Yujin uning koʻzlaridagi oʻsha muzlikni koʻrib, ichida qandaydir daxshatli boʻshliq paydo boʻlganini his qildi. U Taehyung bilan yangi hayot boshlashni, oʻz ichidagi jinlarni oʻldirib, unga faqat toza tuygʻularini berishni istab kelgandi. Ammo hozir qarshisida turgan Taehyung uning qutqaruvchisi emas, balki qatl qiluvchisiga oʻxshardi.
— Nega indamaysan? — dedi Taehyung ohasta qadamlar bilan uning roʻparasiga kelib. Uning ovozi shunchalar past va sovuq ediki, xonadagi harorat bir soniyada tushib ketgandek boʻldi. — Savolimga javob bermading, Yujin. Nimadir boʻldimi, deb soʻrayapsanmi hali?
Taehyung uning boʻynidagi qora nafis ipak roʻmolga nafrat bilan tikildi. Lab chetida achchiq ishtaha va istehzo paydo boʻldi.
— Bugun juda chiroyli kiyinibsan... Ayniqsa bu roʻmol boʻyningga juda yarashibdi. Aytsang-chi, buni kim uchun bogʻlading? Navbatdagi oʻljang, navbatdagi boyvachcha hamkoring uchunmi? Yoki mening soddaligim ustidan kulish uchunmi?
Yujin gap nimaligini tushunolmay, bir qadam orqaga chekindi. Uning koʻzlari hayrat va ogʻriqdan katta-katta ochildi:
— Taehyung... Nimalar deyapsan? Men shunchaki hujjatlarni olib kelgandim...
— Hujjatlar?! — Taehyung birdaniga stolga qattiq urdi. Shovqindan Yujin titrab ketdi. — Menga oʻgʻrincha qarab, oʻzingni maʼsuma qizdek koʻrsatishni bas qil! Men hammasini bildim, Yujin. Sening oʻsha daho manipulyator ekanligingni, meni qadam-baqadam oʻz tuzogʻingga qanday ilintirganingni... Hammasini!
Taehyung uning yuziga yaqinlashdi. Uning koʻzlarida kecha otasidan eshitgan gʻazab va daxshatli shubhalar olovi yonardi. U Yujinning koʻzlaridagi haqiqiy ogʻriqni koʻrolmaydigan darajada koʻr boʻlib qolgandi.
— Otang haq edi... — dedi Taehyung pichirlab, har bir soʻzni qizning qalbiga mixdek qoqqancha. — Sen xuddi onang kabi fohishasan. Faqat bitta farqing bor — sen buni daho manipulyator niqobi ostida, biznes shartnomalari bilan qilyapsan. Meni sevgimdan foydalanib, kompaniyamni choʻqqiga olib chiqding. Endi esa mendan tezroq qutulib, fransuzlar bilan yangi oʻyin boshlamoqchimisan? Mendan foydalanib boʻldingmi?!
Bu soʻzlar... Yujinning qulogʻiga otasining oʻsha yertoʻladagi daxshatli ovozi boʻlib eshitildi: *"Mitti fohisha..."*
Uning zoʻrgʻa yigʻib olgan ruhiyati, tuzalishga boʻlgan soʻnggi umidlari va Taehyungga boʻlgan cheksiz sevgisi ayni shu soniyada chil-chil sindi. Uning koʻzlaridan chidab boʻlmas ogʻriq yoshlari quyilib keldi.
— Yoʻq... Yoʻq, Taehyung, unday emas! — Yujin yigʻlagancha unga yaqinlashdi, uning qoʻllaridan tutmoqchi boʻldi. — Iltimos, eshit meni... Men seni aldamoqchi emasdim. Men rostdan ham oʻzgarmoqchi edim... Men senga...
— Qoʻlingni tort! — deya Taehyung uni jahl va nafrat bilan oʻzidan siltab tashladi.
Siltash kuchi shu qadar kuchli ediki, dori taʼsirida darmonsiz boʻlgan Yujin muvozanatni yoʻqotib, polga qattiq yiqildi. Yiqilish asnosida uning yelkasidan sirgʻalib, boʻynidagi qora ipak roʻmoli ham polga sirgʻalib tushdi.
Xonaga daxshatli sokinlik choʻkdi.
Taehyung gʻazab bilan yerda yotgan qizga baqirmoqchi boʻldi-yu, ammo uning boʻynini koʻrib, soʻzi boʻgʻzida qoldi.
Yujinning qoradek oppoq terisida, kechagi oʻsha daxshatli xurujdan qolgan, binafsha va koʻk rangga boʻyalgan shafqatsiz barmoq izlari aniq koʻrinib turardi. Bu kimdir uni boʻgʻib oʻldirmoqchi boʻlganining yaqqol isboti edi.
Taehyungning koʻzlari hayratdan qotib qoldi. U bir soniya oʻz gʻazabini unutib, yerda yotgan qizning boʻynidagi jarohatlarga tikildi. U buni kim qilganini bilmasdi, lekin qizning kechagi kasalxonadagi holatidan butunlay bexabar boʻlgani uchun, miyasiga kelgan ilk daxshatli fikr uni battar aqldan ozdirdi: *"Kim bilan boʻlding kecha? Kim seni bu ahvolga soldi?"*
Ammo u bu savolni berishga oʻz gʻururini yoʻl qoʻymadi. Ichidagi nafrat uning koʻzlarini butunlay koʻr qilgan edi.
— Menga oʻzingni jabrdiyda qilib koʻrsatma, — dedi Taehyung ovozini yanada sovuqlashtirib, yerda yotgan Yujinga tepadan qararkan. — Bu sahnalaring menga taʼsir qilmaydi. Sen bilan barcha hamkorligimiz tugadi. Hujjatlarni qoldir-da, hayotimdan butunlay yoʻqol. Men uchun sen endi hech kimsan, Park Yujin...

Yujin yerda oʻtirgancha, sochlari yuziga tushgan koʻyi qotib qoldi. Boʻynidagi ogʻriq ham, tizzasining tirnalgani ham hozir unga sezilmasdi. Uning qalbida yashayotgan oʻsha 12 yoshli mitti qizcha uning ongi ichida daxshatli ovozda kulib yubordi:
"Koʻrdingmi? Men senga aytgandim... Sen hech kimga kerak emassan. Sen daho emassan, sen shunchaki men kabi baxtsiz maxluqsan..."
Yujin hayotida ilk bor oʻzgarishni xohlagandi. U birinchi marta kimgadir ishonishni va sevilishni istagandi. Ammo u eng ishongan insonidan, oʻz hayotini bagʻishlamoqchi boʻlgan Taehyungidan otasining oʻsha daxshatli soʻzlarini eshitdi.

Yujin polga yiqilgancha qotib qoldi, biroq xonadagi daxshatli sukunat uzoqqa cho'zilmadi. To'satdan u Taehyungning ro'parasida, uning yonigina turgan o'sha daxshatli qiyofasini – o'zining o'n ikki yoshli xira soyasini ko'rdi.
Mitti qizcha xuddi Taehyungning himoyachisidek unga zaharxandalik bilan bir qarab oldi-da, sekin Yujinning yoniga qadam bosib keldi. U egilib, Yujinning qulog'iga yaqinlashdi va muzdek nafas bilan shivirladi:
— Senga nima degandim, fohisha?
Bu so'z Yujinning miyasida bomba kabi portladi. Uning ko'zlari daxshatdan katta-katta ochilib ketdi. U o'zini butunlay yo'qotib, quloqlarini qo'llari bilan mahkam berkitgancha bor ovozi bilan baqirib yubordi. Uning nafas olishi soniyalar ichida tezlashdi, ko'kragi tez-tez ko'tarilib-tushar, tomiridagi qon muzlab borardi.
Bu haqiqiy, daxshatli panik xuruj va ruhiyatning butunlay chil-chil bo'lish lahzasi edi.
— Yo'q! Yo'q! Men onamga o'xshamayman! Yo'q! — deya o'shqirardi u o'zini himoya qilgandek yerda to'lg'onib.
U aqldan ozgandek o'z sochlarini changallab yulqir, tartibsiz ravishda yuz-ko'zlarini, kiyimlarini to'zg'itib tashlayotgandi. Uning qarshisida na Taehyung bor edi, na o'sha hashamatli kabinet — u butunlay o'z ongining qorong'u, qonli yerto'lasiga g'arq bo'lgandi.
Taehyung esa dastlab bu daxshatli sahnani kuzatarkan, uni shunchaki o'zini oqlash va o'yindan qutulish uchun qilinayotgan navbatdagi manipulyatsiya deb o'yladi. Uning yuzidagi muzlik saqlanib turgan bo'lsa-da, ichidan g'alati bir xavotir o'tdi. Ammo g'ururi ustunlik qilib, nafrat bilan baqirdi:
— Rol o'ynashni bas qil, Yujin! Bu teatring menga o'tmaydi!
Ayni shu lahzada qabulxonada kutib turgan Mingyu eshik ortidan Yujinning o'sha daxshatli, inson ovoziga o'xshamaydigan faryodini eshitdi. U bir soniya ham ikkilanmay eshikni shartta ochib, ichkariga otilib kirdi.
U ko'rgan manzara har qanday odamning yuragini to'xtatib qo'yadigan darajada daxshatli edi: Yujin yerda o'zini o'zi timdalab, sochlarini yulib, bor ovozi bilan baqirgancha talvasada yotar, ko'zlaridan yosh o'rniga daxshat to'kilayotgandi.
— Yujin! — Mingyu aqldan ozgudek baqirib, yerga otildi.
U Yujinning o'zini yaralayotgan, titrayotgan qo'llarini zo'rg'a, bor kuchi bilan ushladi va uni o'z bag'riga mahkam bosdi. U qizning boshi va yuzini quchoqlagancha, ko'zlaridan yosh quyilib yig'lab yubordi:
— Iltimos, Jinnie... Iltimos, tinchlan! Men yoningdaman, o'tib ketdi... Tinchlan, iltimos! Sen onangga o'xshamaysan, Jinnie, iltimos, o'zingni qiynama... — deya baqirib yig'lardi Mingyu, uning ovozi daxshatli xonada aks sado berardi.
U Yujinni to'xtatish uchun uni bor vujudi bilan qisib, jahl bilan o'ziga tortdi. Ammo Yujin umuman to'xtamas, uning bu dunyoda emasligi ko'zlaridan yaqqol ko'rinib turardi. U Mingyuning bitta ham so'zini eshitmas, go'yo o'sha 12 yoshli qiyofa va otasining so'zlari uning butun ongidagi eshitish qobiliyatini o'chirib qo'ygandek edi. U faqat bitta gapni takrorlar va o'zini har tomonga otib, qichqirishda davom etardi:
— Yo'q... Men onamga o'xshamayman! Yo'q!
Bu haqiqiy psixikaning butunlay yemirilishi, daho kutyure Park Yujinning "Mening go'zal jinniligim" — MA BELLE FOLIE girdobiga tamoman yutilishi edi. Taehyung esa yerda bir-birini quchoqlab faryod chekayotgan ikki do'stga qarab, qo'llari titray boshlaganini va ichidagi o'sha sovuq ishonchning bir cheti sekin yemirilayotganini seza boshladi.

Mingyu yerda talvasaga tushgan Yujinni bor kuchi bilan ushlab turarkan, ufqini yoʻqotgandek dovdirab qolgan Taehyungga qarab bor ovozi bilan baqirdi:
— Janob Kim! Iltimos... Telefonimni oling! Tezda shifokor Haesooga qoʻngʻiroq qilib bering, iltimos! Shu raqamni toping!
Taehyung nima boʻlayotganini anglashga ulgurmay, tomogʻiga nimadir tiqilgandek yutindi. U Yujinning mana shu daxshatli va ayanchli holati shunchaki oʻyin emasligini endi butun vujudi bilan his qila boshlagandi. U shoshib yerga tizzaladi va Mingyuning choʻntagidan telefonni olib, kontaktlar orasidan shifokor Haesooning raqamini qidirdi va titrayotgan barmoqlari bilan qoʻngʻiroq tugmasini bosdi. Telefon karnayini yoqib, Mingyuning yoniga qoʻydi.
Goʻshak koʻtarilishi bilan shifokor Haesoo xonimning xotirjam ovozi eshitildi:
— Eshitaman, Mingyu?
— Haesoo xonim! — Mingyu yigʻlagancha, nafas olishga qiynalib vaziyatni tushuntira boshladi. — Jinnining ahvoli... Jinnining ahvoli daxshatli darajada yomon! Xuruj boshlandi! U oʻzini boshqarolmayapti, oʻz-oʻziga zarar yetkazmoqda, sochlarini yulib, oʻzini timdalayapti! Iltimos, yordam bering!
Haesoo xonim vaziyat oʻta jiddiyligini eshitib, bir soniyada shoshib qoldi. Biroq tajribali psixiatr sifatida darhol oʻzini qoʻlga olib, keskin buyruq berdi:
— Mingyu, eshit meni! Uni qoʻyib yuborma. Hozir uning koʻzlarini mahkam berkit va quloqlariga faqat oʻz ovozingni eshittir. Uni oʻtmishdagi oʻsha yertoʻla xotiralaridan uzib olishimiz kerak! Uni qattiq quchoqla, jismoniy ogʻriq bera koʻrma va qulogʻiga tinmay oʻsha bogʻcha xotirasini, uni qanday qutqarganingni shivirlayver! U seni ovozingni tanishi shart! U tinchlanishi bilan uni darhol, tezda mening huzurimga olib kel!
Aloqa uzildi.
Mingyu telefonni otib yuborib, yigʻidan qizargan koʻzlari bilan Yujinga qaradi:
— Jinnie... Iltimos, unday qilma. Men shu yerdaman...
U shifokor aytgan usulni bajarishga kirishdi. Mingyu Yujinning yuzini oʻz koʻksiga yashirib, uning daxshat toʻla koʻzlarini oʻz kaftlari bilan mahkam berkitdi. Quloqlarini ham toʻsib, uning baqirayotgan ovozini boʻgʻishga urindi va eng yaqin masofadan, toʻgʻri qulogʻiga tinmay pichirlay boshladi:
— Jinnie, eshityapsanmi? Bu men, Minnie... Oʻsha bogʻchani esla. Oʻshanda ham seni hamma xafa qilganida men seni himoya qilgandim-ku. Hech kim yoʻq u yerda. Onang ham, otang ham yoʻq. Faqat men borman. Sen juda goʻzalsan, sen onangga oʻxshamasligingni butun dunyo biladi... Men seni hech kimga berib qoʻymayman, eshityapsanmi, Jinnie...
Mingyu yigʻlab, titrab, qizning peshonasidan oʻpgancha shu gaplarni takrorlayverdi, takrorlayverdi. Uning bu cheksiz va begʻaraz mehri, ovozidagi tanish tuygʻu Yujinning ong ostidagi qorongʻu zanjirlarni sekin-asta uza boshladi.
Oradan bir necha daxshatli daqiqalar oʻtgach, Yujinning har tomonga otilayotgan jussasi asabiy titroqlar bilan soʻna boshladi. Uning baqirishi toʻxtab, faqatgina ohasta, darmonsiz yigʻi va hansirash qoldi. U gʻujnak boʻlib, Mingyuning bagʻriga butunlay singib ketdi. U tinchlangandi, ammo bu tinchlik tirik odamning emas, ruhan oʻlgan insonning sukunatiga oʻxshardi.
Taehyung esa qoʻlidagi telefon bilan hamon yerda tizzalagancha, koʻzlarida ulkan shok va dahshat bilan bu sahnani kuzatib turardi. U oʻzi aytgan har bir gap naqadar dahshatli qotillik ekanini endi anglay boshlagan edi...

Mingyu Yujinning tanasi butunlay boʻshashib, xuruj asta-sekin chekinganini his qilgach, uni ohista bagʻridan chiqardi. Yerda yotgan telefonini olib, qoʻllari titragancha choʻntagiga soldi. Uning yuzida boyagi qoʻrquv oʻrnini endi Taehyungga nisbatan cheksiz gʻazab va nafrat egallagan edi.
Mingyu qaddini rostlab, yerda tizzalagan koʻyi shok holatida qotib qolgan Taehyungga oʻtkir va qatʼiy nigohlarini qadadi. Uning ovozi garchi past boʻlsa-da, xonadagi har qanday baqiriqdan koʻra vazminroq va daxshatliroq jarangladi:
— Janob Kim... Unga nima deganingizni, qalbini qanday tilka-pora qilganingizni bilmayman, — dedi Mingyu tishlarini gʻijimlab. — Lekin sizga soʻnggi ogohlantirishim: unga boshqa umuman yaqinlashmang! U yomon qiz emas... Aslo siz oʻylagandek boʻlmagan. Siz uning qanday jahannamdan oʻtib, shu yerga yetib kelganini tasavvur ham qilolmaysiz.
Mingyu shunday dedi-da, yerda yotgan oʻz kostyumini olib, hushsizdek darmonsiz yotgan Yujinning ustiga ehtiyotkorlik bilan yopdi. Goʻyo uni bu dunyoning barcha iflosliklaridan, hatto Taehyungning nigohlaridan ham himoya qilmoqchi boʻlgandek, uni avaylab, xuddi xristal shishadek qoʻllariga koʻtardi.
Mingyu Yujinni bagʻriga bosgancha, ortiga qayrilib ham qaramasdan, shaxdam qadamlar bilan kabinetni tark etdi. Eshik ularning ortidan qattiq yopildi.
Keng va hashamatli kabinetda esa gʻaribona bir sukunat choʻkdi. Taehyung hamon pol toʻshamasida, tizzalagan koʻyi qotib oʻtirardi. Uning nigohi Yujin yiqilgan, ipak roʻmol tushib qolgan boʻsh yerga qadalgandi. Uning koʻz oldidan qizning oʻsha sochlarini yulib, oʻzini timdalagancha *"Men onamga oʻxshamayman!"* deb bor ovozi bilan daxshat ichida baqirgani, boʻynidagi oʻsha qora-binafsha rangli mudhish boʻgʻish izlari hech ketmasdi.
Taehyungning ichida bir lahzada oʻzi qurgan oʻsha sovuq tosh devorlar qulab tusha boshladi. U oʻz gʻururi va shubhalari ortidan borib, qanday daxshatli maxluqqa aylanganini, Yujinning nozik ruhan dunyosini qanday chil-chil sindirganini endi anglab yetayotgan edi, biroq endi kech edi...

