𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆
1-qism
Tong bòlishiga qaramasdan tòxtamasdan uni qidirardim ammo u hech qayerda yòq.... menga berilgan va'dalar hamma hammasi yolgʻonmidi? Aynan shunday qilib aytmasdan ketarkansan nega hayotimga kirib kelding? Birga qilgan orzularimiz endi hamma hammasi yòq!
-Jungkook ortga qaytishimiz kerak bu yerda
-Sunho uni topishimiz kerak men faqat unga uylanaman agar uni topmasam bobom meni òsha qizga uylantiradi men Minani topmasam bòlmaydi bilasanku faqat uni sevaman "Jungkook kòz yoshlarini artib shu gaplarni aytardi"
Òsha paytda Sunhoni tellefoni jiringladi
-Kim telefon qilyapdi
-b..bu bobong eshitaman Janob Dante
-Men sizlarga nima degandim baribir topa olmaysizlar deganmidim degandim 6 soat izlab topaolmadingiz uyga qaytinglar
Dante shu darajada qattiq kulardiki ovozi quloqni teshib yuborgudek edi
-Sunho nega bunday qildi nega menga aytmasdan shunchakiy ketib qoldi nega bunday bòlyapdi òziing ham bilasanku uni qanchalik sevishimni men undan boshqa hech qaysi qizga bu darajada mehr berib himoya qilmaganman qilmayman ham!
-Jungkook òzingni yoshboladek tutma òzing ham bilasan qizlar kòp SEN YIGʻLAMASLIGING KERAK CHUNKI SEN JEON JUNGKOOKSAN!!
-Bilasanmi hattoki sen ham meni tushuna olmayapsan men faqatgina uni seva olaman
Sunho Jungkookning gaplaridan keyin unga jahl qilib muzdek suvni yuziga sepip yubordi
-bilasanmi sening ahmoqona ishlaringdan charchadim sen aytayotgan òsha qiz menga ham suykalardi u qiz seni sevmaydi ham senga arzimaydi ham sen buni yaxshilab tushunishing kerak
Bu gaplarni eshitgan Jungkook shu darajada singandiki qòl oyogʻi qaltirashni boshlagandi
Kim Shia Kim Taehyungning singlisi
-uzur sòrayman ammo siz menga nima deganingiz esimda yòq
-Bilasanmi senda Miyya degan narsa yòq faqat zararing tegadi seni aynan shuning uchun yomon kòraman
-bilasizmi siz mening ògay onamsiz va menga sizning yaxshi kòrishingizni keragi yòq miyyaga keladigan bòlsak kerakli joyda miyyam yaxshi ishlaydi
Shining gaplaridan keyin Sohee honim asabiylashib Shiani sochidan qattiq ushlab qòpolik bilan polga otib yubordi
-Onang òlgan otang esa senga mehr bermaydi ishi ham yòq akang 5yildan beri Fransiyada endi òzing aytchi seni kim qutqara oladi sen ham erga erga tegasan va bu uy boyliklar hamma hammasi meniki bòladi
~~
Jungkook va Sunho uyi oldida mashinani tòxtatib uyga kirib ketishdi
Jungkook va Sunho lekin Sunhoni yuzini boshqacha deb tasavvur qilasizlar
-Nihoyat kelding
Miyigʻida kulib qarab turardi jungkookga
-Ha bobo keldim keldim
Jungkook hozir bobosi nima qilmoqchi ekanligini bilib hech narsa demasdan turardi
-Hozir kiyimingni almashtirib chiq men senga aytgan qizimni kòrasataman ya'ni bolajak hotiningni
-Bobo bilasizku hamma narsani tògʻri qilaman kecha uni qadrli sevgilisi Minani òldirishlarini buyurib òldirtirdim yana Jungkook undan nafratlanishi uchun ham Mina haqida tòqima aytibberdim bilasizku bu Jungkookingizni u doim tez ishonib ketadi
Ular gaplashib turishar ekan Jungkook ham sekin honasidan pastga tushib ularni yoniga bordi
-nima haqida gaplashyapsizlar nimadan be xabar qoldim
-Bobom menga Bolajak hotiningni opasi haqida aytayotgan edi endi meni ham uyaltirmoqchi shekilli
Miyigʻida kulib gapirardi
Ammo bu mehribonliklar va tabassumlar hammasi yolgʻon edi lekin Jungkook hech narsani bilmasdi
~~~
-Bu gapni ògay onamdan eshitib hamma hammasini endi tushuna boshladim unga hech narsa demasdim ammo kòz yoshlarimni sira tiyaolmasdim aslida mening haqiqiy Onam vafot etgan kuni men ham vafot etgandim lekin faqat onamni kòmishdi
~~~
-Sunho sen mashinada bizni kutib tur biz Jungkook bilan gaplashadigan gaplarimiz bor
Bobosi Sunhoga kòz qisib ham tabassum ila tikildi Sunho ham bir ogʻiz soʻz demay tushungandek orqasiga qarab uyini oldidagi mashinaga minib òtirardi
-Shunday qilib senga bo'lajak hotiningni kòrsataman ammo shartim bor

Bobosi Jungkookga tikilib turardi Jungkook esa nima degandek tikilardi
-Òzing ham Kim larni bilasan va Oilasida nimalar bòlganini ham bilasan mening shartim esa Misooga emas Shiaga uylanishing
Bobosi Jungkookga kulimsirab tikilardi Bu esa Jungkookning gʻazabini qoʻzgʻadi
-Lekin nega aynan Shia boshqa qizlar ham borku
Jungkook Bobosiga nafrat bilan tikilardi
Aslida Bobosi Jungkookni Shia ga uylantirmoqchi bòlganining asl sababi Shia Sunghoon ning haqiqiy qizi edi Shuningdek Jungkook ham Leoning haqiqiy ògʻli
-Men bilan bahslashishga urunma. Mashinaga hoziroq o‘tir muhokama qilish vaqti emas
Jungkook bir ogʻiz soʻz demay mashinaga oʻtirdi. Ammo koʻzlari jimjit, yuragi esa gʻala-gʻovur edi. Uning hayoli yana oʻsha qiz atrofida aylanardi. Ich-ichidan oʻksinib oʻyladi:
Koshki u hali tirik boʻlganida... Men uni sevganimni aytgan, unga uylangan boʻlardim. Uni oʻzimning dunyomga aylantirardim. Baxtli qilardim... Lekin endi u yoʻq. Yoki balki bor, lekin boshqa birov bilan... Yoki men yoʻq joylarda yashayotgandir.
Shunday chuqur o‘ylar girdobida g‘arq bo‘lgan edimki, mashina to‘xtaganini ham sezmay qolibman. Manzilga yetib kelganimizni faqat eshik ochilib, tashqaridan kirib kelgan sovuq shamol his qildirganida bildim. Bobom va Sunho bir og‘iz so‘zsiz mashinadan tushib ketishdi. Men ham sukutda, sekinlik bilan ularning ortidan yurdim. Yuragimda esa hanuz o‘sha o‘ylar jaranglab turardi...
Biz uy eshigidan kirar ekanmiz, har doimgidek Sohee honim bizni iliq tabassum bilan qarshi oldi. Ammo nigohim darrov unga tushdi Minaga. U yerda, xuddi vaqt to‘xtagandek, u menga qarab turardi. Ko‘zlari beixtiyor yoshlangan, yuzidagi titroq esa yuragimni zirqiratdi. U yig‘lab yubordi. Men esa bir og‘iz so‘z demasdan, ko‘zlarimni undan uzolmay, joyimda qotib qolgandek tikilib turardim. O‘sha lahzada dunyo faqat ikkovimizdan iboratdek tuyuldi.
— Jungkook, sizga nima bo‘ldi? Nega shunchalik jim qoldingiz? — dedi Sohee honim, uning qotib qolgan holatini payqab.
Bu so‘zlar ortidan Sohee honimning yuzida zohir bo‘lgan xavotirli o‘zgarishni hatto jimlik ham yashira olmadi. U ichidan g‘azabga to‘ldi Misoo emas, aynan Shia uchun sovchilikka kelishganini eshitib, yuragi siqildi. Bu xabar uning rejalarini barbod qilgandek edi.
1-qism tugadi
𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆

𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆

1-qism

Tong bòlishiga qaramasdan tòxtamasdan uni qidirardim ammo u hech qayerda yòq.... menga berilgan va'dalar hamma hammasi yolgʻonmidi? Aynan shunday qilib aytmasdan ketarkansan nega hayotimga kirib kelding? Birga qilgan orzularimiz endi hamma hammasi yòq!
-Jungkook ortga qaytishimiz kerak bu yerda
-Sunho uni topishimiz kerak men faqat unga uylanaman agar uni topmasam bobom meni òsha qizga uylantiradi men Minani topmasam bòlmaydi bilasanku faqat uni sevaman "Jungkook kòz yoshlarini artib shu gaplarni aytardi"
Òsha paytda Sunhoni tellefoni jiringladi
-Kim telefon qilyapdi
-b..bu bobong eshitaman Janob Dante
-Men sizlarga nima degandim baribir topa olmaysizlar deganmidim degandim 6 soat izlab topaolmadingiz uyga qaytinglar
Dante shu darajada qattiq kulardiki ovozi quloqni teshib yuborgudek edi
-Sunho nega bunday qildi nega menga aytmasdan shunchakiy ketib qoldi nega bunday bòlyapdi òziing ham bilasanku uni qanchalik sevishimni men undan boshqa hech qaysi qizga bu darajada mehr berib himoya qilmaganman qilmayman ham!
-Jungkook òzingni yoshboladek tutma òzing ham bilasan qizlar kòp SEN YIGʻLAMASLIGING KERAK CHUNKI SEN JEON JUNGKOOKSAN!!
-Bilasanmi hattoki sen ham meni tushuna olmayapsan men faqatgina uni seva olaman
Sunho Jungkookning gaplaridan keyin unga jahl qilib muzdek suvni yuziga sepip yubordi
-bilasanmi sening ahmoqona ishlaringdan charchadim sen aytayotgan òsha qiz menga ham suykalardi u qiz seni sevmaydi ham senga arzimaydi ham sen buni yaxshilab tushunishing kerak
Bu gaplarni eshitgan Jungkook shu darajada singandiki qòl oyogʻi qaltirashni boshlagandi

