаттиқ уришдики, нафас олиш қийинлашди. Кейин олдинга эгилганини билиб, яна оёғининг чирс этиб синганини эшитди. Ўшанда қичқирмоқчи бўлди, лекин нафаси тиқилди.

Яна бир зарба. Яна бири…

– Сени Асена учун уряпмиз, болакай.

Оғриқдан ҳушини йўқотишига сал қолди. Уларнинг ҳар бири унга яқинлашиб, тепиб, мушт тушириб, қулоғига киноя билан нимадир пичирларди.

Қандайдир шавқацизлик, инсонийликдан узоқ ҳаракатлар. Бу одамлар ким эди? Қандай қилиб шундай разилликка айланиб қолишди?

…Ва ниҳоят, ҳаммаси тугади.

Ёдгор қонга беланган, боши ғувуллаб, юролмайдиган ҳолатда эрга ташлаб кетилди. Нафас олди. Ҳаракат қилмоқчи бўлди. Қўли ҳам, оёғи ҳам унга итоат этмас, фақат ўзига берилган лаънат зарбалар ҳақида сўзларди.

— Ўлишим керакми?..

Йўқ. Йўқ! У ҳали ўлиши мумкин эмас. Асена! Асенани бу дўзахдан олиб чиқиши керак!

У кўзларини юмди.

Лекин танаси худди бир қоғоздек бўшашиб, зулмат бағрига сингиб кетди…

*

Хонага қоронғилик чўкканди. Атроф жимжит, фақат юраги деворларни тебратгудек урарди.

Умар келди.

Унинг келиши билан хона ҳавоси ҳам ўзгарди. Бу одамнинг юришлари шунчалик совуқ эдики, ҳар бир қадамидан ер титрагандек туюлар, атроф шиддатли шамол сингари ҳаяжонга тушарди.

Эшик шиддат билан очилди. Умарнинг сояси хонага сингиб, у ёвузлик гирдобида тургандек туюлди.

– Нега?!

Унинг овози совуқ эди. Кўзлари эса ғазабдан ёниб турарди.

– Нега мени севмайсан, Асена?!

Қиз жим қолди. Нимани айцин? Ҳақиқатни айтса, бу ҳайвон уни ўлдиради. Ёлғон айтса ҳам, бу жазо бўлиб қайтади.

Умарнинг бармоқлари қизнинг иягига етди, қаттиқ қисди.

– Нима ёмонлик қилдим сенга? Нима бермадим? – у пичирлади. – Сени саройдай уйга олиб келдим, дунёдаги энг қимматбаҳо кийимларни бердим. Сени ўзимникига айлантирдим…

– Сиз… мени зўрладингиз.

Умарнинг юзидаги ифода бир лаҳзага ўзгарди. У оғзи очиқ, Асенага тикилиб қолди. Кейин лабларини қаттиқ тишлади.

– Шундай дейсанми? – унинг овози энди деярли ғазабдан титрарди.

Бам!

Тана қаттиқ зарбадан ерга йиқилди. Асена оғриқни ҳис қилганидан нафасини ушлаб қолди. Сўнг оёқлар тепкилай бошлади.

– Мен шунчаки сени севганим учун шундай қилдим!

Бир мушт… Кейин яна бири…

– Меники эканлигингни англатишим керак эди!

Асена юзидаги қоннинг таъмини ҳис қилди. Ўрнидан турмоқчи бўлди, лекин яна бир зарба уни деворга улоқтирди. Умарнинг нафас олиши оғирлашган эди.

– Сен мендан бошқа ҳеч кимга қарай олмайсан, Асена. Ким сени қутқара олади?

У қизнинг сочларидан тортди. Юзи титрай бошлади.

– Ёдгорми?! – Умар қичқирди. – У энди йўқ! Сени мендан ҳеч ким тортиб ололмайди!

Асена энди йиғламади. Кўзларида қўрқув йўқ эди. Шунчаки чарчоқ ва аччиқ ҳақиқат бор эди.

Бу одам ҳақиқий йиртқич. Шафқациз, ўзидан бошқа ҳеч нарсани кўрмайдиган махлуқ.

Унинг устида сўнгги марта сояси қолди. Кейин Умар оғир нафас олди ва шартта чиқиб кетди. Эшик қаттиқ ёпилди, калит бурилди.

Хона яна қоронғуликка чўмди.

Оғриқ ичида, қонга беланган ҳолда, Асена деворга суяниб, лабларини тишлади.

“Қочиш керак. Қандай бўлмасин…”

Менинг Асенам 1 фасл якун
( Хотима Дўзах ичидаги қўрқув)

Асена оғриқ ичида ётарди. Кўзлари ярим очиқ, боши қаттиқ ғувулларди. Баданидаги ҳар бир жой жазоланиб, эзилган, баъзиларидан қон чиқиб кетган. Нафаси оғир эди. Аммо энг ёмони… қорнидаги нозик ҳаётга қандайдир ғалати оғриқ тушаётганини ҳис қиларди.

Бола…

Бирдан Умарнинг шошилган овози эшитилди.

– Машинани тайёрланг! – у бақириб, Асенани оҳиста ердан кўтариб олди. Юзидаги шафқацизлик энди хавотир билан аралашиб кетганди.

Шундай ваҳший одамни қанчалик ёмон кўрса ҳам, биринчи марта Асена унинг қўрққанини ҳис қилди.

– Ҳеч нарса бўлмайди, эшитяпсанми?! – Умар шошилинч машинага ўтирар экан, уни маҳкам қучоқлаб олди.

Машина шиддат билан давлат шифохонасига қараб юрди…

Давлат шифохонасида :

Асенани тез ёрдам бўлимига олиб киришди. Шифокорлар дарҳол унинг аҳволини текшира бошлашди. Юрак уриши нормада эди, лекин ҳомила кўпроқ хавф остида турарди.

– Буни ким қилди? – дея сўради шифокор.

Умар нигоҳини ундан олиб қочди. Ҳеч кимнинг олдида бош эгмасди, ҳеч қачон.

– Жавоб беринг, жаноб. Бундай калтак ейиш ҳомилага зарар етказиши мумкин! Қон босими ортиб кетса ёки…

Умар шифокорнинг гапини тугатишга қўймади. Секин кафтини кўкрагининг ички чўнтагига урди ва қалин конвертни чиқарди. Ҳеч бир сўз айтмай, шифокорнинг чўнтагига солди.

Шифокор сукут сақлади. Унинг юзидаги ифода ўзгарди. Бир муддат нимадир ўйлади-ю, кейин боши билан тасдиқлаб, бир оғиз сўз деди

– Ҳомилага зарар етмаган.

Шифокор чўнтагига тушган пулларни ҳис қиларкан, олдидаги одам кимлигини тушуниб етди.

– Хўш, беморнинг ёши нечида? – сўради у ҳеч қандай ҳиссиз оҳангда.

Умар лабларини ялади. Бир лаҳза шифокорнинг юзига тикилиб, секин олдинга эгилди.

– Бу саволни берганингизни унутганингиз маъқул.

Шифокор бошини эгди.

– Сизни тушундим.

Умар жилмайди.

– Энди ишингизни қилинг.

Шундан сўнг Асенани хонага ўтказишди ва унга тинчлантирувчи дорилар беришди.
*
Орадан икки кун ўтди

Асена аста-секин ўзига кела бошлади. Баданидаги кўкаришлар бироз босилганди, лекин юрагидаги оғриқ йўқолмади.

Шу кунлардан бирида Умар хонасига кириб келди. Унинг қўлида овқат бор эди.

– Бугун сен учун ўзим овқат олиб келдим, – деди у хотиржам оҳангда.

Асена индамади.

Умар аста стол ёнига ўтирди. Сўнг, ғайритабиий ҳотиржамлик билан давом этди

– Сенга қизиқ бўлмаса ҳам айтиб қўяй… Ёдгоринг энди ҳеч қачон юрмайди.

Асена жойидан сесканиб кетди.

– Нима?!

– Ҳа, ҳа… – Умар жилмайди. – Оёғи синган, энди аравачадан тушолмайди. Сени ўғирлаб кетаман деб орзу қилаётганини ҳам билиб қўй.

Қизнинг юраги ғашланди. Демак, Ёдгор ҳамон у ҳақида ўйларди?

Умар эса Асенанинг кўзларига тикилди-да, секин кулиб қўйди.

Асена бўшашиб тушди. Нимадир бўлаётганди. Бу одамнинг ўзгача кулгиси… унга худди янада шафқациз нарса режалаштиргандай туюлди.
*

Ёдгор уйи

Ёдгорнинг қўллари мушт бўлиб тугилган эди. Юраги эса шу қадар тез урардики, худди ҳар бир зарби ичидаги ғазабни ёқиб юбораётгандек.

Отасининг олдида ўтирар экан, лабларини маҳкам тишлади. Олдидаги одам Ўзбекистоннинг бош прокурори. Ҳа, қонун ҳамиша унинг томонда бўлган, лекин бу сафар… қонун ҳам уни ҳимоя қила олмаслигини тушунди.

– Мен кетмайман! – Ёдгор ўзининг титраб чиққан овозини босишга ҳаракат қилди.

Отаси унинг кўзларига жиддий боқди. Унинг нигоҳи ҳеч қандай муҳокамага ўрин қолдирмасди.

– Сен бу ерда яшолмай қолдинг, ўғлим.

– Лекин мен Асенани ташлаб кетолмайман!

Отасининг лаблари сиқилди. У чуқур нафас олиб, ўғлига тикилди.

– Сен энди юришинг ҳам қийин бўлган инсонсан, Ёдгор.

Ёдгор лабини маҳкам тишлади. Кўзлари қорайиб кетгандек бўлди.

– Агар мен ногирон бўлмаганимда ҳам мени жўнатар эдингизми?!

Отаси ҳеч нарса демади. Ёдгор эса чуқур хўрсинди.

Бу ҳақиқат эди.

У энди ҳеч кимга, айниқса Асенага муносиб эмас.

– Чет элга кетасан. Қўшни давлат эмас, анча узоққа.

Ёдгорнинг юраги яна сиқилди. Бош эгди.

– Хўп…

Шу билан унинг ўзи ист

аган ҳаёт йўли тамом бўлди.

Асена эса ҳали ҳам Умар қафасида эди…
*
Асена Умар билан уйга қайтганида, у аввалгидек шафқациз бўлиб қолишини кутганди. Аммо ҳайратланарлиси, Умар унга ёмон муомалада бўлмади.

Асена ҳар бир ҳаракатини кузатиб юрган бу одамнинг хатти-ҳаракатларида нимадир ўзгарганди.

– Сенга нима керак бўлса, айт. Соғлиғинг яхшиланиши керак, – деди Умар у билан оҳангдор ва юмшоқроқ гапираркан.

Асена индамади. Унинг бу сохта меҳрибонлигини жуда яхши тушунарди. Бу ғазабини ичга ютиб, яна қачондир портлашга тайёрланаётган одамнинг ҳолати эди.

Кунлар бир-бир ўтаверди. Умар ҳар сафар Асенага яхшироқ муомала қила бошлади. Ҳатто унга қимматбаҳо кийимлар, тақинчоқлар, янги мебеллар олиб келиб берди.

Асена стол бошида қошиқни қўлига олди. Ютинди. Юраги эзилиб бораётганини ҳис қилди. У фақатгина озодликни хоҳларди. Бироқ бу одам уни шунчалар қаттиқ ушлаб турардики, қочишнинг йўли ҳам қолмаганди.

*

Кечки пайт Асена уй ичида юриб, ҳаво олишга қарор қилди. Оқиш рангли ипак кўйлаги елкасига ёпишиб турган, майин туни эса енгил шамол билан хушбўй атиргул ҳидини таратарди.

У меҳмонхона ёнидан ўтаётиб, ичкаридан таниш овозни эшитди.

– Ҳа-ҳа-ҳа, энди у қачон юради?! – кимдир кулиб гапирарди.

– Ёдгорми?! – бу Умар эди. Унинг овозида киноя бор эди.

Асена ўша заҳоти оёқ қимирлатолмай қолди. Нафаси тиқилиб, эшик орқасига суяниб қолди.

– Ҳа, Умар ака, энди сиздан ҳеч ким тортиб ололмайди рафиқангизни! Ёдгор энди ногирон, курсидан туролмайди. Энди Америкага ҳам кетди!

Асена қаттиқ нафас олди. Юраги шунчалик сиқилиб кетдики, гўё нафас ололмай қолгандай бўлди.

Ёдгор…

У энди йўқ…

Умарнинг жарангдор овози эшитилди

– Ҳали менга қарши чиқмоқчи эди-я, ҳаҳа! Ўша курсида ётиб ўлса керак!

Хона ичида кулгулар янгради.

Асена орқага тисарилди. Кўзлари ёшга тўлди. Юраги шунчалар қаттиқ сиқилдики, ўпкаси ҳам сиқилиб, кўз олди қоронғилашди.

Нима бўлса ҳам, у кетиши керак эди. Қочиши керак эди. Бу жой уни ҳам, ичидаги гўдакни ҳам аста-секин ўлдирарди…

Шу фикр билан у аста хонасига қайтди ва жим ўтириб қолди. Фақат кўзларидан бирин-кетин ёшлар оқар, юраги эса эзилиб борарди…
*
Орадан вақт ўтиб…

Май ойининг 25-санасида мактабда тантанали битирув маросими бўлиб ўтди. Барча ўқувчилар, устозлар, ота-оналар йиғилган эди. Оқ кўйлак, қора юбка кийган қизлар ҳам, гулли кўйлак кийган ўғил болалар ҳам бахтли эди.

Лекин Асена…

У бахтли эмасди.

Қўлида аттестатни ушлаб туриб, фақат битта нарса ҳақида ўйларди Ёдгор келмади.

У ҳамма нарсани ташлаб кетди.

Юраги эзилиб кетди. "Бу менинг айбим…" Ич-ичидан бир оғир азоб сиқиб борарди уни. Ёдгор уни севарди… Лекин у учун ногирон бўлди. Энди эса… Унинг ҳаётидан бутунлай йўқолиб кетди.

Кўзларини маҳкам юмиб олди. Юрагидаги ўша олдинга интилиш, ўша эски умидлар энди пуч эди.

Энди у фақат Умарнинг асири.
*
Орадан бир ой ўтди. Асена 18 ёшга кирди.

Лекин бу кунга ҳеч қандай қувонч билан кирмади. Узоқ вақт ўйланган нарса охирига етиб келаётганди. У қочиши керак!

Ҳар куни хаёлида бир нарса айланарди: "Бу қафасдан чиқиш керак. Энди вояга етдим, Умар мени ўз номига боғлаб олмоқчи бўлса, кеч бўлади."

У қочиш режасини туза бошлади. Қаерга кетиши, қандай яшириниши ҳақида ҳар кеча ўйларди.
*
Қочиш учун бир имкон

Умар ҳар доимгидек уйда эмасди. У доимий бизнес ишлари билан кетган эди.

Бу Асена учун энг яхши имконият эди.

У хонани титкилай бошлади. Шу йиллар давомида Умар унинг ҳеч қандай ҳужжатларини бермаган, шахсий паспорти ҳам қаерда эканини билмасди. Аммо уни топиши шарт эди!

Қоронғи кабинетга кирди. Юраги қаттиқ ураётган бўлса-да, қўллари титраса ҳам, ҳамма жойни текширишни бошлади.

Ва ниҳоят…

Бир тортма ичида…

Унинг паспорти бор эди!

Асена уни қўлига олди. Қўллари титрай бошлади. Томоғига нимадир тиқилгандай бўлди.

Бу ҳужжат ! унинг қутулиш калити эди.

Лекин… энди вақт жуда кам эди…

*

Умар иш билан бугун жуда таранг эди. Ҳаммаси муаммолар, носозликлар,ишдан чиқаётган

одамлар билан банд эди.

Умар стол ортида ўтириб, юзларини кафтлари орасига олди. Кўзлари ғазаб билан ёнарди.

– Ким сени шу жойга олди?! – дея бақирди у олдида турган ёш ходимга.

Йигит бош эгиб, нимадир деб жавоб беришга уринди.

– Жим! – Умар столни муштлади. – Нолойиқларни бу ерда кўрмай! Йўқол!

Йигит қалтираб чиқиб кетди.

Умар эса чуқур нафас олди. Бугун шундоқ ҳам кайфияти йўқ эди, бу ожиз ходимлар эса асабига тегиб, ундан баттар сиқилишга мажбур қилаётганди.

Аммо буларнинг ҳаммаси бир лаҳзада ёдидан чиқиб кетди.Асена.

Кўз олдига ўша майин чеҳрали, қўрқинч ва азоб ичида бўлса ҳам, гўзаллигини йўқотмаган қизнинг қиёфаси келди.

Бугун у кеч қайтишни режалаштирган эди, лекин фикрини ўзгартирди. У уйга бориши керак.

Асена ҳақида ўйларкан, юрагида қандайдир илиқлик пайдо бўлди. У севишини унга айтиши керак!

Ҳозиргача уни фақат ўзига боғлашга, зўрлаб ушлаб туришга ҳаракат қилган бўлса, энди… энди унга ўз қалбини очиши кераклигини ҳис қилди.

Шу фикр билан йўлда гул дўконига тўхтади.

"Унинг кулишини истайман… У менга ўрганиши керак."

Бир боғ атиргулни олиб, машинасига ўтирди. Юраги ҳаяжон билан урарди. У бу кечани бошқача ўтишини тасаввур қилди. Асена билан овқатланади, уни бағрига тортади… унга ўз севгисини исботлайди.

Лекин…

У уйга қайтганида, юраги ўз жойидан суғуриб олингандек бўлди.

Уй бўм-бўш эди.

Қадам овозлари залда акс садо берарди. Юраги қаттиқ ураётганини ҳис қилди.

– Асена? – овози титради.

Тинчлик.

У шошилиб ётоқхонага юрди. Эшикни очди… ва кўрган манзараси юрагини сиқиб юборди.

Хона ичида ҳамма нарса сочилиб ётарди.

Кийимлар, столдаги тилла зеб-зийнатлар, атир-упалар ердан сочилиб кетганди.

Тортмалар очилган, ётоқ тахланмаган, ҳамма нарса худди қандайдир шошилиш билан қилинган ҳаракатлардан сочилиб ётганди.

Умар кўзларини қисди. Ичида ўсиб бораётган ғазаб бутун танасини эгаллай бошлади.

Шошилиб стол ёнига борди ва тортмани очди. Юраги яна бир бор гурсиллаб тушди.

Паспорт йўқ.Пуллар йўқ.Асена йўқ.Қўллари мушт бўлиб тугилди. Кўз олди қоронғилашди. Юрагидаги илиқлик ер билан яксон бўлди.

– Йўқ… – овози паст, лекин қаттиқ чиқди.

У асабий қаҳқаҳа отиб юборди. Кейин эса қаттиқ бақирди

– Қочиб кетган!

Гуллар унинг қўлларидан пастга тушди. У ерда, поябзал тагида эзилиб қолди. Лекин бу гуллар эмасди…Бу Умарнинг сабр-тоқати эди.Асена ундан қочиб кетди. У энди нафақат уни топиши керак эди… балки уни жазолаши ҳам керак эди.

*
Асена аеропорт ичида юраги уриб турса ҳам, олдинга ҳаракат қиларди.

Ортга йўл йўқ. Энди ёки у қутулади, ёки бутун умри Умарнинг қафасида қолади.

У аввал ҳам Корея ҳақида кўп ўқиган, филмлар кўрган, тилини ҳам мустақил ўрганган эди. Ўзига ишончи бор. Агар қочиб кетса, Умар уни бу ердан ҳеч қачон тополмайди!

Самолётга чиқиш вақти етди.

Асена охирги марта орқасига қаради. Юраги тез урарди. Кейин эса чуқур нафас олиб, олдинга қадам ташлади.

*
Умар шиддат билан шаҳар бўйлаб ҳаракатланарди. Бутун қўриқчилари, одамлари ҳаракатга тушганди.

– Топинг уни! – дея бақирди у қўриқчиларидан бирига. – Ҳамма жойни текширинг!

Телефонига қўнғироқлар тинимсиз келарди. Ниҳоят, бири кутилган жавобни берди

– Умар ака, Асена аеропортга келган!

– Чиптаси қаерга олинган?! – дея бақирди у.

– Жанубий Кореяга.

Умар жаҳл билан машина рулига урди. Машина учқур отдек аеропорт томон учди. У ҳали кеч эмаслигига умид қиларди. Унинг юраги ғазаб ва қўрқув билан урарди. Агар у кетиб қолса…

Йўқ. У бундай бўлишига йўл қўймайди.

Аммо аеропортга етиб келганида…

У кўрган нарса юрагини ларзага солди. Самолёт аллақачон учиб кетганди.

– ҚЎЙВОРИШМАЙДИ! – дея бақирди у.

Жаҳлдан юзлари қизариб кетди. Юраги ғазаб билан урарди қандай қилиб у қочиши мумкин? Умар ўзини алданиб қолган бола каби ҳис қилди.

У сени ташлаб кета олмайди, Умар! ич-ичидан бир овоз ҳайқирди.Аммо ҳақиқат шундаки, Асена ундан қочди. У ўз севгисига, ўз ҳукмига қарши чиқди. Лекин бу ҳали тугамаган эди. У ҳам Кореяга боради. У Асенани топади.Умар яна машинага ўтирди.

– Уйга қайтамиз. Менга чипта олишсин. Ҳозирнинг ўзида.

Умар эндигина уйга етиб келган эди. Юраги ўзига сиғмаётганди. Энди у Асенадан кўра бир қадам олдинда бўлади. У Кореяга етиб боргунча, Умар ҳам боради. Аммо шунда телефонига хабар келди.

"Ҳабарларга қаранг."

Бу унинг энг яқин қўриқчисидан келган эди.

Умар жаҳл билан телефонни очди. Янгиликларга кирди… ва юраги бирдан музлаб қолди.

"Бугун Кореяга йўл олган халқаро рейс ҳавода ҳалокатга учради. Самолёт қулаб тушди. Ҳаво кемасида бўлган барча йўловчилар ҳалок бўлди. Омон қолганлар йўқ."

Нафас олишни унутди. Юраги гўё уришдан тўхтади.

Қўлидаги телефон сирғалиб тушди ва полга қаттиқ урилди. Йўқ… Бу бўлиши мумкин эмас.

У аста-орқага тисарилди. Кўз олдида Асенанинг қиёфаси жонланди. Унинг сочлари, қўрқинч аралаш бўлса ҳам, ўзига ярашган нигоҳлари, қалтираётган лаблари… Ҳаммаси… тугади. Умар тиззаси билан йиқилди. Қўллари бўшашди. У йўқотди. Бу сафар бутунлай йўқотди. Унинг ичидаги бор ёвузлик, бор рашк, бор ҳукм… барчаси сўнди. Қўлига тўпончани олди. Ёнида юрган Wилсон Cомбатга узоқ тикилди сўнг ўқлаб ўзига тиради.

Сенсиз ҳаёт керак эмас,
Бу дунё ҳам бегона менга.
Сен кетдинг-у, кўнглим сўнди,
Қолдим ёлғиз зулмат ичра…

*
Хикояни 2 фаслни кзик бу́лса факат йопик каналдан топасиз 2 фасл янада шидатли янада кзк ва еротик бу́лади бироз очик сахналар бор каталар учун 2 кищи тарафидан йозилади опам ва ман якинлик хисийотларни опам йозиб беради колганини у́зим 📚
Сиз топишингиз мумкин бу́лган канал @vip_asena

[ Ҳикояни бошлашдан авал айтиб ўтаман якуний 1 мавсумдан сўнг ҳикоя пуллик каналда давом этади @vip_asena авал бошидан бу ҳикоя пуллик эди талаблар ва Илтмосларга кўра бу каналга ташалди. ]

1 мавсум якун

Умар ҳовлиқиб пастга тушди, Асенани қўлларида маҳкам тутар, унинг оғриқдан инграшлари юрагини ларзага соларди. Хотинининг титраётган танасидан унинг қандай азоб чекаётгани сезилиб турарди.

— Жоним! Чида, сен буни енгиб ўтасан ! — Умар Асенанинг пешонасидан ўпиб, уни эҳтиёткорлик билан машинага жойлаштирди.

Ҳозирги вазият Умар учун жуда оғир эди. Аввалги ҳомиладорликда у Асена билан бирга бўлолмаган, аммо ҳозир унинг ёнида эди. Энг қизиғи, бу иккинчи ҳомиладорлик бўлса-да, Асенадан кўра кўпроқ Умарнинг ўзи ташвишга тушганди.

— Умар, тезроқ! Оғрияпти… Имҳ… — Асена қорнини ушлаб, ён томонга суяниб оғриқдан инграб юборди.

— Уйга шифокор чақирсам, барибир, уларнинг ишлари ишончсиз! Чида, жоним, ўзимнинг касалхонамга олиб кетяпман. Ортда қолади бари, сен фақат чидасанг бас… — Умар тишларини ғижирлатиб, машинани тезлик билан ҳайдай бошлади.