Mingyu Yujinni dast koʻtargancha shifoxonaning oʻsha tanish, oppoq yoʻlaklari boʻylab shifokor Haesooning xonasiga olib kirdi. Yujin krovatga oʻtirganida, uning koʻzlari boʻshliqqa qarab qotgandi, ammo ongi sekin-asta oʻziga qaytayotgan edi.
Haesoo xonim chuqur xoʻrsinib, Yujinning qarshisiga oʻtirdi va uning titrayotgan qoʻllarini muloyimlik bilan ushladi:
— Yujin, meni eshityapsanmi? Oʻzingni qanday his qilyapsan? Ichingdagi oʻsha mitti qizcha senga yana nimalar dedi? Kel, hammasini boshidan gaplashamiz, davolanishni tizimli boshlashimiz shart...
Yujin kutilmaganda qoʻllarini shifokorning kaftlaridan yulqib oldi. Uning koʻzlarida boyagi talvasa oʻrnini endi yovvoyi bir qarshilik, haqiqatdan qochish istagi egallagandi. Taehyungning oʻsha daxshatli soʻzlari hayolida qayta-qayta aks sado berar, bu shifoxona devorlari uni battar boʻgʻayotgandek edi.
— Yoʻq! Men hech qanday savolga javob bermayman! — dedi Yujin oʻrnidan sapchib turib. — Men davolanishni istamayman! Hoziroq bu yerdan ketaman. Menga hech kim yordam bera olmaydi!
U eshik tomon shaxdam qadam tashladi. Oʻzining oʻsha kutyurelik gʻururini, sovuq qalqonini qayta tiklamoqchi boʻldi, ammo ayni eshikka yetganida, Mingyu uning yoʻlini toʻsdi va qizni bor vujudi bilan qattiq bagʻriga bosdi. Bu quchoq shunchalar mahkam va chorasiz ediki, Yujin qimirlay olmay qoldi.
— Iltimos, Jinnie... Men uchun, — dedi Mingyu, uning ovozi titrab, yigʻi aralash chiqdi. U boshini qizning yelkasiga qoʻygancha davom etdi: — Oʻzing bilasan, oyim ham ogʻir kasal... Agar men bu hayotda ikkingizdan ham ayrilib qolsam, qanday yashayman? Oʻzing ayt, Jinnie... Qanday yashayman senlarsiz? Iltimos, oʻzingni tashlab qoʻyma...
Yujin uning yelkasida tomchilayotgan issiq koʻz yoshlarini his qildi. Mingyuning bu chorasizligi, unga boʻlgan toza, begʻaraz doʻstona muhabbati qizning muzlagan yuragini eritib yubordi. U yiglamsiragan koʻyi boshini koʻtardi, koʻzlaridan yosh dumaladi:
— Xoʻp... Mayli, roziman, — dedi u past ovozda. — Lekin... lekin men bu sovuq shifoxonada qolishni istamayman. Mingyu... Agar iloji boʻlsa, men seniki gacha, uyingga koʻchib oʻtsam maylimi? Menga hozir oʻsha hashamatli otelye ham, qasrlardek uylar ham kerak emas. Menga hozir... onangning oʻsha toza, iliq mehri kerak. Faqat shu meni qutqara oladi...
Mingyu eshitgan gaplaridan yigʻlagancha jilmayib yubordi. U hayotida birinchi marta Yujinning oʻz hayoti uchun, oʻzining mitti dunyosi uchun yordam soʻrayotganini koʻrayotgandi. U quvonchdan koʻz yoshlarini artib, kulib yubordi:
— Albatta, Jinnie! Albatta! Meni uyim — sening ham uyingdir. Onam seni koʻrsa, qanchalik xursand boʻlishini bilmaysan!
Haesoo xonim ularning bu bogʻliqligini kuzatib, yengil tin oldi. Baʼzan eng kuchli dori shifoxona emas, balki chinakam oilaviy mehr ekanligini u yaxshi bilardi. U Mingyu uchun eng kuchli tinchlantiruvchi, psixotrop dori-darmonlar va terapiya kursining maxsus roʻyxatini yozib berdi:
— Dorilarni vaqtida ichishi shart, Mingyu. Uni yolgʻiz qoldirmanglar.
Ular shifoxonadan chiqishgach, Mingyu yoʻl-yoʻlakay dorixonalarga kirib, roʻyxatdagi barcha zarur dori-darmonlarni sotib oldi. Mashina shahar chetidagi oʻsha sokin, kamtarona, ammo ichidan har doim iliqlik ufurib turadigan Mingyuning uyi tomon eltib borardi.
Yujin mashina oynasiga boshini tirab borarkan, ich-ichidan Taehyungdan, uning bergan ogʻriqlaridan va butun yuqori moda dunyosidan uzoqlashayotganini, endi oʻzining haqiqiy jinniligi — MA BELLE FOLIE bilan kichik bir xonadonda kurashishini his qilib borardi.

Mashina nihoyat shahar shovqinidan yiroqdagi, fayzli va sokin koʻchalar boʻylab yurib, Mingyuning kichik, ammo har doim samimiyat ufurib turadigan hovlisi poyida toʻxtadi. Bu uy Yujin uchun goʻyo butun dunyo boʻronlaridan asraydigan yagona boshpana edi.
Eshik ochilib, ostonada Mingyuning onasi koʻrindi. Sochlariga oq oralagan, yuzidan mehribonlik yogʻilib turadigan bu mushtipar ayol Yujinni koʻrishi bilan koʻzlariga ishonmay, quvongonidan yuzlari yorishib ketdi:
— Yujin, qizim! Kel, kel, — deya uni darhol bagʻriga bosdi.
Mingyu onasiga qarab, jilmaygancha gap boshladi:
— Oyi, Jinnie endi maʼlum muddat biz bilan birga yashaydi.
Bu gapni eshitgan onaning quvonchi ichiga sigʻmay ketdi. U Yujinni yanada mahkamroq quchoqlab, peshonasidan oʻpdi:
— Voy, bu hayotimda eshitgan eng yaxshi yangiligim boʻldi-ku! Oʻz uyim, oʻzimning qizimdek boʻlib yashaysan. Yur, charchagansan, men hozir senga eng mazali ovqatlarni tayyorlayman, — deya darhol oshxona tomon oshiqdi.
Mingyu esa kulgancha Yujinni ikkinchi qavatdagi boʻsh, ammo juda ham shinam xonaga boshlab kirdi:
— Xoʻsh, bu sening xonang, Jinnie. Hozir senga kiyishga kiyim olib kelaman, — deb u xonadan chiqib ketdi.
Yujin yolgʻiz qolgach, kichik xonani koʻzdan kechirdi. Bu yerda otasining sovuq qasridagi daxshatli hashamat ham, oʻsha oʻzini boʻgʻib turgan modalar dunyosi ham yoʻq edi. Xona yorqin, toza va juda shinam boʻlib, derazadan tushayotgan mayin quyosh nuri goʻyo qizning qalbini isitayotgandek edi. U charchoq bilan yumshoq yotoq chetiga oʻtirdi.
Koʻp oʻtmay, eshik ohista taqillab, xonaga Mingyu kirdi. Uning qoʻlida oʻzining keng, toza va yuvilgan oq futbolkasi bilan qora trikosi bor edi. U biroz tortingandek jilmayib, yelka qisdi:
— Bilasan, uyda qiz bola yoʻq... Buguncha mening kiyimlarimni kiyib turishga qarshi emasmisan? Yoki koʻchadan biron nima sotib olib kelaymi, Jinnie?
Yujin uning bu gʻamxoʻrligidan va samimiy chehrasidan ohista kulib yubordi. U oʻrnidan turib, Mingyuning qoʻlidagi kiyimlarni oldi:
— Hechqisi yoʻq, judayam yaxshi. Ertaga oʻz uyimdan kiyimlarimni olib kelaman, buguncha bular boʻlaveradi. Boʻldi, endi xonadan chiqib tur, — dedi jilmayib.
— Mayli, malika hazratlari, tezroq kiyinib tush, — dedi Mingyu ham jilmayib va xonani tark etdi.
Eshik yopilgach, Yujin oʻz ustidagi oʻsha qattiq, jonsiz va kechagi daxshatli xotiralarni eslatib turgan dabdabali libosini, boʻgʻzini siqayotgan ipak roʻmolini yechdi. U Mingyuning keng, uning nozik vujudini butunlay yopib turadigan kiyimlarini kiydi. Bu kiyimlar unga shunchalar issiq va xavfsiz tuyulardiki, goʻyo u butun dunyo yomonliklaridan himoyalovchi eng mustahkam sovutni kiyib olgandek edi.

Qorongʻu tushib, hovlidagi chigirtkalar ovozi eshitila boshlaganida, pastki qavatdan uyni tutib ketgan juda mazali va issiq ovqat hidi keldi. Yujin krovatdan turib, Mingyuning oʻziga bir necha oʻlcham katta kelgan keng oq futbolkasi va trikosida sekingina pastga tushdi. Kiyimlari uning nozik jussasida shunchalar salqin va qulay turgandiki, u hayotida birinchi marta kishanlardan qutulgan asiradek his etdi oʻzini.
Oshxonaga kirganida, u yerda haqiqiy doramalardagi kabi hayotiy, samimiy va gʻala-gʻovur sahna ustidan chiqdi.
— Oyi! Boʻldi-da, unga shuncha tuz solmang, hozir oʻzi Yujinni dorilari bor, shoʻr narsalar mumkin emas! — deb baqirardi Mingyu qoʻlidagi tarelka bilan onasining atrofida aylanib.
— Menga aql oʻrgatguncha, ana u salatni toʻgʻra, bekorchi! — onasi jilmaygancha oʻgʻlining peshonasiga ohista chertib qoʻydi. — Yujin qizim sening paypoq yuvishlaringdan charchab, shifoxonaga tushib qolgan boʻlsa ham ajablanmayman!
Yujin eshik ostonasida turgancha beixtiyor past ovozda kulib yubordi. Uning kulgisini eshitib, ona-bola birdaniga unga burilishdi.
— Voy, qizim! Kel, oʻtir, — onasi darhol unga eng qulay stulni tortib qoʻydi. — Qaragin-a, senga Mingyuning kiyimlari qanday yarashibdi. Xuddi mitti qor odamga oʻxshab qolibsan!
Dasturxon atrofida ajoyib va iliq kechki ovqat boshlandi. Mingyuning onasi tinmay Yujinning tarelkasiga eng mazali goʻshtlarni, oʻzi tayyorlagan maxsus pishiriqlarni solib qoʻyar, uni yeyishga majburlar edi.
— Oyi, oʻzi shundoq ham kam ovqat yeydi, birdaniga buncha narsani oshqozoni koʻtarmaydi, — deb Mingyu uning tarelkasidagi goʻshtning yarmini oʻgʻirlab olmoqchi boʻldi. Ammo onasi darhol uning qoʻliga lojka bilan yengilgina urib qoʻydi:
— Tegma! Bu mehmonga! Sen oʻzingga oʻsha quruq guruchdan solib yeyver.
Yujin ularning bu kichik, ammo cheksiz mehru muhabbatga toʻla janjallarini kuzatarkan, tomogʻiga nimadir tiqilgandek boʻldi. Uning koʻzlarida gʻalati bir namlik paydo boʻldi. U dabdabali qasrlarda, oltin idishlarda, dunyoning eng qimmat restoranlarida ovqatlangandi. Ammo u yerda faqat sovuqlik, hisobsiz hisob-kitoblar va otasining nafratga toʻla nigohlari boʻlardi xolos. Hech kim unga "Yana biroz yegin, qizim" deb ovqat suzib bermagan, hech kim u uchun bu qadar samimiy qaygʻurmagandi.
Yujin qoʻlidagi choʻplarni sekin stol ustiga qoʻydi va mehr bilan Mingyuning onasiga tikildi:
— Onajon... — uning ovozi biroz titradi, ammo yuzida juda goʻzal tabassum bor edi. — Men... men sizlarga juda ham havas qilaman. Ich-ichimdan doim shunday oilam, shunday onam boʻlishini orzu qilardim. Shovqinli, baqir-chaqirli, lekin ichida dunyodagi eng toza sevgisi bor boʻlgan oilani...
Mingyuning onasi bir muddat jim qoldi, soʻngra koʻzlari mehr bilan toʻlib, Yujinning ingichka qoʻllarini oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi:
— Ahmoq qizim... Sening ham shunday oilang bor. Mana, biz bormiz. Men senga nafaqat ona, kerak boʻlsa sirdosh ham boʻlaman. Oʻzingni hech qachon yolgʻiz his qilma, xoʻpmi?
Mingyu ham burchakda oʻtirgancha jiddiylashib, Yujinga qarab qoʻydi. U qizning koʻzlaridagi oʻsha ogʻriqni judayam yaxshi tushunardi. Vaziyatni yana quvnoq tomonga burish uchun u darhol tirjaydi:
— Shunday ekan, Jinnie, endi oymning barcha mazali taomlaridan keyin idishlarni yuvish sening boʻyningda! Oila aʼzosi boʻldingmi, demak navbating keldi!
Onasi darhol oʻgʻliga qarab xoʻmraydi:
— Mingyu! Hoziroq oʻzing borib idishlarni yuvasan! Yujin bugun dam oladi!
Yujin chindan ham baxtni his qildi. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha birinchi marta qorongʻu burchakdan chiqib, bu issiq oshxonaning nuridan bahramand boʻlayotgandek edi. U Taehyungning bergan oʻsha ogʻir va daxshatli yaralarini unuta olmagan boʻlsa-da, aynan shu yerda, oʻzining bu mitti va samimiy panohida davolanish uchun kuch topa olishini tushundi.

~~~

Yujin shinam va yorugʻ xonasiga kirib, nihoyat tinchgina uxlashni niyat qilib yotoqqa choʻzilgan ham ediki, eshik taqillamasdan shartta ochildi. Ichkariga Mingyu qoʻlida oʻzining sevimli yostigʻini quchoqlab kirdi-da, xona chetidagi kichik divanga borib oʻzini tashladi.
U yostiqni quchoqlab, oyogʻini uzatgancha xotirjam gapirdi:
— Xoʻsh, malika hazratlari, bemalol uxlayver. Men shu yerda, divanda boʻlaman. Shifokor Haesoo seni bir soniya ham yolgʻiz qoldirmaslikni qattiq tayinlagan, bilasan-ku.
Yujin krovatda oʻtirgan koʻyi qovogʻini osib, unga norozi ohangda tikildi:
— Yoʻq! Kerak emas! Men onajonimga aytganman, ular hozir kirib men bilan birga yotadilar. Sening hidsiz va gʻoʻdillaydigan vujudingga hozir toqatim yoʻq. Tezda xonangga daf boʻl, Minnie!
Mingyu goʻyoki yuragiga pichoq sanchilgandek koʻkragini ushlab, hayron boʻlgancha oʻrnidan turdi:
— Nima?! Shunda senga endi keragim yoʻqmi? Mening yordamim kerak boʻlganda "Minnie, Minnie" deb yalinishni bilasan, endi esa meni eshikdan shunday haydaysanmi, Jinnie?!
Yujin unga qarab tilini chiqardi-da, qoʻlidagi yumshoq yostiqni bor kuchi bilan uning yuziga otdi:
— Ha! Haydayman! Bor, yoʻqol!
Yostiq Mingyuning yuziga kelib urildi. Mingyu bir soniya qotib qoldi, soʻng yovvoyi tabassum bilan yostiqni qoʻliga oldi:
— Demak, urush eʼlon qilding-a?! Kel, unda koʻramiz!

Ikkalasi xuddi bolaligidagi kabi janjallashib, tortishib ketishdi. Mingyu yostiq bilan Yujinni yengilgina turtar, Yujin esa uning sochlarini toʻzgʻitib, oʻzini himoya qilardi. Ular oʻrtasidagi bu janjal mutlaqo begʻaraz va hazilona boʻlib, xona ikkalasining begʻubor kulgisi bilan toʻlib ketgandi.
Oxiri ikkalasi bir-birining yoqasidan ushlab, yotoq ustida kulishdan toʻxtay olmay turgan lahzada eshik keskin ochildi. Ostonada qoʻlini beliga qoʻygancha Mingyuning onasi paydo boʻldi.
U xonadagi toʻpolonni, sochni sochni yulib oʻynashayotganini koʻrib, darhol oʻrtaga tushdi:
— Voy, tir tirnoqlar! Nimalar qilyapsizlar?! — onasi darhol Mingyuning yelkasiga bir-ikki tarsaki tushirdi. — Mingyu! Hozirgina kasalxonadan kelgan qizni tinch qoʻy, demaganmidim senga?! Uni oʻynatib, charchatib yuboribsan-ku, ahmoq bola!
— Oyi, oʻzi birinchi boshladi! Menga yostiq otdi! — deya Mingyu yelkasini ushlab shikoyat qila boshladi.
— Menga farqi yoʻq! — onasi uning qulogʻidan ohista tortib, eshik tomon sudradi. — Hoziroq oʻz xonangga borib uxla! Yujin bilan bugun men yotaman. Chiq buyoqqa!
Mingyu onasining qatʼiy hukmiga qarshi borolmay, qulogʻini ushlagancha chorasiz eshikdan chiqib ketayotganida, Yujin yotoqda oʻtirgancha uning ortidan jilmayib, tilini chiqarib qoldi.
Mingyu unga qarab "Hali koʻrasan" degandek mushtini koʻrsatdi-yu, ammo baribir onasining zarbidan qochish uchun xonadan tezda chiqib ketdi.
Onasi eshikni yopib, Yujinga qarab mayin jilmaydi:
— Voy aylanay qizim, unga eʼtibor berma. Qani, joyingga yot-chi, men senga qandaydir ertak aytib beraman.
Yujin nihoyat oʻzini xavfsiz, iliq va chindan ham sevimli his qila boshladi. Uning koʻz oʻngidan Taehyungning oʻsha daxshatli soʻzlari butunlay oʻchmagan boʻlsa-da, bu kichik uydagi mehru muhabbat uning yarador qalbiga eng shifobaxsh malham boʻlayotgan edi.

Mingyuning onasi yotoqning chetiga ohista oʻtirdi va Yujinni bagʻriga bosdi. Uning issiq, qabargan, ammo cheksiz darajada mayin va mehribon qoʻllari qizning toʻzgʻigan sochlarini silliqlay boshladi. Bu harakat shunchalar tabiiy, shunchalar iliq ediki, Yujinning vujudidagi bor asabiylik va qoʻrquv bir soniyada erib ketgandek boʻldi.
Ona oʻzining yoqimli, past ovozi bilan qadimiy va goʻzal bir ertakni pichirlab ayta boshladi. Uning har bir soʻzi, har bir nafas olishi Yujin uchun mutlaqo yangi dunyo edi. U hayotida birinchi marta "ona mehri" nimaligini jismonan va ruhan his etdi. Uning dabdabali hayotida, oʻsha muzdek va qorongʻu qasrlarida hech kim uning sochlarini bunday silab ovutmagandi. Hech kim unga tunlari allalar aytib, uning qorongʻu tushlaridan himoya qilmagandi.
Yujinning koʻzlaridan chidab boʻlmas darajadagi iliq yoshlar sizib chiqdi. Bu yoshlar gʻazab yoki ogʻriq yoshlari emas, balki yillar davomida qalbi muzlab qolgan yetim qizchaning nihoyat eriyotgan yuragining yoshlari edi. U koʻzlarini yumgancha, onaning issiq koʻksiga yanada yaqinroq tiqildi va uning kiyimini mitti boladek qoʻllari bilan mahkam ushlab oldi.
— Rahmat... — deb pichirladi u darmonsiz ovozda.
U ayolni bor kuchi bilan qattiq quchoqlagancha, onaning tanasidan taralayotgan oʻsha sut va mehr isini hidlab, qanday qilib chuqur va xotirjam uyquga ketganini oʻzi ham sezmay qoldi. Koʻp yillardan buyon ilk bor uning tushiga daxshatli yertoʻla ham, otasining vahshiy qiyofasi ham, oʻsha uning qalbini vayron qilgan Taehyungning sovuq nigohi ham kirmadi. U shunchaki, quyoshli bogʻda chopib yurgan mitti va baxtli qizchani koʻrib uxlardi.

By: Park Yoona

Koʻrgazma saroyidagi dabdabali bazm hamon davom etar, biroq Taehyung uchun atrofdagi quvonch va musiqaning mutloq qadri qolmagan edi. U zalni, yoʻlaklarni, xizmatchilar xonalarini birma-bir koʻzdan kechirdi, ammo Yujindan hech qanday darak topolmadi. Ichidagi xavotir olov boʻlib yonayotgan bir vaqtda, u chiqish eshigi tomon shoshilib ketayotgan Yujinning otasini — janob Parkni koʻrib qoldi.
Taehyung ikkilanmasdan uning yoʻlini toʻsdi. Yigitning nafas olishi tezlashgan, koʻzlarida esa oʻsha sahna ortidagi gʻalati vaziyatdan qolgan shubha bor edi.
— Janob Park! — dedi Taehyung hurmatni saqlashga urinib, ammo qatʼiy ohangda. — Kechirasiz, Yujin qayerda? Uni koʻrgazmadan keyin topa olmayapman. U bilan birga ketgan edingiz...
Janob Park qadamini toʻxtatdi. Uning yuzida sovuq va istehzoli tabassum paydo boʻldi. U Taehyungga xuddi hali hech narsani tushunmaydigan goʻdakdek bir muddat tepadan qarab turdi. Soʻng oʻziga ishongan ohangda gapira boshladi:
— Senga maslahatim, yigit... Qizimdan uzoqroq yur. Uni qanaqaligini men bilaman, sen emas. U sen oʻylagan, sen tasavvur qilgan maʼsuma qiz emas. Xuddi onasi kabi fohishalik qiladi... va daho manipulyator ham. Boshqalar kabi sendan ham oʻz maqsadlari yoʻlida foydalanmasin deyapman. Oʻzing sevgidan bir marta qattiq kuygan odamsan, yana qaytadan kuyib kul boʻlma deb gapiryapman senga.
Taehyung bu daxshatli soʻzlarni eshitib, goʻyo boshidan muzdek suv quyilgandek hayratda qoldi. Uning koʻzlari katta-katta ochilib, gʻazabdan jagʻlari tishlandi. Oʻz otasining ogʻridan oʻz qizi haqida bunday jirkanch soʻzlar chiqayotganiga ishonolmasdi.
— Nimalar deyapsiz?! — dedi Taehyung ovozi titrab. — U sizning oʻz qizingiz-ku! Qanday qilib oʻz farzandingiz haqida bunday iflos gaplarni ayta olyapsiz?!
Janob Park esa zarracha pushaymonliksiz, sovuq ohangda kuldi. U Taehyungning yelkasiga qoʻlini qoʻyib, battar ezgandek pichirladi:
— Aynan mening qizim boʻlgani uchun ham, uning ichki dunyosi qanchalik qorongʻu va zaharli ekanini bilganim uchun ham gapiryapman. Uning tuzoqlaridan seni qutqarish uchun senga buni ochiq aytyapman, yigit. Buyogʻiga oʻzing bilasan... — Janob Park shunday dedi-da, Taehyungni chuqur shok holatida qoldirib, qorongʻu tunga singib ketdi.
Taehyung esa oʻrnidan qimirlay olmay, qotib qolgandi. Uning qulogʻida Janob Parkning soʻzlari bilan bir qatorda, Yujinning har doim koʻzlarida yashirinib turadigan oʻsha daxshatli gʻam va ogʻriq qayta gavdalandi. U endi tushunib yetayotgan edi: Yujinning ortida u tasavvur ham qilolmaydigan daxshatli oilaviy jahannam bor edi.

Taehyung koʻrgazma saroyining keng va endilikda boʻshab qolgan VIP zalida yolgʻiz qolgandi. Binoning ulkan oynalari ortida tungi Seul chiroqlari xuddi sovuq yulduzlar kabi miltillardi. U qoʻlidagi qimmatbaho ichimlik toʻla qadahni barmoqlari oqarguncha mahkam qisib tutgan, nigohi esa shahar chiroqlariga qadalgan boʻlsa-da, koʻz oldida hech narsa koʻrinmasdi.
Uning tashqi koʻrinishi ayni shu soniyada xuddi dramatik filmlarning eng kulminatsion sahnasidagi qahramonni eslatardi: ustidagi qora klassik kostyumining boʻyin tugmalari yechilgan, boʻyinbogʻi biroz boʻshatilgan, har doim mukammal turadigan sochlari esa tartibsiz ravishda peshonasiga tushgan edi. Uning yuzida shu vaqtgacha hech kim koʻrmagan daxshatli bir charchoq, hafsalasi pir boʻlish va ichki sinish izlari yaqqol sezilib turardi.
U qadahdagi achchiq ichimlikni bir simishda yutdi-da, koʻzlarini mahkam yumdi. Shunda uning ongi tubida daxshatli ichki kurash, xuddi kinolardagidek ogʻir tahliliy monolog boshlandi:
"Rostdan ham... hammasi shunchaki reja edimi? Men uning koʻzlaridagi oʻsha gʻamni koʻrib, uni qutqarmoqchi boʻldim... Lekin u aslida oʻyinni oʻzi boshqarayotgan ekan-ku. Hozir oʻylab qarasam, u hayotimga kirib kelgan ilk kunidanoq har bir gapini, har bir nigohini oʻlchab bosgan ekan. Uning oʻsha sirli tabassumi, menga taʼsir oʻtkazgan gaplari, har bir jozibali harakati... Hammasi meni oʻziga boʻysundirish uchun, kompaniyani qayta tiriltirish yoʻlidagi qadamlar emasmidi? Men esa ahmoqdek unga butun qalbimni ochib berdim...
Otasi... U oʻz qizi haqida shunchaki nafratdan gapirmadi. U haq edi... 'U daho manipulyator, sendan oʻz maqsadlari yoʻlida foydalanyapti' dedi. Bugun koʻrgazmada u oʻsha fransuz brendi elchisi bilan ham gaplashib, allaqachon oʻziga yangi yoʻl chizib boʻldi. Demak, mening bu hayotdagi, bu oʻyindagi rolim tugadi. U oʻz maqsadiga erishdi, Kim kompaniyasini choʻqqiga chiqardi va endi global miqyosga chiqyapti. Men esa shunchaki... uning yoʻlidagi navbatdagi qurbon edim xolos...*
> *Yana bir bor... Yana bir bor aldandim. Sevgiga, toza tuygʻularga ishongan kunimdan boshlab men faqat ogʻriq topdim. Boʻldi, yetar. Park Yujin... sen meni yutding. Lekin bu sening soʻnggi gʻalabang boʻladi. Endi ortga yoʻl yoʻq. Ertadan boshlab sen va mening oʻrtamizda daxshatli darajada baland va sovuq chegara boʻladi. Biz faqat biznes hamkorlarmiz. Ortiq hech qanday gʻamxoʻrlik, hech qanday iliq nigohlar va eng asosiysi — ortiq hech qachon hech qanday sevgiga ishonmayman..."
Taehyung koʻzlarini ochganida, uning nigohidagi boyagi xavotir va mehr toʻla olov butunlay soʻngan, oʻrnini daxshatli, sovuq va qatʼiy bir muzlik egallagan edi. U qadahni stol ustiga keskin qoʻydi-da, kostyumining yoqalarini toʻgʻriladi.
U endi sevgiga ishonadigan Taehyung emas, balki qalbini qulf hislar ostiga koʻmgan, faqat sovuq aql bilan ish tutadigan haqiqiy imperiya rahbariga aylangandi. U qorongʻu yoʻlak boʻylab binoni tark etarkan, kinolardagi fojiaviy yakunlar kabi, uning ortidan faqatgina sovuq shamol va muzlagan sukunat qoldi.

