Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

​— Nega meni o'ldirmading? — Taehyung Seoga yaqinlashdi.
— Kengashda otib tashlasang ham boʻlardi.
​Seo sekin boshini koʻtardi. Uning nigohi Taehyungning labidagi qon iziga tushdi. U oʻrnidan turdi, Taehyungga yaqinlashib, uning yuziga tik qaradi. Uning nafasida faqat oʻlim isi bor edi.
​— Chunki, — Seo pichirladi, uning ovozi daxshatli eliksirdek taʼsir qilardi, — menga itlar emas... qasoskor boʻrilar kerak.
- Qasos? Menda qasos oladigan odam yoq
- Bor...vaqti kelganda bilib olasan endi esa ketishing mumkin dedi Seo ortga o'girilib.

​Taehyung ta'zim qilib, xonadan chiqib ketdi. Dahlizning qorongʻu burchagiga oʻtgandagina u chuqur, ogʻir nafas oldi. Lablaridagi qon taʼmini yutarkan, uning yuzida sovuq va ayyorona tabassum paydo boʻldi. U ichida oʻyladi: “U menga ishondi. Endi men uning eng yaqin odamiman. Agentlik xohlagan narsa ham aynan shu edi — meni uning yuragigacha kirib borishim...”
​Taehyung oʻz xonasiga borib, maxfiy aloqa vositasini chiqardi va agentlikka qisqa xabar yoʻlladi: "Tuzoq ish berdi. U ismimni bildi, lekin men uning ishonchiga kirdim. Klan ichkaridan nazorat ostida." U oʻzini bu oʻyinning gʻolibi deb hisoblayotgardi.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

"Koʻk boʻrilar" klani rahbari — Kim Sohyun saroyi.
​Xona qorongʻu va sovuq edi. Kim Sohyun charm kresloda oʻtirgancha, oʻychan nigoh bilan deraza ortidagi qorongʻulikka tikilib turardi. Uning qarshisida esa qoʻrqibgina, boshi egilgan holatda yosh, goʻzal bir qiz turardi. Qizning kiyimlari oddiy, koʻzlarida esa gʻam va chorasizlik yashiringandi. U chindan ham ijobiy, begunoh qiz edi, lekin oilasining ogʻir ahvoli va daxshatli darajadagi pulga muhtojligi uni mana shu boʻrilar uyasiga yetaklab kelgandi.
​Sohyun sekin kreslosida oʻgirilib, qizga qaradi. Uning sovuq va ayyor koʻzlari qizning har bir harakatini kuzatardi.
​— Demak isming Yona oilangning qarzlarini uzish (yoki shifoxona xarajatlari) uchun senga juda katta miqdorda pul kerak, shundaymi? — soʻradi Sohyun, uning ovozi daxshatli xotirjam edi.
​Qiz yutinib, sekin boshini qimirlatdi:
— Ha, janob... Agar yordam bersangiz, nima buyursangiz bajaraman. Faqat... iltimos, oilamni qutqaring.
​Sohyun stoldan bitta qalin konvertni va bir nechta fotosuratlarni qizning oldiga tashladi. Fotosuratlarda tansoqchi kiyimidagi kelishgan, ammo koʻzlari sovuq Taehyung (Kai) tasvirlangan edi.
​— Sening vazifang juda oddiy. Han Seoning yonida bitta soya bor. Ismi — Kai.U daxshatli darajada xavfli agent, — dedi Sohyun rasmlarga ishora qilib. — U Han Seoni oʻz hayoti bilan himoya qilyapti. Toki oʻsha yigit Seoning yonida ekan, men u klanga yaqinlasha olmayman. Men seni uning yoniga joʻnataman.
​Qiz rasmdagi yigitga qaradi. Yigitning koʻzlaridagi oʻtkirlik uni bir oz choʻchitdi:
— Men... men nima qilishim kerak? Uni oʻldirishim kerakmi? Men qotil emasman... — pichirladi qiz, ovozi titrab.
​Sohyun baland ovozda kulib yubordi. U oʻrnidan turdi, qizning yoniga keldi va uning iyangidan sekin koʻtarib, yuziga tikildi:
— Yoʻq, sening goʻzal qoʻllaring qurol ushlash uchun emas. Sening quroling — sening yuzing va ojizliging. Kai( Taehyung)qanchalik professional boʻlmasin, baribir erkak kishi. Erkaklar esa doim yordamga muhtoj, begunoh qizlarning qarshisida boʻshashadi. Sen uning yoʻlidan chiqasan, tasodifan hayotini qutqarasan yoki senga rahmi keladigan vaziyat yaratasan. Uni oʻzingga bogʻlaysan, boshini aylantirasan. Shunday qilginki, u Han Seoni himoya qilishni unutib, sen bilan ovora boʻlib qolsin. Uni oʻsha Malikadan uzoqlashtir.
​Sohyun boyagi qalin pul toʻla konvertni qizning qoʻliga tutqazdi.
​— Bu senga oldindan beriladigan qismi. Yaqinlaringning hayoti oʻsha yigitning boshini qanchalik tez aylantirishingga bogʻliq. Agar uni yoʻldan olib tashlay olsang, umringizning oxirigacha yetadigan pulga ega boʻlasan. Lekin esingda boʻlsin... agar menga xiyonat qilsang, oʻsha yigit ham, oilang ham yer ostida boʻladi.
​Qiz qoʻlidagi pulga va rasmdagi Kai( Taehyung) qaradi. Uning ichida daxshatli vijdon azobi va qoʻrquv boshlangandi. U yomon odam emas edi, hech kimga zarar yetkazishni xohlamasdi. Lekin chorasizlik uni bu daxshatli oʻyinchoqqa aylantirgan edi.
​— Men... men tushundim, janob. Buyrugʻingizni bajaraman, — dedi qiz sekin ovozda.
​Sohyun qoniqqan qiyofada oʻz joyiga qaytib oʻtirdi:
— Juda yaxshi. Ssenariy tayyor. Ertadan oʻyinni boshlaysan. Koʻraylik-chi, bizning buyuk agentimiz Kai ( Taehyung) oʻz vazifasini tanlarmikin yoki goʻzal qizning koʻz yoshlarinimi...

Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

​— Nega meni o'ldirmading? — Taehyung Seoga yaqinlashdi.
— Kengashda otib tashlasang ham boʻlardi.
​Seo sekin boshini koʻtardi. Uning nigohi Taehyungning labidagi qon iziga tushdi. U oʻrnidan turdi, Taehyungga yaqinlashib, uning yuziga tik qaradi. Uning nafasida faqat oʻlim isi bor edi.
​— Chunki, — Seo pichirladi, uning ovozi daxshatli eliksirdek taʼsir qilardi, — menga itlar emas... qasoskor boʻrilar kerak.
- Qasos? Menda qasos oladigan odam yoq
- Bor...vaqti kelganda bilib olasan endi esa ketishing mumkin dedi Seo ortga o'girilib.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

​Taehyung ta'zim qilib, xonadan chiqib ketdi. Dahlizning qorongʻu burchagiga oʻtgandagina u chuqur, ogʻir nafas oldi. Lablaridagi qon taʼmini yutarkan, uning yuzida sovuq va ayyorona tabassum paydo boʻldi. U ichida oʻyladi: “U menga ishondi. Endi men uning eng yaqin odamiman. Agentlik xohlagan narsa ham aynan shu edi — meni uning yuragigacha kirib borishim...”
​Taehyung oʻz xonasiga borib, maxfiy aloqa vositasini chiqardi va agentlikka qisqa xabar yoʻlladi: "Tuzoq ish berdi. U ismimni bildi, lekin men uning ishonchiga kirdim. Klan ichkaridan nazorat ostida." U oʻzini bu oʻyinning gʻolibi deb hisoblayotgardi.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

"Koʻk boʻrilar" klani rahbari — Kim Sohyun saroyi.
​Xona qorongʻu va sovuq edi. Kim Sohyun charm kresloda oʻtirgancha, oʻychan nigoh bilan deraza ortidagi qorongʻulikka tikilib turardi. Uning qarshisida esa qoʻrqibgina, boshi egilgan holatda yosh, goʻzal bir qiz turardi. Qizning kiyimlari oddiy, koʻzlarida esa gʻam va chorasizlik yashiringandi. U chindan ham ijobiy, begunoh qiz edi, lekin oilasining ogʻir ahvoli va daxshatli darajadagi pulga muhtojligi uni mana shu boʻrilar uyasiga yetaklab kelgandi.
​Sohyun sekin kreslosida oʻgirilib, qizga qaradi. Uning sovuq va ayyor koʻzlari qizning har bir harakatini kuzatardi.
​— Demak isming Yona oilangning qarzlarini uzish (yoki shifoxona xarajatlari) uchun senga juda katta miqdorda pul kerak, shundaymi? — soʻradi Sohyun, uning ovozi daxshatli xotirjam edi.
​Qiz yutinib, sekin boshini qimirlatdi:
— Ha, janob... Agar yordam bersangiz, nima buyursangiz bajaraman. Faqat... iltimos, oilamni qutqaring.
​Sohyun stoldan bitta qalin konvertni va bir nechta fotosuratlarni qizning oldiga tashladi. Fotosuratlarda tansoqchi kiyimidagi kelishgan, ammo koʻzlari sovuq Taehyung (Kai) tasvirlangan edi.
​— Sening vazifang juda oddiy. Han Seoning yonida bitta soya bor. Ismi — Kai.U daxshatli darajada xavfli agent, — dedi Sohyun rasmlarga ishora qilib. — U Han Seoni oʻz hayoti bilan himoya qilyapti. Toki oʻsha yigit Seoning yonida ekan, men u klanga yaqinlasha olmayman. Men seni uning yoniga joʻnataman.
​Qiz rasmdagi yigitga qaradi. Yigitning koʻzlaridagi oʻtkirlik uni bir oz choʻchitdi:
— Men... men nima qilishim kerak? Uni oʻldirishim kerakmi? Men qotil emasman... — pichirladi qiz, ovozi titrab.
​Sohyun baland ovozda kulib yubordi. U oʻrnidan turdi, qizning yoniga keldi va uning iyangidan sekin koʻtarib, yuziga tikildi:
— Yoʻq, sening goʻzal qoʻllaring qurol ushlash uchun emas. Sening quroling — sening yuzing va ojizliging. Kai( Taehyung)qanchalik professional boʻlmasin, baribir erkak kishi. Erkaklar esa doim yordamga muhtoj, begunoh qizlarning qarshisida boʻshashadi. Sen uning yoʻlidan chiqasan, tasodifan hayotini qutqarasan yoki senga rahmi keladigan vaziyat yaratasan. Uni oʻzingga bogʻlaysan, boshini aylantirasan. Shunday qilginki, u Han Seoni himoya qilishni unutib, sen bilan ovora boʻlib qolsin. Uni oʻsha Malikadan uzoqlashtir.
​Sohyun boyagi qalin pul toʻla konvertni qizning qoʻliga tutqazdi.
​— Bu senga oldindan beriladigan qismi. Yaqinlaringning hayoti oʻsha yigitning boshini qanchalik tez aylantirishingga bogʻliq. Agar uni yoʻldan olib tashlay olsang, umringizning oxirigacha yetadigan pulga ega boʻlasan. Lekin esingda boʻlsin... agar menga xiyonat qilsang, oʻsha yigit ham, oilang ham yer ostida boʻladi.
​Qiz qoʻlidagi pulga va rasmdagi Kai( Taehyung) qaradi. Uning ichida daxshatli vijdon azobi va qoʻrquv boshlangandi. U yomon odam emas edi, hech kimga zarar yetkazishni xohlamasdi. Lekin chorasizlik uni bu daxshatli oʻyinchoqqa aylantirgan edi.
​— Men... men tushundim, janob. Buyrugʻingizni bajaraman, — dedi qiz sekin ovozda.
​Sohyun qoniqqan qiyofada oʻz joyiga qaytib oʻtirdi:
— Juda yaxshi. Ssenariy tayyor. Ertadan oʻyinni boshlaysan. Koʻraylik-chi, bizning buyuk agentimiz Kai ( Taehyung) oʻz vazifasini tanlarmikin yoki goʻzal qizning koʻz yoshlarinimi...

