1-qisim

1997yil Canada. Soat 20:45

Qorli tun. Shahar chekkasidagi tor ko'chada chiroqlar xira yonib turardi. Yaqinda qurilgan kazino atrofi qora mashinalar bilan toʻlib ketgan, dvigatellardan chiqayotgan tutun sovuq havoda asta koʻtarilardi. Ichkaridan pianino tovushi eshitilar, lekin tashqarida sukutni faqat qor parchalarining yerga urilishi buzardi.

Bir to'da erkaklar qora plash va kostyumda kazinodan chiqib kela boshladi. Ularning qadamlarida ogʻirlik, nigohlarida esa sovuq ishonchsizlik bor edi. Bu odamlar oddiy mehmon emas ular Kanadaning eng xavfli odamlaridan biri, qora bozorda "xufiya qirollar" deb ataladigan mafiya to'dasi edi.

Ularning o'rtasida bir kishi boshqalardan ajralib turardi. Ko'zlari jiddiy, yuzida yillar davomida ko'rgan fojialar izi. Bu - Deltaning otasi, o'sha paytda hali ham oilasi uchun kurashayotgan, lekin jinoyat dunyosi botqogʻiga tobora botayotgan odam edi...

Qor yog'ishda davom etardi. Deltaning otasi qora mashinasini asta-sekin tor ko'chalardan haydab borar, oynadan tashqariga qararkan, oynalarga urilayotgan qor donalari go'yo unga hamrohdek tuyulardi. Ammo orqa ko'chada ikki qora "Chevrolet" mashinasi jimlikda uni kuzatib kelayotganini sezardi.

Qor jim yog'ishda davom etar, tun esa g'alati sokin edi. Deltaning otasi uyga kirar ekan, nigohida xavotir sezilardi. Xotiniga qarab, boshini sekin qimirlatdi. Ayol hamma narsani anglab, darhol shkaf ortidan qurollarni olib chiqdi.

Qizcha hayrat bilan otasiga qarardi. U yoniga kelib, cho'ntagidan kichik kumush zanjir oldi-da, qizining bo'yniga taqdi. Sovuq metall tanasiga tekkanda, Delta beixtiyor titradi.

- "Buni hech qachon yechma, Bu juda muhim narsa va hech kimga berma bu sening pasporting. Delta. Endi sen kut. Hech narsadan qo'rqma, va qimirlamay tur. Men qaytaman," - dedi otasi, ovozida birinchi marta mayin titroq bilan.

Ona qizini oshxona tomon olib o'tdi, stol ostiga oʻtqazib qo'ydi. Ayolning qo'llari titrardi, ammo yuzida qat'iylik bor edi. - "Ko'zlaringni yumma, Delta. Faqat jim oʻtir. Biz seni himoya qilamiz," - dedi u oxirgi bor.

Shu payt eshik zarb bilan ochildi. Qora libosli odamlar bostirib kirdi. Hamma narsa bir lahzada yuz berdi: onasining qichqirig'i, miltiq ovozi, keyin birdaniga yiqilgan tana.

Delta stol ostida qotib qoldi. Ko'zlari katta ochilgan, ammo bir tomchi yosh ham chiqmasdi. Vujudi muzlaganday, na qichqirdi, na harakat qildi.

Otasi esa so'nggi bor qiziga qarashga ulgurdi. Nigohlari og'ir, ammo mehrga to'la edi. Ammo keyingi lahza... yana o'q ovozi, va hammasi tugadi!!!

Uy ichida qon va sukunat qoldi. Delta esa shunchaki o'tirardi. Ko'zlari hech narsaga qaramas, qotib qolgancha. Go'yo endi hech qachon bola emas, balki ichida nimadir sinib ketgan qiz edi.

Qora libosli odamlar uy ichida qoldirishgan iztirobli sukunat hukm surardi. Bir necha lahza o'tgach, ulardan biri stol ostida qotib oʻtirgan Deltani ko'rib qoldi.

U qoʻlidagi qurolni ko'tarib, qizaloqning peshonasiga tiradi. Delta o'zgarishsiz tikilar, na yig'lardi, na titrardi. Faqat ko'zlari sovuq, bo'shliqday edi.

- "Hamma narsani ko'rdi... uni hozir otib yuboraman," - dedi qora libosli odam.

Ammo uning yonida turgan sherigi qoʻlidan ushlab qoldi:

- "Yoʻq. Axir bu bola-ku. Uni oʻldirmasdan ham aldasak, hammasini aytishi mumkin. Hali foydasi tegadi..."

Shu payt qurol ko'targan odam cho'nqayib, Delta oldiga tushdi. Uning yuzida yolg'on samimiylik, ovozida esa sovuq hiyla bor edi.

- "Qizaloq..." – dedi u past ovozda,

"Sen juda aqlli koʻrinyapsan. Eshitib qo'y, sening otangda ilon shaklida zanjir bor edi. U bizning xo'jayinimizga - BOSSga tegishli. Agar qayerda ekanini aytsang, seni qo'yib yuboramiz. Hohlagan narsangni beramiz. Qani, ayt-chi, sen nima xohlaysan?

Odam qo'lini cho'zib, go'yoki samimiy do'stdan yordam so'raganday iltijo qilardi.

Bir lahza sukunat cho'kdi. So'ng Delta qoʻlini sekin stolning pastiga uzatdi. U yerdagi kichik oshxona pichog'ini ushlab oldi. Odam buni sezmay, qoʻlini qizga yaqinlashtirar ekan...

Burdan Delta pichoqni odamning qo'liga sanchidida

—" BOSS ni o'ldirishni xohlayman" dep baqirdi

Odamning qo'li stol yuziga mixlanib qoldi. Uning og'riqdan chiqqan qichqirig'i butun uyni larzaga soldi.

Delta esa shu payt imkoniyatni qo'ldan boy bermadi - stol tagidan chiqib, deraza tomon yugurdi.