~~~

Tungi daxshatli xurujlar va dorilarning ogʻir uyqusi ortda qolib, palata derazasidan tonggi quyoshning ilk nurlari ohista moʻralay boshladi. Yujin ogʻirlashgan kipriklarini zoʻrgʻa ochdi. Xonada shifoxonaning oʻsha tanish, oppoq sokinligi hukmron edi.
U boshini sekin yonga burdi-yu, palata burchagidagi stulda oʻtirgancha, boshini devorga tirab uxlab qolgan Mingyuga koʻzi tushdi. Mingyu hali ham oʻsha rasmiy kostyumida edi, yuzida esa tun boʻyi mijja qoqmay chiqqanining charchogʻi yaqqol sezilib turardi. Yujin unga qarab, ich-ichidan chuqur xursindi va uning bu fidoyiligini kuzatarkan, xotiralar daryosiga shoʻngʻib ketdi...

Ular juda ham uzoq yillar oldin, mitti bolalik davrida — bolalar bogʻchasida tanishishgan edi. Oʻsha kun ham Yujinning hayotidagi eng ogʻir kunlardan biri edi. Bogʻchadagi tarbiyasiz bolalar atrofini oʻrab olib, uni burchakka taqashgan va goʻdak yuragiga nina sanchgandek:
— "Sening onang yoʻq! Seni onang tashlab ketgan!" — deya tinimsiz masxara qilishayotgan edi. Kichkina Yujin yigʻlashni ham, oʻzini himoya qilishni ham bilmay, ojizgina moʻltirab turardi.
Aynan shu lahzada qayerdandir mitti Mingyu paydo boʻlgandi. U Yujinning koʻzlaridagi qoʻrquvni koʻrdi-yu, bir soniya ham ikkilanmay, oʻsha guruhdagi oʻzidan ikki barobar katta boʻlgan bolalarning ustiga tashlandi. Urushdi, yiqildi, yuzi koʻkarib ketdi, ammo Yujinning yonini olib, uni oxirigacha himoya qildi.
Oʻsha bolalik voqeasi ularni bir umrga bir-biriga bogʻlab qoʻydi. Mingyu shunchaki uning yordamchisi yoki tansoqchisi emas, balki Yujinning bu hayotdagi eng qadrdon, eng ishonchli doʻstiga aylandi.

Yujin Mingyuning oilaviy sharoitini ham juda yaxshi bilardi. Mingyu oilada yagona boquvchi edi. Uning otasi Mingyu endigina oʻsmirlik davriga qadam qoʻyganida kutilmaganda vafot etgan, oilaning butun ogʻirligi uning mitti yelkasiga tushgandi. Hozirda uning onasi ancha keksayib qolgan, ustiga-ustak, uzoq yillik ogʻir xastalik bilan kurashayotgan edi.
Mingyuning onasi juda mehribon va oqkoʻngil ayol edi. U Yujinning qanday sharoitda, qanaqa shafqatsiz oilada ulgʻayganini bilar, shu sababli ham qizni oʻzining haqiqiy qizidek yaxshi koʻrardi. Har safar Yujin ularning uyiga borganida, onasi unga oʻz qoʻllari bilan issiq ovqatlar tayyorlab berar, daryodek toza mehri bilan qizning yaralangan qalbiga malham boʻlishga urinardi.
Yujin uxlab yotgan doʻstiga tikilib turarkan, uning hayotidagi yagona toza, soxtalikdan xoli boʻlgan burchak aynan mana shu kichik oila ekanligini yana bir bor his qildi. U labida paydo boʻlgan iliq va mayin jilmayish bilan sekin pichirladi:
— Rahmat senga, Mingyu... Baribir yaxshiyamki, sen borsan.

Yujin sekin choyshabni chetga surib, oʻrnidan turishga harakat qildi. Ammo uning harakatidan krovat prujinalarining gʻoʻldirashi va dori taʼsiridan hali ham boʻshashib turgan aʼzolarining charchogʻi sezildi. Bu mayda tovushdanoq stulda oʻtirgancha hushyor uxlab yotgan Mingyu shartta koʻzlarini ochdi.
U qarshisida turingan Yujinni koʻrishi bilan oʻrnidan otilib turdi va soniyalar ichida uning yonida paydo boʻldi. Uning yuzida cheksiz xavotir aks etgandi:
— Yujin! Jinursin, oʻrningizdan turmang, hali dori kuchi tarqamadi... Oʻzingizni qanday his qilyapsiz? Hech qayeringiz ogʻrimayaptimi?
Yujin doʻstining bu vahimali koʻzlariga qarab, yuzida juda samimiy va iliq bir tabassum bilan qaradi. U daxshatli niqoblarni taqib yuradigan dunyoda faqatgina shu yigitning qarshisida oʻzligini yoʻqotmasdi.
— Menda hammasi yaxshi, xavotirga oʻrin yoʻq, Minnie... — dedi u mitti bolaliklaridan buyon ishlatib keladigan, faqatgina oʻziga xos oʻsha erkalash nomi bilan doʻstini chaqirib.
Mingyu qizning bu erkalashini eshitib, yengil tortgandek ohasta kulib yubordi va uning krovati chetiga oʻtirdi. Biroq uning koʻzlaridagi oʻsha jiddiylik hamon soʻnmagandi:
— Jinnie... Iltimos, aslo meni boshqa bunday qoʻrqitma... Oʻzing ham yaxshi bilasan, bu dunyoda sendan va onamdan boshqa yaqinim ham, suyanadigan insonim ham yoʻq mening, xoʻpmi?
Yujinning koʻngli toʻlib ketdi. U oʻzining sovuq va baxtsiz hayotida Mingyuning borligi qanchalik ulugʻ sovgʻa ekanini his qilib, unga yaqinlashdi va doʻstini boʻynidan mahkam quchoqladi.
— Xoʻp... Yaxshiyamki, sen borsan, Minnie, — dedi u pichirlab.
Mingyu ham uning nozik yelkalaridan mahkam quchdi. Ularning quchogʻi soxta hashamatdan uzoq, eng toza tuygʻularga toʻla edi. Mingyu qizni oʻzidan biroz uzoqlashtirib, uning koʻzlariga qatʼiy tikildi:
— Menga vaʼda ber, Jinnie... Shifokor aytgan oʻsha davolanish kurslarini oxirigacha olasan. Haqiqiy muolajani boshlaysan. Vaʼda berasanmi?
Yujin bu safar oʻjarlik qilmadi. U kecha tunda oʻzining 12 yoshli qiyofasi tomogʻidan boʻgʻganida oʻlim nafasi naqadar yaqin kelganini tushunib yetgandi. U mahzun jilmayib, bosh silkidi:
— Xoʻp... Sen nima desang shu, Minnie. Chunki rostdan ham... ruhiy holatim umuman yaxshi emasligini oʻzim ham his qilyapman. Men charchadim...
Mingyu qizning bu gapidan keyin chuqur tin oldi. U samimiy jilmayib, Yujinning peshonasiga toʻzgʻib tushgan soch tolalarini juda ehtiyotkorlik bilan qulogʻi ortiga toʻgʻrilab qoʻydi:
— Hammasi yaxshi boʻladi. Men shifokorni chaqirib kelaman, ahvolingni tekshirib koʻrsin, — deya oʻrnidan turdi va mayin jilmaygancha xonadan chiqib ketdi.
Xonada qolgan Yujin esa derazadan tushayotgan quyosh nuriga qarab, hayotida birinchi marta bu qorongʻulikdan butunlay qutulishni xohlayotganini his qildi. Ammo u hali Taehyungning oʻzidan butunlay voz kechishga qaror qilgan daxshatli sovuq dunyosidan mutloq bexabar edi...

Shifokor palataga kirib kelganida, uning qoʻlida Yujinning tungi tahlillari va kardiogramma natijalari yozilgan maxsus papka bor edi. U koʻzoynagi ustidan qizga jiddiy, ammo ota hissi bilan qaradi.
— Yujin, kechagi xuruj oxirgisi boʻlishi kerak, — dedi shifokor uning krovati yoniga yaqinlashib. — Ruhiyating ogʻir yukni koʻtara olmayapti. Davolanishni bir kunga ham kechiktirib boʻlmaydi. Bugundan boshlab har kuni psixoterapiya seanslari oʻtiladi. Dorilarni esa vaqtida, rejim bilan qabul qilishingiz shart. Aks holda, ongingiz sizga qarshi isyon koʻtarishda davom etadi.
Yujin odatdagidek oʻjarlik qilmadi, shifokorning gapini boʻlmadi ham. U derazadan tushib turgan quyosh nuriga qarab, xotirjam ohangda javob berdi:
— Roziman, shifokor. Nima kerak boʻlsa, hammasini qilaman.
Yujin negadir bu safar rostdan ham tuzalishni, bu qorongʻu quduqdan chiqishni istayotgan edi. Uning hayotida ilk bor tuzalish uchun kuchli bir sabab paydo boʻlgandi: Taehyung. U Taehyung bilan soxtalikdan xoli, sogʻlom va toza munosabat qurishni, unga oʻzining goʻzal tomonlarini koʻrsatishni xohlardi. Buning uchun esa avval oʻz ichidagi arvohlarni oʻldirishi shart edi.
Qolaversa, uning yonida togʻdek boʻlib turgan doʻsti Mingyu bor edi. Mingyu uni har qanday holatida — aqldan ozganida ham, yigʻlaganida ham boricha qabul qilgan, undan yuz oʻgirmagan yagona inson edi. U oʻzi uchun, doʻsti uchun va Taehyung bilan kelajagi uchun bu safar oxirigacha kurashishga qaror qildi.
### Yoʻldagi Quvnoq Muhit
Shifokor nazoratidan oʻtib, barcha kerakli dorilar va tavsiyalarni olgach, nihoyat tushga yaqin Mingyu va Yujin shifoxonani tark etishdi. Ularning maqsadi — avval Yujinning oʻzini tartibga keltirishi, kiyimlarini almashtirishi uchun mehmonxonaga borish edi.
Qora rangli xizmat mashinasi shahar boʻylab ketarkan, Mingyu ichki koʻzgudan Yujinning oʻychan chehrasiga qarab qoʻydi. U qizning kayfiyatini koʻtarish, kechagi daxshatli tush asoratlarini miyasidan chiqarib tashlash uchun darhol oʻzining qadrdon "masxaraboz" rolini ishga soldi.
— Xoʻsh, malika hazratlari, — dedi Mingyu mashina oynasini biroz tushirib, tunda yoqqan yomgʻirdan keyingi toza havodan nafas olarkan. — Bilasanmi, kecha sen uxlab yotganingda men bir narsani tushunib yetdim.
Yujin hayollaridan qutulib, unga qarab jilmaydi:
— Nimani tushunibsan, Minnie?
— Agar sen tezroq tuzalmasang, men bu shifoxonada ochlikdan oʻlaman! Kecha tunda u yerda nima yeganini bilasanmi? Menga qandaydir parhezbop shoʻrva berishdi. Taʼmi xuddi qaynatilgan paypoqqa oʻxshardi! — dedi Mingyu yuzini buksaytirib.
Yujin uning bu gapidan keyin oʻzini tutolmay ovoz chiqarib kulib yubordi.
— Jinni, kasalxonaning ovqati shunaqa boʻladi-da.
— Yoʻq, yoʻq, bu shunchaki ovqat emas, bu qiynoq! — deb davom etdi Mingyu jilmayib, ruldagi qoʻllari bilan musiqani balandroq qildi. — Shuning uchun tezroq oyoqqa turishing kerak. Otelyega boraylik, senga shunday bir ajoyib pitstsa buyurtma beramanki, koʻrib ogʻzing ochilib qoladi. Keyin esa oʻsha mashhur kutyure Park Yujin yana dunyoni zabt etishga qaytadi!
Mingyuning bu samimiy gʻamxoʻrligi, hazillari va har bir gapidagi iliqlik Yujinning muzlagan qalbiga xuddi bahor quyoshidek taʼsir qildi. U hayotida ilk bor oʻzini yolgʻiz emasligini, uning ham baxtli boʻlishga haqqi borligini his qilib bormoqda edi.
Biroq u ishxonada uni qanday sovuq xabar va Taehyungning mutloq oʻzgargan nigohi kutayotganidan mutlaqo bexabar edi...

Mingyu mashinani Yujinning shahar markazidagi ulkan va muhtasham shaxsiy otelyesi poyiga olib keldi. Bu shunchaki ishxona emas, balki Yujinning kutyure brendi markazi, yuqori moda dunyosining eng nufuzli maskani — bir necha qavatli ulkan salobatli bino edi. Yujin oʻzining bu "moda imperiyasi"ga qadam bosishi bilan uning chehrasidagi ogʻriq va charchoq darhol oʻsha magʻrur niqob ortiga yashirildi.
U ichkariga kirgach, birinchi qavatdagi keng va yorugʻ zallarda tinimsiz mehnat qilayotgan oʻnlab dizaynerlarning ishini koʻzdan kechirdi. Eskizlarni diqqat bilan kuzatdi, matolarni tanladi va kamchiliklar haqida qatʼiy, professional koʻrsatmalar berdi. Dizaynerlar uning kecha shifoxonada boʻlganidan mutlaqo bexabar, uni har doimgidek jiddiy va ishbilarmon qiyofada koʻrib turishardi.
Ishlarni sarhisob qilib, Taehyungning kompaniyasi uchun kerakli boʻlgan barcha muhim hujjatlarni papkaga joylashtirgach, Yujin kiyimini biroz oʻzgartirish va oʻzini tartibga keltirish uchun kabinetidagi maxsus xonaga oʻtdi. U koʻylagining yoqasini toʻgʻrilamoqchi boʻlib, oynaga qaradi-yu, koʻzgu aksida oʻzini koʻrib qotib qoldi.
Uning oppoq, nozik boʻynida otasining kechagi shafqatsiz barmoq izlari,undan tashqari gallyucinaciya sabab ózi qoldirgan yorqin, binafsha rangli koʻkarishlar — daxshatli "barmoq izlari" xuddi qora dogʻdek yaqqol koʻrinib turardi. Bu izlar uning butun hayotiga solingan ruhiy va jismoniy jarohatning tasdigʻi edi.
Yujin ularga qarab turarkan, koʻzlaridan yosh chiqmadi, faqat lablari nafratdan biroz titradi. U darhol oʻzining qimmatbaho kolleksiyasidan qora rangli nafis ipak roʻmolni oldi va uni boʻyniga juda chiroyli, oʻzgacha bir did bilan bogʻladi. Roʻmol koʻkarishlarni butunlay yashirdi va uning magʻrur qiyofasiga yanada sirli, jozibali koʻrinish bagʻishladi. Endi hech kim uning boʻynida daxshatli izlar borligini payqay olmasdi.
U xonadan chiqib, oʻzini kutib turgan yordamchisiga qaradi:
— Tayyormisan, Minnie? — dedi u xotirjam va qatʼiy ovozda.
— Ha, Jinnie. Mashina shay, — deb javob berdi Mingyu unga eshikni ochib.
Ular ulkan otelye binosini tark etib, hujjat ishlarini hal qilish va shartnomalarni yakunlash uchun Kim kompaniyasi tomon yoʻl olishdi. Yujin mashina oynasidan shahar koʻchalariga tikilar ekan, ich-ichidan kuchli bir umidni his qilayotgandi. U Taehyung bilan kechagi daxshatli tundan keyin yangi, sogʻlom sahifa ochishni, unga oʻz tuygʻularini bildirishni istardi.
Yujin oʻz jarohatlarini ipak roʻmol ostiga yashirgani kabi, Taehyung ham oʻz qalbida unga qarshi daxshatli, sovuq muzliklar qurib boʻlganidan mutlaqo bexabar holda uning yoniga oshiqayotgan edi...