Taehyung sekin oldinga qadam tashladi. Oradagi masofani butkul yoʻqotdi. U Seoning qonayotgan nafis kaftini oʻzining baquvvat, qadoq qoʻllari bilan ushladi. Seoning qoʻli muzdek edi, xuddi murdaning qoʻlidek.
​Taehyung koʻzlarini uning tubsiz, qonxoʻr va daxshatli darajada goʻzal qora koʻzlaridan uzmagan holda, sekin boshini egdi.
​U Seoning kaftidagi oʻsha issiq, qizil qonga lablarini tekkizdi.
​Lekin bu shunchaki qisqa teginish boʻlmadi. Taehyung lablarini malikaning jarohatlangan terisiga bosgan lahzada, uning vujudida qorongʻu bir ehtiros portladi. U Seoning nafis bilagidan mahkamroq, barmoqlari oqarib ketguncha tutdi. Uning issiq nafasi Seoning muzdek kaftini kuydirib yuborayotgandek edi. Taehyung lablarini qon oqayotgan chiziq boʻylab sekin, goʻyo bu taʼmga butunlay asir boʻlayotgandek harakatlantirdi.
​Tildagi metall taʼmi va qonning olovli issiqligi Taehyungning tomirlarida yugurdi. U Seoning kaftidagi qonni yutarkan, tomogʻidan yovvoyi bir nafas chiqdi. Ular bir-birlariga shu qadar yaqin ediki, Taehyung boshini salgina koʻtarganida, uning qonli lablari Seoning barmoq uchlariga, soʻng sekin bilagining eng nozik qismiga tegib oʻtdi. Bu daxshatli ehtiros va boʻysunish arafasidagi nafas qisishi edi. Ular bir-birlarini oʻldirishni istashardi, ammo hozir mana shu qonli rishta orqali bir-birlarining vujudlarini butunlay his qilishayotgandi.

Taehyung boshini toʻliq koʻtarganida, uning nafas olishi tezlashgan, lablarida shafqatsiz bir qizil qon asorati porlab turardi. Uning oʻtkir nigohlari yanada qorongʻulashdi, koʻzlarida oʻsha tosh qiyofa ortida yashiringan hayvoniy ehtiros uchquni miltillab oʻtdi.
​Biroq, Han Seoning yuzida zarracha ham hayajon yoki chekinish koʻrinmadi. U oʻz bilagida Taehyungning haroratini his qilib turgan boʻlsa-da, nigohi xuddi oʻlik rasmdek qotgan edi. Uning lablarida na tabassum, na gʻazab aks etdi — mutlaq, dahshatli va hukmdorona sovuqqonlik. U Taehyungning koʻzlaridagi oʻsha ehtiros uchqunini shunchaki oʻz hukmini oʻtkaza olgan hukmdor sifatida xotirjam qabul qildi. U uchun bu yigit hozirgina uning shartini qon bilan imzolagan bir boʻysunuvchi edi, xolos.
​Taehyung Seoning oʻsha cheksiz muzligini koʻrib, oʻzining mantiqiy dunyosida bir soniyalik ogʻish boʻlganini darhol angladi. U yashindek tezlik bilan bir qadam ortga chekindi va xuddi tugma bosilgandek, oʻzining oʻsha professional, hissiz va toshdek qattiq qiyofasiga qaytdi. Uning tezlashgan nafasi bir lahzada barqarorlashdi, koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu olov oʻrnini yana sovuq tahlil egalladi. Goʻyo hozirgina u malikaning qonini ichmagandek, mukammal va daxshatli niqobini qaytadan kiydi.
​— Sharting bajarildi, malika, — dedi Taehyung, uning ovozi yana oʻsha daxshatli darajada vazmin, tekis va muzdek ohangda chiqib. — Endi men kimman?
​Han Seo sekin, shoshilmasdan qoʻlini tortib oldi. Uning yuzida hamon hech qanday ifoda yoʻq edi. U yonidagi ipak roʻmolcha bilan kaftini siqib bogʻladi. Keyin esa oʻsha kamgap tabiati bilan bor-yoʻgʻi bir jumla aytdi:
​— Sen endi tirik murdasan. Mening soyam.

​— Nega meni o'ldirmading? — Taehyung Seoga yaqinlashdi.
— Kengashda otib tashlasang ham boʻlardi.
​Seo sekin boshini koʻtardi. Uning nigohi Taehyungning labidagi qon iziga tushdi. U oʻrnidan turdi, Taehyungga yaqinlashib, uning yuziga tik qaradi. Uning nafasida faqat oʻlim isi bor edi.
​— Chunki, — Seo pichirladi, uning ovozi daxshatli eliksirdek taʼsir qilardi, — menga itlar emas... qasoskor boʻrilar kerak.
- Qasos? Menda qasos oladigan odam yoq
- Bor...vaqti kelganda bilib olasan endi esa ketishing mumkin dedi Seo ortga o'girilib.

​Taehyung ta'zim qilib, xonadan chiqib ketdi. Dahlizning qorongʻu burchagiga oʻtgandagina u chuqur, ogʻir nafas oldi. Lablaridagi qon taʼmini yutarkan, uning yuzida sovuq va ayyorona tabassum paydo boʻldi. U ichida oʻyladi: “U menga ishondi. Endi men uning eng yaqin odamiman. Agentlik xohlagan narsa ham aynan shu edi — meni uning yuragigacha kirib borishim...”
​Taehyung oʻz xonasiga borib, maxfiy aloqa vositasini chiqardi va agentlikka qisqa xabar yoʻlladi: "Tuzoq ish berdi. U ismimni bildi, lekin men uning ishonchiga kirdim. Klan ichkaridan nazorat ostida." U oʻzini bu oʻyinning gʻolibi deb hisoblayotgardi.

Lakin ayni oʻsha soniyalarda... Malika Seoning kabinetida:
​Taehyung chiqib ketganidan keyin, Seo stuliga oʻtirdi. U barmogʻidagi qon izini dastroʻmol bilan sekin artarkan, stol ostidagi maxfiy monitor tugmasini bosdi. Ekran yondi. Unda Taehyungning xonasidagi barcha harakatlar, hatto uning hozirgina agentlikka yuborgan maxfiy xabari sarlavhasigacha koʻrinib turardi.
​Saroydagi barcha maxfiy aloqa toʻlqinlari boshidanoq Seoning nazoratida edi.
​Seo ekrandagi xabarga qarab, daxshatli darajada sovuq va magʻrur jilmaydi. U yigitning hali ham agentlikka xizmat qilayotganini, uni aldash uchun qon ichganini juda yaxshi bilardi.
​— Demak, meni tuzoqqa tushirdim deb oʻylayapsanmi, Kim Taehyung? — pichirladi Seo, uning ovozida imperiya qirolichasining ulugʻvor salobati aks etdi. — Yoʻq... sen shunchaki men chizgan oʻyinda oʻz rolingni oʻynayapsan. Agentliging senga qanchalik ishonsa, men ularni sening qoʻllaring bilan shunchalik oson yoʻq qilaman. Menga yetib kelishing uchun hali koʻp qiynalishing kerak.

"Koʻk boʻrilar" klani rahbari — Kim Sohyun saroyi.
​Xona qorongʻu va sovuq edi. Kim Sohyun charm kresloda oʻtirgancha, oʻychan nigoh bilan deraza ortidagi qorongʻulikka tikilib turardi. Uning qarshisida esa qoʻrqibgina, boshi egilgan holatda yosh, goʻzal bir qiz turardi. Qizning kiyimlari oddiy, koʻzlarida esa gʻam va chorasizlik yashiringandi. U chindan ham ijobiy, begunoh qiz edi, lekin oilasining ogʻir ahvoli va daxshatli darajadagi pulga muhtojligi uni mana shu boʻrilar uyasiga yetaklab kelgandi.
​Sohyun sekin kreslosida oʻgirilib, qizga qaradi. Uning sovuq va ayyor koʻzlari qizning har bir harakatini kuzatardi.
​— Demak isming Yona oilangning qarzlarini uzish (yoki shifoxona xarajatlari) uchun senga juda katta miqdorda pul kerak, shundaymi? — soʻradi Sohyun, uning ovozi daxshatli xotirjam edi.
​Qiz yutinib, sekin boshini qimirlatdi:
— Ha, janob... Agar yordam bersangiz, nima buyursangiz bajaraman. Faqat... iltimos, oilamni qutqaring.
​Sohyun stoldan bitta qalin konvertni va bir nechta fotosuratlarni qizning oldiga tashladi. Fotosuratlarda tansoqchi kiyimidagi kelishgan, ammo koʻzlari sovuq Taehyung (Kai) tasvirlangan edi.
​— Sening vazifang juda oddiy. Han Seoning yonida bitta soya bor. Ismi — Kai.U daxshatli darajada xavfli agent, — dedi Sohyun rasmlarga ishora qilib. — U Han Seoni oʻz hayoti bilan himoya qilyapti. Toki oʻsha yigit Seoning yonida ekan, men u klanga yaqinlasha olmayman. Men seni uning yoniga joʻnataman.
​Qiz rasmdagi yigitga qaradi. Yigitning koʻzlaridagi oʻtkirlik uni bir oz choʻchitdi:
— Men... men nima qilishim kerak? Uni oʻldirishim kerakmi? Men qotil emasman... — pichirladi qiz, ovozi titrab.
​Sohyun baland ovozda kulib yubordi. U oʻrnidan turdi, qizning yoniga keldi va uning iyangidan sekin koʻtarib, yuziga tikildi:
— Yoʻq, sening goʻzal qoʻllaring qurol ushlash uchun emas. Sening quroling — sening yuzing va ojizliging. Kai( Taehyung)qanchalik professional boʻlmasin, baribir erkak kishi. Erkaklar esa doim yordamga muhtoj, begunoh qizlarning qarshisida boʻshashadi. Sen uning yoʻlidan chiqasan, tasodifan hayotini qutqarasan yoki senga rahmi keladigan vaziyat yaratasan. Uni oʻzingga bogʻlaysan, boshini aylantirasan. Shunday qilginki, u Han Seoni himoya qilishni unutib, sen bilan ovora boʻlib qolsin. Uni oʻsha Malikadan uzoqlashtir.
​Sohyun boyagi qalin pul toʻla konvertni qizning qoʻliga tutqazdi.
​— Bu senga oldindan beriladigan qismi. Yaqinlaringning hayoti oʻsha yigitning boshini qanchalik tez aylantirishingga bogʻliq. Agar uni yoʻldan olib tashlay olsang, umringizning oxirigacha yetadigan pulga ega boʻlasan. Lekin esingda boʻlsin... agar menga xiyonat qilsang, oʻsha yigit ham, oilang ham yer ostida boʻladi.
​Qiz qoʻlidagi pulga va rasmdagi Kai( Taehyung) qaradi. Uning ichida daxshatli vijdon azobi va qoʻrquv boshlangandi. U yomon odam emas edi, hech kimga zarar yetkazishni xohlamasdi. Lekin chorasizlik uni bu daxshatli oʻyinchoqqa aylantirgan edi.
​— Men... men tushundim, janob. Buyrugʻingizni bajaraman, — dedi qiz sekin ovozda.
​Sohyun qoniqqan qiyofada oʻz joyiga qaytib oʻtirdi:
— Juda yaxshi. Ssenariy tayyor. Ertadan oʻyinni boshlaysan. Koʻraylik-chi, bizning buyuk agentimiz Kai ( Taehyung) oʻz vazifasini tanlarmikin yoki goʻzal qizning koʻz yoshlarinimi...