The End

Nsmskslnd

Ep.6

Shom havosi sokin shahar ustida og‘irlik qilardi. Tennyson uyiga qaytayotgandi. Yuragi haligacha Klara bilan bo‘lgan kutilmagan uchrashuvdan titrardi. Yo‘lda har bir qadami og‘ir, har bir nafasida fikrlar chirmashib yotardi. U Klarani avvaliga tushidan taniydi deb o‘ylagan, lekin u – rostdan ham shu yerda, shu dunyoda, shu kasalxonada edi. Qanday qilib? Nega u bu yerda? Nega u biror so‘z demadi?..

U yelkasidan paltoning tugmasini yecharkan, hanuz o‘sha palataning eshigini eslardi – ichkarida jim yotgan qiz, yelkasiga tushib ketgan sochlari, ko‘ksida yotgan tanish muqovali kitob. Le Miroir des Rêves. O‘sha kitob! Ikkovining hayotini bog‘lagan yagona jild.

Tennyson kechki ovqatni yeya olmadi. Tashvish ko‘nglini ezib yuborgan edi. Oxiri u bir qarorga keldi: u Klara oldiga qaytadi. Bu safar, faqatgina uni ko‘rish uchun.

Kasalxona shiftidagi chiroqlar birin-ketin yonib borar, shifoxona koridorlari esa jimjit edi. Tennyson dahliz bo‘ylab yurarkan, yuragi tez ura boshladi. Palataga yetganda biroz to‘xtadi. Nafasini rostladi. So‘ng eshikni sekin taqillatdi.

Ichkaridan hech qanday javob bo‘lmadi.

Eshik ochiq edi. U asta boshini suqdi — xona ichkarisida faqatgina Klara bor edi. Qiz oynavand deraza yonidagi shifoxona karovatida yelkasiga shol tashlab o‘tirar, oyoqlari ostida ko‘rpacha, tizzasida esa o‘sha — Le Miroir des Rêves.

Uning ko'zlari sahifadagi satrlarni emas, xayollarining go‘zal manzaralarini ko‘rayotgandek edi. Ko‘zlarida sokin iztirob, g‘amgin o‘zini unutish yashinar, qo‘llari esa kitob betini silar, go‘yoki undagi so‘zlardan iliqlik topmoqchidek.

Tennyson bir qadam tashlab ichkariga kirdi. Harakati juda sekin, yuragi esa qattiq ura boshlagan edi.

Qiz ko‘zining chekkasi bilan harakatni sezdi. So‘ngra sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlari Tennysonning ko‘zlariga to'qnash keldi — biroz hayrat, biroz iliqlik va eng avvalo savol bilan.

Tennyson esa unga jilmayishga urindi.

— Meni... kechirasan, — dedi past ovozda. — Men bugun seni... bu yerda ko‘rib, juda hayron bo‘ldim. O‘sha...kitob. Men ham o‘qiyman uni 😅 yana qaytardim. Va seni tushimda... men o'sha tushlarni ko‘raman...

Klara jim turdi. Unga qarab jilmaydi, so‘ng yuzidagi ifoda asta o‘zgardi. Ko‘zlarida afsus va tushunishga urinayotgan bir nigoh paydo bo‘ldi. U kitobni tizzasidan olib, ikki qo‘lini ko‘tarib, imo-ishora bilan nimadir demoqchi bo'ldi.

U yuragini topshirgandek, og‘ir tortib, ko‘ksiga qo‘lini qo‘ydi va boshini sekin chayqadi. " Men gapira olmayman..." — uning harakati ana shu so‘zlarni aytardi.

Tennyson to‘xtab qoldi. Yuragi bir lahza qattiq urdi.

U bir zum sukutda qoldi, so‘ng sekin:

— Sen... gapira olmaysanmi?— dedi past ovozda. — Shu uchun... o'sha kutubxonada ham... menga hech narsa demadingmi?...

Qiz sekin boshini qimirlatdi. Ko‘zlarida yosh yo‘q edi. Faqat yurak o'yib o'tadigan sokin iztirob, yillar davomida yig‘ilgan jim so‘zlar, hayqiralmagan hayollar yotar edi.

Tennyson unga yaqinroq surildi. Yonoqlari engil qizargan, nigohlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Klaraniki bilan tutashgan edi. U sekin qo‘lini uzatib, Klaraning kaftlariga tegmasdan, havoda to‘xtadi. So'ng pichirladi:

The End

Ep.11

Yn jim turardi goyoki hech narsani his qilmayotkandek.

Yn: men ketishim kerak

S: qayerga 😟

Yn: men bn odamlarni ummuman iwi bo'lmaydigan joyga.

S: iltimos yn...

Yn uni eshitmay uydan ciqib ketdi.

S: ayshsh 시발

Suga ham asabiylashgan holda uyida qoldi. Sevgisi javobsz, yuragida ayibdorlik hissi bn.

Bu payt Taehyung Jungkookni oldiga ketgandi.

U yeda qoriqcilar Jkni tinimsz kaltaklagan va jk huwsz yotardi.

Tae: uni oziga keltiring

Ular jkga 1chelak suv sepib hushiga keltirishdi.

Ep.5

Ertalab. Tennysonning uyi.

Tong hali to'liq yorishmagan edi. Derazadan kirib turgan hira nurlar xona devorida o'ynar, havo esa hali anchagina sovuq va nam edi. Uyning yengil jim jitlik chulg'agan, faqat budulnikning "tik-tak" lari bu sukunatni buzub turardi.

Tennyson asta ko'zini ochdi. Yostiqdan yuzini ko'tararkan, darhol bir og'irlikni, ko'nglidagi allaqanday bezovtalikni his qildi. Har tong u shunday uyg'onardi. Nega? Chunki har tong uni bir hil haqiqat kutardi- onasi, unga hayot bergan mehir qal'asi, sog' emasdi.

U yostiqqa bir zum boshini qayta qo'ydi. Nafas oldi - chuqur, qiyin. Keyin sekin o'rnidan turdi. Dastlab oyoqlarini polga qo'yganida, sovuq taxta terisini junjuktirib yubordi. Ammo u bunday narsalarga o'rganib qolgan. Qadam-baqadam hommomga yurdi.