-uzur sòrayman ammo siz menga nima deganingiz esimda yòq
-Bilasanmi senda Miyya degan narsa yòq faqat zararing tegadi seni aynan shuning uchun yomon kòraman
-bilasizmi siz mening ògay onamsiz va menga sizning yaxshi kòrishingizni keragi yòq miyyaga keladigan bòlsak kerakli joyda miyyam yaxshi ishlaydi
Shining gaplaridan keyin Sohee honim asabiylashib Shiani sochidan qattiq ushlab qòpolik bilan polga otib yubordi
-Onang òlgan otang esa senga mehr bermaydi ishi ham yòq akang 5yildan beri Fransiyada endi òzing aytchi seni kim qutqara oladi sen ham erga erga tegasan va bu uy boyliklar hamma hammasi meniki bòladi
~~
Jungkook va Sunho uyi oldida mashinani tòxtatib uyga kirib ketishdi
Jungkook va Sunho lekin Sunhoni yuzini boshqacha deb tasavvur qilasizlar
-Nihoyat kelding
Miyigʻida kulib qarab turardi jungkookga
-Ha bobo keldim keldim
Jungkook hozir bobosi nima qilmoqchi ekanligini bilib hech narsa demasdan turardi
-Hozir kiyimingni almashtirib chiq men senga aytgan qizimni kòrasataman ya'ni bolajak hotiningni
-Bobo bilasizku hamma narsani tògʻri qilaman kecha uni qadrli sevgilisi Minani òldirishlarini buyurib òldirtirdim yana Jungkook undan nafratlanishi uchun ham Mina haqida tòqima aytibberdim bilasizku bu Jungkookingizni u doim tez ishonib ketadi
Ular gaplashib turishar ekan Jungkook ham sekin honasidan pastga tushib ularni yoniga bordi
-nima haqida gaplashyapsizlar nimadan be xabar qoldim
-Bobom menga Bolajak hotiningni opasi haqida aytayotgan edi endi meni ham uyaltirmoqchi shekilli
Miyigʻida kulib gapirardi
Ammo bu mehribonliklar va tabassumlar hammasi yolgʻon edi lekin Jungkook hech narsani bilmasdi

~~~

-Bu gapni ògay onamdan eshitib hamma hammasini endi tushuna boshladim unga hech narsa demasdim ammo kòz yoshlarimni sira tiyaolmasdim aslida mening haqiqiy Onam vafot etgan kuni men ham vafot etgandim lekin faqat onamni kòmishdi
~~~
-Sunho sen mashinada bizni kutib tur biz Jungkook bilan gaplashadigan gaplarimiz bor
Bobosi Sunhoga kòz qisib ham tabassum ila tikildi Sunho ham bir ogʻiz soʻz demay tushungandek orqasiga qarab uyini oldidagi mashinaga minib òtirardi
-Shunday qilib senga bo'lajak hotiningni kòrsataman ammo shartim bor
Bobosi Jungkookga tikilib turardi Jungkook esa nima degandek tikilardi
-Òzing ham Kim larni bilasan va Oilasida nimalar bòlganini ham bilasan mening shartim esa Misooga emas Shiaga uylanishing
Bobosi Jungkookga kulimsirab tikilardi Bu esa Jungkookning gʻazabini qoʻzgʻadi
-Lekin nega aynan Shia boshqa qizlar ham borku
Jungkook Bobosiga nafrat bilan tikilardi
Aslida Bobosi Jungkookni Shia ga uylantirmoqchi bòlganining asl sababi Shia Sunghoon ning haqiqiy qizi edi Shuningdek Jungkook ham Leoning haqiqiy ògʻli
-Men bilan bahslashishga urunma. Mashinaga hoziroq o‘tir muhokama qilish vaqti emas
Jungkook bir ogʻiz soʻz demay mashinaga oʻtirdi. Ammo koʻzlari jimjit, yuragi esa gʻala-gʻovur edi. Uning hayoli yana oʻsha qiz atrofida aylanardi. Ich-ichidan oʻksinib oʻyladi:
Koshki u hali tirik boʻlganida... Men uni sevganimni aytgan, unga uylangan boʻlardim. Uni oʻzimning dunyomga aylantirardim. Baxtli qilardim... Lekin endi u yoʻq. Yoki balki bor, lekin boshqa birov bilan... Yoki men yoʻq joylarda yashayotgandir.
Shunday chuqur o‘ylar girdobida g‘arq bo‘lgan edimki, mashina to‘xtaganini ham sezmay qolibman. Manzilga yetib kelganimizni faqat eshik ochilib, tashqaridan kirib kelgan sovuq shamol his qildirganida bildim. Bobom va Sunho bir og‘iz so‘zsiz mashinadan tushib ketishdi. Men ham sukutda, sekinlik bilan ularning ortidan yurdim. Yuragimda esa hanuz o‘sha o‘ylar jaranglab turardi...
Biz uy eshigidan kirar ekanmiz, har doimgidek Sohee honim bizni iliq tabassum bilan qarshi oldi. Ammo nigohim darrov unga tushdi Minaga. U yerda, xuddi vaqt to‘xtagandek, u menga qarab turardi. Ko‘zlari beixtiyor yoshlangan, yuzidagi titroq esa yuragimni zirqiratdi. U yig‘lab yubordi. Men esa bir og‘iz so‘z demasdan, ko‘zlarimni undan uzolmay, joyimda qotib qolgandek tikilib turardim. O‘sha lahzada dunyo faqat ikkovimizdan iboratdek tuyuldi.
— Jungkook, sizga nima bo‘ldi? Nega shunchalik jim qoldingiz? — dedi Sohee honim, uning qotib qolgan holatini payqab.
Bu so‘zlar ortidan Sohee honimning yuzida zohir bo‘lgan xavotirli o‘zgarishni hatto jimlik ham yashira olmadi. U ichidan g‘azabga to‘ldi Misoo emas, aynan Shia uchun sovchilikka kelishganini eshitib, yuragi siqildi. Bu xabar uning rejalarini barbod qilgandek edi.

1-qism tugadi

𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆

Mina ko‘chada bir o‘zi sayr qilib yurardi. Hali ham ko‘ngli og‘rib, ko‘zlari qizarib turgandi. Shu payt yonida mashina to‘xtadi.

— La’nati, mashinaga chiq! — dedi Taehyung sovuq ohangda.

U Minani kuch bilan mashinaga tortib kirdi. Mina og‘riqni his qildi va ko‘z yoshlarini tiyolmay yig‘lab yubordi.

— Yolg‘ondan yig‘lama, — dedi Taehyung jahli bilan.

Mina esa alam bilan unga qarab:
— Men yolg‘ondan yig‘lamayapman, Taehyung… — dedi ovozi titrab.

— Mina, men seni xafa qilishni istamagan edim, — dedi u past ovozda.

— Sen meni allaqachon xafa qilding, — dedi Mina ko‘zlarini olib qochib. — Sen meni sevmas ekansan.

Taehyung chuqur nafas oldi.
— Men seni sevaman, lekin hammasi shunchalik chalkashki… — dedi u.

Mina esa uni bo‘lib qo‘ydi:
— Yo‘q, Taehyung. Sen meni emas, o‘zingni o‘ylaysan.

yomg‘ir tomchilari oynaga urilib, shovqin qilardi.

Taehyung Mina tomon sovuq qaradi:
— Sen nima qilib yurganingni bilaman. Meni ayblamoqchi bo‘lma. Uyga boramiz, seni o‘zim jazolayman, — dedi u.

Mina yig‘idan titrab ketdi, yuragi qattiq ura boshladi. U qo‘rqib qaradi:
— Nega shunday qilyapsan, Taehyung? Men senga hech narsa yomon qilmaganman…

Taehyungning ovozi yanada sovuq chiqdi:
— Jim boʻl ahmoq fohisha.

Mashina ichida havoning og‘irlashib ketgani sezildi. Mina esa ichidan faqat bitta narsani his qildi: umidsizlik va qo‘rquv.

Taehyung jahli chiqib mashinani juda tez haydadi. Mina esa qo‘rquvdan jim o‘tirardi, qo‘llari titrar, ko‘zlaridan yosh tinmay oqardi. U ichida “iltimos, to‘xtat” deb o‘ylardi, lekin ovoz chiqara olmadi.

20 daqiqa o‘tib ular shahar chetidagi o‘rmon orasidagi uyga yetib kelishdi. Mashina to‘xtaganida Mina yuragi battar tez ura boshladi. U joyidan qo‘zg‘almasdan, Taehyungga qarashga ham qo‘rqardi.