Kim kompaniyasining salobatli bosh binosi har doimgidek qizgʻin ish muhiti bilan toshib-toshib turardi. Yujin va Mingyu lift orqali toʻgʻri Taehyungning qabulxonasiga koʻtarilishdi. Yujinning qadamlari engil, nigohida esa kechagi tushkunlikdan asar ham qolmagandi. U Taehyungni koʻrishni, uning oʻsha iliq va tushunuvchan nigohlariga qayta duch kelishni astoydil xohlayotgandi.
Biroq qabulxonaga yetib kelishganida, ularni jiddiy va biroz dovdirab qolgan kotiba kutib oldi. Ichkarida esa Taehyung haqiqatdan ham jiddiy qiyofada, stol ustidagi son-sanoqsiz qogʻozlarga koʻmilib, oʻta asbiy kayfiyatda ish bilan band edi. Kechagi suhbat uning butun vujudini zaharlab ulgurgandi.
Kotiba Taehyungning kabinetiga ohista kirib, past ovozda maʼlum qildi:
— Janob Kim... Park Yujin xonim kelgan edilar. Hujjatlar boʻyicha...
Taehyung qalamini stol ustiga qattiq tashladi. Uning ichidagi gʻazab va alam olovi beixtiyor yana alangalandi. Otasining kecha aytgan gaplari qulogʻida jaranglab ketdi: *"U daho manipulyator... sendan foydalanyapti."*
— Hozir bandligimni ayting, — dedi Taehyung sovuq va qoʻpol ohangda, hatto boshini koʻtarmay. — Kutib tursin yoki hujjatlarni sizga qoldirsin.
Kotiba tashqariga chiqib, buni Yujinga yumshoqroq qilib yetkazishga urindi. Yujin eshitgan gapidan biroz hayron boʻldi, yuzidagi oʻsha mayin tabassum biroz soʻndi. U har doim uni quchoq ochib kutib oladigan Taehyungning bu qarshiligini tushunolmadi.
— Men bu yerda koʻp qolmoqchi emasman, — dedi Yujin kotibaga mayin ovozda. — Muhim masalada kelgandim xolos... Tezda ketishim kerak. Atelyeda ishlarim koʻp.
Kotiba darhol qaytib kirib, buni Taehyungga etkazdi:
— Janob Kim, Yujin xonim koʻp qolmoqchi emasliklarini, faqat muhim masala uchun kelganlarini va tezda ketishlari kerakligini aytdilar...
Mana shu gap Taehyungning qulogʻiga tamoman boshqacha tarzda yetib bordi. Uning kecha darmonsizlangan va shubhalarga toʻlgan miyasi bu gapni daxshatli tarzda talqin qildi: *"Tezroq ketishi kerak? Kimning oldiga? Oʻsha kecha koʻrgazmadagi fransuz elchisining yonigami yoki boshqa bir boyvachchaning bagʻrigami? Menga navbatdagi tuzoqni qoʻyib, keyingi oʻljasining tagiga chopmoqchimi?"*
Uning erkaklik gʻururi, sevgidan kuygan yarador qalbi shartta uygʻonib, miyasiga qon urdi. Koʻzlari qizarib, stulidan shunday keskin turdiki, kotiba qoʻrquvdan orqaga tislindi.
— Kirsin! Hoziroq ichkariga kirsin! — deya oʻshqirdi Taehyung gʻazabini jilovlay olmay.
Dahshatga tushgan kotiba shoshib tashqariga otildi va Yujinning yoniga kelib, titrayotgan ovozda gapirdi:
— Y-yujin xonim... Janob Kim sizni ichkarida kutayaptilar. Marhamat.
Yujin kotibaning bu holatidan biroz ajablansa-da, oʻzini xotirjam tutishga urindi. U nozik qoʻllari bilan boʻynidagi qora ipak roʻmolini biroz toʻgʻrilab qoʻydi-da, xonaga qadam bosdi.
— Rahmat, — dedi u kotibaga jilmayib, soʻng eshikni ochib ichkariga kirdi.
— Hayrli kun, Tae... — dedi Yujin mayin va iliq ohangda. U qoʻlidagi muhim kelishuv hujjatlarini uning stolining chetiga ohista qoʻydi.
Biroq u boshini koʻtarganda, Taehyungning qarshisida turgan qiyofasi uni muzlatib qoʻydi. Taehyung stuliga suyangancha, qoʻllarini chirmashtirib, unga oʻta jiddiy, hatto daxshatli darajada sovuq va nafratga toʻla nigohlar bilan tikilib turardi. Unda avvalgi iliqlikdan, mehrdan zarracha asar ham qolmagandi.
Yujin nimanidir mutlaqo notoʻgʻri ketayotganini, oʻrtadagi havo bir soniyada zaharli muzga aylanganini darhol tushundi. Uning yuragi gʻalati urib ketdi, koʻzlaridagi quvonch oʻrnini xavotir egalladi.
— Nimadir boʻldimi, Taehyung? — deb soʻradi u sekingina, uning koʻzlariga intilib.

By: Park Yoona

Podium ortidagi tantanali qism va tabriklashlar boshlanib ketdi. Zaldagi chiroqlar qisman yoqilgan, atrof nufuzli mehmonlar, jurnalistlar va milliarderlar bilan toʻla edi. Yujin qoʻlidagi guldasta bilan tabriklarni qabul qilar, ammo nigohi beixtiyor uzoqroq turgan Taehyungni qidirardi.
Ayni shu lahzada olomon ichidan oʻta nafis kiyingan, kelishgan va oʻziga ishongan bir xorijlik erkak ajralib chiqib, toʻgʻri Yujinning qarshisiga keldi. Bu inson dunyoga mashhur, nufuzli Fransiya brendining bosh elchisi — Jan-Lyuk edi. Yujin uni avvaldan, Yevropadagi koʻrgazmalardan yaxshi tanir va ich-ichidan oʻsha brend bilan global miqyosda ishlashni hamisha orzu qilardi. Oʻz karyerasini hayotidagi hamma narsadan ustun qoʻyadigan qiz uchun bu taklif eng choʻqqi edi.
— *Magnifique!* (Ajoyib!) Haqiqiy dahoona kolleksiya, Madmuazel Park, — dedi Jan-Lyuk fransuzcha talaffuz bilan ingliz tilida gapirarkan, koʻzlari hayratdan porlab. — Bizning brend sizning ushbu ishingizni yuqori baholadi. Parijda siz bilan eksklyuziv, uzoq muddatli shartnoma imzolashni va global hamkorlikni boshlashni juda ham xohlaymiz. Bunga nima deysiz?
Yujinning koʻzlarida karyera choʻqqisiga erishish quvonchi va oʻsha magʻrur, professional jilva porlab ketdi. U oʻz maqsadiga erishayotgan edi.
— Albatta... Bu men uchun katta sharaf, Jan-Lyuk, — dedi u maftunkor jilmayib.
Fransuz yigiti uning bu roziligidan mamnun boʻlib, oʻta olijanoblik (jentelmenlik) bilan Yujinning nozik qoʻlidan tutdi. Soʻng biroz engashib, uning oppoq qoʻlining ustiga oʻz lablarini ohista bosdi:
— Rahmat, Madmuazel... Parij sizni intizorlik bilan kutadi, — dedi u koʻzlariga chuqur tikilib.
Xuddi shu soniyada, zaldagi investorlar va biznes hamkorlar qurshovida turgan, tabriklarni qabul qilayotgan Taehyungning nigohi ularga tushdi.
Taehyung uzoqdan turib Yujinning boshqa bir erkakka qarab bunday samimiy va maftunkor jilmayganini, eng yomoni — oʻsha chet ellik yigit uning nozik qoʻllarini ushlab, lablarini bosayotganini aniq koʻrdi. Kechagina shu qoʻllarni oʻz nafasi bilan isitgan, uning belidan mahkam tutib, "seni hech kimga berib qoʻymayman" deb ahd qilgan Taehyungning ichida daxshatli bir rashk va egalik qilish hissi uygʻondi.
Yigitning yuzidagi quvonchli chehra bir soniyada muzlab, qotib qoldi. Uning koʻzlari qisilib, nigohi oʻsha fransuz yigitining Yujinga tegib turgan qoʻllariga mixlandi. Hamkorlarning gaplari uning qulogʻiga kirmas, tomirlarida qaynoq qon gupillab urardi.

Taqdimotning rasmiy qismi yakunlanib, zaldagi muhit biroz erkinlashdi va dabdabali bazm boshlandi. Mehmonlar qadahlarini toʻqnashtirar, musiqaning mayin sadosi ostida oʻzaro suhbatlar qizigʻiga chiqqan edi.
Taehyung boyagi manzaradan soʻng ichidagi alangalanayotgan rashk va xavotirni zoʻrgʻa jilovlab, Yujinning yoniga borish uchun shaxdam qadamlar bilan yoʻl oldi. U qizni bagʻriga bosishni, oʻsha fransuz yigitidan uzoqroqqa olib ketishni va hech qayerga yubormasligini aytishni istayotgandi. Biroq u Yujinga bir necha metr qadam qolganida, davraga kutilmaganda yana bir inson suqulib kirdi.
Bu Yujinning otasi edi.
Uning yuzida boya zalda paydo boʻlgan oʻsha soxta hayrat izlari allaqachon yoʻqolgan, oʻrnini daxshatli sovuqlik va gʻazab egallagandi. U Yujinning roʻparasida toʻxtab, qiziga xuddi jinoyatchiga qaragandek jahl va buyruqomuz ohangda tikildi.
— Ortimdan yur, — dedi u ovozini pastlatib, tishlari orasidan. Ammo bu pichirlash ortidagi tahdid daxshatli edi.
Yujin uning bu kelishidan bir lahza qotib qoldi, kechagi yuziga tushgan shafqatsiz tarsakilarning ogʻrigʻi yongʻoqdek qayta uygʻongandek boʻldi. Ammo atrofda oʻnlab kameralar va yuqori tabaqa vakillari ularni kuzatib turganini yaxshi bilardi. Daho manipulyator oʻz rollarini mukammal ijro etishda davom etdi. U yuziga soxta, nihoyatda maftunkor va samimiy bir jilvani tortdi-da, xuddi otasi uni shunchaki tabriklagani kelgandek bosh silkidi.
— Albatta, ota, — dedi u mayin ovozda va otasining izidan ergashdi.
Ular zalning shovqin-suronidan uzoqlashib, koridor boʻylab binoning hech kim yoʻq, xira yoritilgan va jimjit boʻlgan chekka qismiga — xizmatchilar va VIP mehmonlar uchun moʻljallangan xonalardan biriga qarab ketishdi.
Taehyung esa chetda turgancha, Yujinning otasi bilan ketayotganini koʻrib, qoshlarini chimirdi. Uning ichidagi noxush sezgi gupillab ura boshladi, chunki u Yujinning koʻzlarida boya oʻsha soxta tabassum ortiga yashiringan soniyalik xavotirni payqab qolgan edi. Taehyung hech kimga sezdirmasdan, ularning ortidan yoʻl oldi.

YXoli xonaga kirishlari bilan eshik ortidan qarsillab yopildi va zaldagi musiqa ovozi butunlay gʻoyib boʻldi. Yujin hali oʻziga kelib ulgurmasdan, otasining nafrat toʻla baqiriqi xonani tutdi:
— Buni natija deb oʻylayapsanmi?! Bu arzimagan latta-puttalaring bilan meni, oilamizni yuksaltirdim deb oʻylayapsanmi?! — U Yujinga yaqinlashib, yuziga nafrat bilan tupurgandek baqirdi.
Yujin oʻzining oʻsha sovuq, hissiz va muzdek nigohini otasiga qaratdi. Uning bu boʻyin egmasligi otasini battar jinnilik yoqasiga olib keldi. U qizining yuziga yaqin kelib, erkaklik nomusiga va insonligiga mutlaqo toʻgʻri kelmaydigan eng iflos soʻzlarni aytdi:
— Sen fohishadan farqing yoʻq! Oʻsha fransuz bilan nimalar qilayotganingni koʻrdim! Natija uchun, mana shu soxta obroʻ uchun yana nechtasining tagiga kirmoqchisan, a?! Onangga oʻxshab erkaklar poyida sudraladigan boʻlding!
Yujinning koʻzlari alam va ogʻriqdan beixtiyor yoshga toʻldi, ammo u yigʻlamadi. Lab chetida shunday daxshatli, ich-ichidan ezilgan alamli jilmayish paydo boʻldi. U hayotida birinchi marta otasiga bor ovozi bilan baqirib, bor alamini qusdi:
— Ha! Kerak boʻlsa hammanikiga kiraman! Hammasi bilan yotaman! Lekin sizning bu bilan ishingiz boʻlmasin! Meni tinch qoʻying! — deya orqasiga oʻgirilib, xonadan chiqib ketmoqchi boʻldi.
Biroq otasi gʻazabdan koʻr boʻlib boʻlgandi. U Yujinning sochni orqasidan shafqatsizlarcha yulqib tortdi-da, daxshatli bir bosim bilan uni devorga tiradi. Baquvvat va shafqatsiz qoʻllari bilan Yujinning nozik boʻynidan mahkam boʻgʻa boshladi.
Yujin esa... hech qanday qarshilik koʻrsatmadi. U hatto uning qoʻllarini itarishga ham urinmadi. Shunchaki, otasining oʻsha qotil va vahshiy koʻzlariga tikilib turaverdi. Uning koʻzlarida qoʻrquv emas, balki cheksiz bir nafrat va jirkanish bor edi. Otasi hozir uning qarshisida qizini emas, oʻziga vaqtida xiyonat qilib ketgan, alamini ololmagan oʻsha yengiltak ayolini koʻrayotgandek, bor jahlini, bor alamini oʻz pushtikamaridan boʻlgan baxtsiz qizidan olayotgan edi.
— Onangdek yengil hayot kechirgandan koʻra... mana shu yerda oʻlganing afzal! Oʻl! — deb boʻgʻardi u barmoqlarini battar qisib.
Xonadagi havo tamoman yetishmay boshladi. Yujinning nafas yoʻllari toʻsilib, yuzi daxshatli darajada qizarib ketdi, koʻzlari tepaga qarab ketayotgan edi. U hayot va mamot yoqasida turardi. Oʻpkasidagi eng oxirgi, soʻnggi nafas qismini ham zoʻrgʻa tashqariga chiqararkan, otasining koʻzlariga tikilib, lablarini arang qimirlatib pichirladi:
— R... rahmat...
U oʻzini mana shu daxshatli dunyodan, mana shu azoblardan qutqarayotgani uchun otasiga piching va alam bilan rahmat aytgan edi.
Bu soʻz va Yujinning jonsizlanib borayotgan tanasi otasini bir soniyaga hushiga keltirdi. U nima qilayotganini anglab, daxshat ichida qoʻllarini shartta qoʻyib yubordi. Yujinning tanasi devor boʻylab gupillab sovuq polga yiqildi. U yerga yopishgancha, boʻynini ushlab, xuddi suvdan chiqqan baliqdek ogʻzini ochib chuqur-chuqur, oʻpkalari ogʻrigunicha nafas ola boshladi. Tomogʻidan boʻgʻiq yoʻtal ovozi chiqardi. Otasi esa unga nafrat va qoʻrquv aralash qarab, xonadan tezda chiqib ketdi.
Ayni shu daqiqalarda koridorda daxshatli bir tasodif yuz berayotgandi. Taehyung ularning ortidan kelayotgan edi, biroq koridor burilishida uning oldidan kompaniyaning eng yirik va nufuzli xorijiy hamkorlaridan biri chiqib qoldi.
— Janob Kim Taehyung! Sizni qidirayotgan edim. Koʻrgazma ajoyib oʻtdi, kelgusi yilgi shartnomani hoziroq muhokama qilsak, — deya u Taehyungni toʻxtatib oldi.
Taehyungning xayoli tamoman Yujinda, koʻzlari oʻsha xonaga ketgan yoʻlakda boʻlsa-da, biznes qoidalari va otasining obroʻsi uchun majburlikdan toʻxtashga, oʻsha hamkor bilan gaplashib qolishga majbur boʻldi. U ichida oʻt boʻlib yonayotgan, Yujinning yoniga yetib borish uchun soniyalarni sanayotgan edi.

Yujin pol ustida hansirab, koʻksini changallagancha ancha vaqt yotdi. Boʻgʻzida otasining barmoqlari qoldirgan daxshatli ogʻriq va achishish hamon sezilib turardi. Biroq u oʻzini bu yerda ojiz qoldira olmasdi. Ozgina kuch yigʻib, yerda sochilib yotgan kichkina sumkachasini oʻziga tortdi va ichidan titrayotgan barmoqlari bilan telefonini chiqardi.
U kontaktlar orasidan oʻzining eng ishonchli yordamchisi va tansoqchisi — Mingyuning raqamini topib, tezda chaqiruv berdi. Telefon eshitilishi bilan Yujin boʻgʻiq, zoʻrgʻa chiqayotgan ovozda pichirladi:
— Mingyu... Tezda mashinani orqa darvoza atrofida tayyorla. Va... eng muhimi... Taehyung meni koʻrib qolmasligini taʼminla. Uni chalgʻit... tez boʻl.
Telefonni oʻchirgach, Yujin devorga suyanib arang oʻrnidan turdi. Shu lahzada boshining ichida qattiq ogʻriq turib, koʻz oldi daxshatli darajada qorongʻulashib ketdi. Butun tana aʼzolari unga boʻysunmayotgandek edi. Eng yomoni, miyasining ichida otasining oʻsha nafrat toʻla soʻzlari tinimsiz zaharli ilondek aylanardi: *"Onangdek yengil hayot kechirgandan koʻra, oʻlganing afzal! Oʻl! Fohishadan farqing yoʻq!"*
U tishlarini bir-biriga bosgancha yoʻlakka chiqish eshigi tomon yurdi. Eshikni bir necha millimetrga ohista ochib, tashqariga moʻraladi.
Ayni shu soniyada, koridorning narigi burchagida hamkor bilan gaplashib boʻlgan Taehyung shoshilib shu xona tomon yurishni boshlagan edi. Biroq kutilmaganda uning roʻparasidan shoshgancha Mingyu chiqib qoldi. Mingyu Yujinning buyrugʻini soʻzsiz bajarish uchun tezda vaziyatga aralashdi:
— Janob Kim! Kechirasiz, u yerda matbuot vakillari va investitsiya fondi rahbarlari sizni zudlik bilan kutishmoqda, juda muhim masala, — deya Taehyungni butunlay boshqa tomonga, katta zal tomon boshlab, yoʻlini toʻsib ketdi. Taehyung Yujindan xavotirda boʻlsa-da, Mingyuning bu jiddiy ohangidan soʻng uning ortidan yurishga majbur boʻldi.
Fursatdan foydalangan Yujin xonadan tezda chiqdi. U koʻrgazma saroyining VIP xizmatchilar chiqadigan qorongʻu, orqa eshigi tomon deyarli yugurgandek qadam tashlab ketdi. Uning magʻrur qora libosi tun pardasi ostida deyarli koʻrinmas edi.
Tashqariga chiqqanida, uning qora rangli xizmat mashinasi allaqachon oʻt oldirilgan, tayyor turardi. Yujin bor kuchi bilan mashina eshigini ochdi-yu, oʻzini shartta orqa oʻrindiqqa tashladi.
Oradan bir necha soniya oʻtar-oʻtmas, Taehyungni adashtirib boʻlgan Mingyu ham hansiragancha yetib keldi. U darhol haydovchi oʻrindigʻi eshigini ochdi va ichkarida oʻtirgan shaxsiy haydovchiga qatʼiy ohangda:
— Tush mashinadan, oʻzim haydayman. Bor, ketaver, — deb buyurdi.
Haydovchi Mingyuning gapini ikki qilmay mashinadan tushib, uzoqlashdi. Mingyu rul qarshisiga oʻtirishi bilan eshiklarni qulfladi va gaz pedalini bosdi. Mashina tungi Seul koʻchalari boʻylab tezlikni oshirib, koʻrgazma saroyidan uzoqlasha boshladi. Sahnada butun dunyoni lol qoldirgan daho malika — Park Yujin hozir mashina orqasida oʻz oʻtmishining ogʻriqlari ichida boʻgʻilib ketayotgan edi.