Yuzini yuvdi. oynadagi aksiga qaradi- ko'zlari uyqusiz, ammo ichida yongan bir dard bor edi. Sochlarini barmoqlari bilan orqaga surdi, yuzidagi suv tomchilarini sochiq bilan artib, bir soniya to'xtadi. Ko'zguga chuqur boqdi.

-"Bugun onamni ko'raman".

Shunday deya o'ziga sekin pichirladi. Bu so'zlar og'ir tuyulardi, ammo shuning o'zi unga kuch bergandek bo'lardi.

Kiyimlarini kiydi- soddagina ko'ylak, ustidan yupqa kurtka. Kurtkasining ichki cho'ntagiga bir dona eski suratni solib qo'ydi: unda onasi yosh, kulayotkan edi. Bu surat unga har safar umid berardi.

Onasi- Eliza Revenford.

Shifokorlar uni to'tr oy oldin oshqozon sarotoni bilan og'riganini aytishgandi. Katta ehtimol bu kassalik avvaldan bor edi, ammo sezilmagan. Eliza yillar davomida og'riqga chidab yashagan, faqat endi kassalik avjiga chiqqan edi. Shuning uchun ham u oxirgi 1 oy kasalxonada yotar, Tennyson esa har kuni uni ziyorat qilar edi.

Bu har kunlik ziyorat, unga umir bo'yi kerak bo'ladigan sabirni o'rgatkan edi. Har qadamda guragi og'rirdi, ammo u indamasdi. Ko'z yoshlarini faqat yolg'iz qolganda to'kardi.

Tennyson yo'lga chiqishdan oldin oshxonaga kirdi. Stolda nonushta qilinmagan non, choy va ichilmagan dori qutisi yotardi. U darhol o'yladi- onasi bu dorilarni ichmayotgandi. Yuragi yana siqildi.

U choy qaynatdi, bir stakan suv oldi. O'zi choy ichmadi. Atigi ikki qultum suv ichib, xaltasiga onasi uchun kichik sovg'a solib, kalitni oldi. Eshikni ochdi. Tashqaridagi salqin havo yuziga uruldi. U ko'chaga qadam tashladi.

Yo'l shifoxonaga boshlardi. Har tong bo'lgani kabi, bugun ham og'ir, jim va sokin.... ammo bu safar yuragidagi bezovtalik boshqa edi.

U ko'chani kesib o'tdi. Shifoxona darvozasiga yetgach, ichkariga kirdi.

Bu yerning hidi- dori, sukunat va biroz umidsizlik hiding eslatardi. U yillar o'tib ham bu hidni unitolmasligini bilardi.

O'ng tarafda uzun yo'lak bo'ylab yurdi. Har bitta palata raqamini yoddan bilardi. Ammo yuragidagi bir his unga bugun o'zgarishini shivirlardi.

Tennyson hech narsa demasdan, sekin yurdi. O'sha yo'lak....o'sha burulish... va aynan o'sha joyda, u Klaraning palatasi yonidan bexos o'tdi.

Klara - palatada.

Xona jim edi. Eshik qarsillab ochilganida ham, ichkarida harakat sezilmadi. Yorug'lik yarim ochiq derazadan xira tusda kirar, pardani sekin shamol silkitardi. Klaraning rangi oqarib ketgan yuzi oppoq yostiqda yotar, qoshlarining orasida yengil tirishish, yuragidagi tinimsiz urunishlardan dalolat berardi.

U uxlayotgandi. Ammo tanasining har bir qismi hushyor edi- ichida bir og'riq, bir his uyg'ongandek.

Yo'lakdan o'tib ketayotkan qadamlar..

Qadam tovushi yengil, lekin chuqur edi. Uning yuragi titradi, onasi kelishini hayol qildi. Klara sekin qimirladi. Keyin ko'zlari asta-sekin ochardi.

Deraza nuri bilan yoritilgan eshik qarshisidagi soyada...u uni ko'rdi.

Baland bo'yli, qora sochlari yelkasiga to'kilgan, qo'lidan salafan ko'targan yigit...bu u edi.

Tennyson

Ammo Klara o'zidan shubhalandi. Yuragi titrardi. Bu haqiqatnidi? Yoki ko'ziga ko'ringa tushmidi? Shu yerga kelganmidi u? Bu qanday bo'lishi mumkin?

Yuragi titrarkan, hayolini undan uzmadi. Ammo tanasi yotaverdi- sust, jim va harakatsiz. Uning tilida hech qanday so'z yo'q edi. Uni chaqirishga ham, hislarini bildirishga ham ojiz edi. Faqat....jimlik.

Ammo yigit to'xtamasdan o'tib ketdi. U Klarani ko'rmadi.

Klara ko'zlarini yumdi.

Ichki dard bilan.

Tennyson onasining palatasida.

Tennyson ichkariga kirarkan..

-"Jonim bolam" - Eliza jilmaydi. Ovozi mayin, ammo holsiz.

Tennyson onasining qo'lini ushlab o'tirar, yuragidagi yelkaday og'irlik bor edi. Onasi qarshisida shunday yumshoq jilmayarkan, Tennyson ichkarida qichqirib yuborguday bo'lardi.

-"Bugun o'zing qanday turding" - dep so'radi Eliza.

Tennyson jimayishga urundi.

-"Yaxshi, faqat sizni sog‘indim...."

Eliza yuzini unga o'girdi. Ko'zlari bir lahza namlandi. Keyin choy qoshiqchasiday ingichka barmoqlari bilan Tennysonning yuzini siladi

-"Men doim sen bilanman Tenny."

Ular bir zum jim qoldi. Palata devoridagi yurak urish manitoridan chiqqan ovoz, bu sukunatga qo'shilib, faqat vaqtni sanayotgandek tuyulardi.

Tennyson o'rnidan turdi, onasining peshonasidan o'pdi. So'ngra chiqishga ruxsat so'radi. Eliza uning qo'lidan ushlab turib, skin pichirladi:

-"Agar yuragingda nimadir og'riyotkan bo'lsa...uni ortga surma. Unga qaragin Tenny."