Taehyung esa qattiq ohangda:
— Tush, — dedi.

Mina ko‘zlaridagi yoshni artib, asta-sekin mashinadan tushdi. Ichida faqat bir narsa bor edi: qo‘rquv va nima bo‘lishidan bexabar holat.

Taehyung Minaning bilagini qattiq ushlab uy tomon tortib ketdi. Mina og‘riqdan yuzini burishtirdi, lekin qarshilik ko‘rsata olmadi. U ichida qo‘rqib, “iltimos qo‘yib yubor” deb o‘ylardi, lekin ovozi chiqmasdi.

Uyga yaqinlashishganida Mina o‘zini yanada yomon his qila boshladi. Yuragi tez ura boshladi, ko‘zlari yoshga to‘ldi. Taehyung esa gapirmasdan uni tortib, eshikni ochib ichkariga olib kirdi.

Ichkariga kirgach ham Taehyung qo‘lini qo‘yib yubormadi. Mina esa faqat jim yig‘lardi.

Taehyung Minani devorga yaqinlashtirib, bilagini qo‘yib yubormasdan qarab turardi. Uning ko‘zlari qizargan, ovozi titrab chiqdi:

— Nega seni sevaman deb aldading, Mina? Ayt! Nega shuncha vaqt yolg‘on gapirding? Nega meni bunchalik aldagan bo‘lding? Menga javob ber!

Mina ko‘z yoshlarini artishga ham ulgurmasdan, ovozi past chiqdi:

— Men… men seni hech qachon aldaganim yo‘q… Men faqat… boshqacha yo‘l tutishga majbur bo‘ldim…

Taehyungning qo‘li yanada qattiqroq siqildi, Mina og‘riqdan yuzini burishtirdi.

— Yolg‘on! – dedi Taehyung alam bilan. – Agar rost gapirgan bo‘lsang, bugun shunday bo‘lmasdi!

Mina yig‘larkan, titrab gapira oldi:

— Sen meni tushunmading, Taehyung… Men seni hech qachon sevmadim demadim… Faqat… qo‘rqardim…

Men senga yordam beraman, lekin shuni eslatib o‘tishim kerak: sen yozgan parcha juda zo‘ravon va keskin ruhda. Shu kayfiyatni saqlagan holda, imlo hatosiz va tushunarli qilib yozib beraman:

— Jungkook bilan qilgan ishingni qilib, endi menga “seni sevaman” deya olasanmi, Mina?! — Taehyungning ko‘zlari nafratdan yonib, Minaga tikildi.

— Yo‘q, yo‘q! Aslo! — dedi Mina titrab. — Menda ayb yo‘q, men unday qilmaganman. Men faqat seni sevdim… seni kutdim…

Mina yuzini qo‘llari bilan berkitib, soxta ko‘z yoshlarini artishga tushdi.

Taehyung chidolmadi, Mina sochidan ushlab devorga qarab otib yubordi. Mina og‘riqdan yig‘ladi, bu safar qo‘rquv emas, jismoniy azob ko‘z yoshlarini to‘kardi.

— Endi menga soxta sevgining ham, chiroyli tabassuming ham, o‘zing ham kerak emassan, Mina! — dedi Taehyung qahr bilan. — Men seni kechirishdan charchadim. Bobom aytgan qizga uylanaman, qayerdagi teshikka emas!

Mina devorga suyangancha sekin pastga cho‘kdi. Qo‘llari titrardi, ko‘zlari yoshga to‘lib, ovozi zo‘rg‘a chiqardi:

— Taehyung… men seni hech qachon aldamadim. Sen mening birinchi va oxirgi sevgimsan. Lekin sen menga ishonmading…

Uning ko‘zlari ichidagi butun alam va tushkunlikni ko‘rsatib turardi.

Taehyung esa qattiq nafas olib, orqasiga o‘girildi. U ham titrardi, lekin g‘ururi uni qaytarib qo‘ymasdi.

— Yetar, Mina! Sen meni sevgan bo‘lsang ham, ishonchni yo‘qotding. Men uchun esa bu — hammasidan muhimroq.

Mina ovozi qaltirab, so‘nggi kuchini yig‘ib dedi:

— Agar ishonching yo‘q bo‘lsa, unda sevgining ham qiymati yo‘q…

Bu so‘zlar Taehyung yuragiga o‘qdek tegdi,ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.

Taehyung Mina tomon keskin qarab dedi:

— “Meni sevganingda Jungkook bilan ham sevishmasding…”

Uning ovozida alam, rashk va nafrat bir-biriga qo‘shilib ketgandi.

Mina ko‘zlari kattalashib, darhol boshini chayqadi. Yig‘lagancha qo‘llarini ko‘ksiga qo‘ydi:

— “Yo‘q, Taehyung! Sen adashyapsan! Men hech qachon Jungkookni sevganim yo‘q. U do‘stim xolos! Men faqat seni sevdim, seni kutdim, seni umid qildim…”

Uning ovozi titrardi, so‘zlari yurakdan chiqayotgan edi.

Taehyung esa ichida o‘ziga qarshi kurashayotgandek edi. Ko‘zlarida alam chaqnardi, lekin yuragi ich-ichidan og‘riy boshlaganini yashira olmasdi.

Taehyung jahldan qizarib ketdi, ovozini ko‘tarib baqirdi:

— “MENI ALDASHNI BAS QIL! Nima qilib yurganingni bilaman, bexayo qiz!”

Uning so‘zlari pichoqday keskin edi. Nafratga to‘la ko‘zlari Minaning yuziga tikildi.

Mina esa titrab ketdi, yuragi siqilib ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi:

— “Yo‘q, Taehyung, sen noto‘g‘ri o‘ylayapsan! Men senga hech qachon xiyonat qilmaganman, faqat seni sevganman!”

Lekin Taehyungning qulog‘i bu so‘zlarni eshitishni istamasdi. Uning ichini rashk va g‘azab yondirardi.

Taehyungning ko‘zlari alangadek yonardi. U nazoratini yo‘qotib, Minani devorga itarib yubordi. Og‘ir zarbadan Mina yiqilib tushayozdi, ammo baribir o‘zini tutishga urindi.

Mina qo‘rquvdan titrardi, ko‘zlaridan yosh oqardi:
— Iltimos… Taehyung, meni tingla… men seni aldagan emasman…

Taehyungning nafasi tezlashdi, qo‘llari mushtga tugilib, g‘azab uni bo‘g‘ib qo‘ygandek edi:
— Nega unda Jungkook bilan bo‘lding?! Nega meni masxara qilding?!

Uning ovozi jaranglab xonani to‘ldirdi. U Mina tomon bir qadam tashladi, lekin shu payt yuragi qattiq og‘rib ketgandek, mushtini devorga urib yubordi.

Mina esa qaltiragan ovozda dedi:
— Men seni hech qachon masxara qilmaganman… Men faqat seni sevganman, Taehyung…

Xona ichida faqat Mina yig‘isi va Taehyungning og‘ir nafaslari eshitilib turardi.

𝟐-𝒇𝒂𝒔𝒍 𝟑-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

Minatozaki Lira: Hoy, ertaga bal bo‘ladi. Taehyung va men birga raqsga tushamiz. Jungkook va Hirai Momo raqsga tushadi. Lekin Mein, sen-chi, sen kim bilan raqsga tushasan? (Lira biroz maqtanayotgandek jilmaydi.)

Mein: Sinfdoshim Sunghoon bilan. (Mein bu gapni oddiy aytadi, lekin ko‘zida biroz hayajon seziladi.)

Jungkook: Taehyung, nega Lira bilan raqsga tushmoqchisan? Mein undan yaxshiroq-ku. (Jungkookning ovozida g‘ashlik bor, u Meinni himoya qilayotgandek gapiradi.)

Taehyung: Menimcha, unday emas. Menga Liraning raqsi yoqadi. (Taehyung sovuqqina gapiradi, xuddi boshqa odamlarning fikri unga qiziq bo‘lmagandek.)

Lira: Menimcha, Taehyung to‘g‘ri aytadi. Men Meindan yaxshiroqman, buni ertaga isbotlayman. (Lira ishonch bilan gapiradi, xuddi hammadan ustunligini ko‘rsatgandek.)

Jungkook: Ishonaver, bunday gaplarni yosh bola ham gapirmaydi. O‘zingni ahmoqligingni ko‘rsatding. (Jungkookning ovozida keskinlik bor, u Lirani umuman yoqtirmasdi.)

Momo: Lira, sen biroz semiribsan. (Momo buni ochiqchasiga aytib yuboradi, yuzida tabassum bilan.)

Lira: Ha, albatta shunday bo‘ladi-da. Taehyung menga har kuni shirinliklar olib keladi. Mein, sen esa juda ozib ketibsan. (Lira o‘zini ustun ko‘rsatmoqchi bo‘lib, Meinga qarab kinoya qiladi.)

Mein beixtiyor Liraning ustiga issiq qahvani to‘kib yubordi.

Lira (qichqirib): Iltimos, yordam beringlar! Bolam o‘lib qolishi mumkin, men homiladorman!

Jungkook (ko‘zlari katta ochilib): NIMAAA?! Bu bola kimdan?!

Momo (hayrat va g‘azab aralash): Ho‘oy, bu hazilmi?!