*

Умар мени касалхонага олиб келганидан сўнг ҳамширалар мени замбилга ётқизди оғриқ танамни бўлакларди. Умарга кўзларим ҳўл ивиган юзим билан қарадим. Мени ҳамширалар туғдирамиз деганида жоним чиқай деди. " Сўнг Умар нега эрта эди-ку " деб айтганидан сўнг улар тўхтаб мен ва Умарга қаради.

— Умарбей ҳомила аслида 37 ҳафтага тўлса туғулишга таёр бўлади аммо аёлингиз 2 ҳомилани бачадонда олиб юрибди бу билан айтоламанки 34-35 ҳафтада туғулиши нормал ҳолат лекин тезроқ ишга тушишимиз керак болаларни табий йўл билан туғдириб оламиз аммо бунинг учун сиз бу ёғига шу ерда қолинг.

Буларни эшитар эканман еғлагим келди янада оғриқдан бақириб еғласам эди. Биламан бу нарсаларни биламан қон кетиши 1 бола туғулгач иккинчиси чиқиши вақти узоқ эканини биламан бу жуда тасавуримдам дахшатли фарзандим Юнусда ўзи қанчалар қийналганимни эсласам ўксиниб дод солгим келарди айни шу дамда нолирдим э худойим ўзинг кечир мени. Илтмос Асенанга қуват бергин.

— Яхши Асена бола боши пасда чуқур нафас ол ва чиқар - бу гапларни эшитганимда 50 дан ошган аёл хонада бор эканини мен алақачон бу ерда эканимни сездим.

Эшик ёпиқ аммо қалбим билан Умарни сезардим. Эшик томон оғриқдан бурушган юзимни тикиб " Умар " дея олдим фақат у ёғига онгим ишлашдан буткул тўхтади фақат яшаш учун курашиб қолиш миямга ўрнашганди .

*
Умар каридорда у ёқдан бу ёқа юриб асабий бўйнини қирсилати у кутмаган иш Асенани эрта болаларни туғиши эди. Ичкаридан Асена овозлари эшитиларди оғриқдан қийналётган хотинини эшитиб юрак бағри эзиларди. Ҳали тонг отмаган кўчалар хира шира эди. Умар каридор ойнасидан ташқарига узоқ тикилди қўли четга тирсаги тиралган эди. Асенани ҳар бир оғриқли бақириб еғлашидан ноилож турарди. Овозлар сўнгида чақалоқ еғиси янгради. Манашу онда Умар бужмайган юзи очилиб ортига қаради. Биринчи бола еғиси тинмасидан иккинчиси қўшилди. Умар шошиб эшик тараф борди. Эшик очилиб ҳамшира ва акушер чиқти.

— Умарбей — деди аёл юзида майин табасум билан

— Асена ! Менинг хотиним қандай аҳволи яхшими? - Умар ҳовлиқиб гапирди.

— Асена хоним яхши икки қиз фарзанд ҳам яхши. Сопа-соғлом !

Умар юз тузулиши юмшади лекин кейин жидий юзга қайтиб акушерни ёнига яқин борди.

— Мени биласан . Тўғрими ? - Умар гапидан аёл тушунарсиз бош ирғади. — Асенага ўзларинг тушунтирасизлар деб умит қиламан.

Умар авайлаб ёпинчиқларга ўралётган қизларини кўриш учун хонага кирди.

Тонг ёриша бошлади. Шаҳарда ҳаёт яна қизғин тус олди. Асена ётган касалхона хонасига эса ҳеч ким кира олмасди бу Умарнинг талабига биноан амалга оширилган эди.

Асена аста кўзларини очди ва катта ойнадан ташқарига, шаҳар манзарасига тикилди. У ўзини анча енгил ҳис қиларди. Бироқ ҳали ҳам ўрнидан туролмасди. Шунинг учун ёнига силжиб, тумбадан БонАқуа сувини олди. Стаканга қуйишга эриниб, шунчаки баклашкани лабига босди ва сувдан ҳўплади.

— Cоcа-Cола компаниясининг ягона тўғри иши — БонАқуа яратгани бўлса керак, — деди у майин кулиб.

Шу пайт хонага Асенани туғдирган аёл кириб келди. У бемалол табассум билан Асенага яқинлашди.

— Асена хоним, аҳволингиз яхши. Кўз тегмасин, ўзингизни қандай ҳис қиляпсиз-ааа — деб сўради аёл.

— Раҳмат, яхшиман. Болаларимни жуда соғиндим, уларни кўргим келяпти, — деди Асена юрагидаги энг катта истакни изҳор қилиб.

— Қизларингизни тез орада олиб келишади, хоним, — деди аёл.

— Улар соғми? Яхшими?

— Кўз тегмасин, қизларингиз бутунлай соғлом, Асена.

Аёл бир лаҳза сукут сақлади, кейин ниманидир ўйлаб, бироз иккиланиб сўз бошлади.

— Асена, бу сизнинг иккинчи ҳомиладорлигингиз тўғрими?

— Ҳа, — деди Асена.

— Олдинги туғруқдан кейин вагинал лазер муолажасини олганмисиз?

— Нима у? Йўқ, олмаганман, — деди Асена ажабланиб.

— Бу муолажа аёлларга туғруқдан кейин тавсия этилади. Оғриқсиз ўтади ва қин мушакларини торайтиришга ёрдам беради.

Асена аёл нима демоқчи эканини энди тушунди.

— Йўқ, илгари бу ҳақда ўйламаганман ҳам, — деди у. Лекин ичида иккиланиб қолди. Уни ҳам қилиб кўриши керакмикан?

— Истасангиз, сизга тавсия этишим мумкин. Оғриқсиз ва тез бажарилади. Қолаверса, иккита фарзанддан кейин…

— Йўқ! Керак эмас! — Асена дарҳол рад этди.

Аёл табассум билан бош ирғади.

— Унда табиий йўлларни синаб кўрасизми?

— Табиий йўллар?

— Ҳа-ҳа, табиий усуллари ҳам бор. Масалан, Кегел машқлари. Кунига 15-20 дақиқа бажарсангиз, 40 кун чилани беҳуда ўтқазмайсиз.

— Ҳайратланарли! — Асена яна бир қултум сув ичди. — Лазерга қаршиман, лекин машқларни ўрганиб кўришим мумкин. Балки бу фойдалидир…

Аёлнинг юзида мамнуният ифодаси пайдо бўлди. Шу пайт хонага икки ҳамшира кичик гўдакларни кўтариб кирди.

Асена уларни кўриб, юзига нур югурди. Ҳамширалар қизчаларни унинг бағрига қўйишди.

— Жаннатдан келган фаришталарим… — деди Асена севинч билан.

У қизларини бағрига босиб, уларнинг майин танасини ҳидлади, қўлчаларини силади. Гўдакларнинг териси худди қуёш нурларида товланаётгандек, оппоқ ва нозик эди. Ҳар бири Асена учун тенгсиз мўжиза бўлиб кўринди.

— Жоним қизларим… — деди у эркалаб, улар томон кўзларини узолмай.

— Хоним, уларни овқатлантириб олинг. Кейин яна биз билан бўлишади, — деди ҳамширалар.

— Ҳа, албатта.

Асена қизларини маҳкам қучганча, улар билан иложи борича узоқроқ вақт қолишга ҳаракат қилди…

Шу пайт хонага яна бир ҳамшира кирди .
— Хоним, сизни текшириш учун шифокор кириши керак. Фарзандларингизни сўнг яна олиб келамиз.

Асена бошини қимирлатиб, розилигини билдирди. У қизларини ширин табассум билан яна бир бор бағрига босди.

— Сизларни жуда яхши кўраман, фаришталарим, — деди у уларни яна ўпиб.

Ҳамширалар болаларни эҳтиёткорлик билан олиб чиқишди. Асена уларнинг ортидан узоқ термулиб қолди. Ичида ғалати бўшлиқ пайдо бўлгандек, қизларисиз хона бир зумда совуқ ва жимжит бўлиб қолгандек туюлди.

Шу пайт хона эшиги яна очилди ва ичкарига уларнинг бош шифокори –л ёши элликдан ошган, аммо тетик ва ишончли кўринишга эга аёл кирди. У шифокорлар хос жиддий оҳангда сўз бошлади.

— Асена хоним, ўзингизни қандай ҳис қиляпсиз?

— Яхшиман, раҳмат, — деди Асена.

— Жуда яхши. Бугунги текширувлардан кейин қачон касалхонадан чиқишингиз мумкинлиги бўйича хулоса қиламиз. Шунингдек, бир қанча тавсиялар ҳам берамиз, — шифокор дафтарига қайд қилиб, сўзида давом этди. — Ҳозир сизни яна бир бор текшириб оламиз.

Шифокор Асенанинг умумий ҳолатини текшира бошлади. Ҳарорати, босими, жароҳатларининг тикланиш жараёни барчасини диққат билан кузатди. Сўнг унга баъзи тавсиялар берди.

— Асена хоним, организмингиз ҳали анча кучсиз. Яқин 40 кун ўзингизни эҳтиёт қилишингиз керак. Жиддий жисмоний ҳаракатлардан, оғир нарса кўтаришдан йироқ бўлинг. Айниқса, асабийлашиш сизга мутлақо мумкин эмас.

Асена унинг гапларини эшитиб бош ирғади.
— Яхши тушундим, доктор.
Шифокор унга меҳр билан қаради ва оҳиста оҳангда деди.

— Сиз жуда кучли аёлсиз, Асена. Бундай жараёндан кейин ҳам ўзингизни бундай тетик тутишингиз ҳайратланарли. Бироқ барибир ўзингизни эҳтиёт қилинг.

Шифокор яна бир неча тавсияларни айтиб бўлгач, хонадан чиқди. Асена эса чарчоқ ва ҳис-туйғулар оғушида яна ётоғига суяниб ўтирди.

У бундай бахтни узоқ кутганди. Энди унинг уч фарзанди бор эди. Аммо қалбининг туб-тубида нимадир уни безовта қилардо . "Умар қаерда?"

Асена аллақачон ҳушига келганига қарамай, Умар ҳали ҳам уни йўқлаб келмаганди. Бу ғалати эди. Унинг феъл-атворини билган Асена Умар ҳеч қачон бундай пайтда бефарқ қолмаслигини тушунарди. Йўқ, у беғам эмас. Нима бўлса ҳам, албатта, сабаби бор… Асена бир зум мулоҳазага чўмди. Юраги аллақачон шубҳа ва хавотир билан безовта эди.

*

1 мавсум тегади 2 фасл йопик каналда давом етади тепада етганимдек копчили авал у́киб ку́райлик йокса оламиз дегани учун ташлаб бордим сизга йокти деган умитаман

Кеч кириб, сарой сукунат оғушида эди. Деразалар ортида майин шабада эсар, тунги осмон юлдузлар билан қопланган. Асена ётоқда ётиб, қорнидаги ҳаракатланаётган фарзандини ҳис қилар, ўйга тўларди. У аллақачон 9-ойлик ҳомиладор эди, туғруқ яқинлашаётганини биларди. Бироқ Умарнинг кечаги ҳаракатлари юрагида ғашлик уйғотганди. Умар сўнгги пайтларда ўзини бошқача тутаётган эди. У бошқа аёлларга эътибор бермай қўйди. Гўё ҳеч бир аёл унга Асена каби завқ бера олмасди. Юраги тинимсиз хотини томон тортарди. Қанча йиллар ўтса ҳам, Асенага бўлган иштиёқи сўнмаган, аксинча, янада алангаланган эди...Эшик аста очилди. Асена юрагини ҳовучлаб, ўзини бўш қўйди. Кириб келган одам Умар эди. У жим юриб келиб, ётоқ четига ўтирди. Кўзлари Асенани интизорлик билан кузатарди.

— Ёт, дам ол, — деди Асена чарчоқ билан.

Умар унга қарамасдан, кафтларини қорнига қўйди ва секин силади. Ичкарида ҳаракат бор эди фарзанди қимирлар, Умарнинг қўлини ҳис қиларди гўё.

— Соғиндим сени, — дея пичирлади Умар, овози дағал ва мафтункор эди.

Асена кўзларини юмди. Юраги гурсиллаб ура бошлади.

— Туғруқ яқин, Умар… Менга тегма…

Умар жилмайди, секин юзини эгиб, лабларини Асенанинг бўйнига яқинлаштирди. Нафаси иссиқ эди.

— Ҳомиладор бўлсанг ҳам сен меникисан, Асена… Менга қаршилик қилма, барибир сеники бўламан, сен эса меники…

У Асенанинг елкасидан бўса олди. Асена ҳаракат қилиб, ундан узоқлашмоқчи бўлди, бироқ Умар бунга йўл қўймади.

— Сен доим менинг қўлимда бўласан, қаерга қочсанг ҳам, қайси сўзларни айтсанг ҳам… — деди Умар, Асенанинг лабларини секин ўзига тортаркан.

Асена нафас ололмай қолди. Юраги тез урарди. У қаршилик қилишни истарди, бироқ Умарнинг бағрида бутунлай йўқолиб кетаётганини ҳис қилди.

— Умар…

— Менга керак бўласан, — деди Умар қаттиқ оҳангда.

У Асенани бутунлай ўз домига тортди. Бу тун Умар учун ҳам, Асена учун ҳам унутилмас тун бўлди. Бир-бирларига боғланишган, бир-бирларидан қочиб қутула олишмасди Асена юрагининг тубида яна ҳам чуқурроқ тушунди Умар ундан ҳеч қачон воз кечмайди. Ва энг қизиғи, у ҳам энди Умарсиз ҳаётини тасаввур қила олмасди…

*
Тун яримлаган, сарой сукунат оғушида эди. Умарнинг қучоқловчи қўллари ҳали ҳам Асенани тарк этмаганди. У аёлининг тўлиқ танасини бағрига босиб, майин нафас олаётганини ҳис қиларди. Ётоғининг илиқлиги ва Асенанинг борлиги унга хотиржамлик бахш этарди. Бу кеча Умар учун ҳеч бир аёл бера олмаган лаззат эди. Бироқ…Бирдан Асена инграб юборди. Умарнинг уйқуси бузилди, у дарров ҳушёр тортди.

— Нима бўлди? — деди у, Асенани дарров бағридан чиқармай.

Асена лабларини тишлаб, оғриқдан кўзларини юмди. Нафаси ичига қамалиб, елкасидан совуқ тер чиқди.

— Умар… оғрияпти…

Умар дарров ёнбошига ўтириб, Асенанинг қорнига қўлини қўйди. Ичкарида фарзанди қимирлар, аммо бу сафар бу оддий қимир эмас, қаттиқ зарба эди. Асена яна инқиллаб юборди.

— Туғруқ… — пичирлади у.

Умарнинг юраги гурсиллади. Кўзлари чақнаб, бир зум ҳайратда қотиб қолди.

— Туғруқ бошланиб қолди… — деди Асена овози титраб.

Умар дарров қаддини ростлади ва ётоқдан сакраб тушди.

— Ҳозир чақиртираман!

У ўқдек отилиб, эшикни очди ва қаттиқ бақирди:

— Дўхтирларни чақиринг! Дарров!

Қўриқчилар югуриб кетишди. Умар яна ичкарига кирди. Асена аллақачон терга ботган, оғриқдан лабларини қаттиқ тишлаб олган эди. У жон ҳолатда чалқанчасига ётиб, қорнини ушлаб турарди.

— Ҳамма нарса жойида бўлади, — деди Умар унга қараб.

Аммо ич-ичидан у қўрқарди. Муддатидан олдин туғруқ бу хавфли дегани эди… У Асенанинг музлаган қўлини маҳкам ушлади ва ҳеч қачон унга ҳеч нарса бўлишига йўл қўймаслигини ўзига ваъда берди.

Ёдгор

Феруза уйдан кетганидан сўнг жим жойимда қотиб қолдим. Ҳозир ҳали ҳам тан ололмасдим вадамни буздим ! Мен қасамимни унутиб қўйдим. Аслида Ферузада ҳеч қандай айиб йўқ бўлсада буни қилдим. Ўзимдан ҳозир шу қадар нафратланаманки, Асенани ҳалиям унутолмаганимданми ёки қасамданми унга айтган гапларим жуда ёмон эди. Хатолар қандайдир йўл билан тузатиладими йўқми билмайман лекин Ферузани бегона вилоятда ташлаб кетолмасдим. Устимга кийим олиб кийиб ташқарига шоштим. Уни топишим керак акс ҳолда келгуси ишлар менга анчайин муаммо бўлади.

Уйдан чиқиб ягона йўл бўйлаб югурдим унча кўп югурмасимдан Ферузани кўрдим. Ортидан бориб ҳансираб қўлидан тутганимда менга қаради

— Уйга қайтамиз - дедим мен биринчи жавоб бериб

— Кетмайман ! - Феруза инжиқлик қилиб турганига ғашим келди.

— Судраб олиб кетишимни ҳоҳлайсанми ?

— Мени ҳайдадингиз - деди у менга еғламсираб

— Уйқисираб тургандим

Феруза англайиб турганида белидан тортиб қўлимни сонлари ортиган ўтқаздим ўзини эса ён бошлатиб кўтариб олдим юзи кўксимга тегдию шу бўйи узоқлашмади. Феруза билан уйга кирарканман унга нима дейишни ҳам билмасдим лекин бир нарса аниқ мен Умар Асенамга бергандек азоб бермайман Феруза менинг қасамимни бузди ва буни давом этиришдан мано йўқ ! Ҳаётимдаги илк аёлни қўйиб юборолмасдим бу йигитчилика....аслида эркакчилика десам тўғри келарди. Эркакчилика тўғри келмасди.

— Нега мени қайтардингиз - тўшагимизга омонатгина ўтириб Феруза менга қаради

— Буларни билишинг шарт эмас лекин менга вақт керак сени қабул қилишимга ҳақиқий эр хотин бўлиб яшашимизга вақт керак. Бугун тошкентга қайтамиз.

*
Машинада эр хотин кетарди. Ёдгор йўл бўйи жим кетди. Машинанинг салони қалин сукут ичида бўғилиб бораётгандек эди. Феруза ҳам бир сўз демасди, унинг қўллари титраётгани сезиларди. Аввалига ундан буткул воз кечган Ёдгор, барибир ич-ичидан виждон азобини ҳис қилаётганди. Қандай бўлмасин, у ўз қасамини бузиб қўйганди, бу эса ичини кемираётган эди. Ферузани ҳайдаб юборганидан кейин ҳам юрагига тинчлик тополмасди. Ниҳоят, виждон азобига чидай олмай, уни ортга қайтаришга мажбур бўлди.

Тошкентга етиб келишгач, улар тўғри Ёдгорнинг отаси тайёрлаб қўйган янги уйга йўл олишди. Уй ҳашаматли, замонавий услубда қурилган бўлиб, ҳар бир бурчагида пухта ўйланган деталлар мужассам эди. Эшикдан кирган заҳоти Феруза ҳайратдан кўзларини катта очди. Мармар поллар, катта ойнали деразалар, ҳар бир нарса дид билан жойлаштирилганди. Аммо у ичкарига шунчаки қадам ташлаб, бир чеккага чўкди. Ёдгор унга бир қараб олди, унинг қандайдир жавоб беришини кутди, лекин Феруза ҳали ҳам сукут сақларди.

— Мен ишга кетдим, — деди Ёдгор ниҳоят.

Феруза унга жилмайишга ҳам куч тополмади. Шунчаки боши билан тасдиқлади. Ёдгор эса ортига бир қараб, машинасига ўтирди ва бизнес марказига қараб йўл олди.

Офисга етиб боргач, у телефонда ким биландир гаплашаётган эди. Нигоҳи олдинда бўлса-да, фикри жойида эмасди. Шу пайт эшикни шошилинч очаётиб, мувозанатини йўқотди ва қўлини қаттиқ қайириб олди.

— Аҳ! — у тишларини маҳкам тишлади. Қўли бўғриқиб кетгандек эди.

Иш жойидагилар дарҳол унга шифохонага боришни маслаҳат беришди. У автомобилга ўтириб, энг яқин касалхонага борди. Бироқ борган жойи Умарга тегишли эканини кейинроқ билиб қолди. Хонада гипс қўйиш жараёни тугагач, Ёдгор каридорда кетаётиб, узоқдан Умарни кўриб қолди. Унинг юзида ташвиш аломатлари бор эди. Бу ҳолат Ёдгорни қизиқтирди, чунки Умар ҳеч қачон шундай ҳолда кўринмаган.

— Сизда вақт кўп қолгани йўқ, Ўлим ҳақ нарса — деди шифокор паст овозда.

Ёдгор ўша заҳоти юрагида қандайдир ўзгариш содир бўлганини ҳис қилди. "Демак, Умар ўляпти…" У нафасини ичига ютди. Бир неча сония сукут ичида қотиб қолди. Кўз олдида Асена гавдаланди. Унинг кўз ёшлари, қанчалар азоб чеккан онлари ёдига тушди. Энди эса ҳаммаси тугаши мумкин эди. Асена озод бўлиши мумкин эди!

Бу хабар унга умид бағишлади. Ичида алланечук енгиллик ҳис қилди. Қандай қилиб бу янгиликдан фойдаланишни ўйлай бошлади. Ўзини босиқ тутишга ҳаракат қилиб, касалхонадан чиқди ва дўсти билан учрашиш учун йўл олди.
*
Ёдгор дўсти уйига кириб унга барини айтиб берди.

— Ферузани ташлаб қўймайсан, лекин Асена билан яшайверасан, — деди дўсти унга ён-атрофга аланглаб.

Ёдгор унга қизиқ қаради.

— Умар ўлса, сени ҳеч ким тўхтата олмайди. Барибир сен Асенани ҳали ҳам севасан, Ферузага келсак уни ташлаб қўймайсан унгаям қурбинг етади аҳир. — дўсти давом этди.

Ёдгор буни инкор қилолмади. Ҳа, у Асенани севарди. Унинг юрагидаги тақиқ энди секин-аста йўқ бўлаётганди. Энди фақат уни қайтаришнинг йўлини топиш керак эди…

*

Ёдгор узоқ вақт режалар тузди. У Асенага яқинлашишнинг энг оғриқли, аммо самарали йўлини танлади. У одам ёнлади Асенанинг учинчи фарзанди беш ёшли Фарухни ўғирлаш керак эди.

Тажрибалари кучли одамлар Фарухни боғчасидан ҳеч ким сезмайдиган тарзда олиб кетишди. Болани яширин уйга жойлаштиришди. Кичик Фарух қўрқиб, йиғлар, онаси ва отасини чақирарди. Лекин унга ҳеч ким жавоб бермасди. У ёлғиз эди, қоронғи хонада, овқациз ва ташлаб қўйилгандек ҳис қиларди.

Бу орада Умар ва Асена Фарухни излашга тушишди. Умар бутун шаҳарни оёққа қўйди. Қидирув ишлари кетидан қидирув ишлари бошланарди. Лекин натижа йўқ эди. Умар ғазабдан портлашга тайёр эди, Асена эса дарддан эзилиб, кўз ёш тўкарди.

*
Ёдгор буларни ҳабарини бериб турган одамларига кулиб қаради. У 10 йил авал қилинганларни ўйлаб нафрати ошти тезроқ Умарни юзини кўришни исрарди. У Умарни иложсиз кўришни янада сиқилиб тезроқ ўлиб кетишини ўйлаб мийиғида кулиб қўйди хонасидан чиқиб катта уйдаги пастги залга тушти одамлари кетишгач пастда жайнамоз устида ўтирган Ферузани кўрди. У Ферузадан воз кечмасди аммо Асена... Уни танлови жуда оғир ва қийин энди нима йўл тутиш унга боғлиқ эди.

*

Давоми пули каналда давом етади. Бу каналга хикоя хакида тушунча олишила учун ташладим агар йокан бу́лса @vip_sakamaki да хикояни кандай сотиб олишила мумкин екани бор хикоя бу бир китоб ва сиз китобидан хам арзон нархда хикояни сотиб ололасиз ! Пулик каналда 2 фасл тугамокда Хозрги нархи 15.000 су́м бу нарх ушбу санагача у́згармайди ( 25.09.2025 )

Тунги шаҳар ялтирайди. Асфалтга тушган чироқлар нурлари Умарнинг жағларини кескинроқ кўрсатарди. Унинг нигоҳи ўткир, совуқ, чуқур. Машина секин юрарди. Ёнида иккинчи машина ҳамроҳ. Муҳофизлар тайёр, қуроллар яширин, аммо атроф жимжит. Умар нафсини тийиб туролмайди. Ичидаги йиртқич уйғонган. У нафсини тийишни ўйламайди ҳам, аксинча, бу куч уни бошқаради.

– Тўхтат, – деди у оҳангдор овозда.