Tennyson hech narsa demadi, lekin yuragi...bu so'zlarni eshitib yana og'irlashdi.

Klaraning palatasi.

Yigit ortga qaytayotkanda, u hali ham uxlab yotardi.

Ammo bu safar Tennyson uni ko'rdi.

U deraza orqali tushayotkan nur tagida yotgan qizga qaradi. Oppoq yuzida yengil qizil rang, yonida esa "Le Miroir des Rêves"turardi.

Tennyson chuqur nafas oldi. Yuragi o'ynadi. Bu-o'sha kitob. Bu-o'sha qiz. Demak...

U ichkariga sekin qadam qo'ydi. Yoniga bordi. Klara yotardi- tinch, lekin rangsiz. Nafas olish harakati deyarli bilinmasdi. Tennyson kitobga qaradi.

O'sha Bob, u ham kecha aynan o'sha bobni o'qigan edi.

U asta cho'kdi. Nigohi klaraning yuzidan, yostiqdagi kitobga, keyin yana qizning yuziga tushdi. Bir ozga shunchaki qarab turdi. Uning sochlari yelkasida, lablari ozgina ochiq edi. Uning jimligi yuragiga qichqiriq kabi tuyuldi.

Shunda eshik ochildi.

-"Klara!"

Bu uning onasi edi.

Tennyson birdaniga o'rnidan turdi. Ayol qizga yugurdi, lekin avval birinchi yigitni ko'rdi.

Nigohi xayrat va vahima bilan to'ldi.

-"Siz... kimsiz?"

Tennyson dovdiradi.

-"Men...men faqat..." - dep og'iz juftladi. So'ng yengil bosh egdi. -"Kechirasiz..."

U shoshilinch qadamlar bilan chiqib ketdi. Yuragi ezilib, ranggi oqarib ketgandi.

Tennyson-shifoxona tashqarisida.

U deraza tagida to'xtadi. Nafasini rostlay olmadi. Yuragi dup-dup urardi.

Kozlariga ishongisi kelmay.

-"Bu...bu u edi. Bu aynan o'sha qiz edi."

U devorga suyanib turdi. Tomog'oga nimadr tiqilgandek. Yuragida allaqanday hayrat. U nega yotgan edi? Nega jim edi? Nega...?

Va u kitob..." Le Miroir des Rêves"...

The End

Ep.10

Keyin y/n ning jaxli chiqdi va Taehyungga u qayta musht tushurdi. Taehyung hayron unga qarab qoldi. Y/n ning zarbasi juda kuchli edi. Suga nima bo'lyotkanini tuwunmadi u darhol qurolini chiqardi

Y/n: yo'q Suga

U Sugani qolidan qurolni tortib oldi

S: nega bu iflosni otib tashlash kerak

Taehyung y/n ga jim qarab turardi

Y/n: sen nega bu yerga kelding

Tae: sen kim bn o'tiribsan

Y/n: seni ishing nima nimaga meni tergov qilyapsan

Tae: Kim bu dedim senga (baqirdi

Y/n unga yana musht tushurmoqchi bo'ldi lekin Taehyung uni qo'lini ushlab qoldi

Tae: sen menikisan tshunarlimi gapimni uqdinmi

Y/n: ko'zimga korinma

Dedida Suga bilan restaurantdan chiqib ketdi. Taehyung orqada qoldi.

Y/n va Suga mashinaga o'tirdi. Sugani juda jaxli chiqqan edi.

S: u nimalar diyapti y/n

Y/n: etibor berma

S: qanday etibor bermayman aqling joyidami y/n (jaxl bn baqirdi

Y/n: nimaga hammang menga baqiryapsanlar (u ham baqirdi

Suga asabiylashib qizishib ketkanini bildi va ozini bosishga harakat qildi. Suga moshinani ot oldirdi va juda tez haydab ketdi

Y/n: qayerga?

S: menikiga senga gapim bor

Y/n: qanaqa gap

S: borsak bilasan

Ular uyga yetib kelishdi.

Suga y/n ni qolidan qattiq ushlab uyga olib kirdi. Ular uyga kirib

S: hozir men gapiraman sen eshitasan men gapir demagunimcha jim tur

Y/n: avval ozingni bosvol keyin eshitaman seni

S: men ozimdaman sen jim

U taxminan 2minut jim y/n ning kozlariga qarab turdi ozini bosish va ichidagilarni unga toliq bayon qilish un

S: y/n men seni 7chi sinifligimdan beri sevaman, oradan qancha vaqt o'tdi lekin buni aytolmadim kundan kunga senga bo'lgan sevgim kuchayib bordi. Bilmayman har kuni sen bilan gaplashgim, seni korgim keladi. Senga har qaragan sarim seni sevishim kuchyib boradi. Sen menga 1 ogiz yaxshi gap gapirsang men qanday hursand bolishimni bilmaysan bu narsa meni huddiki qandaydir ulkan orzuyimni royobga chiqargandek qiladi. Tassavur qildingmi men seni 7chi sinfdan beri ha...ha osha paytdan beri sevaman. Togri buni senga aytishim kerak edi, lekin qorqdim sen mendan uzoqlashishingdan qorqdim aytmadim shuning uchun bu lanati sevgini senga aytolmadim ( kozlaridan yosh oqa boshladi).

S: hozir anavi iflosni gapini eshitib ozimni tutib turolmadim senga baqirib yubordim meni kechir.

Y/n uni gaplarini ich ichidan his qilib tingladi lekin y/n da Sugaga nisbatan dostlikdan boshqa hech narsa yo'q edi.

S: gapir y/n iltimos meni rad etma iltimos menga imkon ber

Y/n biroz jim turdi nima deyishni bilmadi chunki yuragi allaqachon band edi. Uni ko'zlaridan sekin yosh oqdi. Suga unga qarab turardi. Y/n ning yuragi tolib ketti nima qilishni bilmasdi. Oldingi kuchli hamma narsani juda tez hal qiladigan daxshatli qizdan asar ham yo'q. U ozini juda kuchsiz his qilardi. U ozini arosatda qolganday his qildi.