Taehyungning barmoqlari pichoq dastasini qisdi. Miyasida minglab fikrlar soniyaning milliondan bir ulushida aylanardi: "Agar hozir bu odamni oʻldirsam, agentlik qasamyodini buzaman. Agar rad etsam, missiya shu yerda tugaydi va men tirik chiqmayman."
​Yerda yotgan "Koʻk boʻri" aʼzosi hansirar, uning koʻzlarida oʻlim vahimasi aks etgan edi. Seoning nigohi esa Taehyungning ustida xuddi oʻljasini kuzatayotgan qoplondek qadalgan. U shunchaki buyruq bermadi, u tahlilchining niqobini yirtib tashlamoqchi edi.
Taehyung qat'iylik bilan pichoqni baland kotardi va zarb bilan uni yerda qorquvdan titrab yotgan "kok borilar"dan bo'lgan isyonkorga sanchdi.
Bir qarashda pichoq huddiki uni chap koksiga yuragi ustiga sanchilgandek taasurot qoldirdi ammo u chap yelka tomondagi mutlaq havfsiz zonaga sanchilgan edi bu agentlarning eng katta "hiylasi" edi.Bu jarohatni olgan odam o'lmas edi...ammo qattiq shok va qorquvdan yerdagi odam hushini yoqotdi huddi o'lgandek.
Taehyung sekin o'rnidan turdi qolida qaynoq qonning tafti ammo yuzi hamon sovuq qiyifani saqlab qolgan edi bir qarashda huddiki bu ishni kop bora qilgan qotildek edi.
Malika bir muddat yerga yotgan "jasad" ga song Taehyungga qaradi va labida xavfli va odamni titratib yuboruvchi 1 soniyalik tabassum o'ynadi va ortga qaramay u yerni tark etdi.
Taehyung katta muammodan qutulgandek chuqur nafas chiqardi...
Taehyung: Menmcha uddaladim...

"Koʻk boʻrilar" toʻdasining bosh qarorgohi. Oʻsha tunda.
​Saroyning ulkan va qorongʻu zalida faqat kamin ichidagi olovning qarsillab yonishi va tashqarida yogʻayotgan yomgʻir ovozi eshitilardi. Kim So Hyun oynavand devor qarshisida, qoʻlida qadah bilan shahar chiroqlariga tikilib turardi. Egnidagi qora charm kurtka va uzun boʻyi uning atrofidagilarga mutloq hukmdorlik aurasini berib turardi. Uning yuzidagi oʻsha qadrdon chandiq olov nuri ostida yanada sovuqroq ko'rinar edi...

​Omborda boʻlib oʻtgan muvaffaqiyatsiz hujumdan soʻng uning odamlari gʻazabda edi, ammo So Hyunning oʻzida hech qanday hayajon sezilmasdi. U magʻlubiyatni ham gʻalabadek sovuqqonlik bilan qabul qila oladigan odam edi.
​Uning orqasidan yordamchisi sekin yaqinlashib, bosh egdi:
— Boss... Kengash ichidagi odamimiz Xuan fosh boʻldi. Malika Seo uni oʻsha zahoti yoʻq qildi. Shuningdek, uning yonida "Kai" ismli yangi tahlilchi paydo boʻlgan. Ombordagi odamlarimizni oʻsha yigit bir necha daqiqada zararsizlantirgan.
​So Hyun qadahdagi ichimlikdan sekin bir qultum yutdi. Uning koʻzlarida gʻazab emas, balki chuqur va qorongʻu bir oʻychanlik bor edi.
​— Kai... — So Hyun bu ismni sekin, ta’mini tatib koʻrayotgandek talaffuz qildi. — Demak, Seoning yonida yangi tansoqchi emas, yangi miya paydo boʻlibdi-da.
​Yordamchisi ikkilanib gapirdi:
— Boss, oʻsha maxfiy hujra uchun yana hujum uyushtiramizmi? Agar buyruq bersangiz, barcha kuchlarimizni yigʻamiz.
​— Kerak emas, — dedi So Hyun ovozini bir ton pasaytirib. U ortiga oʻgirildi, koʻzlarida yillar davomida hech kimga koʻrsatmagan oʻsha yashirin ogʻriq va ehtiros miltilladi. — Menga oʻsha qurol-yarogʻ hujrasi qiziq emas. U buni juda yaxshi biladi. Hujra shunchaki u bilan uchrashish, uning oʻsha sovuq nigohlarini yana bir bor koʻrish uchun bahona edi.
​So Hyun stol ustida turgan, yashirincha olingan bitta eski suratga qaradi. Suratda Han Seo bir necha yil oldingi yigʻilishda, oʻsha oʻzgarmas shafqatsiz va magʻrur qiyofasida tasvirlangan edi. So Hyun uni juda uzoq vaqtdan beri, Kengashga endi qadam qoʻygan yosh qizlik davridan beri sevardi. Ammo Seoning atrofidagi muz devorlarni na uning kuchi va na uning pullari buza olgan edi. U Seoga yaqinlashishning yagona yoʻli — u bilan dushmanlik qilish ekanligini anglab yetgandi. Chunki Seo faqat dushmanlarigagina toʻliq eʼtibor qaratardi.
-Sen meniki bo'lasan Seo .Kun keladi o'sha hissiz nigohlaringni ham murdanikidek sovuq va oq tanangni ham ostimda "parchalab" tashlayman oz qoldi ...

​Ertasi kuni kechasi. Taehyung oʻzining maxfiy xonasida agentlik rahbariyati bilan bogʻlanishga harakat qilayotganda, kutilmaganda uning telefoniga anonim raqamdan qisqa xabar keldi.
​Xabarda shunday yozilgan edi:
💬 “02:00. Qora koʻl boʻyidagi villa. Yolgʻiz oʻzing kel. Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Taehyungning yuragi bir urishdan toʻxtadi. U oʻzini fosh boʻldim deb oʻyladi. Xabarni kim yozgani aniq edi. Han Seo u haqida hamma narsani bilar edi, lekin uni kengashda fosh qilmadi. Uni yolgʻiz chorlayotgan edi

Taehyung mashina rulini qattiq qisgancha tun qaʼriga qarab borardi. Yomgʻir yanada kuchaygan, oyna tozalagichlarning bir maromdagi ovozi asabga tegarli darajada eshitilardi.
​“Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Bu soʻzlar uning miyasida tinmay aylanardi. U fosh boʻlgan edi. Ammo nega tunda? Nega yolgʻiz? Eng asosiysi, nega Seo uni kengash aʼzolari oldida sopti-siyoh qilib oʻldirtirib yubormadi? Bu savollarning javobi faqat oʻsha qorongʻu villada edi.
​Soat millari roppa-rosa 02:00 ni koʻrsatganda, Taehyung Qora koʻl boʻyidagi ulkan, qorayib turgan villaning darvozasi oldiga keldi. Atrofda na bir tansoqchi, na bir tirik jon kolar edi. Faqat shamol va koʻl toʻlqinlarining vahimali shovqini.
​Taehyung mashinadan tushdi. Ehtiyotkorlik bilan qurolini tekshirdi va ichkariga qadam bosdi. Villaning eshigi qulflanmagan edi, goʻyo uni maxsus kutishayotgandek sekin ochildi. Ichkarida chiroqlar oʻchiq, faqat kamin ichida yonayotgan olovning qizgʻish shulasi zaldagi ulkan qora charm kresloni yoritib turardi.
​Kresloda u oʻtirardi.
​Han Seo. Ustida oʻsha uzun qora shoyi xalat, sochlari yelkasiga yoyilgan. U kamin alovasiga tikilgancha, qoʻlidagi qadahni sekin aylantirardi. Uning yuzida hech qanday his-tuygʻu, hatto dushmanlik ham yoʻq edi. Mutloq, muzdek sovuqlik.
​Taehyung unga bir necha qadam yaqinlashdi. Quroli kiyimi ostida shay turardi.
— Keldim, — dedi Taehyung vazmin ovozda.
​Seo unga qaramadi ham. Faqat qoʻlidagi qadahni kamin yonidagi kichik stolchaga qoʻydi. Uning har bir harakati shunchalik sokin ediki, bu sukunat odamning nafasini boʻgʻardi. U sekin oʻrnidan turdi. Uning qadam tovushlari deyarli eshitilmasdi.
​Seo Taehyungga yaqinlashdi. Oradagi masofa bir qadam qolganda toʻxtadi. U judayam kam gapirardi, lekin uning koʻzlari ming xil oʻlim haqida soʻzlardi. U qoʻlini sekin koʻtarib, Taehyungning koʻkragiga — toʻgʻri yuragi ustiga qoʻydi. Va nihoyat koʻzlariga tikildi. Uning qora koʻzlarida kamin olovi aks etib, dahshatli, ammo jozibali manzara hosil qilgandi.

​— Kim Taehyung, — uning ovozi pichirlashga yaqin, juda past, lekin xonadagi har bir jinsga eshitiladigan darajada oʻtkir edi. U birinchi marta uning haqiqiy ismini aytdi.
​Taehyung koʻzlarini qisdi, lekin oʻzini sirliligini yoʻqotmadi:
— Meni oʻldirmoqchimisan?
​Seo javob bermadi. U shunchaki Taehyungning kiyimi ichiga qoʻlini suqdi. Chaqqonlik bilan uning maxfiy qurolini sugʻurib oldi-da, polga tashlab yubordi. Metallning polga urilgan ovozi jaranglab ketdi. Keyin esa Taehyungning choʻntagidan oʻsha maxfiy agentlik aloqa moslamasini oldi. U aloqa moslamasini kamin yonidagi olovga beparvo tashlab yubordi. Moslama bir soniyada yonib, kulga aylandi.
​Taehyung qurolsiz va aloqasiz qolgandi. Endi u butunlay uning ixtiyorida edi.
​Seo yana unga yaqinlashdi. Shunchalik yaqin keldiki, Taehyung uning sovuq nafasi boʻyniga tegayotganini his qildi. Xavf va tushunarsiz bir joziba havoda muallaq turardi. Seo sekin Taehyungning qulogʻiga pichirladi:
​— Sening hayoting... endi meniki.
​U ortiqcha bitta ham soʻz aytmadi. Ortiga oʻgirilib, kamin yonidagi stol ustida turgan kichik pichoqni oldi. Taehyung buni koʻrib, oʻzini mudofaaga shayladi. Ammo Seo pichoqni Taehyunga qaratmadi. U oʻzining oppoq kaftini pichoq tigʻi bilan sekin tilib yubordi. Qip-qizil qon uning nafis qoʻlidan oqib tusha boshladi.
​Seo qonayotgan qoʻlini Taehyungning lablariga yaqinlashtirdi. Uning koʻzlaridagi sovuqqonlik ortida daxshatli bir aqldan ozish bor edi. Uning yuzi hamon toshdek qotgan, hech qanday tabassumsiz edi.
​— Ich, — dedi u bor-yoʻgʻi bitta soʻz bilan. Bu buyruq emas, qonli kelshuv edi. Mafialar olamida bu sadoqat qasamyodi yoki mutloq qullikni anglatardi. Agar Taehyung rad etsa, bu uydan tirik chiqmasligi aniq edi. Agar bajarsa, u mafiya malikasining eng qorongʻu sirdoshiga aylanardi.
​Taehyung uning qonayotgan qoʻliga, keyin esa oʻsha sirli, sovuq qora koʻzlarga qaradi. Uning tomirlarida adrenalin gurillab oqdi. Oʻyin endi orqaga qaytmas yoʻlga kirgandi...

