𝚂𝙴𝚅𝙶𝙸 𝙹𝙸𝙽𝙾𝚈𝙰𝚃 𝙱𝙾ʻ𝙻𝚂𝙰, 𝙼𝙴𝙽 𝙰𝙻𝙻𝙰𝚀𝙰𝙲𝙷𝙾𝙽 𝙰𝚈𝙱𝙳𝙾𝚁𝙼𝙰𝙽...

3ep

Jiminning "Men roziman" degan so‘zlari xonada og‘ir sukunat qoldirdi. Suga buni eshitgach, chuqur nafas oldi, ammo yuzidagi tabassum yo‘qolmadi.

— Bu qaror seni o‘zgartiradi, Jimin, — dedi u ohangida sirli izoh bilan. — Qaytish yo‘q.

Jimin esa jim turardi. Ichki qo‘rquvi ko‘zlarida porlab turardi, lekin bu yo‘lni tanlagan — endi orqaga yo‘l yo‘q edi.

— Birinchi topshiriq oddiy, — dedi Suga. U stol tagidan qora konvert chiqardi va Jimin tomon surdi. — Buni ochma. Faqat kechasi soat 11 da, yo‘riqnoma ichida bo‘ladi.

Jimin konvertni oldi. U juda yengil edi, lekin go‘yo og‘ir bir taqdir yukidek qo‘llarini ezib turardi.

— Bugun kechqurun sen uchun hamma narsa o‘zgaradi, Jimmy- dedi Suga va chiqib ketdi.

Jimin esa narsalarini olishga kasalxonaga qaytib bordi.

Jimin kasalxona eshigidan chiqarkan, yuziga yumshoq bahor shamoli urildi. Havo iliq, ammo ichidagi tuyg‘ular og‘ir edi. Yuragida qandaydir bo‘shliq sezilardi. Endi u shunchaki oddiy oʻgʻri Jimin emasdi..

U taksiga o‘tirdi va derazadan tashqariga qarab ketdi. Har bir o‘tib ketayotgan ko‘cha, har bir binoning soyasi unga hayotining o‘zgarganini eslatardi. Ammo u hali hech kimga — hatto o‘ziga ham — bu o‘zgarishni tan olmagan edi.

Uyiga yetib kelgach, chuqur nafas oldi. Uy — tanish, ammo endi begona tuyulardi. Ichkariga kirib, yelkasi bo‘shashdi. Uzoq yotgan joyidan keyin, o‘z yostig‘ining hidini yana his qilish — go‘yo haqiqiy hayotga qaytish edi.

Bir necha soat o‘tdi. Qorong‘ulik sekin-sekin derazalardan sirg‘alib ichkariga kira boshladi.

Eshik taqilladi.

Jimin darrov o‘rnidan turdi. Eshikni ochgach, qarshisida Taehyungni ko‘rdi. Yonida kichkina sumka — odatdagidek, oziq-ovqat va meva olib kelgan.

— Yaxshimisan, ancha oʻzingga keldingmi? — deb kuldi Taehyung, — men sensiz zerikib ketdim, Jimmy.

Jimin yengil jilmaydi, unga yo‘l ochdi. Taehyung ichkariga kirib, xuddi o‘z uyidek joylashdi.

— Sendan xabar olmoqchi edim lekin koʻp borsam senga bu yoqmaydi deb oʻyladim- biroz tushkun holatda.

—Hammasi yaxshi xavotir olma..

Ular uzoq suhbatlashishdi. Hayot, do‘stlik, esdaliklar... Hammasi go‘yo eski paytlar kabi edi. Faqat Jimin yuragida og‘ir bir sir yotardi. Suga va uning qilayotgan ishi haqida og‘iz ochmadi. Taehyungning beg‘ubor qarashlariga qarab, bu qorong‘u dunyoga uni aralashtirgisi kelmasdi.

— Nima bo‘ldi o‘sha kuni? — deb so‘radi Taehyung bir mahal. — Men sening holatingni ko‘rib dahshatga tushdim...

— Yodimda yo‘q... — dedi Jimin ovozini pasaytirib. — Faqat yugurdim... yiqildim... keyin... hammasi qorong‘i.

Taehyung indamadi. Faqat unga uzoq qarab turdi. So‘ng sekin jilmaydi.

— Muhimi, endi men yolgʻiz soju ichmayman. Qolganini unutamiz.

Lekin Jimin uchun bu narsa bir umrga unutilmas boʻlib qolsa kerak...

Jimin tinch uxlolmadi. Uzoq tunda qancha o‘girilib yotsa ham, ichidagi g‘ashlik ketmadi. Soat tungi 11:00ga yaqinlashayotgan payt, stol ustidagi konvertga ko‘zi tushdi. Ertalab yostiq yoniga qo‘yilgan bu konvert butun kun sirdek jim yotgan edi. Endi esa, uni ochish vaqti allaqachon kelgan edi.

Jimin yuragini ushlab, konvertni ochdi. Ichkarida bitta kichik varaqqa yozilgan yozuv bor edi:

Jimin darrov o‘rnidan turdi. Ko‘zguga qarab, yuzini yuvib, bir necha marta chuqur nafas oldi. Keyin eshikni ochdi.

Suga qora mashinasida, rulda o‘tirgan holda, oynani tushirib kutib turgan edi. Jimin hech nima demasdan orqa o‘rindiqqa o‘tirdi.

Yo‘l jimjit o‘tdi. Faqat mashina g‘ildiraklarining shivir-shiviri, yuragining urishidan kuchsiz eshitilardi.

Ular shahar chetidagi noma’lum bino qarshisida to‘xtadi. Bu yer qarorgohga o‘xshardi — devorlari baland, atrofida kameralar, ichkariga kiraverishda ikki qurollangan odam.

Jiminning yuragi tez ura boshladi. Bu oddiy “uchrashuv” emasligini anglash qiyin emasdi.

Suga mashinani park qilib, jim holatda eshikni ochdi.

— Menga ergash, — dedi u sovuq ohangda.

Ichkariga kirgach, ularni uzun koridorlar, metall eshiklar, so‘ng nihoyat, Suga xonasiga olib boradigan qavat kutib turardi. U yer qorong‘i, lekin zamonaviy edi. Deraza yo‘q. Faqat bir necha ekranlar, qog‘ozlar va qurollar bilan to‘ldirilgan stol.

Suga stulga o‘tirdi. Jimin esa ro‘parasida turar edi. Ular bir necha soniya hech nima demasdan bir-biriga qarab turishdi.

.

— Tayyormisan? — so‘radi Suga nihoyat, ovozida muzday sokinlik.

Jimin yutindi.

— Ha.

Suga biroz jilmaydi. Keyin qop-qora papkani ochdi va Jimin tomon surdi. Unda suratlar, hujjatlar va mehmonlar ro‘yxati bor edi.

— Katta bazm bo‘ladi. Nafaqat siyosatchilar, balki mafiya olamining eng yuqori qatlamlari ham shu yerda bo‘ladi. Ulardan biri — vazir Cho — o‘zining shaxsiy xujjatlarini olib keladi. Bu hujjatlar... biz uchun muhim.

Suga Jimin ko‘ziga tik qaradi.

— Ularni sen olib chiqasan. Joyga xizmatkor sifatida kirasan. Vaqting atigi 20 daqiqa. Bitta xato qilsang... u yerda nafaqat xavfsizlik, balki professional qotillar ham bo‘ladi.

Jimin lablarini tishladi. Yuragida qo‘rquv bo‘lsa-da, bosh irg‘adi.

— Qachon?

Suga jilmaydi.

— Ikki kundan so‘ng. Tayyorlan. Bu — boshlanishi, Jimmy.

Ayni vaqtda Jeon Jungkook kompaniya binosidagi o‘z ofisida o‘tirgan, oldida turgan kotibasi esa ishchilarning bir oy davomidagi bajargan ish hisobotlarini aytib o‘tirardi. Ammo Jungkook diqqatini to‘liq tinglayotgan deyish mushkul edi. Uning ko‘zlari oynadan tashqariga, chuqur o‘yga tolib turgan edi. Ammo kotibasi gapida davom etdi:

— …yana bir narsa, janob Jeon. Kim Taehyung ismli yangi xodim… oxirgi ikki oyda juda ko‘p narsani uddaladi. U sizning shaxsiy bo‘limingizda ishlayapti, lekin boshqa bo‘limlarga ham yordam berib kelmoqda. Rahbarlar juda maqtashyapti.

Bu nom eshitilishi bilan Jungkookning e’tibori bir zumda o‘zgarib ketdi. U boshini ko‘tardi.

— Kim dedingiz?

— Kim Taehyung.

Jungkook yuzidagi befarq ifodani o‘zgartirmaslikka harakat qilsa-da, ichida nimadir qimirlagandek bo‘ldi. U monitorga qaradi — kamera orqali ofisga qaray boshladi. Kuzatib turganida, bir burchakda Taehyungni ko‘rib qoldi. Oq ko‘ylak, bejiz darajada jiddiy chehra… lekin nimadir tanish edi.

— Qachondan beri bu yerda? — so‘radi u sekin ovozda.

— Taxminan ikki oycha bo‘ldi.

Jungkook kompyuter ekraniga yana tikildi. Taehyung tasodifan kamera qarshisida yurayotgan, qo‘lida bir nechta papkalar bor edi. Harakatlari aniq, ishonchli edi. Lekin aynan mana shu ishonch Jungkookni qiziqtirdi.

U keng tabassum qildi

> "Ko‘zim ostida yuribsan demak… Endi mendan qutulolmaysan, yigitcha."

U o‘zicha pichirladi, lekin yuzida hech qanday iz qoldirmadi. Faqat ichidagi o‘ylar tezroq harakat qilishga majbur qilayotgandek edi.

Ertasi kuni Taehyungga direktor ofisidan xabar keldi. Jeon Jungkook uni chaqirtirgan edi. Bu holat Taehyungni hayratga soldi. U direktor bilan yuzma-yuz gaplashmagan, uni faqat yirik yig‘inlarda yoki uzoqdan ko‘rgan, lekin hech qachon bunday shaxsiy chaqiruv bo‘lmagan edi.

U ust-boshini biroz toʻgʻirlab, eshikni qoqdi.

— Kiring, — degan tovush eshitildi.

Taehyung ohista eshikni ochdi va kirib keldi.

— Salom, janob. Chaqirtirgan ekansiz, — deya muloyimlik bilan salom berdi.

Jungkook esa aylana stulida orqasini oynaga qaratib, tashqarini tomosha qilib o‘tirgan edi. Uning sukunati biroz cho‘zildi, so‘ng asta orqasiga o‘girildi. Ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Taehyungga qaradi.

— Hayron qolmading demak… — dedi u yengil iljayib. — Demak, meni tanigansan?

Taehyung yelkasini sal bukib, kamtarona javob qaytardi:

— Ha, janob. Sizni tanimaslikning iloji yo‘q edi.

Bu soddalik va ishonch Jungkookning ichida nimadirni qitiqladi. U Taehyungni uzoq kuzatgan, lekin ilk marta uning bu qadar sokin va o‘ziga ishonchli ohangda gapirayotganiga guvoh bo‘layotgan edi. Jungkook biroz unga mahliyo boʻlib qolgandi. Lekin birdan oʻzini yigʻib olib:

— Yaxshi. Men aslida ish masalasida chaqirgan edim, — Jungkook birdan rasmiy ohangga o‘tib. — Yun kompaniyasi bilan hamkorlik ishlari qanday kechmoqda?

Taehyung darhol vaziyatni tushunib, jiddiy ohangda javob berdi:

— Hozircha hammasi rejadagidek. Hisobotlarni tayyorlab qo‘yganman. Bugun kechqurun yakuniy hujjatlarni sizga taqdim etaman.

Jungkook boshini qimirlatib, ma’qulladi. Ammo ko‘zlari baribir Taehyungdan uzilmasdi. Ichida esa bir narsa aniq edi: bu yigit oddiy emas.

Bazm oqshomi.

Shaharning markazidagi hashamatli saroyda kecha boshlanish arafasida. Tashqarida qora mashinalar to‘xtab, ichkariga ketma-ket mehmonlar kirib kelmoqda. Hammasi nufuzli odamlar — siyosatchilar, biznesmenlar, va, albatta, jinoyat dunyosining yashirin a’zolari. Ularning orasida bugun bir muhim shaxs bor — Janob Kang, katta ta’sir kuchiga ega, vazirlar bilan ishlaydigan, lekin mafiyaning ham orqa suyanchiqlaridan biri.

Jimin allaqachon joyida. U xizmatkor qiyofasida ichkariga kirgan, uning harakati, yurishi, hattoki nafas olishigacha puxta rejalashtirilgan. Qo‘lida mayda lagan, ichida ichimlik, ko‘zlari esa atrofni sinchiklab o‘rganmoqda.

Unga Suga aniq aytgan: hujjatlar Kangning shaxsiy xonasida, bazm davomida esa u xona qisqa vaqtga bo‘sh qoladi.

Jimin xonalarni eslab, sekin orqaroqqa o‘ta boshladi.

Bu vaqtda yuqoridagi balkon tomonda kimdir ichimlik olib turgan edi — Jeon Jungkook.

U kechaga shunchaki mexnat taqdirlangan mehmon sifatida taklif etilgan, lekin o‘zi bu bazmdan zerikayotgan edi. Nazarida bu joyda hammasi yolg‘on, yuzaki edi.

Birdan pastga qaradi — ko‘zlari xizmatkor qiyofasidagi kimnidir ilg‘adi. U yerda yurayotgan yigit ko‘ngliga juda tanish tuyuldi. Nigohini qisdi.

— Bu Jimin emasmi?..

Ammo Jungkook hali bunga ishonolmaydi. Orqaga qaytadi, lekin ichida shubha paydo bo‘lgan. U bu kechani diqqat bilan kuzatishga qaror qiladi.

Jimin nihoyat xonaga yetadi. Esik ochiq. Ichkariga sirg‘alib kiradi. Oldindan o‘rganib chiqqanidek, devordagi rasm ortidan seyfni topdi. Kodni terdi. Yuragi qattiq urib ketyapti.

Klik.

Seyf ochildi.

Ichida bitta papka — qora jildli. Uni olib, ichiga ko‘z yugurtirdi. Aynan Suga aytgan muhim hujjatlar.

Lekin chiqish uchun orqaga burilganida, birdan xonaga kimdir kirib keladi...

Davomini oʻqish uchun men bilan qoling va fikr bildiring☺️🎀

5ep

Oradan bir necha soat o‘tdi.

Hozir Taehyung boshida muzli mato bilan amakisining xonasida yotardi. Xonadon xizmatchilari atrofini o‘rab olishgan. Kimdir uning chiroyli yuzining ko‘karib ketganiga achinib qarasa, boshqalar piching aralash kulishardi.

— Uyga kirishi bilan haydab boshini yorishsaya...

— Avval yaxshi jang qilardi-ku, nega bu safar o‘zini himoya qila olmadi, xeh...

— Kichkina boladan kaltak yebdi-ya, voy bechora...

Ularning har biri har xil niyatda qarasa-da, bir narsa aniq edi: hammasi Taehyungdan qo‘rqar edi.

Bu orada Jungkook xonasida eshikni qulflab olgancha, asabiy ravishda o‘zining qaltirayotgan qo‘llariga tikilib o‘tirardi. Ich-ichidan titroq o‘tardi.

— Yo‘q... Yo‘q, men odam o‘ldirib qo‘ygan bo‘lmayman, axir?! Nima qilishim kerak? Hozir nima qilsam bo‘ladi?..

U o‘rnidan sapchib turdi, yurib eshik oldiga bordi, qaytib joyiga o‘tirdi, yana yurdi — xayollari bir-biriga aralashib ketgandi. Shunda to‘satdan eshik taqilladi.

Jungkook yuragi orqaga tortgandek bo‘ldi. Nafasi qisildi. "Nima qilaman?" U bir necha qadam orqaga chekinib, keyin ohista eshikni ochdi.

— Jungkook...

— Amaki! Men ataylab qilmadim, rost! Uyimizga o‘g‘ri tushdi, deb o‘yladim. U o‘zini tanishtirmadi. Men bilmagan edim... — deb, Jungkook gapini to‘xtovsiz ayta boshladi. Uning tovushidagi titroq hammasini aytib turardi.

Vazir Chon uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi, ovozini past olib, tinchlantirishga harakat qildi:

— Jungkook, tinchlan. Hammasini bilaman. Bilaman, ataylab qilmagan eding. O‘zingni qiynama.

— Rostdanmi? U... unga nima bo‘ldi? — dedi Jungkook xavotir bilan.

— Hozircha deyarli yaxshi...

— “Hozircha”? Nima deganingiz bu?! Men uni o‘ldirdimmi?! Nega aniq aytmaysiz! — deya u deyarli baqirib yuboray dedi. Nafasi tezlashgan, yuragi urardi.

— Tan jarohati unchalik og‘ir emas. Bir-ikki joyi ko‘kargan, ammo...

— Ammo?

— Ammo Taehyung oddiy bola emas. U... juda jiddiy. Juda jahldor. Hatto menga ham iljayib gapirmagan bola. Hech kim uni urushda yenga olmagan. Sen esa... Sen juda katta xatoga yo‘l qo‘yding, Jungkook.