Шофёр ортиқча сўзсиз машинани йўл четига олди. Қаршисида турган тунги клуб эшиги қизил ялтираб турарди. Ичкарида нима бўлаётгани унга аён, у кечадан бери бу жойни кузатган, нишони аниқ. Умар оҳиста машинадан тушди. Уни кутаётган қоровуллар бир чеккага чиқишди. Ичкарига кирди. Ҳамма жим. Унинг келишини эшитишган. Қизлар нигоҳини олиб қочади, аммо баъзилари уни қўрқув аралаш қизиқиш билан кузатади. Бу нигоҳлар Умарга ёқади. Айниқса, титраб турган беғубор қизларни кўриш унга ҳузур бағишлайди.

У енгил кулди.

– Ким янги? – деди у паст, аммо буйруқ оҳангида.

Бир қизни олдинга чиқаришди. Ёши ҳали етмаган. Нигоҳларида ҳайрат ва қўрқув. Умар бир қадам олдинга юрди ва унинг иягини кўтариб, юзига тикилди.

– Хуш келибсан, – деди оҳиста.

У қизга ортиқча гапирмади. Кераги ҳам йўқ эди. Бу ерда ким ҳукмдорлигини ҳамма биларди. У қўллари билан қизнинг юзини оҳиста силаб, кейин ўзига тортди.

Ташқарида машиналар уни кутарди.
*
Эрталаб Асена уйғонганда ётоқда ёлғиз эди. У кўзларини ишқалаб, чиройли ипак кўрпа остидан чиқди. Уйни тинчлик эгаллаган. Асена ўрнидан туриб, ошхонага йўл олди. Умар столда газета ўқиб ўтирарди. У нигоҳини кўтарди ва жилмайди.

– Тонгдан уйғондингми, маликам?

Асена табассум қилди.

– Кеча қайтганингизни сезмадим…

Умар газетани қўйди ва Асенанинг ёнига борди. Қўлларини унинг белига ўраб, юзини секин сочларига босди.

– Ишлар жуда кўп, жоним… Сен эса ширин уйқуда эдинг. Безовта қилгим келмади.

Унинг овози самимий эди. Асена унга ишонарди. У дунёдаги энг яхши эр эди. Меҳрибон, ғамхўр, ҳимоячи…

Лекин Асена билмасди.

Ҳеч ким билмасди…
*
Умар эса кеча яна бир қизнинг поклигини олиб, сўнг ўлдирганди. Бу ёқимли азоблардан сўнг у ҳар доим ўзини тинчроқ ҳис қиларди. Энди яна кундалик ҳаётига қайтиши мумкин.

Бугун эса яна бир нишон бор эди. Янги қурбон. Қизлар, ниҳоятда ёш, покиза… Уларни қўрқув ичида кўриш, аввалига ишонч бериб, сўнг бир зумда умидларини ўлдириш… бу унга завқ бағишларди.

– Бугун яна кеч қайтаман, – деди у Асенага.

Асена унинг елкаларига қўл қўйди ва жилмайди.

– Ишларингиз юришсин, Умар…

Умар ичида кулди. Ишлар? Ҳа, албатта. Ишлар юришади…

*
Умар бугун ҳам "иш" баҳонасида уйдан чиқди. Асена унга меҳр билан кузатиб қолди. Одатдагидек, Умар бошини эгиб, хотини пешонасидан ўпди ва машинага йўл олди. Лекин бу сафар ҳам у бизнес билан эмас, нафс билан банд эди.

Гумонсиз кечалар

Шаҳар чироқлари порлаётган тунларнинг бири. Машина шаҳарнинг тор кўчаларидан юриб, таниш манзилга яқинлашди. Бу жойнинг эшиги Умар учун доим очиқ эди. Ичкарида уни кутаётган қизлар бор эди. Янги, беғубор, ҳали эркак кўрмаган… У ўтирган жойда атрофни кузатар экан, қулоғига паст товушдаги мусиқалар эшитилди. Ҳамма жим. Чунки бу ерда Умар ҳукмрон. Ҳеч ким қарши сўз айтолмайди.

– Қайси бири янги? – сўради у бетўхтов сигарет тутатаркан.

Олдинга титраб турган қиз чиқди. Ҳали ёши ҳам тўлмаган, қўрқув ичида нигоҳини пастга тиккан. Умар енгил кулди. Ялтираган соатларига қаради. Сўнг қизга яқинлашди ва қўллари билан унинг иягини кўтарди.

– Исминг нима?

Қиз жавоб бермади. Уни қўрқув бутунлай қамраб олганди.

– Қўрқма, – деди Умар овозини паст тушириб. – Сен шунчаки кечанинг бир бўлаги бўласан. Ва ҳеч ким сени соғинмайди.

Унинг қўллари қизнинг белини ўраб олди. Бир неча дақиқалардан сўнг қиз энди ўзининг кимлигини эслай олмасди…

Эрталаб

Умар аввалгидек ишчан оҳангда уйга қайтди. Асена уни ҳар доимгидек илиқ қарши олди. Ошхонада иккиси бирга нонушта қилишарди.

– Кеча жуда кеч қайтдингиз… чарчадингизми? – сўради Асена унга чой қуяркан.

Умар жилмайди.

– Ишлар кўп бўлди. Лекин энди ҳаммаси жойида.

Асена унинг қўлларидан ушлади.

– Яхшиям сиз бор сиз… Мен ҳар доим сиз билан ўзимни хавфсиз ҳис қиламан.

Умар унинг майин бармоқларини силаб қўйди. Унинг кўзларида битта ҳақиқат бор эди.

" Ҳеч ким ҳеч нарсани билмаслиги керак "

*
Умар тонгги офтобнинг нурларига юз тутиб, дераза қаршисида тамаки тутатарди. Унинг кўзларида қандайдир чуқур фикрлар мужассам эди. Кечаги кеча – ўтган ҳаётининг бир парчаси. Бу сафар ҳам у сирини ҳеч ким билмасди. Билмаслиги ҳам керак эди.

– Нима ўйлаяпсиз? – Асенанинг майин овози эшитилди.

Умар жилмайиб, ортига ўгирилди. Асена майин кулиб, унга яқинлашди. Қўлларини эрининг кенг елкасига қўйди.

– Ҳеч нарса, – Умар секингина хотинининг сочларини силади. – Яна ишга чиқишим керак.

Асена унинг юзига тикилди. Меҳр билан, шубҳасиз.

– Ҳар куни иш… Мен сиз билан кўпроқ вақт ўтказишни истайман.

Умар хотинининг ёноғидан аста ўпди.

– Ишларим кўпайиб кетди, севгилим. Ишон, бу биз учун…

Асена бош ирғади.

– Фақат ўзингизни эҳтиёт қилинг.

Умар табассум билан хотинининг қўлларини ўз кафтларига олди.

– Албатта.

Аммо у ёлғон гапираётганини яхши билар эди…
*
Умар қора машинада шаҳарнинг энг қоронғи бурчагига йўл олди. Бу ерда ҳеч ким ҳеч кимни танимасди. Одамлар келар ва йўқоларди. Кеча кимдир бор эди, бугун эса йўқ. Ҳаётнинг шафқациз қоидалари шу. Ичкарига кирганда унга таниш муҳит кутиб олди. Яна бойлик, яна ҳукмронлик, яна беғуборлик… Унинг атрофида сўзсиз бўйсунадиган қизлар турарди. Ҳар бири ҳаяжонда, ҳар бири титраган ҳолатда.

У атрофга совуқ нигоҳ билан назар солди.

– Янги қизлар борми? – сўради паст оҳангда.

– Ҳа, Умар ака, 4 қиз бор ва – деди ёнидаги киши хушомад билан. – Хонадан жасад эмас кул чиқади ҳавотир олманг
*
Тушга яқин Умар худди ҳеч нарса бўлмагандек уйдаги кабинетига кирди. У одатдагидек, ишбилармон кайфият билан Асенанинг олдига борди.

– Қайтиб келдингизми? – хурсанд бўлди Асена. – Овқат тайёрлаб қўйгандим.

Умар чарчоқни баҳона қилиб, Асенани қучоқлаб, бағрига тортди.

– Сени жуда соғиндим, – пичирлади у.

Асена унинг бағрига кирди.

– Мен ҳам сизни…

Умар енгил жилмайди. Асена ҳеч қачон билмаслиги керак…

Асена ҳеч қачон билмаслиги кераклигини Умар биларди. Чунки у нафснинг қул эди… Ва бу йўлнинг охири йўқ эди.

*

Умар тонгни Асенанинг илиқ бағрида қаршилади. Хотини унинг ёнида беозор ухларди. Унинг юзларидан ҳаётий сокинлик ёғиларди, гўё дунёда ҳеч қандай ёмонлик йўқдек. Аммо Умар буни биларди ҳақиқат бошқача. У ботқоқ ичида эди. Ичкарида бир нарса уни тортарди, тинч қўймасди. Нафс унинг ўзига тегишли эмаслигини бот-бот эслатарди.

Шамоллаткич оҳангида хона ичида фақат тинч нафаслар эшитилди. Асена енгил ҳаракат билан кўзларини очди ва эри томон бурилди.

– Эрталаб бўлдими?..

Умар соатини текширди.

– Ҳа, ҳали барвақт. Яна бироз ухлайвер, – деди у Асенанинг сочларини силаб.

Асена унинг бағрига яқинроқ кирди.

– Мендан ҳеч нарса яширмаяпсиз-а, Умар?

Умар бир зум жим қолди. Сўнг жилмайиб, Асенанинг лабларидан ўпди.

– Нима бўлиши мумкин, севгилим?

Асена унга ишонарди. Ишониши керак эди.

Аммо Умар яна кетиши керак эди.
*

У машинада шаҳар четига етиб келди. Бу жой уни аллақачон кутарди. Ўз қўли остидаги одамлар аллақачон ҳамма нарсани тайёрлашган эди.

– Бугун нечта? – сўради Умар машинадан тушаркан.

Ёнидаги одам шошилиб гап бошлади.

– Бугун тўртта янги қиз бор, ака. Ҳаммаси ёш, беғубор. Ўзингиз танлайсиз.

Умарнинг юзига шафқациз табассум югурди.

Ичкарига кирди. Бир-биридан чиройли, қўрқув ичидаги қизлар бир жойда тизилган эди. Уларнинг нигоҳида ваҳима акс этарди. Ҳаёт учун ялинтириш, илтижо қилиш, аммо бу жойда ҳеч қандай илтижолар қабул қилинмасди. Бу ердаги қоидаларни фақат Умар ёзарди.

У ялтираган кўзларини қизлар орасидан юрғизди. Бир-бирининг ортига яширинган қизлар қўрқинч билан ортга тисланишди. Умар эса бир қизга ишора қилди.

– Сен.

Қиз титраб олдинга чиқди. Унинг юзи оппоқ, лаблари қалтирарди. Умар секин қизга яқинлашди, бармоқларини унинг сочлари орасидан ўтказди.

– Ёнингга келиб, мени чақиришни кутганмидинг?

Қиз бир оғиз ҳам гапира олмади. Юраги гўё уришдан тўхтагандай эди.

Умар майин жилмайди. Бу фақат ташқи жилмайиш эди. Ичкарида эса у аллақачон ўз ҳукмини чиқариб бўлганди.

– Бугун фақат менга тегишлисан.

Ўша кеч ҳам изсиз ўтди.

Ва яна бир бегуноҳ қиз умрининг охирги кунини ўтказди. Улар нега қарши чиқмай осон ўлимга рози бўлди дерсиз ? Тўғри шундай улар ўлимга рози бўлди буни сабаби эса Умар одамлари уларни жуда кўпини етимхонадан чиқанда сотиб олган уларга ҳаёт мазмуни йўқ эди . Бирор яқин инсони билан тахдид қилинади ва қарабсизки улар ҳам бу дунёни пок танасида айрилиб тарк этади. Ҳаёт биз билганчалик оқ эмас шундай эмасми !

*

" Меҳрибон эр "

Умар уйга ҳар доимгидек ҳеч нарса бўлмагандек қайтди. Асена унга илиқ кулиб қаради ва ёнига югуриб борди.

– Сизга овқат тайёрладим, чарчадингизми?

Умар уни бағрига олди, сочларидан ҳидлади.

– Фақат сен билан бўлгим келади, – дея шивирлаганча, Асенанинг лабларидан ўпди.

У меҳрибон эр эди. Асена учун мукаммал турмуш ўртоқ. Аммо бу фақат уй ичида эди.

Ташқарида эса ҳақиқий шайтон яшарди. Ва бу шайтоннинг кўнгли доим оч эди…
*
Умар шаҳар бўйлаб машинасида сокин юрарди. Эшиклар қаттиқ берк, ойналар эса қорайтирилган ҳеч ким уни кўрмаслиги керак эди. Унинг икки ҳаёти бор эди: бири Асенанинг олдида, бошқа бири : бу шаҳар остидаги қора дунёда. У шаҳарнинг чеккасидаги ерларига етиб борди. Бу жой фақат унга тегишли эди. Ташқаридан қараганда оддий ер майдонига ўхшарди, аммо бу ерда ҳеч ким билмайдиган сирлар ётарди. У ўз қоидаларини яратган эди.

Ҳеч ким билмаслиги керак эди.

Ўзининг энг ишончли одамлари уни кутиб туришарди. Улардан бири олдинга чиқди:

– Ака, ҳаммаси ҳал бўлди. Ҳеч қандай из йўқ.

Умар аста жилмайди. У ҳеч қандай из қолдирмаслиги керак эди. Унинг ҳар бир ҳаракати назорат остида бўлиши лозим. Ташқаридан ҳеч ким унинг асл кимлигини билмаслиги керак эди.

У нигоҳини узоқ манзарага қадади. Тонг отишига ҳали бор эди. Тунда унинг руҳи эркин яшарди. Тонг эса уни яна "севгининг намунали тимсоли"га айлантиришга мажбур қиларди.

У аста машинасига қайтди.

– Ҳеч ким бу ерга яқинлашмасин, – деди совуқ оҳангда. – Агар кимдир бирор нарса билгудек бўлса…

У бир лаҳзага жим қолди. Сўнг нигоҳи билан одамларига нима демоқчи эканини тушунтирди.

*

Уйга қайтганида, Асена уни кутиб турган эди. Унга ширин жилмайди ва енгил қучоқлаб олди.

– Сизга соғиндим, Умар.

Умар унга боқдим. Асена ҳали ҳам ҳеч нарсадан шубҳаланмасди. Унга энг гўзал эр бўлишни давом эттирарди. Меҳрибон, содиқ, вафодор…

Аммо ичкарида ҳақиқий йиртқич яшарди.

Ва ҳеч ким бу йиртқични кўрмаслиги керак эди.

— Қорнинг анча катта бўлиб қолибди жинсини тезроқ билайлик мени сабрим тугаб қолди хотинжон — Умар тиржайиб Асенани лабидан енгил бўса олди

— Умар . Юнус билан мени айланишга олиб чиқинг Илтмос — Асена Умарга мўлтиради аммо Умар юзи жидийлашгач — Боламиз эзилиб кети уйда

Асена Умар қўлини қорнига қўйганда Умар табасуми кенгайди.

— Майли - деди Умар

Асена саройдек безатилган ҳовлининг айвонида туриб, секин қорнини силади. Ҳомиласи саккиз ойга етган, ҳар куни чақалоғининг ҳаракатларини ҳис қилиб, юраги ҳаяжон ва қўрқув билан тўларди. У ҳаётида илк бор шундай осойишта бахтни ҳис қилаётгандек эди. Бироқ бу осойишталикнинг ортида йиллар давомида йиғилган дард ва кўз ёшлар бор эди. Унинг ортидан Умар пайдо бўлди. У қора кўйлагини энгил қаддини тутган ҳолда кийганди, ёнига келиб, қўлини Асенанинг белига қўйди.

— Чарчамаяпсанми? — деб сўради у оҳиста.

Асена бош чайқади:

— Яхшиман.

Умар қорнига тикилиб турди. Унинг нигоҳларида шундай меҳр борки, Асена беихтиёр юрагида қандайдир илиқлик ҳис қилди. У йиллар давомида бу эркакдан нафратланиб яшаган, бироқ ҳозир юраги уни севишини тан олаётганди.

Улар машинага ўтиришгач, Юнус қувонч билан орқа ўриндиққа жойлашди. У отасининг ёнида бўлишни яхши кўрарди, лекин Умар билан вақт ўтказиш камдан-кам насиб этарди.

— Дадам, қаерга борамиз? — ҳаяжон билан сўради Юнус. Уни тили равон бўлмасада иштиёқ борди.

— Сен хоҳлаган жойга, — деди Умар унга жилмайиб.

Асена ҳайратдан юрагини ушлади. Бу Умар… чиндан ҳам унинг эри Умар эдими?
*
Улар кўрфаз бўйидаги боғга етиб келишди. Ҳаво илиқ, майин шабада юзларини силарди. Асена секин юриб, қорнини тутиб олди. Умар эса унинг ёнидан бир қадам ҳам жилмасди.

— Агар чарчасанг, ўтир, — деди у жиддий оҳангда.

— Яхшиман, Умар.

Улар денгиз бўйига етишди. Юнус қувонч билан майин қум устида югурар, Асена эса денгизнинг сокин товушини тинглаб турарди. Шу пайт Умар унинг ёнига ўтириб, узоқ сукут сақлади.

— Асена, — деди у ниҳоят.

Асена унга қаради. Умар илк бор номини шундай мулойимлик билан айтаётганди. Унинг нигоҳлари аллақандай илиқ, ишончли эди.

— Сени севаман.

Бу сўзлар шунчаки сўз эмас эди. Уларда йиллар давомида ичга ютилган эҳтирос, дард ва муҳаббат бор эди. Асена юраги тез урган ҳолда унга тикилди.

— Биламан, — оҳиста жавоб берди у.

Умар қўлини Асенанинг қўлига қўйди ва енгил сиқди. Бу лаҳза улар орасидаги йиллар давомида қурилган деворни буткул қулатганди.

Юнус қувонч билан югуриб келиб, ота-онасининг ўртасига ўтирди. Унинг кулгуси осмонни ҳам ёритар даражада эди. Шу лаҳза Умар бир нарсани тушунди: энди унинг ҳаётида энг муҳим нарса оиласи эди.

— Уйга кетамизми? — сўради Асена.

Умар унга маҳкамроқ яқинлашиб, пешонасидан ўпди.

— Уйга эмас… юрагимга.

Асена беихтиёр жилмайди. Бугун ҳаётининг энг бахтли куни эди.

Умар, Асена ва Юнус боғда бахтли дақиқаларни ўтказаётган пайтда, уларнинг узоқдан кузатиб турган бир жуфт совуқ нигоҳ бор эди. Асрор Умарнинг эски рақиби, мафия дунёсида унга тенг келадигани йўқ деб ҳисоблаган душмани дарахтлар орасидан уларни синчиклаб кузатарди.

Унинг ёнида турган ёрдамчиси секин шивирлади:

— Умар… оиласи билан жуда бошқача кўринаяпти. Гўё у бошқа одам.

Асрор жилмайиб, сигаретасидан чуқур тортди.

— Албатта, — деди у паст овозда. — Бу ерда у шунчаки меҳрибон ота ва меҳрибон эри. Лекин биласанми, у Асенага қанчадан-қанча ишларини яширяпти. Агар хотини унинг қанчалик ифлос эканини билса, нима бўлади, а?

Ёрдамчи Асрорга қаради.

— Нима қилмоқчисиз?

Асрор кўзларини қисди ва секин гапирди:

— Мен шунчаки унинг оилавий бахтини синаб кўраман. Кўрамиз, Умар неча кунгача ҳалол оилавий эркак бўлиб қолади?

*
Эртаси куни.

Умар йирик тендер йиғилишига тайёргарлик кўраётганди. Бу унинг навбатдаги катта лойиҳаси бўлиб, рақобатчилари орасида энг кучлиси Асрор эди. Улар узоқ йиллардан бери мафия ва ноқонуний бизнес дунёсида бир-бирларига қарши курашишган, аммо ҳеч қачон очиқ тўқнаш келишмаган.

Йиғилиш ҳашаматли меҳмонхонада ўтаётган эди. Ҳаммаси яхши кетаётган пайтда, Асрор залга кирди. У кулимсираб, тўғри Умар томон юрди.

— Умар, эски дўстим, — деди у салкам пичинг билан.

Умар унга совуқ тикилди.

— Ишим бор, Асрор. Керак бўлса, кейин гаплашамиз.

— Йўқ, йўқ, ҳозир гаплашамиз, — деди Асрор ва паст овозда давом этди. — Айтинг-чи, Асена сени кечиришига қанчалик ишонасан?

Умар қотиб қолди.

— Нима демоқчисан?

Асрор жилмайди.

— Тунларингни эсласангчи. Ўша қизлар, шаҳарнинг энг ифлос жойларида кечган саргузаштларинг… Асена буларни билмайди, шундайми?

Умарнинг мушти сиқилди. Асрор эса шошмасдан давом этди:

— Эртага унга ҳаммасини айтаман. Агар менга қарши чиқсанг… агар йўлимни тўсмоқчи бўлсанг…

У шундай деди-ю, лабини тишлаб жилмайди:

— У фақат сенга эмас, сенга яқин бўлган ҳамма одамларга қандай йиртқичлигингни билиб олади. Асена сенинг энг заиф жойинг, Умар. Сен эса… аллақачон унга боғланиб бўлгансан.

Умар нафасини ичига ютди. Асрор кулиб, секин ортга қайтди.

— Кўрамиз, сени бу сафар қандай йўқ қилишимни, эски дўстим.

*
Асрор меҳмонхонани тарк этган заҳоти Умар ичидаги ғазабни жиловлашга ҳаракат қилди. У муштларини сиқиб, чуқур нафас олди. Асрор уни ожиз жойидан ушламоқчи эди. Бироқ Умар шунчаки ўзига таҳдид қилишларига йўл қўядиган одам эмасди. У Асрорни энг айёр ва шафқациз йўл билан йўқ қилиши керак эди.

У меҳмонхонадан чиқибоқ, ёрдамчиси Элдор билан боғланди.

— Асрорнинг ҳамма ишларини титкиланг. Қаерга боради, ким билан гаплашади, қандай яшайди ҳар бир тафсилотни билишим керак.

— Хўп бўлади, хўжайин.

Орадан бир неча кун ўтди. Элдор ҳамма керакли маълумотларни тўплади. Асрор ноқонуний гиёҳванд моддалар савдоси билан шуғулланарди. Лекин унинг энг катта сири ҳужжатларни сохталаштириб, давлатдан йирик миқдорда пулларни ўзлаштиргани эди.

Умар жилмайди. Бу энди шунчаки жисмоний йўқ қилиш эмасди. Бу айёрлик билан тузоққа тушириш эди.
*
Асрорнинг энг яқин одами Шерзод исмли шахс унга энг содиқ бўлиб, ҳар доим ёнида юрарди. Умар айнан уни нишонга олди. Шерзод билан махфий учрашув уюштирди ва унга ўта жиддий таклиф билан чиқди.

— Агар мен сенга Асрорни йўқ қилиш имкониятини берсам, нима қилардинг? – деди Умар сокин оҳангда.

Шерзод кулиб юборди.

— Сен мени аҳмоқ деб ўйлаяпсанми, Умар? Мен унга содиқман.

Умар стулга орқага суяниб, стол устига бир неча ҳужжатлар ташлади.

— Буларни яхшилаб кўриб чиқ. Асрор сенга ҳеч қачон айтмаган баъзи ҳақиқатлар бор.

Шерзод ҳужжатларни очди… ва ранги оқариб кетди. Ҳужжатларга қараб, кўзларини қисди.

— Бу… бу ёлғон!

— Йўқ, Шерзод. Асрор сени аллақачон сотган. Агар сен уни биринчи бўлиб йўқ қилмасанг, у сени йўқ қилади.

Шерзод бир неча дақиқа жим қолди. Кейин боши билан тасдиқлади.

— Қандай режа бор?

Умар майин жилмайди.

— Жуда оддий.
*
Бир неча кун ўтиб, Умар Асрорни ўзига учрашувга чақирди. Улар эски завод ҳудудида учрашадиган бўлишди. Асрор ҳеч нарсадан шубҳаланмай келди.

— Бу сафар нимани муҳокама қиламиз? – деди Асрор киноя билан.

Умар хотиржам жилмайди.

— Фақат битта нарсани.

У ишора қилган заҳоти, атрофни қоронғу кийимдаги одамлар қуршаб олди. Асрор буни кўриб, ўзини йўқотди.

— Бу нима?

Умар унинг ёнига яқин келиб, шивирлади.

— Сен мен ҳақимда кўп нарса биласан, Асрор. Лекин мен сени ҳар доим бир қадам олдинда кутганимни билмагансан.

Шу пайт Шерзод олдинга чиқди. Асрор унинг кўзларига тикилди.

— Сен… менга хиёнат қилдингми?

Шерзод индамади. Умар эса давом этди.

— Полиция сени ҳозирдан қидиряпти. Сен сохталаштирган ҳужжатлар аллақачон ҳуқуқ-тартибот органларига етиб борган. Энди сенинг йўлинг иккита: ёки қочишга уринасан ва шармандали қилмишларинг бутун дунёга фош бўлади… ёки ҳозир шу ерда охиринг етади.