"Koʻk boʻrilar" toʻdasining bosh qarorgohi. Oʻsha tunda.
​Saroyning ulkan va qorongʻu zalida faqat kamin ichidagi olovning qarsillab yonishi va tashqarida yogʻayotgan yomgʻir ovozi eshitilardi. Kim So Hyun oynavand devor qarshisida, qoʻlida qadah bilan shahar chiroqlariga tikilib turardi. Egnidagi qora charm kurtka va uzun boʻyi uning atrofidagilarga mutloq hukmdorlik aurasini berib turardi. Uning yuzidagi oʻsha qadrdon chandiq olov nuri ostida yanada sovuqroq koʻrinardi.
​Omborda boʻlib oʻtgan muvaffaqiyatsiz hujumdan soʻng uning odamlari gʻazabda edi, ammo So Hyunning oʻzida hech qanday hayajon sezilmasdi. U magʻlubiyatni ham gʻalabadek sovuqqonlik bilan qabul qila oladigan odam edi.
​Uning orqasidan yordamchisi sekin yaqinlashib, bosh egdi:
— Boss... Kengash ichidagi odamimiz Xuan fosh boʻldi. Malika Seo uni oʻsha zahoti yoʻq qildi. Shuningdek, uning yonida "Kai" ismli yangi tahlilchi paydo boʻlgan. Ombordagi odamlarimizni oʻsha yigit bir necha daqiqada zararsizlantirgan.
​So Hyun qadahdagi ichimlikdan sekin bir qultum yutdi. Uning koʻzlarida gʻazab emas, balki chuqur va qorongʻu bir oʻychanlik bor edi.
​— Kai... — So Hyun bu ismni sekin, ta’mini tatib koʻrayotgandek talaffuz qildi. — Demak, Seoning yonida yangi tansoqchi emas, yangi miya paydo boʻlibdi-da.
​Yordamchisi ikkilanib gapirdi:
— Boss, oʻsha maxfiy hujra uchun yana hujum uyushtiramizmi? Agar buyruq bersangiz, barcha kuchlarimizni yigʻamiz.
​— Kerak emas, — dedi So Hyun ovozini bir ton pasaytirib. U ortiga oʻgirildi, koʻzlarida yillar davomida hech kimga koʻrsatmagan oʻsha yashirin ogʻriq va ehtiros miltilladi. — Menga oʻsha qurol-yarogʻ hujrasi qiziq emas. U buni juda yaxshi biladi. Hujra shunchaki u bilan uchrashish, uning oʻsha sovuq nigohlarini yana bir bor koʻrish uchun bahona edi.
​So Hyun stol ustida turgan, yashirincha olingan bitta eski suratga qaradi. Suratda Han Seo bir necha yil oldingi yigʻilishda, oʻsha oʻzgarmas shafqatsiz va magʻrur qiyofasida tasvirlangan edi. So Hyun uni juda uzoq vaqtdan beri, Kengashga endi qadam qoʻygan yosh qizlik davridan beri sevardi. Ammo Seoning atrofidagi muz devorlarni na uning kuchi va na uning pullari buza olgan edi. U Seoga yaqinlashishning yagona yoʻli — u bilan dushmanlik qilish ekanligini anglab yetgandi. Chunki Seo faqat dushmanlarigagina toʻliq eʼtibor qaratardi.
-Sen meniki bo'lasan Seo .Kun keladi o'sha hissiz

"Koʻk boʻrilar" toʻdasining bosh qarorgohi. Oʻsha tunda.
​Saroyning ulkan va qorongʻu zalida faqat kamin ichidagi olovning qarsillab yonishi va tashqarida yogʻayotgan yomgʻir ovozi eshitilardi. Kim So Hyun oynavand devor qarshisida, qoʻlida qadah bilan shahar chiroqlariga tikilib turardi. Egnidagi qora charm kurtka va uzun boʻyi uning atrofidagilarga mutloq hukmdorlik aurasini berib turardi. Uning yuzidagi oʻsha qadrdon chandiq olov nuri ostida yanada sovuqroq ko'rinar edi...

​Omborda boʻlib oʻtgan muvaffaqiyatsiz hujumdan soʻng uning odamlari gʻazabda edi, ammo So Hyunning oʻzida hech qanday hayajon sezilmasdi. U magʻlubiyatni ham gʻalabadek sovuqqonlik bilan qabul qila oladigan odam edi.
​Uning orqasidan yordamchisi sekin yaqinlashib, bosh egdi:
— Boss... Kengash ichidagi odamimiz Xuan fosh boʻldi. Malika Seo uni oʻsha zahoti yoʻq qildi. Shuningdek, uning yonida "Kai" ismli yangi tahlilchi paydo boʻlgan. Ombordagi odamlarimizni oʻsha yigit bir necha daqiqada zararsizlantirgan.
​So Hyun qadahdagi ichimlikdan sekin bir qultum yutdi. Uning koʻzlarida gʻazab emas, balki chuqur va qorongʻu bir oʻychanlik bor edi.
​— Kai... — So Hyun bu ismni sekin, ta’mini tatib koʻrayotgandek talaffuz qildi. — Demak, Seoning yonida yangi tansoqchi emas, yangi miya paydo boʻlibdi-da.
​Yordamchisi ikkilanib gapirdi:
— Boss, oʻsha maxfiy hujra uchun yana hujum uyushtiramizmi? Agar buyruq bersangiz, barcha kuchlarimizni yigʻamiz.
​— Kerak emas, — dedi So Hyun ovozini bir ton pasaytirib. U ortiga oʻgirildi, koʻzlarida yillar davomida hech kimga koʻrsatmagan oʻsha yashirin ogʻriq va ehtiros miltilladi. — Menga oʻsha qurol-yarogʻ hujrasi qiziq emas. U buni juda yaxshi biladi. Hujra shunchaki u bilan uchrashish, uning oʻsha sovuq nigohlarini yana bir bor koʻrish uchun bahona edi.
​So Hyun stol ustida turgan, yashirincha olingan bitta eski suratga qaradi. Suratda Han Seo bir necha yil oldingi yigʻilishda, oʻsha oʻzgarmas shafqatsiz va magʻrur qiyofasida tasvirlangan edi. So Hyun uni juda uzoq vaqtdan beri, Kengashga endi qadam qoʻygan yosh qizlik davridan beri sevardi. Ammo Seoning atrofidagi muz devorlarni na uning kuchi va na uning pullari buza olgan edi. U Seoga yaqinlashishning yagona yoʻli — u bilan dushmanlik qilish ekanligini anglab yetgandi. Chunki Seo faqat dushmanlarigagina toʻliq eʼtibor qaratardi.
-Sen meniki bo'lasan Seo .Kun keladi o'sha hissiz nigohlaringni ham murdanikidek sovuq va oq tanangni ham ostimda "parchalab" tashlayman oz qoldi ...

​Ertasi kuni kechasi. Taehyung oʻzining maxfiy xonasida agentlik rahbariyati bilan bogʻlanishga harakat qilayotganda, kutilmaganda uning telefoniga anonim raqamdan qisqa xabar keldi.
​Xabarda shunday yozilgan edi:
💬 “02:00. Qora koʻl boʻyidagi villa. Yolgʻiz oʻzing kel. Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Taehyungning yuragi bir urishdan toʻxtadi. U oʻzini fosh boʻldim deb oʻyladi. Xabarni kim yozgani aniq edi. Han Seo u haqida hamma narsani bilar edi, lekin uni kengashda fosh qilmadi. Uni yolgʻiz chorlayotgan edi

Taehyung mashina rulini qattiq qisgancha tun qaʼriga qarab borardi. Yomgʻir yanada kuchaygan, oyna tozalagichlarning bir maromdagi ovozi asabga tegarli darajada eshitilardi.
​“Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Bu soʻzlar uning miyasida tinmay aylanardi. U fosh boʻlgan edi. Ammo nega tunda? Nega yolgʻiz? Eng asosiysi, nega Seo uni kengash aʼzolari oldida sopti-siyoh qilib oʻldirtirib yubormadi? Bu savollarning javobi faqat oʻsha qorongʻu villada edi.
​Soat millari roppa-rosa 02:00 ni koʻrsatganda, Taehyung Qora koʻl boʻyidagi ulkan, qorayib turgan villaning darvozasi oldiga keldi. Atrofda na bir tansoqchi, na bir tirik jon kolar edi. Faqat shamol va koʻl toʻlqinlarining vahimali shovqini.
​Taehyung mashinadan tushdi. Ehtiyotkorlik bilan qurolini tekshirdi va ichkariga qadam bosdi. Villaning eshigi qulflanmagan edi, goʻyo uni maxsus kutishayotgandek sekin ochildi. Ichkarida chiroqlar oʻchiq, faqat kamin ichida yonayotgan olovning qizgʻish shulasi zaldagi ulkan qora charm kresloni yoritib turardi.
​Kresloda u oʻtirardi.
​Han Seo. Ustida oʻsha uzun qora shoyi xalat, sochlari yelkasiga yoyilgan. U kamin alovasiga tikilgancha, qoʻlidagi qadahni sekin aylantirardi. Uning yuzida hech qanday his-tuygʻu, hatto dushmanlik ham yoʻq edi. Mutloq, muzdek sovuqlik.
​Taehyung unga bir necha qadam yaqinlashdi. Quroli kiyimi ostida shay turardi.
— Keldim, — dedi Taehyung vazmin ovozda.
​Seo unga qaramadi ham. Faqat qoʻlidagi qadahni kamin yonidagi kichik stolchaga qoʻydi. Uning har bir harakati shunchalik sokin ediki, bu sukunat odamning nafasini boʻgʻardi. U sekin oʻrnidan turdi. Uning qadam tovushlari deyarli eshitilmasdi.
​Seo Taehyungga yaqinlashdi. Oradagi masofa bir qadam qolganda toʻxtadi. U judayam kam gapirardi, lekin uning koʻzlari ming xil oʻlim haqida soʻzlardi. U qoʻlini sekin koʻtarib, Taehyungning koʻkragiga — toʻgʻri yuragi ustiga qoʻydi. Va nihoyat koʻzlariga tikildi. Uning qora koʻzlarida kamin olovi aks etib, dahshatli, ammo jozibali manzara hosil qilgandi.
​— Kim Taehyung, — uning ovozi pichirlashga yaqin, juda past, lekin xonadagi har bir jinsga eshitiladigan darajada oʻtkir edi. U birinchi marta uning haqiqiy ismini aytdi.
​Taehyung koʻzlarini qisdi, lekin oʻzini sirliligini yoʻqotmadi:
— Meni oʻldirmoqchimisan?
​Seo javob bermadi. U shunchaki Taehyungning kiyimi ichiga qoʻlini suqdi. Chaqqonlik bilan uning maxfiy qurolini sugʻurib oldi-da, polga tashlab yubordi. Metallning polga urilgan ovozi jaranglab ketdi. Keyin esa Taehyungning choʻntagidan oʻsha maxfiy agentlik aloqa moslamasini oldi. U aloqa moslamasini kamin yonidagi olovga beparvo tashlab yubordi. Moslama bir soniyada yonib, kulga aylandi.
​Taehyung qurolsiz va aloqasiz qolgandi. Endi u butunlay uning ixtiyorida edi.
​Seo yana unga yaqinlashdi. Shunchalik yaqin keldiki, Taehyung uning sovuq nafasi boʻyniga tegayotganini his qildi. Dark romantika mana shu erda oʻz choʻqqisiga chiqdi — xavf va tushunarsiz bir joziba havoda muallaq turardi. Seo sekin Taehyungning qulogʻiga pichirladi:
​— Sening hayoting... endi meniki.
​U ortiqcha bitta ham soʻz aytmadi. Ortiga oʻgirilib, kamin yonidagi stol ustida turgan kichik pichoqni oldi. Taehyung buni koʻrib, oʻzini mudofaaga shayladi. Ammo Seo pichoqni Taehyunga qaratmadi. U oʻzining oppoq kaftini pichoq tigʻi bilan sekin tilib yubordi. Qip-qizil qon uning nafis qoʻlidan oqib tusha boshladi.
​Seo qonayotgan qoʻlini Taehyungning lablariga yaqinlashtirdi. Uning koʻzlaridagi sovuqqonlik ortida daxshatli bir aqldan ozish bor edi. Uning yuzi hamon toshdek qotgan, hech qanday tabassumsiz edi.
​— Ich, — dedi u bor-yoʻgʻi bitta soʻz bilan. Bu buyruq emas, qonli kelshuv edi. Mafialar olamida bu sadoqat qasamyodi yoki mutloq qullikni anglatardi. Agar Taehyung rad etsa, bu uydan tirik chiqmasligi aniq edi. Agar bajarsa, u mafiya malikasining eng qorongʻu sirdoshiga aylanardi.
​Taehyung uning qonayotgan qoʻliga, keyin esa oʻsha sirli, sovuq qora koʻzlarga qaradi. Uning tomirlarida adrenalin gurillab oqdi. Oʻyin endi orqaga qaytmas yoʻlga kirgandi...