Suga buni korib qorqib ketti

S: iltimos y/n yeglama iltimos meni kechir men ahmoqni kechir men buni aytmasligim kk edi seni hafa qilish hayolimga ham kelmagan edi iltimos meni kechir yeglama. Mana qurol (unga qurolni uzatdi) kel meni otib tashla iltimos yeglama

Y/n ...

The End

Ep.4

Erta tong.

Eshik ortasidan tong nurlari derazadan sirg'anib, pol ustida to'lqin-to'lqin o'yanrdi. Havo sovuq ammo o'zgacha tinch edi. Hamma narsa go'yo harakatda, lekin jim.

Klaraning oyisi oshxonada choy tayyolayotgan edi. Qaynayotkan suvning shovqini xona ichida yengilgina shivirlayotkandek eshitilar, choydan taralayotkan o'sha tanish hid...uydagi har tongni eslatar edi. Ammo bugun-bir narsa o'zgarib qolgan edi. Yuragining tubida bir vahima jim turgan, endi esa asta harakatlana boshlagan edi.

U likopchaga bir parcha non, saryog', biroz murabbo solib, Klaraning xonasiga yo'l oldi.

-"Bolam uyg'on. Bugun chiroyli kun, sening sevimli choyingni tayyorladim,"- dedi eshikni ochib, sokin tabassum bilan.

Ammo qiz harakat qilmasdi. Ko'zlari ochiq, lekin o'sha ohangsiz nigoh bilan shiftga tikilgan edi. Sochlari yostiqqa tarqalgan, yuzi esa o'ta oppoq edi, go'yo butun tun davomida u hayot bilan sukutli kurash olib borgan edi.

Onasi ichgariga kirib stulga cho'kdi. Nigohida faqat bir narsa- hissiyotlarga to'la, ammo hali aytilmagan faryod.

Klara asta ko'zlarini onasiga burdi. So'z yo'q. Til yo'q. Faqat yurak, faqat ko'zlar, faqat qo'llar...

U asta qo'lini ko'tarib, imo-ishora bilan asta tushuntira boshladi:

"Onajon...kecha...men yo'tal...qildim"

Qo'llari titradi, ish mukammal emas edi, lekin onasi o'rgangan edi. Har bir harakatni, har bir barmoq siljishini yuragida his qilardi.

-"Yo'tal? Bolam yo'tal dedingmi sen? Nechun meni uyg'otmading?!" - dedi u, tovushi ko'tarilib, ichidagi qo'rquvni yashirmay. Chiroyli likopcha titradi, ichidagi choy likopcha labi bo'ylab oqib tushdi.

Klara yana harakat qildi.

-"Qon..."

U ikki barmog'ini labiga tekkizdi, so'ng kaftini ochdi. Ko'zlari to'g'ridan-to'g'ri onasinikiga tikilgan edi.

Onasining yuragi to'xtab qolgandek bo'ldi. U seskanib o'rnidan turdi. Hech narsa demadi. Faqat Klarani quchog'iga oldi. So'zsiz, yeg'lamadi...ammo butun vujudida faryod bor edi. Onasi taxmin qilgan edi.

Shu payt onasi Klarani ustiga paltosini kiydirdi. Qayergadir shoshilgandek.

Keyin mashina ovozi, shifoxona sari shoshilish. Yorug'lik bilan qorong‘ulik oralig'ida bir umid va bir qo'rquv bor edi.

Shifoxonada- sukut ichida aytilgan hukm.

Shifoxona sovuq edi. Rangsiz devorlar orasida yuraklar rangsiz bo'lishga majbur. Klaraning onasi qizining qo'lini mahkam ushladi. U shifokor bilan gaplashar, ko'zida yeg'lamaslik uchun o'zi bilan kurashar edi.

Klara esa o'tirgancha o'ychan derazadan tashqariga qarar edi. Go'yo u yerda bu yerga qaraganda ko'proq hayot bor edi.

Tekshiruvlar natijasini aniqlagani kirib ketgan shifokor tahminan yarim soatdan keyin chiqdi. Uning yuzida og'irlik bor edi - bu og'irlikni yillar ham yengilashtira olmasdi.

-"Sizga og'ir bo'ladi...Ammo haqiqatni aytishim kerak. Klarada o'pka saratoni. Juda kech aniqlangan. Biz...bizda ko'p vaqt yo'q. Atiga 3 oy..."

Onasi bir qadam orqaga chekindi. Nafasi qisildi. Devorga suyanib, boshini egdi. Yeg'lamaslikka urundi. Yelkasi titrardi. So'ng to'xtatib bo'lmas ko'z yoshlari to'kila boshladi. Qo'lini og'ziga bosdi, hech qanday ovoz chiqmasin dep.

Ammo Klarada - bir so'z yo'q edi. U jim. Ko'zlarida ham yosh yo'q edi. Faqat... yuragi jim-jit yeg'lar edi.

"Uch oy..."

Bu so'z miyyasida yana-yana aks sado berdi.

U o'ziga dedi:

"Uch oy ichida... men yashashim kerak, sevishim kerak. Uni yana ko'rishim kerak."

Kutubxonada kutgan yurak

O'sha vaqtda Tennyson kutubxonada edi. U klarani kutar edi. Har kuni keladigan qiz- jim...

Kitob- " Le Miroir des Rêves" - uning oldida yotar edi. Bosh barmog'i kitob sahifalarida aylanar, lekin ko'zlari eshikda. Soat o'tdi. Quyosh botdi. O'rindiqga yelkasini egib, kutishda davom etdi.

Lekin Klaraning na izi, na soyasi ko'rinardi.

Kasallik bilan kechgan tun.

Klara uyga qaytmadi. U endi kasalxonada. Yonida onasi, yuragida esa-og'riq.

Onasi uning hamma narsasini uydan olib kelib shufoxona palatasiga joylagan edi.

Klara qo'liga onasi olib kelgan kitob "Le Miroir des Rêves" ni oldi. Kitobni ochmadi. Tennyson haqida o'yladi. Unga nima deyish mumkin edi? Unga aytadigan til yo'q edi...endi esa vaqt ham yo'q edi.