Асрор қалтираган ҳолда орқага тисарилди. Лекин атрофида чиқиш йўли йўқ эди.

— Сен… бу ишни қила олмайсан! – дея бақирди у.

Умар енгил кулди.

— Мен? Албатта йўқ. Лекин сенинг энг яқин одаминг… у бажара олади.

Шерзод ортга бир қадам чекинди ва қуролини чиқарди. Асрор даҳшат билан унга тикилди, лекин кеч эди.....Барча нарса битта ўқ билан якунланди.
*
Асрорнинг йўқ қилиниши мафия дунёсида катта шов-шувга сабаб бўлди. Уни ўз одами сотгани ҳақида миш-мишлар тарқалди. Лекин аслида бу ўйиннинг ортида Умар турарди.

У бу жангни шафқацизлик билан ютганди. Асрор энди йўқ. Унга таҳдид қиладиган ҳеч ким қолмаган эди.

Энди Умар яна ўз дунёсининг ҳукмдори эди. Лекин бу ғалаба уни қониқтирмади. Чунки ҳозир энг муҳим одам Асена ва унинг оиласи эди. Ва у бу дунёда фақат бир одамнинг қўлида ожиз эди. Ўша одам Асена эди.

Кеч кириб, сарой сукунат оғушида эди. Деразалар ортида майин шабада эсар, тунги осмон юлдузлар билан қопланган. Асена ётоқда ётиб, қорнидаги ҳаракатланаётган фарзандини ҳис қилар, ўйга тўларди. У аллақачон 9-ойлик ҳомиладор эди, туғруқ яқинлашаётганини биларди. Бироқ Умарнинг кечаги ҳаракатлари юрагида ғашлик уйғотганди. Умар сўнгги пайтларда ўзини бошқача тутаётган эди. У бошқа аёлларга эътибор бермай қўйди. Гўё ҳеч бир аёл унга Асена каби завқ бера олмасди. Юраги тинимсиз хотини томон тортарди. Қанча йиллар ўтса ҳам, Асенага бўлган иштиёқи сўнмаган, аксинча, янада алангаланган эди...Эшик аста очилди. Асена юрагини ҳовучлаб, ўзини бўш қўйди. Кириб келган одам Умар эди. У жим юриб келиб, ётоқ четига ўтирди. Кўзлари Асенани интизорлик билан кузатарди.

— Ёт, дам ол, — деди Асена чарчоқ билан.

Умар унга қарамасдан, кафтларини қорнига қўйди ва секин силади. Ичкарида ҳаракат бор эди фарзанди қимирлар, Умарнинг қўлини ҳис қиларди гўё.

— Соғиндим сени, — дея пичирлади Умар, овози дағал ва мафтункор эди.

Асена кўзларини юмди. Юраги гурсиллаб ура бошлади.

— Туғруқ яқин, Умар… Менга тегма…

Умар жилмайди, секин юзини эгиб, лабларини Асенанинг бўйнига яқинлаштирди. Нафаси иссиқ эди.

— Ҳомиладор бўлсанг ҳам сен меникисан, Асена… Менга қаршилик қилма, барибир сеники бўламан, сен эса меники…

У Асенанинг елкасидан бўса олди. Асена ҳаракат қилиб, ундан узоқлашмоқчи бўлди, бироқ Умар бунга йўл қўймади.

— Сен доим менинг қўлимда бўласан, қаерга қочсанг ҳам, қайси сўзларни айтсанг ҳам… — деди Умар, Асенанинг лабларини секин ўзига тортаркан.

Асена нафас ололмай қолди. Юраги тез урарди. У қаршилик қилишни истарди, бироқ Умарнинг бағрида бутунлай йўқолиб кетаётганини ҳис қилди.

— Умар…

— Менга керак бўласан, — деди Умар қаттиқ оҳангда.

У Асенани бутунлай ўз домига тортди. Бу тун Умар учун ҳам, Асена учун ҳам унутилмас тун бўлди. Бир-бирларига боғланишган, бир-бирларидан қочиб қутула олишмасди Асена юрагининг тубида яна ҳам чуқурроқ тушунди Умар ундан ҳеч қачон воз кечмайди. Ва энг қизиғи, у ҳам энди Умарсиз ҳаётини тасаввур қила олмасди…

*
Тун яримлаган, сарой сукунат оғушида эди. Умарнинг қучоқловчи қўллари ҳали ҳам Асенани тарк этмаганди. У аёлининг тўлиқ танасини бағрига босиб, майин нафас олаётганини ҳис қиларди. Ётоғининг илиқлиги ва Асенанинг борлиги унга хотиржамлик бахш этарди. Бу кеча Умар учун ҳеч бир аёл бера олмаган лаззат эди. Бироқ…Бирдан Асена инграб юборди. Умарнинг уйқуси бузилди, у дарров ҳушёр тортди.

— Нима бўлди? — деди у, Асенани дарров бағридан чиқармай.

Асена лабларини тишлаб, оғриқдан кўзларини юмди. Нафаси ичига қамалиб, елкасидан совуқ тер чиқди.

— Умар… оғрияпти…

Умар дарров ёнбошига ўтириб, Асенанинг қорнига қўлини қўйди. Ичкарида фарзанди қимирлар, аммо бу сафар бу оддий қимир эмас, қаттиқ зарба эди. Асена яна инқиллаб юборди.

— Туғруқ… — пичирлади у.

Умарнинг юраги гурсиллади. Кўзлари чақнаб, бир зум ҳайратда қотиб қолди.

— Туғруқ бошланиб қолди… — деди Асена овози титраб.

Умар дарров қаддини ростлади ва ётоқдан сакраб тушди.

— Ҳозир чақиртираман!

У ўқдек отилиб, эшикни очди ва қаттиқ бақирди:

— Дўхтирларни чақиринг! Дарров!

Қўриқчилар югуриб кетишди. Умар яна ичкарига кирди. Асена аллақачон терга ботган, оғриқдан лабларини қаттиқ тишлаб олган эди. У жон ҳолатда чалқанчасига ётиб, қорнини ушлаб турарди.

— Ҳамма нарса жойида бўлади, — деди Умар унга қараб.

Аммо ич-ичидан у қўрқарди. Муддатидан олдин туғруқ бу хавфли дегани эди… У Асенанинг музлаган қўлини маҳкам ушлади ва ҳеч қачон унга ҳеч нарса бўлишига йўл қўймаслигини ўзига ваъда берди.

*

Давоми бор

Менинг Асенам
Умар ўша кеча Асенанинг ёнидан узоқлаша олмади. У бир умр севган, унга дунёни бўйсундирган қизиқ тусдаги қиз ҳозир унинг бағрида ётар, юраги эса тинч. Асена унинг елкасига юзини қўйган, нафас олиши секин, лекин нотекис. У ухламаётганини Умар сезди.

— Сен ҳали ухламадингми? — паст овозда сўради у.

Асена киприкларини қоқмай жим ётди. Кейин унинг лаблари бироз қимирлади.

— Раҳмат.

Умарнинг юраги гўё бўғзига келиб тиқилгандек бўлди. Бу сўз шунчаки айтилмаганини билар эди. У Асенанинг белидан қаттиқроқ қучоқлади.

— Нимага?

— Билмайман... — Асенанинг овози шивирлашга яқин чиқди. — Балки менга доим суянишим мумкин бўлган одам борлигини ҳис қилганим учундир.

Умар кулимсиради, лекин кулгиси оғриқли эди. Асена яна гапирди.

— Мен сизни севаман...

Унинг овозида ҳеч қандай тортиниш йўқ эди. Йиллар давомида тўпланган, туғилган, лекин айтилмаган сўзлар энди тилга кўчаётганди. Умар бу сўзларни эшитишни орзу қилган, аммо шубҳалар уни доим ич-этини ер эди.

— Такрорла, — деди Умар унинг сочлари орасига юзини яшириб.

— Севаман, — яна шивирлади Асена.

Бу сафар Умар жавоб қайтармади. Унинг юраги тинчланган, бу сўз унга етарли эди. У Асенани ҳеч қачон қўйиб юбормаслигини яна бир бор тушунди.

Орадан кунлар ўтиб борарди...

Умар учун энди ҳаётнинг ягона маркази бор эди: Асена. У аёлига нисбатан шафқацизлигини тўхтатган эди. Энди Асена юриш-туришида ҳам аввалгидек титраб турмас, гўё кўнглидаги қоронғулик тарқаётгандек эди.

Бироқ ҳаммаси ҳам осонгина кетмади. Бир куни тонг саҳарда Асена ўзини ёмон ҳис қилиб уйғонди.

— Нима бўлди? — Умар дарров сезди ва унинг қўлларини ушлади.

Асена лабларини тишлади. Кейин аста-секин юрагини эзган саволни сўради.

— Мен ҳақиқатдан ҳам бахтлиманми?..

Умарнинг юраги бирдан сиқилди.

— Нега шундай дейсан?

Асена унга қаради. Кўзларида шубҳа бор эди.

— Чунки мен ҳаётимда жуда кўп азоб чекканман. Бахтли бўлишимга ишониш қийин.

Умар чуқур нафас олди. Асенанинг юзидан ушлади ва секин оҳангда деди:

— Сен бахтлисан. Ва мен сени ҳар доим шундай севаман.

Асена узоқ унга термулди. Сўнгра секин табассум қилди. У ҳаётида илк марта ич-ичидан ишонч ҳис қилаётганди...

Орадан вақт ўтди. Асена 2 фарзандга ҳомиладор бўлди бу эса Умар ва Асена орасини янада яхшилади. Асена ҳомиладорликни тинч ўтказаётган бўлса-да, баъзида юрагини ғалати ҳислар қамраб олар эди. Бу гал ҳаммаси бошқача эди. Умар аввалгидек зўравон эмас, у Асенани эҳтиёт қиларди. Бироқ, юрагининг бир четида қаттиқ оғриқ бор эди.

Умар эса унинг қўрқувларини сезарди. Тунлари Асенанинг ёнида ётаркан, унга узоқ термуларди. У аёлини шунчалар яхши кўриб қолган эдики, бу севги ўзининг олдинги ваҳший табиатини ҳам пасайтириб юборганди.

Бир куни кечаси Асена орқасига ўгирилди ва шивирлади:

— Мени ташлаб кетмайсизми?

Умар кўзларини қисди.

— Қандай аҳмоқона савол бу?

— Чунки мен ҳамма нарсани йўқотишдан қўрқаман...

Умар жаҳл билан Асенани бағрига тортди. Унинг юраги тез ураётганини ҳис қилди.

— Бу гал ҳеч ким сендан ҳеч нарсани тортиб ололмайди, Асена.
*

Орада вақт ўтиб, Юнус уч ёшга тўлай деди. У улғайиб, янада шўх ва тадбиркор бола бўлиб бораётганди. Ҳамманинг гапига жавоб қайтарадиган, отасининг қаҳрли нигоҳларидан ҳам қўрқмайдиган ягона одам эди у.

— Дада! — деб бақирди у бир куни кечқурун. Умар креслода ўтирган эди. Ўғли югуриб келиб, унинг тиззасига сакради. — Мен энди акаман!

Умар кулимсиради.

— Ҳа, акасан. Лекин сенинг сингилинг ёки уканг ҳали туғилмади.

— Мен уни кутолмайман! — деди Юнус жаҳлдор оҳангда.

Умар унинг бошини силади.

— Қачон дунёга келса, сен уни биринчи бўлиб кўрасан, хўпми?

— Онамга ҳам айтинг, у тезроқ чақалоғини берсин!

Асена ошхонадан чиққанча кулиб юборди.

— Ўғлим, бу унчалик осон эмас, — деди у юмшоқ оҳангда.

Юнус отасининг қучоғидан тушиб, онасининг қорнига термулди. Сўнг кичкина қўллари билан у ердан ниманидир сезмоқчидек ушлаб кўрди.

— Ҳали у ерда ким яшаётганини билмайсизми?

Асена ва Умар бир-бирига қараб қўйишди. Улар ҳали жинсини аниқламаган эдилар.

— Яна бир ўғил бўлса-чи? — деди Умар хазл оҳангда.

— Ёки қиз... — деди Асена.

Юнус қизиқсиниб онасининг қорнига яна қўлини қўйди.

— Балки у мен билан гаплашаётгандир?

Умар кулимсиради.

— Балки... - деди Умар.

Асена эса бундай илиқ оилавий онлар бир умр сақланиб қолишини истарди. Бу оиланинг маркази Умар эди, лекин энди у фақат ҳукмдор ёки ваҳший эмасди у отага айланган эди. Бу сафар ҳаммаси бошқача эди.
*
Асенанинг ҳомиладорлиги етти ойлик бўлди. Энди унинг қорни сезиларли даражада катталашган, ҳаракатлари секинлашган эди. Бироқ, бу сафар у аввалгидек қўрқув билан яшамаётган эди. Чунки Умар у билан эди. Умар эса ўзгараётган эди. У фақат шафқациз мафия бошлиғи эмасди энди. У бизнес билан шуғулланишни бошлаб юборган эди. Илгари фақат қурол ва қон билан ишлаган одам энди қонуний йўллар орқали пул топишни ўрганаётган эди. Лекин... Мафиядан буткул кетиш имконсиз эди. Унинг номи ҳали ҳам соялар оламида кучли эди.

— Сиз чиндан ҳам бу ишларни ташламоқчимисиз? — деб сўради бир куни Асена.

Умар унга ўгирилди. Аёлининг юзи хотиржам, лекин нигоҳларида шубҳа бор эди.

— Мен бу дунёда туғилганман, Асена. Лекин энди ўзимни бошқача йўл билан таъминлайман.

— Ҳали ҳам одам ўлдирасизми?

Умар бир лаҳза жим қолди. Сўнг оҳиста жавоб берди:

— Йўқ, энди бундай қилмайман.

Асена унга ишонгиси келди. Чунки Умар ҳозир унга меҳрибон эди. У аввалгидек қаттиқ, шафқациз ва зўравон эмас эди. Лекин... Бу фақат унинг олдида эди.

Кутилмаган хабар

Ўша куни кечаси Асена ўзини ёмон ҳис қилди. Унинг қорнида нимадир ғалати оғриқ бера бошлади. У аввалига бунга эътибор бермади, лекин оғриқ зўрайиб борарди.

— Умар... — у қўрққанча эрининг қўлидан тортди.

Умар бир зумда ҳушёр тортди.

— Нима бўлди?

— Қорним... — Асена оғриқдан юзини буриштирди.

Умар қўрқув билан уни кўтариб олди ва бир лаҳзада шифокор чақирди.

— Ҳали 7 ойлик бўлди, эрта туғилмайдими? — Асена зўрға шивирлади.

— Йўқ, сенинг ёнингда бўламан, — деди Умар жиддий овозда.

Шифокор келгунча Умар Асенанинг қўлини маҳкам ушлаб турди. У бир умр ҳукмрон бўлишни, ҳамма нарсани назорат қилишни ўрганган эди. Лекин ҳозир... у ҳеч нарса қила олмасди.

Шифокор келиб, Асенани текшириб кўрди.

— Ҳаммаси жойида, аммо ҳомила ҳаракатлари кучайган, эҳтиёт бўлиш керак.

Умар шифокорнинг гапидан кейин чуқур нафас олди.

— Уни қаерга ётқизай?

— Энг қулай жойга. Ва кўпроқ дам олиши керак.

Умар Асенани оҳиста бағрига олди ва ётоққа ётқизди. У Асенанинг сочларини силаркан, шивирлади:

— Ҳали ҳеч нарса тугамади. Сен ва боламиз яхши бўласан.

Асена эса унинг нигоҳига қараб, юрагида илиқлик ҳис қилди.

Умар мафиядан буткул кетолмасди. Буни Асена биларди. Лекин... у ўзгараётган эди.

*
Умар ўзгараётган эди, лекин бу ўзгариш унинг ичида қанчалик самимий эканини ҳеч ким билмасди. У Асена олдида сокин, меҳрибон ва шафқатли бўлиб кўринарди. Аммо аслида… у ҳали ҳам аввалги Умар эди. Шафқациз, қонхўр ва таъсир доирасини йўқотишни истамайдиган одам.

У кечалар Асена ёнида бўлса, кундузлари яна ўз дунёсига шўнғирди. Ташқаридан қараганда у энди бизнесмен эди, лекин бу бизнес қанчалик қон билан суғорилганини ҳеч ким билмасди.

Бир куни кечқурун у ўзининг одамлари билан ертўладаги махсус хонасида учрашди. Стол устида гиёҳванд моддалар тарқалган, қурол-яроғлар ёнма-ён тахлаб қўйилган эди. У столнинг нариги тарафида қўрқиб ўтирган одамга термулди.

— Менинг ҳудудимда ишлайсан, лекин менинг улушимни беришни унутасанми? — унинг овози сокин эди, аммо бу хотиржамлик орқасида бўғувчи хавф сезиларди.

— Умар ака… кечиринг, мен… мен тўлашни унутмадим… шунчаки…

Умар шундай кулиб юбордики, хонадаги одамлар ҳам ҳайратда, ҳам даҳшатда қотиб қолдилар.

— Унутмадинг? — у ўрнидан туриб, стол атрофини айланиб юрди. — Демак, қасддан қилган бўлсанг керак?

— Йўқ! Мен… мен хатога йўл қўйдим, кечиринг…

— Хато? Менинг ҳаётимда хатога жой йўқ.

У ёнидаги соқчисига бош ирғади. Секин, лекин аниқ ҳаракат билан соқчи қуролни олди ва теварак-атроф жим бўлди.

Банг!

Эрга қонга беланган жасад қулади.

Умар эса тинчгина столига қайтиб ўтирди. Сўнг қўлларини бир-бирига чалиштириб, ўзининг одамлари орасига кўз югуртирди.

— Энди ким яна хато қилмоқчи?

Ўша ертўладаги қоронғу дунёда у ҳали ҳам ҳукмдор эди. У ҳалигача одамларнинг ҳаёти билан ўйнаётган, қон кечаётган эди. Лекин… Асена буни билмасди.

Асенага кутилмаган совға ҳам бўлди. Шу кунларнинг бирида Умар Асенага ёқимли сюрприз тайёрлади. У узоқ вақт ўйлади: қандай қилиб унга яна бир бор бахт ҳадя қилиши мумкин? Шунда у Асенанинг болалигини эслади, унинг оиласи билан боғлиқ орзуларини…

Шунинг учун у Асенанинг бувасини топишга қарор қилди.

Бувиси судя бўлгани учун кўп йиллар давомида Умар оиласи билан алоқа қила олмаган эди. Лекин Умар буваси билан боғланишнинг ўз йўлини топди. У кексани топди, унга Асена ҳақида гапирди.

— Сизнинг неварангиз бахтли, — деди Умар унга.

Кекса одам эса унга бир зум жим қараб турди ва сўнг оҳиста сўз қотди:

— Менинг неварам зўравон одам билан яшаётган бўлса, қандай қилиб бахтли бўлиши мумкин?

Умар бир сония сукут қилди. Аммо жавоб бермади.

— Менга эмас, Асенага бу гапларни айтинг. Уни кўришни хоҳлайсизми?

Кекса буванинг кўзларида шубҳа бор эди. Лекин у бош ирғади.

— Албатта.

Кўришув

Ўша куни кечқурун Умар Асенани қўлларидан ушлаб, уни ташқарига олиб чиқди.

— Қаерга кетаяпмиз? — ҳайрат билан сўради Асена.

— Сен учун кутилмаган совға бор.

У машинага чиқиб, узоқ вақт ҳеч нарса демади. Асена ҳаяжон билан атрофга қарарди. Ниҳоят, машина тўхтади ва олдида аллақачон кўп йиллар кўрмаган инсон пайдо бўлди.

— Бува…?

Асена шокка тушди. Юраги гупиллай бошлади. У машинадан тушиши билан кекса бувасига интилди. Бувиси эса унга меҳр билан термулди.

— Асена…

Асена йиғлаб юборди. Ўзининг болалиги, ота-онаси вафот этганидан кейин унга бувиси қандай ғамхўрлик қилгани, қандай қилиб уни тарбиялаганини эслади.

У бувисининг бағрига ўзини ташлади.

Умар эса уларга узоқдан қараб турди. Унинг юзида табассум йўқ эди, аммо ичида қандайдир ғалати ҳиссиёт бор эди. У Асена учун нимадир яхши иш қилганини биларди. Аммо, шу билан бирга… У ҳали ҳам ўша шафқациз одам эди.

*

( Умарнинг кечаси )

Умар тунги шаҳарни ёқтирарди. Айниқса, жимжит, енгил туман оралаган сўқмоқларда юришни. Лекин бугун у бу жимжитликдан қочишни истади. Юрагининг бир четида ғалати туйғу бор эди. У бу туйғуни аниқ номлай олмасди, лекин ичида нимадир қизғин ёнарди. У Асенани севарди. Буни рад эта олмасди. Аммо у ҳозир унга тегинолмасди. Асена ҳомиладор эди, заиф эди. Унга эҳтиёт бўлиши керак эди. Лекин бу унинг эҳтиросларини ўчира олармиди?

Шунинг учун у тунги клубга борди. Бу ер жиноят ва эҳтироснинг ўрни эди. Ёруғлик кам, мусиқалар баланд, ичимликлар эса танани иссиқлик билан қопларди. Умар доим бундай жойларда ўзини эркин ҳис қилган. Бироқ бугун у бошқа сабаб билан шу ерда эди.

Кўп ўтмай, у кўзлари билан ўзига мос ўлжани топди. Қиз ёш, узун сочли ва гўзал эди. Лекин унинг кўзларида айёрлик балқирди. У Умар билан бўлишни истаётган эди. Буни сезиш қийин эмасди.

— Мен сени танладим, — деди Умар бепарво оҳангда.

Қиз кулиб, унинг ёнига ўтирди.

— Унда мен омадлиман.

Улар кўп ичишмади. Чунки Умар ичкилик билан вақт йўқотадиган одам эмасди. У нима истаётганини аниқ биларди. Шунинг учун қизни бевосита меҳмонхонага олиб борди.

У кеча давомида унга раҳм қилмаган ҳолда, эҳтирос ва зўравонлик билан муносабатда бўлди. Унинг ақлини фақат ёввойи истак қоплаган эди. Қиз эса қаршилик қилмади. Чунки у ҳам бу ўйин ичида эди.

Аммо…

Умар бундай ўйинларни узоқ давом эттирмасди.

Эртаси тонг отганида қиз кўзларини очиб, ёнида ётган одамга қаради. У шунчаки ҳозирги ҳолатдан завқланиб, ўрнидан турмоқчи бўлди. Аммо Умар буни кутаётган эди.

— Сени сотиб олмоқчи эмасман, — деди у совуқ овозда.

Қиз унга кулиб қаради.

— Мен сотиладиган аёллардан эмасман.

— Мен ҳам сенга ишонадиган одам эмасман.

Қиз унинг нигоҳидаги хавфни ҳис қилди ва кўзлари катталашди.

— Сен… мени ўлдирмоқчимисан?

Умар жавоб бермади.

Банг!

Қурол овози хонани қоплади.

У қизнинг қўрқув билан очилган кўзларига бир лаҳза тикилди. Сўнг, ортиқча ортидан қочиб, жасадни йўқ қилишни ўз одамларга буюрди. Бу кеча ҳеч қачон содир бўлмагандай, ҳеч ким буни эсламайдиган даражада йўқ қилиниши керак эди.

Энг муҳими… Асена бу ҳақда ҳеч қачон билмаслиги керак эди.

*

Давоми бор

Умар шафқациз қотилга айланиб улгурганди. У энди на муҳаббат, на раҳм-шафқатни танирди. Асенанинг ўлими уни тубсиз зулматга тортиб кетганди. Энди унинг ягона мақсади қасос олиш эди.

Асена ва туғилмаган фарзандининг ўлими билан боғлиқ изларни қидириб, у мафия оламининг энг ёвуз қатлами билан ҳамкорлик қила бошлади. Ниҳоят, узоқ йиллик изланишлар уни ҳақиқатга олиб келди Асенанинг ўлими тасодиф эмас, бу қасд эди. Ва қотил – Зуля исмли ёш аёл эди.

*
Умарнинг одамларидан бири Бек, унга янги маълумот билан келди.

— Зуля Кореянинг Сеул шаҳрида яшириниб юрибди. У сенинг ўлдирган одамингнинг қизи, Умар. У Асена орқали сенга қасд олган!

Бу сўзлар Умарнинг ичидаги ёввойи ғазабни уйғотди. Йиллар давомида у ўз севгисини йўқотганига, фарзандидан айрилганига кўниколмаган эди. Аммо энди, олдида ҳақиқий қотил бор эди.

— Менга у қизни олиб келинглар! — Умарнинг овози чақмоқдек совуқ жаранглади.

*

Зуля кўп йиллардан бери қочиб юрарди. У Умарнинг қандай йиртқичга айланганини биларди, аммо қўрқув унинг қасос истагини сўндира олмасди.