Taehyung mashina rulini qattiq qisgancha tun qaʼriga qarab borardi. Yomgʻir yanada kuchaygan, oyna tozalagichlarning bir maromdagi ovozi asabga tegarli darajada eshitilardi.
​“Kelmasang, 9 yillik mehnatlaring kuli koʻkka sovuriladi, agent.”
​Bu soʻzlar uning miyasida tinmay aylanardi. U fosh boʻlgan edi. Ammo nega tunda? Nega yolgʻiz? Eng asosiysi, nega Seo uni kengash aʼzolari oldida sopti-siyoh qilib oʻldirtirib yubormadi? Bu savollarning javobi faqat oʻsha qorongʻu villada edi.
​Soat millari roppa-rosa 02:00 ni koʻrsatganda, Taehyung Qora koʻl boʻyidagi ulkan, qorayib turgan villaning darvozasi oldiga keldi. Atrofda na bir tansoqchi, na bir tirik jon kolar edi. Faqat shamol va koʻl toʻlqinlarining vahimali shovqini.
​Taehyung mashinadan tushdi. Ehtiyotkorlik bilan qurolini tekshirdi va ichkariga qadam bosdi. Villaning eshigi qulflanmagan edi, goʻyo uni maxsus kutishayotgandek sekin ochildi. Ichkarida chiroqlar oʻchiq, faqat kamin ichida yonayotgan olovning qizgʻish shulasi zaldagi ulkan qora charm kresloni yoritib turardi.
​Kresloda u oʻtirardi.
​Han Seo. Ustida oʻsha uzun qora shoyi xalat, sochlari yelkasiga yoyilgan. U kamin alovasiga tikilgancha, qoʻlidagi qadahni sekin aylantirardi. Uning yuzida hech qanday his-tuygʻu, hatto dushmanlik ham yoʻq edi. Mutloq, muzdek sovuqlik.
​Taehyung unga bir necha qadam yaqinlashdi. Quroli kiyimi ostida shay turardi.
— Keldim, — dedi Taehyung vazmin ovozda.
​Seo unga qaramadi ham. Faqat qoʻlidagi qadahni kamin yonidagi kichik stolchaga qoʻydi. Uning har bir harakati shunchalik sokin ediki, bu sukunat odamning nafasini boʻgʻardi. U sekin oʻrnidan turdi. Uning qadam tovushlari deyarli eshitilmasdi.
​Seo Taehyungga yaqinlashdi. Oradagi masofa bir qadam qolganda toʻxtadi. U judayam kam gapirardi, lekin uning koʻzlari ming xil oʻlim haqida soʻzlardi. U qoʻlini sekin koʻtarib, Taehyungning koʻkragiga — toʻgʻri yuragi ustiga qoʻydi. Va nihoyat koʻzlariga tikildi. Uning qora koʻzlarida kamin olovi aks etib, dahshatli, ammo jozibali manzara hosil qilgandi.

​— Kim Taehyung, — uning ovozi pichirlashga yaqin, juda past, lekin xonadagi har bir jinsga eshitiladigan darajada oʻtkir edi. U birinchi marta uning haqiqiy ismini aytdi.
​Taehyung koʻzlarini qisdi, lekin oʻzini sirliligini yoʻqotmadi:
— Meni oʻldirmoqchimisan?
​Seo javob bermadi. U shunchaki Taehyungning kiyimi ichiga qoʻlini suqdi. Chaqqonlik bilan uning maxfiy qurolini sugʻurib oldi-da, polga tashlab yubordi. Metallning polga urilgan ovozi jaranglab ketdi. Keyin esa Taehyungning choʻntagidan oʻsha maxfiy agentlik aloqa moslamasini oldi. U aloqa moslamasini kamin yonidagi olovga beparvo tashlab yubordi. Moslama bir soniyada yonib, kulga aylandi.
​Taehyung qurolsiz va aloqasiz qolgandi. Endi u butunlay uning ixtiyorida edi.
​Seo yana unga yaqinlashdi. Shunchalik yaqin keldiki, Taehyung uning sovuq nafasi boʻyniga tegayotganini his qildi. Xavf va tushunarsiz bir joziba havoda muallaq turardi. Seo sekin Taehyungning qulogʻiga pichirladi:
​— Sening hayoting... endi meniki.
​U ortiqcha bitta ham soʻz aytmadi. Ortiga oʻgirilib, kamin yonidagi stol ustida turgan kichik pichoqni oldi. Taehyung buni koʻrib, oʻzini mudofaaga shayladi. Ammo Seo pichoqni Taehyunga qaratmadi. U oʻzining oppoq kaftini pichoq tigʻi bilan sekin tilib yubordi. Qip-qizil qon uning nafis qoʻlidan oqib tusha boshladi.
​Seo qonayotgan qoʻlini Taehyungning lablariga yaqinlashtirdi. Uning koʻzlaridagi sovuqqonlik ortida daxshatli bir aqldan ozish bor edi. Uning yuzi hamon toshdek qotgan, hech qanday tabassumsiz edi.
​— Ich, — dedi u bor-yoʻgʻi bitta soʻz bilan. Bu buyruq emas, qonli kelshuv edi. Mafialar olamida bu sadoqat qasamyodi yoki mutloq qullikni anglatardi. Agar Taehyung rad etsa, bu uydan tirik chiqmasligi aniq edi. Agar bajarsa, u mafiya malikasining eng qorongʻu sirdoshiga aylanardi.
​Taehyung uning qonayotgan qoʻliga, keyin esa oʻsha sirli, sovuq qora koʻzlarga qaradi. Uning tomirlarida adrenalin gurillab oqdi. Oʻyin endi orqaga qaytmas yoʻlga kirgandi...

1 kun oldin...

-Seo Seo muhim gap...
Minxo to'xtab qoldi katta zalda Malikaning yonida ikki erkak o'tirar edi ular bir vaqtni o'zida hayratdan Minxoga qaradi.Axr malikani hech kim ismi bilan chaqirishga jur'at eta olmas edi.
Sovuq va qorqinchli nigoh bilan malika Minxoga yuzlandi .
-A aytmoqchimanki Malikam muhim gapim bor ammo band ekansiz keynroq kelaman deya bosh ehib xonani tark etgan Minxo yolakka chiqib o'zini o'zi koyidi..
- Ahhh jin ursin uni yolgiz dep o'ylapman bir kuni shu tilim boshimga balo bo'ladi.

Oradan 30 daqiqa o'tdi Minxo yo'lak bo'ylab ehtiyotkorona qadamlar bilan yurib kelar ekan chuqur nafas oldi...Malika bilan yaqin bo'lsada undan yetarlicha qo'rqadi begonalar oldida ismini aytib chaqirgani uchun yaxshigina jazo olishi mumkin edi axr malika faqat yolgiz qolgandagina bunga ruxsat bergan edi...
Xona eshigini sekin ochdi malika hamon o'zini baland kursisida hotirjam ifoda bilan o'tirar edi.

Malikam kirsam bo'ladimi? dedi Minxo pichirlab .
- Minxo o'tgan safargi quturgan itlar galasi senga yoqqanmidi ? dedi malika beparvo ohangda.
Minxo nafasini ichiga yutdi rangi dokadek oqardi...
-A men men yoningizda odam borligini bilmagandim Seo a uzur malikam dedi boshini egib.
(Bundan 1 hafta irgari sotqinlarni tiriklayin yedirish uchun malika bir gala quturgan itlar galasini olib kelganini Minxoga ma'lum qilganida Minxo ajoyib ish bolipdi menga yoqdi deya hazil qilgani yodida edi.)
- Malika bir muddat rangi oqarib ketgan Minxoga tikildi song lab chetida bir oz tabassum qildi
- Yaxshi osha muhim gap nima edi dedi bir oz yumshagan ohangda.
Minxo mafas chiqardi: qorqitib yubording Seo .
- gapir
- Ha Ko'k bo'rilar to'dasiga boshchilik qiladigan Kim so hyun senga ancha oldin yutqazib qo'ygan qurol yarog' ishlab chiqariladigan maxfiy hujrani qayatarib berishingni so'rayapdi aks holda hujum uyushtirib uni tortib olar ekan...Aytishicha sen hiyla ishlatib uni olib qo'ygan ekansan.
Malika bir muddat Jim qoldi yana osha sovuq sukunat bilan bir nuqtaga tikildi.
- Hujumga har daqiqa tayyorman istaganini qilsin dedi gap so'ngida.U hujra meniki .Men Esa o'zimga tegishli narsalarni hech kimga osonlikcha bermayman...

