Роппа-роса бир йил тўлибди. Азобли бир йил. Бу давр мобайнида қайсидир маънода яшамадим гўё ёхуд кўйна тушлар остонасида қайта ва қайта тентиб юрдим. Бир йил ичида умуман шеър ёзмадим, ҳатто шеърнинг яқинига ҳам йўлай олмадим.

Сиз бу ҳолатга қандай қарайсиз билмадим. Ижодий танаффус дерсиз, улғайиш нишонаси деб атарсиз ё бўлмасам ишқсизликками, ўқимасликками тақарсиз. Кимдир буни нормал қабул қилиши мумкин. Бироқ камина учун бу - азоб. Шундай азобки, унга ном ҳам топганман: апоэмия! Бу - бир дард... Шундай дардки, чалинаркансан, ич-ичингни еб, битириб бораверади. Тунлари йиғлагудек, баъзида ундан ҳам баттар бўлиб чиқасан. Ёнингда қоғоз-қалам шай аммо қаники ўзингни мажбурлаб бўлса-да ёзолсанг! Шеър-ку майли, жилла қурса сочма ё бирор мактуб ҳам битолмасанг аламли эмасми ахир?! Оммага кўрсатгулик эмас, фақат ўзинг учун энг эски сатрларни териб чиқиш ҳам қўлингдан келмайди. Битта сўз ҳам қоралолмайсан, ўзингни оқлолмайсан... Хўрлигинг келади. Зорланасан. Эй Яратган, майли сийқа бўлса-да шеър бер! Шунда дафъатан қалби булғанчиқ, руҳияти нопок, сумбати жамики иллатларга қўналға бўлган шайтонваччадай сезасан ўзингни. Худдики гуноҳларинг ҳаддан зиёд кўп-у, шу сабабли шеър, илҳом сендан юзини бургандек... Қайси қинғирлигим учун ёза олмаяпман, эй Тангрим?! Шунда турли-туман мулоҳазалар кела бошлайди: шеър ёзаётганлар ҳам гуноҳлардан, нафсдан, ҳирсдан, иллатдан ҳоли эмас-ку!

Балки Дориан Грей мангу навқиронлик қиёфаси учун қалбини иблисга сотгани каби шеър ёзмоқ учун ҳам Дорианона лаззатлар ботқоғига бас дегунча ботмоқ керакдир? Зора тавбалардан латиф шеър униб чиқса...Астағфируллоҳ!!!

Тағин ўз-ўзингни юпата бошлайсан киши. Ёзадиганлар кўп! Тузуккина ёзадиганлар бир талай. Ойда-йилда бир ёзсанг ҳам ўқигулик, кимгадир севимли бўладиган шеър ёзсанг бас ва ҳоказо, ва ҳоказо.

Шу зайл юпанаркан, атрофингдаги шоир дўстларингга боқасан. Оҳ, нақадар бахтли улар! Баъзиси пишиқ, баъзиси ўртамиёна, баъзиси хом-хатала машқларини эълон қилиб бораётган эса-да, барибир улар сендан устун, улар сендан бахтлироқ.

Аслидаям шундай. Камина ҳалигача биронтангизга ҳасад кўзини тикмаганман, шоир дўстлар. Билъакс, ҳар доим ҳавас қилиб келганман. Сиз каби мунтазам ёзишни, қайсидир ёзганим бирор йигит ё қизми, эркак ё аёлми хуллас кимнингдир юрагига кира олишини хоҳлардим. Майли, муаллифи ҳақида ҳеч ким ҳеч балони билмасин, исмимни танимасинлар. Менинг ёзганим кимнингдир севимлисига айланса, бас. Бунинг учун эса ёзмоқ шарт.

Гап яна айланиб келиб ёза олмаслигингга тақалиши худди ширин хаёлларинг қўққисдан ҳақиқат билан тўқнашиб чил-чил синишидай гап.

Биродар, сиз билмайсиз, ўйлаб ҳам кўрмаган, ҳис этмагансиз ёки сизга бу гаплар заррача ҳам аҳамият касб этмас. Сабаби сиз ёзасиз ёки ёзиш ҳақида умуман бош қотирмайсиз.

Бобоси вафот этганда ҳам, бошига ўзга бир мусибат тушганда ҳам заррача ўксинмаган кишининг ёзолмасликдан нолиши сизга қизиқ бўлмаслиги табиий. Туннинг пинжига шеърсиз суқилиб тонгда шеърсиз кўз очиши, кундузлари шеърсиз санғиб юриши ва шу боисдан ўксиниб, йиғлагандан бери бўлиши сиз учун муҳим эмас. Шундай экан, қимматли вақтингизнинг бир неча парчасини ўз дийдиёим билан ўмарганим учун, ўтиниб сўрайманки, кечиринг.

Яна ўша гапни такрорлайман: сиз мендан чандон бахтлироқсиз, шеър ёзадиган жўралар!

Шоҳрух Усмонов

П.С: охирги шеъримни ўтган йили шу санада ёзган эканман...