Mingyu ichki koʻzguga qaradi-yu, Yujinning ahvolini koʻrib yuragi orqaga tortib ketdi. Qiz orqa oʻrindiqda ikki bukilgancha boʻynini changallab olar, koʻkragi daxshatli tezlikda koʻtarilib-tushar va oʻpkasiga havo yetmayotgandek boʻgʻilardi. Bu oddiy asbiylik emas, balki Yujinning eng yaqin odamlari biladigan daxshatli panik xuruj va psixik tushkunlik (isterika) asorati edi.
Mingyu ortiqcha savol berib oʻtirmadi. U vaziyat naqadar jiddiy ekanini tushunib, mashinani shahar chetidagi, faqat yuqori tabaqa vakillari uchun maxsus va sirli xizmat koʻrsatadigan shaxsiy ruhiy kasalxona tomon burdi. U yerda Yujinning doimiy shifokori bor edi va u har safar qiz oʻzini boshqarolmay qolganida dori muolajalari bilan uni hayotga qaytarardi. Mingyu gazni oxirigacha bosdi, mashina tunda oʻqdek uchib borardi.
Orqa oʻrindiqda esa Yujin tamoman behol boʻlib, oʻzining eng qorongʻu jahannamida yonayotgan edi. Uning koʻz oldi xiralashib, bor vujudi muzdek terga botgandi. Ichidagi oʻsha daxshatli ruhiy ogʻriq va kamsitilish tuygʻusi shu qadar kuchli ediki, uning qoʻllari ixtiyorsiz ravishda oʻz terisini tirnashga, oʻziga jismoniy zarar yetkazishga (self-harm) intilardi.
Biroq u bor irodasini yigʻib, barmoqlarini mahkam musht qilib tugdi. Tirnoqlari oʻz kaftiga botib, qonagudek azob bersa-da, u oʻzini toʻxtatishga urinardi. Chunki uning qulogʻida haligacha otasining oʻsha vahshiyona ovozi xuddi daxshatli film tasmasidek tinimsiz aylanib, uning quloq pardalarini yirtgudek yangrardi:
"Onangdek yengil hayot kechirgandan koʻra, oʻlganing afzal! Oʻl! Fohishadan farqing yoʻq! Hech qachon odam boʻlmaysan!"
— Yoʻq... yoʻq... — Yujinning lablaridan faqat boʻgʻiq pichirlash chiqardi.
U koʻzlarini mahkam yumib, oʻzini daho ekanligiga, bugun butun Seulni poyiga tiz choʻktirganiga ishontirmoqchi boʻlardi, ammo oʻtmishning bu sovuq arvohlari uning tomirlarini quritayotgandek edi. U oʻz vujudini jazolamaslik uchun oʻrindiq matosini bor kuchi bilan gʻijimlab, tishlarini bir-biriga bosgancha baqiriqini ichiga yutardi.
Mashina katta tezlikda shaxsiy klinikaning darvozalaridan kirib, maxsus VIP qabulxona oldida toʻxtadi. Mingyu mashinadan otilib tushib, orqa eshikni ochdi va jonsizlanib borayotgan Yujinni ohista qoʻllariga oldi. Shifoxona xodimlari allaqachon tayyorlangan maxsus gurney (gʻildirakli karavot) bilan ularning qarshisiga yugurib kelishayotgan edi.

Klinikaning VIP boʻlimidagi shinam, ammo daxshatli darajada jim-jit xonada faqat tibbiy apparatlarning bir maromdagi mayin ovozi eshitilib turardi. Yujinni tezda tinchlantiruvchi muolajalar xonasiga olishdi. Shifokorlar uning tomiriga zudlik bilan maxsus kuchli trankvilizator va neyroleptik aralashmali dorilarni (neyronlar faolligini pasaytiruvchi muolaja) yuborishdi.
Oʻsha daxshatli panik xuruj, miyani teshib yuborayotgan baqiriqlar va oʻziga zarar yetkazish instinkti dorining tomirlar boʻylab tarqalishi bilan asta-sekin soʻna boshladi. Ammo bu tinchlik uning ruhini davolamagan, shunchaki aqldan ozayotgan ongini majburan muzlatib qoʻygan edi.
Muolajadan soʻng Yujinni shaxsiy palatasiga oʻtkazishdi. U dori taʼsirida oʻta kuchli darajada sokin, jim va harakatsiz boʻlib qolgandi. U karavotda suyanganicha, xonaning burchagidagi oppoq devorning bir nuqtasiga koʻz uzmay tikilib oʻtirardi. Uning kipriklari ham qoʻzgʻalmas, yuzida hech qanday quvonch, alam yoki tiriklik alomati koʻrinmasdi. U xuddi oʻzi yaratgan oʻsha jonsiz kutyure manekenlariga oʻxshab qolgandi.
Yujinning koʻp yillik shaxsiy psixoterapevti — doktor Kang uning qarshisidagi stulga ohista oʻtirdi. U qizning bu holatini juda yaxshi bilar va uning ichidagi daxshatli boʻshliqni tushunardi.
— Yujin... Meni eshityapsanmi? — deb soʻradi shifokor mayin va xotirjam ovozda.
Yujin javob bermadi, hatto nigohini oʻsha nuqtadan uzmadi ham. Dori uning bor asab tizimini falaj qilgandek edi.
— Bugun yana oʻsha arvohlar qaytdi, toʻgʻrimi? Otang... u yana seni onangning oʻtmishi bilan jazoladimi? — Doktor Kang uning holatini baholash uchun ehtiyotkorlik bilan psixologik savollar bera boshladi. — Ichingdagi oʻsha ogʻriqni qanchalik jismoniy ogʻriqqa aylantirging keldi? Oʻzingni himoya qila oldingmi?
Yujin faqatgina lablarini zoʻrgʻa qimirlatib, dori taʼsiridan boʻgʻiq va hissiz ovozda pichirladi:
— Men... gʻalaba qozondim. Hamma poyimda edi... Lekin men hamon oʻsha qorongʻu quduq ichidaman. Undan chiqish yoʻli yoʻq.

Doktor Kang uning chuqur depressiv va suitsidal xavf darajasini, hozirgi ruhiy holatini aniqlash uchun stolda turgan uchta maxsus kartochkani Yujinning qarshisiga tizib qoʻydi. Bu uning ong osti tizimini tekshiradigan vizual test edi. Kartochkalarda uchta turli rangdagi gullarning rasmi aks etgandi:
1. Yorqin qizil atirgul (Hayotga boʻlgan ishtiyoq, ehtiros va uygʻonish ramzi).
2. Oq liliya (Sokinlik, poklik va oʻtmishni qoʻyib yuborish ramzi).
3. Toʻq koʻk rangli Akonit (Aconitum) — yoki xalq tilida *"Boʻri quyrugʻi"* deb ataladigan, tabiatdagi eng zaharli gul tasviri. Psixologiyada bu toʻq koʻk zaharli gulni tanlash bemorning chuqur ruhiy jarohati borligini, oʻz-oʻzini yoʻq qilish (samorazrusheniye), cheksiz yolgʻizlik va yashirin yashashdan charchash kabi ogʻir psixik xastalik bahrini bildirar edi.
Doktor Kang kartochkalarga ishora qildi:
— Yujin, hozir ichingdagi bor boʻshliqni, oʻzingni qaysi gulda koʻrayotganingni koʻrsat. Onging nuni tanlayapti?
Yujinning sovuq va muzlagan nigohi sekin kartochkalarga tushdi. U zarracha ikkilanmay, titrayotgan nozik barmogʻini oʻsha toʻq koʻk rangli Akonit gulining rasmi ustiga qoʻydi. U oʻzini oʻsha daxshatli darajada goʻzal, ammo ich-ichidan zaharli va atrofidagilarni ham, oʻzini ham oʻldiradigan gul kabi his qilayotgandi.
Doktor Kang buni koʻrib, ogʻir va alamli xorsindi. U qizning ruhiyati hozir naqadar xavfli chiziqda, tamoman sinish yoqasida turganini tushundi. U kartochkalarni yigʻib oldi-da, oʻrnidan turib Yujinning yelkasiga ohista qoʻlini qoʻydi.
— Dori tez orada seni toʻliq uyquga olib ketadi. Hozir senga faqatgina chuqur uyqu va mutloq sokinlik kerak, Yujin. Hech narsani oʻylama. Dam ol, — dedi shifokor achinish aralash ohangda.
Doktor Kang palatadan chiqdi va eshik oldida kutib turgan Mingyuning yoniga keldi. Uning yuzida jiddiy xavotir bor edi:
— Ahvoli juda ogʻir, Mingyu. Uni uzoq vaqt yolgʻiz qoldirib boʻlmaydi. Ichidagi oʻsha koʻk zahar uni kemiryapti. Unga hozir har qachongidan ham kuchliroq himoya va uni bu qorongʻulikdan tortib oladigan inson kerak...

Dorining ogʻir va qora toʻlqini Yujinning bor vujudini qamrab oldi. U burchakdagi oʻsha nuqtadan koʻzlarini uzib, asta-sekin kipriklarini yumdi. Biroq dori olib kelgan bu uyqu unga xotirjamlik bermadi — aksincha, uni ongi tubiga koʻmilgan, hayotini butunlay chil-chil qilgan oʻsha eng daxshatli va ogʻriqli qora tunga uloqtirdi.
### Qorongʻu Yertoʻla va 12 Yoshi
Yujin koʻzlarini ochganda, oʻzini oʻsha ulkan va sovuq qasrsimon uyning qorongʻu, zax yertoʻlasida koʻrdi. U mitti, endigina oʻn ikki yoshga toʻlgan kichkina qizchaga aylangandi. Atrof zim-ziyo, faqat kichik tirqishdan tushayotgan xira oy nuri uning yigʻidan shishib ketgan yuzlarini yoritib turardi.
Aynan oʻsha tunda uning bolaligi butunlay oʻlgandi.
Oʻsha kuni uning otasi birinchi marta oʻz insonligini yoʻqotib, mast va gʻazabdan telba boʻlgan koʻyi hamma haqiqatni mitti qizchaning boshiga daxshatli zarba kabi agʻdargan edi. Onasining oʻzga erkaklar bilan ketgani, oilaviy nomusni oyoqosti qilganini daxshatli soʻzlar bilan aytib bergan va oʻsha tundan boshlab, oiladagi har qanday muvaffaqiyatsizlik, har qanday alam uchun mitti Yujinni aybdor qilib, bor jazosini undan olishni boshlagandi.

Yujin oʻsha tunda yertoʻla burchagida tizzalarini quchoqlab oʻtirarkan, miyasida oʻsha kunning har bir soniyasi qayta jonlandi.
Oʻgay onasining unga nafrat bilan qarab, birinchi marta shafqatsizlarcha kaltaklagani... Yujinning jon achchigʻida qochmoqchi boʻlib, zinalardan daxshatli tarzda dumalab yiqilgani va badani qon va koʻkarishlarga toʻlgani... Va eng daxshatlisi — otasining zinalar tepasida turib, unga qarab tishlari orasidan aytgan oʻsha soʻzi:
— Onangning qonidasan... Mitti fohisha. Sentan boshqa narsa chiqmaydi.
Oʻsha kuni uning mitti yuragi, toza dunyosi va ruhiyati mana shu soʻz ostida butunlay ezilib, majruh boʻlgandi. Oʻsha soʻz uning psixologiyasiga shu qadar chuqur va oʻchmas jarohat (travma) boʻlib kirdiki, u oʻn ikki yoshida boshqa hech qachon yigʻlamaslikka, hech kimga ishonmaslikka va oʻzini himoya qilish uchun daxshatli, sovuq hayvonga aylanishga qasam ichgandi.
Yujin shaxsiy klinikaning karavotida yotgancha, uyqu aralash daxshatli ogʻriqdan ingrab yubordi. Uning nam kipriklari titrar, barmoqlari esa oʻsha tushdagi zax devorlarni qidirayotgandek choyshabni mahkam gʻijimlagandi. U hamon oʻsha oʻn ikki yoshidagi zulmat asiri edi va uni bu qorongʻulikdan faqatgina bitta toza tuygʻu qutqara olardi.

Tush koʻrish jarayoni birdaniga oʻzgarib ketdi. Yujin oʻsha zahoti 12 yoshli qizchaning tanasidan chiqib, oʻzining hozirgi, ulgʻaygan qiyofasiga qaytdi. U qorongʻu yertoʻla polida oʻtirgancha, roʻparasida tizzalarini quchoqlab oʻksib-oʻksib yigʻlayotgan mitti oʻzligiga tepadan sovuq tikilib turardi.
Yujinning koʻzlarida zarracha rahm-shafqat yoʻq, nigohlari shunchalar muzdek va hissiz ediki, hatto oʻsha kichkina qizcha ham uning bu sovuqligidan choʻchigandek boshini koʻtarmay yigʻlashda davom etardi.
Oradan qanchadir vaqt oʻtgach, yertoʻladagi oʻsha mitti qizcha toʻsatdan yigʻlashdan toʻxtadi. U asta-sekin boshini koʻtarib, oʻzining ulgʻaygan nusxasiga qaradi. Daxshatli tomoni, endi uning ham koʻzlarida bolalarcha maʼsumlik qolmagan, nigohlari xuddi hozirgi Yujinniki kabi oʻta ogʻir va daxshatli darajada sovuq edi.
Kichkina qizcha Yujinga tikilib turarkan, lab chetida sovuq, ayyorona jilmayish paydo boʻldi:
— Men seni aslo tark etmayman... Umringning oxirigacha sen bilan birga boʻlaman, — dedi u xuddi qargʻish sadosidek pichirlab.
Yujin uning gaplaridan zarracha qoʻrqmay, magʻrur qaddini tik tutdi:
— Sen shunchaki mening 12 yoshimsan... Biz allaqachon boshqa-boshqa odamlarmiz, — dedi uni oʻzidan uzoqlashtirmoqchi boʻlib.
Shu soniyaning oʻzidayoq mitti qizchaning kulib turgan yuzi daxshatli vajohatga berildi. U oʻrnidan otilib chiqib, yirtqichdek Yujinning ustiga tashlandi! U juda kichkina boʻlsa-da, gʻayritabiiy, daxshatli bir kuchga ega edi. Yujin unga mutlaqo qarshilik koʻrsatolmadi, kuchi yetmadi.
Qizcha Yujinni sovuq yerga qattiq yiqitdi-da, uning koʻksiga minib oldi. Kichkina, ammo temirdek qattiq barmoqlarini Yujinning boʻyniga tirab, bor kuchi bilan boʻgʻa boshladi.
— Qoʻyib yubor... Qoʻyib yubor meni! — Yujin uning qoʻllarini yulqishga urinar, nafasi boʻgʻilib xirillardi.
Ammo qizcha uning yuziga yaqin kelib, aqldan ozgandek bor ovozi bilan oʻshqirdi:
— Meni tark etolmaysan! Sen menman, eshityapsanmi?! Menman!
Yujin jon achchigʻida unga qarshilik koʻrsatar, daxshatli ogʻriq va havo yetishmasligidan talpinar ekan... birdaniga koʻzlari haqiqiy hayotda, kasalxona palatasida shartta ochilib ketdi!
U koʻzlarini ochdi-yu, daxshatdan yuragi toʻxtab qolayozdi. Bu shunchaki tush emasdi. Koʻz oldida, klinikaning xira nurida, uning koʻksiga minib olib, daxshatli qasoskor chehra bilan uning boʻynini boʻgʻayotgan oʻsha 12 yoshli mitti qiyofasi haqiqatan ham turardi! Tush va voqeolik bir-biriga qorishib ketgan, Yujin oʻz oʻtmishining qonli changalida jon talvasasida qolgandi.

Yujinning bor vujudini daxshat qopladi. U dori taʼsirida yarim uyqu va uygʻoqlik orasidagi ogʻir gallyusinatsiya (gʻira-shira ong osti xuruji) ichida edi. Uning tomogʻi qisilib, koʻkragi xuddi haqiqatan ham kimdir bosib turgandek ogʻirlashib borardi. U bor kuchi bilan oʻsha mitti qiyofani oʻzidan itarib yubormoqchi boʻldi, ammo barmoqlari faqat sovuq havoni va oʻzining boʻgʻzini changallardi.
— Sen yoʻqsan... Sen shunchaki tushsan! — deb baqirmoqchi boʻldi Yujin, lekin ovozi chiqmas, faqat xirillash eshitilardi.
Qarshisidagi 12 yoshli qiyofasi esa uning tomogʻini battar qisgancha, daxshatli ohangda pichirlashda davom etdi:
— Meni oʻldira olmaysan, Yujin... Sen oʻsha qorongʻu yertoʻladagi ojiz qizchasan. Atirgullarni, muvaffaqiyatni senga kim qoʻyibdi? Otang toʻgʻri aytdi, sen onangga oʻxshaysan!
Bu soʻz Yujinning ichidagi eng soʻnggi kuchni ham soʻrib olgandek boʻldi. Uning koʻzlaridan oqayotgan issiq yosh chakkalari boʻylab polga... yoʻq, oʻrindiq choyshabiga oqa boshladi. Uning harakatlari sustlashdi, qarshilik koʻrsatishga kuchi qolmay, qoʻllari yonga tushdi. U oʻz oʻtmishining bu daxshatli qorongʻuligiga tamoman taslim boʻlayotgan edi.

Yujin jon achchigʻida unga qarshilik koʻrsatar, daxshatli ogʻriq va havo yetishmasligidan toʻlgʻonar ekan... Oʻsha soniyada palata eshigi shartta ochildi!
Tashqarida kutib turgan Mingyu ichkaridan kelayotgan boʻgʻiq xirillash va toʻpolon ovozini eshitib, zudlik bilan xonaga otilib kirgan edi. U karavotga qaradi-yu, daxshatdan qotib qoldi: Yujin ogʻir gallyusinatsiya (gʻira-shira ong osti xuruji) taʼsirida oʻzini oʻzi boʻgʻayotgan, barmoqlari bilan oʻz tomogʻini mahkam qisib, talvasada tepaga qarab ketayotgan edi! Uning koʻz oldida esa hamon oʻsha 12 yoshli qiyofasi vahshiyona tirjayib turardi.
— Yujin-ssi! — Mingyu bor ovozi bilan baqirgancha karavot tomon otildi.
U vaziyatni juda yaxshi bilardi, chunki bu birinchi marta sodir boʻlayotgani yoʻq edi. Mingyu Yujinning oʻz boʻynini qattiq qisib olgan temirdek barmoqlarini mahkam tutdi va bor kuchi bilan ularni qizning tomogʻidan ajratib oldi. Uning bu keskin, baquvvat jismoniy aralashuvi Yujinning koʻz oldidagi oʻsha 12 yoshli qorongʻu soyani pufakdek parchalab yubordi.
Mitti qizcha birdan gʻoyib boʻldi. Xonada faqat uning tepasida xavotirdan rangi oʻchib ketgan Mingyu va shifoxonaning oppoq devorlari qoldi.
Yujin birdaniga chuqur va daxshatli oʻpka ogʻrigʻi bilan havo yutdi. U daxshat ichida atrofga qaradi — oʻsha zax yertoʻla ham, uni boʻgʻayotgan mitti qizcha ham yoʻq edi. U karavotda hansirab, koʻkragini changallagancha chuqur-chuqur nafas ola boshladi. Bor vujudi muzdek terga botgan, tomogʻida oʻz barmoqlarining qizil izlari qolgandi.
Mingyu darhol devordagi shoshilinch chaqiruv tugmasini bosdi va shifokorlarni chaqirdi. Soʻng Yujinga xavotir aralash qarab, past ovozda dedi:
— Tinchlaning... Hammasi oʻtib ketdi. U shunchaki tush edi. Men shu yerdaman, hech kim sizga yaqinlasha olmaydi.
Yujin dori taʼsirida darmonsizlanib, yostiqqa boshi tusharkan, koʻzlaridan oqqan soʻnggi yosh tomchisini artishga ham majali kelmadi. Ichidagi oʻsha daxshatli xuruj Mingyuning yordami va dori kuchi bilan asta-sekin soʻna boshladi.