Лекин бир кун келиб, у Умар олдида тиз чўкди. Елкалари боғланган, юзлари кўкариб кетган эди. Унинг қўрқинчли кўзлари қаттиқ, аммо сўниб борарди.

— Бу ҳаммаси сен учун эди! Сен отамни, оиламни ўлдирдинг! Мен эса энг азиз инсонингни тортиб олдим!

Умар унга совуқ нигоҳ ташлади.

— Сен Асена эмас эдинг. Сен менинг севгилим эмас эдинг, Зуля. Сени ўлдириш бу адолат.

У Зулияни ўлдиришни қониқарли туюлиши учун узоқ қийноққа солди. Йиллар давомида тўпланган ғазаб ва нафрат унинг қўлларида кучга айланди. Қиз эса тинмай қичқирарди, аммо бу қичқириқлар Умарнинг вужудига татимади. Унинг кўнглида аллақачон ҳеч қандай туйғу қолмаганди.
*
Зуля энди йўқ эди. Аммо Умар учун бу етарли эмасди. У йиллар давомида ёмонлик ва қасос ичида яшади. У ортга қайтолмасди. Асена йўқ. Унинг фарзанди йўқ. Ўша ғам-андуҳнинг боши йўқ ва охири йўқ.

Энди Умар учун ҳаётда биргина мақсад бор эди энг қудратли ва шафқациз мафия бошлиғига айланиш. У энди на одам, на йиртқич эди. У энди қотил эди ва дунё унга қарши бўлишини билар эди.

*
Умар энди бутунлай зулматни танлаганди. У Асенани ва туғилмаган фарзандини йўқотиб, яна севиш ёки орзу қилиш қобилиятидан маҳрум бўлганди. Йиллар давомида тўпланган дард ва ғазаб унга янги йўл кўрсатди – бу дунёда севги йўқ, фақат куч бор! Энди у энг шафқациз, энг ёвуз мафия бошлиғига айланиш йўлида эди.

Унинг атрофига жамланган одамлар ҳам буни яхши билишарди. Умарнинг буйруқлари энди шафқацизликдан иборат эди. Ким унга қарши чиқса, йўқ қилинарди. Зуля унга қасд олишни хоҳлаган бўлса-да, бу фақат Умарнинг юрагини янада совуқлаштирди, ичидаги ёвузликни кучайтирди.

Энди у ҳар қандай душманни йўқ қилишга, ҳатто ўз йўлида турган одамларни ҳам аямай, ваҳшийлик билан йўқ қилишга тайёр эди.

*

Умарнинг қудрати ортиб борар, аммо ички изтироби тинмас эди. Ҳар кеча бир хил тушни кўрарди Асена унга қараб турарди, кўзларида нафрат, вужуди эса қон ичида эди.

— Сен мени йўқ қилдинг, Умар… Сен мени ўлдирдинг!

У бақириб уйғонарди, аммо ҳеч кимга ҳеч нарса демасди. Гарчи дунё уни қўрқинчли шахс сифатида билса-да, юрагининг тубида Асена бор эди. Аммо бу юрак энди тошга айланганди.

Бир куни кечаси, Умар балконда турганида Бек унга янги маълумот олиб келди.

— Умар ака, яна бир нарса бор… Асенанинг жасади топилмаган. Самолёт қулаган, лекин унинг ўлиги йўқ.

Умар бир зум қотиб қолди. Йиллар давомида кўнглига сиғдирган ғам, қасос ва нафрат бир лаҳзада сўниб кетгандай бўлди. У хотиралар ичига тушиб кетди. Асенанинг овози, унинг қўрқинчдан титраётган қўллари, йиғлаган кўзлари – буларнинг бари қайта жонланди.

— Демак… у тирик?

Бек елка қисди.

— Аниқ билмаймиз. Аммо бир нарса бор… Агар у тирик бўлса, уни топиш мумкин.

Умарнинг юраги қаттиқ ура бошлади. У йиллар давомида фақат қасос ҳақида ўйлаган эди. Лекин Асена ҳақиқатан ҳам тирик бўлса-чи?

Янги сафар бошланаётган эди…

*

#Asena
Ўлишим керак бўлган вақт мен бир бор адашиб кареяга учган самалётга улгимадим. Самалёт етиб боргунимга қадар учиб кетганди бунга илк бор аерапортга борганим сабаб бўлган бўлса керак. Мен қочиб кетолмадим аммо уйга ҳам кетолмасдим аерапортга қайтиб кирганимда форма куйган бир эркак мени қўлимдан судраб кети. ..

— Жим мен бувингиз одамиман!

Шунда тушундимки Ўзбекистонда яширингани бувам менга ёрдам беролишини муҳими Умар мени кареядан қидирарди Ўзбекистондан эмас.

*

Ҳозирги вақт
Асена қўрқув ичида аеропорт ичида югурарди. Юраги гупилларди, оёқлари титрарди, аммо у ортига қарамасди. Ортидан қувиб келаётган одамлардан қочиб, иложи борича тез ҳаракат қилишга интилди.

"Фақат кетишим керак… У мени яна топишидан олдин!"

У қайси самолёт эканига эътибор ҳам бермай, бирига шошилиб чиқди. Хавфсизлик текширувчилари бир неча сония унга қараб туришди, лекин самолёт шахсий бўлгани учун ортиқча сўроқ қилишмади. Асена ичкарига кириб, нафасини ростлашга ҳаракат қилди.

— Бу ер хавфсиз бўлиши керак…

У энди тинчланаман деб ўйлади. Лекин… бу самолёт қаерга кетаётганини ҳам билмасди.

Самолётнинг ички қисми дабдабали эди. Бу оддий рейс эмаслиги аниқ эди. Асена бир зум атрофга қаради. Кўркам кийинган эркаклар, ҳимоячилар ва сирли одамлар… Ким экан булар?

— Ким бу? — кутилмаганда орқадан қўпол овоз эшитилди.

Асена юраги орқага тортилгандай бўлди. Секин орқасига ўгирилди. Унинг олдида қора костюмда, совуқ нигоҳ билан тикилиб турган баланд бўйли эркак турарди.

— Сиз кимсиз? — деди эркак яна, шубҳа билан.

Асена бир неча сония ичида нималар бўлаётганини англашга ҳаракат қилди. Бу оддий бизнес самолёти эмас эди. Бу… мафия самолёти эди.

"Мен қаерга тушиб қолдим?!"
*

Орадан бир неча соат ўтгач, самолёт қўнди. Асенани зўрлик билан олиб тушишди. У энди қочиб қутула олмаслигини тушунди.

— Қани, юринг!

Асенани кимдир олдига олиб боришди. Ичкарида стулда ўтирган, қора кўзойнак таққан эркак унга эътибор бермай, тамаки тутатиб ўтирарди.

Лекин у бошини кўтарганида… Асена музлаб қолди.

Бу… Умар эди.

Икки йил ўтиб, у энди ундан ҳам қўрқинчли, ундан ҳам совуқ кўринарди. Кўзлари ғазаб билан ёнарди, аммо ички бир шубҳа ҳам сезиларди.

— Демак, сен тирик экансан, — унинг овози қуюқ ғазаб билан чиқди. — Мени алдадинг, Асена. Мени йиллар давомида алдаган экансан!

Асена юраги ёрилиб кетгандай титради. Унинг олдида энди шунчаки ёвуз Умар эмас эди. Энди у бутунлай зулматга ботган шайтон эди…

*
Хонага сукунат чўкди. Асена титраб, кўзларини Умардан олиб қочди. Унинг қаршисида турган бу шахс ўша Умар эмас эди. Бу одамнинг юраги тошга айланган, ҳис-туйғулари йўқолган эди.

Умар унга совуқ нигоҳ ташлаб, секин ўрнидан турди.

— Икки йил… — у шивирлади, лекин бу шивир ички ғазабни яшира олмасди. — Икки йил давомида мен сени ўлик деб ўйладим. Сени деб қон тўкдим, Асена. Сени деб дунё менга душман бўлди.

Асена қўлларини қалтираб олдинга узатди.

— Умар, мен… мен бундай бўлишини истамаган эдим…

Умар кулиб юборди. Совуқ, нафрат билан тўла кулги.

— Сен хиёнат қилдинг, Асена. Мендан қочдинг. Менинг энг заиф жойимни нишонга олдинг…

У бирдан қўлини кўтарди ва эшик томонга ишора қилди.

— Киритинг!

Асена хонага иккита одам кирганини кўриб, юраги тўхтаб қолай деди. Улар орасида кичкина бола бор эди бир ярим ёшлардаги, жингалак сочли, қўрқинчдан қалтираётган болакай.

Асена ҳайқириб юборди.

— Юнус!

У болага қараб югурмоқчи бўлди, лекин Умар унинг олдига тўғаноқ бўлиб туриб олди. Унинг нигоҳи совуқ эди.

— Шу болани танийсанми?

Асена нафас ололмай қолди. Кўзларидан ёш оқиб кетди.

— У… у менинг ўғлим…

Умар унга қизиқиб қаради.

— Ҳа, сенинг ўғлинг. Лекин биласанми, у менинг ҳам фарзандим. Сен қочганингда, сен ўзингни ўлик қилганингда, сен мени қасос йўлига ташлаб кетганингда, мен буни билмаган эдим.

Асена зўрға оёқда турарди.

— Умар… илтимос, унга тегма…

Умар секин олдинга бир қадам ташлади.

— Нега? Сен мендан қочганингда уни ўйлаганмидинг? Сен ўзингни йўқ қилганингда уни

ким ҳимоя қилади деб ўйлаганмидинг?

У шунчалик совуқ гапирардики, Асена юраги эзилиб бораётганини ҳис қилди.

— Мен ҳеч қачон кечирмайман, Асена.

У шундай деб эшикка ишора қилди. Юнусни олиб чиқишди. Бола кетаётганида ортига қаради.

Асена додлаб, унинг ортидан чопмоқчи бўлди.

— Юнус! Йўқ!

Лекин Умар унинг йўлини тўсди. Унинг кўзлари аллақачон бошқача эди.

— Энди сен мендан ҳеч қаерга қочмайсан, Асена. Энди сен мен билан қоласан.

Асена ич-ичидан сезди – бу Умар аввалгидек эмас. У фақат ғазаб билан яшаётган йиртқичга айланганди.

*
Кунлар ўтарди. Асена қамоқдагидай яшарди. Хона ҳашаматли эди, лекин деразалар қалин панжаралар билан ўралган, эшиклар қулфланган эди.

Ҳар куни Юнусни кўришига рухсат беришарди, лекин фақат қисқа вақтга. Ҳар сафар бола кетаётганда, Асена йиғлаб қоларди.

Умар эса доимо кузатарди. Ҳар доим совуқ, ҳиссиз қарашлари билан. Унинг сўзлари кескин, юраги эса муздай эди.

— Сенга яшаш учун ҳамма нарсани бердим, Асена. Лекин сен мени йўқ қилдинг.

— Мен сени севардим, Умар…

— Йўқ, сен мендан нафратланардинг, — деди у қўлларини ёнига ташлаб. — Энди эса мен сенга худди сен менга қилганингдек муносабатда бўламан.

Асена юраги увушиб, унга тикилди.

— Сен мени ёмон кўряпсанми?

Умар бир лаҳзага жим қолди. Кейин эса юзига совуқ табассум югурди.

— Йўқ, Асена. Мен сени ҳозир ҳам севаман. Лекин бу муҳаббат сени йўқ қиладиган муҳаббат.

Асена титраб кетди. Унинг олдида аввалгидек эҳтиросли ва қаттиққўл Умар эмас эди. Бу ёвуз, севгисиз ва ҳатто умидсиз инсон эди.

Энди у шундай яшайди. Умар севади… лекин бу муҳаббат ўтмишда ёнган олов эмасди. Бу шафқациз эҳтирос эди.

*
Умар кечаси Асенанинг хонасига кирди. Жим эди, бироқ унинг нигоҳи нимадир истаётган йиртқичнинг қарашларидан фарқ қилмасди.

Асена уни сезди. Юраги тез ура бошлади. Бу икки йил ичида Умарнинг севгисидан шубҳаланган эди, лекин бугун… унинг кўзларида яна ўша оловни кўрди.

Умар унинг ёнига келди. Бир зум сукут сақлади. Кейин, қўлини унинг юзига оҳиста тегизди.

— Мен сени унутолмадим, Асена…

Асена кўзларини юмди. Бу сўзларни эшитиш унинг учун йиллар давомида орзу бўлиб қолган эди. У энди ҳеч нарса ўйламасди.

Умар унга яқинлашди. Нафаси иссиқ, овози паст эди.

— Энди қочмайсанми?

Асена нигоҳини унга қадади. Унинг юраги бошқа нарса истарди. Унинг қалби аллақачон таслим бўлганди.

— Сизни севаман, Умар…

Бу сўзлар Умарни тўхтатди. У Асенага тикилди. Юраги яна ўша эски оғриқ билан урарди.

— Яна айт…

Асена унинг елкасига қўл қўйди ва оҳиста шивирлади.

— Сизни севаман…

Умарнинг кўзларида ғазаб йўқ эди. Энди бу фақат муҳаббат эди. Севгисиз ўтган йиллар, изтироб ва қайғу… энди бу тунда уларнинг ҳеч бирига жой қолмади.

*
Умар биринчи бор ўзини бутунлай бахтли ҳис қилаётганди. Унинг бағрида Асена ётарди, кўзлари юмилган, лабларида енгил табассум бор эди. Йиллар давомида азоб билан ўтган тунларнинг ўрнига бу тун… сокинлик олиб келганди.

Умар Асенанинг юзига қаради. Унинг ҳар бир нафас олиши юрагини тинчлантирарди. Қўлларини сочлари орасига юбориб, уни меҳр билан силади.

— Асена… — у шивирлади.

Асена секин кўзларини очди. Нигоҳи юмшоқ ва илиқ эди.

— Ҳм?

Умар ҳеч нарса демади, шунчаки уни қучоқлади. Унинг юраги шундай сокин ураётганидан ҳайрон эди. Йиллар давомида қўрқув, ғазаб ва изтироб ичида яшади. Ҳар тун нотинч тушлар кўриб, уйқусиз тунларни кечирди. Лекин бугун… бугун ҳаммаси бошқача эди.

— Мен сени асрайман, Асена, — Умар пичирлади.

Асена унинг қўлларини ушлаб, оҳиста жилмайди.

— Биламан…

Умар ўша заҳоти тушунмади. Асена нега бу қадар осуда эди? Нега бугун унга таслим бўлди?

Лекин бу саволлар уни қийнамади. Бугун ўтмиш ҳақида эмас, ҳозирги дам ҳақида ўйлашни истарди.

У Асенани бағрига тортди ва биринчи бор юраги бутунлай ҳотиржам тортди.

Эртанги кун қандай бўлишини билмасди. Лекин бугун… бугун у яхши тушлар кўрарди.

*

Давоми бор

Шаҳар энг ҳашаматли меҳмонхоналаридан бири осмонўпар бинонинг энг баланд қаватида, атрофни ёритиб турган шинам зиёфат залида дабдабали тўй бўлиб ўтди. Тўйга пойтахтнинг энг нуфузли инсонлари, бизнесменлар, давлат арбоблари ва сиёсатчилар ташриф буюришди. Ҳамманинг диққат марказида Ёдгор ва Феруза эди. Уларнинг тўйи шунчаки никоҳ маросими эмас, балки кучли иттифоқ сифатида қаралаётганди.

Феруза оппоқ келинлик либосида гўё шаҳзода қасридан чиққан маликаларга ўхшарди. Унинг юзи очилиб турган гуллардек беғубор эди, кўзлари эса ҳаяжон ва умид билан порлаб турарди. Лекин Ёдгор... у шунчаки тўйни расмиятчилик учун ўтказаётган эди. У шармандали ўтмишини, юрагини кемираётган ўткинчи хотираларни ҳеч ким билишини истамасди.

Зиёфатдан кейин улар шаҳар марказидаги энг машҳур уйларидан бирига, ҳашаматли пентхаусга кўчиб ўтишди. Феруза ҳаммасига ҳайрат ва қувонч билан қарарди, унга янги ҳаёт эшиклари очилгандек эди. У Ёдгор билан бахтли бўлишни чин дилдан истарди.

Лекин тўйни кечаси...

Ёдгор ичкари кириши билан галстукни ечиб, диванга ташлади. Кўзгуга қаради ва чуқур хўрсинди. Феруза эса унинг ёнига келиб, сокин овозда шивирлади:

— Ёдгор… энди биз эр-хотинмиз…

Ёдгор унга жиддий тикилди.

— Йўқ, Феруза, бу фақат сохта никоҳ. Бу ҳақиқий эмас. Мен сенга эри сифатида тегмайман.

Феруза бир зум тилсиз қолди. Ёдгорнинг кўзларидаги совуқлик юрагини музлатди. Аммо у дарҳол ўзини қўлга олди. Севгини мажбуран эмас, фақат юрак билан қозониш мумкинлигини тушунди.

— Хўп, Ёдгор. Фақат шуни билинг… мен сизни чиндан ҳам севаман.

Ёдгор унга жавоб бермади, шунчаки деразадан шаҳарнинг тунги чироқларига қараб турди.
*
Эртаси куни Ёдгорнинг отаси уларни асал ойига жўнатишга қарор қилди. Жой танланган эди: Шоҳмардон яқинидаги Ёрдон қишлоғида, тоғ бағрида жойлашган ҳашаматли дачада.

Феруза бунга чин юракдан қувонди. У тоғ ҳавоси, табиат ва энг муҳими, Ёдгор билан ёлғиз қолиш имкониятидан умидвор эди. Балки у ерда эрининг юрагини эритишга муваффақ бўлар?

Ёдгор эса, аксинча, бу саёҳатдан ҳеч қандай завқ олмасди. Унинг юраги аллақачон музлаб бўлгандек эди. У севги ҳақида ўйлашни хоҳламасди.

Улар қишлоққа этиб келишди. Ёзги дачанинг атрофи ям-яшил дарахтлар, қир-адирлар билан ўралган эди. Ичкари шинам, замонавий, аммо табиий кўринишга эга эди. Тоғ ҳавоси тетиклик бағишларди.

Феруза эгнидаги энгил либосини силкиб, ичкарини айланиб чиқди.

— Ёдгор, бу жой жуда чиройли! Шу ерда узоқроқ қолайлик, хўпми?

Ёдгор унинг сўзларига жавоб бермади. У шунчаки чамадонини очиб, кийимларини тартибга келтирди.

Феруза эса унга яқин келиб, кулимсиради:

— Нега бунчалар совуқ сиз? Мен сизнинг рафиқангизман-ку… Ёдгор, илтимос, менга юрагингизни очинг…

Ёдгор чуқур хўрсинди.

— Феруза, бу мумкин эмас. Мендан севгини кутма.

Феруза оғир хўрсиниб, юзини бошқа томонга бурди. Аммо у ич-ичида таслим бўлиш ниятида эмасди. У нима бўлса ҳам Ёдгорни ўзиники қилишни истарди.

*
Кунлар ўтиб борарди. Феруза ўз севгисини турли йўллар билан ифода этарди. У Ёдгорга нонушта тайёрлаб берар, унга илиқ табассум ҳадя қилар, юрагини очишга ҳаракат қиларди.

Бир куни у Ёдгор билан ўрмон сайрига чиқди. Тоғ этакларида юриб, ундан сўради:

— Ёдгор, сиз илгари кимнидир яхши кўрганмисиз?

Ёдгор бир зум жим қолди. Кейин секин бошини ирғаб, "Ҳа" деди.

Феруза чуқур нафас олди.

— У киши ҳозир қаерда?

— У менинг ўтмишимда қолган.

— Лекин мен сизнинг келажагингиз бўлишни хоҳлайман, Ёдгор… Мен сизни ҳар қандай ҳолатда ҳам севаман. Сизни бахтли қилиш учун ҳамма нарсага тайёрман…

Ёдгор унга қаради. Унинг кўзларида жиддийлик бор эди.

— Феруза, мен сени хафа қилишни истамайман. Лекин мен севги нима эканлигини унутиб бўлдим.

— Унутган бўлсангиз, мен сизга яна севишни ўргатаман…

Шу куни Феруза ўз олдига қатъий мақсад қўйди: у Ёдгорни ўзиники қилади. Қандай йўл билан бўлса ҳам, уни ўз севгиси билан иситади…

*
Феруза таслим бўлишни билмасди. У ҳар куни Ёдгорга меҳри билан ёндашди, унга ғамхўрлик кўрсатди, илиқ муносабат билдирди. Ёдгор эса дастлаб буни сезмасликка ҳаракат қилди, лекин кунлар ўтган сайин ичида қандайдир ўзгариш ҳис қиларди.

Ёрдон қишлоғида кунлар тинч ўтарди. Тоғ ҳавоси, қушларнинг ёқимли чирқиллаши ва дарёнинг шовуллаши атрофга илиқлик бағишларди. Ёдгор ва Феруза кунни бирга ўтказишар, бироқ улар орасидаги масофа ҳамон бор эди.

Бир куни Феруза уни катта арча дарахтининг соясига олиб борди.

— Кўзингизни юминг, — деди у жилмайиб.

— Нега? — Ёдгор шубҳа билан унга қаради.

— Илтимос, юминг. Сизга бир нарса кўрсатмоқчиман.

Ёдгор кўзларини юмди. Шу пайт Феруза аста унинг кафтини тутди. Унинг қўллари майин эди, бармоқлари нозик.

— Энди очинг, — шивирлади у.

Ёдгор кўзларини очди ва... ёнида бир боғ тўлиқ очилиб турган эди! Феруза бутун боғни гуллар билан безаб, марказга кичик чироқлар осиб қўйганди.

— Бу... сен қилдингми? — ҳайрон бўлиб сўради Ёдгор.

— Ҳа, — деди Феруза секин. — Бу сизга ёқишини истадим.

— Нимага бунчалик ҳаракат қиляпсан? — Ёдгор чуқур нафас олди.

Феруза унга анча яқин турарди. У лабларини секин қимирлатиб шивирлади:

— Чунки сизни севаман…

Улар кўзларига термулиб туришди. Бир лаҳза ичида атрофдаги ҳамма нарса йўқ бўлиб кетди. Фақат улар ва ўрталарида титраб турган нозик ҳис-туйғулар қолди.

Ёдгор ундан нигоҳини узолмасди. Ферузанинг нигоҳи унда ниманидир ҳаракатга келтирарди. Юрагида аллақандай илиқлик, эҳтирос пайдо бўлаётганини ҳис қиларди.

*

Шу кундан кейин Ёдгор ўзида қандайдир ўзгариш ҳис қилди. У Ферузага бошқача қарай бошлади. Энди у фақат ёнида эмас, балки ичида ҳам борлигини ҳис қиларди.

Феруза эса бунга эътибор бермас, уни ўз томонига янада тортишга ҳаракат қиларди.

У тонгда Ёдгорга нонушта тайёрлар, кечқурун эса чиройли кўринишга ҳаракат қиларди. Бир куни у тунги кўйлакда Ёдгорнинг олдига келди.

— Сизга чой дамлаб қўйдим, — деди жилмайиб.

Ёдгор бир зум унга қараб қолди. Ферузанинг узун сочлари елкасидан тушиб турарди. Қоронғу хонада унинг кўзлари порларди.

— Раҳмат… — Ёдгор чойни олиб ичди, лекин нигоҳи Ферузадан узилмасди.

Феруза аста унга яқинлашди.

— Сизни менга нисбатан совуқ бўлишга нима мажбур қилаяпти?

Ёдгор ўзини орқага ташлади.

— Бу шунчаки… — У жавоб тополмасди.

Феруза эса жилмайиб, унинг ёнига ўтирди.

— Ёдгор, мен сизга бегона эмасман… — деди у шивирлаб.

Ёдгор унинг кўзларига қаради. У энди ўз ҳисларини яшира олмасди. Ичида эҳтирос аланга олган, Ферузанинг нафаси танасига урилиб, ундан бир лаҳзага бўлса ҳам воз кечишнинг иложи йўқдек туюларди.

Феруза эса унга тобора яқинлашарди.

— Қани энди сиз ҳам мени ҳис қила олсангиз…

Ёдгор унга тик қаради. Бир зумда ичидаги совуқ деворлар қулаб тушди. Шу пайт у бошини энгаштириб, Ферузанинг лабига яқинлашди.

Аммо… тўсатдан ўзини тўхтатди.

— Йўқ, бу нотўғри… — деди у шивирлаб.

Феруза юрагини эзаётган дардни ҳис қилди.

— Нега? — деди у йиғлаёзиб.

— Чунки мен ҳамон ўтмишда яшаяпман…

У шундай дея, хона ичидан чиқиб кетди. Феруза эса шунчаки кўзларини юмди.
У таслим бўлмоқчи эмасди. Ёдгор барибир унга тегишли бўлади!

*
Ёрдон қишлоғидаги тинч кунлар ортда қолди. Ёдгор ва Феруза яна Фарғонага қайтишди. Феруза бу ерга ўрганган, у ўзини уйида ҳис қиларди. Лекин Ёдгор учун бу шунчаки вақтинчалик бошпана эди.