U ko'zlarini yummadi. Tun uni yutayotgan edi. Lekin nihoyat charchoq ustun keldi. U uxlab qoldi.

Tennyson va daxshatli tush.

U ham kitobni qo'lida ushlagancha uxlab qoldi. Sahifalar orasidan tushga sho'ng'idi.

U tushida Klarani ko'rdi. Malika libosida, gulzor orasida emas - qalin sarg'ish shamol ichida.

Bu tushda ham Klara qon yo'taldi.

Tennyson yugurdi.

-"Klara! Yo'q, iltimos! Men seni sevaman! Ketma!"- deb faryod qilardi.

Klara ko'zlarini unga qaratdi. Lekin bu nigoh...

Bu nigoh- xayirlashayotgan yurak edi.

Tennyson birdan qo'rquvdan uyg'ondi.

Yuragida og'riq. Kaftini yuragiga bosdi.

U endi bilar edi. U biror narsani yo'qotmoqda...

The End

Ep.9

Shu payt Taehyung odamlarini yegib qisqa majlis qildi.

Tae: hozir men sizlarga manzil aytaman osha yerga borib uy ichidan odamlar chiqishini kutib hujum qilasiz............ tushunarlimi?

50ga yaqin odamlar "tushunarli" dep javob berdi. Bu odamlar Taehyungning eng ishonchli odamlari edi.

Ular uy yoniga borishdi Taehyung ularni kameradan kuzatardi Jungkook hali hech narsani topib ulgurmagan edi.

Sohchilar Taehyungning buyrugini kutishardi ularning rajasi ota puxta edi.

Bu paytta Taehyung Jk ning ovozi bilan eshitib nimani reja qilganini anniq va tiniq eshitib bilib bolgandi.

Taehyungning juda qattiq jahli chiqdi

Tae: sen iflos meni y/n yimni oldirmoqchimidin. Afsus osingga ozing qildin yigitcha sen haqingda hamma malumotni bildim va maqsadingni ham. Agar y/n ning bir tola sochi tokilsa bu dunyoda sendan daxshatli olgan odam bolmaydi.

Jungkook ishini bitirdi uyga bomba qoydi hich narsa topolmasligini bilib.

U eshikka yaqinlashganda Taehyung sohchilarga buyruq berdi va ular hujum qilishdi, JK buni anglamay qoldi Jkning odamlarini hech kim anglamaydigan joydan oq uzub oldirishdi. Uy ichidagi bombani faolsizlantirishdi. Jk ni ozini esa qolga olib olib ketishdi. Sohchilarning boshligi Taehyungga telefon qilib

I: janob ishni uddaladik

Tae: Men sizlarga ishongandim

I: bu ni nima qilaylik (jk

Tae: eski tashlandiq binoyimizga olib bor hozir boraman

I: hop bo'ladi

Ular telni ochirdi.

Taehyung tezda belgilangan joyga bordi

U yerda Jkni stulga boglab Rosa kaltaklashyotkan edi. U Taehyungni korib kulimsirab qaradi.

Jk: xxaxaa.... qanday qilib buni sezmadim

Tae: iflos olishga tayyormisan

Jk: qoysangchi (kozini suzib

Tae: Nima maqsaddaligingni bildim (qolidagi qurolni JKning tomogiga tirab

Jk: Men uni oldiraman

Tae: ochir ovozingni hozir sen meni qolimda turibsan hich nima qilolmaysan, seni wu darajada qiynayki ozing yolvor "meni oldir iltimos" dep

Tae odamlariga uni huwidan ketguncha kaltaklashini buyurdi va ozi u yerdan ketti, ishchilar JKni hushidan ketguncha ayovsiz dopposlashdi

Taehyung mashinani minib yolga tushdi va yolda y/n ga qo'ng'iroq qildi.

Y/n va Suga mazza qilib ozi haqida gaplashyotkan edi, y/n qo'ng'iroqni korib jiddiylashdi

S: Kim ?

Y/n: hech kim qoyaver (qo'ng'iroqni qiziladi

S: nega birdan kayfiyating tushib ketti

Y/n: yoq nega gapiraver etibor berma

S: shu kunlarda mendan kop narsani yashiryapsan

Y/n: bu nima deganing ( yn nima diyishni bilmay qolib dovdiragan holda

S: senga nima bolyapti

Y/n: hech narsa etibor berma dedim

S: hop lekin ozim bilib qolsam yomon boladi

Y/n: ok oke

Taehyung qo'ng'irogi rad etilgandan keyin uni GPS orqali qidiruvga berdi va y/n ni qayerdaligini topdi. U yega tezlik bilan bordi va restaurant ichiga kirdi va hamma joyga qaradi restaurant burchagida otirgan y/n uni kormadi, Taehyung uni oldida otirgan Sugani korib asabiylashdi

Va ularni oldiga yaqinlashganda y/n uni kordi va kozlarini kota ochib hayratdan tosh qotdi

Taehyung kelib jahil bilan Suganing yoqasidan ushladi va mush tushurdi

Keyin y/n ....

The End

Com yoz oqib chiqib keturme

Ep.3

Klara qo'llarini sochiqga artarkan, yuragi tinchimasdi. Oshxonadagi har bir harakatni tezlashtirar. Fikrida esa faqat bitta narsa aylanardi - " Le Miroir des Rêves ".

-Raxmat qizim, bugun juda charchading, -dedi onasi choynakni yuva turib. -Endi dam ol

Klara asta bosh irg'idi. Ust-boshini alishtirdi-yu, hech narsa demay eshikka yaqinlashdi.

-Qayerga?- soradi onasi biroz hayron.

Klara telefonini korsatdi -" kutibxonaga kitobim qolib ketdi".

Onasi nimadir demoqchi bo'ldi, lekin qiz oyoq kimini kiyib, eshikdan chiqib ketayotkan edi.