Jungkook bu gaplarni eshitib, butunlay so‘lib tushdi. Labini tishlab, amakisining ko‘zlariga mo‘ltirab qaradi. Ichida bir narsa uzilib tushgandek edi. U nima deyishni bilmasdi.

— Men u bilan gaplashaman. Seni himoya qilishga harakat qilaman, — dedi Vazir Chon va xonani tark etdi.

Jungkook esa joyidan jilmadi. Ichida ming xil savol, afsus, qo‘rquv, g‘azab — hammasi bir-biriga aralashib yotar edi. O‘zini tiya olmay, pichirladi:

— Shunaqayam odam bo‘ladimi? O‘zi yosh, lekin shunchalar jiddiy? Unday ko‘rinmagandi. Hatto deyarli... kulganday bo‘ldi. Yo‘q, kulmadi. Asabiy edi. Onasini emsin, nima qilaman endi?..

U shu holatda uxlay olmadi. O‘rnidan turib, bir necha marta yurdi. Birdan xayoliga Jihoon keldi. Umid bilan yugurdi.

— Jihoooon! Jihooon! Tirikmisan?! O‘lib qoldingmi?! JIHOOOOON!

Barcha xizmatkorlar hayratda qolgandi. Nihoyat, xizmatchilar xonasidan Jihoon shosha-pisha chiqib keldi.

— Tinchlikmi, janob?

— O‘lib qolding deb o‘yladim! — dedi Jungkook, sal bo‘lmasa yig‘lab yuboray deb.

— Bo‘lgan voqeani to‘liq eshitmadim, lekin xizmatkorlardan biroz eshitdim. Oldingizga kirmoqchi edim, lekin hech kimni yaqinlashtirishmadi. Yolg‘izlikka ehtiyojingiz bor deb o‘yladim...

— Jinni! Men seni kutdim! Nima qilishni bilmay qoldim! Yur, gaplashamiz!

Ular xonaga qaytishdi. Jungkook bo‘lgan voqealarni to‘liq aytib berdi. Jihoon esa bir zum tinmay gapira boshladi:

— Janob, siz nimalar qilib qo‘ydingiz?! Endi nima bo‘ladi? Uni yoniga bormadingizmi? Sizni o‘ldirish uchun kelmadi deb o‘ylayapsizmi? Janooob...

— Jihoon, to‘xta! — dedi Jungkook.

Jihoon jim bo‘ldi.

— Mendan battarroq hovliqyapsan-ku. Tovba. Aslida men qo‘rqishim kerak emasmi? — dedi Jungkook xunoblik bilan. — O‘zim ham o‘ylayapman, nima qilishni bilmayman. Sendan maslahat olish niyatim bor edi. Lekin miyangda “Voy, janob!” degan so‘zdan boshqa narsa yo‘q, shekilli. Qani, mayli, men ketdim. Kelgunimcha biror narsa o‘ylab top. Men o‘lishimni istamasang, albatta.

(Jimin POV: “Menga aynan shunaqa kerak edi,” deb ichida kuldi. Yuzida esa xiyol smirk — mayin tabassum paydo bo‘ldi.)

Jungkook esa orqasiga ham qaramay, xonadan chiqib ketdi. U yurak g‘ashligidan xonasiga chiqib ketib, zo‘rg‘a uxladi.

Tong.

Quyosh nurlari devorlarga sirg‘alab tushganda, Jungkook allaqachon uyg‘ongan, kiyinib, maktabga borishga hozirlik ko‘rardi. U sekin eshikni ochib, tashqariga mo‘raladi.

Xuddi shu vaqtda...

Taehyung hushiga keldi.

Ko‘z qovog‘i pirpirab ochilishi bilan yonidagi xizmatkorlar, go‘yo bu daqiqani kutib turganday, bir-birining ustidan bosib yugurib chiqib ketishdi. Xonada tinchlik hukm surdi.

Taehyung esa bir muddat jim yotdi. Qora uzun kipriklari orasidan shiftga qarab o‘y surdi. Kechagi voqealar... ko‘z oldidan lenta kabi aylana boshladi. O‘sha bolani nigohlari, pichoqning yorug‘i, va yiqilayotgan onlari...

U kulmadi. Jahli ham chiqmadi.

Faqat sekin, juda sekin jilmaydi.

Og‘zidan chiqqan so‘z esa yurakni zir titratgulik edi:

— Men bilan o‘ynashganlar holiga voy bo‘ladi... kichkintoy.

So‘ng yotgan joyidan sekin turdi. Oynaning yoniga borib, yuzidagi jarohatlarni ko‘zdan kechirdi. Yuzi biroz shishgan, labining bir cheti qizarib turgandi. Ammo bu unga bir g‘ururday tuyuldi.

— Juda abjir bola ekanmi... — dedi u o‘z aksiga tikilgancha. — Hech kim menga qo‘l ham tekkiza olmagan. Hozir esa...

U jilmaydi. Bu safargi tabassum chuqur, xavfli va chindan ham qiziqish uyg‘otarli edi.

— Juda qiziq.

Shu so‘zlardan keyin u yuzini yuvdi, garderobga kirib, har doimgidek tartib bilan kiyindi va sekin, ammo ishonchli qadamlar bilan pastga tushdi. Har harakati go‘yoki rejaga ko‘ra edi.

Bu paytda esa Jungkook Jihoon bilan birga maktab eshigidan allaqachon kirib bo‘lgandi. U hali nima bo‘lishini bilmasdi. Taehyung esa endigina ko‘zini ochgan, lekin ko‘nglida allaqachon qandaydir reja tug‘ilgandi..

Darslar allaqachon boshlangan, ammo Jungkookning xayoli har gal o‘sha voqeaga

qaytaverardi. Taehyung bilan yuzma-yuz kelgan lahzalar, uning yuzidagi chuqur, ammo halokatli

bo‘lmagan jarohat — bularning barchasi hanuz uning ongini tark etmagandi. Darslar

o‘tayapti, ustozlar bilim bermoqda, ammo Jungkook dars emas, o‘zini oqlash yo‘lini,

qanday qilib hammasini joyiga qo‘yishni o‘ylardi.

Jungkook bu hafta oxirida uyga qaytishi kerak. Avvaliga bu uning uchun oddiy bir safar edi. Lekin

endi bu safar boshqa ma’noga ega: bu safar uzr, yuzlashuv va balki kechirim so‘rash uchun bir

imkon edi. U hali ham aniqlik kiritmagan — Taehyung yoniga

boradimi? Yoki u kutib yashashda davom etadimi?

U ich-ichidan bir narsani bilardi:

“Taehyung bir kuni uning yoniga keladi.”

Lekin bu “bir kun” qachon keladi? Ertami? Haftalar o‘tgachmi? Yillar o‘tibmi? Yoki hech qachon?

Jungkook bu orada o‘zini oqlashga harakat qilayotgandi. U o‘zicha deyarli aybsiz deb

hisoblaydi: Taehyung kimligini bilmagan edi, hamkasbini emas, dushman deb o‘ylagan.

Yarasi ham og‘ir emas edi: kuchli yelkali, chiroyli yuzi bor yigit — Taehyung — bir kundayoq o‘ziga

kelgan, atigi yuzi biroz tirnalgan edi. Ammo bu “biroz” narsa ko‘ngilda og‘ir iz qoldirgandi.

Oradan kunlar o‘tdi. Va nihoyat, Jungkook bir qarorga keldi. U qochib yurishni bas qiladi. U

Taehyungning yoniga boradi. Undan uzr so‘raydi. Hammasi hal bo‘lishi kerak. Ortiqcha savollar,

ichki qiynalishlarga joy qolmasligi kerak.

Bu qaror, aslida, osonlikcha kelmagan. Chunki bu orada Jungkook butunlay

o‘zgargan edi. U o‘z kuchlarini to‘liq aniqlagan, kuch-quvvatini boshqara boshlagan.

U Ryushin — ya'ni rohib. Bu esa uni yanada jiddiy, kuchli va o‘ziga ishongan yigitga aylantirgandi.

U ustozlar o‘rgatayotgan narsalarni juda tez anglay boshladi. Lekin shunga qaramay, ko‘p narsani o‘zi

mustaqil o‘rganayotgan edi. Chunki maktabda uning darajasidagi kuchni boshqara oladigan ustoz

deyarli yo‘q edi. U sinfdoshlari orasida Jin (frostaris) va J-Hope (helsfer) bilan yaqin do‘st

bo‘lib olgan. Jennie esa har doim unga yonma-yon yurardi. Namjoon esa unga nisbatan neytral edi, lekin zararli boʻlishi mumkin.

Bu ikki hafta ichida u nafaqat ichki dunyosi, balki tashqi qiyofasi jihatdan ham o‘zgarib

ketgan edi. Sochlari endi jingalak va silliq jigarrang rangda, yelkasiga to‘kilib turardi. Yuzi tiniqlashgan,

faqatgina ba’zi joylarda husnbuzardan qolgan mayda izlar qolgandi. Ozgani sezilib turardi —

endi u yanada yengilroq, harakatchanroq edi.

U endi chinakam sehrgar edi. Oddiy emas, balki murakkab xususiyatli, ixtisoslashtirilgan kuchlar

egasi. Hali ko‘p narsa o‘rganishi kerak. Suga esa uni hali shogird sifatida qabul qilmagan. Juda
qo‘pol, sovuqqon.

Jungkook esa unga yetib olishni, bir kun kelib u bilan tengma-teng yonma-yon turishni orzu qilardi.

Timeskip: Hafta oxiri

Bugun Jungkook uyiga qaytishi kerak. To‘g‘rirog‘i, oilasi bilan uchrashish, amakisi bilan

suhbatlashish va... balki Taehyung bilan ham. Jimin ham u bilan birga

qaytadigan bo‘ldi. Ular uchun fortun (avvalgi zamon transport vositasi) chaqirishdi.

Yo‘l davomida Jungkook ko‘zlarini ochib, derazadan tashqariga tikildi.

Osmonda sekin siljiyotgan bulutlar, uzoqdan ko‘rinayotgan sehrli o‘rmonlar —

bularning barchasi unga ichki sokinlik va biroz xavotir uyg‘otdi. U bugun yuz berishi mumkin

bo‘lgan voqeani o‘yladi: u va Taehyung. Nihoyat yuzma-yuz turish. Kechirim. Haqiqat. Balki og‘riq, balki tinchlik.

Fortun nihoyat to‘xtadi. Ular katta, deyarli qasrga o‘xshash uyning

qarshisiga yetib kelishdi. Jimin tushdi va ichkariga keta boshladi. Jungkook

esa biroz o‘ylanib turdi. U
qasrga termuldi, biroz hayajonlanayotgan edi.

Jihoon ortiga qaradi
—Janooob - uzoqdan baqirdi.

—Ketyapman- Jungkook xayollarini yigʻib olib uy tomon yura boshladi.

Ichkariga kirar ekan, u xuddi bolaligiga qaytgandek bo‘ldi. Oshxona tarafdan

idishlarning sekin jaranglashlari, xizmatchilarning past ovozda suhbatlari eshitilardi. Hamma narsa

o‘z joyida, lekin nima uchundir yuragida xavotir bor edi. U xonasi tomon yo‘l oldi — uchinchi

qavatda. Taehyungniki esa — ikkinchi qavatda. Ichkariga kirib yuzini yuvdi,

kiyimlarini almashtirdi va qorni ochganidan oshxonaga tushdi.

Suv ichayotib, sekin pichirladi:

“Bu joylar ancha sog‘ingan ekanman.”

U bir lahza jim qoldi. O‘tmish xotiralari xayolida jonlandi — Jimin bilan kechki suhbatlar,

amakisining ogohlantirishlari, bog‘larda yolg‘iz sayr qilish, tunda oyni tomosha

qilish... Bu uyda u ko‘p narsani boshidan kechirgan edi.

Shu payt xizmatchi kirib qoldi:

— Janob, sizni amakingiz chaqiryaptilar.

Jungkook yuragini mahkam ushlab, ichkariga — mehmonxona tomon yugurdi. Amakisini ko‘rish

har doim unga iliqlik bag‘ishlagan. Chunki janob Chon unga doim haqiqiy ota kabi mehribon bo‘lgan.

Ichkariga kirib, keng jilmayib:

— “Annyeonghaseyo!” — dedi va boshini ko‘targanida... yuragi bir lahza to‘xtagandek bo‘ldi.

Xonada ikki kishi o‘tirgan edi. Biri — uning mehribon amakisi. Ikkinchisi esa...

Taehyung. U jim. Faqat ko‘zlarini Jungkookga qadagan.

Jungkook bir zumda muzlab qolgandek bo‘ldi. Yuragi qattiq urmoqda, nafas olish og‘irlashdi.

“Nega endi?! Nega bugun?!” — degan savol miyasida jiringladi. U hatto duo qilgandi —

“Iltimos, bugun uni ko‘rmay.” Ammo hayot o‘z yo‘lini tanlagandi.

U ichida tipirchilab turgan his-tuyg‘ularni bosishga harakat qildi. Yuziga tabassum taqib, hech

narsa bo‘lmagandek amakisini quchoqladi. Ammo ichida chayqalayotgan to‘lqinlarni... hech kim ko‘rmadi.

Amakisi bilan hol ahvol soʻrashdi. Taehyung esa Jungkookdan koʻz uzgani yoʻq. U buni sezib turardi,

Taehyungga bir- bir koʻz tashlab qoʻyardi. Hozir yuraklar urushi bir maromda emas chunki bu

yurakni teshadigan bir juft qahvarang koʻzlar unga termulib turibdi.

Taehyung ko‘zlarini silkitmay, xuddi boy berilgan jangni kuzatayotgandek, Jungkookga tikilib o‘tirardi. U sokin edi, lekin bu sokinlik orqasida nimadir bor edi — o‘yinchanlik, chuqur fikr, ehtimol qasos yoki shunchaki qiziqish.

— Jungkook, — dedi amakisi asta, yumshoq ohangda. — Bilaman, bu kutilmagan bo‘ldi. Taehyung bu yerda, ba'zi sabablarga koʻra Meyok(qanaqadir joy nоmi)ga ketgandi.

Jungkook sekin bosh irg‘adi.

— Salom, — dedi Taehyung nihoyat. Ovozi xuddi kechki shabadadek salqin, barqaror edi. — Seni koʻrganimdan xursandman.

Uning yuzida o‘ziga xos tabassum bor edi — kulimsirashdan ko‘ra, jilmayishga yaqinroq, ammo bu

jilmayishda nimadir masxarali narsa bor edi. U o‘yin o‘ynayotganini yashirmasdi. Aynan Jungkook bilan o‘ynayotganini.

Jungkook esa yuzini burdi.

— Salom. — Ovozi sovuq chiqdi. U yuziga zo‘raki sokinlik niqobini taqdi, lekin ichidan titrayotganini o‘zi bilardi. —Kutmagandim.

Taehyung sekin turdi. Uning harakati muloyim, lekin shiddatli edi. U Jungkookga qarab bir qadam tashladi.

— Bilaman. Shuning uchun shu yerga keishingni kutdim , — dedi u va yana jilmaydi. Bu safar aniq masxara bor edi ohangida.

— Nega? — dedi Jungkook asta, o‘zini bosishga urinib.

Taehyung yelkasini qisdi. Qadamlarini sekin Jungkook tomon yaqinlashtirdi. Endi ularning orasi atigi bir necha qadam edi. Taehyung bir zum to‘xtab, pastga qaradi — sababi Taehyung Jungkookdan ancha baland.

— Hech narsa. Faqat... seni ko‘rishni istadim. — So‘zlar oddiy edi, lekin har bir harfi xuddi o‘yilgan toshday aniq edi.

Jungkook ichida nima bo‘layotganini anglab ulgurmasdan:

— Uzr so‘rash uchun emasmi? — dedi u g‘azabini yashirmay. — Yoki meni ayblash uchun? Yaralaganing uchun rosa baqirishni xohlayapsanmi?

Taehyung kuldi. U qattiq emas, faqat qisqa va sokin kuldi.

Taehyung birdan jiddiy qiyofaga kirdi.

—Nima sen buni xohlamayapsanmi?

Uni ovozi shunchalik dominant ediki inson hatto faqat ovozini eshtishi bilan ham etlari junjikib ketardi.

—Men hozir kelaman chaqirishyapti menimcha- Vazir Chon sekin juftakni rostlab chiqib ketdi.

—Amak.....

Jungkookni gapi oxirigayam yetmadi. Janob Chon uni eshitmay tez juftakni rostlab chiqib ketdi. Endi u butunlay ilojsiz.

Bir juft koʻzlar haliham unga qarab turardi.

—Men... men...

—Xoʻsh kutyapman.

—Men.. men ataylab qilmadim oʻzingiz ayibdorsiz- Jungkook shu gapni aytib Taehyungga moʻltillab qarab turardi.

Taehyung biroz hayron woldi lekin yuziga chiqarmadi. Jungkook

tomon sekin qadamlar bilan kela boshladi. U juda jiddiy edi.

—Xohlamaysanmi?- bir qadam tashladi.

Umumanmi?- yana bir qadam.

Men aybdormanmi- yana bir qadam va orada yarim metr joy qoldi.

Va.....