HOZIRGI VAQT

Qorongʻu yoʻlak shunchalik jim-jit ediki, hatto poyabzallarning polga tekkan sokin tovushi ham aks sado berardi. Devorlardagi xira chiroqlar Han Seoning qora libosi va uzun qora sochlari atrofida sirli soya hosil qilgan. U toʻxtadi. Ammo ortiga oʻgirilmadi.
​Taehyung u bilan oʻrtadagi masofani masofaviy nazoratda ushlab turardi — na juda yaqin, na juda uzoq. Agentlik instinkti unga har soniyada hushyor boʻlishni, har bir burchakni koʻzdan kechirishni buyurardi. Choʻntagidagi maxfiy aloqa moslamasi barmogʻiga tegib turibdi, lekin hozir undan foydalanish oʻzini oʻlimga hukm qilish bilan teng.
​— Isming nima? — Han Seoning ovozi qorongʻulikni kesib oʻtdi. Bu safar ovozda kechagidek sovuqqonlik emas, balki qoplonga xos sinovchan ohang bor edi.
​— Kai, — Taehyung oldindan tayyorlab qoʻyilgan soxta ismini beparvo, ammo ishonchli ohangda aytdi. — Kengashda ismim aytilgandi, adashmasam, malika.
​Seo sekin ortiga oʻgirildi. Uning qop-qora koʻzlari xira yorugʻlikda yaltirab ketdi. U Taehyungga yaqinlasha boshladi. Har bir qadami qatʼiy va vazmin edi. Nihoyat, ular yuzma-yuz turishdi. Oradagi masofa shunchalik yaqin ediki, Taehyung uning qora aurasidan kelayotgan sovuq va ayni paytda jozibali tarovatni his qildi.
​— Kai... — Seo bu ismni goʻyo taʼmini tatib koʻrayotgandek sekin talaffuz qildi. — Yolgʻon gapirishni yaxshi koʻrarkansan. Lekin mening koʻzlarimga qarab yolgʻon gapirish... bu shunchaki jasorat emas, bu ahmoqlik.
​U qoʻlini sekin koʻtardi. Oʻsha birgina ishorasi bilan pastdagi qirgʻinni toʻxtatgan oʻsha nafis, ammo qonli qoʻl hozir Taehyungning qimmatbaho kostyumi yoqasiga tegdi. Barmoqlari matoni silab, toʻgʻri uning yurak urishi sezilib turgan boʻyin qismiga yetdi. U erda Taehyungning tomiri bir maromda, mutlaqo xotirjam urayotgandi. Professionallik.
​Seoning labida deyarli sezilmas sovuq tabassum paydo boʻldi.
— Yurak urishing tezlashmadi. Bu yerga kelgan har qanday investor hozir qoʻrquvdan qaltirayotgan boʻlardi. Sen esa... goʻyo oʻz uyingdagidek erkinsan. Yoki oʻlimdan qoʻrqmaysan, yoki orqangda seni himoya qiladigan juda katta kuch bor. Qaysi biri?
​Taehyung koʻzlarini uzmadi. Nigohlar toʻqnashuvi daxshatli psixologik jangga aylangandi.
— Men shunchaki tahlilchiman, malika, — dedi Taehyung ovozini bir ton pastlatib, uning koʻzlariga chuqurroq tikilib. — Va mening tahlilim shuni koʻrsatmoqdaki, siz hozir meni oʻldirishni emas, balki mendan nimadir izlayapsiz. Agar xohlasangiz, qidiruvni osonlashtirishim mumkin.
​Seo bir soniya sukunat saqladi. Keyin birdan kutilmagan harakat qildi. Uning qoʻli chaqqonlik bilan Taehyungning kostyumi ichki choʻntagiga sirgʻalib kirdi. Taehyung oʻzini himoya qilish uchun qoʻlini koʻtarmoqchi boʻldi, ammo kech edi — Seoning barmoqlari orasida agentlikning maxfiy aloqa qurilmasi yoki quroli emas, balki kechagi yigʻilish bayonnomasi yozilgan oddiy bloknot bor edi. Taehyung buni ataylab eng ustki choʻntakka qoʻygan edi.
​Seo bloknotni koʻrib, uni yerga tashlab yubordi.
— Bu oʻyinchoqlar menga qiziq emas, — dedi u Taehyungga yanada yaqinroq kelib, pichirladi. — Kecha eshik oldida odam oʻlganida, hamma vahimaga tushdi. Sen esa qurolingga emas, atrofga qarading. Joylashuvni, chiqish yoʻllarini va mening harakatlarimni hisoblayotgandirasan? Kimsan oʻzi?
​Aynan shu lahzada yoʻlak oxiridagi eshik shiddat bilan ochildi va Seoning shaxsiy tansoqchisi paydo boʻldi:
— Malika Seo! Pastda muammo bor. "Koʻk boʻrilar" guruhi kelishuvni buzdi, omborda otishma boshlandi!
​Seo nigohini Taehyungdan uzmadi, lekin yuzidagi ifoda bir soniyada yanada shafqatsiz tus oldi. U sekin Taehyungning yoqasidan qoʻlini oldi.
— Koʻrinishidan, bugun tahlil qilish uchun yangi material paydo boʻldi, — dedi Seo ortiga oʻgirilib yoʻlak boʻylab tezyurar ekan. — Ortimdan yur, "investor". Agar tirik qolishni istasang, menda senga atalgan savollar hali koʻp.
​Taehyung chuqur nafas oldi va ichida oʻyladi: "Vaziyat tezlashib ketdi. Ammo bu uning ishonchiga kirish va 'imperiya' ichiga kirish uchun yagona imkoniyat." U qadamlarini tezlashtirib, qorongʻu yoʻlak boʻylab ketayotgan qora libosli malikaning ortidan ergashdi...

Ombor ichidagi havo kukun, qon va porox hidiga toʻlgan edi. Atrofda oʻq ovozlari va baqiriqlar aks sado berardi. Bino ichiga bostirib kirgan "Koʻk boʻrilar" guruhi tartibsiz ravishda oʻq uzayotgan, Seoning odamlari esa mudofaaga oʻtgan edi.
​Taehyung yoʻlakdan chiqib, vaziyatni baholashga ulgurmasidan, uning yonidagi beton ustunga oʻq kelib urildi. Tosh parchalari yuziga sachradi. Instinktiv ravishda u yerga tashlanib, yashirinishi kerak edi, ammo u koʻzlari bilan Seoni qidirdi.
​Malika Seo esa... qadamini ham tezlashtirmagan edi.
​U xuddi oʻz tomoshasini tomosha qilayotgan qirolichadek sokin qadamlar bilan tartibsizlik markazi tomon yurib borardi. Uning qora paltosi ortidan yoyilib uchar, yuzida na qoʻrquv, na hayajon bor edi. U gapirmasdi. Atrofda odamlar oʻlayotgan, oʻqlar vizillab uchib oʻtayotgan bir paytda, uning bu sovuqqonligi dahshatli edi. Bu uning shafqatsiz tabiati va kuchiga boʻlgan mutloq ishonchi edi .
​Toʻsatdan Seoning ortidagi soyadan qurollangan bir erkak otilib chiqdi va toʻpponchasini toʻgʻri uning boshiga qaratdi.
​Taehyung oʻzini tutib tura olmadi. Agar hozir malika oʻlsa, uning missiyasi ham tugardi. U chaqqonlik bilan oldinga otilib, erkakning bilagidan ushladi va uni bir harakat bilan yerga qulatdi. Erkakning qoʻlidagi pichoq yerga tushdi. Taehyung oʻzining agentlik mahoratini toʻliq koʻrsatmaslikka harakat qilib, vaziyatni shunchaki "omadli investor"dek koʻrsatish uchun erkakning yuziga qattiq zarba berdi.
​Seo toʻxtadi. U ortiga oʻgirilib, yerda nafas olmayotgan dushmaniga, keyin esa qoʻllari qon boʻlgan Taehyungga qaradi.
​Uning yuzida hech qanday minnatdorchilik yoʻq edi. Nigohi qabrdek sovuq edi. U sekin Taehyungga yaqinlashdi va yerda yotgan pichoqni etik poyabzali bilan Taehyung tomon surib qoʻydi. Keyin esa past, pichirlagan ovozda bor-yoʻgʻi ikki ogʻiz soʻz aytdi:
​— Ishingni bitir.
​Taehyung uning koʻzlariga qaradi. Seo undan mana shu yaralangan, yerda yotgan odamni oʻldirishni talab qilayotgan edi. Bu uning sadoqatini va haqiqatan ham bu qonli dunyoga tegishli yoki yoʻqligini tekshirish uchun qoʻyilgan tuzoq edi. Agar Taehyung uni oʻldirsa, u agentlik qoidalarini buzadi va jinoyatchiga aylanadi. Agar oʻldirmasa, Seo uning maxfiy odam ekanligini oʻsha soniyadayoq tushunadi va oʻz qoʻllari bilan Taehyungning jonini oladi.
​Atrofda otishma davom etar, ammo ularning oʻrtasida oʻlimga teng sukunat hukm surardi.
​Taehyung pichoqni qoʻliga oldi. Uning sovuq metalli barmogʻini kuydirgandek boʻldi. Seoning qora koʻzlari uning har bir mushagi harakatini tahlil qilardi. Bu qiz gapirmasdan turib ham odamni qiynashni, uni burchakka taqashni juda yaxshi bilardi...

1 kun oldin...

-Seo Seo muhim gap...
Minxo to'xtab qoldi katta zalda Malikaning yonida ikki erkak o'tirar edi ular bir vaqtni o'zida hayratdan Minxoga qaradi.Axr malikani hech kim ismi bilan chaqirishga jur'at eta olmas edi.
Sovuq va qorqinchli nigoh bilan malika Minxoga yuzlandi .
-A aytmoqchimanki Malikam muhim gapim bor ammo band ekansiz keynroq kelaman deya bosh ehib xonani tark etgan Minxo yolakka chiqib o'zini o'zi koyidi..
- Ahhh jin ursin uni yolgiz dep o'ylapman bir kuni shu tilim boshimga balo bo'ladi.

​U qoʻlini sekin koʻtardi. Oʻsha birgina ishorasi bilan pastdagi qirgʻinni toʻxtatgan oʻsha nafis, ammo qonli qoʻl hozir Taehyungning qimmatbaho kostyumi yoqasiga tegdi. Barmoqlari matoni silab, toʻgʻri uning yurak urishi sezilib turgan boʻyin qismiga yetdi. U erda Taehyungning tomiri bir maromda, mutlaqo xotirjam urayotgandi. Professionallik.
​Seoning labida deyarli sezilmas sovuq tabassum paydo boʻldi.
— Yurak urishing tezlashmadi. Bu yerga kelgan har qanday investor hozir qoʻrquvdan qaltirayotgan boʻlardi. Sen esa... goʻyo oʻz uyingdagidek erkinsan. Yoki oʻlimdan qoʻrqmaysan, yoki orqangda seni himoya qiladigan juda katta kuch bor. Qaysi biri?
​Taehyung koʻzlarini uzmadi. Nigohlar toʻqnashuvi daxshatli psixologik jangga aylangandi.
— Men shunchaki tahlilchiman, malika, — dedi Taehyung ovozini bir ton pastlatib, uning koʻzlariga chuqurroq tikilib. — Va mening tahlilim shuni koʻrsatmoqdaki, siz hozir meni oʻldirishni emas, balki mendan nimadir izlayapsiz. Agar xohlasangiz, qidiruvni osonlashtirishim mumkin.
​Seo bir soniya sukunat saqladi. Keyin birdan kutilmagan harakat qildi. Uning qoʻli chaqqonlik bilan Taehyungning kostyumi ichki choʻntagiga sirgʻalib kirdi. Taehyung oʻzini himoya qilish uchun qoʻlini koʻtarmoqchi boʻldi, ammo kech edi — Seoning barmoqlari orasida agentlikning maxfiy aloqa qurilmasi yoki quroli emas, balki kechagi yigʻilish bayonnomasi yozilgan oddiy bloknot bor edi. Taehyung buni ataylab eng ustki choʻntakka qoʻygan edi.
​Seo bloknotni koʻrib, uni yerga tashlab yubordi.
— Bu oʻyinchoqlar menga qiziq emas, — dedi u Taehyungga yanada yaqinroq kelib, pichirladi. — Kecha eshik oldida odam oʻlganida, hamma vahimaga tushdi. Sen esa qurolingga emas, atrofga qarading. Joylashuvni, chiqish yoʻllarini va mening harakatlarimni hisoblayotgandirasan? Kimsan oʻzi?
​Aynan shu lahzada yoʻlak oxiridagi eshik shiddat bilan ochildi va Seoning shaxsiy tansoqchisi paydo boʻldi:
— Malika Seo! Pastda muammo bor. "Koʻk boʻrilar" guruhi kelishuvni buzdi, omborda otishma boshlandi!
​Seo nigohini Taehyungdan uzmadi, lekin yuzidagi ifoda bir soniyada yanada shafqatsiz tus oldi. U sekin Taehyungning yoqasidan qoʻlini oldi.
— Koʻrinishidan, bugun tahlil qilish uchun yangi material paydo boʻldi, — dedi Seo ortiga oʻgirilib yoʻlak boʻylab tezyurar ekan. — Ortimdan yur, "investor". Agar tirik qolishni istasang, menda senga atalgan savollar hali koʻp.
​Taehyung chuqur nafas oldi va ichida oʻyladi: "Vaziyat tezlashib ketdi. Ammo bu uning ishonchiga kirish va 'imperiya' ichiga kirish uchun yagona imkoniyat." U qadamlarini tezlashtirib, qorongʻu yoʻlak boʻylab ketayotgan qora libosli malikaning ortidan ergashdi...