Meinning qo‘llari qaltirab ketdi, Jungkookning yuzi oqarib ketdi, Momo ham hayratdan qotib qoldi. Barchasi shok holatida edi. Faqat Taehyunggina jim turardi… chunki bola aynan undan edi.

Taehyung chuqur nafas oldi va boshqalarga qaradi:
— Biz hammamiz do‘stmiz. Bugun buni hammangiz bilishingiz kerak. Liraning qornida 1 haftalik chaqaloq bor, u mendan homilador. Men uni sevaman, Meinni emas. Lira ba’zida qo‘pol ko‘ringani bilan aslida juda ajoyib qiz. Uning kulishi, har bir harakati odamni o‘ziga tortadi.

Taehyung bir zum jim qoldi, keyin davom etdi:
— Lekin men unga uylana olmayman. Uyimdagilar qarshi. Shuning uchun 20 yoshimda Meinga uylanishim kerak bo‘ladi. Chunki ular ikkalasi o‘xshash. Lekin men Lirani ham tashlab qo‘ymayman. Unga mehribonlik qilaman, chaqaloqni ko‘rishga har kuni boraman.

Meinning ko‘zlari yoshga to‘ldi, u qattiq gap qildi:
— Sen shunday deb o‘ylaysanmi? Men senga hech qachon turmushga chiqmayman!

Hamma bir-biriga qarab jim qoldi.

Mein boshqa gap aytmadi. U ko‘z yoshlarini yashira olmadi va restorandan chiqib ketdi. Ko‘chaga chiqqanida yomg‘ir yog‘ayotgan edi. U shoshmasdan, sekin yurardi. Unga yomg‘ir ham, odamlarning qarashi ham qiziq emasdi. Faqat yuragi og‘rirdi.

U yo‘lda ketar ekan, ichida o‘ziga savollar bera boshladi:
— Nega men? Nega hamma narsa shunday bo‘ldi?

Telefonini ham olib chiqmagan, hech kimga qo‘ng‘iroq qilmagan. Faqat yomg‘ir ichida yolg‘iz yurardi.

Taehyung Liraning qo‘lidan ushlab, uni tashqariga olib chiqib ketdi. Restoranda esa faqat Momo va Jungkook qolishdi.

Momo chuqur xo‘rsindi:
— Mein uni sevardi… 6 yildan beri yuragini unga berib kelgan. Endi esa yillar davomida sevgan odamining asl yuzini ko‘rdi. U juda ko‘p yig‘lasa kerak…

Jungkook jiddiy ohangda boshini silkidi:
— Shunday bo‘lishi aniq. Lekin bitta narsa bor: Taehyung hech qachon Meinga loyiq emas edi. Chunki Mein juda mukammal qiz.

Momo unga qaradi:
— To‘g‘ri aytasan. Mein ham sen uni sevishingni biladi, lekin doim seni e’tiborsiz qildi. Bilasanmi, nega shunday qilganini?..

Jungkook bir zum sukut saqlab, Momo tomonga qaradi. Nigohi hayron, biroz ham achinish bor edi.

Momo jilmayishga harakat qilib gapirdi:
— Chunki men seni sevaman… Mein buni biladi.

Jungkookning ko‘zlari kattalashib ketdi, u past ovozda javob berdi:
— Lekin sen men uchun oddiy do‘stsan, xolos.

Momo chuqur nafas olib, ko‘zlarini yerga tikdi:
— Buni bilaman…

Mein uyiga bordi. Eshikni onasi ochdi. U qizining ahvolini ko‘rib xavotirlandi.
— Mein, nima bo‘ldi? Nega ko‘zlaring qizarib ketgan, qizalog‘im? — dedi onasi.

Mein hech nima demadi, faqatgina onasini qattiq quchoqlab oldi.
— Sizning bitta qizingizning yuragini sindirishdi, ona… meni yuragimni sindirishdi, — dedi u yig‘lagan holda.

Onasi jim bo‘lib qoldi, faqat qizini bag‘riga mahkam bosib turdi.

Onasi qizining boshini silab, sekin gapira boshladi:
— Qizim, hayot shunaqa sinovlarga to‘la bo‘ladi. Kimdir seni qadrlamasa, demak u sening odam­ing emas. Sening yuraging juda toza, sening mehring hamma narsadan ustun. Buni tushunadigan inson albatta topiladi.

Mein onasining gaplariga quloq solib jim o‘tirdi, ko‘z yoshlari yana oqdi.
— Hozir og‘ir bo‘lsa ham vaqt o‘tib, hammasi joyiga tushadi. Faqat o‘zingni qadrlashni unutma, qizalog‘im, — dedi onasi uni quchoqlaganicha.

𝟐-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆
Tugʻilganimdan buyon oyimni koʻrish orzusi menda mavjud. Har bir bola onasini bagʻridan ajralmas bir vaqtida men onamni hatto bir marotaba ham koʻrish baxtiga ega boʻlmaganman. Har doim dadamni gaplari meni shashtimni soʻnishiga sabab boʻlardi, har safar bir gapni eshtib turli xil hayolllar qilardim va orzularim sayin sekin sekin qadam bosardim. Yagona orzuyim esa onamni koʻrish. Garchi dadam uni osmonda desada men uchib borib uni koʻrishni va uni bagʻridan chuqur nafar olishni xohlardim. Yosh edim atigi 5 yosh.. hayot kutilmagan sirlarga bor kim ham biladi debsiz men tugʻilganim uchun tovonni oyim berishlarini. Oyim meni tugʻgan oni dunyodan koʻz yumgan..

Bugun mening oldimga holam keladi oyim vafot etganidan keyin holam menga òz qizini qaragandek qaraydi ammo dadam bazida mehribon bazida sovuqon dadam katta kompaniyaning boshligʻi
Dadasining ovozini eshitgan Runa qòrqib ketdi u sekin orqasiga qararkan unga qarab turgan erkakni kòrardi
:sen qiz yana nimani òylayabsan hozir holang keladi unga qòpolik qilma bilasan jahlim chiqsa nima bòlishini
:lekin dada holam nima uchun kelmoqchi òzi kecha keldi va men holamga qòpolik qilmayman
Runaga dadasi baqirgani uchun kòzidan yosh chiqardi
:Dada shunchaki menga mehribon bòlish qiyinmi onamni òlimiga men ayibdor emasmanku axir men qizingizman menga baqirmang menga mehribon bòlish qiyinmi men shunchaki gapingizga javobberdim
Bu gaplarni eshitib Taehyungni jahli chiqib ketdi va runani yuziga urub yubordi
:men senga aytgandim menga gap qaytarma deb sen ham onangga òxshab tarbiyasizsan
:dada onam haqida bunday demang òzingiz aytgansizku biz birbirimizni sevganmiz deb siz onamni sevsangiz nega bunday deyabsiz DADA runani kòzidan tomchi tomchi yoz oqardi Taehyungning gapi runani yigʻlatgandi
:sen bu narsalarni tushunish uchun yoshlik qilasan onangni sevganman lekin menga hiyonat qilgan bu ishini esa unutmayman
:onam sizga qachon hiyonat qilganlar da......da......dada
18YIL OLDIN

Yamazaki Mein
Quyoshning nuri yuzimga tushub turardi va kòzimni sekin ochdim
: Yamazaki Mein honim soat 6:55bòldi kech qolasiz turaqoling
:hozir turaman kiyimlarimni qòyib chiqib ketaver
Hizmatkor bosh irgʻab sekin eshikni yopib chiqib ketdi
Mein kiyimlarini kiyin oshxonaga bordi
:Mein qizim ertaroq tursang bòlardi
:erta turishga harakat qilaman ona otamga ayting menga pul bersin bugun dugonalarim bilan boradigan joyim bor edi
:Qizim ketishinga ruxsat beraman ammo yana qochishga harakat qilsang uydan chiqmaysan bu senga 3imkonyat
........
Mein:qizlar men ham sizlarni sogʻindim bugun sakkizda yoki tòqqizda ovqatlanishga boramiz rozimisizla
Hirai/Minatozaki:albatta boramiz

Mein va dugonalari ovqatlanishga Restaurant ga borayotgan edi lekin Mein negadir hursand emasdi

Hirai:Mein nima boʻldi?u Meinga tabassum bilan qaradi

Mein:Hech nima boʻlmadi shunchaki darslarim haqida oʻylab oʻtiribman
Mein aslida Taehyung haqida oʻylab oʻtirardi

Ular 20daqiqada restaurant ga yetib kelishdi Meinning Dugonalari hursand edi chunki Mein bilan harkuni ham Restaurant ga borishmasdi

Hirai:Qizlar men Jungkook va Taehyung ni biz bilan birga ovqatlanish uchun chaqirdim ular hozir boramiz deyishdi

Mein miyigʻida kulib qaradi:Menimcha bu toʻgʻri ish

Hirai:Mein senga Taehyung yoqadimi?har doim uni koʻrganingda tabassum qilasan sinfda ikkalangizni suhbatlashganingizni koʻrgandim tahminan 10yoki 12marta

Mein:Unday emas u shunchaki sinfdoshim
Mein his tuygʻularini yashirib dedi

Mein va dugonalari suhbatlashib oʻtirardi Taehyung va Jungkook ham kelishdi

Hirai:Nihoyat keldingiz
U tabassum bilan dedi

Taehyung:Mein yoninga oʻtirsam boʻladimi? Taehyung jiddiy ohangda dedi

Mein:Albatta
Aslida Mein ham Taehyungga yaqin boʻlishni hohlaydi

Jungkook:Yoningda oʻtirishiga rozi boʻlib yaxshi ish qilding Mein u kuni boʻyi sen haqingda gapiradi
Jungkook Meinga miyigʻida kulib qaradi