Keyingi qismlari tez chiqishini xolasela fikr va reaksiya bildirib ketila, mani xafa qmasdan🥲💋

#saкura

𝚂𝙴𝚅𝙶𝙸 𝙹𝙸𝙽𝙾𝚈𝙰𝚃 𝙱𝙾ʻ𝙻𝚂𝙰, 𝙼𝙴𝙽 𝙰𝙻𝙻𝙰𝚀𝙰𝙲𝙷𝙾𝙽 𝙰𝚈𝙱𝙳𝙾𝚁𝙼𝙰𝙽...

2ep

Jimin yuragi gupillab urardi. Yuragining har bir zarbi ongiga bitta-bitta savollarni

yog‘dirar, lekin u javob topa olmasdi. Bu yo‘lga kirishi kerakmi? Bu uning taqdiri

bo‘lishi mumkinmi? Boshqa yo‘l yo‘qmi? Qo‘rquv uni qamrab olgan edi. Orqaga

qaytish kech bo‘lib qolganidan, u hali yo‘lning boshida ekanini o‘zi ham unutib

qo‘ygandi. Biroq bitta narsa aniq edi – u tirik qolishi kerak.

Og‘ir qadamlar bilan uyiga kirdi. Yuragi tez urayotganiga qaramay, u tashqaridan

o‘zini odatdagidek ko‘rsatishga harakat qilardi. Ammo bir lahzada hammasi

o‘zgarib ketdi. Eshik ochiq edi. Jiminning yuragi yana bir necha marta urib, go‘yo

to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Qo‘llari muzlab ketdi. Kimdir ichkarida bo‘lishi mumkin

edi. Kim? Dushmanmi? Biror kishi uning sirini bilib qolganmikan?

U asta-sekin eshik oldiga bordi, ichkariga mo‘raladi. Qorong‘ida ko‘zlari

nimadir qidira boshladi. Keyin ko‘zi burchakda turgan oyoq kiyimga tushdi.

Tanish oyoq kiyim edi. Jimin beixtiyor chuqur nafas oldi va yelkalari sal tushdi. O‘zini yengil his etdi. Bu Tae edi.

"TAEHYUNG!" – u beixtiyor baqirib yubordi.

Oshxona tomonidan nimadir tushib ketgan ovoz eshitildi. Sekin yurib borsa,

oshxonada Tae idish-tovoqlarga ko‘milib, ovqat tayyorlayotganini ko‘rdi.

Tae joyida qotib qolgandi. Jiminning ovozi uni esankiratib qo‘ygandi. Uning

keng ko‘zlari Jimin tomon boqdi va u jiddiy ekanini payqadi.

"Men senga uyni ochiq qoldirma degandim, Tae! Agar meni orqamdan

kuzatib kelishganida-chi? Ular seni ko‘rganida nima bo‘lardi? Sen yolg‘iz o‘zing ularga qarshi chiqa olarmiding?"

Jiminning ovozi qattiq chiqdi. U charchagan edi, lekin asabiylashgani ham sezilardi. Tae bunday qattiq

gaplarni eshitishga ko‘nikmagandi. Uning yelkasi biroz tushdi, ko‘zlarida esa xafalik

balqirdi. Lekin u har doim shirin gap topib, vaziyatni yengillashtirishni bilar edi.

"Yaxshi, kechir..." – dedi u xuddi bir bola kabi erkalanib. "Juda zerikib ketgandim.

Telefon qildim, lekin ko‘tarmading. Kalitni berganding-ku, shuning uchun o‘zim ochib kirdim. Uyda hech narsa yo‘q ekan, shuning uchun ovqat tayyorlayotgandim."

Jimin bir necha soniya sukut saqladi, so‘ng peshonasini changalladi. "Sen..." –

u qanday javob berishini bilmay, faqat chuqur nafas oldi. Keyin esa Tae

tayyorlagan ovqatga qarab, bir oz tabassum qildi. "Yaxshi, ko‘raylikchi, nima pishirding."

Shu tariqa, ular birga ovqat yedilar. Ovqat paytida biroz soju ham ichishdi.

Hamma narsa bir lahzaga oddiy hayotga o‘xshab ketgandi. Lekin bu osoyishtalik uzoqqa bormasligi aniq edi.

Tae ketgach, Jimin yana yolg‘iz qoldi. Lekin bu yolg‘izlik ham uzoqqa cho‘zilmadi.

**

Bu orada Yoongi ancha o‘ychan edi. Jiminni bu ishga jalb qilmoqchi bo‘lsa

ham, o‘zini qaysidir ma’noda boshqacha his qilar edi. Nega u bu bolani ko‘proq

ko‘rishni xohlayapti? Nega u haqida o‘ylashni to‘xtata olmayapti?

Shu o‘ylar bilan u o‘zining sevimli kreslosida yotibdi. Ko‘zlari shiftga

qadalgan, lekin ongida faqat bitta narsa bor – Jimin. Shu payt eshik ochildi va ichkariga Jeon Jungkook kirdi.

"Ooo, hyung! Nima bilan bandsiz?" – dedi Jungkook yuzida kulgi bilan.

Yoongi unga qaradi va yuzida hech qanday ifoda sezilmadi. "Oddiy narsa," – dedi u beparvo ohangda.

Jungkook bir qoshini ko‘tarib, unga kinoya qildi. "Ha, sizning ishingiz doim oddiy bo‘lgan-da!"

Yoongi unga keskin qarab qo‘ydi. "Hech bo‘lmasa senga o‘xshab klubdan klubga

yurib, kayfu safo qilib vaqtimni behuda sarflamayman."

Jungkook kulib yubordi. "Hyung, qo‘ysangiz-chi. O‘zingiz ham ba’zida

menga qo‘shilish haqida o‘ylaysiz, shunday emasmi?"

Yoongi yuzini burdi. Jungkook esa yana gapida davom etdi. "Qani, qoʻying shu

ishlaringgizni, men bilan yuring. Zo‘r klub topib qo‘ydim."

Yoongi sukut saqladi. Bir necha soniyadan so‘ng, jilmayib qo‘ydi. "Yaxshi, ketdik."

Ular klubga borib, ichishdi. O‘sha kecha g‘alati edi. Yoongi doim o‘zini nazorat qila

olardi, lekin oʻsha bolaga kelganda.... U qandaydir yigitga birinchi marta qiziqib qolgandi. Bu biroz gʻalati.

Kunlar o‘tdi. Jimin hali ham Yoonining taklifini qabul qilmagandi. Uning ichida

hanuz ikkilanib turgan fikrlar o‘ynardi. Shu sabab u o‘g‘irlik qilishni ham

vaqtincha to‘xtatgan edi. Biroq bugun… bugun kayfiyati buzildi. Zerikdi.

Ich-ichidan nimadir yetishmayotganday his qilardi.

Nihoyat, u ko‘chaga chiqib, avvalgidek o‘g‘irlik qilishga qaror qildi. Atrofga

alangladi. Picho1qa ilinadigan nimadir kimnidir qidira boshladi. Birdan koʻzi

yoshi oʻttizlardan oshgan yaxshi kiyingan yigit telefonda kim bilandir suhbat

qurardi. —Unda aniq nimadir boʻlishi kerak- oʻyladi Jimin.

Sekin u tomon qadam tashladi. Biroz kuzatdi. Keyin boshiga kepka kiyib

shaxdam qadamlar bilan keta boshladi. U o‘zini tasodifan turtib ketganday qilib

tutdi va yigitning hamyonini chaqqonlik bilan olib qochdi. Ammo hamyon egasi oddiy odam emas edi.

Uning ismi Hyunjin bo‘lib, kichik toʻda boshligʻi edi.

Uni atrofida qo‘riqchilari ham bor edi. U dastlab vaziyatga tushunmadi, lekin

keyin kim bilandir gaplashayotganda vizitkasini qidirib, hamyonining yo‘qligini sezib qoldi.

— Kimdir meni urib ketganday bo‘ldi… – shivirladi u, so‘ngra yigitlariga buyurdi: — Ana u bolani ushlanglar!

Jimin hali uzoqlashib ulgurmagan edi. Shunda birdan shoshib yugurdi. Ortidan

odim tovushlari eshitildi. Yuragi gupillab urar, har nafasda qochish qiyinlashayotganini sezardi.

—Jin ursin lanati, shu kunlarda hach narsa oʻxshamayapti.

Lekin haliham uni oʻziga ishonchi katta edi. Anchadan beri bu ish bilan

shugʻullanmagani sababli bundan zavq olayotgan edi.

Ko‘chaning burilishiga yetib kelganida, kutilmaganda oyog‘i nimagadir ilinib,

qattiq yiqildi. Uning nafasi bo‘g‘ilib qoldi. Bir zum ichini og‘riq qopladi. Atrofini

qorong‘ilik o‘rab oldi. Buni umuman kutmagan edi.

Unga yetib kelgan yigitlar uni yerga bosib, do‘pposlay boshlashdi. Boshida

unchalik emas lekin zarbalar kuchayaverdi. Yigitlar koʻp boʻlgani

sababli na urusha olardi. Va na qochib keta olardi. Toʻsatdan Jiminning biqiniga

sanchilgan pichoq uni karaxt ahvolga keltirdi. Og‘riq Jiminning butun tanasini bo‘shashtirdi.

— Bu senga saboq bo‘lsin! – g‘azab bilan shivirladi ulardan biri - kimdan oʻgʻirlayotganingga yaxshilab eʼtibor ber itvachcha.

Ular u yerni tark etishdi.

Jimin kuchi qolmaganidan zo‘rg‘a siljidi. Qon tanasidan oqib chiqayotganini sezdi, lekin hech narsa qila olmasdi.

O‘sha paytda yo‘ldan o‘tayotgan Jungkook bu bir toʻda yigitlarni

gaplashib ketayotganini koʻrib aniq nimadir boʻlganini sezdi. Chunki ularni

yaxshi tanirdi. Pzi hech kimga yordm beradigan inson emas. Lekin nimadir uni oʻsha yerga borish uchun tortyapti.

U oʻsha koʻchaga bordi. Qarasa bir yigit qonga belanib yotardi. Biroz ikkilandi lekin yordam berishga qaror qildi.

—Hoy yigit yaxshimisan- turib koʻrdi. Nafas olayotgani ham bilinmasdi. Uni

yelkasiga ortib mashinasi tomon keta boshladi. 15daqiqada markaziy

shifoxona oldida toʻxtagan mashinadan Jungkook tushib doktorarni chaqirib

chiqdi. Uni shoshilinch aperatsiya uchun olib kirib ketishdi.

Oradan bir necha soat o‘tib, Jimin kasalxona palatasida hushiga keldi. Yonida Jungkook ham bor edi.

—Siz kimsiz- Jimin oʻziga kelgach aytgan gapis shu edi.

—Farishta, seni najot farishtang- kulimsiradi Jk- seni koʻrib qolgandim.

Bechora boʻlib yotgan ekansan raxmim kelib qolib keldim.

—Men.. Jimin endi gapirmoqchi edi ichkariga Taehyung shoshilib kirdi.

— Nima bo‘ldi senga?! Kim seni bu ahvolga soldi?! Nimalar qilib yiribsan

aytgandin senga bu ishlaringni tashla deb, agar oʻlib qolganingdachi – dedi u xavotir bilan.

Jungkook Taehyungni kuzatarkan, uning go‘zal qiyofasiga beixtiyor mahliyo bo‘ldi. “Qanday kelishgan yigit…” – deb o‘yladi u ichida.

Voy boʻldi Taehyung men yaxshiman, yaxshiyam shu yigit bpr ekan meni

qutqardi. Boʻlmasam meni koʻrmagan boʻlarding.

Taehyung unga qaradi va bir lahza qotib qoldi va ichida pichirladi: “Janob Jeon…

kompaniyamiz boshlig‘i…” Lekin yuziga hech narsa chiqarmadi. Shunchaki tazim qildi.

—Raxmat sizga.

Jungkook esa uni jim kuzatardi. Keyin nim tabassum qildi.

— Ketmoqchi boʻlib turgandim... Balki meni kuzatib qoʻyarsan .

U shunchaki kuzatib qoʻyishni soʻradi. Lekin Taehyung birdan juda hayajonlanib ketdi.

Unda biroz gʻalati hissiyot mavjud edi. Biroz kelishgan yigit unga gapirsa

hayajonlanib ketardi. Lekin buni ancha avval nazorat qilishni oʻrgangan edi.

Lekin yana ichidagi hislar tugʻyon urmoqda.

—Mayli kettik- Taehyung tez eshikdan chiqdi. Jungkook esa tirjaya boshladi.

Endi chiqaman desa Jimin unga gʻalati qarab turgan ekan. Biroz noqulay boʻldi. Tezda jiddiy qiyofaga oʻtdi.

"Raxmat shart emas, yaxshi boʻlib ket." U shunday deb Taeni orqasidan chiqib ketdi.

"Meni atrofimga faqat bir gala aqldan ozganlar yigʻilgan"- ichida oʻyladi Jimin.

—Jiminni hayotini saqlab qolganinggiz uchun raxmat-oʻgʻir sukutdan keyin soʻz boshladi Taehyung.

— Arzimagan ish meni oʻrnimda boshqa birov boʻlganda ham shunday qilgan boʻlardi- Taehyung iliq tabassum qildi va Jkga.

— Bunisini bilmadimkuya, lekin sizga katta raxmat. Uni siz utqarganinggizda bilmadim nimalar boʻlar edi.

Orada yana sukut choʻkdi. Jk nimadir demoqchi lekin ayta olmayaptgandek biroz bezovta koʻrinardi.

—Nimadir demoqchimisiz.

— U yigitingmi

Taehyungda WTF qiyofa paydo boʻldi.

—Nimalar deyapsiz aqldan ozdingizmi u meni bolalikdagi doʻstim, bunday boʻlishi mumkin emas.

— Voy meni notoʻgʻri tushunding unga juda qaygʻurayotganday tuyulganding,

shuning uchun shunday soʻragandim- Jk uni xafa qilishni tanishgan birinchi

kunidan yomin taassurot qoldirishni xohlamgan edi.

—Etiboringgiz uchun doʻstlar ham bir biriga qaygʻurishi mumkin.Va keyin men yigitlarga qiziqmayman Janob!!

Shundya deb tezlikda ketib qoldi. Jk boʻlsa unga qarab qolib ketaverdi. Keyin

jilmayib qoʻydi. "Qiziq yigitcha ekan". Agar yigiting boʻlganda oʻzim qutqargan boʻlsam oʻzim oʻldirardim...

--

Oradan bir necha kun oʻtdi. Jimin ancha tuzalib qolgan edi. Bugun u chiqadigan

kun edi. Taehyung uni oldiga keldi. Ahifokordan ruxsat soʻrab ichlariga kirsa

xonada Jimin yoʻq edi. Xonasi chiroyli qilib tozalab qoʻyilgan. Bu vaqtda esa

Jimin Sugani yoniga yoʻl olgan edi. Uni olib kelgan joyiga bir amallab yoʻlni topib

keldi. Darvoza yonida biroz turdi. Buni kameradan koʻrgan Suga smirk

tabassum qildi. Jimin keyin ichkariga kirmoqchi boʻldi. Suga esa uni

kirgʻazishni buyruq berdi. Unga qoʻriqchilar eshikni ochib berishdi.

Jiminni bir xizmatkor Sugani xonasiga olib bordi. Jimin kirishini kutib turgan

Suga oʻzini ish bilan banddek, Jiminni kelganini bilmagandek tutdi.

Eshik ochilib Jimin kirdi.

Suga hujjatlardan boshini koʻtarib unga qaradi.

— Ooo Jimmy seni koʻraman deb oʻylamagan edim- Suga tabassum qildi.

Jimkn esa hech qanday emotsiyasiz turar edi.

— Men roziman- birozdan keyin Jimin gapirdi. Suga gap nima haqida ekanini allaqachon bilar edi. Bu esa voqealarning endi boshlanishi edi....

Nihoyat zerikarli qsm tugadi. Manga ozro yoqmad torisi🗿 Yana manga motiv bermayapsila oqiganla yozb ketilaaa koment bn reaksiya!!!!

𝚂𝙴𝚅𝙶𝙸 𝙹𝙸𝙽𝙾𝚈𝙰𝚃 𝙱𝙾ʻ𝙻𝚂𝙰, 𝙼𝙴𝙽 𝙰𝙻𝙻𝙰𝚀𝙰𝙲𝙷𝙾𝙽 𝙰𝚈𝙱𝙳𝙾𝚁𝙼𝙰𝙽...

2ep

Jimin yuragi gupillab urardi. Yuragining har bir zarbi ongiga bitta-bitta savollarni

yog‘dirar, lekin u javob topa olmasdi. Bu yo‘lga kirishi kerakmi? Bu uning taqdiri

bo‘lishi mumkinmi? Boshqa yo‘l yo‘qmi? Qo‘rquv uni qamrab olgan edi. Orqaga

qaytish kech bo‘lib qolganidan, u hali yo‘lning boshida ekanini o‘zi ham unutib

qo‘ygandi. Biroq bitta narsa aniq edi – u tirik qolishi kerak.

Og‘ir qadamlar bilan uyiga kirdi. Yuragi tez urayotganiga qaramay, u tashqaridan

o‘zini odatdagidek ko‘rsatishga harakat qilardi. Ammo bir lahzada hammasi

o‘zgarib ketdi. Eshik ochiq edi. Jiminning yuragi yana bir necha marta urib, go‘yo

to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Qo‘llari muzlab ketdi. Kimdir ichkarida bo‘lishi mumkin

edi. Kim? Dushmanmi? Biror kishi uning sirini bilib qolganmikan?