Ombor ichidagi havo kukun, qon va porox hidiga toʻlgan edi. Atrofda oʻq ovozlari va baqiriqlar aks sado berardi. Bino ichiga bostirib kirgan "Koʻk boʻrilar" guruhi tartibsiz ravishda oʻq uzayotgan, Seoning odamlari esa mudofaaga oʻtgan edi.
​Taehyung yoʻlakdan chiqib, vaziyatni baholashga ulgurmasidan, uning yonidagi beton ustunga oʻq kelib urildi. Tosh parchalari yuziga sachradi. Instinktiv ravishda u yerga tashlanib, yashirinishi kerak edi, ammo u koʻzlari bilan Seoni qidirdi.
​Malika Seo esa... qadamini ham tezlashtirmagan edi.
​U xuddi oʻz tomoshasini tomosha qilayotgan qirolichadek sokin qadamlar bilan tartibsizlik markazi tomon yurib borardi. Uning qora paltosi ortidan yoyilib uchar, yuzida na qoʻrquv, na hayajon bor edi. U gapirmasdi. Atrofda odamlar oʻlayotgan, oʻqlar vizillab uchib oʻtayotgan bir paytda, uning bu sovuqqonligi dahshatli edi. Bu uning shafqatsiz tabiati va kuchiga boʻlgan mutloq ishonchi edi .
​Toʻsatdan Seoning ortidagi soyadan qurollangan bir erkak otilib chiqdi va toʻpponchasini toʻgʻri uning boshiga qaratdi.
​Taehyung oʻzini tutib tura olmadi. Agar hozir malika oʻlsa, uning missiyasi ham tugardi. U chaqqonlik bilan oldinga otilib, erkakning bilagidan ushladi va uni bir harakat bilan yerga qulatdi. Erkakning qoʻlidagi pichoq yerga tushdi.

Taehyung oʻzining agentlik mahoratini toʻliq koʻrsatmaslikka harakat qilib, vaziyatni shunchaki "omadli investor"dek koʻrsatish uchun erkakning yuziga qattiq zarba berdi.
​Seo toʻxtadi. U ortiga oʻgirilib, yerda nafas olmayotgan dushmaniga, keyin esa qoʻllari qon boʻlgan Taehyungga qaradi.
​Uning yuzida hech qanday minnatdorchilik yoʻq edi. Nigohi qabrdek sovuq edi. U sekin Taehyungga yaqinlashdi va yerda yotgan pichoqni etik poyabzali bilan Taehyung tomon surib qoʻydi. Keyin esa past, pichirlagan ovozda bor-yoʻgʻi ikki ogʻiz soʻz aytdi:
​— Ishingni bitir.
​Taehyung uning koʻzlariga qaradi. Seo undan mana shu yaralangan, yerda yotgan odamni oʻldirishni talab qilayotgan edi. Bu uning sadoqatini va haqiqatan ham bu qonli dunyoga tegishli yoki yoʻqligini tekshirish uchun qoʻyilgan tuzoq edi. Agar Taehyung uni oʻldirsa, u agentlik qoidalarini buzadi va jinoyatchiga aylanadi. Agar oʻldirmasa, Seo uning maxfiy odam ekanligini oʻsha soniyadayoq tushunadi va oʻz qoʻllari bilan Taehyungning jonini oladi.
​Atrofda otishma davom etar, ammo ularning oʻrtasida oʻlimga teng sukunat hukm surardi.
​Taehyung pichoqni qoʻliga oldi. Uning sovuq metalli barmogʻini kuydirgandek boʻldi. Seoning qora koʻzlari uning har bir mushagi harakatini tahlil qilardi. Bu qiz gapirmasdan turib

Oradan 30 daqiqa o'tdi Minxo yo'lak bo'ylab ehtiyotkorona qadamlar bilan yurib kelar ekan chuqur nafas oldi...Malika bilan yaqin bo'lsada undan yetarlicha qo'rqadi begonalar oldida ismini aytib chaqirgani uchun yaxshigina jazo olishi mumkin edi axr malika faqat yolgiz qolgandagina bunga ruxsat bergan edi...
Xona eshigini sekin ochdi malika hamon o'zini baland kursisida hotirjam ifoda bilan o'tirar edi.

Malikam kirsam bo'ladimi? dedi Minxo pichirlab .
- Minxo o'tgan safargi quturgan itlar galasi senga yoqqanmidi ? dedi malika beparvo ohangda.
Minxo nafasini ichiga yutdi rangi dokadek oqardi...
-A men men yoningizda odam borligini bilmagandim Seo a uzur malikam dedi boshini egib.
(Bundan 1 hafta irgari sotqinlarni tiriklayin yedirish uchun malika bir gala quturgan itlar galasini olib kelganini Minxoga ma'lum qilganida Minxo ajoyib ish bolipdi menga yoqdi deya hazil qilgani yodida edi.)
- Malika bir muddat rangi oqarib ketgan Minxoga tikildi song lab chetida bir oz tabassum qildi
- Yaxshi osha muhim gap nima edi dedi bir oz yumshagan ohangda.
Minxo mafas chiqardi: qorqitib yubording Seo .
- gapir
- Ha Ko'k bo'rilar to'dasiga boshchilik qiladigan Kim so hyun senga ancha oldin yutqazib qo'ygan qurol yarog' ishlab chiqariladigan maxfiy hujrani qayatarib berishingni so'rayapdi aks holda hujum uyushtirib uni tortib olar ekan...Aytishicha sen hiyla ishlatib uni olib qo'ygan ekansan.
Malika bir muddat Jim qoldi yana osha sovuq sukunat bilan bir nuqtaga tikildi.
- Hujumga har daqiqa tayyorman istaganini qilsin dedi gap so'ngida.U hujra meniki .Men Esa o'zimga tegishli narsalarni hech kimga osonlikcha bermayman...

HOZIRGI VAQT

ediki, hatto poyabzallarning polga tekkan sokin tovushi ham aks sado berardi. Devorlardagi xira chiroqlar Han Seoning qora libosi va uzun qora sochlari atrofida sirli soya hosil qilgan. U toʻxtadi. Ammo ortiga oʻgirilmadi.
​Taehyung u bilan oʻrtadagi masofani masofaviy nazoratda ushlab turardi — na juda yaqin, na juda uzoq. Agentlik instinkti unga har soniyada hushyor boʻlishni, har bir burchakni koʻzdan kechirishni buyurardi. Choʻntagidagi maxfiy aloqa moslamasi barmogʻiga tegib turibdi, lekin hozir undan foydalanish oʻzini oʻlimga hukm qilish bilan teng.
​— Isming nima? — Han Seoning ovozi qorongʻulikni kesib oʻtdi. Bu safar ovozda kechagidek sovuqqonlik emas, balki qoplonga xos sinovchan ohang bor edi.
​— Kai, — Taehyung oldindan tayyorlab qoʻyilgan soxta ismini beparvo, ammo ishonchli ohangda aytdi. — Kengashda ismim aytilgandi, adashmasam, malika.
​Seo sekin ortiga oʻgirildi. Uning qop-qora koʻzlari xira yorugʻlikda yaltirab ketdi. U Taehyungga yaqinlasha boshladi. Har bir qadami qatʼiy va vazmin edi. Nihoyat, ular yuzma-yuz turishdi. Oradagi masofa shunchalik yaqin ediki, Taehyung uning qora aurasidan kelayotgan sovuq va ayni paytda jozibali tarovatni his qildi.
​— Kai... — Seo bu ismni goʻyo taʼmini tatib koʻrayotgandek sekin talaffuz qildi. — Yolgʻon gapirishni yaxshi koʻrarkansan. Lekin mening koʻzlarimga qarab yolgʻon gapirish... bu shunchaki jasorat emas, bu ahmoqlik.
​U qoʻlini sekin koʻtardi. Oʻsha birgina ishorasi bilan pastdagi qirgʻinni toʻxtatgan oʻsha nafis, ammo qonli qoʻl hozir Taehyungning qimmatbaho kostyumi yoqasiga tegdi. Barmoqlari matoni silab, toʻgʻri uning yurak urishi sezilib turgan boʻyin qismiga yetdi. U erda Taehyungning tomiri bir maromda, mutlaqo xotirjam urayotgandi. Professionallik.
​Seoning labida deyarli sezilmas sovuq tabassum paydo boʻldi.
— Yurak urishing tezlashmadi. Bu yerga kelgan har qanday investor hozir qoʻrquvdan qaltirayotgan boʻlardi. Sen esa... goʻyo oʻz uyingdagidek erkinsan. Yoki oʻlimdan qoʻrqmaysan, yoki orqangda seni himoya qiladigan juda katta kuch bor. Qaysi biri?
​Taehyung koʻzlarini uzmadi. Nigohlar toʻqnashuvi daxshatli psixologik jangga aylangandi.
— Men shunchaki tahlilchiman, malika, — dedi Taehyung ovozini bir ton pastlatib, uning koʻzlariga chuqurroq tikilib. — Va mening tahlilim shuni koʻrsatmoqdaki, siz hozir meni oʻldirishni emas, balki mendan nimadir izlayapsiz. Agar xohlasangiz, qidiruvni osonlashtirishim mumkin.
​Seo bir soniya sukunat saqladi. Keyin birdan kutilmagan harakat qildi. Uning qoʻli chaqqonlik bilan Taehyungning kostyumi ichki choʻntagiga sirgʻalib kirdi. Taehyung oʻzini himoya qilish uchun qoʻlini koʻtarmoqchi boʻldi, ammo kech edi — Seoning barmoqlari orasida agentlikning maxfiy aloqa qurilmasi yoki quroli emas, balki kechagi yigʻilish bayonnomasi yozilgan oddiy bloknot bor edi. Taehyung buni ataylab eng ustki choʻntakka qoʻygan edi.
​Seo bloknotni koʻrib, uni yerga tashlab yubordi.
— Bu oʻyinchoqlar menga qiziq emas, — dedi u Taehyungga yanada yaqinroq kelib, pichirladi. — Kecha eshik oldida odam oʻlganida, hamma vahimaga tushdi. Sen esa qurolingga emas, atrofga qarading. Joylashuvni, chiqish yoʻllarini va mening harakatlarimni hisoblayotgandirasan? Kimsan oʻzi?
​Aynan shu lahzada yoʻlak oxiridagi eshik shiddat bilan ochildi va Seoning shaxsiy tansoqchisi paydo boʻldi:
— Malika Seo! Pastda muammo bor. "Koʻk boʻrilar" guruhi kelishuvni buzdi, omborda otishma boshlandi!
​Seo nigohini Taehyungdan uzmadi, lekin yuzidagi ifoda bir soniyada yanada shafqatsiz tus oldi. U sekin Taehyungning yoqasidan qoʻlini oldi.
— Koʻrinishidan, bugun tahlil qilish uchun yangi material paydo boʻldi, — dedi Seo ortiga oʻgirilib yoʻlak boʻylab tezyurar ekan. — Ortimdan yur, "investor". Agar tirik qolishni istasang, menda senga atalgan savollar hali koʻp.
​Taehyung chuqur nafas oldi va ichida oʻyladi: "Vaziyat tezlashib ketdi. Ammo bu uning ishonchiga kirish va 'imperiya' ichiga kirish uchun yagona imkoniyat." U qadamlarini tezlashtirib, qorongʻu yoʻlak boʻylab ketayotgan qora libosli malikaning ortidan ergashdi...