Hirai:Jungkook Taehyung Meinni sevadiku buni bilmasmiding Mein ham shunday lekin tan olmaydi
Ensa qotirib dedi

Mein:Adashding men uni sevmayman u shunchaki sinfdoshim
Mein qizarib ketgan yuzini yashirishga harakat qilib yerga qarab oʻtirardi

Taehyung:Huddi shunday Mein
Taehyung Meinni gapini ma'qullab dedi

Hirai:Xa mayli men salatlar va issiq limonli choy buyurtma berdim

Taehyung:Meinni limonga allergiyasi bor
U Mein ga havotir bilan tikildi

Hirai:Xa buni bilaman unga kofe buyurtma bergandim
Dedi jiddiy ohangda

Mein:Raxmat
U hali ham qizarib oʻtirardi

1-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

"𝓠𝓲𝓻𝓺 𝓴𝓮𝓬𝓱𝓪𝔂𝓾 𝓺𝓲𝓻𝓺 𝓴𝓾𝓷 𝓴𝓾𝓽𝓭𝓲𝓶 𝓼𝓮𝓷𝓰𝓪 𝓸'𝔁𝓼𝓱𝓪𝓰𝓪𝓷 𝓲𝓷𝓼𝓸𝓷 𝓴𝓮𝓵𝓲𝓫 𝓳𝓸𝓷𝓲𝓶𝓷𝓲 𝓺𝓾𝓽𝓺𝓪𝓻𝓪𝓭𝓲"

"Forty days and Forty nights i waited for a person like u to come and save my life"

Bugun onam va dadam ketganiga 100kun bòldi lekin hali ham menga qo'ng'iroq qilmadi men va Jeremy uyda qolganmiz chunki men balandlikdan qòrqaman ota onam esa togʻga ketishgan

-Opa nima qilyapsiz axr maktabga ketishimiz kerak
Jeremy meni bag‘riga bosdi ammo qòllari bellarimda edi men ózimni gʻalati his qilardim chunki u meni ukam lekin doim sexy harakatlar qilardi 1hafta oldin ham ichib olib meni tinmay òpgani esimda

Opamni bellarini ushlash menga yoqadi menimcha men bundan zavqlanaman
Jeremy Annani òziga yanada qattiqroq tortib bellarini qattiqroq ushlardi.

-Jeremy maktabga borishing kerak va menga bunday qiliqlaringni qilma
Anna tez-tez nafas olardi va hayajonlanardi

Jeremy Annani qòyib yuborishni istamasa ham qòyib yuborishga majbur edi

Jeremy Papkasini olib uh tortib eshik tomon yurardi

Anna òz ukam menga shunday qilsa boshqalardan nima kutay tezroq ota onamiz kelsa yaxshi bòlardi men bunday qilib yashay olmayman chunki u mening ukam kecha òpdi bugun bellarimni ushladi ertaga nima bòladi yòq yòq hech narsa bòlmaydi.

Anna muzlatkichdan suv olib sumkasini qòliga olib pionino chalish uchun dugonasi Katrina ning uyiga bordi

Eshik ochildi boʻylari tahminan 180+ kòzlari qora ammo chiroyli yelkalari keng bir erkak eshikni ochdi

-Salom janob Katrinani chaqirib yuboring
Anna tabassum bilan turardi

U esa nafrat bilan qarab sovuq ohangda kir dedi

Katrina ni uyiga kelmaganimga ham 16,17kun bòlgandi uyga kirganimda qonning hidini sezdim

-Janob nega jimsiz gapiring Katrina qani Mona hola qani Matt qani Nega ular yòq
Sekin Katrinani honasiga kirdim u esa hech nima demasdan menga tikilib turaverardi

Demak ular òlganga òxshaydi men hoziroq bu yerdan ketishim kerak ammo qòrqganimni u bilmasligi kerak

Òzimni huddi qòrqmagan odamdek koʻrsatib eshikni ushlaganimda u orqamdan kelib qoʻlarimdan ushladi va òziga qaratdi mening yuzimdan ter oqardi

-Men senga òrgataman
U sovuq ohangda gapirardi

-Ammo bu kiyimlarda bòlmaydi
U bellarimdan ushlab kòylagimni yecha boshladi

-Nima qilmoqchisiz
AnnadaTitroq paydo boʻldi

-Hamma aytadigan òsha zerikarli gap nima qilmoqchisiz nima qilyapsiz iltimos qoʻyib yuboring
U yovuz kuldi

1-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

𝟐-𝒇𝒂𝒔𝒍 𝟐-𝒒𝒊𝒔𝒎

Shia hotdogni yeb oʻtirardi. Zinalar pastidan Jungkook sekin chiqib kelardi. U Shiani koʻrib, miyigʻida kuldi.

U Shianing yoniga borib to‘xtadi.

— hotdog mazzalimi ? — dedi.

Shia indamadi, faqat yelka qisdi. Yeyishni davom ettirdi.

Jungkook bir necha soniya turdi, keyin yoniga oʻtirib oldi.

— Sohee seni yana urdimi? — deb so‘radi u.

Shia bu safar ham javob bermadi.

— Nega gapirmayapsan? — dedi Jungkook.

— Chunki sen baribir hech narsa qilolmaysan, — dedi Shia.

Jungkook bu gapdan keyin biroz jim boʻldi. U Shiani yuziga qaradi.

— Bilasanmi, agar sen xohlasang, men yordam beraman, — dedi u. — Lekin doim jim yuraversang, hech kim hech narsa bilmaydi.

Shia bir lahza unga qaradi. So‘ngra boshini egdi.

— Yordam so‘rashdan charchadim, — dedi u sekin.

Jungkook yengil nafas oldi.

— Bo‘ldi, unda shunchaki o‘tir. Men ketmayman. Shu yerda o‘tiraman, — dedi.

Shia oxiri hotdogni tugatdi. Qog‘ozni yonidagi axlat qutisiga tashladi. Jungkook yonida jim o‘tirardi. U hech narsa demasdi.

Ikalasi jim bo‘lib, bir necha daqiqa zinalarda o‘tirishdi. So‘ng Shia asta:

— Minnatdorman, — dedi.

Jungkook faqat boshini qimirlatdi.

Jungkook va Shia jim oʻtirishdi. Atrof sokin edi. Jungkook telefonini olib soatga qaradi. Soat 17:42 edi.

— Kech boʻlib qolyapti, — dedi u.

Shia unga qarab qoʻydi.

— Bilaman, — dedi.

— Uyga qaytasanmi? — deb soʻradi Jungkook.

Shia biroz oʻyladi.

— Yo‘q, hozircha shu yerda oʻtiraman, — dedi u.

Jungkook boshini qimirlatdi.

— Bo‘ldi, men seni shu yerda qoldirmayman. Kutaman.

U yonida o‘tirishda davom etdi. Hech narsa demasdi.

Bir necha daqiqa oʻtib, Taehyung zinapoyaning yuqori tomonida paydo boʻldi.

— Shia, seni Sohee chaqiryapti, — dedi u.

Shia norozi koʻrinishda turdi.

— Yana nima kerak ekan, — dedi past ovozda.

Jungkook Shia tomonga qaradi.

— Agar istamasang, borma, — dedi.

Shia biroz ikkilanib turdi.

— Yoʻq, boraman. Qochib yurishdan foyda yoʻq, — dedi u.

U asta zinapoyadan chiqib ketdi.

Taehyung Jungkookga qaradi.

— Hali ham uni qo‘riqlayapsanmi? — dedi.

Jungkook indamadi.

— Ehtiyot boʻl, u oddiy qiz emas, — deb aytdi Taehyung va orqaga qaytdi.

Jungkook esa zinalarda oʻtirishda davom etdi. U Shia haqida oʻylardi, lekin nima qilishi kerakligini hali oʻzi ham bilmasdi.

Jungkook hanuz zinapoyada oʻtirardi. Telefoni titray boshladi. Ekranga qaradi — bu Aveline edi. U javob bermadi. Telefonni choʻntagiga qayta solib qoʻydi.

Shia yuqoriga chiqqach, Sohee uni mehmonxonaga olib bordi. Sohee stolda oʻtirgan edi, oldida bir nechta qogʻozlar turardi.

— Oʻtir, — dedi u sovuq ohangda.

Shia indamay oʻtirdi.

— Bobo seni chaqirgan, — dedi Sohee.

Shia hayron boʻldi.

— Menga nimaga?

— Men ham bilmayman. Lekin hoziroq borishing kerak.

Shia stol ustidagi telefonni koʻrdi. Unga tegmadi. Sohee unga qogʻozlarni ko‘rsatdi.

— Bularni ham olib bor.

Shia qogʻozlarni olib chiqdi. U uy ichida jim yurib borardi. Jungkook hali ham zinapoyada edi. U Shiani koʻrib, turdi.

— Qayerga ketyapsan? — deb soʻradi u.

— Bobo chaqirdi, — dedi Shia.

Jungkook yoniga bordi.

— Men ham boraman.

— Kerakmas. Oʻzim boraman.

— Men baribir boraman, — dedi u qisqa qilib.