U asta-sekin eshik oldiga bordi, ichkariga mo‘raladi. Qorong‘ida ko‘zlari

nimadir qidira boshladi. Keyin ko‘zi burchakda turgan oyoq kiyimga tushdi.

Tanish oyoq kiyim edi. Jimin beixtiyor chuqur nafas oldi va yelkalari sal tushdi. O‘zini yengil his etdi. Bu Tae edi.

"TAEHYUNG!" – u beixtiyor baqirib yubordi.

Oshxona tomonidan nimadir tushib ketgan ovoz eshitildi. Sekin yurib borsa,

oshxonada Tae idish-tovoqlarga ko‘milib, ovqat tayyorlayotganini ko‘rdi.

Tae joyida qotib qolgandi. Jiminning ovozi uni esankiratib qo‘ygandi. Uning

keng ko‘zlari Jimin tomon boqdi va u jiddiy ekanini payqadi.

"Men senga uyni ochiq qoldirma degandim, Tae! Agar meni orqamdan

kuzatib kelishganida-chi? Ular seni ko‘rganida nima bo‘lardi? Sen yolg‘iz o‘zing ularga qarshi chiqa olarmiding?"

Jiminning ovozi qattiq chiqdi. U charchagan edi, lekin asabiylashgani ham sezilardi. Tae bunday qattiq

gaplarni eshitishga ko‘nikmagandi. Uning yelkasi biroz tushdi, ko‘zlarida esa xafalik

balqirdi. Lekin u har doim shirin gap topib, vaziyatni yengillashtirishni bilar edi.

"Yaxshi, kechir..." – dedi u xuddi bir bola kabi erkalanib. "Juda zerikib ketgandim.

Telefon qildim, lekin ko‘tarmading. Kalitni berganding-ku, shuning uchun o‘zim ochib kirdim. Uyda hech narsa yo‘q ekan, shuning uchun ovqat tayyorlayotgandim."

Jimin bir necha soniya sukut saqladi, so‘ng peshonasini changalladi. "Sen..." –

u qanday javob berishini bilmay, faqat chuqur nafas oldi. Keyin esa Tae

tayyorlagan ovqatga qarab, bir oz tabassum qildi. "Yaxshi, ko‘raylikchi, nima pishirding."

Shu tariqa, ular birga ovqat yedilar. Ovqat paytida biroz soju ham ichishdi.

Hamma narsa bir lahzaga oddiy hayotga o‘xshab ketgandi. Lekin bu osoyishtalik uzoqqa bormasligi aniq edi.

Tae ketgach, Jimin yana yolg‘iz qoldi. Lekin bu yolg‘izlik ham uzoqqa cho‘zilmadi.

**

Bu orada Yoongi ancha o‘ychan edi. Jiminni bu ishga jalb qilmoqchi bo‘lsa

ham, o‘zini qaysidir ma’noda boshqacha his qilar edi. Nega u bu bolani ko‘proq

ko‘rishni xohlayapti? Nega u haqida o‘ylashni to‘xtata olmayapti?

Shu o‘ylar bilan u o‘zining sevimli kreslosida yotibdi. Ko‘zlari shiftga

qadalgan, lekin ongida faqat bitta narsa bor – Jimin. Shu payt eshik ochildi va ichkariga Jeon Jungkook kirdi.

"Ooo, hyung! Nima bilan bandsiz?" – dedi Jungkook yuzida kulgi bilan.

Yoongi unga qaradi va yuzida hech qanday ifoda sezilmadi. "Oddiy narsa," – dedi u beparvo ohangda.

Jungkook bir qoshini ko‘tarib, unga kinoya qildi. "Ha, sizning ishingiz doim oddiy bo‘lgan-da!"

Yoongi unga keskin qarab qo‘ydi. "Hech bo‘lmasa senga o‘xshab klubdan klubga

yurib, kayfu safo qilib vaqtimni behuda sarflamayman."

Jungkook kulib yubordi. "Hyung, qo‘ysangiz-chi. O‘zingiz ham ba’zida

menga qo‘shilish haqida o‘ylaysiz, shunday emasmi?"

Yoongi yuzini burdi. Jungkook esa yana gapida davom etdi. "Qani, qoʻying shu

ishlaringgizni, men bilan yuring. Zo‘r klub topib qo‘ydim."

Yoongi sukut saqladi. Bir necha soniyadan so‘ng, jilmayib qo‘ydi. "Yaxshi, ketdik."

Ular klubga borib, ichishdi. O‘sha kecha g‘alati edi. Yoongi doim o‘zini nazorat qila

olardi, lekin oʻsha bolaga kelganda.... U qandaydir yigitga birinchi marta qiziqib qolgandi. Bu biroz gʻalati.

Kunlar o‘tdi. Jimin hali ham Yoonining taklifini qabul qilmagandi. Uning ichida

hanuz ikkilanib turgan fikrlar o‘ynardi. Shu sabab u o‘g‘irlik qilishni ham

vaqtincha to‘xtatgan edi. Biroq bugun… bugun kayfiyati buzildi. Zerikdi.

Ich-ichidan nimadir yetishmayotganday his qilardi.

Nihoyat, u ko‘chaga chiqib, avvalgidek o‘g‘irlik qilishga qaror qildi. Atrofga

alangladi. Picho1qa ilinadigan nimadir kimnidir qidira boshladi. Birdan koʻzi

yoshi oʻttizlardan oshgan yaxshi kiyingan yigit telefonda kim bilandir suhbat

qurardi. —Unda aniq nimadir boʻlishi kerak- oʻyladi Jimin.

Sekin u tomon qadam tashladi. Biroz kuzatdi. Keyin boshiga kepka kiyib

shaxdam qadamlar bilan keta boshladi. U o‘zini tasodifan turtib ketganday qilib

tutdi va yigitning hamyonini chaqqonlik bilan olib qochdi. Ammo hamyon egasi oddiy odam emas edi.

Uning ismi Hyunjin bo‘lib, kichik toʻda boshligʻi edi.

Uni atrofida qo‘riqchilari ham bor edi. U dastlab vaziyatga tushunmadi, lekin

keyin kim bilandir gaplashayotganda vizitkasini qidirib, hamyonining yo‘qligini sezib qoldi.

— Kimdir meni urib ketganday bo‘ldi… – shivirladi u, so‘ngra yigitlariga buyurdi: — Ana u bolani ushlanglar!

Jimin hali uzoqlashib ulgurmagan edi. Shunda birdan shoshib yugurdi. Ortidan

odim tovushlari eshitildi. Yuragi gupillab urar, har nafasda qochish qiyinlashayotganini sezardi.

—Jin ursin lanati, shu kunlarda hach narsa oʻxshamayapti.

Lekin haliham uni oʻziga ishonchi katta edi. Anchadan beri bu ish bilan

shugʻullanmagani sababli bundan zavq olayotgan edi.

Ko‘chaning burilishiga yetib kelganida, kutilmaganda oyog‘i nimagadir ilinib,

qattiq yiqildi. Uning nafasi bo‘g‘ilib qoldi. Bir zum ichini og‘riq qopladi. Atrofini

qorong‘ilik o‘rab oldi. Buni umuman kutmagan edi.

Unga yetib kelgan yigitlar uni yerga bosib, do‘pposlay boshlashdi. Boshida

unchalik emas lekin zarbalar kuchayaverdi. Yigitlar koʻp boʻlgani

sababli na urusha olardi. Va na qochib keta olardi. Toʻsatdan Jiminning biqiniga

sanchilgan pichoq uni karaxt ahvolga keltirdi. Og‘riq Jiminning butun tanasini bo‘shashtirdi.

— Bu senga saboq bo‘lsin! – g‘azab bilan shivirladi ulardan biri - kimdan oʻgʻirlayotganingga yaxshilab eʼtibor ber itvachcha.

Ular u yerni tark etishdi.

Jimin kuchi qolmaganidan zo‘rg‘a siljidi. Qon tanasidan oqib chiqayotganini sezdi, lekin hech narsa qila olmasdi.

O‘sha paytda yo‘ldan o‘tayotgan Jungkook bu bir toʻda yigitlarni

gaplashib ketayotganini koʻrib aniq nimadir boʻlganini sezdi. Chunki ularni

yaxshi tanirdi. Pzi hech kimga yordm beradigan inson emas. Lekin nimadir uni oʻsha yerga borish uchun tortyapti.

U oʻsha koʻchaga bordi. Qarasa bir yigit qonga belanib yotardi. Biroz ikkilandi lekin yordam berishga qaror qildi.

—Hoy yigit yaxshimisan- turib koʻrdi. Nafas olayotgani ham bilinmasdi. Uni

yelkasiga ortib mashinasi tomon keta boshladi. 15daqiqada markaziy

shifoxona oldida toʻxtagan mashinadan Jungkook tushib doktorarni chaqirib

chiqdi. Uni shoshilinch aperatsiya uchun olib kirib ketishdi.

Oradan bir necha soat o‘tib, Jimin kasalxona palatasida hushiga keldi. Yonida Jungkook ham bor edi.

—Siz kimsiz- Jimin oʻziga kelgach aytgan gapis shu edi.

—Farishta, seni najot farishtang- kulimsiradi Jk- seni koʻrib qolgandim.

Bechora boʻlib yotgan ekansan raxmim kelib qolib keldim.

—Men.. Jimin endi gapirmoqchi edi ichkariga Taehyung shoshilib kirdi.

— Nima bo‘ldi senga?! Kim seni bu ahvolga soldi?! Nimalar qilib yiribsan

aytgandin senga bu ishlaringni tashla deb, agar oʻlib qolganingdachi – dedi u xavotir bilan.

Jungkook Taehyungni kuzatarkan, uning go‘zal qiyofasiga beixtiyor mahliyo bo‘ldi. “Qanday kelishgan yigit…” – deb o‘yladi u ichida.

Voy boʻldi Taehyung men yaxshiman, yaxshiyam shu yigit bpr ekan meni

qutqardi. Boʻlmasam meni koʻrmagan boʻlarding.

Taehyung unga qaradi va bir lahza qotib qoldi va ichida pichirladi: “Janob Jeon…

kompaniyamiz boshlig‘i…” Lekin yuziga hech narsa chiqarmadi. Shunchaki tazim qildi.

—Raxmat sizga.

Jungkook esa uni jim kuzatardi. Keyin nim tabassum qildi.

— Ketmoqchi boʻlib turgandim... Balki meni kuzatib qoʻyarsan .

U shunchaki kuzatib qoʻyishni soʻradi. Lekin Taehyung birdan juda hayajonlanib ketdi.

Unda biroz gʻalati hissiyot mavjud edi. Biroz kelishgan yigit unga gapirsa

hayajonlanib ketardi. Lekin buni ancha avval nazorat qilishni oʻrgangan edi.

Lekin yana ichidagi hislar tugʻyon urmoqda.

—Mayli kettik- Taehyung tez eshikdan chiqdi. Jungkook esa tirjaya boshladi.

Endi chiqaman desa Jimin unga gʻalati qarab turgan ekan. Biroz noqulay boʻldi. Tezda jiddiy qiyofaga oʻtdi.

"Raxmat shart emas, yaxshi boʻlib ket." U shunday deb Taeni orqasidan chiqib ketdi.

"Meni atrofimga faqat bir gala aqldan ozganlar yigʻilgan"- ichida oʻyladi Jimin.

—Jiminni hayotini saqlab qolganinggiz uchun raxmat-oʻgʻir sukutdan keyin soʻz boshladi Taehyung.

— Arzimagan ish meni oʻrnimda boshqa birov boʻlganda ham shunday qilgan boʻlardi- Taehyung iliq tabassum qildi va Jkga.

— Bunisini bilmadimkuya, lekin sizga katta raxmat. Uni siz utqarganinggizda bilmadim nimalar boʻlar edi.

Orada yana sukut choʻkdi. Jk nimadir demoqchi lekin ayta olmayaptgandek biroz bezovta koʻrinardi.

—Nimadir demoqchimisiz.

— U yigitingmi

Taehyungda WTF qiyofa paydo boʻldi.

—Nimalar deyapsiz aqldan ozdingizmi u meni bolalikdagi doʻstim, bunday boʻlishi mumkin emas.

— Voy meni notoʻgʻri tushunding unga juda qaygʻurayotganday tuyulganding,

shuning uchun shunday soʻragandim- Jk uni xafa qilishni tanishgan birinchi

kunidan yomin taassurot qoldirishni xohlamgan edi.

—Etiboringgiz uchun doʻstlar ham bir biriga qaygʻurishi mumkin.Va keyin men yigitlarga qiziqmayman Janob!!

Shundya deb tezlikda ketib qoldi. Jk boʻlsa unga qarab qolib ketaverdi. Keyin

jilmayib qoʻydi. "Qiziq yigitcha ekan". Agar yigiting boʻlganda oʻzim qutqargan boʻlsam oʻzim oʻldirardim...

--

Oradan bir necha kun oʻtdi. Jimin ancha tuzalib qolgan edi. Bugun u chiqadigan

kun edi. Taehyung uni oldiga keldi. Ahifokordan ruxsat soʻrab ichlariga kirsa

xonada Jimin yoʻq edi. Xonasi chiroyli qilib tozalab qoʻyilgan. Bu vaqtda esa

Jimin Sugani yoniga yoʻl olgan edi. Uni olib kelgan joyiga bir amallab yoʻlni topib

keldi. Darvoza yonida biroz turdi. Buni kameradan koʻrgan Suga smirk

tabassum qildi. Jimin keyin ichkariga kirmoqchi boʻldi. Suga esa uni

kirgʻazishni buyruq berdi. Unga qoʻriqchilar eshikni ochib berishdi.

Jiminni bir xizmatkor Sugani xonasiga olib bordi. Jimin kirishini kutib turgan

Suga oʻzini ish bilan banddek, Jiminni kelganini bilmagandek tutdi.

Eshik ochilib Jimin kirdi.

Suga hujjatlardan boshini koʻtarib unga qaradi.

— Ooo Jimmy seni koʻraman deb oʻylamagan edim- Suga tabassum qildi.

Jimkn esa hech qanday emotsiyasiz turar edi.

— Men roziman- birozdan keyin Jimin gapirdi. Suga gap nima haqida ekanini allaqachon bilar edi. Bu esa voqealarning endi boshlanishi edi....

Nihoyat zerikarli qsm tugadi. Manga ozro yoqmad torisi🗿 Yana manga motiv bermayapsila oqiganla yozb ketilaaa koment bn reaksiya!!!!

Jungkook ertalab uyqudan uygʻondi.
Toʻgʻrirogʻi uygʻotishdi.
Dushga kirib bir amallab yuvinib chiqdi.

—Maktabga borishga kattalik qolmaymanmi- injiqlandi Jk.

—Unda buni maktab emas, maktabdan keyingi oʻqish deb tushuning- jkni kiyimlarini toʻgʻirlayotib Jihoon gapirdi.

—Haa Univermi-kulimsiradi.

—A nima dedingiz- Jihoon boshini koʻtarib Jkga gapirdi.

Jungkookni bu dunyo boshqa ekanligi esiga tushib qoldi.

—Yoʻq hech narsa.

Jihoon ham jimgina labini burushtirib ishida davom etdi.

Jk maktabga ot aravada keldi.(Becara u zamonda mashina bomagande)

Jungkook pastga tushib maktabni tomosha qila boshladi.

—Vauu qanaqa joy bu. Xuddi mening dunyoyim bilan kelishib olishgaga oʻxshaydi. Lekin biznikidan ancha chiroyli...

Jungkook tushgandan keyin uni 3ta jamadonini va bir ikkita narsalarini fortundan olib tusha boshlashdi.

—Iyee nima qilyapsizlar- xayolini yigʻib olgan Jungkook xizmatchilar nima qilayotganiga endi etibor bergandi.

—Narsalaringgizni olib tushyabmiz janob.

—Qarayaa men seni gul teryapsan deb oʻylabman.

Nima uchun deb soʻradim, men shu yerda qolishim kerakmi.

—Ha janob sizga aytmaganmidim-narsalarni tushurib kelayotgan xizmtchilarni orqasidan Jihoon kelib gapirdi- siz shu yerda yashaysiz, maktabni bitirguningizcha.

—Nimaaa- hayrat aralash gapirdi jk- men besh yil umrimni shunday joyda oʻtkazamanmi- Jk deyarli baqirib yuboray dedi.

—Janob biz axir oʻqish deganda ham shuni nazarda tutgandik- Jihoon biroz sarosimaga tushib qoldi.

Jkni xursand boʻladi, oʻz tengqurlari orasida bemalol boʻlib hayot nimaligini tushunadi deb oʻylagandi.

Chunki oʻzi ham undan bir yosh katta boʻlganligi sababli hech kim unga halaqit bermasligini, oʻzligicha erkin boʻlishni xohlardi.

—Janob agar xohlasangiz siz bilan birga shu yerda qolishim mumkin- Jihoon biroz tortinchoqlik bilan gapirdi.

Jungkook esa uni yoniga keldi, qoʻyini Jihoonning yelkasiga qoʻyib oʻziga biroz tortdi va xushchaqchaq kayfiyatda gapirdi:

—Albatta kichkina, sen men bilan borsang men oʻzimni erkin his qilaman.