Ombor ichidagi havo kukun, qon va porox hidiga toʻlgan edi. Atrofda oʻq ovozlari va baqiriqlar aks sado berardi. Bino ichiga bostirib kirgan "Koʻk boʻrilar" guruhi tartibsiz ravishda oʻq uzayotgan, Seoning odamlari esa mudofaaga oʻtgan edi.
​Taehyung yoʻlakdan chiqib, vaziyatni baholashga ulgurmasidan, uning yonidagi beton ustunga oʻq kelib urildi. Tosh parchalari yuziga sachradi. Instinktiv ravishda u yerga tashlanib, yashirinishi kerak edi, ammo u koʻzlari bilan Seoni qidirdi.
​Malika Seo esa... qadamini ham tezlashtirmagan edi.
​U xuddi oʻz tomoshasini tomosha qilayotgan qirolichadek sokin qadamlar bilan tartibsizlik markazi tomon yurib borardi. Uning qora paltosi ortidan yoyilib uchar, yuzida na qoʻrquv, na hayajon bor edi. U gapirmasdi. Atrofda odamlar oʻlayotgan, oʻqlar vizillab uchib oʻtayotgan bir paytda, uning bu sovuqqonligi dahshatli edi. Bu uning shafqatsiz tabiati va kuchiga boʻlgan mutloq ishonchi edi .
​Toʻsatdan Seoning ortidagi soyadan qurollangan bir erkak otilib chiqdi va toʻpponchasini toʻgʻri uning boshiga qaratdi.
​Taehyung oʻzini tutib tura olmadi. Agar hozir malika oʻlsa, uning missiyasi ham tugardi. U chaqqonlik bilan oldinga otilib, erkakning bilagidan ushladi va uni bir harakat bilan yerga qulatdi. Erkakning qoʻlidagi pichoq yerga tushdi. Taehyung oʻzining agentlik mahoratini toʻliq koʻrsatmaslikka harakat qilib, vaziyatni shunchaki "omadli investor"dek koʻrsatish uchun erkakning yuziga qattiq zarba berdi.
​Seo toʻxtadi. U ortiga oʻgirilib, yerda nafas olmayotgan dushmaniga, keyin esa qoʻllari qon boʻlgan Taehyungga qaradi.
​Uning yuzida hech qanday minnatdorchilik yoʻq edi. Nigohi qabrdek sovuq edi. U sekin Taehyungga yaqinlashdi va yerda yotgan pichoqni etik poyabzali bilan Taehyung tomon surib qoʻydi. Keyin esa past, pichirlagan ovozda bor-yoʻgʻi ikki ogʻiz soʻz aytdi:
​— Ishingni bitir.
​Taehyung uning koʻzlariga qaradi. Seo undan mana shu yaralangan, yerda yotgan odamni oʻldirishni talab qilayotgan edi. Bu uning sadoqatini va haqiqatan ham bu qonli dunyoga tegishli yoki yoʻqligini tekshirish uchun qoʻyilgan tuzoq edi. Agar Taehyung uni oʻldirsa, u agentlik qoidalarini buzadi va jinoyatchiga aylanadi. Agar oʻldirmasa, Seo uning maxfiy odam ekanligini oʻsha soniyadayoq tushunadi va oʻz qoʻllari bilan Taehyungning jonini oladi.
​Atrofda otishma davom etar, ammo ularning oʻrtasida oʻlimga teng sukunat hukm surardi.
​Taehyung pichoqni qoʻliga oldi. Uning sovuq metalli barmogʻini kuydirgandek boʻldi. Seoning qora koʻzlari uning har bir mushagi harakatini tahlil qilardi. Bu qiz gapirmasdan turib ham odamni qiynashni, uni burchakka taqashni juda yaxshi bilardi...

1 qism

BA'ZI JANGLAR QUROLLAR BILAN EMAS NIGOHLAR TO'QNASHUVIDAN BOSHLANADI...

Tungi soat 00:30 shaxar jimlikka cho'kkan kimdir bu paytda allaqachon uyquda kimdir esa yoq.Mayda yomg'ir tomchilari ulkan binoning derazalariga kuchsiz uruladi.Taehyung tomchilar harakatini tomosha qilgancha bir nuqtaga qarab o'tirar edi...

Qo'l telefoniga kelgan xabar uni chuqur uh tortishiga sabab boldi.
💬Taehyung men kutayapman javobingni ayt...
Taehyung bir muddat Jim turdi song javob xabari yubordi...
💬Roziman...

1 kun oldin.
-Taehyung sen bu ishda eng kuchlisisan uddalashinga ishonchim komil.Ammo udalay olmasang 9 yillik obroyingga putur yetadi shu sabab senga bosim o'tkazmayman faqat taklif beraman dedi erkak.
Taehyung: Demak siz shaxar ichidagi eng katta noqonuniy tarmoqni boshqaradigan markaziy "figura" ni aniqlashimni istaysiz.
-Ha sen mafialar yig'iladigan ulkan kengashga kirasan va ularni kuzatasan .
Taehyung: Meni u yerga kiritishadi dep o'ylaysizmi
- Ha u yerda faqat mafialar bolmaydi koplab obroli odamlar boladi sen u yerga kichik investitsiya vakili bolib kirasan.
Aslida ularni kuzatuvchi agent bolasan tushunarlimi.Hammasi o'ylangan havotir olma...o'ylab korishing uchun 24 soat vaqting bor.

Hozirgi vaqt
O'sha muhim kun...

Katta zal hashamatli edi.Tashqaridan qaraganda bu odatiy elita tadbiri bo'lib ko'rinar edi- qimmat sanat, siyosatchilar biznesmenlar.
Lekin ichkarida ismlar yashirin,qarorlar qon bilan bog'liq tabassumlar yolg'on edi .
Taehyung ichkariga kirganida ozini "yangi odam" ekanligini sezdirmadi.Qadamlari sokin qadamlari nazorat ostida atrofni sekinlik bilan skaner qilar edi.
Kimdir bu yerda hamma narsani boshqaradi.
U hali uni kimligini ko'rmadi.

Birdan zalning yuqori qismi jim bo'lib qoldi.Hech kim baland ovozda gapirmadi.Hatto nafaslar ham ehtiyotkorlik bilan olina boshladi.
Keyin u paydo bo'ldi.Mafialar olamidagi yagona ayol mafia .

U pastga tushmadi.U allaqachon tepada edi - bu joy unga tegishli edi.U gapirmadi lekin hamma jim boldi.Taehyung uni birinchi martta ko'rdi.Hech qanday hayrat uyg'onmadi .
Demak markaz shu yerda dedi hayolan.
Malikaning nigohi zalni kesib o'tdi hammani o'z nigohlari bilan nazoratdan o'tkaza boshladi uning kozi tushgan har bir erkak og'ir yutunib qoyar ayrimlari noqulay nafas chiqarib qoyar edi.Butun vujudi qoralikka burkangan Ochiq bolmagan qora kiyim uzun qora soch qora koz hamma hammasi qora rangda uni qora aurasini yanada takidlab turar edi.Shubhasiz undagu joziba mafia olamidagi har qanday qudratli erkakni aqldan ozdira olar edi.Birdan nigohlari Taehyungda to'xtadi.Ularni nigohi uchrashdi mana shu nigoh urushning boshlanishi edi...
Bir soniya
Ikki soniya
Uch soniya
Uncha uzoq emas lekin yetarli.
Bu nigoh qiziqish emas, sevgi emas,tanishish ham emas edi.Bu nigoh goyoki " sen kimsan" degan jim savol edi...song u nigohini uzdi.Hech qanday reaksiya yoq .
Goyo u shunchaki yana bir odamni qayd qilib qoygandek edi...
Taehyung sokin nafas chiqardi
Hayolan o'yladi.
"Bu ayol oddiy lider emas."
"U bu joyni boshqaradi"
"Demak maqsad yaqin"...
Malikaning ichida ham shunday o'y bor.
"Yangi odam"
"Kop qaramaydi"
"Yashiradigan narsasi bor."
Taehyung qolgan vaqtini faqat kuzatishga sarfladi ...
Birdan zal chetiga Taehyung o'tirgan joyga bir odam yaqinlashdi.
-Siz yangi investormisiz.
So'zlar oddiy ammo ko'zlar o'ynoqi edi Taehyung sezdi bu savol emas tekshiruv edi.
Taehgung: ha shunday deyish mumkin dedi hotirjam.
Ikkinchi savol.
- bu yerga sizni kim taklif qildi sizni avval kormaganman.
Bu juda muhim edi birgina notog'ri javob va hammasi barbod bo'ladi.
- Men o'zim keldim dedi Taehyung beparvolik bilan .
Notanish odam kuldi.
- Qiziq... song ketdi.
Bu sinovligini Taehyung bilar edi ammo o'tdi yoki o'tmadi bunisi nomalum.

Zalning tepasida bir juft ko'z ularni kuzatib turar edi albatta bu malika Seo edi u hech narsa demadi shunchaki kuzatdi notanish odamga bir nigoh tashladi holos shuni o'zi yetarli notanish odam noqulay tomoq qirib qoydi.
Song yana Taehyungga qaradi nimanidir o'yladi ammo o'zi eshitadigan darajada pichirladi.
-Hali aniq emas...
Yig'ilish tugadi zaldagi hamma ketish uchun tayyorlandi birdan o'q ovozi eshitildi eshik oldida kimdir kimnidir ogohlantirar edi yana kimdir yerda allaqacon jonsiz holatda yotar edi hech kim aralashmadi bu odatiy hol edi .
Ammo Taehyung bir oz bezovtalandi atrofga o'tkir nigohini birma bir qaratdi.
Bu instinct edi axr u maxfiy agent.Lekin hech narsaga aralashmadi uning vazifasi faqat kuzatish edi...
Yuqorida malika bir muddat Jim turdi song
Qolini bir oz kotardi
Bir ishora shunchaki barmoq harakati va pastrda hamma narsa toxtadi qurollar tushurildi shovqin o'chdi go'yoki hech narsa bo'lmagandek.
Taehyung unga tikildi .bir harakat bilan hammasini to'xtatdi demak u shunchaki mafia malikasi emas
U butun boshli "tizim"
U yerda chiqib ketayotganda Taehyung yana bir beixtiyor nigohini malika tomon qaratdi u ham qaradi.
Hech qanday qiziqishsiz sovuq va bo'sh nigoh edi.sekin nigohlar ajraldi o'yin endi boshlangan edi...Taehyung u yerni tark etdi.

Ertadi kuni Taehyung yana ushbu yig'ilishga kirdi mafia malikasi allaqachon o'zining joyida viqor bilan o'tirar edi...nigohlari sokin ammo odamni seskantiradi yuzida hech qanday ifoda yoq hech kimga qaramaydi goyoki u uchun hech biri qiziq emasdek.
Nihoyat uchrashuv boshlandi.
Bu safar savollar ochiq Taehyung tomon bir kishi yuzlandi.
-Siz qaysi loiha bilan ishlaysiz
Taehyung: investitsiya va tahlil
Qisqa javob berdi.
Birdan mafia malikasi gapirdi uni ovozi past ammo ishonchli hattoki shaxvoniy edi.
- Tahlil qiladigan odam kop gapiradi...
Hamma jim bo'ldi ammo bu gap ortida boshqa gap bor edi goyoki sen faqat kuzatish bilan bandsan degandek.
Taehyung sovuq javob qaytardi

- hamma ham emas...
Zal ichida birdan harorat tushgandek boldi malikaga hech kim bu tarzda sovuq javob qaytara olmas edi.
Atrofda shivir shivir boshlandi.bir kishi dedi u bizdan emas u shubhali.Taehyung ichida lanatladi.Jin ursin men fosh bo'layapman ammo ozini yoqotmadi
Taehyung : bu kengash yangiliklarga tayyor emas shekilli.
Hamma jim qoldi Malika hamon uni kuzatmoqda birdan yana osha sokin ovoz yangradi.
Hamma bu zalni tark etsin sendan tashqari dedi Taehyunga ishora qilib...Hamma bir muddat Taehyunga tikildi song zalni tark etishdi. Malika esa sekin ortimdan yur ishorasini qilib qorong'u yo'lakka singib ketdi...
Taehyung rad etmadi rad etsa shubha ostida qoladi.
YAKKA SINOV QORONG'U KORIDOR.
Taehyung vazmin qadamlar bilan kirib keldi endi u yerda yolgiz ikkisi turar edi ...