By: Park Yoona

Tugʻruqxona bloki. Soat tungi 23:45.
Xonadagi daxshatli hayajon va taranglik eng yuqori nuqtasiga yetgan edi. Apparatlarning bir maromdagi signallari, shifokorlarning qatʼiy koʻrsatmalari va Sarangning bor kuchi bilan berayotgan nafaslari bir-biriga qorishib ketgandi.
Suga maxsus tibbiy kiyimda, Sarangning bosh tomonida turardi. U hayotida hech qachon bunday chorasizlikni va ayni paytda bunday buyuk moʻjizani his qilmagan edi. U oʻng qoʻli bilan Sarangning terga botgan sochlarini ohista silar, chap qoʻlini esa Sarang daxshatli ogʻriq kuch kelganda bor kuchi bilan siqib, ezib tashlagudek ushlab turardi. Suganing barmoqlari uje mutloq koʻkarib, qon yurishmay qolgan boʻlsa-da, u buni sezmasdi ham. Uning bor diqqat-eʼtibori faqat xotinida edi.
— Sarang, menga qara... Koʻzlaringni och, Valentin, — dedi Suga, ovozi qaltirab, ammo ichki bir qatʼiyat bilan. — Menga qara. Men shu yerdaman. Sakkiz yil oldin seni yolgʻiz qoldirgan oʻsha laʼnati tun ortda qoldi. Hozir men yoningdaman va sening har bir ogʻrigʻingni birga his qilyapman. Sen buni uddalaysan, mening jasur malikam.
Sarang ogʻriqning navbatdagi daxshatli toʻlqinidan koʻzlarini katta ochib, Sugaga tikildi. Uning nigohida ham charchoq, ham Suganing yonidaligidan paydo boʻlgan cheksiz bir kuch bor edi.
— Suga... daxshatli darajada... ogʻriyapti... — pichirladi u, bor ovozi bilan chuqur nafas olib.
— Bilaman, goʻzalim, bilaman. Oxirgi marta, bor kuchingni yigʻ, bizning mitti malikamiz senga talpinyapti, — Suga engashib, uning peshonasidan ohista oʻpdi.
Shifokor baland ovozda buyruq berdi:
— Xonim Sarang, oxirgi harakat! Mana, bolaning boshi koʻrindi! Kuchaning!
Sarang Suganing qoʻlini shunday daxshatli kuch bilan qisdiki, hatto eng baquvvat erkak ham buni koʻtara olmasdi. U bor kuchi bilan oxirgi marta borligʻini yigʻib intildi va...
Tungi soat 23:58 da butun shifoxona blokini, Seulning sokin tunini titratib, daxshatli darajada tiniq, shirin va yangi hayotning boshlanganidan darak beruvchi mitti ovoz yangradi:
*“Uaaaa... Uaaaaa... Uaaaa...”*
Xonadagi boyagi taranglik bir soniyada gʻoyib boʻldi. Shifokor mitti, oppoqqona, qizgʻish tanali chaqaloqni koʻtarib, mayin jilmaydi:
— Tabriklayman! Sogʻlom, daxshatli darajada goʻzal qizaloq!
Sarang uje charchoqdan koʻzlarini yumib borayotgan edi, ammo chaqaloqning yigʻisini eshitib, kipriklari ohista pırpıradi. Uning yuziga dunyodagi eng goʻzal, eng nurli tabassum yugurdi. Koʻzlaridan baxt yoshlari tinmay oqardi.
Suga esa oʻzini tutib tura olmadi. Shanhay yer osti dunyosini dahshatga solgan, muzdek nigohli Min Suga hozir chaqaloqqa tikilib, bolalarcha yigʻlayotgan edi. U hayotida birinchi marta oʻz farzandining kindik qonini kesish baxtiga muyassar boʻldi. Shifokorlar mitti malikani maxsus yoʻrgakka oʻrab, dadasining baquvvat qoʻllariga topshirishganda, Suganing butun tanasi titrab ketdi.
U mitti odamchani bagʻriga bosib, Sarangning yoniga oʻtirdi. Chaqaloq dadasining koʻksiga tegishi bilan birdan yigʻidan toʻxtab, shirin pishillay boshladi.
— Valentin... qara, — dedi Suga, ovozi yoshga toʻlib. — Bizning qizimiz. Xuddi sening mitti nusxang. Koʻzlari, lablari sening oʻzing...
Sarang bor darmonini yigʻib, boshini koʻtardi va Suganing bagʻridagi mitti jonga tikildi:
— Sogʻlommi, Suga? Hammasi joyidami?
— Hammasi mukammal, baxtim. Senga rahmat... Menga mana shunday moʻjizani sovgʻa qilganing uchun, meni dunyodagi eng baxtli dada qilganing uchun rahmat, — Suga egilib, Sarangning lablaridan uzoq va daxshatli darajada shirin oʻpdi.
Oradan ikki soat oʻtdi. Palata.
Sarang uje dam olib, oʻziga kelgan edi. Chaqaloq uning yonidagi mitti beshikda shirin uxlab yotardi. Palata eshigi ohista ochilib, ostonada daxshatli darajada hayajonlangan, qoʻlida mitti pushti rangli aybcha oʻyinchoqni ushlab turgan 8 yoshli Junhoo koʻrindi. U oyoq uchida, ohista yurib kirdi.

— Oyijon... Dada... — pichirladi bolakay, koʻzlarini katta-katta ochib beshikka yaqinlasharkan.
Suga oʻgʻlini bagʻriga oldi va uni beshikning yoniga koʻtardi:
— Tanish, janob Min Junhoo. Bu sening mitti singling — Min Sarangning va mening mitti malikamiz.
Junhoo mitti singlisining qip-qizil yuzchasiga, mitti barmoqlariga tikilib, hayratdan ogʻzi ochilib qoldi. U oʻzining 8 yoshli mard qalbi bilan nimanidir his qildi va ohista qoʻlidagi oʻyinchoqni beshikning chetiga qoʻydi. Keyin esa onasiga qarab jilmaydi:
— Oyi, u rossayam chiroyli ekan... Xuddi sizga oʻxshaydi. Men endi uni maktabdagi hamma bolalardan asrayman. Hech kim uni xafa qilolmaydi, chunki uning menimdek baquvvat akasi bor!
Sarang oʻgʻlining qoʻlidan oʻpib, uni ham bagʻriga tortdi. Suga esa xotini va oʻgʻlini, mitti qizchasi bilan birga daxshatli darajada mahkam quchoqlab oldi.
Palata oynasidan Seulning tonggi nurlari tusha boshlagandi. Bu yangi otayotgan tong ularning hayotidagi nafaqat yangi kunning, balki hech qachon tugamaydigan, hech qanday dushman buza olmaydigan abadiy va eng mukammal baxtning boshlanishi edi.

Seul. Oradan uch yil oʻtdi.
Sokin Seul osmonida mayin bahor shabadasi esib, Min oilasining dabdabali, ammo daxshatli darajada shinam qoʻrgʻoni hovlisidagi gilos gullarini ohista toʻzgʻitardi. Sakkiz yillik oʻsha daxshatli oʻtmish poyoniga yetib, ularning hayoti ertaklardagidek mukammal va osuda oʻtmoqda edi.
Suga vaʼdasiga sodiq qolib, mafia olamiga mutloq qaytmadi. U Seulda faqatgina eng yirik qonuniy biznes imperiyasini boshqarar, ammo soat kechki 18:00 boʻlishi bilan har qanday uchrashuvni toʻxtatib, uyga — oʻzining goʻzal "davlat"iga oshiqardi.

Hovlidagi yam-yashil maysazorda mitti va quvnoq shovqin-suron aks sado berardi. 11 yoshga toʻlib, allaqachon maktabning eng aʼlochi va mard yigitiga aylangan Junhoo oʻsha dadasidan qolgan qora mitti kvadrosikl ustida oʻtirar, uning ortida esa... endigina uch yoshga toʻlgan mitti malika — Yuna quvnoq qichqirib, akasining belidan mahkam quchoqlab olgandi. Yuna daxshatli darajada goʻzal, xuddi onasi Sarangning mitti nusxasi edi, ammo tabiati va oʻjar koʻzlari xuddi dadasining oʻzi edi.
Suga kostyum-shlomini yechib, koʻylagining yenglarini shimarib, hovliga chiqdi. Uni koʻrishi bilan mitti Yuna kvadrosikldan shartta tushib, mitti oyoqchalari bilan dadasiga qarab yugurdi:
— Dadaaaa! Keldingiz! — deb baqirdi qizaloq.
Suga bir soniyada tiz choʻkib, mitti qizini dast koʻtarib oldi va uning atirgulgacha taralgan iforidan toʻyib-toʻyib hidladi. Unig koʻzlarida cheksiz bir mehr bor edi:
— Keldim, mening mitti malikam. Bugun akang seni xafa qilmadimi? Agar xafa qilgan boʻlsa, ayt, hozir uni klan qoidasiga koʻra jazolaymiz, — deb hazillashdi Suga qizini bagʻriga bosib.
Junhoo kvadrosikldan tushib, qoʻllarini choʻntagiga solib, huddi dadasidek magʻrur qadamlar bilan yaqinlashdi:
— Hecham-da, dada. Men dunyodagi eng kuchli akaman-ku, qanday qilib mitti Yunani xafa qilaman? Men shunchaki unga rulni qanday boshqarishni oʻrgatayotgandim.
Suga oʻgʻlining ulgʻaygan qiyofasiga, oʻziga daxshatli darajada oʻxshash magʻrur nigohlariga qarab jilmaydi. U chap qoʻli bilan Junhooni ham oʻziga tortib, bagʻriga bosdi:
— Barakalla, janob Min. Sen bilan faxrlanaman.

Ular qoʻl ushlashib oshxonaga kirishganda, Sarang kechki ovqat stolini bezatayotgan edi. Uning yuzida endi oʻsha qadimgi sovuqqon "Xonim LA"dan asar ham qolmagan, u faqat baxt va xotirjamlik nurini taratardi.
Sarang ularni koʻrib, soxta qoshlarini chimirdi:
— Xoʻsh, janoblar va mitti xonim... Yana qoʻllarni yuvmasdan oshxonaga kirdingizmi? Suga, senga necha marta aytganman, bolalarni erkalatib, qoidalarni buzma deb.
Mitti Yuna darhol dadasining boʻynidan mahkam quchoqlab, onasiga tilini chiqardi:
— Oyijon, dada bilan men qoʻllarimizni yuvamiz! Dadajon meni hammadan koproq yaxshi koʻradi!
Suga ayyorona kulib, Sarangga koʻz qisdi:
— Koʻrdingmi, Valentin? Qizing mening tomonda. Bu uydagi ittifoq mutloq mening foydamga oʻzgargan.
Junhoo esa stol atrofidan joy olarkan, dadasiga qarab kulimsiradi:
— Dada, hali ham magʻlubiyatni tan olmabsiz-da? Singlim siz tomonda boʻlishi mumkin, ammo oyim baribir men tomonda. Shunday emasmi, oyi?
Sarang ota-bolaning, mitti qizining bu shirin janjaliga tikilib turarkan, yuragi yana bir bor cheksiz minnatdorchilik va baxtdan toshib ketdi. U yaqinlashib, Suganing boʻynidagi oʻsha oʻzining mitti uzugi osilgan zanjirni toʻgʻrilab qoʻydi va erining lablaridan ohista oʻpdi:
— Men ikkalangizni ham, mening mitti moʻjizalarimni ham birdek yaxshi koʻraman. Qani, tezda hamma qoʻlini yuvib, stolga oʻtirsin!

Kechki ovqatdan soʻng, bolalar oʻz xonalarida shirin uyquga ketishgandi. Suga va Sarang yotoqxona ayvonida (balkonida) turib, tungi goʻzal Seul chiroqlariga tikilib turishardi. Yozgi mayin shabada ularning sochlarini ohista oʻynardi.
Suga ortidan kelib, Sarangning belidan mahkam quchdi va iyaklarini uning yelkasiga qoʻydi:
— Nimalar haqida oʻylayapsan, muz malikam? — deb shivirladi u, uning boʻynidan mayin oʻpib.
Sarang boshini uning keng va issiq koʻksiga suyadi:
— Oʻtmishni oʻylayapman, Suga... Sakkiz yillik oʻsha zulmatli yoʻlimizni. Baʼzan bularning barchasi shirin tushdek tuyuladi. Men haqiqatan ham shunday buyuk baxtga erishganimizga ishonolmayman.
Suga uning qoʻlini olib, oʻzining yurak urishi ustiga qoʻydi:
— Bu tush emas, Valentin. Bu bizning haqiqiy hayotimiz. Biz oʻsha daxshatli boʻronlardan oʻtdik, chunki bizning sevgimiz har qanday mafiyadan, har qanday klandan va har qanday oʻlimdan kuchliroq edi. Endi bizni hech kim va hech narsa ajratolmaydi. Sen, Junhoo, mitti Yuna va men... Biz abadiy birgamiz.
Sarang ortiga oʻgirilib, Suganing olovli va cheksiz muhabbat toʻla koʻzlariga tikildi. U oʻzini dunyodagi eng omadli ayol his qilardi. Ular Seul osmoni ostida, miltillayotgan yulduzlar va mitti farzandlarining shirin uyqusi guvohligida bir-birlarining lablaridan abadiy, shirin va olovli baxt oʻpichi bilan boʻsa olishdi.
Ularning daxshatli dostoni tugagan, ammo goʻzal va abadiy sevgi qissasi endi har bir tong kabi qaytadan boshlanayotgan edi.

TUGADI💜
By: Park Yoona

Hurmatli My Pearl's ❤️

Ushbu hikoyaning har bir satrida men bilan birga boʻlganingiz, qahramonlar hayotini men kabi yurakdan his qilganingiz uchun barchangizga cheksiz minnatdorchilik bildiraman. Qalbingizni hech qachon gʻam, hayotingizni esa zulmat qoplamasin. Xuddi bizning qahramonlarimiz kabi, har biringizga hayot yoʻlingizda daxshatli darajada buyuk, goʻzal va haqiqiy baxt, cheksiz omad yor boʻlishini tilayman! ❤️
Orzularingiz sari intilishdan hech qachon toʻxtamang. Yangi gʻoyalar, yangi qahramonlar va daxshatli darajada ajoyib boʻlgan mutloq yangi fanfiklarda (new ff) yana uchrashguncha...
Xayr demayman, koʻrishguncha deyman! 🧚🏻‍♀️✨
Hurmat bilan, muallifingiz: Park Yoona

FINAL

Shanhay, Klan Qarorgohi. Kechki soat 23:00.
Qoʻrgʻonning bosh majlislar zalida dabdabali qandillar oʻchirilgan, faqat klan rahbarining stoli ustidagi chiroqqina xonani yoritib turardi. Sarang deraza yonida turib, tungi Shanhayning cheksiz chiroqlariga tikilardi. Sakkiz yil davomida uni dahshatga solgan, ayni paytda boʻysundirgan bu shahar endi u uchun shunchaki oʻtmish edi.
Eshik taqillab, ichkariga Jian Jao kirdi. U har doimgidek bosiq va sodiq edi.
— Meni chaqirtirdingizmi, Xonim LA? — dedi u ohista bosh egib.
Sarang ortiga oʻgirildi va stol ustida turgan klan muhrini hamda barcha maxfiy shartnomalar jamlangan papkani Jian Jaoga qarab surdi.
— Men endi ketyapman, Jian. Butunlayga, — dedi Sarang, uning ovozida hech qanday afsus yoʻq edi. — Bugundan boshlab Xitoydagi barcha klan ishlari, hududlar va bu muhr seniki. Men seni oʻzimga voris etib tayinladim.
Jian Jao hayratdan bir muddat qotib qoldi, soʻng chuqur taʼzim qildi:
— Xonim... Bu men uchun ulkan sharaf. Ammo sizsiz klan...
— Klan endi tinch, Jian. Dushmanlar yoʻq qilindi. Menga sodiq boʻlganing kabi, bu odamlarga ham adolat bilan rahbarlik qil. Men oʻz hayotimni yashash vaqti keldi, — Sarang mayin jilmayib, sodiq yordamchisining yelkasiga qoʻlini qoʻydi. — Rahmat barchasi uchun.

Xuddi shu vaqtda. Seuldagi maxfiy qarorgoh bilan video-aloqa.
Suga kabinetida oʻtirgancha, ekrandagi Hyunjinga tikilib turardi. Hyunjin hamon oʻsha sovuqqon, magʻrur, ammo Sugaga cheksiz hurmat bilan boquvchi yigit edi.
— Demak, qaroringiz qatʼiy, boshliq? — soʻradi Hyunjin ekranning u yoqidan.
Suga qoʻlidagi qadaxni stolga qoʻyib, qadrdon yordamchisiga qaradi:
— Ha, Hyunjin. Seulga qaytyapman, ammo mafia olamiga emas. Men faqat qonuniy bizneslarimni va kompaniyani oʻz qoʻlimda ushlab qolaman. Qora dunyo, yer osti shartnomalari, qurol-yarogʻ nazorati — barchasini bugundan boshlab senga topshiraman. Seul yer osti dunyosining yangi qiroli sensan.
Hyunjin ekranda biroz jilmaydi, uning koʻzlarida Sugaga boʻlgan cheksiz minnatdorchilik bor edi:
— Siz yuzingizni yorugʻ qilib ketdingiz, boshliq. Men qurgan imperiyangizni zarracha boʻlsa ham qulatmayman. Sarang va Junhoo bilan baxtli boʻling. Siz bunga hammadan koʻproq loyiqsiz.
Suga aloqani uzdi-da, stuliga suyandi. Yelkasidagi daxshatli yuk birdan gʻoyib boʻlgandek, uzoq vaqtdan beri ilk bor yengil va erkin nafas oldi.
Ertasi kuni. Seul Xalqaro Aeroporti.
Yozgi mayin shabada Seul osmonida suzib yurgan ulkan samolyotning oynalariga urilardi. Samolyot qoʻnish yoʻlagiga kelib toʻxtaganida, Junhoo birinchi boʻlib oynaga yopishdi.
— Oyijon! Dada! Qaranglar, bu yer boshqacha ekan! Hamma joyda koreyscha yozuvlar! — deb baqirdi bolakay quvonib.
Suga kulib yubordi va mitti oʻgʻlining boshini silab, uni bagʻriga bosdi:
— Bu yer sening vataning, polvonim. Endi biz shu yerda yashaymiz.
Ular samolyot trapidan pastga tushishayotganda, Sarang bir soniya toʻxtab qoldi. U Seulning toza, qadrdon havosini oʻpkasini toʻldirib ichiga yutdi. Sakkiz yil avval u bu yerdan yigʻlab, qochib, hayoti parchalangan holda ketgan edi. Endi esa u oʻzining eng suyukli erkagi va mittigina dunyosi boʻlgan oʻgʻli bilan qaytib keldi.
Suga uning toʻxtab qolganini koʻrib, Sarangning nozik kaftini oʻzining issiq va baquvvat qoʻllari orasiga oldi. Ularning koʻzlari toʻqnashdi.
— Qoʻrqmayapsanmi, Valentin? — deb soʻradi Suga ohista, koʻzlarida cheksiz mehr bilan.
Sarang uning qoʻlini mahkamroq qisdi, lablarida haqiqiy muz malikasining emas, balki baxtli ayolning tabassumi porladi:
— Sen yonimda ekansan, endi hech narsadan qoʻrqmayman, Suga. Biz uydamiz.
Junhoo ikkalasining oʻrtasiga suqilib kirib, qoʻllaridan tortdi:
— Dada, yuring tezroq! Koreyscha pankeyklarni tatib koʻrmoqchiman!
Ularning quvnoq kulgisi aeroport yoʻlagi boʻylab yangradi. Ular ilk qadamlarini toza, ozod va baxtli hayot sari tashlashdi.