—Men kichkina emasman, qolaversa meni boʻyim oʻzimga yoqadi-Jihoon biroz jahl bilan gapirdi.

Jungkookning hayoliga birdan doʻsti Jimin keldi. Oʻzi yaqinda uchrashishgandi. Shuncha ishlardan keyin ular endi birga yurib oʻynaymiz, quvnaymiz deganda bunday ishlar boʻlib ketdi.

Jungkook birdan jim boʻlib qoldi.

Jimin uni bu axvolda koʻrib nima qilarini bilmay xoldi. Xuddi uni shu gapidan soʻng Jungkook xafa boʻlib qolganday.

—Janoob- chaqirdi Jihoon.

—Hammasi joyida qani kettik.

Shunday qilib ular birga ichkariga kirishdi. Hamma narsa xuddi zamonaviydek. Chiroyli, shinam lekin biroz oʻzgacha.

Xizmatchilar ularning narsalarini xonalariga allaqachon joylashtirib qoʻygan edilar.

Jimin deyarli hech narsa chaqirtirmadi. U uchun oddiyroq maktab forma ayttirishdi. Va bir ikkita kiyish uchun narsalar..

Jungkook bilan Jihoon birga dars tomon yoʻl olishdi.
Ular oʻzlarini скромный(uzbda nma dylardi) tutishga harakat qilishardi. Lekin Jungkook ich ichidan hayajonlanardi.

Yangi joy umuman boshqa olam, yana u anchadan beri maktabga kelmagandi.

Jihoon esa birincha bir bunday maktabda oʻqishi edi, va yana oʻqishini davom ettirishi u ham qolgan bolalar kabi sehirgar boʻlishi uni juda quvontirayotgan edi.

Jihoon bilan Jungkookning darslari umuman boshqa edi. Chunki Jihoon undan bir yosh katta edi.

Jungkook darsga kirdi. U yerda hamma narsa oʻzgacha edi. Hamma har tarafda bir birlari bilan suhbat olib borishardi.

Hammasini qoʻlida Jungkook uchun tanish boʻlmagan oʻzgacha narsa bor edi.

Ularning qoʻllarida deyarli bir xil lekin naqshlari oʻzgacha boʻlgan tattoolar bor edi.

Jkga eng birinchi qiziq tuyulgan narsa shu edi.

Hayot umuman boshqacha tus olishini tushungan oʻsha vaqt Jkda tushunarsiz hissiyotlar paydo boʻla boshladi.

Eshikdan kirib kelishi bilan hamma unga qaradi.

Butun sinf pichirlab gaplashishni boshlashdi. Chunki bu yerga yangi oʻquvchi kelishi amrimahol edi.

—Oooo sinfimizga yangi oʻquvchi kelibdimi- Namjoon kulimsirab deyarli baqirdi. Qolganlar ham unga qoʻshilishdi.

—Yangi kelgan

—ooo yangi bola

Jungkook biroz bundan xijolat boʻldi. Lekin buni unchalik uyaladigan tarafi yoʻq. Ular ham u bilan teng yana u vazirni jiyani.

Jungkook endi gapirmoqchi edi eshikdan ustoz kirib kelib qoldi.

—Ha sen, yangi oʻquvchi- Jungkookning yelkasiga qoʻlini qoʻyib- qani yur- ustoz Han Jungkookni doska yoniga olib bordi.

— Tanishinglar, bu Jeon Jungkook- ustoz unga qarab gapirdi- qani oʻzingni tanishtir.

—Hammaga xayrli kun, meni ismim Jeon Jungkook 18yoshdaman amakim vazir Chonni buyrugʻi bilan shu yerga keldim.

Hamma:Oooooooo

Jkpov: Bekor buni aytdim shekilli, maqtanayotgande bop qoldim.

Lekn rostdan shundayku- jungkook oʻzidan faxirlanib- men axir vazirni jiyaniman.

—Yaxshi borib boʻsh joyga oʻtir- ustoz bir qizni yonidagi stolni koʻrsatdi.

Jungkook borib boʻsh stolga oʻtirdi.

U yerda bir qiz tirjayib Jungkookga qarab turardi.

—Salom- jennie jkga qoʻlini koʻtardi.

—Salom- soxta tabassum qildi.

Jennie Jungkookga dars boʻyi oʻzi haqida turli savollar berdi. Jungkook boʻlsa boshida uni yaxshi qiz deb oʻylamadi. Lekin keyin uni muomalasi yoshlarcha gapirishi uni fikrini oʻzgartirdi.

Tanaffus. Uning oldiga bir ikkita yigitlar kelishdi.

—Hey yangi kelgan, isming nima edi- Namjoon gap boshladi & Jungkook boshini koʻtarib unga qaradi.

Haa esladim Jungkook Jeon Jungkook. Xoʻsh bu sinfni oʻziga xos qoidalari bor. Shular ichidan senga muhim boʻlgan qoidalarni tushuntirib oʻtishimiz kerak- Namjoon kulimsiradi- qanday oliyjanob insonman, senga bu narsalarni shaxsan oʻzim kelib aytyapman. Haa axir sen vazirni jiyanisan, buniyam inobatga olamiz- Namjoon tepaga qarab qattiq kuldi.

Jhope bilan jin WTF qiyofalari bilan Namjoonga keyin bir birlariga qarashdi.

—Hoy sen aqldan ozdingmi- Jin Namjoonni boshiga bir urdi.

—Namjoon issigʼing yoʻqmi- Jhope uni peshonasini ushlab.

—Men nima qildim- Namjoon norozi qiyofada boshini ushab turardi.

—Salom men Jinman- jin jungkookga qoʻlini tutib.

—Salom men Jungkookman- Jungkook biroz kulimsirab.

—Salom men Jhope. Namjoonga eʼtibor berma, u oʻzi shunaqa sal gʻalatiroq.

—Tanishganimdan xursandman- Jungkook tabassum qildi.

Shunday qilib ular tanishib olishdi. Jin bilan Jhope unga yoqdi. Lekin Namjoon ham yomon emas.

Bu yerda ham oddiy dunyodagiga oʻxshab matematika, tarix va shunga oʻxshash 1 2ta fan bor edi.

Bugun uchun 2ta dars qoʻyilgandi. Shunchaki 1chi kun tanishuvi desa ham boʻladi.

2chi soat matematika edi. Jungkook Jenniedan bazi narsalarni soʻrashga qaror qildi.

—Jennie bu qanday joy. Sehirgarlik haqida bu maktab haqida tushuntirib ber.

—Bu haqida oddiy xalq bilmasligi tabiiy hol. Xoʻsh bu dunyoda turlar mavjud.

Agar odam naslida qaysidir tur egalari boʻlsa demak u ham sehirgar boʻlishi mumkin. Lekin afsuski buni oʻzi tanlay olmaydi.

—Ular qanday turlar- soʻradi jk sekin.

—Helsfer(olov egalari), ryushin(rohiblar), miragen (tuslana oladiganlar) frostaris (suvni boshqara oladiganlar) va odamlar.
Yanaa. Taqiqlangan tur ham bor. U Interfeslar. Undan faqat bir insonni bilaman.. E keyinroq gaplashaylik- Jennie burnini jiyirib tabassum qildi.

—Sen qaysi birisan. Qoʻllardagi tattoolar shu sabablimi.

—Hammada turini egallab boʻlgandan keyin har xil tattoolar paydo boʻladi.

Jennie qoʻlini koʻrsatdi.

—Men frostarisman.

—Chiroyliii.
A Qolganlar...

—Namjoon va Jhope helsfer, Jin frostaris. Ana orqadagi bola Suga 1000dan bir uchraydigan, yagona ryushin. Sunghoon miragen, Yeonjun frostaris. Qolganlarini keyin bilib olasan.

—Hammasi kelishib keta olishadimi.

—Ha deyarli shunday. Lekin agar sinfda urush chiqsa sinf ikkiga boʻlinadi. Huhhh- Jennie oʻyga botdi. Yagona ularni tinchita oladigan inson bu Suga. Lekin hech qachon u ularni ajratishga harakat ham qilmaydi.

Oradan kunlar oʻtdi.

Hammasi yaxshi keta boshladi. Jungkook hamma bilan chiqishib ketdi. Bir kuni uni sehirgarlik darajasini tekshirish uchun ustozlar keldi. Uni bir xonaga olib kirishdi. Unga qizil shpritsda nimadir joʻnatishdi. Jungkook shu zahoti hushini yoʻqotdi. Qoʻlida tatto paydo boʻla boʻshladi. Uni koʻrib shifokorlar juda hayron qolishdi. U RYUSHIN.

Bu juda hayratlanarli agar uning otasi yo onasi ryushen boʻlgan taqdirda ham juda kam uchaydigan holatlardan biri edi.

Jk uyida uygʻondi. Qarasa qoʻlida tattoo paydo boʻlgan

Endi oʻrnidan turib oynaga qayrayman desa kimdir shkaf yonida gazeta oʻqib oʻtiribdi.

—Amakii

—Ha bolam- Taehyung gazetani yopib Jungkookga qaradi.

—Aaaaaaaaaaaaa

Jungkook yugurib oʻrnidan turdi. Qoʻliga ilingan narsani Taehyung tomon ota boshladi.

—Hoy hoy to'xta nima qilyapsan- u otayotgan narsalardan qochishga harakat qilarkan.

—Kimsan, meni xonamda nima qilyapsan-Jk baqirdi.

—Oʻzimni uyimdayam xohlagan joyimga kirib chqishim mumkin emasmi- Te qoshini koʻtardi.

Jk birdan toʻxtadi- qanaqasiga seni uying, bu amakimni uyi. Ha yolgʻonchi menga yolgʻon toʻqima- Jk yana unga narsalarni ota boshladi. Bilmasdan javon ustidagi guldonni Taega qarab otdi.

Taaq.
Tae yega yiqildi. Jk qoʻrqib ketdi. Uni oʻldirdim deb oʻyladi.

Birdan Vazir Chon eshikdan kirib kelib qoldi.

—Bu yerda nimalar boʻlyapti- yerda yotgan oʻgʻli va tepasida qarab turgan jiyanini koʻrib qoʻrqib ketdi- Voy oʻgʻlim nima boʻldi senga.

Jkpov: oʻgʻlim, oʻgʻim dedimi, jin ursin nimalar qilib qoydim. Uyim desa tushunmabmana endi nima qilaman, agar uygʻonsa meni oʻldiradi. Agar oʻlib qolgan boʻlsa amakim oʻldiradi. Ikkala vaziyatdayam tirik qolmayman.

Avtrpov: biroz koʻp boʻlishi mumkin, endi bir hafta kutganilaga yarasha🌚
Hamma narsani tushuntirib oʻtishga harakat qildm. Fikr va reaksiya esdan chiqmasin😁

Jungkook ertalab uyqudan uygʻondi.
Toʻgʻrirogʻi uygʻotishdi.
Dushga kirib bir amallab yuvinib chiqdi.

—Maktabga borishga kattalik qolmaymanmi- injiqlandi Jk.

—Unda buni maktab emas, maktabdan keyingi oʻqish deb tushuning- jkni kiyimlarini toʻgʻirlayotib Jihoon gapirdi.

—Haa Univermi-kulimsiradi.

—A nima dedingiz- Jihoon boshini koʻtarib Jkga gapirdi.

Jungkookni bu dunyo boshqa ekanligi esiga tushib qoldi.

—Yoʻq hech narsa.

Jihoon ham jimgina labini burushtirib ishida davom etdi.

Jk maktabga ot aravada keldi.(Becara u zamonda mashina bomagande)

Jungkook pastga tushib maktabni tomosha qila boshladi.

—Vauu qanaqa joy bu. Xuddi mening dunyoyim kabi. Ular bilan kelishib olishgan shekilli. Lekin biznikidan ancha chiroyli...

Jungkook tushgandan keyin uni 3ta jamadonini va bir ikkita narsalarini fortundan olib tusha boshlashdi.

—Iyee nima qilyapsizlar- xayolini yigʻib olgan Jungkook xizmatchilar nima qilayotganiga endi etibor bergandi.

—Narsalaringgizni olib tushyabmiz janob.

—Qarayaa men seni gul teryapsan deb oʻylabman.

Nima uchun deb soʻradim, men shu yerda qolishim kerakmi.

—Ha janob sizga aytmaganmidim-narsalarni tushurib kelayotgan xizmtchilarni orqasidan Jihoon kelib gapirdi- siz shu yerda yashaysiz, maktabni bitirguningizcha.

—Nimaaa- hayrat aralash gapirdi jk- men besh yil umrimni shunday joyda oʻtkazamanmi- Jk deyarli baqirib yuboray dedi.

—Janob biz axir oʻqish deganda ham shuni nazarda tutgandik- Jihoon biroz sarosimaga tushib qoldi.

Jihoon Jkni xursand boʻladi, oʻz tengqurlari orasida bemalol boʻlib hayot nimaligini tushunadi deb oʻylagandi.

Xursand boʻladi, oʻz tengqurlari orasida bemalol boʻlib hayot nimaligini tushunadi deb oʻylagandi.

Chunki oʻzi ham undan bir yosh katta boʻlganligi sababli hech kim unga halaqit bermasligini, oʻzligicha erkin boʻlishni xohlardi.

—Janob agar xohlasangiz siz bilan birga shu yerda qolishim mumkin- Jihoon biroz tortinchoqlik bilan gapirdi.

Jungkook esa uni yoniga keldi, qoʻyini Jihoonning yelkasiga qoʻyib oʻziga biroz tortdi va xushchaqchaq kayfiyatda gapirdi:

—Albatta kichkina, sen men bilan borsang men oʻzimni erkin his qilaman.

—Men kichkina emasman, qolaversa meni boʻyim oʻzimga yoqadi-Jihoon biroz jahl bilan gapirdi.

Jungkookning hayoliga birdan doʻsti Jimin keldi. Oʻzi yaqinda uchrashishgandi. Shuncha ishlardan keyin ular endi birga yurib oʻynaymiz, quvnaymiz deganda bunday ishlar boʻlib ketdi. Jungkook birdan jim boʻlib qoldi.

Jungkook birdan jim boʻlib qoldi.

Jimin uni bu axvolda koʻrib nima qilarini bilmay xoldi. Xuddi uni shu gapidan soʻng Jungkook xafa boʻlib qolganday.

—Janoob- chaqirdi Jihoon.

—Hammasi joyida qani kettik.

Shunday qilib ular birga ichkariga kirishdi. Hamma narsa xuddi zamonaviydek. Chiroyli, shinam lekin biroz oʻzgacha.

Xizmatchilar ularning narsalarini xonalariga allaqachon joylashtirib qoʻygan edilar.

Jimin deyarli hech narsa chaqirtirmadi. U uchun oddiyroq maktab forma ayttirishdi. Va bir ikkita kiyish uchun narsalar..

Jungkook bilan Jihoon birga dars tomon yoʻl olishdi.
Ular oʻzlarini скромный(uzbda nma dylardi) tutishga harakat qilishardi. Lekin Jungkook ich ichidan hayajonlanardi.

Yangi joy umuman boshqa olam, yana u anchadan beri maktabga kelmagandi.

Jihoon esa birincha bir bunday maktabda oʻqishi edi, va yana oʻqishini davom ettirishi u ham qolgan bolalar kabi sehirgar boʻlishi uni juda quvontirayotgan edi.

Jihoon bilan Jungkookning darslari umuman boshqa edi. Chunki Jihoon undan bir yosh katta edi.

Jungkook darsga kirdi. U yerda hamma narsa oʻzgacha edi. Hamma har tarafda bir birlari bilan suhbat olib borishardi.

Hammasini qoʻlida Jungkook uchun tanish boʻlmagan oʻzgacha narsa bor edi.

Ularning qoʻllarida deyarli bir xil lekin naqshlari oʻzgacha boʻlgan tattoolar bor edi.

Jkga eng birinchi qiziq tuyulgan narsa shu edi.

Hayot umuman boshqacha tus olishini tushungan oʻsha vaqt Jkda tushunarsiz hissiyotlar paydo boʻla boshladi.

Eshikdan kirib kelishi bilan hamma unga qaradi.

Butun sinf pichirlab gaplashishni boshlashdi. Chunki bu yerga yangi oʻquvchi kelishi amrimahol edi.

—Oooo sinfimizga yangi oʻquvchi kelibdimi- Namjoon kulimsirab deyarli baqirdi. Qolganlar ham unga qoʻshilishdi.

—Yangi kelgan

—ooo yangi bola

Jungkook biroz bundan xijolat boʻldi. Lekin buni unchalik uyaladigan tarafi yoʻq. Ular ham u bilan teng yana u vazirni jiyani.

Jungkook endi gapirmoqchi edi eshikdan ustoz kirib kelib qoldi.

—Ha sen, yangi oʻquvchi- Jungkookning yelkasiga qoʻlini qoʻyib- qani yur- ustoz Han Jungkookni doska yoniga olib bordi.

— Tanishinglar, bu Jeon Jungkook- ustoz unga qarab gapirdi- qani oʻzingni tanishtir.

—Hammaga xayrli kun, meni ismim Jeon Jungkook 18yoshdaman amakim vazir Chonni buyrugʻi bilan shu yerga keldim.