— Пойтахтга қайтамизми? — секин сўради Феруза, уйга кириб келишлари билан.

Ёдгор жавоб беришга шошилмади. Стол устида турган сигарет қутисини олди ва дераза ёнига бориб, бир дона ёқди.

— Йўқ, ҳозирча эмас.

— Нега?

— Отам тинч қўймайди… — Ёдгор тутунни секин чиқарди. — Унинг гапларидан, талабларидан чарчадим. Мени ўзимга қўйиб берсин…

Феруза бу жавобдан ич-ичидан хурсанд бўлди. Демак, у ҳали кетмайди. Демак, унинг ёнида бўлади. Лекин Ёдгор унга эмас, ўз ўйларига берилганди.

— Яхши, унда шу ерда қоламиз, — деди Феруза мулойимлик билан.

У унга яқинроқ борди, лекин Ёдгор нигоҳини

четга олди.

— Мен дам олмоқчиман, — деди у ва ётоқхонасига кириб кетди.

Феруза бир лаҳза жим турди. У Ёдгорнинг қалбидаги оғриқни ҳис қиларди. Лекин бу оғриқни даволаш учун унга етарлича яқин эмасди. Лекин бир кун келиб… у эрини ўзига буткул қаратарди.

*

Ўша кеча Ёдгор ёлғиз қолди. Тун сукунати ичида у яна ўтмишга шўнғиди. Стол ёнига бориб, илгари умуман қўлига олмаган нарсани олди виски.

У биринчи қадаҳни ичди. Ичида нимадир қарсиллаб синди. Кейин иккинчи қадаҳ… Учинчи…

Асена…

Унинг нигоҳлари, қўллари, лаблари…

Ёдгор ичкилик ичар экан, юрагидаги бўшлиқ тобора кенгайиб борарди. Неча йил ўтди, лекин бу туйғулар ўзгармади. Асена… унинг илк севгиси, энг катта жароҳати… ва энг катта армони эди.

У стаканни столга қўйди ва бошини чангаллади. Ичида нимадир ғазаб билан ёнарди.

— Нега? — шивирлади у. — Нега мен сени унутолмайман, Асена?

У маст ҳолда ўрнидан турди. Хонада мувозанатини йўқотиб, деворга суяниб қолди. Кўз олди ғира-шира эди. Бир нарса аниқ эди: у ёлғиз эмасди.

У йўлакка чиқди. Қаршисида турган эшикни очди…

*

Феруза чироқни ўчириб, ётоқда ётар эди. Одатда ухлагунча узоқ ўй сурарди. Бугун ҳам Ёдгор ҳақида ўйларди.

Лекин эшик очилди.

У ҳайрон бўлиб, аста бошини кўтарди. Қаршисида Ёдгор турарди. Лекин… у жуда ўзгарганди. Кўзлари қизариб кетган, нафаси виски ҳиди билан тўла эди.

— Ёдгор? — ҳайрон оҳангда сўради Феруза.

Ёдгор унга қаради… ва худди туш ичида юргандай олдинга интилди.

Феруза ҳеч нарсани тушунмай қолди. Ёдгор унинг ёнига ўтирди. Унинг қўллари титраётгандек эди.

— Асена… — шивирлади у.

Ферузанинг юраги шув этиб кетди. У маст эди. У Асена деб атади…

Лекин шу пайт Ёдгор унинг юзини кафтлари орасига олди. Унинг кўзлари чуқур ва ғамгин эди.

— Сени қанчалар соғиндим… — шивирлади у.

Феруза юрагининг тубида оғриқ ҳис қилди. Лекин ҳозир бу оғриқ орқага сурилди. Ҳозир унга Ёдгор тегаётган эди… Ёдгор уни истаётган эди…

У энди орқага чекинмайди.

— Мен ҳам сени соғиндим… — деди Феруза, паст овозда.

Ёдгор жавоб бермади. У шунчаки унинг юзига термулиб турарди. Кейин секин-аста яқинлашди… ва лабларини Ферузанинг лабларига босди.

Феруза кўзларини юмди. Бу лаҳза унинг орзуси эди. Бу унинг илк кечаси эди…

У Ёдгорни ўзига яқинроқ тортди. Ёдгор эса уни бутунлай қучоқлади…Ташқарида тун сукунатга чўмилган эди. Ичкарида эса эҳтирос ва ўт билан ёқилган янги тарих ёзиларди…
*
Қуёш нурлари хонани ёритганда, Ёдгор боши оғриб уйғонди. У аста кўзларини очди… ва ёнида ётган Ферузани кўриб, сесканди.

Унинг юраги қаттиқ урди.

Нима бўлди?..

У эслай бошлади. Ичкилик, Асена… ва кейин…

У бошини чангаллади.м

Феруза эса уйғониб, унга майин жилмайди. Унинг юзида бахт акс этиб турарди.

— Яхши тонг, — шивирлади у.

Ёдгор жим қолди. У нима дейишни ҳам билмасди.

Бу кеча фақат хато эдими? Ёки… унда нимадир ўзгардими?

Шаҳар энг ҳашаматли меҳмонхоналаридан бири осмонўпар бинонинг энг баланд қаватида, атрофни ёритиб турган шинам зиёфат залида дабдабали тўй бўлиб ўтди. Тўйга пойтахтнинг энг нуфузли инсонлари, бизнесменлар, давлат арбоблари ва сиёсатчилар ташриф буюришди. Ҳамманинг диққат марказида Ёдгор ва Феруза эди. Уларнинг тўйи шунчаки никоҳ маросими эмас, балки кучли иттифоқ сифатида қаралаётганди.

Феруза оппоқ келинлик либосида гўё шаҳзода қасридан чиққан маликаларга ўхшарди. Унинг юзи очилиб турган гуллардек беғубор эди, кўзлари эса ҳаяжон ва умид билан порлаб турарди. Лекин Ёдгор... у шунчаки тўйни расмиятчилик учун ўтказаётган эди. У шармандали ўтмишини, юрагини кемираётган ўткинчи хотираларни ҳеч ким билишини истамасди.

Зиёфатдан кейин улар шаҳар марказидаги энг машҳур уйларидан бирига, ҳашаматли пентхаусга кўчиб ўтишди. Феруза ҳаммасига ҳайрат ва қувонч билан қарарди, унга янги ҳаёт эшиклари очилгандек эди. У Ёдгор билан бахтли бўлишни чин дилдан истарди.

Лекин тўйни кечаси...

Ёдгор ичкари кириши билан галстукни ечиб, диванга ташлади. Кўзгуга қаради ва чуқур хўрсинди. Феруза эса унинг ёнига келиб, сокин овозда шивирлади:

— Ёдгор… энди биз эр-хотинмиз…

Ёдгор унга жиддий тикилди.

— Йўқ, Феруза, бу фақат сохта никоҳ. Бу ҳақиқий эмас. Мен сенга эри сифатида тегмайман.

Феруза бир зум тилсиз қолди. Ёдгорнинг кўзларидаги совуқлик юрагини музлатди. Аммо у дарҳол ўзини қўлга олди. Севгини мажбуран эмас, фақат юрак билан қозониш мумкинлигини тушунди.

— Хўп, Ёдгор. Фақат шуни билинг… мен сизни чиндан ҳам севаман.

Ёдгор унга жавоб бермади, шунчаки деразадан шаҳарнинг тунги чироқларига қараб турди.
*
Эртаси куни Ёдгорнинг отаси уларни асал ойига жўнатишга қарор қилди. Жой танланган эди: Шоҳмардон яқинидаги Ёрдон қишлоғида, тоғ бағрида жойлашган ҳашаматли дачада.

Феруза бунга чин юракдан қувонди. У тоғ ҳавоси, табиат ва энг муҳими, Ёдгор билан ёлғиз қолиш имкониятидан умидвор эди. Балки у ерда эрининг юрагини эритишга муваффақ бўлар?

Ёдгор эса, аксинча, бу саёҳатдан ҳеч қандай завқ олмасди. Унинг юраги аллақачон музлаб бўлгандек эди. У севги ҳақида ўйлашни хоҳламасди.

Улар қишлоққа этиб келишди. Ёзги дачанинг атрофи ям-яшил дарахтлар, қир-адирлар билан ўралган эди. Ичкари шинам, замонавий, аммо табиий кўринишга эга эди. Тоғ ҳавоси тетиклик бағишларди.

Феруза эгнидаги энгил либосини силкиб, ичкарини айланиб чиқди.

— Ёдгор, бу жой жуда чиройли! Шу ерда узоқроқ қолайлик, хўпми?

Ёдгор унинг сўзларига жавоб бермади. У шунчаки чамадонини очиб, кийимларини тартибга келтирди.

Феруза эса унга яқин келиб, кулимсиради:

— Нега бунчалар совуқ сиз? Мен сизнинг рафиқангизман-ку… Ёдгор, илтимос, менга юрагингизни очинг…

Ёдгор чуқур хўрсинди.

— Феруза, бу мумкин эмас. Мендан севгини кутма.

Феруза оғир хўрсиниб, юзини бошқа томонга бурди. Аммо у ич-ичида таслим бўлиш ниятида эмасди. У нима бўлса ҳам Ёдгорни ўзиники қилишни истарди.

*
Кунлар ўтиб борарди. Феруза ўз севгисини турли йўллар билан ифода этарди. У Ёдгорга нонушта тайёрлаб берар, унга илиқ табассум ҳадя қилар, юрагини очишга ҳаракат қиларди.

Бир куни у Ёдгор билан ўрмон сайрига чиқди. Тоғ этакларида юриб, ундан сўради:

— Ёдгор, сиз илгари кимнидир яхши кўрганмисиз?

Ёдгор бир зум жим қолди. Кейин секин бошини ирғаб, "Ҳа" деди.

Феруза чуқур нафас олди.

— У киши ҳозир қаерда?

— У менинг ўтмишимда қолган.

— Лекин мен сизнинг келажагингиз бўлишни хоҳлайман, Ёдгор… Мен сизни ҳар қандай ҳолатда ҳам севаман. Сизни бахтли қилиш учун ҳамма нарсага тайёрман…

Ёдгор унга қаради. Унинг кўзларида жиддийлик бор эди.

— Феруза, мен сени хафа қилишни истамайман. Лекин мен севги нима эканлигини унутиб бўлдим.

— Унутган бўлсангиз, мен сизга яна севишни ўргатаман…

Шу куни Феруза ўз олдига қатъий мақсад қўйди: у Ёдгорни ўзиники қилади. Қандай йўл билан бўлса ҳам, уни ўз севгиси билан иситади…

*
Феруза таслим бўлишни билмасди. У ҳар куни Ёдгорга меҳри билан ёндашди, унга ғамхўрлик кўрсатди, илиқ муносабат билдирди. Ёдгор эса дастлаб буни сезмасликка ҳаракат қилди, лекин кунлар ўтган сайин ичида қандайдир ўзгариш ҳис қиларди.

Ёрдон қишлоғида кунлар тинч ўтарди. Тоғ ҳавоси, қушларнинг ёқимли чирқиллаши ва дарёнинг шовуллаши атрофга илиқлик бағишларди. Ёдгор ва Феруза кунни бирга ўтказишар, бироқ улар орасидаги масофа ҳамон бор эди.

Бир куни Феруза уни катта арча дарахтининг соясига олиб борди.

— Кўзингизни юминг, — деди у жилмайиб.

— Нега? — Ёдгор шубҳа билан унга қаради.

— Илтимос, юминг. Сизга бир нарса кўрсатмоқчиман.

Ёдгор кўзларини юмди. Шу пайт Феруза аста унинг кафтини тутди. Унинг қўллари майин эди, бармоқлари нозик.

— Энди очинг, — шивирлади у.

Ёдгор кўзларини очди ва... ёнида бир боғ тўлиқ очилиб турган эди! Феруза бутун боғни гуллар билан безаб, марказга кичик чироқлар осиб қўйганди.

— Бу... сен қилдингми? — ҳайрон бўлиб сўради Ёдгор.

— Ҳа, — деди Феруза секин. — Бу сизга ёқишини истадим.

— Нимага бунчалик ҳаракат қиляпсан? — Ёдгор чуқур нафас олди.

Феруза унга анча яқин турарди. У лабларини секин қимирлатиб шивирлади:

— Чунки сизни севаман…

Улар кўзларига термулиб туришди. Бир лаҳза ичида атрофдаги ҳамма нарса йўқ бўлиб кетди. Фақат улар ва ўрталарида титраб турган нозик ҳис-туйғулар қолди.

Ёдгор ундан нигоҳини узолмасди. Ферузанинг нигоҳи унда ниманидир ҳаракатга келтирарди. Юрагида аллақандай илиқлик, эҳтирос пайдо бўлаётганини ҳис қиларди.

*

Шу кундан кейин Ёдгор ўзида қандайдир ўзгариш ҳис қилди. У Ферузага бошқача қарай бошлади. Энди у фақат ёнида эмас, балки ичида ҳам борлигини ҳис қиларди.

Феруза эса бунга эътибор бермас, уни ўз томонига янада тортишга ҳаракат қиларди.

У тонгда Ёдгорга нонушта тайёрлар, кечқурун эса чиройли кўринишга ҳаракат қиларди. Бир куни у тунги кўйлакда Ёдгорнинг олдига келди.

— Сизга чой дамлаб қўйдим, — деди жилмайиб.

Ёдгор бир зум унга қараб қолди. Ферузанинг узун сочлари елкасидан тушиб турарди. Қоронғу хонада унинг кўзлари порларди.

— Раҳмат… — Ёдгор чойни олиб ичди, лекин нигоҳи Ферузадан узилмасди.

Феруза аста унга яқинлашди.

— Сизни менга нисбатан совуқ бўлишга нима мажбур қилаяпти?

Ёдгор ўзини орқага ташлади.

— Бу шунчаки… — У жавоб тополмасди.

Феруза эса жилмайиб, унинг ёнига ўтирди.

— Ёдгор, мен сизга бегона эмасман… — деди у шивирлаб.

Ёдгор унинг кўзларига қаради. У энди ўз ҳисларини яшира олмасди. Ичида эҳтирос аланга олган, Ферузанинг нафаси танасига урилиб, ундан бир лаҳзага бўлса ҳам воз кечишнинг иложи йўқдек туюларди.

Феруза эса унга тобора яқинлашарди.

— Қани энди сиз ҳам мени ҳис қила олсангиз…

Ёдгор унга тик қаради. Бир зумда ичидаги совуқ деворлар қулаб тушди. Шу пайт у бошини энгаштириб, Ферузанинг лабига яқинлашди.

Аммо… тўсатдан ўзини тўхтатди.

— Йўқ, бу нотўғри… — деди у шивирлаб.

Феруза юрагини эзаётган дардни ҳис қилди.

— Нега? — деди у йиғлаёзиб.

— Чунки мен ҳамон ўтмишда яшаяпман…

У шундай дея, хона ичидан чиқиб кетди. Феруза эса шунчаки кўзларини юмди.
У таслим бўлмоқчи эмасди. Ёдгор барибир унга тегишли бўлади!

*
Ёрдон қишлоғидаги тинч кунлар ортда қолди. Ёдгор ва Феруза яна Фарғонага қайтишди. Феруза бу ерга ўрганган, у ўзини уйида ҳис қиларди. Лекин Ёдгор учун бу шунчаки вақтинчалик бошпана эди.

— Пойтахтга қайтамизми? — секин сўради Феруза, уйга кириб келишлари билан.

Ёдгор жавоб беришга шошилмади. Стол устида турган сигарет қутисини олди ва дераза ёнига бориб, бир дона ёқди.

— Йўқ, ҳозирча эмас.

— Нега?

— Отам тинч қўймайди… — Ёдгор тутунни секин чиқарди. — Унинг гапларидан, талабларидан чарчадим. Мени ўзимга қўйиб берсин…

Феруза бу жавобдан ич-ичидан хурсанд бўлди. Демак, у ҳали кетмайди. Демак, унинг ёнида бўлади. Лекин Ёдгор унга эмас, ўз ўйларига берилганди.

— Яхши, унда шу ерда қоламиз, — деди Феруза мулойимлик билан.

У унга яқинроқ борди, лекин Ёдгор нигоҳини

четга олди.

— Мен дам олмоқчиман, — деди у ва ётоқхонасига кириб кетди.

Феруза бир лаҳза жим турди. У Ёдгорнинг қалбидаги оғриқни ҳис қиларди. Лекин бу оғриқни даволаш учун унга етарлича яқин эмасди. Лекин бир кун келиб… у эрини ўзига буткул қаратарди.

*

Ўша кеча Ёдгор ёлғиз қолди. Тун сукунати ичида у яна ўтмишга шўнғиди. Стол ёнига бориб, илгари умуман қўлига олмаган нарсани олди виски.

У биринчи қадаҳни ичди. Ичида нимадир қарсиллаб синди. Кейин иккинчи қадаҳ… Учинчи…

Асена…

Унинг нигоҳлари, қўллари, лаблари…

Ёдгор ичкилик ичар экан, юрагидаги бўшлиқ тобора кенгайиб борарди. Неча йил ўтди, лекин бу туйғулар ўзгармади. Асена… унинг илк севгиси, энг катта жароҳати… ва энг катта армони эди.

У стаканни столга қўйди ва бошини чангаллади. Ичида нимадир ғазаб билан ёнарди.

— Нега? — шивирлади у. — Нега мен сени унутолмайман, Асена?

У маст ҳолда ўрнидан турди. Хонада мувозанатини йўқотиб, деворга суяниб қолди. Кўз олди ғира-шира эди. Бир нарса аниқ эди: у ёлғиз эмасди.

У йўлакка чиқди. Қаршисида турган эшикни очди…

*

Феруза чироқни ўчириб, ётоқда ётар эди. Одатда ухлагунча узоқ ўй сурарди. Бугун ҳам Ёдгор ҳақида ўйларди.

Лекин эшик очилди.

У ҳайрон бўлиб, аста бошини кўтарди. Қаршисида Ёдгор турарди. Лекин… у жуда ўзгарганди. Кўзлари қизариб кетган, нафаси виски ҳиди билан тўла эди.

— Ёдгор? — ҳайрон оҳангда сўради Феруза.

Ёдгор унга қаради… ва худди туш ичида юргандай олдинга интилди.

Феруза ҳеч нарсани тушунмай қолди. Ёдгор унинг ёнига ўтирди. Унинг қўллари титраётгандек эди.

— Асена… — шивирлади у.

Ферузанинг юраги шув этиб кетди. У маст эди. У Асена деб атади…

Лекин шу пайт Ёдгор унинг юзини кафтлари орасига олди. Унинг кўзлари чуқур ва ғамгин эди.

— Сени қанчалар соғиндим… — шивирлади у.

Феруза юрагининг тубида оғриқ ҳис қилди. Лекин ҳозир бу оғриқ орқага сурилди. Ҳозир унга Ёдгор тегаётган эди… Ёдгор уни истаётган эди…

У энди орқага чекинмайди.

— Мен ҳам сени соғиндим… — деди Феруза, паст овозда.

Ёдгор жавоб бермади. У шунчаки унинг юзига термулиб турарди. Кейин секин-аста яқинлашди… ва лабларини Ферузанинг лабларига босди.

Феруза кўзларини юмди. Бу лаҳза унинг орзуси эди. Бу унинг илк кечаси эди…

У Ёдгорни ўзига яқинроқ тортди. Ёдгор эса уни бутунлай қучоқлади…Ташқарида тун сукунатга чўмилган эди. Ичкарида эса эҳтирос ва ўт билан ёқилган янги тарих ёзиларди…
*
Қуёш нурлари хонани ёритганда, Ёдгор боши оғриб уйғонди. У аста кўзларини очди… ва ёнида ётган Ферузани кўриб, сесканди.

Унинг юраги қаттиқ урди.

Нима бўлди?..

У эслай бошлади. Ичкилик, Асена… ва кейин…

У бошини чангаллади.м

Феруза эса уйғониб, унга майин жилмайди. Унинг юзида бахт акс этиб турарди.

— Яхши тонг, — шивирлади у.

Ёдгор жим қолди. У нима дейишни ҳам билмасди.

Бу кеча фақат хато эдими? Ёки… унда нимадир ўзгардими?

Тонг ёришиб, Феруза кўзларини очди. Тана-сини буткул ҳолдан тойган ҳис қилди, лекин юраги қувонч билан тўла эди. Ёнида Ёдгор ётарди. Унинг елкасига юзини босиб, аста жилмайди.

Феруза йиллар давомида орзу қилган нарса ниҳоят рўй берганди. Энди Ёдгор фақат унинг эри эди. Ҳеч қандай сохта никоҳ, ҳеч қандай мажбурлик йўқ. Кеча улар бирга бўлишди. Кеча Ёдгор фақат унга тегишли эди.

У бахтдан кўзларини юмди ва эрини маҳкам қучоқламоқчи бўлди.

Лекин шу онда Ёдгорнинг нафаси тезлашди, кўзлари очилди. У бир зумга ҳеч нарсани тушунмай, атрофга аланглади. Кейин ёнида ётган Ферузани кўриб, бирдан чўчиб кетди.

— Бу нима?! — овози дағал, жаҳлдор эди.

Феруза унга ҳайрат билан қаради.

— Ёдгор…

— Нима қилдинг сен?! — Ёдгор бир сакраб ўрнидан турди.

Феруза қўрқа-писа унга яқинлашди.

— Биз эр-хотиниз... мен сени севаман...

Ёдгорнинг юзи қорайиб кетди. У кўрсаткич бармоғини Феруза томонга бигиз қилиб, тишларини ғижирлатди.

— Йўқ! Сен мендан фойдаландинг!

Феруза бир қадам ортга тисарилди.

— Мен ? Фойдаландим?!

Ёдгорнинг нафаси оғирлашди, томоғидан ғазаб билан бир сўз чиқди:

— Сен пасткашсан! Кеча мени Асена деб ўйлаганимни билардинг! Билардинг-у, барибир ортга қайтмадинг! Мени ўзингники қилиш учун мастлигимдан фойдаландинг!

Ферузанинг юраги эзилиб кетди.

— Бу ёлғон! Ёдгор, мен сизни чин дилдан севдим, сизни ҳеч қачон алдамаганман!

Ёдгор ўзини тиёлмай, бир зарб билан стол устидаги стаканни деворга улоқтирди. Шиша майда бўлакларга бўлиниб кетди.

— Жим бўл! Мен сени севган эмасман! Бир кеча бу севги эмас!

Ферузанинг юзига ёш келди. У олдинга юрди ва Ёдгорнинг қўлларини маҳкам ушлади.

— Сизнинг юрагингиз бунчалар тош, Ёдгор? Кеча мени истаганингиз рост эди! Сизни ҳеч ким мажбурламади!

Ёдгор унинг қўлларини юлқиб ташлади. Кўзларида ғазаб аланга оларди.

— Сен менга бегонасан, мен ҳам сенга! Ҳеч қачон мени ўзингники қила олмайсан!

Феруза титрай бошлади.

— Демак, мен сиз учун ҳеч кимман?!

Ёдгор ўткир нигоҳи билан унга тикилди.

— Сен ҳеч қачон менинг хотиним бўлмайсан!

Феруза юракдан бир оғриқ ҳис қилди.

— Ёдгор… шунчалар ёмон кўрасизми мени?

Ёдгор шунчаки кулди. Аччиқ, масхараомуз кулди.

— Сен мени севасанми?

Феруза бош ирғади.

— Ҳа!

— Унда кет! — Ёдгор уни эшик томонга ишора қилиб ҳайдади.

Феруза бир неча дақиқа жойидан қимирламади. Кейин аста бориб чамадонини олди. Юраги оғриқдан сиқилиб кетаётган эди.

Эшикни очиб, охирги бор Ёдгорга қаради.

— Мен сизни барибир севаман, Ёдгор...

Аммо Ёдгор унга ҳатто бир қарашни ҳам лозим топмади.

Феруза эшикни аста ёпди. Шу онда юрагининг бир қисми у билан бирга кетаётганини ҳис қилди…

Саройнинг гумбазлари остида тун сукунати чўкканда, Шику қалин ипак пардалар орасида ётиб, бўшашиб кетган танасини ҳис қилди. Нафаси нотекис, юраги тез урарди. Ҳали ҳам бўғзида Эраннинг оғир нафаси, қўлларининг совуқ, аммо кучли босимини ҳис қиларди.

Бу кеча ҳам бошқа кечалардан фарқли эмас эди.

Ётоқхонанинг нариги томонида Эран енгил кийинган ҳолда, столга суяниб турарди. Унинг тўқ жигарранг кўзлари Шикунинг тиниқ, қўрқув ва таслимият аралаш кўзларига тикилган эди.

— Ҳали ҳам ўрганмадингми, Шику? — Қирол оҳангида ҳазил бор эди, аммо нигоҳларида шафқациз йиртқичнинг совуқлиги акс этарди.

Шику тилини тишлаб, юзини ёстиққа босди. У ўз овозидан ҳам қўрқарди. Ҳар сафар Эран уни ўзига тортганда, Шику ўзидан нафратланарди. Аммо унинг тегинишлари, юрагини ларзага келтирадиган нигоҳлари ҳеч қандай қаршиликка имкон қолдирмасди.