Kecha har doim jim bo'lardi, lekin bugun... bugun qorong‘ulik boshqacha edi. Klara kutubxonaga yaqinlashgan saying yuragi tez urardi. Qadamlarini tezlashtirar, ichida nomalum bir havotir uyg'onardi.

Kutibxona eshigi ochiq

U sekin ichkariga kirdi. Havoda tanish hid -kitob, chang va... nimadir sirli. O'sha joyga bordi, u o'tirgan stolga.

Lekin kitob yo'q edi.

Klara bir zum qotib qoldi. Ko'zlari har tarafni axtardi. Extimol, hodim olib qoygandir, yoki kimdir topib...

-Sizni kutaman, degandim....-degan ovoz yuragini to'xtatgandek qildi.

Klara ortga o'girildi.

Tennyson

U kitobni qo'lida ushlab turardi.

-Bilasizmi, bu kitobni ko'rib hayron qoldim. Xuddi men o'qiyotkan narsa. Qiziq a? - dedi u jilmayib.

Klara yuragida allaqanday iliqlik cho'g' aralash hissiyotni his qildi. Nima qilishni bilmadi. Yana gapirish kerakmi? Yo'q...

U shunchaki oldinga yurdi, kitobga qaradi.

-Siz uni o'qib tugatdingizmi?- dedi Tennyson, kitobni Klara tomon cho'zarkan.

Qiz sekin bosh chayqadi.

Ular ko'z - ko'ga qarab turishdi. Tennyson bir zum jim qoldi. Uning ko'zlarida tushdagi o'sha nigohlar yaltirardi.

-Sizningcha.... bu oddiy kitobmi? Unda nimadir bor. Har o'qiganimda huddi boshqa olamga tushib qolganday bo'laman.

Klara yutindi. U ham shunday his qilardi.

Tennyson sekin unga qarab davom etdi:

Aynan sizni o'sha dunyoda ko'rganimga ishonaman.

Bu so'zlar qizni larzaga soldi. U ham tush ko'rganmi?....

Klara kitobni qo'liga oldi. Tennyson bilan yana ko'zlar to'qnash keldi. Ammo u hali ham bir og'iz so'z aytmadi. So'zsiz ammo ko'zlari orqali hamma barsani gapirganday bo'ldi.

Keyin u bosh egib, asta orqasiga o'girildi. Yuragi o'zini bosolmasdi. Lekin yana ketayotgan edi..

-Siz...qachondir yana kelasizmi? -dedi Tennyson. Ovozi siniq va samimiy edi

Klara bir zum to'xtadi. Yelkasining bir cheti bilan o'girilib, unga jilmayishga o'xshash harakat qildi. So'ng hech narsa demasdan, kutubxonadan chiqib ketdi.

Tashqaridagi tun yengil shabada bilan to'lib turardi. Ammo Klara yuragida bo'ron esardi. Tennyson.... faqat tush emasmi?

U kitobni bag‘riga bosdi. Bu tun yana uni tushlar olamiga olib ketardi.

Lekin bu safar..... u yolg'iz emasdi.

TUSHLAR BIRLASHGAN TUN

Kech

Klara xonasida, Tennyson esa o'z uyida, har ikkisi jimjimador jildli kitobni ochdi: Le Miroir des Rêves- 7-bob "Qirollikdagi balo kechasi"

So'zlar ko'zlaridan yuragiga oqib tushgandek edi. Har bir satr ularni ohangga o'rgutdi. Harflar jonlanib, oqshom tinchligi orqasida sehirli kuchga aylandi.

...va so'ng, uxlash boshlanganda- ikki qalb, ikki tanho ong bir orzuda birlashdi.

Qirollikdagi tun

Klara o'zini oppoq libosda ko'rdi. U ajoyib bal zali bo'ylab yurardi. Atrofni shamchiroqlar yoritar edi. Har joyda gullar, shodlik, musiqa.

Biroq yuragi qattiq urardi. Go'yo bu shodlik ortida yashiringan narsa bor edi.

-Nihoyat seni topdim, -degan ovoz uni to'xtatdi.

Bu Tennyson edi.

Lekin u oddiy yigit emas edi. U qirollikda tanilgan jasur shahzodaga aylangan, ko'zlarida qat’iyat, yuragida sirli og'riq bor edi.

Ular nigohlar bilan bir necha soniya suxbatlashishdi. Tennyson Klara tomon qo'l cho'zdi.

Bugun, iltimos, so'zsiz bo'lsa ham men bilan raqs tush.

Klara sekin jilmayib qo'l cho'zdi.

Bu uning tushida yagona til topa oladigan joy edi. Va u sekinlik bilan shahzoda bilan raqs tushdi. Musiqa yurakni tirnaydigan darajada nafis edi. Zalda raqs, muhabbat va sirlar g'oyibona aylanardi.

Ammo to'satdan, zaldagi shamlar birin-ketin o'chishni boshladi. Musiqa to'xtadi. Odamlar hayratda, saroy to'xtab qoldi.

-Nima bo'lyapti?...-dedi Klara cho'chib.

Shahzoda Tennyson uning qo'lini mahkam ushladi.

-Bu..bu hali boshlanishi. Sen bu yerda uzoq qolmasliging kerak. Yuraging havotirda, men his qilyapman.

Shu lahzada Klara yuragidagi og'riqni his qildi. Birdan yelkasiga og'irlik tushdi. Ko'z oldi qoraydi. Yuragi qaqshab, nafas ololmay qoldi.

Daxshatli uyg'onish

Klara birdan o'zini yotoqda topdi.

Ko'kragiga og'ir nafas bosilib turganday edi. Naqadar daxshatli tush...yo'q, bu oddiy tush emas edi. Bu... ogohlantirish edi.

U o'rnidan turishni boshladi, lekin to'satdan bo'giq yo'tal tutdi.

Boshlang'ich yo'tal edi, lekin asta sekin kuchaydi...

...va u kaftini og'ziga tutdi - qon

Qora tun ichida bu qizil rang yanada yaltirab ko'rinardi.

Klara qo'rquvdan ko'zlarini katta ochdi. Nafasi qisila boshladi. Yuragi tez urar, miyyasi "nima bo'lyapti" degan savollar bilan to'lgan edi.