Hamma:Oooooooo

Jkpov: Bekor buni aytdim shekilli, maqtanayotgande bop qoldim.

Lekn rostdan shundayku- jungkook oʻzidan faxirlanib- men axir vazirni jiyaniman.

—Yaxshi borib boʻsh joyga oʻtir- ustoz bir qizni yonidagi stolni koʻrsatdi.

Jungkook borib boʻsh stolga oʻtirdi.

U yerda bir qiz tirjayib Jungkookga qarab turardi.

—Salom- jennie jkga qoʻlini koʻtardi.

—Salom- soxta tabassum qildi.

Jennie Jungkookga dars boʻyi oʻzi haqida turli savollar berdi. Jungkook boʻlsa boshida uni yaxshi qiz deb oʻylamadi. Lekin keyin uni muomalasi yoshlarcha gapirishi uni fikrini oʻzgartirdi.

Tanaffus. Uning oldiga bir ikkita yigitlar kelishdi.

—Hey yangi kelgan, isming nima edi- Namjoon gap boshladi & Jungkook boshini koʻtarib unga qaradi.
Haa esladim Jungkook Jeon Jungkook. Xoʻsh bu sinfni oʻziga xos qoidalari bor. Shular ichidan senga muhim boʻlgan qoidalarni tushuntirib oʻtishimiz kerak- Namjoon kulimsiradi- qanday oliyjanob insonman, senga bu narsalarni shaxsan oʻzim kelib aytyapman. Haa axir sen vazirni jiyanisan, buniyam inobatga olamiz- Namjoon tepaga qarab qattiq kuldi.

Jhope bilan jin WTF qiyofalari bilan Namjoonga keyin bir birlariga qarashdi.

—Hoy sen aqldan ozdingmi- Jin Namjoonni boshiga bir urdi.

—Namjoon issigʼing yoʻqmi- Jhope uni peshonasini ushlab.

—Salom men Jinman- jin jungkookga qoʻlini tutib.

—Salom men Jungkookman- Jungkook biroz kulimsirab.

—Salom men Jhope. Namjoonga eʼtibor berma, u oʻzi shunaqa sal gʻalatiroq.

—Tanishganimdan xursandman- Jungkook tabassum qildi.

Shunday qilib ular tanishib olishdi. Jin bilan Jhope unga yoqdi. Lekin Namjoon ham yomon emas.

Bu yerda ham oddiy dunyodagiga oʻxshab matematika, tarix va shunga oʻxshash 1 2ta fan bor edi.

Bugun uchun 2ta dars qoʻyilgandi. Shunchaki 1chi kun tanishuvi desa ham boʻladi.

2chi soat matematika edi. Jungkook Jenniedan bazi narsalarni soʻrashga qaror qildi.

—Jennie bu qanday joy. Sehirgarlik haqida bu maktab haqida tushuntirib ber.

—Bu haqida oddiy xalq bilmasligi tabiiy hol. Xoʻsh bu dunyoda turlar mavjud. Roxiblar, muzyuraklar, tuslanuvchilar, odamlar.

Agar odam naslida qaysidir tur egalari boʻlsa demak u ham sehirgar boʻlishi mumkin. Lekin afsuski buni oʻzi tanlay olmaydi.

—Ular qanday turlar- soʻradi jk sekin.

—Helsfer(olov egalari), ryushin(rohiblar), miragen (tuslana oladiganlar) frostaris (suvni boshqara oladiganlar) va odamlar.
Yanaa. Taqiqlangan tur ham bor. U Interfeslar. Undan faqat bir insonni bilaman.. E keyinroq gaplashaylik- Jennie burnini jiyirib tabassum qildi.

—Sen qaysi birisan. Qoʻllardagi tattoolar shu sabablimi.

—Hammada turini egallab boʻlgandan keyin har xil tattoolar paydo boʻladi.

Jennie qoʻlini koʻrsatdi.

—Men frostarisman.

—Chiroyliii.
A Qolganlar...

—Namjoon va Jhope helsfer, Jin frostaris. Ana orqadagi bola Suga 1000dan bir uchraydigan, yagona ryushin. Sunghoon miragen, Yeonjun frostaris. Qolganlarini keyin bilib olasan.

—Hammasi kelishib keta olishadimi.

—Ha deyarli shunday. Lekin agar sinfda urush chiqsa sinf ikkiga boʻlinadi. Huhhh- Jennie oʻyga botdi. Yagona ularni tinchita oladigan inson bu Suga. Lekin hech qachon u ularni ajratishga harakat ham qilmaydi.

Oradan kunlar oʻtdi.

Hammasi yaxshi keta boshladi. Jungkook hamma bilan chiqishib ketdi. Bir kuni uni sehirgarlik darajasini tekshirish uchun ustozlar keldi. Uni bir xonaga olib kirishdi. Unga qizil shpritsda nimadir joʻnatishdi. Jungkook shu zahoti hushini yoʻqotdi. Qoʻlida tatto paydo boʻla boʻshladi. Uni koʻrib shifokorlar juda hayron qolishdi. U RYUSHIN.

Bu juda hayratlanarli agar uning otasi yo onasi ryushen boʻlgan taqdirda ham juda kam uchaydigan holatlardan biri edi.

Jk uyida uygʻondi. Qarasa qoʻlida tattoo paydo boʻlgan

Endi oʻrnidan turib oynaga qayrayman desa kimdir shkaf yonida gszeta oʻqib oʻtiribdi.

—Amakii

—Ha bolam- Taehyung gazetani yopib Jungkookga qaradi.

—Aaaaaaaaaaaaa

Jungkook yugurib oʻrnidan turdi. Qoʻlig ilingan narsani Taehyung tomon ota boshladi.

—Hoy hoy to'xta nima qilyapsan- u otayotgan narsalardan qochishga harakat qilarkan.

—Kimsan, meni xonamda nima qilyapsan-Jk baqirdi.

—Oʻzimni uyimdayam xohlagan joyimga kirib chqishim mumkin emasmi- Te qoshini koʻtardi.

Jk birdan toʻxtadi- qanaqasiga seni uying, bu amakimni uyi. Ha yolgʻonchi menga yolgʻon toʻqima- Jk yana unga narsalarni ota boshladi. Bilmasdan javon ustidagi guldonni Taega qarab otdi.

Taaq.
Tae yega yiqildi. Jk qoʻrqib ketdi. Uni oʻldirdim deb oʻyladi.

Birdan Vazir Chon eshikdan kirib kelib qoldi.

—Bu yerda nimalar boʻlyapti- yerda yotgan oʻgʻli va tepasida qarab turgan jiyanini koʻrib qoʻrqib ketdi- Voy oʻgʻlim nima boʻldi senga.

Jkpov: oʻgʻlim, oʻgʻim dedimi, jin ursin nimalar qilib qoydim. Uyim desa tushunmabmana. Endi nima qilaman, agar uygʻonsa meni oʻldiradi. Agar oʻlib qolgan boʻlsa amakim oʻldiradi. Ikkala vaziyatdayam tirik qolmayman.

Fikr va reaksiyalar kutib qolaman😁

Jungkook ertalab uyqudan uygʻondi.
Toʻgʻrirogʻi uygʻotishdi.
Dushga kirib bir amallab yuvinib chiqdi.

—Maktabga borishga kattalik qolmaymanmi- injiqlandi Jk.

—Unda buni maktab emas, maktabdan keyingi oʻqish deb tushuning- jkni kiyimlarini toʻgʻirlayotib Jihoon gapirdi.

—Haa Univermi-kulimsiradi.

—A nima dedingiz- Jihoon boshini koʻtarib Jkga gapirdi.

Jungkookni bu dunyo boshqa ekanligi esiga tushib qoldi.

—Yoʻq hech narsa.

Jihoon ham jimgina labini burushtirib ishida davom etdi.

Jk maktabga ot aravada keldi.(Becara u zamonda mashina bomagande)

Jungkook pastga tushkb maktabni tomosha qila boshladi.

—Vauu qanaqa joy bu. Xuddi mening dunyoyim bilan kelishib olishgan shekilli. Lekin biznikidan ancha chiroyli...

Jungkook tushgandan keyin uni 3ta jamadonini va bir ikkita narsalarini fortundan olib tusha boshlashdi.

—Iyee nima ilyapsizlar- xayolini yigʻib olgan Jungkook xizmatchilar nima qilayotganiga endi etibor bergandi.

—Narsalaringgizni olib tushyabmiz janob.

—Qarayaa men seni gul teryapsan deb oʻylabman.

Nima uchun deb soʻradim, men shu yerda qolishim kerakmi.

—Ha janob sizga aytmaganmidim-narsalarni tushurib kelayotgan xizmtchilarni orqasidan Jihoon kelib gapirdi- siz shu yerda yashaysiz, maktabni bitirguningizcha.

—Nimaaa- hayrat aralash gapirdi jk- men besh yil umrimni shunday joyda oʻtkazamanmi- Jk deyarli baqirib yuboray dedi.

—Janob biz axir oʻqish deganda ham shuni nazarda tutgandik- Jihoon biroz sarosimaga tushib qoldi.

Xursand boʻladi, oʻz tengqurlari orasida bemalol boʻlib hayot nimaligini tushunadi deb oʻylagandi.

Chunki oʻzi ham undan bkr yosh katta boʻlganligi sababli hech kim unga halaqit bermasligini, oʻzligicha erkin noʻlishni xohlardi.

—Janob agar xohlasangiz siz bilan birga shu yerda qolishim mumkin- Jihoon biroz tortinchoqlik bilan gapirdi.

Jungkook esa uni yoniga keldi, qoʻyini Jihoonning yelkasiga qoʻyib oʻziga biroz tortdi va xushchaqchaq kayfiyatda gapirdi:

—Albatta kichkina, sen men bilan borsang men oʻzimni erkin his qilaman.

—Men kichkina emasman, qolaversa meni boʻyim oʻzimga yoqadi-Jihoon biroz jahl bilan gapirdi.

Jungkookning hayoliga birdan doʻsti Jimin keldi. Oʻzi yaqinda uchrashishgandi. Shuncha ishlardan keyin ular endi birga yurib oʻynaymiz, quvnaymiz deganda bunday ishlar boʻlib ketdi.

Jungkook birdan jim boʻlib qoldi. Xuddi dengiz barq urib joʻshib oqayotganda birdan suv tinchib qolganga oʻxshardi.

Jimin uni bu axvolda koʻrib nima qilarini bilmay xoldi. Xuddi uni shu gapidan soʻng Jungkook xafa boʻlib qolganday.

—Janoob- chaqirdi Jihoon.

—Hammasi joyida qani kettik.

Shunday qilib ular birga ichkariga kirishdi. Hamma narsa xuddi zamonaviydek. Chiroyli, shinam lekin biroz oʻzgacha.

Xizmatchilar ularning narsalarini xonalariga allaqachon joylashtirib qoʻygan edilar.

Jimin deyarli hech narsa chaqirtirmadi. U uchun oddiyroq maktab forma ayttirishdi. Va bir ikkita kiyish uchun narsalar..

Jungkook bilan Jihoon birga dars tomon yoʻl olishdi.
Ular oʻzlarini скромный(uzbda nma dylardi) tutishga harakat qilishardi. Lekin Jungkook ich ichidan hayajonlanardi.

Yangi joy umuman boshqa olam, yana u anchadan beri maktabga kelmagandi.

Jihoon esa birincha bir bunday maktabda oʻqishi edi, va yana oʻqishini davom ettirishi u ham qolgan bolalar kabi sehirgar boʻlishi uni juda quvontirayotgan edi.

Jihoon bilan Jungkookning darslari umuman boshqa edi. Chunki Jihoon undan bir yosh katta edi.

Jungkook darsga kirdi. U yerda hamma narsa oʻzgacha edi. Hamma har tarafda bir birlari bilan suhbat olib borishardi.

Hammasini qoʻlida Jungkook uchun tanish boʻlmagan oʻzgacha narsa bor edi.

Ularning qoʻllarida deyarli bir xil lekin naqshlari oʻzgacha boʻlgan tattoolar bor edi.

Jkga eng birinchi qiziq tuyulgan narsa shu edi.

Hayot umuman boshqacha tus olishini tushungan oʻsha vaqt Jkda tushunarsiz hissiyotlar paydo boʻla boshladi.

Eshikdan kirib kelishi bilan hamma unga qaradi.

Butun sinf pichirlab gaplashishni boshlashdi. Chunki bu yerga yangi oʻquvchi kelishi amrimahol edi.

—Oooo sinfimizga yangi oʻquvchi kelibdimi- Namjoon kulimsirab deyarli baqirdi. Qolganlar ham unga qoʻshilishdi.
—Yangi kelgan
—ooo yangi bola

Jungkook biroz bundan xijolat boʻldi. Lekin buni unchalik uyaladigan tarafi yoʻq. Ular ham u bilan teng yana u vazirni jiyani.

Jungkook endi gapirmoqchi edi eshikdan ustoz kirib kelib qoldi.

—Ha sen, yangi oʻquvchi- Jungkookning yelkasiga qoʻlini qoʻyib- qani yur- ustoz Han Jungkookni doska yoniga olib bordi.

— Tanishinglar, bu Jeon Jungkook- ustoz unga qarab gapirdi- qani oʻzingni tanishtir.

—Hammaga xayrli kun, meni ismim Jeon Jungkook 18yoshdaman amakim vazir Chonni buyrugʻi bilan shu yerga keldim.

Hamma:Oooooooo

Jkpov: Bekor buni aytdim shekilli, maqtanayotgande bop qoldim.

Lekn rostdan shundayku- jungkook oʻzidan faxirlanib- men axir vazirni jiyaniman.

—Yaxshi borib boʻsh joyga oʻtir- ustoz bir qizni yonidagi stolni koʻrsatdi.

Jungkook borib boʻsh stolga oʻtirdi.

U yerda bir qiz tirjayib Jungkookga qarab turardi.

—Salom- jennie jkga qoʻlini koʻtardi.

—Salom- soxta tabassum qildi.

Jennie Jungkookga dars boʻyi oʻzi haqida turli savollar berdi. Jungkook boʻlsa boshida uni yaxshi qiz deb oʻylamadi. Lekin keyin uni muomalasi yoshlarcha gapirishi uni fikrini oʻzgartirdi.

Tanaffus. Uning oldiga bir ikkita yigitlar kelishdi.

—Hey yangi kelgan, isming nima edi- Namjoon gap boshladi & taehyung boshini koʻtarib unga qaradi.
Haa esladim Jungkook Jeon Jungkook. Xoʻsh bu sinfni oʻziga xos qoidalari bor. Shular ichidan senga muhim boʻlgan qoidalarni tushuntirib oʻtishimiz kerak- Namjoon kulimsiradi- qanday oliyjanob insonman, senga bu narsalarni shaxsan oʻzim kelib aytyapman. Haa axir sen vazirni jiyanisan, buniyam inobatga olamiz- Namjoon tepaga qarab qattiq kuldi.

Jhope bilan jin WTF qiyofalari bilan Namjoonga keyin bir birlariga qarashdi.

—Hoy sen aqldan ozdingmi- Jin Namjoonni boshiga bir urdi.

—Namjoon issigʼing yoʻqmi- Jhope uni peshonasini ushlab.

—Salom men Jinman- jin jungkookga qoʻlini tutib.

—Salom men Jungkookman- Jungkook biroz kulimsirab.

—Salom men Jhope. Namjoonga eʼtibor berma, u oʻzi shunaqa sal gʻalatiroq.

—Tanishganimdan xursandman- Jungkook tabassum qildi.

Shunday qilib ular tanishib olishdi. Jin bilan Jhope unga yoqdi. Lekin Namjoon ham yomon emas.

Bu yerda ham oddiy dunyodagiga oʻxshab matematika, tarix va shunga oʻxshash 1 2ta fan bor edi.

Bugun uchun 2ta dars qoʻyilgandi. Shunchaki 1chi kun tanishuvi desa ham boʻladi.

2chi soat matematika edi. Jungkook Jenniedan bazi narsalarni soʻrashga qaror qildi.

—Jennie bu qanday joy. Sehirgarlik haqida bu maktab haqida tushuntirib ber.

—Bu haqida oddiy xalq bilmasligi tabiiy hol. Xoʻsh bu dunyoda turlar mavjud. Roxiblar, muzyuraklar, tuslanuvchilar, odamlar.

Agar odam naslida qaysidir tur egalari boʻlsa demak u ham sehirgar boʻlishi mumkin. Lekin afsuski buni oʻzi tanlay olmaydi.

—Ular qanday turlar- soʻradi jk sekin.

—Helsfer(olov egalari), ryushin(rohiblar), miragen (tuslana oladiganlar) frostaris (suvni boshqara oladiganlar) va odamlar.
Yanaa. Taqiqlangan tur ham bor. U Interfeslar. Undan faqat bir insonni bilaman.. E keyinroq gaplashaylik- Jennie burnini jiyirib tabassum qildi.

—Sen qaysi birisan. Qoʻllardagi tattoolar shu sabablimi.

—Hammada turini egallab boʻlgandan keyin har xil tattoolar paydo boʻladi.

Jennie qoʻlini koʻrsatdi.

—Men frostarisman.

—Chiroyliii.
A Qolganlar...

—Namjoon va Jhope helsfer, Jin frostaris. Ana orqadagi bola Suga 1000dan bir uchraydigan, yagona ryushin. Sunghoon miragen, Yeonjun frostaris. Qolganlarini keyin bilib olasan.