Эран унинг ёнига яқинлашди. Бармоқлари Шикунинг узун, силлиқ сочларига оҳиста тегди.

— Мендан қочолмайсан, Шику. Сен шунчаки менинг маликамсан.

Шику қалтиради. Бу сўзлар йиллар давомида унга минг марталаб айтилган эди. Аммо бу сафар бошқа нарса бор эди. Эраннинг овозида ғайритабиий юмшоқлик, нозик эҳтирос сезилди.

Эран унинг иягини ушлаб, юзини ўзига қаратди.

— Ўтган сафар сенинг кўзларингда ниманидир кўрдим. Қаршиликми? Ё... таслимият?

Шику тишларини қаттиқ тишлади.

— Мен сизга ҳеч қачон рози бўлмайман.

Эран жилмайди. Бу жилмайишда қувонч ҳам, ҳукм ҳам, шафқацизлик ҳам мужассам эди.

— Кўрамиз.

У Шикунинг лабларини беозор ўпди, сўнг ётоқдан туриб, кийиниб олди.

— Эртага сени сарой ташқарисига олиб чиқаман.

Шику беихтиёр унга тикилди. Бу сўзлар кутилмаган эди. Сарой ташқариси? У ерда озодлик борми?

Эран эса аллақачон унга орқасини ўгирган, ҳуштак чалиб, енгил қадамлар билан эшик томон йўл оларди. У Шикунинг мияси саволларга тўлиб бораётганини сезарди.

— Ўйлама, қочолмайсан. Лекин шаҳарни кўришингга рухсат бераман. Барибир меники экансан, дунёнинг қай бурчагига бормагин.

Эраннинг овозида шунчалар ишонч бор эдики, Шику юрагининг тубида аллақачон таслим бўлганини ҳис қилди.

Лекин бунга рози бўла олармиди?

*
Шику сарой деразаси ёнида ўтириб, ташқаридаги манзарага термилди. Қуёш нурлари атрофни ёритиб, оқ мармар сарой устига олтин суви юргандек кўринарди. Аммо унинг юрагида зулмат ҳукмрон эди.

Эртага... у сарой ташқарисига чиқади.

Бу ҳақиқатни англаш қанчалар ғалати эди. Шу қадар йиллар давомида Эраннинг қаттиқ ҳукмида, олмос панжаралар ортида қолиб кетгандики, ташқарига чиқиш эҳтимоли унга тушдек туюларди.

Аммо қочиш мумкин эмас.

Шику қўрқув ва ҳаяжон ичида кун ботишини томоша қилди.

Лекин юрагининг туб-тубида... бир илинж бор эди.
*

Шаҳар ҳавоси ва озодлик сояси

Эртаси куни эрталаб қуёш энди кўтарилаётган пайтда, саройнинг энг чиройли от араваси эшик олдига келиб тўхтади. Арава ичида ипак ёстиқлар, атрофида эса посбонлар саф тортган эди.

Шику сарой айвонидан аста пастга тушди. Унинг юраги тез урар, ҳар бир қадамида ичидан шубҳа ва умид уйғонарди.

Аммо дарвоза ёнида кутиб турган Қирол Эран унга совуқ қараш билан тикилиб турарди. Бугун у одатдагидан ҳам дабдабали кийинган қора ранги билан олтин нақшлар уйғунлашган қимматбаҳо либосда эди.

— Орқамга чиқ.

Шику унга ҳайрат билан қаради.

— Менга алоҳида арава тайёрлашмади?

Эран унинг сўзларига жилмайди, аммо бу табассум ичида қандайдир йиртқичлик бор эди.

— Сен мени маликаимсан, лекин мендан узоқда бўлолмайсан.

Шику ноилож арава ичига чиқди. Эран унга жуда яқин ўтирарди. Нафаси Шикунинг елкасига урилар, ҳароратидан танаси ғалати титрарди.

Отлар шиддат билан ҳаракатга келиб, сарой дарвозалари очилди.

Ва ниҳоят, озодлик нафаси юзини силади.

Шику ҳаяжон билан атрофга боқди.

Кўчаларда одамлар шошилиб юрарди. Дўконлар, бозорларда савдогарлар товуш чиқарар, болалар йўлакларда югурар, хушбўй зираворларнинг ифори ҳавони тўлдириб юборганди.

Бу ер тириклик билан тўла эди.

Шику худди йиллар давомида муз ичида қолиб, бирдан ёруғликка чиққан одамдек ҳис қилди.

Эран унинг қизиқиш билан атрофга термилаётганини кузатди. Кўзларидаги умид учқунларини кўриб, юрагига қандайдир ғалати ҳис ўрнашди.

У бирдан Шикунинг билагидан ушлаб, арава деразасидан кўчага ишора қилди.

— Буларнинг ҳеч бири сени қутқара олмайди.

Шику унга ҳайрат билан қаради.

Эран оҳиста жилмайди.

— Сен ҳар қанча орзу қилсанг ҳам, мен барибир сеники эмасман. Аксинча, сен меники.

Шику лабларини қаттиқ тишлади.

— Қачондир бу қамоқдан қочаман.

Эран шунчаки кулди.

— Шуни аниқ билки, қачон қочсанг ҳам, мен сени топаман.

Шику юрагида қандайдир муздек шарпани ҳис қилди.

Аммо шу онда бир нарса ўзгарганди.

Эраннинг нигоҳларида нимадир пайдо бўлаётганди.

Қизиқиш. Шафқацизлик. Ва... эҳтирос.

У шунчаки ўлжа эмас эди. У шоҳнинг энг қимматбаҳо маликаси эди.

Бу ҳақиқатдан қутулиш эса имконсиз эди.
*
Сарой яна одатдагидек жонланди. Катта зиёфатлар, ҳашаматли маросимлар, қимматбаҳо шароблар ва гўзал жориялар билан тўлди. Аммо бу сафар Шику ҳамма нарсани яқинроқ ҳис қиларди.

Қирол Эран ўзининг одатдаги шафқациз ҳаётига қайтганди. Энди ҳар тун бошқа бир жорияни ёнига чақирар, тунлари эҳтирос билан уларни эгарлаб, тонгда эса шунчаки ташлаб юборарди.

Шику учун бу шунчалар оғир эдики, у юрагини бўғаётган аламни ҳис қиларди.

Ҳар куни тун ярим бўлганда, сарой ётоқхонасидан баланд овозлар эшитилар, жорияларнинг ёқимли, аммо беҳаё кулгилари коридорларда акс-садо берарди.

Эрталаб эса Эран худди ҳеч нима бўлмагандек, совуққонлик билан тахт ёнида ўтирарди.

Шику эса бу манзарани юраги эзилган ҳолда кузатарди.

— Демак, мен унга фақат ўйинчоқ эдим...

Аммо бу унга қанчалар оғир ботаётганини ҳеч ким билмасди.

Лекин унинг юрагида ўсиб бораётган туйғу бор эди рашк.
*
Шику ҳар сафар кечаси бу жирканч жараённи эшитмаслик учун, ётоқхонасининг деразаларини ёпиб, қалин ипак пардаларни туширар, қулоқларини қоплаб ётарди.

Аммо бу ҳали ҳам ёрдам бермасди.

Бир кеча у чидолмади.

Сарой хизматкорларидан бирини чақириб, ундан Қирол ҳозир қаерда эканини сўради.

Хизматкор уялиб пастга қаради.

— Қирол... ҳар доимгидек... жориялар хонасида...

Шику ичида бир олов ёнаётганини ҳис қилди.

У сирғалиб, яширинча сарой коридорларидан ўтди. Ҳар бир қадамида юраги тез уриб борарди. Ўзи ҳам бу қадамни нега ташлаётганини тушунмасди.

У хонага яқинлашганда, эшик бироз очиқ эди.

Ичкарида...

Қирол Эран ётоғида, устида яланғоч жориялар билан ўтирган эди. Унинг юзи енгил табассум билан ялтираб турарди. Жорияларнинг қўллари унга тегинар, бири унинг бўйнидан ўпарди.

Шику нафасини ичига ютди.

Бу манзарани кўришни истамаган эди. Аммо барибир кўзларини узолмади.

Ўзидан нафратланди.

Аммо айни дамда Эрандан ҳам нафратланди.

У беихтиёр эшикни очиб юборди.

Хонадаги ҳамма жим бўлиб қолди.

Жориялар Эранни маҳкам қучоқлаганча, унга ҳайрат билан қараб қолишди. Аммо энг совуққон нигоҳ Қиролнинг нигоҳи эди.

У секин бошини кўтарди, Шикунинг беқарор ва оғриқли кўзларига тикилди.

Ва жилмайди.

— Ғалати, сен кечалар мен томон яқинлашмасдинг...

Шику лабларини тишлади.

Эран оҳиста бошини елкасига эгди, шундай қилиб жорияларнинг бири унинг бўйнидан ўпишда давом этди.

— Сени бу ерга нима етаклади, маликажоним?

Бу сўзлардаги масхара ва совуқлик Шикунинг юрагига ханжар каби санчилди. Аммо у кўзларидаги аламни кўрсатишни истамади.

— Сиз қиролсиз. Лекин бунча пасткашлик қилишга эҳтиёжингиз борми?

Эран жиддийлашди. Жорияларнинг қўллари бирин-кетин унинг танасидан тушиб кетди. У аста ўрнидан турди. Узоқ сукунат чўкди. Шику юрак уришини босолмай, унинг яқинлашишини кутарди. Ва ниҳоят, Эран унинг қаршисида тўхтади.

— Сен ким эдинг... менга қоидалар ўрнатадиган даражада?

Шику гапиришни истади. Аммо Эран уни бир зумда бўғзидан маҳкам ушлаб олди.

Шику қичқирмоқчи бўлди, лекин овози чиқмасди.

Эран уни деворга қисиб қўйди. Кўзларида қандайдир жазава чақнади.

— Сен меники эдинг. Эсингдан чиқдими?

Шику кўзларини юмди.

— Мен... сизники эмасман...

Эран уни янада қаттиқроқ сиқди.

— Шуни эслаб қол, Шику. Мен ўйнашлар билан кечани ўтказишим мумкин. Аммо... сен барибир меники бўлиб қолаверасан.

У аста Шикунинг бўйнидан қўлини олди. Аммо кетаётиб сўнгги зарбани берди.

— Ва мен сени хоҳлаган вақтимда оламан.

Шику юрагининг туб-тубидан титраб кетди.

У қочмоқчи эди. Аммо аллақачон, қочишнинг ҳам имкони йўқ эди.

Қирол уни эгаллаб олганди.

Аммо энди Шику ҳам таслим бўлишни хоҳламасди.

Энди... ўйин янги бошланаётганди.

*
Сарой яна одатдагидек абгор эди. Ҳар бир коридор, ҳар бир хонада ҳашамат ва эҳтирос қоришиб кетганди. Аммо Шику учун ҳаммаси зулмат ичида эди.

Ўша кечадан кейин, у Эраннинг олдига бормасликка ҳаракат қилди. Лекин бу деярли имконсиз эди. Қирол уни ҳар кеча чақиртирар, аммо Шику қандайдир баҳоналар билан ундан узоқлашишга уринар эди.

Бу эса Эраннинг ғазабини кучайтирди.

Бир куни кечқурун, Шику ётоқхонасида ўтирганда, тўсатдан эшик очилди. Ҳеч қандай эълон қилинмасдан, ҳеч қандай рухсат сўралмасдан.

У ҳайрат билан бошини кўтарди.

Эшик олдида Эран турарди.

Юзида ўша машъум жилмайиш йўқ эди. Унинг ўрнига – қаҳр ва эгалик ифодаланган қотил нигоҳлар бор эди.

— Сен мендан қочишга қарор қилдингми? — унинг овози совуқ ва кескин янгради.

Шику юрагини ҳовучлаб, ўрнидан турди.

— Мен фақат… дам олмоқчи эдим, ҳазратим.

— Ёлғон! — Эран бир қадам ташлаб, уни деворга қамаб қўйди. Шику ортга тисарилар, лекин энди орқада ҳеч қандай йўл йўқ эди.

— Мендан қочиб бўлмайди, Шику.

Унинг қўллари Шикунинг иягидан маҳкам тутди, нигоҳлари эса чуқур кириб борди. Шику нафас олишга қийналди, аммо қўрқувини ютиб, Эранга қаради.

— Сиз… мени фақат азоблаш учун сақлаяпсиз… — овози паст, аммо титроқ билан чиқди.

Эран жилмаймади. Бу сафар у ўзгача эди. Қаҳри қайнаб турарди.

— Азоблаш? Йўқ, мен сени ўргатмоқчиман, Шику.

У секин эгилиб, Шикунинг бўйнига яқинлашди. Нафаси иссиқ, аммо ўткир эди. Шику кўзларини юмди, юраги шиддат билан урарди.

Аммо кутилмаганда, Эран уни итариб юборди.

Шику ҳушидан кетаёзди, аммо ўзини ушлаб қолди.

Эран унга совуқ қараш билан тикилди.

— Мен фақат битта аёлни кечирим сўрашга мажбур қилмаганман.

У ортига бурилиб, эшик томон юрди.

Шику ҳайратда эди.

— Демак, мени ўз ҳолимга қўясиз?

Эран тўхтади.

Орқасига қарамасдан, хотиржам овозда жавоб берди:

— Йўқ, шунчаки… сени жазолашнинг қизиқарли йўлини ўйлаяпман.

Ва у кетди.

Шику эса тушуниб етди – бу ҳали ҳаммаси эмасди.
*

Орадан кунлар ўтди.

Эран ҳар кеча жориялар билан ўтказарди. Аммо бу сафар, Шику буларни ўз қулоқлари билан эшитадиган даражада яқин жойда жойлаштирилди.

У ҳар кеча эшитарди… ҳар кеча юраги тилка-тилка бўларди.

Эран эса гўё уни шундай қийнашни мақсад қилганди.

Аммо бир кун…

Бир кун Шику бундай яшай олмаслигини тушунди.

Энди таслим бўлиш йўқ эди.

Энди у ҳам ўйин бошлаши керак эди.

*

Эртаси куни Шику одатдагидан бошқача кийиниб олди. Унинг кийими янада нозик, янада очиқ эди. Бу одатда қирол учун тайёрланадиган либосларга ўхшарди.

У саройда худди малика каби юрди. Энди ожиза эмас, балки… Қиролнинг истагини ўзи томон тортадиган аёл эди.

Эран узоқдан кузатди. У буни сезди.

Аммо бирор нарса демади.

Фақат бир кеча…

Шику кечки зиёфатда бошқа эркаклар билан мулойим суҳбатлашаётганида, Эран бу манзарани узоқ кузатиб турди. Унинг қошларига соялар тушди, лаблари сиқилди.

Кейин бирдан ўрнидан турди.

Ҳамма унга қаради.

Аммо у ҳеч кимга эътибор бермасдан, секин юриб келиб, Шикунинг қўлидан маҳкам ушлади.

— Етар.

Шику ҳайрат билан унга қаради.

— Нима?

Эран уни ҳеч кимга ҳеч нима демасдан тортиб кетди.

Шику саройнинг қоронғу коридорларидан юриб бораркан, юраги шиддат билан урарди.

Ниҳоят, улар қиролнинг ётоқхонасига етиб келишди.

Эран эшикни қарсиллатиб ёпди.

Шику олдинга қадам ташлади, аммо Эран унинг йўлини тўсди.

Кўзлари ўткир, хавфли ва эҳтиросга тўла эди.

— Сен… энди ўйин ўйнашни бошладингми?

Шику лабларини тишлаб, ундан қочмоқчи бўлди.

Аммо Эран уни деворга қисиб қўйди.

— Мендан қочиб бўлмайди, Шику. Сен мени қийнашга қарор қилдингми? Хўп, энди навбат менга.

У оҳиста Шикунинг бўйнидан силади. Нафаси унинг қулоғига урилди.

— Сени йўқ қиламан, малика. Сени ўзимникига айлантираман.

Шику юрагини босолмасди. Унинг вужуди титрарди.

Аммо бу қўрқув эмасди.

Бу – эҳтирос эди.

Давоми бор......

Менинг Асенам 2 фасл
Умар шафқациз қотилга айланиб улгурганди. У энди на муҳаббат, на раҳм-шафқатни танирди. Асенанинг ўлими уни тубсиз зулматга тортиб кетганди. Энди унинг ягона мақсади қасос олиш эди.

Асена ва туғилмаган фарзандининг ўлими билан боғлиқ изларни қидириб, у мафия оламининг энг ёвуз қатлами билан ҳамкорлик қила бошлади. Ниҳоят, узоқ йиллик изланишлар уни ҳақиқатга олиб келди Асенанинг ўлими тасодиф эмас, бу қасд эди. Ва қотил – Зуля исмли ёш аёл эди.

*
Умарнинг одамларидан бири Бек, унга янги маълумот билан келди.

— Зуля Кореянинг Сеул шаҳрида яшириниб юрибди. У сенинг ўлдирган одамингнинг қизи, Умар. У Асена орқали сенга қасд олган!

Бу сўзлар Умарнинг ичидаги ёввойи ғазабни уйғотди. Йиллар давомида у ўз севгисини йўқотганига, фарзандидан айрилганига кўниколмаган эди. Аммо энди, олдида ҳақиқий қотил бор эди.

— Менга у қизни олиб келинглар! — Умарнинг овози чақмоқдек совуқ жаранглади.

*

Зуля кўп йиллардан бери қочиб юрарди. У Умарнинг қандай йиртқичга айланганини биларди, аммо қўрқув унинг қасос истагини сўндира олмасди.

Лекин бир кун келиб, у Умар олдида тиз чўкди. Елкалари боғланган, юзлари кўкариб кетган эди. Унинг қўрқинчли кўзлари қаттиқ, аммо сўниб борарди.

— Бу ҳаммаси сен учун эди! Сен отамни, оиламни ўлдирдинг! Мен эса энг азиз инсонингни тортиб олдим!

Умар унга совуқ нигоҳ ташлади.

— Сен Асена эмас эдинг. Сен менинг севгилим эмас эдинг, Зуля. Сени ўлдириш бу адолат.

У Зулияни ўлдиришни қониқарли туюлиши учун узоқ қийноққа солди. Йиллар давомида тўпланган ғазаб ва нафрат унинг қўлларида кучга айланди. Қиз эса тинмай қичқирарди, аммо бу қичқириқлар Умарнинг вужудига татимади. Унинг кўнглида аллақачон ҳеч қандай туйғу қолмаганди.
*
Зуля энди йўқ эди. Аммо Умар учун бу етарли эмасди. У йиллар давомида ёмонлик ва қасос ичида яшади. У ортга қайтолмасди. Асена йўқ. Унинг фарзанди йўқ. Ўша ғам-андуҳнинг боши йўқ ва охири йўқ.

Энди Умар учун ҳаётда биргина мақсад бор эди энг қудратли ва шафқациз мафия бошлиғига айланиш. У энди на одам, на йиртқич эди. У энди қотил эди ва дунё унга қарши бўлишини билар эди.

*
Умар энди бутунлай зулматни танлаганди. У Асенани ва туғилмаган фарзандини йўқотиб, яна севиш ёки орзу қилиш қобилиятидан маҳрум бўлганди. Йиллар давомида тўпланган дард ва ғазаб унга янги йўл кўрсатди – бу дунёда севги йўқ, фақат куч бор! Энди у энг шафқациз, энг ёвуз мафия бошлиғига айланиш йўлида эди.

Унинг атрофига жамланган одамлар ҳам буни яхши билишарди. Умарнинг буйруқлари энди шафқацизликдан иборат эди. Ким унга қарши чиқса, йўқ қилинарди. Зуля унга қасд олишни хоҳлаган бўлса-да, бу фақат Умарнинг юрагини янада совуқлаштирди, ичидаги ёвузликни кучайтирди.

Энди у ҳар қандай душманни йўқ қилишга, ҳатто ўз йўлида турган одамларни ҳам аямай, ваҳшийлик билан йўқ қилишга тайёр эди.

*

Умарнинг қудрати ортиб борар, аммо ички изтироби тинмас эди. Ҳар кеча бир хил тушни кўрарди Асена унга қараб турарди, кўзларида нафрат, вужуди эса қон ичида эди.

— Сен мени йўқ қилдинг, Умар… Сен мени ўлдирдинг!

У бақириб уйғонарди, аммо ҳеч кимга ҳеч нарса демасди. Гарчи дунё уни қўрқинчли шахс сифатида билса-да, юрагининг тубида Асена бор эди. Аммо бу юрак энди тошга айланганди.

Бир куни кечаси, Умар балконда турганида Бек унга янги маълумот олиб келди.

— Умар ака, яна бир нарса бор… Асенанинг жасади топилмаган. Самолёт қулаган, лекин унинг ўлиги йўқ.

Умар бир зум қотиб қолди. Йиллар давомида кўнглига сиғдирган ғам, қасос ва нафрат бир лаҳзада сўниб кетгандай бўлди. У хотиралар ичига тушиб кетди. Асенанинг овози, унинг қўрқинчдан титраётган қўллари, йиғлаган кўзлари – буларнинг бари қайта жонланди.

— Демак… у тирик?

Бек елка қисди.

— Аниқ билмаймиз. Аммо бир нарса бор… Агар у тирик бўлса, уни топиш мумкин.

Умарнинг юраги қаттиқ ура бошлади. У йиллар давомида фақат қасос ҳақида ўйлаган эди. Лекин Асена ҳақиқатан ҳам тирик бўлса-чи?

Янги сафар бошланаётган эди…

*

#Asena
Ўлишим керак бўлган вақт мен бир бор адашиб кареяга учган самалётга улгимадим. Самалёт етиб боргунимга қадар учиб кетганди бунга илк бор аерапортга борганим сабаб бўлган бўлса керак. Мен қочиб кетолмадим аммо уйга ҳам кетолмасдим аерапортга қайтиб кирганимда форма куйган бир эркак мени қўлимдан судраб кети. ..

— Жим мен бувингиз одамиман!

Шунда тушундимки Ўзбекистонда яширингани бувам менга ёрдам беролишини муҳими Умар мени кареядан қидирарди Ўзбекистондан эмас.

*

Ҳозирги вақт
Асена қўрқув ичида аеропорт ичида югурарди. Юраги гупилларди, оёқлари титрарди, аммо у ортига қарамасди. Ортидан қувиб келаётган одамлардан қочиб, иложи борича тез ҳаракат қилишга интилди.

"Фақат кетишим керак… У мени яна топишидан олдин!"

У қайси самолёт эканига эътибор ҳам бермай, бирига шошилиб чиқди. Хавфсизлик текширувчилари бир неча сония унга қараб туришди, лекин самолёт шахсий бўлгани учун ортиқча сўроқ қилишмади. Асена ичкарига кириб, нафасини ростлашга ҳаракат қилди.

— Бу ер хавфсиз бўлиши керак…

У энди тинчланаман деб ўйлади. Лекин… бу самолёт қаерга кетаётганини ҳам билмасди.

Самолётнинг ички қисми дабдабали эди. Бу оддий рейс эмаслиги аниқ эди. Асена бир зум атрофга қаради. Кўркам кийинган эркаклар, ҳимоячилар ва сирли одамлар… Ким экан булар?

— Ким бу? — кутилмаганда орқадан қўпол овоз эшитилди.

Асена юраги орқага тортилгандай бўлди. Секин орқасига ўгирилди. Унинг олдида қора костюмда, совуқ нигоҳ билан тикилиб турган баланд бўйли эркак турарди.

— Сиз кимсиз? — деди эркак яна, шубҳа билан.

Асена бир неча сония ичида нималар бўлаётганини англашга ҳаракат қилди. Бу оддий бизнес самолёти эмас эди. Бу… мафия самолёти эди.

"Мен қаерга тушиб қолдим?!"
*

Орадан бир неча соат ўтгач, самолёт қўнди. Асенани зўрлик билан олиб тушишди. У энди қочиб қутула олмаслигини тушунди.

— Қани, юринг!

Асенани кимдир олдига олиб боришди. Ичкарида стулда ўтирган, қора кўзойнак таққан эркак унга эътибор бермай, тамаки тутатиб ўтирарди.

Лекин у бошини кўтарганида… Асена музлаб қолди.

Бу… Умар эди.

Икки йил ўтиб, у энди ундан ҳам қўрқинчли, ундан ҳам совуқ кўринарди. Кўзлари ғазаб билан ёнарди, аммо ички бир шубҳа ҳам сезиларди.

— Демак, сен тирик экансан, — унинг овози қуюқ ғазаб билан чиқди. — Мени алдадинг, Асена. Мени йиллар давомида алдаган экансан!

Асена юраги ёрилиб кетгандай титради. Унинг олдида энди шунчаки ёвуз Умар эмас эди. Энди у бутунлай зулматга ботган шайтон эди…

*
Хонага сукунат чўкди. Асена титраб, кўзларини Умардан олиб қочди. Унинг қаршисида турган бу шахс ўша Умар эмас эди. Бу одамнинг юраги тошга айланган, ҳис-туйғулари йўқолган эди.