Koreyadagi Qadrdon Qoʻrgʻon. Soat 11:30.
Suga, Sarang va mitti Junhooni olib kelayotgan qora rangli dabdabali mashina darvozadan ichkariga kirib keldi. Sarang mashina oynasidan atrofga qararkan, yuragi gupillab ura boshladi. Bu oʻsha qadrdon, unutilmas qoʻrgʻon edi. Ammo hovli daxshatli darajada jim-jit, goʻyo ichkarida hech kim yoʻqdek tuyulardi.
Suga mashinani toʻxtatib, Sarangga qarab sirli jilmaydi, ammo hech narsa demay, eshikni ochib pastga tushdi. Aslida esa, u Seulga uchishdan oldin hamma qadrdonlariga yashirincha xabar yuborgan va ularni shu yerga toʻplagan edi.
Suga oʻgʻli Junhooni dast koʻtarib oldi, Sarang esa hayron boʻlgancha uning yoniga keldi:
— Suga, nega atrof bunchalik jim-jit? Hamma qayerda? — deb soʻradi u sekin.
— Ichkariga kirsak, bilasan, Valentin, — dedi Suga koʻzlari qisilib, ayyorona kulimsirarkan.
Ikkalasi qoʻl ushlashib, mitti Junhoo bilan birga qoʻrgʻonning ulkan, dabdabali eshigini ochib, ichkariga qadam qoʻyishdi. Mehmonxona daxshatli darajada qorongʻu edi. Sarang chiroq tugmasini bosish uchun qoʻl choʻzgan ham ediki...
— SYURPRIZ!!! XUSH KELIBSIZLAR!!! — degan hayqiriq butun qoʻrgʻonni tutib ketdi!
Bir soniyada ulkan qandillar yonib, xona yorishib ketdi. Shiftlardan rang-barang konfettilar va sharlar uchib tushdi. Sarang hayratdan daxshatli darajada qotib qoldi, mitti barmoqlari bilan lablarini toʻsib, koʻzlariga ishonmay qarshisidagi manzaraga tikildi.
Eng oldinda Sarangning oʻgay akasi Taehyung oʻzining oʻsha mashhur va kelishgan tabassumi bilan turardi, uning yonida goʻzal sevgilisi Jisoo koʻzlarida yosh bilan jilmayib turardi.
Ularning ortida esa oʻgay singlisi Jennie va uning eri Jungkook qoʻllarini silkitib turishardi. Ularning yonida mitti, shirin bir oʻgʻil va bir qizaloq — ularning farzandlari quvnoq sakrashardi.
Yana bir chetda esa Suganing eng yaqin doʻsti Jimin xotini Rose bilan birga turardi. Rose qoʻlida mitti qizalogʻini bagʻriga bosgancha, baxtdan yigʻlayotgan edi.
— Sarang!!! — Jennie barcha rasmiyatchiliklarni unutilib, birinchi boʻlib singlisi tomon yugurdi va uni mahkam quchoqlab oldi. — Sogʻinganimni bilmaysan, ahmoq qiz! Nega shuncha yil bizni intizor qilding?!
Sarangning koʻzlaridan daryodek issiq yoshlar sizib chiqdi. U Jennieni mahkam quchib, oʻpkasi toʻlib yigʻlab yubordi:
— Men ham... men ham sizlarni rossayam sogʻindim, Jennie!
Taehyung ham yaqinlashib, ikkala singlisini ham oʻzining baquvvat qanotlari ostiga oldi. Uning ovozi biroz titrardi:
— Xush kelibsan, kichkintoy. Nihoyat, oilamiz yana bir butun boʻldi. Endi seni hech qayerga qoʻyib yubormayman, — dedi u Sarangning sochni ohista silab.
Sarang akasining, opasining, barcha qadrdonlarining taftini his qilib, oʻzini baxtning eng choʻqqisida his etardi. Sakkiz yillik sovuq va ayovsiz ayriliq mana shu birgina issiq quchoqlarda erib ketayotgan edi.
Shu payt Jungkook va Jimin Suganing yoniga kelishdi. Jungkook gʻolibona ohangda Suganing yelkasiga urib qoʻydi:
— Boshliq! Demak, daxshatli rejangiz amalga oshibdi-da? Muz malikasini va mitti shahzodani Seulga qaytarib kelibsiz!
Jimin esa erda turgan mitti Junhooga hayrat bilan tikilib qoldi. Bolakay xuddi Suganing mitti nusxasi kabi magʻrur turardi:
— Voy xudoyim... Suga, bu bolakay sening aynan oʻzing-ku! Qosh-koʻzlari, hatto turishi ham daxshatli darajada senga oʻxshaydi! — dedi Jimin kulib.
Rose va Jisoo ham darhol Junhoning qarshisida choʻkkalab oʻtirishdi:
— Salom, mitti toychoq! Biz sening ammang va xolang boʻlamiz! — deyishdi ular bolakayning shirin yuzlaridan oʻpib.
Jennie va Jungkookning oʻgʻli hamda qizi ham darhol Junhoning yoniga kelishdi. Mitti bolalar bir soniyada bir-biri bilan til topishib, qoʻrgʻon hovlisiga qarab oʻynashga yugurib ketishdi.
Sarang koʻz yoshlarini artib, Sugaga qaradi. Suga unga cheksiz bir mamnuniyat va muhabbat bilan tikilib turardi. Sarang hamma qadrdonlarini birma-bir quchoqlab chiqdi, Jisooni, Roseni bagʻriga bosdi. Sakkiz yillik ayriliqdan soʻng bu uchrashuv daxshatli darajada chiroyli, issiq va samimiy oʻtayotgan edi.

Mehmonxonadagi ulkan stol allaqachon dabdabali taomlar va shirinliklar bilan toʻldirilgan boʻlib, hamma qahramonlar shod-xurramlik bilan davra qurishdi. Kulgi, shirin suhbatlar va oʻtmish xotiralari qoʻrgʻon devorlarini titratardi.

Seul. Oradan uch oy oʻtdi.
Koreyadagi hayot xuddi Sarang orzu qilgandek tinch, osuda va cheksiz baxtga toʻla boshlandi. Suga vaʼda qilganidek, mafia olamini butunlay ortda qoldirib, faqat qonuniy biznes va kompaniya ishlari bilan shugʻullanar, har kuni kechki payt vaqtida uyga — oilasining davrasiga qaytardi. Junhoo esa Seuldagi eng yaxshi maktabga bora boshladi, u amakilari Jungkook va Jimin, xolalari Jennie va Rosening farzandlari bilan daxshatli darajada qadrdon boʻlib ketgandi.
Biroq soʻnggi haftalarda Sarang oʻzida gʻalati oʻzgarishlarni payqay boshladi. U ertalablari daxshatli darajada koʻngli aynib uygʻonadigan, odatda yaxshi koʻradigan kofesining hidini ham yoqtirmaydigan boʻlib qoldi. Eng muhimi — u tinimsiz uxlashni xohlar, kayfiyati esa bahor havosidek tez-tez oʻzgarib turardi.
Bugun ham tongda Suga ishga ketganidan soʻng, Sarang yana oʻsha tanish koʻngil aynishini his qildi. Yuragi bir narsani sezgandek shiddat bilan ura boshladi. U chuqur nafas olib, yashirincha sotib olib qoʻygan homiladorlik testini olish uchun hammomga kirdi.
Yuragi qinidan chiqib ketgudek titroq barmoqlari bilan testni qildi va besh daqiqa kutdi. Bu besh daqiqa u uchun xuddi besh yildek tuyuldi. Nihoyat, koʻzlarini mahkam yumib, qaytadan ochganida, test oynasida ikki dona qip-qizil chiziq aniq va ravshan boʻlib turardi!
Sarang hayratdan va cheksiz baxtdan ogʻzini mitti kaftlari bilan toʻsib, koʻz yoshlarini tiyolmay qoldi. U homilador edi! Sakkiz yil oldin Junhooni yolgʻiz, dushmanlar qurshovida, daxshatli qoʻrquv bilan dunyoga keltirgan boʻlsa, endi bu mitti moʻjizani sevimli erining baquvvat yelkalari ortida, tinch va xavfsiz dunyoda dunyoga keltirishi mumkin edi.
Xuddi shu kuni kechqurun. Soat 20:00.
Suga ishdan qaytganida, xona ichi mayin shamlar va dabdabali kechki ovqat hidi bilan toʻla edi. Junhoo allaqachon oʻz xonasida shirin uyquda edi.
Suga ustidagi kostyumini yechib, divanda jilmayib oʻtirgan Sarangning yoniga keldi va uning peshonasidan ohista oʻpdi:
— Valentin... Bugun kayfiyating aʼlo darajada koʻrinadi? Ertalabki oʻsha daxshatli koʻngil aynishlar oʻtib ketdimi? Shifokorga boramiz deb turgandim.
Sarang uning issiq qoʻllarini oʻz kaftlari orasiga oldi. Uning koʻzlarida hayajon olovi porlardi:
— Suga... Men bugun shifokorga bordim. Va senga bitta judayam qimmatli sovgʻa tayyorlab qoʻydim.
Suga qoshlarini biroz chimirib, ayyorona kulimsiradi:
— Sovgʻa? Xonim LA menga yana qanday syurpriz tayyorlagan ekan?
Sarang ortiga yashirib qoʻygan kichkina, chiroyli qutichani chiqarib, Suganing qoʻliga tutqazdi:
— Uni ochib koʻr, Min Suga.
Suga qutichani sekin ochdi va ichidagi narsaga koʻzi tushganda, bir soniyada uning oʻsha sovuqqon, magʻrur nigohlari muzlab, butunlay hayratga aylandi. Qutichaning ichida ikki chiziqli homiladorlik testi va mittigina, oppoq rangdagi chaqaloq paypoqchalari turardi.
Suga bir necha soniya gapira olmay, testga tikilib qoldi. Shanhay daxshatini titratgan, oʻlim bilan yuzma-yuz kelganda ham koʻzini pirpiratmagan bu erkakning qoʻllari hozir xuddi yosh bolanikidek qaltiray boshladi. U boshini koʻtarib, koʻzlarida yosh bilan unga tikilib turgan Sarangga qaradi:
— Sarang... Bu... Bu rostmi? — uning ovozi daxshatli darajada titrab, boʻgʻilib chiqdi. — Sen... biz... yana farzandli boʻlamizmi?
Sarang yigʻlagancha bosh irgʻadi va oʻzini uning baquvvat koʻksiga otdi:
— Ha, Suga! Sening mitti Valentinung qaytyapti! Biz yana ota-ona boʻlamiz!
Suga uni shunchalik mahkam, shunchalik ehtiyotkorlik bilan bagʻriga bosdiki, goʻyo uning ichidagi oʻsha mitti jonni ham oʻz tafti bilan asramoqchi edi. Uning koʻzlaridan baxt yoshlari sizib chiqib, Sarangning nam sochlariga urildi. U hayotida ilk bor oʻzini dunyodagi eng boy va eng gʻolib erkak deb his qildi.
— Rahmat, Valentin... — deb shivirladi Suga, uning lablaridan, yonoqlaridan tinmay oʻparkan. — Sakkiz yillik zulmatdan soʻng, sen menga hayotimdagi eng buyuk quyoshni sovgʻa qilding. Bu safar... men sening yoningda boʻlaman. Tugʻruqxonada ham, har bir tun quchogʻida ham sening qoʻlingni mahkam tutib turaman. Men seni dunyodagi eng baxtli ayol qilaman!

Sarang uning koʻz yoshlarini barmoqlari bilan artib, shirin kulib yubordi:
— Bilaman, Suga. Ammo bitta muammo bor...
Suga qoshini koʻtardi:
— Qanday muammo?
— Ertaga oʻgʻling uygʻonganida, unga endi yotoqxonada faqat men emas, balki mitti uchinchi raqib ham uxlashini qanday tushuntiramiz? Kvadrosikl endi yordam bermasa kerak? — dedi Sarang ayyorona koʻz qisib.
Suga baland ovozda, daxshatli darajada baxtiyor boʻlib kulib yubordi va Sarangni dast koʻtarib, xona boʻylab aylantirdi:
— Xavotir olma, muz malikasi! Janob Min Junhoo bilan yangi shartnoma imzolaymiz. Bu safar unga mitti yaxta olib berishimga toʻgʻri kelsa ham, bu joyni hech kimga bermayman!
Ularning shirin va quvnoq kulgisi tun bagʻrida, tinch va ozod Seul osmonida aks-sado berdi. Ularning uzoq, azobli va ayriliqlarga toʻla yoʻli nihoyat eng mukammal, eng goʻzal va eng yorugʻ yakuniga — haqiqiy oila baxtiga yetib kelgan edi.

Seul. Ertasi kuni ertalab. Soat 08:30.
Oshxonadan yangi pishgan shirin quymoqlar va mevali sharbatlarning yoqimli hidi taralardi. Min Suga va Sarang nonushta stolini bezatib boʻlishgach, Junhoo oshxonaga kirib keldi. U endi oʻsha dadasining quchogʻiga arang sigʻadigan, boʻylari oʻsib qolgan, koʻzlari daxshatli darajada aqlli boʻlib boquvchi haqiqiy maktab oʻquvchisi edi.
— Xayrli tong, oyijon... Xayrli tong, dada, — dedi bolakay maktab sumkasini chetga qoʻyib, stulga oʻtirarkan.
Suga va Sarang bir-biriga qarab, sirli va daxshatli darajada hayajonli jilmayib qoʻyishdi. Suga darhol oʻgʻlining yoniga kelib, uning yelkasidan quchdi:
— Xayrli tong, janob Min Junhoo! — dedi Suga, oʻgʻlining ulgʻaygan qiyofasiga magʻrurlik bilan tikilib. — Bugun senga juda ham muhim gapimiz bor. Bu oilamiz darajasidagi eng maxfiy va eng quvonchli yangilik!
Junhoo qoshlarini jiddiy chimirib, dadasiga va onasiga qaradi. U 8 yoshga toʻlayotgan yigit boʻlgani uchun har bir gapni daxshatli darajada tez tushunardi:
— Qanaqa yangilik, dada? Maktab ishlari bilan bogʻliqmi? Yoki menga oʻsha vaʼda qilgan narsangizni olib keldingizmi?
Sarang uning bu jiddiyligidan ohista kulib yubordi va Junhoning roʻparasiga oʻtirib, uning qoʻllarini oʻz kaftlari orasiga oldi:
— Yoʻq, toychogʻim. Bu safar boshqacha yangilik... Junhoo, sen tez orada juda ham muhim, masʼuliyatli va daxshatli darajada mard insonga aylanishing kerak. Bizga haqiqiy aka kerak.
Junhoo hayron boʻlib, koʻzlarini katta-katta ochdi:
— Aka? Men-a? Ammo men oilada bittaman-ku?
Suga oʻgʻlining yelkasiga qoʻlini qoʻyib, chuqur va faxrli ovozda eʼlon qildi:
— Ha, oʻgʻlim! Sen tez orada haqiqiy Aka boʻlasan! Onangning qornida hozir mittigina hayot bor. Yaqin oylarda sening mitti ukang yoki singling dunyoga keladi. Sen allaqachon 8 yoshga toʻlyapsan, maktabga boryapsan, demak u tugʻilganda unga eng yaxshi oʻrnak va eng kuchli himoyachi aynan sen boʻlasan!
Junhoo bir necha soniya gapira olmay, dadasiga angrayib qarab qoldi. U goʻyo bu maʼlumotni oʻzining aqlli miyasida tahlil qilayotgandek edi. Keyin esa yuziga cheksiz bir bolalarcha quvonch va hayrat yugurdi. U onasining hali mutloq tekis boʻlgan qorniga tikildi:
— Nima?! Rostdanmi, oyi? Men endi yolgʻiz emasmanmi? Maktabda hamma doʻstlarimning akasi yoki ukasi bor edi, endi mening ham mitti odamcham boʻladimi?
— Xuddi shunday, mard yigitim, — Sarang jilmayib, uning qoʻlchasini olib, oʻz qornining ustiga ohista qoʻydi. — U hozir shu yerda shirin uxlab yotibdi. U tugʻilgach, uni asraydigan, unga oʻyinchoqlarini beradigan va dadasining oʻsha qora kvadrosiklini haydashni oʻrgatadigan mard akaga ehtiyojimiz bor. Buni faqat sen uddalay olasan, chunki sen endi mutloq katta yigit boʻlding.
Junhoo onasining qornidagi mitti taftni his qilgandek boʻldi. Ammo birdan uning esiga kechagi yotoqxona masalasi tushib qoldi. U darhol dadasiga ayyorona va gʻolibona tikildi:
— Dada... Demak, u tugʻilgach, oyimning yonida uxlash uchun yana bitta odam koʻpayar ekan-da?
Suga buni eshitib, baland ovozda kulib yubordi va xotiniga qarab koʻz qisdi:
— Ha, janob Min! Shuning uchun aytdim-ku, bu joy uchun kurash endi daxshatli darajada qiyinlashadi deb!
Junhoo stulidan shartta turib, onasini boʻynidan mahkam quchoqlab oldi va dadasiga qarab magʻrur jilmaydi:
— Baribir yutqazdingiz, dada! Men allaqachon 8 yoshga toʻlyapman, maktabga boryapman, demak kuchim ham, aqlim ham siznikidek koʻp! Men endi nafaqat oyimni, balki mitti ukamni ham asrayman. Men dunyodagi eng kuchli aka boʻlaman! Siz baribir divanga borasiz!
Oshxonani uchta qalbning sof, begʻubor va daxshatli darajada baxtiyor kulgisi tutib ketdi. Ertalabki Seul quyoshi ularning shinam xonasini oltin nurlari bilan yoritar, oʻtmishning barcha qora kunlari, daxshatli ayriliqlari mana shu 8 yoshga toʻlayotgan oʻgʻlining quvonchi va yangi tugʻilajak moʻjizaning umidi ichida butunlay erib, yoʻq boʻlib ketgan edi.