—Hammasi kelishib keta olishadimi.

—Ha deyarli shunday. Lekin agar sinfda urush chiqsa sinf ikkiga boʻlinadi. Huhhh- Jennie oʻyga botdi. Yagona ularni tinchita oladigan inson bu Suga. Lekin hech qachon u ularni ajratishga harakat ham qilmaydi.

Oradan kunlar oʻtdi.

Hammasi yaxshi keta boshladi. Jungkook hamma bilan chiqishib ketdi. Bir kuni uni sehirgarlik darajasini tekshirish uchun ustozlar keldi. Uni bir xonaga olib kirishdi. Unga qizil shpritsda nimadir joʻnatishdi. Jungkook shu zahoti hushini yoʻqotdi. Qoʻlida tatto paydo boʻla boʻshladi. Uni koʻrib shifokorlar juda hayron qolishdi. U RYUSHIN.

Bu juda hayratlanarli agar uning otasi yo onasi ryushen boʻlgan taqdirda ham juda kam uchaydigan holatlardan biri edi.

Jk uyida uygʻondi. Qarasa qoʻlida tattoo paydo boʻlgan

Endi oʻrnidan turib oynaga qayrayman desa kimdir shkaf yonida gszeta oʻqib oʻtiribdi.

—Amakii

—Ha bolam- Taehyung gazetani yopib Jungkookga qaradi.

—Aaaaaaaaaaaaa

Jungkook yugurib oʻrnidan turdi. Qoʻlig ilingan narsani Taehyung tomon ota boshladi.

—Hoy hoy to'xta nima qilyapsan- u otayotgan narsalardan qochishga harakat qilarkan.

—Kimsan, meni xonamda nima qilyapsan-Jk baqirdi.

—Oʻzimni uyimdayam xohlagan joyimga kirib chqishim mumkin emasmi- Te qoshini koʻtardi.

Jk birdan toʻxtadi- qanaqasiga seni uying, bu amakimni uyi. Ha yolgʻonchi menga yolgʻon toʻqima- Jk yana unga narsalarni ota boshladi. Bilmasdan javon ustidagi guldonni Taega qarab otdi.

Taaq.
Tae yega yiqildi. Jk qoʻrqib ketdi. Uni oʻldirdim deb oʻyladi.

Birdan Vazir Chon eshikdan kirib kelib qoldi.

—Bu yerda nimalar boʻlyapti- yerda yotgan oʻgʻli va tepasida qarab turgan jiyanini koʻrib qoʻrqib ketdi- Voy oʻgʻlim nima boʻldi senga.

Jkpov: oʻgʻlim, oʻgʻim dedimi, jin ursin nimalar qilib qoydim. Uyim desa tushunmabmana endi nima qilaman, agar uygʻonsa meni oʻldiradi. Agar oʻlib qolgan boʻlsa amakim oʻldiradi. Ikkala vaziyatdayam tirik qolmayman.

Fikr va reaksiyalar kutib qolaman😁

Jungkook ertalab uyqudan uygʻondi.
Toʻgʻrirogʻi uygʻotishdi.
Dushga kirib bir amallab yuvinib chiqdi.

—Maktabga borishga kattalik qolmaymanmi- injiqlandi Jk.

—Unda buni maktab emas, maktabdan keyingi oʻqish deb tushuning- jkni kiyimlarini toʻgʻirlayotib Jihoon gapirdi.

—Haa Univermi-kulimsiradi.

—A nima dedingiz- Jihoon boshini koʻtarib Jkga gapirdi.

Jungkookni bu dunyo boshqa ekanligi esiga tushib qoldi.

—Yoʻq hech narsa.

Jihoon ham jimgina labini burushtirib ishida davom etdi.

Jk maktabga ot aravada keldi.(Becara u zamonda mashina bomagande)

Jungkook pastga tushib maktabni tomosha qila boshladi.

—Vauu qanaqa joy bu. Xuddi mening dunyoyim bilan kelishib olishgan shekilli. Lekin biznikidan ancha chiroyli...

Jungkook tushgandan keyin uni 3ta jamadonini va bir ikkita narsalarini fortundan olib tusha boshlashdi.

—Iyee nima ilyapsizlar- xayolini yigʻib olgan Jungkook xizmatchilar nima qilayotganiga endi etibor bergandi.

—Narsalaringgizni olib tushyabmiz janob.

—Qarayaa men seni gul teryapsan deb oʻylabman.

Nima uchun deb soʻradim, men shu yerda qolishim kerakmi.

—Ha janob sizga aytmaganmidim-narsalarni tushurib kelayotgan xizmtchilarni orqasidan Jihoon kelib gapirdi- siz shu yerda yashaysiz, maktabni bitirguningizcha.

—Nimaaa- hayrat aralash gapirdi jk- men besh yil umrimni shunday joyda oʻtkazamanmi- Jk deyarli baqirib yuboray dedi.

—Janob biz axir oʻqish deganda ham shuni nazarda tutgandik- Jihoon biroz sarosimaga tushib qoldi.

Xursand boʻladi, oʻz tengqurlari orasida bemalol boʻlib hayot nimaligini tushunadi deb oʻylagandi.

Chunki oʻzi ham undan bkr yosh katta boʻlganligi sababli hech kim unga halaqit bermasligini, oʻzligicha erkin noʻlishni xohlardi.

—Janob agar xohlasangiz siz bilan birga shu yerda qolishim mumkin- Jihoon biroz tortinchoqlik bilan gapirdi.

Jungkook esa uni yoniga keldi, qoʻyini Jihoonning yelkasiga qoʻyib oʻziga biroz tortdi va xushchaqchaq kayfiyatda gapirdi:

—Albatta kichkina, sen men bilan borsang men oʻzimni erkin his qilaman.

—Men kichkina emasman, qolaversa meni boʻyim oʻzimga yoqadi-Jihoon biroz jahl bilan gapirdi.

Jungkookning hayoliga birdan doʻsti Jimin keldi. Oʻzi yaqinda uchrashishgandi. Shuncha ishlardan keyin ular endi birga yurib oʻynaymiz, quvnaymiz deganda bunday ishlar boʻlib ketdi.

Jungkook birdan jim boʻlib qoldi. Xuddi dengiz barq urib joʻshib oqayotganda birdan suv tinchib qolganga oʻxshardi.

Jimin uni bu axvolda koʻrib nima qilarini bilmay xoldi. Xuddi uni shu gapidan soʻng Jungkook xafa boʻlib qolganday.

—Janoob- chaqirdi Jihoon.

—Hammasi joyida qani kettik.

Shunday qilib ular birga ichkariga kirishdi. Hamma narsa xuddi zamonaviydek. Chiroyli, shinam lekin biroz oʻzgacha.

Xizmatchilar ularning narsalarini xonalariga allaqachon joylashtirib qoʻygan edilar.

Jimin deyarli hech narsa chaqirtirmadi. U uchun oddiyroq maktab forma ayttirishdi. Va bir ikkita kiyish uchun narsalar..

Jungkook bilan Jihoon birga dars tomon yoʻl olishdi.
Ular oʻzlarini скромный(uzbda nma dylardi) tutishga harakat qilishardi. Lekin Jungkook ich ichidan hayajonlanardi.

Yangi joy umuman boshqa olam, yana u anchadan beri maktabga kelmagandi.

Jihoon esa birincha bir bunday maktabda oʻqishi edi, va yana oʻqishini davom ettirishi u ham qolgan bolalar kabi sehirgar boʻlishi uni juda quvontirayotgan edi.

Jihoon bilan Jungkookning darslari umuman boshqa edi. Chunki Jihoon undan bir yosh katta edi.

Jungkook darsga kirdi. U yerda hamma narsa oʻzgacha edi. Hamma har tarafda bir birlari bilan suhbat olib borishardi.

Hammasini qoʻlida Jungkook uchun tanish boʻlmagan oʻzgacha narsa bor edi.

Ularning qoʻllarida deyarli bir xil lekin naqshlari oʻzgacha boʻlgan tattoolar bor edi.

Jkga eng birinchi qiziq tuyulgan narsa shu edi.

Hayot umuman boshqacha tus olishini tushungan oʻsha vaqt Jkda tushunarsiz hissiyotlar paydo boʻla boshladi.

Eshikdan kirib kelishi bilan hamma unga qaradi.

Butun sinf pichirlab gaplashishni boshlashdi. Chunki bu yerga yangi oʻquvchi kelishi amrimahol edi.

—Oooo sinfimizga yangi oʻquvchi kelibdimi- Namjoon kulimsirab deyarli baqirdi. Qolganlar ham unga qoʻshilishdi.
—Yangi kelgan
—ooo yangi bola

Jungkook biroz bundan xijolat boʻldi. Lekin buni unchalik uyaladigan tarafi yoʻq. Ular ham u bilan teng yana u vazirni jiyani.

Jungkook endi gapirmoqchi edi eshikdan ustoz kirib kelib qoldi.

—Ha sen, yangi oʻquvchi- Jungkookning yelkasiga qoʻlini qoʻyib- qani yur- ustoz Han Jungkookni doska yoniga olib bordi.

— Tanishinglar, bu Jeon Jungkook- ustoz unga qarab gapirdi- qani oʻzingni tanishtir.

—Hammaga xayrli kun, meni ismim Jeon Jungkook 18yoshdaman amakim vazir Chonni buyrugʻi bilan shu yerga keldim.

Hamma:Oooooooo

Jkpov: Bekor buni aytdim shekilli, maqtanayotgande bop qoldim.

Lekn rostdan shundayku- jungkook oʻzidan faxirlanib- men axir vazirni jiyaniman.

—Yaxshi borib boʻsh joyga oʻtir- ustoz bir qizni yonidagi stolni koʻrsatdi.

Jungkook borib boʻsh stolga oʻtirdi.

U yerda bir qiz tirjayib Jungkookga qarab turardi.

—Salom- jennie jkga qoʻlini koʻtardi.

—Salom- soxta tabassum qildi.

Jennie Jungkookga dars boʻyi oʻzi haqida turli savollar berdi. Jungkook boʻlsa boshida uni yaxshi qiz deb oʻylamadi. Lekin keyin uni muomalasi yoshlarcha gapirishi uni fikrini oʻzgartirdi.

Tanaffus. Uning oldiga bir ikkita yigitlar kelishdi.

—Hey yangi kelgan, isming nima edi- Namjoon gap boshladi & taehyung boshini koʻtarib unga qaradi.
Haa esladim Jungkook Jeon Jungkook. Xoʻsh bu sinfni oʻziga xos qoidalari bor. Shular ichidan senga muhim boʻlgan qoidalarni tushuntirib oʻtishimiz kerak- Namjoon kulimsiradi- qanday oliyjanob insonman, senga bu narsalarni shaxsan oʻzim kelib aytyapman. Haa axir sen vazirni jiyanisan, buniyam inobatga olamiz- Namjoon tepaga qarab qattiq kuldi.

Jhope bilan jin WTF qiyofalari bilan Namjoonga keyin bir birlariga qarashdi.

—Hoy sen aqldan ozdingmi- Jin Namjoonni boshiga bir urdi.

—Namjoon issigʼing yoʻqmi- Jhope uni peshonasini ushlab.

—Salom men Jinman- jin jungkookga qoʻlini tutib.

—Salom men Jungkookman- Jungkook biroz kulimsirab.

—Salom men Jhope. Namjoonga eʼtibor berma, u oʻzi shunaqa sal gʻalatiroq.

—Tanishganimdan xursandman- Jungkook tabassum qildi.

Shunday qilib ular tanishib olishdi. Jin bilan Jhope unga yoqdi. Lekin Namjoon ham yomon emas.

Bu yerda ham oddiy dunyodagiga oʻxshab matematika, tarix va shunga oʻxshash 1 2ta fan bor edi.

Bugun uchun 2ta dars qoʻyilgandi. Shunchaki 1chi kun tanishuvi desa ham boʻladi.

2chi soat matematika edi. Jungkook Jenniedan bazi narsalarni soʻrashga qaror qildi.

—Jennie bu qanday joy. Sehirgarlik haqida bu maktab haqida tushuntirib ber.

—Bu haqida oddiy xalq bilmasligi tabiiy hol. Xoʻsh bu dunyoda turlar mavjud. Roxiblar, muzyuraklar, tuslanuvchilar, odamlar.

Agar odam naslida qaysidir tur egalari boʻlsa demak u ham sehirgar boʻlishi mumkin. Lekin afsuski buni oʻzi tanlay olmaydi.

—Ular qanday turlar- soʻradi jk sekin.

—Helsfer(olov egalari), ryushin(rohiblar), miragen (tuslana oladiganlar) frostaris (suvni boshqara oladiganlar) va odamlar.
Yanaa. Taqiqlangan tur ham bor. U Interfeslar. Undan faqat bir insonni bilaman.. E keyinroq gaplashaylik- Jennie burnini jiyirib tabassum qildi.

—Sen qaysi birisan. Qoʻllardagi tattoolar shu sabablimi.

—Hammada turini egallab boʻlgandan keyin har xil tattoolar paydo boʻladi.

Jennie qoʻlini koʻrsatdi.

—Men frostarisman.

—Chiroyliii.
A Qolganlar...

—Namjoon va Jhope helsfer, Jin frostaris. Ana orqadagi bola Suga 1000dan bir uchraydigan, yagona ryushin. Sunghoon miragen, Yeonjun frostaris. Qolganlarini keyin bilib olasan.

—Hammasi kelishib keta olishadimi.

—Ha deyarli shunday. Lekin agar sinfda urush chiqsa sinf ikkiga boʻlinadi. Huhhh- Jennie oʻyga botdi. Yagona ularni tinchita oladigan inson bu Suga. Lekin hech qachon u ularni ajratishga harakat ham qilmaydi.

Oradan kunlar oʻtdi.

Hammasi yaxshi keta boshladi. Jungkook hamma bilan chiqishib ketdi. Bir kuni uni sehirgarlik darajasini tekshirish uchun ustozlar keldi. Uni bir xonaga olib kirishdi. Unga qizil shpritsda nimadir joʻnatishdi. Jungkook shu zahoti hushini yoʻqotdi. Qoʻlida tatto paydo boʻla boʻshladi. Uni koʻrib shifokorlar juda hayron qolishdi. U RYUSHIN.

Bu juda hayratlanarli agar uning otasi yo onasi ryushen boʻlgan taqdirda ham juda kam uchaydigan holatlardan biri edi.

Jk uyida uygʻondi. Qarasa qoʻlida tattoo paydo boʻlgan

Endi oʻrnidan turib oynaga qayrayman desa kimdir shkaf yonida gszeta oʻqib oʻtiribdi.

—Amakii

—Ha bolam- Taehyung gazetani yopib Jungkookga qaradi.

—Aaaaaaaaaaaaa

Jungkook yugurib oʻrnidan turdi. Qoʻlig ilingan narsani Taehyung tomon ota boshladi.

—Hoy hoy to'xta nima qilyapsan- u otayotgan narsalardan qochishga harakat qilarkan.

—Kimsan, meni xonamda nima qilyapsan-Jk baqirdi.

—Oʻzimni uyimdayam xohlagan joyimga kirib chqishim mumkin emasmi- Te qoshini koʻtardi.

Jk birdan toʻxtadi- qanaqasiga seni uying, bu amakimni uyi. Ha yolgʻonchi menga yolgʻon toʻqima- Jk yana unga narsalarni ota boshladi. Bilmasdan javon ustidagi guldonni Taega qarab otdi.

Taaq.
Tae yega yiqildi. Jk qoʻrqib ketdi. Uni oʻldirdim deb oʻyladi.

Birdan Vazir Chon eshikdan kirib kelib qoldi.

—Bu yerda nimalar boʻlyapti- yerda yotgan oʻgʻli va tepasida qarab turgan jiyanini koʻrib qoʻrqib ketdi- Voy oʻgʻlim nima boʻldi senga.

Jkpov: oʻgʻlim, oʻgʻim dedimi, jin ursin nimalar qilib qoydim. Uyim desa tushunmabmana endi nima qilaman, agar uygʻonsa meni oʻldiradi. Agar oʻlib qolgan boʻlsa amakim oʻldiradi. Ikkala vaziyatdayam tirik qolmayman.

Fikr va reaksiyalar kutib qolaman😁

3ep

Jungkook hammasini hazilga yoʻydi lekin ich ichidan gʻalati boʻlayotgandi.

Oʻsha kundan soʻng shunga oʻxshash voqealar koʻpayaverdi.

Oxiri Jungkook chiday olmadi.
U endi nimadir qilishi kerak.

Hammasi kitob oʻqiganidan boshlangani sababli kitob bilan bogʻliqdir deb oʻyladi.

Povjk: Hammasi jonga tegdi. Men nma qilgan edim.

Yosh boshimga shuncha narsa. Baxtli kunlarim qayerda qoldinggiz (xoʻrlangan jk😭)

Jungkook nihoyat bir qarorga keldi.

Timeskip 1kun

Jungkook ertalab shirin uyqudan uygʻondi.

Dadasiga ishlarim bor bugun ishga bormayman deb aytib qoʻygan edi.

Yuvinib chiqib garderobiga kirdi. Bugunga mos qulayroq kiyim kiyishi kerak edi.