Умар унга совуқ нигоҳ ташлаб, секин ўрнидан турди.

— Икки йил… — у шивирлади, лекин бу шивир ички ғазабни яшира олмасди. — Икки йил давомида мен сени ўлик деб ўйладим. Сени деб қон тўкдим, Асена. Сени деб дунё менга душман бўлди.

Асена қўлларини қалтираб олдинга узатди.

— Умар, мен… мен бундай бўлишини истамаган эдим…

Умар кулиб юборди. Совуқ, нафрат билан тўла кулги.

— Сен хиёнат қилдинг, Асена. Мендан қочдинг. Менинг энг заиф жойимни нишонга олдинг…

У бирдан қўлини кўтарди ва эшик томонга ишора қилди.

— Киритинг!

Асена хонага иккита одам кирганини кўриб, юраги тўхтаб қолай деди. Улар орасида кичкина бола бор эди бир ярим ёшлардаги, жингалак сочли, қўрқинчдан қалтираётган болакай.

Асена ҳайқириб юборди.

— Юнус!

У болага қараб югурмоқчи бўлди, лекин Умар унинг олдига тўғаноқ бўлиб туриб олди. Унинг нигоҳи совуқ эди.

— Шу болани танийсанми?

Асена нафас ололмай қолди. Кўзларидан ёш оқиб кетди.

— У… у менинг ўғлим…

Умар унга қизиқиб қаради.

— Ҳа, сенинг ўғлинг. Лекин биласанми, у менинг ҳам фарзандим. Сен қочганингда, сен ўзингни ўлик қилганингда, сен мени қасос йўлига ташлаб кетганингда, мен буни билмаган эдим.

Асена зўрға оёқда турарди.

— Умар… илтимос, унга тегма…

Умар секин олдинга бир қадам ташлади.

— Нега? Сен мендан қочганингда уни ўйлаганмидинг? Сен ўзингни йўқ қилганингда уни

ким ҳимоя қилади деб ўйлаганмидинг?

У шунчалик совуқ гапирардики, Асена юраги эзилиб бораётганини ҳис қилди.

— Мен ҳеч қачон кечирмайман, Асена.

У шундай деб эшикка ишора қилди. Юнусни олиб чиқишди. Бола кетаётганида ортига қаради.

Асена додлаб, унинг ортидан чопмоқчи бўлди.

— Юнус! Йўқ!

Лекин Умар унинг йўлини тўсди. Унинг кўзлари аллақачон бошқача эди.

— Энди сен мендан ҳеч қаерга қочмайсан, Асена. Энди сен мен билан қоласан.

Асена ич-ичидан сезди – бу Умар аввалгидек эмас. У фақат ғазаб билан яшаётган йиртқичга айланганди.

*
Кунлар ўтарди. Асена қамоқдагидай яшарди. Хона ҳашаматли эди, лекин деразалар қалин панжаралар билан ўралган, эшиклар қулфланган эди.

Ҳар куни Юнусни кўришига рухсат беришарди, лекин фақат қисқа вақтга. Ҳар сафар бола кетаётганда, Асена йиғлаб қоларди.

Умар эса доимо кузатарди. Ҳар доим совуқ, ҳиссиз қарашлари билан. Унинг сўзлари кескин, юраги эса муздай эди.

— Сенга яшаш учун ҳамма нарсани бердим, Асена. Лекин сен мени йўқ қилдинг.

— Мен сени севардим, Умар…

— Йўқ, сен мендан нафратланардинг, — деди у қўлларини ёнига ташлаб. — Энди эса мен сенга худди сен менга қилганингдек муносабатда бўламан.

Асена юраги увушиб, унга тикилди.

— Сен мени ёмон кўряпсанми?

Умар бир лаҳзага жим қолди. Кейин эса юзига совуқ табассум югурди.

— Йўқ, Асена. Мен сени ҳозир ҳам севаман. Лекин бу муҳаббат сени йўқ қиладиган муҳаббат.

Асена титраб кетди. Унинг олдида аввалгидек эҳтиросли ва қаттиққўл Умар эмас эди. Бу ёвуз, севгисиз ва ҳатто умидсиз инсон эди.

Энди у шундай яшайди. Умар севади… лекин бу муҳаббат ўтмишда ёнган олов эмасди. Бу шафқациз эҳтирос эди.

*
Умар кечаси Асенанинг хонасига кирди. Жим эди, бироқ унинг нигоҳи нимадир истаётган йиртқичнинг қарашларидан фарқ қилмасди.

Асена уни сезди. Юраги тез ура бошлади. Бу икки йил ичида Умарнинг севгисидан шубҳаланган эди, лекин бугун… унинг кўзларида яна ўша оловни кўрди.

Умар унинг ёнига келди. Бир зум сукут сақлади. Кейин, қўлини унинг юзига оҳиста тегизди.

— Мен сени унутолмадим, Асена…

Асена кўзларини юмди. Бу сўзларни эшитиш унинг учун йиллар давомида орзу бўлиб қолган эди. У энди ҳеч нарса ўйламасди.

Умар унга яқинлашди. Нафаси иссиқ, овози паст эди.

— Энди қочмайсанми?

Асена нигоҳини унга қадади. Унинг юраги бошқа нарса истарди. Унинг қалби аллақачон таслим бўлганди.

— Сизни севаман, Умар…

Бу сўзлар Умарни тўхтатди. У Асенага тикилди. Юраги яна ўша эски оғриқ билан урарди.

— Яна айт…

Асена унинг елкасига қўл қўйди ва оҳиста шивирлади.

— Сизни севаман…

Умарнинг кўзларида ғазаб йўқ эди. Энди бу фақат муҳаббат эди. Севгисиз ўтган йиллар, изтироб ва қайғу… энди бу тунда уларнинг ҳеч бирига жой қолмади.

*
Умар биринчи бор ўзини бутунлай бахтли ҳис қилаётганди. Унинг бағрида Асена ётарди, кўзлари юмилган, лабларида енгил табассум бор эди. Йиллар давомида азоб билан ўтган тунларнинг ўрнига бу тун… сокинлик олиб келганди.

Умар Асенанинг юзига қаради. Унинг ҳар бир нафас олиши юрагини тинчлантирарди. Қўлларини сочлари орасига юбориб, уни меҳр билан силади.

— Асена… — у шивирлади.

Асена секин кўзларини очди. Нигоҳи юмшоқ ва илиқ эди.

— Ҳм?

Умар ҳеч нарса демади, шунчаки уни қучоқлади. Унинг юраги шундай сокин ураётганидан ҳайрон эди. Йиллар давомида қўрқув, ғазаб ва изтироб ичида яшади. Ҳар тун нотинч тушлар кўриб, уйқусиз тунларни кечирди. Лекин бугун… бугун ҳаммаси бошқача эди.

— Мен сени асрайман, Асена, — Умар пичирлади.

Асена унинг қўлларини ушлаб, оҳиста жилмайди.

— Биламан…

Умар ўша заҳоти тушунмади. Асена нега бу қадар осуда эди? Нега бугун унга таслим бўлди?

Лекин бу саволлар уни қийнамади. Бугун ўтмиш ҳақида эмас, ҳозирги дам ҳақида ўйлашни истарди.

У Асенани бағрига тортди ва биринчи бор юраги бутунлай ҳотиржам тортди.

Эртанги кун қандай бўлишини билмасди. Лекин бугун… бугун у яхши тушлар кўрарди.

Менинг Асенам
Умар ўша кеча Асенанинг ёнидан узоқлаша олмади. У бир умр севган, унга дунёни бўйсундирган қизиқ тусдаги қиз ҳозир унинг бағрида ётар, юраги эса тинч. Асена унинг елкасига юзини қўйган, нафас олиши секин, лекин нотекис. У ухламаётганини Умар сезди.

— Сен ҳали ухламадингми? — паст овозда сўради у.

Асена киприкларини қоқмай жим ётди. Кейин унинг лаблари бироз қимирлади.

— Раҳмат.

Умарнинг юраги гўё бўғзига келиб тиқилгандек бўлди. Бу сўз шунчаки айтилмаганини билар эди. У Асенанинг белидан қаттиқроқ қучоқлади.

— Нимага?

— Билмайман... — Асенанинг овози шивирлашга яқин чиқди. — Балки менга доим суянишим мумкин бўлган одам борлигини ҳис қилганим учундир.

Умар кулимсиради, лекин кулгиси оғриқли эди. Асена яна гапирди.

— Мен сизни севаман...

Унинг овозида ҳеч қандай тортиниш йўқ эди. Йиллар давомида тўпланган, туғилган, лекин айтилмаган сўзлар энди тилга кўчаётганди. Умар бу сўзларни эшитишни орзу қилган, аммо шубҳалар уни доим ич-этини ер эди.

— Такрорла, — деди Умар унинг сочлари орасига юзини яшириб.

— Севаман, — яна шивирлади Асена.

Бу сафар Умар жавоб қайтармади. Унинг юраги тинчланган, бу сўз унга етарли эди. У Асенани ҳеч қачон қўйиб юбормаслигини яна бир бор тушунди.

Орадан кунлар ўтиб борарди...

Умар учун энди ҳаётнинг ягона маркази бор эди: Асена. У аёлига нисбатан шафқацизлигини тўхтатган эди. Энди Асена юриш-туришида ҳам аввалгидек титраб турмас, гўё кўнглидаги қоронғулик тарқаётгандек эди.

Бироқ ҳаммаси ҳам осонгина кетмади. Бир куни тонг саҳарда Асена ўзини ёмон ҳис қилиб уйғонди.

— Нима бўлди? — Умар дарров сезди ва унинг қўлларини ушлади.

Асена лабларини тишлади. Кейин аста-секин юрагини эзган саволни сўради.

— Мен ҳақиқатдан ҳам бахтлиманми?..

Умарнинг юраги бирдан сиқилди.

— Нега шундай дейсан?

Асена унга қаради. Кўзларида шубҳа бор эди.

— Чунки мен ҳаётимда жуда кўп азоб чекканман. Бахтли бўлишимга ишониш қийин.

Умар чуқур нафас олди. Асенанинг юзидан ушлади ва секин оҳангда деди:

— Сен бахтлисан. Ва мен сени ҳар доим шундай севаман.

Асена узоқ унга термулди. Сўнгра секин табассум қилди. У ҳаётида илк марта ич-ичидан ишонч ҳис қилаётганди...

Орадан вақт ўтди. Асена 2 фарзандга ҳомиладор бўлди бу эса Умар ва Асена орасини янада яхшилади. Асена ҳомиладорликни тинч ўтказаётган бўлса-да, баъзида юрагини ғалати ҳислар қамраб олар эди. Бу гал ҳаммаси бошқача эди. Умар аввалгидек зўравон эмас, у Асенани эҳтиёт қиларди. Бироқ, юрагининг бир четида қаттиқ оғриқ бор эди.

Умар эса унинг қўрқувларини сезарди. Тунлари Асенанинг ёнида ётаркан, унга узоқ термуларди. У аёлини шунчалар яхши кўриб қолган эдики, бу севги ўзининг олдинги ваҳший табиатини ҳам пасайтириб юборганди.

Бир куни кечаси Асена орқасига ўгирилди ва шивирлади:

— Мени ташлаб кетмайсизми?

Умар кўзларини қисди.

— Қандай аҳмоқона савол бу?

— Чунки мен ҳамма нарсани йўқотишдан қўрқаман...

Умар жаҳл билан Асенани бағрига тортди. Унинг юраги тез ураётганини ҳис қилди.

— Бу гал ҳеч ким сендан ҳеч нарсани тортиб ололмайди, Асена.
*

Орада вақт ўтиб, Юнус уч ёшга тўлай деди. У улғайиб, янада шўх ва тадбиркор бола бўлиб бораётганди. Ҳамманинг гапига жавоб қайтарадиган, отасининг қаҳрли нигоҳларидан ҳам қўрқмайдиган ягона одам эди у.

— Дада! — деб бақирди у бир куни кечқурун. Умар креслода ўтирган эди. Ўғли югуриб келиб, унинг тиззасига сакради. — Мен энди акаман!

Умар кулимсиради.

— Ҳа, акасан. Лекин сенинг сингилинг ёки уканг ҳали туғилмади.

— Мен уни кутолмайман! — деди Юнус жаҳлдор оҳангда.

Умар унинг бошини силади.

— Қачон дунёга келса, сен уни биринчи бўлиб кўрасан, хўпми?

— Онамга ҳам айтинг, у тезроқ чақалоғини берсин!

Асена ошхонадан чиққанча кулиб юборди.

— Ўғлим, бу унчалик осон эмас, — деди у юмшоқ оҳангда.

Юнус отасининг қучоғидан тушиб, онасининг қорнига термулди. Сўнг кичкина қўллари билан у ердан ниманидир сезмоқчидек ушлаб кўрди.

— Ҳали у ерда ким яшаётганини билмайсизми?

Асена ва Умар бир-бирига қараб қўйишди. Улар ҳали жинсини аниқламаган эдилар.

— Яна бир ўғил бўлса-чи? — деди Умар хазл оҳангда.

— Ёки қиз... — деди Асена.

Юнус қизиқсиниб онасининг қорнига яна қўлини қўйди.

— Балки у мен билан гаплашаётгандир?

Умар кулимсиради.

— Балки... - деди Умар.

Асена эса бундай илиқ оилавий онлар бир умр сақланиб қолишини истарди. Бу оиланинг маркази Умар эди, лекин энди у фақат ҳукмдор ёки ваҳший эмасди у отага айланган эди. Бу сафар ҳаммаси бошқача эди.
*
Асенанинг ҳомиладорлиги етти ойлик бўлди. Энди унинг қорни сезиларли даражада катталашган, ҳаракатлари секинлашган эди. Бироқ, бу сафар у аввалгидек қўрқув билан яшамаётган эди. Чунки Умар у билан эди. Умар эса ўзгараётган эди. У фақат шафқациз мафия бошлиғи эмасди энди. У бизнес билан шуғулланишни бошлаб юборган эди. Илгари фақат қурол ва қон билан ишлаган одам энди қонуний йўллар орқали пул топишни ўрганаётган эди. Лекин... Мафиядан буткул кетиш имконсиз эди. Унинг номи ҳали ҳам соялар оламида кучли эди.

— Сиз чиндан ҳам бу ишларни ташламоқчимисиз? — деб сўради бир куни Асена.

Умар унга ўгирилди. Аёлининг юзи хотиржам, лекин нигоҳларида шубҳа бор эди.

— Мен бу дунёда туғилганман, Асена. Лекин энди ўзимни бошқача йўл билан таъминлайман.

— Ҳали ҳам одам ўлдирасизми?

Умар бир лаҳза жим қолди. Сўнг оҳиста жавоб берди:

— Йўқ, энди бундай қилмайман.

Асена унга ишонгиси келди. Чунки Умар ҳозир унга меҳрибон эди. У аввалгидек қаттиқ, шафқациз ва зўравон эмас эди. Лекин... Бу фақат унинг олдида эди.

Кутилмаган хабар

Ўша куни кечаси Асена ўзини ёмон ҳис қилди. Унинг қорнида нимадир ғалати оғриқ бера бошлади. У аввалига бунга эътибор бермади, лекин оғриқ зўрайиб борарди.

— Умар... — у қўрққанча эрининг қўлидан тортди.

Умар бир зумда ҳушёр тортди.

— Нима бўлди?

— Қорним... — Асена оғриқдан юзини буриштирди.

Умар қўрқув билан уни кўтариб олди ва бир лаҳзада шифокор чақирди.

— Ҳали 7 ойлик бўлди, эрта туғилмайдими? — Асена зўрға шивирлади.

— Йўқ, сенинг ёнингда бўламан, — деди Умар жиддий овозда.

Шифокор келгунча Умар Асенанинг қўлини маҳкам ушлаб турди. У бир умр ҳукмрон бўлишни, ҳамма нарсани назорат қилишни ўрганган эди. Лекин ҳозир... у ҳеч нарса қила олмасди.

Шифокор келиб, Асенани текшириб кўрди.

— Ҳаммаси жойида, аммо ҳомила ҳаракатлари кучайган, эҳтиёт бўлиш керак.

Умар шифокорнинг гапидан кейин чуқур нафас олди.

— Уни қаерга ётқизай?

— Энг қулай жойга. Ва кўпроқ дам олиши керак.

Умар Асенани оҳиста бағрига олди ва ётоққа ётқизди. У Асенанинг сочларини силаркан, шивирлади:

— Ҳали ҳеч нарса тугамади. Сен ва боламиз яхши бўласан.

Асена эса унинг нигоҳига қараб, юрагида илиқлик ҳис қилди.

Умар мафиядан буткул кетолмасди. Буни Асена биларди. Лекин... у ўзгараётган эди.

*
Умар ўзгараётган эди, лекин бу ўзгариш унинг ичида қанчалик самимий эканини ҳеч ким билмасди. У Асена олдида сокин, меҳрибон ва шафқатли бўлиб кўринарди. Аммо аслида… у ҳали ҳам аввалги Умар эди. Шафқациз, қонхўр ва таъсир доирасини йўқотишни истамайдиган одам.

У кечалар Асена ёнида бўлса, кундузлари яна ўз дунёсига шўнғирди. Ташқаридан қараганда у энди бизнесмен эди, лекин бу бизнес қанчалик қон билан суғорилганини ҳеч ким билмасди.

Бир куни кечқурун у ўзининг одамлари билан ертўладаги махсус хонасида учрашди. Стол устида гиёҳванд моддалар тарқалган, қурол-яроғлар ёнма-ён тахлаб қўйилган эди. У столнинг нариги тарафида қўрқиб ўтирган одамга термулди.

— Менинг ҳудудимда ишлайсан, лекин менинг улушимни беришни унутасанми? — унинг овози сокин эди, аммо бу хотиржамлик орқасида бўғувчи хавф сезиларди.

— Умар ака… кечиринг, мен… мен тўлашни унутмадим… шунчаки…

Умар шундай кулиб юбордики, хонадаги одамлар ҳам ҳайратда, ҳам даҳшатда қотиб қолдилар.

— Унутмадинг? — у ўрнидан туриб, стол атрофини айланиб юрди. — Демак, қасддан қилган бўлсанг керак?

— Йўқ! Мен… мен хатога йўл қўйдим, кечиринг…

— Хато? Менинг ҳаётимда хатога жой йўқ.

У ёнидаги соқчисига бош ирғади. Секин, лекин аниқ ҳаракат билан соқчи қуролни олди ва теварак-атроф жим бўлди.

Банг!

Эрга қонга беланган жасад қулади.

Умар эса тинчгина столига қайтиб ўтирди. Сўнг қўлларини бир-бирига чалиштириб, ўзининг одамлари орасига кўз югуртирди.

— Энди ким яна хато қилмоқчи?

Ўша ертўладаги қоронғу дунёда у ҳали ҳам ҳукмдор эди. У ҳалигача одамларнинг ҳаёти билан ўйнаётган, қон кечаётган эди. Лекин… Асена буни билмасди.

Асенага кутилмаган совға ҳам бўлди. Шу кунларнинг бирида Умар Асенага ёқимли сюрприз тайёрлади. У узоқ вақт ўйлади: қандай қилиб унга яна бир бор бахт ҳадя қилиши мумкин? Шунда у Асенанинг болалигини эслади, унинг оиласи билан боғлиқ орзуларини…

Шунинг учун у Асенанинг бувасини топишга қарор қилди.

Бувиси судя бўлгани учун кўп йиллар давомида Умар оиласи билан алоқа қила олмаган эди. Лекин Умар буваси билан боғланишнинг ўз йўлини топди. У кексани топди, унга Асена ҳақида гапирди.

— Сизнинг неварангиз бахтли, — деди Умар унга.

Кекса одам эса унга бир зум жим қараб турди ва сўнг оҳиста сўз қотди:

— Менинг неварам зўравон одам билан яшаётган бўлса, қандай қилиб бахтли бўлиши мумкин?

Умар бир сония сукут қилди. Аммо жавоб бермади.

— Менга эмас, Асенага бу гапларни айтинг. Уни кўришни хоҳлайсизми?

Кекса буванинг кўзларида шубҳа бор эди. Лекин у бош ирғади.

— Албатта.

Кўришув

Ўша куни кечқурун Умар Асенани қўлларидан ушлаб, уни ташқарига олиб чиқди.

— Қаерга кетаяпмиз? — ҳайрат билан сўради Асена.

— Сен учун кутилмаган совға бор.

У машинага чиқиб, узоқ вақт ҳеч нарса демади. Асена ҳаяжон билан атрофга қарарди. Ниҳоят, машина тўхтади ва олдида аллақачон кўп йиллар кўрмаган инсон пайдо бўлди.

— Бува…?

Асена шокка тушди. Юраги гупиллай бошлади. У машинадан тушиши билан кекса бувасига интилди. Бувиси эса унга меҳр билан термулди.

— Асена…

Асена йиғлаб юборди. Ўзининг болалиги, ота-онаси вафот этганидан кейин унга бувиси қандай ғамхўрлик қилгани, қандай қилиб уни тарбиялаганини эслади.

У бувисининг бағрига ўзини ташлади.

Умар эса уларга узоқдан қараб турди. Унинг юзида табассум йўқ эди, аммо ичида қандайдир ғалати ҳиссиёт бор эди. У Асена учун нимадир яхши иш қилганини биларди. Аммо, шу билан бирга… У ҳали ҳам ўша шафқациз одам эди.

*

( Умарнинг кечаси )

Умар тунги шаҳарни ёқтирарди. Айниқса, жимжит, енгил туман оралаган сўқмоқларда юришни. Лекин бугун у бу жимжитликдан қочишни истади. Юрагининг бир четида ғалати туйғу бор эди. У бу туйғуни аниқ номлай олмасди, лекин ичида нимадир қизғин ёнарди. У Асенани севарди. Буни рад эта олмасди. Аммо у ҳозир унга тегинолмасди. Асена ҳомиладор эди, заиф эди. Унга эҳтиёт бўлиши керак эди. Лекин бу унинг эҳтиросларини ўчира олармиди?

Шунинг учун у тунги клубга борди. Бу ер жиноят ва эҳтироснинг ўрни эди. Ёруғлик кам, мусиқалар баланд, ичимликлар эса танани иссиқлик билан қопларди. Умар доим бундай жойларда ўзини эркин ҳис қилган. Бироқ бугун у бошқа сабаб билан шу ерда эди.

Кўп ўтмай, у кўзлари билан ўзига мос ўлжани топди. Қиз ёш, узун сочли ва гўзал эди. Лекин унинг кўзларида айёрлик балқирди. У Умар билан бўлишни истаётган эди. Буни сезиш қийин эмасди.

— Мен сени танладим, — деди Умар бепарво оҳангда.

Қиз кулиб, унинг ёнига ўтирди.

— Унда мен омадлиман.

Улар кўп ичишмади. Чунки Умар ичкилик билан вақт йўқотадиган одам эмасди. У нима истаётганини аниқ биларди. Шунинг учун қизни бевосита меҳмонхонага олиб борди.

У кеча давомида унга раҳм қилмаган ҳолда, эҳтирос ва зўравонлик билан муносабатда бўлди. Унинг ақлини фақат ёввойи истак қоплаган эди. Қиз эса қаршилик қилмади. Чунки у ҳам бу ўйин ичида эди.

Аммо…

Умар бундай ўйинларни узоқ давом эттирмасди.

Эртаси тонг отганида қиз кўзларини очиб, ёнида ётган одамга қаради. У шунчаки ҳозирги ҳолатдан завқланиб, ўрнидан турмоқчи бўлди. Аммо Умар буни кутаётган эди.

— Сени сотиб олмоқчи эмасман, — деди у совуқ овозда.

Қиз унга кулиб қаради.

— Мен сотиладиган аёллардан эмасман.

— Мен ҳам сенга ишонадиган одам эмасман.

Қиз унинг нигоҳидаги хавфни ҳис қилди ва кўзлари катталашди.

— Сен… мени ўлдирмоқчимисан?

Умар жавоб бермади.

Банг!

Қурол овози хонани қоплади.

У қизнинг қўрқув билан очилган кўзларига бир лаҳза тикилди. Сўнг, ортиқча ортидан қочиб, жасадни йўқ қилишни ўз одамларга буюрди. Бу кеча ҳеч қачон содир бўлмагандай, ҳеч ким буни эсламайдиган даражада йўқ қилиниши керак эди.

Энг муҳими… Асена бу ҳақда ҳеч қачон билмаслиги керак эди.

*

2 фасл 1 боб тугади давоми пулик каналга азо бу́лганларга ташланади буни 2 фасл вокеалари 1 фаслданам кизик еканини корсатиш учун ташладим пулик канал азолари 2 хил окф олади хам лотин хам крилча ! Азо болмокчи кизлар учун @vip_sakamaki пули каналда 57 бобга келган ! Хикоя 3 фасли бонус пули каналда Умар у́гли хакида хам хикоя йозаман