Shia indamay oldinga yurdi. Jungkook ham orqasidan yurdi.

Ular uyning orqa tomonidagi xonaga yetib borishdi. Xona eshigi ochiq edi. Ichkaridan Dante chiqdi.

— Keldinglarmi? Juda yaxshi. Ichkariga kir, Shia, — dedi u.

Shia va Jungkook ichkariga kirishdi.

Xonada kimdir oʻtirgan edi. Shia uni tanimadi. Jungkook esa toʻxtab qoldi.

— Bu... bu Yunaning singlisi-ku... — dedi u past ovozda.

Shia unga qaradi.

— Yana muammolar boshlanadi, — dedi ichida.

Jungkook joyida qotib qoldi. U qizni tanigandi. Unga qarab turgan qiz esa hech nima demadi. Shia stolga yaqinlashdi va qogʻozlarni qoʻydi. Dante ularga oʻtirishni aytdi.

— Hozir bu yerda bo‘lishingiz kerak. Barchangiz. Chunki bu masala sizlarga ham tegishli, — dedi Dante.

Jungkook asta o‘tirib, boshini egdi. U hech nima demasdi. Shia esa qizga yana bir marta qaradi.

— Isming nima? — deb so‘radi Shia.

— Sera, — dedi qiz qisqa qilib.

Dante qog‘ozlarni oldi. Tezda ko‘z yugurtirdi.

— Bu hujjatlar Yunaning o‘limidan keyingi mol-mulk va meros masalalari bilan bog‘liq. Sera — uning qonuniy vorisi, — dedi u.

Jungkook qattiq nafas oldi. U endi tushunayotgandi, nima uchun bu qiz bu yerda ekanini.

— Menga nima aloqasi bor? — deb so‘radi u.

— Chunki senga ham ulush tegadi. Yunaning vasiyatida sening isming ham bor, — dedi Dante.

Shia hech nima demasdi. U faqat eshitardi.

Sera esa faqat Jungkookka qarardi. Ko‘zlarini uzmasdan.

— Men bu narsalarni xohlamayman, — dedi Jungkook birdan.

Dante unga qattiq qaradi.

— Bu senga yoqmasa ham, qonuniy tartibda shu holat. Hamma narsa yozilgan. Sen imzo qo‘yishing kerak bo‘ladi.

Jungkook hech nima demadi. Uning ichida g‘alati hissiyotlar uyg‘onayotgan edi. Shia asta turdi.

— Men chiqaman, — dedi.

— Yaxshi, — dedi Dante.

Shia chiqib ketdi. Jungkook ham bir necha daqiqadan keyin xonani tark etdi. Koridorda Shia uni kutib turardi.

— Nima qilmoqchisan? — deb so‘radi Shia.

— Hozir bilmayman, — dedi Jungkook. — Lekin bular menga kerak emas.

— Lekin bular oddiy narsa emas, — dedi Shia. — Sen hammasini o‘ylab ko‘rishing kerak.

Jungkook indamadi. U devorga suyanib turdi. Shia esa sekin orqasiga o‘girilib yurdi. Endi u ham charchagan edi.

Jungkook devorga suyanganicha turgancha qoldi. U hech narsani tushunmayotgandi. Hammasi birdaniga o‘zgarayotgandek edi. Sera degan qiz paydo bo‘ldi, hujjatlar, vasiyat, meros... Yuna haqida eslash ham unga og‘ir edi.

Shia esa zinapoyadan sekin pastga qarab tushardi. Unga ham bular yoqmasdi, lekin vaziyatdan chiqish kerak edi. Uy jim edi. Faqat Jungkookning og‘ir nafas olgani eshitilardi.

Bir necha daqiqa o‘tgach, Jungkook telefonini chiqarib bir raqamga qo‘ng‘iroq qildi. Ammo hech kim javob bermadi. U qo‘ng‘iroqni yana qaytadan urdi. Yana javob yo‘q.

U oxiri pastga tushdi. Oshxonada Sohee nimadir pishiryapti. Hidi butun uyni bosib ketgan. Shia esa mehmonxonada divanda o‘tiribdi. U hech nima demay, telefonga qarayapti.

— Sohee, Sera hozircha shu yerda qoladimi? — deb so‘radi Jungkook.

Sohee orqasiga o‘girildi.

— Ha, bobong shunday dedi. Hujjatlar hal bo‘lguncha bu yerda yashaydi.

Jungkook indamadi. U mehmonxonaga kirib Shianing ro‘parasida o‘tirib qoldi.

— Hali hammasi chalkash, — dedi u.

Shia boshini qimirlatdi.

— Men ham aniq tushunmayapman. Lekin ehtiyot bo‘l. Bu qiz oddiy qizga o‘xshamaydi.

— Bilaman, — dedi Jungkook.

Ular jim bo‘lib qolishdi. Hech biri gap boshlashni istamadi. Televizor o‘chgan, xona jim. Faqat tashqaridan mashinalarning ovozi eshitilardi.

Jungkook birdan Shiani chaqirdi.

— Shia, menga yordam berishing kerak. Hamma narsa boshqacha bo‘lib ketdi. Men yolg‘iz eplay olmayman.

Shia qarab turdi.

— Men yordam beraman. Lekin shart bilan.

— Qanaqa shart? — deb so‘radi Jungkook.

— Hamma narsani ochiq aytasan. Yashirincha harakat qilmaysan. Meni chetga surmaysan.

Jungkook o‘ylanib qoldi, keyin bosh irg‘adi.

— Mayli. Shunaqa qilamiz.

Shia unga qaradi. Bu safar ko‘zlarida biroz ishonch bor edi.

𝟐-𝒇𝒂𝒔𝒍 𝟐-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

𝟐-𝒇𝒂𝒔𝒍 𝟏-𝒒𝒊𝒔𝒎

– Misoo, bugun Taehyungni kutib olish uchun bor. U allaqachon aeroportda, – dedi onasi eshik oldida turib.
– Hop, oyi, boraman, – dedi Misoo qisqagina javob berib.

U sekin ichkariga yurdi, sumkasini olib, yana bir marta atrofga qaradi. Keyin uyning oldidagi mashinasiga chiqdi. Eshikni ohista yopdi va mashina ichida biroz o‘tirib qoldi.

Yo‘lga chiqishdan oldin Sohee haqida o‘ylab qoldi. Sohee onasi edi. Uni yaxshi ko‘rardi, baribir onasi edi. Lekin qilgan ishlarini, ayrim gap-so‘zlarini ko‘tara olmasdi. Ko‘ngli g‘ash edi.

Mashinani ishga tushirarkan, yuragida biroz og‘irlik bor edi. U bilardi, bu safar faqat Taehyungni kutib olish emas. U kutayotgan savollari ham bor edi... Shu savollarga javob topish uchun ham bormoqda edi.

Yo‘l uzoq emasdi, lekin har soniyada yuragidagi hissiyotlar biroz og‘irlashib borayotgandek edi.

Misoo mashinani asta haydab yo‘lga chiqdi. Yo‘l bo‘ylab daraxtlar jimjit turardi, havo esa salqin edi. Mashina ichida faqat dvigatelning past ovozi eshitilardi.

U shunchaki Taehyungni kutib olish uchun ketayotgandek tuyulsa-da, ichida bir narsa tinch emas edi. Sohee haqida o‘ylayverdi. "Nega u har doim hammasini o‘zi biladigandek qiladi?" deb o‘ylardi. Onasi uni yaxshi ko‘rardi, lekin hamma qarorini o‘zi chiqargisi kelardi. Misoo esa endi bunday yashashni istamasdi. U o‘z fikriga ega bo‘lishni xohlardi.

Mashina yonidagi radioda sekin musiqa chalinar, Misoo esa har safar svetofor oldida to‘xtaganda chuqur nafas olar, biroz ko‘zini yumardi. Vaqt asta o‘tardi. Yo‘l ham, yuragidagi fikrlar ham biroz jimjimador edi.

Aeroportga yaqinlashganida, yuragi tez ura boshladi. Taehyung uzoq vaqt yo‘q edi. U bilan oxirgi gaplashganida qandaydir sovuq bo‘lib qolgan edi. Bu safar uchrashuv qanday bo‘ladi, bilmasdi.

Mashina to‘xtaganida, chuqur nafas oldi. Kalitni o‘chirib, eshikni ochdi. Asta mashinadan tushdi. Ichkariga kirishga hali shoshmasdi. Avval atrofga bir qarab oldi.

Ichki ovozi unga sekin shunday dedi:
"Bugun oddiy uchrashuv emas. Bu safar boshqa narsa boshlanadi."

~~

Mina bir muddat Sunho tomon qarab turdi. Uning ko‘zlarida qandaydir umid, qandaydir iliqlik bor edi. Oddiygina aytdi:

— Seni sog‘ingandim, Sunho...

Sunho esa chuqur nafas oldi. Bir qarashda u ham bu so‘zlarni eshitishni istagandek edi. Ammo so‘ng, past ovozda javob berdi:

— Men ham, Mina. Lekin bilasanmi… men seni emas, Misoo’ni xohlayman.

Mina bir zum jim bo‘lib qoldi. Ichida nimadir qisilib ketdi. Lekin hech narsa demadi. Faqat qarab turgancha turaverdi.

Sunho esa davom etdi:

— Seni faqat Jungkook chin dildan sevgan. U hech qachon seni yomonlamagan. Qanchalik og‘ir bo‘lmasin, u doim seni himoya qilgan. Sen esa… unga dard bo‘lding, Mina.