(Karoc shu lookni tanlab kiyib chiqdi.)

Har ehtimolga qarshi uyidan дубинка olib oldi.

Mashinasiga o‘tirib, yo‘lga otlandi. O‘rtada bir kafega kirib, tushlik qilib chiqdi.
(Axir och qoringa sarguzasht izlash mumkin emas! 😎)

3 soat yo‘l…

Nihoyat, yetib keldi. Yo‘l uzoq, charchatgandi, lekin taslim bo‘lish mumkin emas.

Agar hozir orqaga qaytsa, bu yerga kelganidan ham battarroq ahvolga tushishi mumkinligini bilar edi.

Oʻrmonlar orasidan 500metrcha yurgandan soʻng bir xaroba kulbaga ketib keldi.

Qoʻliga дубинкаni olib sekin mashinadan tushdi.

Kulbaning atrofi quruq va huvillagan, hech qanday yashil o‘t-o‘lan yo‘q edi. Go‘yo bu joy uzoq yillar davomida hayot nishonalaridan mahrum bo‘lgandek.

Eshik oldiga borib, sekin taqillatdi.

Jimlik.

Jungkook eshikni sekin ochib, ichkariga mo‘raladi.

Ichkarida hech kim yo‘q. Lekin…

Bu joy tashqaridan ko‘ringanidek chang bosgan xaroba emasdi.
Aksincha, hamma narsa saranjom-sarishta.

— "Heeey, bu yerda kimdir bormi?" — Jungkook atrofga alangladi.

Javob yo‘q.

Ichkarini tekshirishga qaror qildi.

Uni birma bir koʻzdan kechira boshladi. Yon tarafda shkafcha , chap tarafda divan, toʻgʻrida kitob saqlanadigan javon bor edi.

Lekin javondagi bir kitob darrov ko‘zga tashlandi:

"La’natlangan hudud."

Jungkook asta yoniga borib, kitobni olish uchun qo‘lini cho‘zdi.

Shu payt…

Kitob joyidan surildi.

Va birdan javon yon tomonga ochilib, ortidan sirli zinalar paydo bo‘ldi.

"Yana nimasi bu?!"

Jungkook ko‘zlarini qisib, qorong‘u zinapoyaga tikildi.

Kirsa bo‘ladimi? Kirsa bo‘lmaydimi?

Mantiqan, bo‘lmaydi.
Lekin… Bu Jungkook!

Shubhalanib turgan bo‘lsa ham, oxiri zinapoyaga tushishga qaror qildi.

Har bir qadam tashlagani sayin atrof tobora qorong‘ulashib borardi.

Oxiri…

Ohirgi pog‘onaga qadam qo‘yganda… ikki tomondan shamlar yonib ketdi.

Jungkook o‘sha zahoti dubinkasini ko‘tardi.

— "Qani, kim bu yerda?! Chiq!"

Lekin xonada hech kim yo‘q edi.

Shunchaki… xona o‘rtasida turgan qurigan moviy atirgul.

"Shubhali… lekin chiroyli."

Jungkook asta stol yoniga borib, gulni sinchiklab kuzata boshladi.

Nimadir juda sirli tuyuldi. Lekin bir tarafdan juda tanish ham edi.

Atirgulni qo‘liga olmoqchi bo‘lganida…

— "Ayshsh!"

Tikani barmog‘iga sanchildi!

— "Jin ursin, juda qattiq og‘ridi!"

Birdan boshi qattiq og‘rib ketdi. Ko‘z oldi qorong‘ulashdi.

Hamma narsa asta-sekin g‘oyib bo‘la boshladi…

Jugkokni koʻzlariga quyosh nurlari, xuddi ona oʻz bolasini erkalagandek mayin tushdi.

U gʻingshibgina koʻzlarini ochdi.Qarasa bu umuman boshqa joy.

Keng xona, yon tarafda katta deraza, did bilan bezatilgandi. 17asrlarda qurilganga oʻxshaydigan qasrni surati osilgan, javon ham odatiydan ancha farq qilardi.

Hatto pardalar ham naqshinkor, hamma narsa har bir santimetrigacha qoʻl mehnati ekanligi koʻrinib turardi.

Chiroyli joy.

—Men oʻldimmi- uygʻonganidan keyin uyoq buyoqqa qarab oʻylagan birinchi narsasi shu boʻldi.

—Yoʻq lekin biz biroz kech qolganimizda aniq shunday boʻladi.

—Nima-savol aralash dedi-- men qayerdaman, nima bu hazilmi yo nima qanaqadir kino suratga olinyaptimi lekin menga xabar berishmadi.

—Janob Jungkook-- yigit hayrat aralash dedi-- qanaqa kino, qanaqa hazil nima isitmangiz bormi-- kelib Jungkookni peshonasiga qoʻlini qoʻydi.

—Nima jinnimisan nima balo, nimalar qilya.. Jimin.. Esing joyidami hammasi seni ishing ekanda. Qayerga olib kelding meni- Jungkook asabiylashgancha dedi.

Jiminpov: Meni haqiqiy ismimni qayerdan bildi u. Yo men haqimda kimdir malumot yetkazyaptimi.

—Janob qanaqa Jimin men Jihoonman.
—Qanaqa Jihoon kulgumni qistatma- Jungkook uni masxara qildi.

Lekin yaxshilab eʼtibor bersa umuman Jiminga oʻxshamayapti. Jiminni sochlari jigarrang, sariq emasdi. Yana koʻzini oldida kichik xoli bor edi. Buni boʻlsa yuzi tip tiniq. Va eng asosiysi bu bolani boʻyi Jiminnikidan sezilarli darajda baland edi.

—Xoʻsh xoʻsh, kim boʻlsang ham. Kim meni bu yerga olib keldi.

—Amakinggiz Janob Chon.

—Meni amakim borligini eslay olmayapman- ensa qotirdi jk.

Povjm: Zaynab... Nega buncha asabga tegaveradi bu axmoq.

—Janob men ham hech narsadan xabarim yoʻq. Lekin oʻzinggiz yaqinda tushunib olasiz- soxta tabassum bilan gapirdi.

—Yaxshiii

—Hozir siz kiyinib pastga tushing, vazir Chon sizni kutyapdilar.

Zinalardan tushib kelarkan hamma unga mahliyo boʻlgandi.
Qanday qilib yigit kishi shunchalar chiroyli boʻlishi mumkin.

Endi Jungkookni urushmoqchi boʻlgan Vazir Chonni ham lugʻatidan yomon soʻzlar oʻchib ketib qoldi.

—Kel oʻgʻlim yaxshimisan, yaxshi boʻlib qoldingmi?

Bu odam kimligini bilmagan Jungkook Jihoonga bir qarab qoʻydi. Jihoon boʻlsa xuddi "u sizning amakingiz" deganday bosh irgʻab gspirishga undadi.

—Yaxshi raxmat.

—Kel bu yerga oʻtir gaplashib olamiz- shunday deb vazir Chon Jungkookni divan tomonga chorladi.

Ikkalasi oʻtirganidan soʻng vazir Chon xizmatchilarga choy olib kelishlarini buyurdi.

—Oʻglim- soʻz boshladi vazir- buvingni vafotidan soʻng ancha tushkunlikka tushib qolibsan, ancha ozib ham ketibsan- mayus ohangda- endi hammasi yaxshi boʻladi, sen men bilan shu yerda qolasan.

Shu yerda bir ikkita sehirgarlik darslarini oʻrganasan. Men kabi buyuk martabalarga erishasan.

PovJk: Nimalar deyapti bu qari toʻnka meni buvimm, meni buvim yoshiligimda oʻlib ketgan, yana qanaqa sehirgarlik deydi. Nma men tush koʻryapmanmi, yo rostan ertakka tushib qoldimmi.

—Lekin men allaqachon 23 yoshdamanku.

—Qanaqasiga sen 18 yoshdasanku, keyin sehirgarlik maktablari 25 yoshgacha davom etadi.

Jungkookni koʻzlari kattalashib ketti. Qanaqasiga 18 yoshda. Oʻzi maktabni zoʻrgʻa tugatgan boʻlsa, univerni tamomlab endi ishlayman desa, yana oʻqishmi. Yoʻq u bu yerdan tezroq ketishi kerak.

—Hop amaki- miyasida qancha savollar boʻlmasin u shunchali hop deb javob berdi.

Tun. Salqin shabada esib turibdi. Lekin avvalgidek shahar ovozi, shovqin suron yoʻq. Hamma yer tinch. Xonada shiftga qarab yotgan yigit bugungi kuni haqida oʻylardi.

Povjk: Hammasi juda chalkashib ketdi, avval uydagi hodisalar, endi boʻlsa bu yer...
Tinchgina uyimda oʻtirganim yaxshimidi.
Maktab esa- yuzini burushtirdi- koʻnglim ayniydi.(Jkyam manga oxwab hayotdan sqlgan😭)

Jk tez uxlab qoldi. Uni koʻp siqilishgayam vaqti yoʻq. Chunki uyqu hammasidan muhim.

PovAvtr: Bu qism ozroq zerikarli bop qoldi. Lekin keyingi qismda qiziq voqealar boshlanadi oʻqiganila uchun raxmat😘

By saкura

2ep

Koʻzlarini zoʻrgʻa ochgan yigit chalingan budilnikni oʻchirish uchun oʻrnidan turdi.

Boshida budilnikka etibor bermadi lekin keyin telefoniga qarasa
"BIRINCHI ISH KUNI"
deb yozilgan edi.

" Vay onasini emsin birinchi kundanaa"
yugurib yuvunish xonasiga kirib ketdi.

20 daqiqalardan soʼng bitta sochiqda chiqdi.
Biroz oynaga qarab turdida bugun kuni qanday
oʻtishini oʻylagancha garderobiga kirib ketdi.

Kuzning boshlanishi boʻlgani
va birinchi ish kuni boʻlganligi

sababli yengilroq va rasmiyroq kiyim
tanladi.

Qora koʻylak va qora shim kiydi.

Jungkook oshxonaga tushib keldi. Janob Jeon ovqat tayyorlayotgandi. Jeon xonim oshxona stolida Janob Jeonga qarab oʻtirardi.

Xayrli tong hammaga-- dedi mamnun ohangda, oyisini yuzlaridan oʻpib qoʻydi va u ham stollardan biriga oʻtirdi.

—Yaxshi dam oldingmi, oʻgʻlim.

— Yaxshi raxmat.

—Kel oʻgʻlim, sen yoqtirgan shokoladli quymoqlarni pishirdim.

—Dada oyim sizga ish qildirayaptilarmi- kulib dedi Jk.

—Nega unaqa deysan sen kelganing uchun tayyorlab bermoqchi edim- alanglab gapirdi otasi.

—Yaxshi, yaxshi- kulmaslikka harakat qildi.

—Dada meni mashinam..

—Eshikni tagida turibdi- kalitni Jkni qoʻliga otdi.

Otasi Jungkookni kelishini eshitgandan soʻng mashinasini
tozalattirib qoʻygan edi.

Jk mashinani kalit tugmachasini bosgandan soʻng
ochilganlik ishorasini beruvchi ovoz chiqardi.

Jk xursand boʻlib ketdi.
Mashinasiga oʻtirib uni biroz koʻzdan kechirdi. Va otasini kompaniyasiga yoʻl oldi.

Jk mashinani xursand boʻlib ming xayollar bilan haydab ketayotgan edi.
Birdan mashina oynasini oldida bir qoʻli yoʻq,
boʻynidan kesilgan hamma joyi qon sochlari uzun bir qiz smirk kulib turardi.

Jungkook juda qoʻrqib
ketgandi. Mashina tormozini qanday bosganini sezmay ham qoldi.

Jk 5daqaiqacha hech narsani koʻzi ilgamay qoldi. Juda tez
toʻxtganidan orqasida kelayotgan mashina zoʻrgʻa ulgurdi.

Sal qolsa katta avto halokat yuz berardi.
Mashina oynasini 5daqiqadan beri taqqilatayotgan yigitni sabr kosasi toʻlib
borardi.

Nihoyat Jk oʻziga keldi va mashinadan tushdi.

Yigit: Ey bola esingni yeganmisan-- deb baqira ketdi-- men ulgurmaganimda nimalar boʻlishini tasavvur ham qilolmayman.

Aqling joyidami seniii. Hooy senga gapirayapman-yigit toʻxtamasdan oʻshqirardi.

—Blyat poxxuymasmi- oxiri Jk oziga keldi.

—Nima deganing bu- koʻzlari katta katta boʻlib gapirdi.

—Nima nima deganim oʻlmading tamom, jim ket- baqirib yuboray dedi- koʻrmayapsanmi oʻzimam bir axvoldaman.

Yigit endi gapirmoqchi edi, lekin fikridan qaytdi ( потому что u jk baquvvat mushakdor undan ancha govdali edi, a bu jipriq bosa kickinagina bovolib ozini gapini otqazmoqciydi, qorqdi😂🗿)

—Keyingi safar extiyot boʻl-deb ketib qoldi.

—Keyingi safar tirik qolmasligingni ta'minlayman- deb jk orqasidan baqirdi.

Jungkook mashinasiga oʻtirib Jiminni yoniga yoʻl oldi.

Kafeda javon taraflardagi bir stolda Jimin telefon oʻynab oʻtirardi.

—Ooooo Jiminshiii

—Oooo Jungkookshiii

Ular salomlashishdi. Doʻstlar bir birini qattiq sogʻingan edi. Yoshiligidan beri bir biridan ajralmaydigan doʻstlar 5yil koʻrishishmadi axir.

—Ouu Jungkook ancha oʻzgarib ketibsan, ancha baquvvat boʻlibsan boʻylaring ham oʻsibdi- Jimin Jkni yemkasiga urib qoydi.

—Sen boʻlsang pakanaligingcha qolibsan- Jk Jiminni qaytarib yelkasiga urib qoʻydi.

Jimin Jkga oʻqrayib qaradi.
Jk boʻlsa kulib yubordi.
.
—Etiboring uchun men pakana emasman, qolaversa meni boʻyim oʻzimga yoqadi- jimin biroz jahl qilib gapirdi.

—Ha yaxshi kichkina, qani oʻtir- yana Jiminni mazah qildi.

—Adashibman sen haliyam oʻsha qari toʻnkasan- deb joyiga oʻtirib oldi.

—Qari toʻnka??

Yaxshi sen unda miyyasi aynigan tovuqsan- kulib u ham joyiga oʻtirdi.

—Sen rostan miyyang bilan urushib qolibsan.

'

—Endi bildingmi, biz ancha yil oldin ajrashganmiz.

Ular shu zayilda bir birlari bilan hazillar qilib ancha gaplashishdi.

—Vaqt allaqachon 12.00 boʻlibdi. Men ishga borishim kerak edi. Jin ursin kech qolishni yoqtirmayman.

Jungkook Jimin bilan xayrlashib ishga yoʻl oldi. Jimin ham oʻz ishiga ketdi.

Kunlar shu zaylda oʻta boshladi. Ishga ancha oʻrganib qolgan.

Oʻsha kitobni ham boʻsh vaqtlarida oʻqib turardi. Jk oʻzi koʻp kitob oʻqimaydi, lekin bu

kitobga qiziqishi ancha oshgan. Boʻsh qoldim deguncha oʻqishni boshlardi.

Hammasi yaxshi edi. Oʻsha kunga qadar.

Tun. Kuz boʻlganligi sababli salqin shabada esib turardi. Tashqarida shovqin-suron,

mashinalar ovozi, mahalliy aholining ovozlari...
Bu tarafda esa Jungkook balkonda kitob oʻqib oʻtiribdi(hc wu kitobbi tugatmadi bz qutulmadk🗿)

Birdan ichkari tarafdan ovoz eshitila boshladi. Jk buni tashrqaridan kelyapti deb oʻyladi. Lekin yana ovozlar eshitilardi. Bu aniq ichkaridan kelyapti.( jk bugun uyida yolgʻiz)

Jk biroz choʻchidi. U yolgʻiz qolsa biroz qoʻrqardi. Lekin u endi yosh bola emas.

Sekin balkondan moʻraladi. Xona sokin, hech kim yoʻq.

Jk asta sekin borib hamma yerni tekshirib chiqdi. Bu shunchaki charchaganimdan deb oʻyladi u.

Endi Jk bilan gʻalati ishlar sodir boʻla boshladi.
Kechasi derazalari ochilib ketar, oshxonada javondan narsalar tushib ketardi.

Jk boshida eʼtibor bermadi, shunchaki tuyulayapti deb oʻyladi.

Yana shunday ishlar sodir boʻlishda davom etdi.

Keyin u boʻlayotgan ishlar oʻqiyotgan kitobi tufayli deb oʻyladi.

Shuning uchun kitobni oʻqimay qoʻydi. Keyin bu narsalar oʻz oʻzidan toʻxladi.

Jk biroz xursand boʻldi. Lekin bir kuni yotoqxonasidan kimningdir ovozlari eshitildi.

Pichirlagan ovozlar:
— kel

—kel

—seni kutyapmiz

—kel

—seni uzoq kuttik

—nega kelmayapsan

—kel

—kel kel....

—Што там meni chaqirishyaptimi, yo televizor yoniq qolib kettimi.

—Televizor yoniga borib qaradi. Oʻchiq. Aniq ajinalar meni sevib qolgan- nozlanib gapirdi Jungkook.

By saкura