U onasining honasi tomon yurdi. Eshikni ochmoqchi bo'ldi

Ammo...to'xtadi.

Unga aytsa, yana kasalxonalar, dori-darmon, urishish, yeg'lash.

Yo'q... bu safar u o'zi hal qilmoqchi.

Klara vannaxonaga qaytib kirdi. Yuz qo'lini sovuq suv bilan yuvdi. Og'zidagi qon yuvildi, ammo yuragidagi havotir yo'qolmadi.

U oynaga qaradi. Ko'zlari tubida nimadir o'zgardi. Go'yo bu kecha undan bir parchani tortib olgandek.

Yotoqqa qaytib yotarkan, u bir narsani anniq his qildi:

Nimadir yaqinlashyapti. Biror falokat...

U ko'zlarini yummadi. Fikirlar unga tinchlik bermasdi.

-Ertalab onamga aytaman- deb shivir qildi sekin

U tun og'ushida, ichki og'riq va yurak iztirobi bilan jim yotib qoldi.

The End.

Ep.8

Y/n yeglab otirar uni kondirolmaganidan Taehyung afsuslanardi shu bilan uni tinch qoyishga qaror qildi va uyning burchagidagi divanga borib yotti va uni yegisini Jim eshitib yotti.

Sal turib ovoz tindi. Taehyung hali uxlamagandi u ovoz toxtaganidan ortiga qaradi y/n uxlab qolgan edi. Uni yoniga sekin bordi va termulib turdi

Yeglaganidan yanoqlari qizarib ketkan, yuzi kozyoshlardan namlangan y/n ning oldiga sekin o'tirdi. Uni birin ketin yaqindan anglashga harakat qildi yuzidagi sochlarini qulogining ortiga sekin otkazdi va chiroyiga Jim qoldi.

Tae: Men seni shu darajada sevib qolaman dep oylamagan edim (soz boshladi) nega buncha kop yeglaysan, meni kechir seni sevib qolganim uchun lekin baribir meniki bolasan bunga bor kuchim bilan harakat qilaman. Seni koz yoshlaring umuman yuzingni kormaydi shamchirogim seni sevaman, qanchalik qarshilik qilma baribir sendan boshqasiga burilmayman kozlarim korishdan toxtaguncha senga termulishga, yuragim urishdan toxtaguncha seni sevishga, opkam nafas ololmay qolguncha seni sevaman, yo'q yo'q keyingi hayotimda ham seni sevaman shamchirogim....

Taehyung gaplarini tugatib ortiga qaytti va joyiga yotti

Shu payt y/n ning kozlaridan tomchi yosh oqdi lekin kozlarini ochmadi. U Taehyungni bu gaplarini eshitib Jim yotgandi.

Tong otishiga oz qolgandi ikkisi ham uyquda. Y/n ni Suganing qo'ng'irogi uyg'otdi

S: qayerdasan seni izlamagan joyim qolmadi y/n

Y/n: kecha ormonga kelgandim shu yerda qoldim

S: sen qiz menga habar berib keyin ketishni qachon organasan havotir oldimku

Y/n: meni yosh bola dep kop oylayapsan Suga nima muammo gapir

S: kecha yukni oldik bugun Amerikaga chiqarish kerak balki yordamlasharsan

Y/n: hozir boraman

Ular telni o'chirishdi

Y/n Taehyungga qaradi u hali ham uyquda unga tegmadi ham uygotishga urinmadi ham shunchaki unga kulib qarab uydan chiqib ketti

Soat 9:25 Taehyungga ham qo'ng'iroq bo'ldi va u uygondi

I: janob qayerdasiz

Tae: bilmayman

I: janob manzilni aytsangiz olib kelaman

Tae: yoq hozir boraman

I: hop bo'ladi

Tae ornidan turdi va y/n ni qidira boshladi va telefoniga qaradi

Unga y/n sms yuborgan edi

📲 Yana yolimdan chiqsang anniq olasan

Taehyung buni oqib kulib yubordi

Tae: bu qiz rostan ham olgudek qaysar

U uydan chiqib ketayotkan payt

Pov: toxta kechagi qidiruv bolimidanman degan yigit juda galati, shubhali tuyildi anniq nimadir bor (dedi oziga ozi)

Keyin ishchisiga qo'ng'iroq qilib unga mini kameralar olib kelishini aytdi va hizmatchiga manzilni yubordi

Ishchi keldi va Taehyung bilan uchrashdi

I:janob bu yer qayer

Tae: ishing bo'lmasin

I:hop lekin kameralar nimaga?

Tae: ornatamiz uyning hamma joyi anniq korinadigan qilib kameralarni ornatib chiq

I:hop bo'ladi

Ular ishni tugatishdi

Tae: Ana endi kuzatamiz anniq kelasan qaytib yigitcha

Shunday dep u ham oz ishiga ketdi

Bu paytda y/n va Suga ancha ishlarini hal qilib bolishgan edi

S: Kunni yarmini nima qilamiz endi honim

Y/n: bilmayman balki birga dam olarmiz qayerdadir tinchroq joyda sen bilan gaplashgim kelyapti

S: ooo rostan ham shunday dedingmi hozir

Y/n: ha yoki fikrimdan qaytaymi

S: yo'q yo'q sen nima desang shu dam olamiz

Suga narsalarni tayyorladi va aniq manzilni ham va ular dam olgani ketishdi.

Ular bir restoranga borishdi u yerga uncha odam kop ham kelavermas edi.

Ular shu yerda ovqatlanib ancha suxbatlashishdi.

Bu payt Taehyung oz uyida kameralarni tekshirib o'tirgan edi. Va huddi u aytkandek Jungkook osha uyga yana keldi u kameradan Jim kuzatib turdi. Jk nimadirlarni qidirar hammayoqni tinting chiqayotkan edi. Avvaliga Tae uni nima qilyotkanini tushunmadi va keyin tushundi

Tae pov: bu iflos y/n ni organishga tushgan, lekin asl maqsadi nima??

Shu payt.....

The End.