Mina ko‘zlarini olib qochdi. Yuragi siqilar edi. Shunchaki past ovozda so‘radi:

— Demak, hech narsa qolmadi-a?

Sunho yengil bosh irg‘adi:

— Qolmadi. Kechirasan.

Mina asta orqaga yurdi. Uning yurishida og‘irlik bor edi. Og‘riqni yashirishga urinsa-da, ich-ichidan buzilayotganini sezish qiyin emasdi. U hech nima demasdan burilib ketdi.

Sunho esa turib qoldi. U Mina ketayotgan tomonga uzoq qarab turdi. Hamma gap aytildi. Endi faqat vaqt o‘tadi. Vaqt va sukut.

Mina uyga borib keldi. Yo‘lda hech kimga telefon qilmadi, hech nima yozmadi. Faqat yuragi siqilgan edi. Uyni ochib kirgach, sumkasini stulga qo‘ydi. Oshxonaga o‘tib suv ichdi. Boshqa hech nima qilgisi kelmasdi.

Yotoqqa kirib, karavotga o‘tirdi. Telefonini oldi, ekraniga uzoq qarab turdi. Jungkook bilan yozishmalari hanuz o‘chmagan edi. Bir nechtasini ochib o‘qidi. Har bir satr yuragini yana og‘ritdi.

U deraza oldiga bordi. Tashqarida shamol sekin esib turardi. Daraxt barglari asta tebranardi. Qushlar ovozi eshitilardi. Oddiy bir tong, oddiy bir kun... Lekin uning ichida shuncha og‘irlik.

Birdan eshik chalingandek bo‘ldi. U eshitganini to‘g‘ri tushunganiga ishonmasdan jim turdi. Yana bir marta eshik taqilladi. Sekin yurib bordi, eshikni ochdi.

Eshikda hech kim yo‘q edi. Faqat yerda bir kichkina konvert yotar edi. Mina egilib olib ichkariga kirdi. Konvert ichida hech qanday ism yozilmagan edi. Faqat bitta qog‘oz bo‘lib, unda oddiygina so‘zlar yozilgan edi:

“Agar haqiqatni bilmoqchi bo‘lsang, ertaga soat 5 da eski stansiyaga kel.”

Mina biroz titrab ketdi. Bu xatni kim yozdi? Nega? Va… qaysi haqiqat?

U qog‘ozni qo‘liga mahkam ushlab turdi. O‘ziga savollar ko‘paydi. Ammo bu safar qo‘rqmasdi. Chunki yuragining bir chekkasida hali ham umid bor edi.

U sekin o‘rnidan turdi. Endi u kutmaydi. U boradi. Va agar bu haqiqat Jungkook haqida bo‘lsa… unda bilishga arziydi.

Ertasi kuni Mina juda erta uyg‘ondi. Soat hali 4 dan ham o‘tmagan edi. Uy jim, hamma uxlardi. U yuvinib, sekin kiyinib oldi. Tashqarida salqin havo bor edi. Sumkasiga telefonini, kalitni va o‘sha kecha topgan konvertni solib qo‘ydi.

Soat 4:30 bo‘ldi. U eshikni ohista ochdi, pastga tushib mashinasiga o‘tirdi. Ko‘chada hali ham qorong‘i edi, faqat bir-ikki fonar yoqilgan, yo‘l esa deyarli bo‘sh edi. Mina mashinani sekin haydab, eski stansiya tomon yo‘l oldi.

Yo‘l davomida yuragi g‘alati urardi. Bu joyda uni kim kutyapti? Nega aynan u yerga chaqirishdi? Va bu xat ortida kim bor?

Eski stansiyaga yetib keldi. Joy ancha huvillagan, beg‘am edi. Binolar eski, ba'zilari qulashi mumkin edi. Mina mashinani chetga qo‘yib, sekin yurib ichkariga kirdi. Atrofda hech kim yo‘qdek tuyuldi. U to‘xtab, atrofga quloq soldi. Hech qanday tovush yo‘q edi.

U shunchaki kutdi. Soat 5:00 bo‘ldi. Lekin hech kim ko‘rinmadi. Oradan 10 daqiqa o‘tdi. 15 daqiqa... hamon jimlik. U yuragini bosib, orqaga qaradi. Hech narsa. Lekin keyin... uzoqdan kimningdir sekin qadam tovushi eshitildi.

Mina cho‘chib tushdi. Qadamlar yaqinlasha boshladi. U o‘girildi.

Oldida yoshi taxminan o‘ttizlarda bo‘lgan notanish erkak turardi. Qo‘lida qora papka bor edi. U Mina tomon yurdi, lekin hech qanday salom bermadi, faqat papkani uzatdi.

Mina uni oldi. U hali ham hech nima demadi. Erkak orqasiga o‘girilib ketdi. Mina esa papkani asta ochdi.

Ichida bir nechta suratlar bor edi. U suratlarga qarab qoldi. Ular orasida Jungkook ham bor edi. Va... u tirik edi. Suratda u qandaydir joyda – go‘yoki davolanishda yoki yashirin bir joyda.

Mina chuqur nafas oldi. U hech nima deya olmadi. Faqat yuragi tez ura boshladi.

U xotirjamgina papkani yopdi. Endi bilar edi — u uni topadi.

1-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

Shia pov

Men erta tongda yo‘lga chiqdim. Osmon hali yorishmagan, shahar hali uyg‘onmagan edi. Yuragim tinch emasdi, lekin aniq edi: bu safar men orqaga qaytmayman.

O‘sha tog‘ tomonga ketayotgan yo‘l — bu shunchaki yo‘l emasdi. Bu — mening savollarim, ichimda qolgan javoblar, qalbimdagi noaniqlik bilan yuzma-yuz kelish yo‘li edi.

Mashina oynasidan tashqariga qaradim. Daraxtlar jim. Havo salqin. Ko‘nglim esa bezovta. Jungkookning ovozini eslayapman. Kulgisini. Ba’zida jahl bilan aytgan so‘zlarini.

Yo‘l uzoq edi. Yolg‘iz edim. Har 10 daqiqada yuragim yana qattiq urar, birdan ko‘zimga yosh to‘lar edi. Bir nima bo‘lishini kutgandek edim. Lekin hech narsa bo‘lmadi. Shunchaki yo‘l davom etdi.

Tog‘ etagiga yetganimda, mashinani to‘xtatdim. Hamma narsa sukut. Odam yo‘q. Faqat qushlar ovozi eshitiladi. Bu yer... o‘sha joy. Jungkookning telefoni so‘nggi marta shu atrofda signal bergandi.

Pastga qarab yurdim. Butalar orasidan, yengilgina yo‘l bor edi. Yuragimda allaqanday hissiyot — qo‘rquv, umid, shubha, hammasi aralash.

Birdan, pastroqda bir kulba ko‘rdim. Kichkina, eski, yog‘ochdan qilingan. Derazalari yopiq. Esigi biroz ochiq.

Yuragim qattiq uryapti.

Men sekin yurib bordim. Nafas ololmay qoldim.

Esikni ochdim.

Ichkarida...
Jimlik.

Faqat divan, bir stol, devorda osilgan suratlar, va... xona burchagida o‘tirgan bir odam.

U boshini ko‘tardi. Ko‘zlari bevosita menga qadaldi.

Bu... u edi.

Jungkook.

Men qotib qoldim. Nafasim to‘xtab qoldi. Faqat... ko‘zlarim unga tikildi.
U ham hech narsa demadi. O‘rnidan turdi. Qadam tashladi. Yaqin keldi.

– Shia... – dedi nihoyat.

Men yig‘lab yubordim. Yuragimdan og‘ir tosh tushgandek bo‘ldi. Uni ko‘rib turibman. U tirik. Nafas olyapti.
U menga yaqinlashdi. Qolgan hammasi – sukut.

Biz gaplashmadik. So‘z kerak emasdi. Faqat ko‘zlarimiz gapirdi. Faqat quchog‘i hammasini tushuntirdi.

U menga qarab shivirladi:

– Kechirasanmi?

Men boshimni qimirlatdim.

– Meni endi hech qachon tark etma, – dedim xuddi bolalardek.

U kulimsiradi.

– Endi yo‘q. Hech qachon.

Bir necha oy o‘tdi.
Hech kim bizdan bu voqea tafsilotini so‘ramadi. Biz ham hech kimga aytmadik. Lekin men bilar edim – uni yashirganlar, uni yo‘qotmoqchi bo‘lganlar bor edi. Ular hali ham yo‘qolmagan.
Lekin endi men qo‘rqmayman. Chunki endi yolg‘iz emasman.

Yuragim to‘g‘ri aytgan. U tirik edi. Va men uni topdim.

Shunchaki... ba'zida yurak haqiqatni boshqalardan oldin biladi.

1-𝒇𝒂𝒔𝒍 𝒇𝒊𝒏𝒂𝒍

𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆

𝟳-𝒒𝒊𝒔𝒎

Shunday qilib kunlar birin-ketin o‘ta boshladi. Oradan allaqachon bir hafta o‘tdi, ammo na Jungkook, na Sunho hali ham qaytishmadi. Unga bir necha marta qo‘ng‘iroq qildim, lekin javobsiz. Har safar telefon jim tursa, yuragim biroz siqilib, g‘ashim kelardi. Ichimda g‘amli savollar girdobi — unga nima bo‘ldi? Nega javob bermayapti? Axir meni o‘ylamayapti-mi?…

Bu borada endi jim tura olmasdim. Yuragimda xavotir ildiz otgan sayin, har kuni unga yetib bormayotganim ichimni kemirardi. Nihoyat, bobosiga borib hammasini aytishga qaror qildim.

Taksiga o‘tirib, oynadan tashqariga qaraganimda, yo‘l chetidagi bir oilaga ko‘zim tushdi — ota, ona va ularning quvnoq bolasi... Ko‘zlarida beg‘ubor baxt, qo‘llarida bir-birini tutib borishardi. Ichimda nimadir uzilib tushgandek bo‘ldi. "Shunday oddiy baxt menga nega yiroq?" deb o‘ylab qo‘ydim.

O‘ylanib o‘tirganimcha, hayollarimga shu darajada g‘arq bo‘ldimki, manzilga yetib kelganimni ham sezmabman. Haydovchining "Yetib keldik" degan so‘zi bilan hushyor tortdim — yuragimda esa hali ham noaniqlik, xavotir bor.

Men hech nima demay, sekingina taksiga pulni uzatib, yuragimni bosgan og‘ir tuyg‘ular bilan uyga kirib ketdim. Ichkariga qadam qo‘yganimda, Jungkookning bobosi har doimgidek sokin holatda, choy ichib o‘tirgan edi. Unga qarab, yuragimni bosib, tez-tez yurib bordim.

— Salom bobo, yaxshimisiz? — dedim mayin ohangda.

Bobosi boshini ko‘tarib, menga mehr bilan jilmaydi:
— Yaxshiman, Shia qizim, o‘zing-chi? Yaxshimisan? Ha, aytgancha... Jungkook qani? U kelmadimi sen bilan?

Bu savol yuragimni yanada siqdi. Ko‘zlarimni bir lahza yumib, chuqur nafas oldim.
— Bobo, men ham aynan shu savol bilan keldim. U hali ham uyga qaytmadi...

Bobosi choyini qo‘yib, yuzidagi tabassum asta-sekin jiddiy ifodaga o‘zgardi. U nigohini menga qadab, bir muddat sukut saqladi. So‘ng ohista so‘z boshladi:

— Qaytmaganini aytyapsanmi? Bu gapdan keyin chuqur xo‘rsindi.
— Jungkook hech qachon bunchalik uzoq qolmasdi... Telefoni ham o‘chik deysanmi?

Men boshimni sekin qimirlatdim:
— Ha, qanchalik urinmay, unga bog‘lana olmadim... Meni eng tashvishlantirayotgan narsa – bu odatdagi safar emasdek. Yuragim g‘ash, bobo… yomon narsadan xavotirdaman.

Bobosi asta turdi, yurib deraza yoniga bordi. Tashqariga termilib, o‘yga toldi.

— Demak... bu o‘yin emas. Shia, meni yaxshilab eshit. Jungkook hozir qayerda bo‘lishi mumkinligini faqat ikkita odam biladi – Sunho va... men ishonmagan bir kishi bor. Agar bu ishda boshqa kuchlar aralashgan bo‘lsa, ularni topish oson bo‘lmaydi.

Men taajjub va qo‘rquv bilan:
— Boshqa kuchlar? Kimlar haqida gapiryapsiz?

U menga yuzlandi. Ko‘zlarida sinchkovlik va ehtiyotkorlik mujassam edi:
— Sen hozircha faqat sabr qil, men bir-ikki joyga odam yuboraman. Lekin Shia, bir narsani unutma… agar Jungkook qayerdadir yordamga muhtoj bo‘lsa, biz uni topamiz. Har qanday holatda ham.

Men bo‘g‘zimga tiqilgan yig‘ini yutib, sekin bosh irg‘adim.
— Iltimos, bobo... uni toping.

Derazadan tashqariga qarab, yuragimda umid bilan pichirlab qo‘ydim:
— Iltimos, Jungkook, qayerda bo‘lsang ham, qayt…

Shunday qilib men uyga qaytmadim... Uydagi sukunat hamon yuragimni g‘ijimlardi. Aveline ham ketgandi, men esa yolg‘iz qolgandim. Vaqt allaqachon 20:00 bo‘lgandi. Yuragimni g‘ash qilgan bir og‘irlik bilan telefonim jiringladi.

— Salom, bu kim? — dedim, yuragim tobora tez urib borar edi.

— Salom, siz Jeon Jungkookning turmush o‘rtog‘imisiz? — dedi notanish, sovuqqina ovoz.

Gap og‘zimda qotdi. Nafasim qisilib, zo‘rg‘a javob berdim:
— Ha… Ha, bu menman. Nima bo‘ldi? U qayerda?

Jimlik. So‘ng esa butun vujudimni muzlatib yuborgan so‘zlar yangradi:

— Sizga sabr tilaymiz... Biz uni... o‘lik holda topdik.

Nafasim to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Xonadagi hamma narsa aylana boshladi. Quvvatimni yo‘qotganimni his qilib, o‘tirgan joyimga cho‘kdim. Telefon qo‘limdan sirg‘alib yerga tushdi. Yuragim ichimda og‘ir portlagandek edi.

Fikrlarim chalkash, nafasim izdan chiqqan. Faqat bitta so‘z qulog‘imda doimiy jaranglar edi: o‘lik holda topdik...

Dafn marosimi ham bo‘lib o‘tdi. Hammaning yuzida motam, ko‘zlarda esa sokin qayg‘u. Ammo men... men hali ham uning o‘lgani haqida o‘ylaganimda ichimni bir narsa titib o‘tardi. Yuragim buni qabul qilishni istamasdi. Go‘yoki hozir kirib keladigandek, ko‘zlarimga qarab kulib qo‘yadigandek edi.

Ammo haqiqat og‘riqli edi. U endi yo‘q.

Lekin... ichimda jim turmayotgan bitta savol meni kechayu kunduz tinch qo‘ymayapti: Uni kim o‘ldirdi? Nega? Bu oddiy baxtsiz hodisa emasligini yuragim sezardi.

Aytishlaricha, hech qanday dalil qolmagan. Go‘yoki uni ataylab shunday yo‘qotishgan. Politsiya ham, bobosi ham biror natijaga chiqa olmadi. Hamma aytgan gap bir xil edi: “Aniqlash imkonsiz.” Ammo bu javob menga yetarli emasdi.

U qadar beg‘am va sodda emasdi Jungkook. Uni o‘ldirgan odam... u shunchalik kuchli, shunchalik sirlimidi? Yoki... hammasi rejalashtirilganmi?

Men bu savollar bilan yashayman. Yashashim kerak. Chunki men unga va’da berganman — qanday bo‘lmasin, haqiqatni topaman. Uni kim o‘ldirganini bilmasam, yuragim hech qachon tinchlik topmaydi.

Bir necha kun o‘tgach...

Uyda yolg‘iz o‘tirganimda, eshik tagiga bir konvert tushganini payqadim. Ustida hech qanday ism yo‘q edi — na kim yuborgani, na kimga atalgan. Ammo yuragim shuv etib ketdi. Ichini ochsam, faqat bitta jumla yozilgan:

“U hali ham tirik... qidirishni to‘xtatma.”

Qo‘llarim titradi. Bu hazil emas edi — bu aniq ogohlantirish yoki... ishora. Qanday qilib u tirik bo‘lishi mumkin? Dafn etdik-ku? Ammo yuragim... yuragim yana bir bor shoshilinch urishni boshladi. Umid. So‘nggi umid...

Ertasi kuni ertalab soat 6 da boboning uyiga bordim. U choy ichayotgan edi, har doimgidek vazmin va sovuqqon.

– Bobo... men sizdan bir narsa so‘ramoqchiman. Jungkook... dafn qilingan tanasi... uni siz ko‘rganmisiz?

Boboning qo‘li titrab ketdi. Ko‘zlarimga qaradi, lekin hech nima demadi. Jim qoldi. Bu jimlik meni qattiq qo‘rqitdi.

– Nega jimsiz? Tanani ko‘rganmisiz yo‘qmi?

– Yo‘q, – dedi u past ovozda. – Politsiya ham uni ko‘rmagan. Faqat tibbiy hujjatlar bor edi. Tanani yashirin ravishda dafn qilishdi... xavfsizlik sabab, deyishdi.

Bu gaplardan keyin hamma narsa joy-joyiga tushayotgandek bo‘ldi. Bu soxta dafn. Kimdir Jungkookni yashirayotgan edi. Yoki... u majburan yashiringan.

Shia pov:
Men bu o‘yinni tugatishga qaror qildim. Jungkook tirik bo‘lishi mumkin. Va men uni topaman. Kim meni to‘xtatmoqchi bo‘lsa, to‘xtatsin. Lekin yuragim noto‘g‘ri gapirmaydi. U tirik. Men buni his qilyapman. Va men u yerga — o‘sha joyga qaytaman. Oxirgi marta telefon signali o‘chgan o‘sha tog‘larga.

𝟳-𝒒𝒊𝒔𝒎 𝒕𝒖𝒈𝒂𝒅𝒊

𝑴𝒖𝒂𝒍𝒍𝒊𝒇~𝑽𝒂𝒍𝒍𝒐𝒊𝒔 𝑨𝒗𝒆𝒍𝒊𝒏𝒆