Seul. Oradan ikki oy oʻtdi.
Sarangning homiladorligi 16-haftaga qadam qoʻygan edi. Bugun u hayotida ilk bor hech qanday qoʻrquvsiz, yashirinishlarsiz va dushmanlardan xavotir olmasdan, dunyodagi eng xavfsiz va baxtli ayol sifatida birinchi marta shifoxonaga — ultratovush tekshiruviga (UZI) boradigan kun edi.
Suga oʻsha kuni kompaniyadagi barcha uchrashuvlarni, muhim shartnomalarni bir chetga surib qoʻydi. U Sarangga vaʼda berganidek, har bir soniyada uning yonida boʻlishni, har bir mitti quvonchni birga his qilishni istardi. Sakkiz yil oldin Junhoo dunyoga kelayotganda bera olmagan barcha mehrini, eʼtiborini endi mana shu mitti mitti jonga va Sarangga bermoqchi edi.
Klinika. UZI xonasi.
Xonadagi chiroqlar biroz xiralashtirilgan, faqat UZI apparatining ekrani yorugʻ boʻlib turardi. Sarang maxsus karavotga yotdi, shifokor uning qorniga iliq gellar surtib, datchikni ohista yurita boshladi.
Suga esa Sarangning yonida turib, uning titroq nozik kaftini oʻzining issiq va baquvvat qoʻllari orasiga oldi. Uning koʻzlari ekrandan bir soniya ham uzilmas, yuragi daxshatli darajada shiddat bilan urardi.
Toʻsatdan xonani mitti, ammo daxshatli darajada tez urayotgan yurak urishi ovozi tutib ketdi: *Tuk-tuk-tuk-tuk...*
Sarangning koʻzlaridan baxt yoshlari dumalab tushdi. U Suganing qoʻlini mahkamroq qisdi:
— Eshityapsanmi, Suga? Uning yuragi urayapti...
Suga tomogʻiga tiqilgan hislardan bir muddat gapira olmay qoldi. U egilib, Sarangning nam yonoqlaridan ohista oʻpdi:
— Eshityapman, Valentin... Bu dunyodagi eng goʻzal musiqa. Men shu yerdaman, yoningdaman.
Shifokor ekrandagi mitti tasvirni yaqinlashtirib, mayin jilmaydi:
— Xoʻsh, ota-ona... Mittivoyimiz daxshatli darajada shoʻx koʻrinadi, tinmay harakat qilyapti. Uning rivojlanishi mutloq joyida, hammasi aʼlo darajada. Kichkintoyning jinsini bilishga tayyormisizlar?
Sarang Sugaga qaradi, Suganing ham koʻzlarida cheksiz bir intizorlik bor edi. Ikkalasi barobar bosh silkishdi.
— Tabriklayman, janob Min, Xonim Sarang... Sizlar qiz farzand kutyapsizlar! — dedi shifokor ekrandagi mitti barmoqchalarni koʻrsatib. — Bu mitti malika boʻladi.
Sarang hayratdan va cheksiz quvonchdan ichiga nafas oldi:
— Qizaloq?.. Suga, eshitdingmi, bizning qizimiz boʻladi!
Suga buni eshitgan soniyada uning koʻzlaridan yosh qalqib chiqdi. Shanhay yer osti dunyosini, daxshatli klanlarni titratgan Min Suga hozir xotinining qarshisida baxtdan yigʻlayotgan edi. U Sarangning qoʻllarini oʻz lablariga bosib, tinmay oʻpa boshladi:
— Qizaloq... Mening mitti malikam. Sarang, rahmat sanga... Menga Xonim LAning mitti nusxasini sovgʻa qilayotganing uchun rahmat.
Sarang uning sochlarini ohista silab, koʻz yoshlarini artdi:
— Endi sening uyingda ikkita muz malikasi boʻladi, janob Min. Bizni asrashga kuching yetadimi? — deb hazillashdi u shirin kulib.
Suga ohista kuldi, uning nigohidagi oʻsha olovli qatʼiyat qaytgan edi:
— Men sizlar uchun butun dunyoni oyoq osti qilishga tayyorman, Valentin. Bu safar... men har doim, har bir soniyada yoningda boʻlaman. U tugʻilayotganda ham qoʻlingni qoʻyib yubormayman. Men sizlarni dunyodagi eng baxtli insonlar qilaman.
Kechki payt. Uyda.
Ular uyga qaytishganida, Junhoo maktab sumkasini otib yuborib, darhol ularning yoniga yugurib keldi. U ota-onasining yuzidagi oʻsha daxshatli darajada baxtli tabassumni koʻrib, nima boʻlganini darhol tushunishga urindi:
— Xoʻsh, dada! Oyi! Shifokor nima dedi? Kim boʻlar ekan? Mening mard ukammi yoki?..
Suga Junhooni dast koʻtarib oldi-da, uning burnining uchiga urib qoʻydi:
— Magʻlubiyatingni tan ol, janob Min Junhoo! Sening mitti singling dunyoga keladi. Endi uyingizda ikkita ayol boʻladi va ikkimiz ularni birgalikda dushmanlardan, yomon koʻzlardan asraymiz! Kelishdikmi, mard aka?
Junhoo bir soniya hayron boʻlib turdi, keyin esa yuzi quyoshdek yorishib, onasining qorniga qarab baqirdi:

— Singilcha?! Voy xudoyim, uje daxshatli darajada zoʻr-ku! Men unga maktabdagi hamma oʻyinchoqlarimni beraman, uni hech kimga xafa qildirmayman! Ammo dada...
Junhoo dadasiga qarab koʻzlarini qisdi:
— Baribir yutqazdingiz. Singlim ham baribir oyim bilan men tomonda boʻladi. Siz baribir divanga borasiz!
Oshxonani, butun qoʻrgʻonni ularning quvnoq, samimiy va daxshatli darajada baxtiyor kulgisi tutib ketdi. Seul uzra oqshom choʻkarkan, bu oilaning hayotida endi hech qanday zulmat yoʻq edi — faqatgina yangi tugʻilajak mitti malikaning va ularning abadiy sevgisining yorugʻ nurlari porlab turardi.

Sarangning homiladorligi yettinchi oyga oʻtganida, uning ojarliklari klan urushlaridan ham daxshatliroq tus oldi. Yarim tun. Soat tungi 03:15.
Suga charchoqdan endigina shirin uyquga ketgan edi. Toʻsatdan uning yelkasiga kimdir ohista, ammo qatʼiy urdi.
— Suga... Min Suga, uygʻon, — Sarang pichirladi.
Suga koʻzlarini zoʻrgʻa ochdi, xonadagi tungi chiroq yorugʻida xotinining qovogʻini solib oʻtirganini koʻrdi:
— Valentin? Tinchlikmi? Biror joying ogʻriyaptimi? — uning uyqusi bir soniyada qochib, xavotir bilan oʻrnidan turdi.
— Yoʻq... Menga qara, hozir Shanhayning chekasidagi oʻsha mitti kafeda pishadigan, sershira oʻrdak goʻshti aralashtirilgan lagʻmon kerak, — dedi Sarang judayam jiddiy ohangda.
Suga bir soniya eshitgan gapini miyasida tahlil qilishga urindi:
— Nima? Shanhay?! Valentin, biz hozir Seuldamiz-ku! Ertalab aytganingdek, Xitoydagi hamma narsani Jian Jaoga topshirib kelganmiz. Hozir tun yarmi boʻlsa, men qayerdan Shanhayning lagʻmonini topaman?
Sarangning koʻzlariga darhol yosh qalqdi, lablarini burishtirib, yostiqni quchoqlab oldi:
— Ana! Bilgandim! Sen oʻzgargansan... Shanhayda jarohatlanib yotganingda 'Sizlar mening xazinamsizlar, nima desangiz bajaraman' deb daxshatli vaʼdalar berganding. Seulga kelib klan ishlaridan qutulding-u, bir dona lagʻmonni ham qizgʻanyapsan. Mayli, qizing ikkimiz och qolaveramiz...
Suga sochini asabiy toʻzgʻitib, chuqur xoʻrsindi. U Xonim LAning oʻgʻri koʻzlaridagi daryoni toʻxtatish chorasizligini tushunib, taslim boʻlgandek qoʻllarini koʻtardi:
— Boʻldi, boʻldi, Valentin, yigʻlama. Men hozir Hyunjinga qoʻngʻiroq qilaman. Xitoydan shaxsiy samolyotda oʻsha lagʻmonni pishirtirib, Seulga joʻnatishini aytaman. Faqat yigʻlama, iltimos, mitti malikamiz ham ichingda bezovta boʻlyapti.
Sarang bir soniyada koʻz yoshlarini artdi-da, mayin jilmaydi:
— Rostdanmi? Ayron ham qoʻshib yuborishsin de.

Faqat Suga emas, 8 yoshga toʻlib, maktabga qatnayotgan aqlli va mard Junhoo ham onasining bu davrdagi ojarliklaridan nasibasini olar edi.
Yakshanba kuni ertalab. Junhoo darslarini qilib boʻlib, dadasining xonasiga kirmoqchi edi. Sarang esa divanda oʻtirgancha, televizorda qandaydir gʻamgin dramani tomosha qilib yigʻlayotgandi.
— Oyijon, yaxshimisiz? Nega yigʻlayapsiz? — Junhoo xavotir olib onasining yoniga keldi.
Sarang unga qarab, birdan gʻazablandi:
— Junhoo! Nega bu koʻylakni kiyding? Tezda borib almashtir!
— Nega, oyi? Bu koʻk rangli, maktab formasining sviteri-ku? — Junhoo hayron boʻlib oʻziga qaradi.
— Koʻk rang asabimga tegyapti! — Sarang qoʻlidagi salfetkani stolga tashladi. — Va nega xonaga kirayotganda dadasining nusxasidek magʻrur qadam tashlaysan? Qadamlaring judayam shovqinli! Singlingga xalaqit beryapsan.
Junhoo mitti qoshlarini chimirdi, u dadasidan homilador ayollar bilan qanday muomala qilish kerakligi haqida "maxfiy dars" olgandi. U qoʻllarini koʻksiga qovushtirib, huddi katta erkaklardek xoʻrsinib qoʻydi:
— Xoʻp, Xonim Sarang. Hozir borib dadasining nusxasi boʻlmagan qora sviterimni kiyaman va xonaga oyoq uchida kiraman. Faqat xafa boʻlmang, — bolakay dadasiga oʻxshab ayyorona koʻz qisdi.
Sarang uning ortidan qarab, birdan kulib yubordi:
— Toʻxta, Junhoo! Kel, meni quchoqlab qoʻy, dadasining xuddi oʻzi boʻlgan mitti polvonim. Seni rossayam yaxshi koʻraman.
Junhoo onasini quchoqlarkan, zaldan oʻtayotgan Sugaga qarab pichirladi:
— Dada, menimcha bugun siz oshxonada quymoq pishirishingiz kerak, aks holda oyim ikkimizni ham Shanhay klaniga sotib yuboradi.
Suga oʻgʻlining gapiga qarab, qoʻlini peshonasiga qoʻygancha kulib yubordi.

`~~~

Toʻqqizinchi oyning oxiri. Kechki soat 22:45.
Qoʻrgʻonda birdan daxshatli qichqiriq eshitildi. Sarang oshxonada suv ichmoqchi boʻlib turganda, birdan ogʻriq kuchayib, qoʻlidagi stakan yerga tushib parchalandi.
— Suga!!! Junhoo!!! Boshlandi!!! — deb baqirdi Sarang, qornini ushlab.
Suga kabinetidan otilib chiqdi. U hayotida koʻplab daxshatli janglarda, oʻlim xavfida boʻlgan, ammo hech qachon hozirgidek vahimaga tushmagan edi. Uning rang-personi oʻchib ketdi.
— Valentin! Men shu yerdaman! Junhoo, tezda onangning maxsus sumkasini ol! Mashinani tayyorla! — deb baqirdi Suga, ovozi qaltirab.
8 yoshli Junhoo sumkani dast koʻtarib, eshik tomon yugurdi. U dadasidan koʻra sovuqqonroq koʻrinardi:
— Dada, kalitni oling! Vahima qilmang, siz klan boshligʻisiz-ku!
Suga Sarangni ohista dast koʻtarib oldi. Sarang ogʻriqdan Suganing boʻynidan mahkam quchoqlab, uning qulogʻiga baqirdi:
— Min Suga! Agar mashinani sekin haydasang, seni oʻzim dabdala qilaman! Sakkiz yil oldin yoningda boʻlmaganding, hozir yaxshilab eslab qol!
— Xoʻp, baxtim, xoʻp! Mana, ketyapmiz! — Suga uni mashinaning orqa oʻrindigʻiga ohista yotqizdi.
Mashina daxshatli tezlikda Seul koʻchalari boʻylab shifoxona tomon uchib ketdi. Suga bir qoʻli bilan rulni ushlasa, ikkinchi qoʻlini orqaga uzatib, Sarangning qoʻlini mahkam tutib turardi. Sarang ogʻriq daxshatidan Suganing qoʻlini shunchalik qattiq qisardiki, Suganing barmoqlari koʻkarib ketayotgandi, ammo u zarracha ogʻriq sezmayotgandek faqat xotiniga tasalli berardi.
— Biroz chida, Valentin... Men yoningdaman. Bu safar seni bitta soniya ham yolgʻiz qoldirmayman. Biz uydamiz, hamma narsa yaxshi boʻladi, — deb shivirlardi Suga, koʻzlarida hayajon va cheksiz muhabbat yoshlari bilan.
Junhoo esa oldingi oʻrindiqda turib, onasiga qarab dalda berardi:
— Oyijon, nafas oling! Men maktabda oʻrganganman. Singlim tez orada mard akasini koʻradi!
Shifoxona eshiklari oldiga kelib toʻxtashganda, shifokorlar darhol gurneyka bilan yugurib chiqishdi. Suga Sarangning qoʻlini bir soniya ham qoʻyib yubormay, u bilan birga tugʻruqxona blokining daxshatli va hayajonli eshiklari tomon shiddat bilan kirib ketdi. Sakkiz yillik ayriliqdan soʻng, bu safar u oʻz mardlik vaʼdasini toʻliq bajarishga tayyor edi.

By: Park Yoona

Shifoxonadagi bir haftalik daxshatli muolajalardan soʻng, Min Suganing jarohati biroz boʻlsa-da oʻnglandi. Sarang uning shifoxonada qolishi xavfli va noqulay ekanini bilib, oʻzining Shanhay chekkasidagi dabdabali, eng yuqori darajada qoʻriqlanadigan klan qoʻrgʻoniga koʻchirishni buyurdi.
Suga klan rahbarining maxsus xonasidagi ulkan, shinam yotoqqa joylashtirildi. Xona derazasidan tungi Shanhay chiroqlari va shahar daryosi daxshatli darajada goʻzal koʻrinib turardi.
Kechki soat 9:00 lar atrofida Sarang qoʻlida mitti patnis bilan xonaga kirdi. Patnisda oʻzi shaxsan tayyorlagan, issiqqina Koreya anʼanaviy shoʻrvasi bor edi. U ustidagi oʻsha ogʻir klan kiyimlarini yechgan, sochlari oddiygina qilib yigʻilgan edi. Sakkiz yildan keyin uni birinchi marta bunday oddiy va uy sharoitida koʻrgan Suganing koʻzlarida mayin sohirona nur yugurdi.
— Tuzalishni istasang, hammasini ichishing shart, — dedi Sarang jiddiy qiyofaga kirishga urinib, patnisni yotoq yonidagi mitti stolga qoʻyarkan. — Shifokorlar senga hali koʻp harakat qilishni taqiqlagan.
Suga yostiqqa biroz suyangancha, labida oʻsha oʻziga xos ayyorona jilmayish bilan unga tikildi:
— Valentin... Sakkiz yil davomida Shanhayni titratgan Xonim LA hozir men uchun oshxonada shoʻrva pishirdimi? Nahotki bu tush boʻlmasa?
Sarang uning gapiga javoban koʻzlarini qisib, qoshiqni qoʻliga oldi:
— Koʻp gapirmay, ogʻzingni och. Agar mitti oʻgʻlimiz sening tezroq oyoqqa turishingni kutib, eshik tagida moʻralab turmaganida, senga klan oshpazlarining achchiq taomlarini buyurgan boʻlardim.
Suga ohista kuldi, ammo kulgisi koʻkragidagi jarohatni biroz ogʻritgani uchun yuzini burishtirdi. Sarang sershaxslik bilan darhol unga yaqinlashib, yelkasidan tushgan choyshabni toʻgʻriladi:
— Ehtiyot boʻlsang-chi! Ogʻriyaptimi?
Suga uning mitti kaftini toʻsatdan tutib oldi va koʻzlariga chuqur tikildi:
— Sening yoningda boʻlganimda, hech qanday jarohat ogʻrimaydi, Sarang. Sakkiz yillik boʻshliqdan keyin, mana shu xonada, sening taftingni his qilib oʻtirish... eng buyuk shifo.
Sarang uning bu samimiy soʻzlaridan biroz qizarib, nigohini yerga qaratdi. Toʻsatdan xona eshigi ohista gʻijirladi va mitti Junhoo boshini ichkariga tiqdi. U qoʻlida dadasiga atab chizgan surati bilan turardi.
— Oyijon... Dadamga xalaqit bermayapmanmi? Kirsa boʻladimi? — deb soʻradi bolakay mitti ovozda.
— Kel, mard oʻgʻlim, kelaver, — Suga darhol sogʻlom qoʻli bilan unga chorlov qildi.
Junhoo yugurib kelib, yotoqning chetiga, dadasining yoniga chiqib oʻtirdi. U oʻzi chizgan suratni Sugaga uzatdi. Suratda katta qora mashina, uning yonida qoʻllarini ushlab turgan uchta inson — dada, ona va mitti bola tasvirlangan boʻlib, tepasiga koreys tilida "Mening oilam" deb yozilgan edi.
Suga suratga tikilarkan, tomogʻiga daxshatli bir his tiqildi. U oʻgʻlining peshonasidan mahkam oʻpib qoʻydi:
— Bu dunyodagi eng goʻzal surat, Junhoo. Uni doim yuragimning ustida olib yuraman.
— Dada, siz tuzalib ketgach, meni Koreyaga olib borasizmi? — Junhoning koʻzlari miltilladi. — Onam menga u yerdagi gilos gullari va goʻzal qasrlar haqida koʻp aytib bergan. Ammo men u yerda dadam bilan birga sayr qilishni xohlayman.
Suga Sarangga qarab qoʻydi, Sarangning koʻzlarida ham mayin bir rozilik va oʻtmish xotiralari aks etib turardi.
— Albatta olib boraman, oʻgʻlim, — dedi Suga, ovozidagi qatʼiyat bilan Sarangning kaftini ham mahkam siqib. — Faqat Koreyaga emas, dunyoning qayeriga borishni istasangiz, uchtamiz birga boramiz. Endi hech qanday dushman, hech qanday klan bizni ajratolmaydi. Onang ikkimiz oʻtmishdagi barcha muzlarni eritib boʻldik, toʻgʻrimi, Valentin?
Sarang ohista bosh silkidi, uning koʻzidan bir tomchi shirin yosh dumalab tushdi. U Junhoni bagʻriga bosib, Suganing qoʻlini quchdi:
— Toʻgʻri... Endi biz faqat oldinga intilamiz. Biz bitta butunmiz.
Tungi Shanhay osmonidagi yulduzlar klan qoʻrgʻonining oynasidan moʻralab, sakkiz yillik boʻronlardan soʻng nihoyat oʻz panohini, haqiqiy baxtini va oilasini topgan bu uch qalbga oʻzining sohirona nurini sochib turardi.

Kun boʻyi qoʻrgʻonda hayot butunlay boshqacha tus oldi. Sakkiz yillik sovuq devorlar, daxshatli qonli janglar va tinimsiz xavotirlar oʻrnini bolalarcha quvnoq kulgi va ota-onaning mayin nigohlari egalladi.
Mitti Junhoo dadasining yonidan bir qadam ham jilmadi. U hatto dadasiga "yordam berish" uchun shifoxonadan kelgan dori-darmonlarni dori qutisiga mitti barmoqlari bilan bittama-bitta terib chiqdi.
— Dada, bu yashil dori sizni tezroq yuguradigan qiladi, toʻgʻrimi? — deb soʻradi Junhoo, dori qutisini jiddiy qiyofada ushlab.
Suga oʻgʻlining bu mitti gʻamxoʻrligidan beixtiyor kulib yubordi. Garchi koʻkragidagi daxshatli ogʻriq hamon oʻzini eslatib tursa-da, lablarida cheksiz baxt tabassumi bor edi:
— Albatta, polvonim. Sening bu gʻamxoʻrliging boʻlsa, men bir haftada marafon yuguraman, — dedi Suga, mitti oʻgʻlining yonoqlarini ohista chimchilab.
Sarang esa butun kun davomida klan rahbari emas, balki gʻamxoʻr ayol qiyofasida edi. U tinimsiz ravishda Suganing ahvolini tekshirar, dorilarini vaqtida berib, uni dam olishga majburlardi.
Kechqurun. Soat 22:30.
Mitti Junhoo charchoqdan oʻz xonasidagi yumshoq karavotida shirin va xotirjam uyquga ketgan edi. Sarang oʻgʻlining ustini ohista yopib, peshonasidan oʻpdi-da, uning xonasi eshigini sekin yopib chiqdi.
Yoʻlakda uning eng ishonchli odami Jian Jao kutib turgan edi. Ular bir chetga oʻtib, klan ishlari haqida qisqacha gaplashishdi:
— Xonim, Zang Yeening barcha hududlari toʻliq nazoratga olindi. Dushman klanidan asar ham qolmadi. Endi Shanhayda bizga qarshi chiqadigan biron bir kuch yoʻq, — dedi Jian Jao hurmat bilan bosh egib.
Sarang chuqur nafas oldi. Sakkiz yillik daxshatli yuk va masʼuliyat uning yelkasidan tushgandek boʻldi:
— Rahmat, Jian. Endi klan ishlarini bir muddat oʻzing boshqarib tur. Men... oilam bilan boʻlishim kerak.
Jian Jao mamnun jilmayib xayrlashgach, Sarang yengil qadamlar bilan Suganing xonasi tomon yurdi. Eshikni ohista ochib ichkariga kirdi. Xonadagi tungi chiroqning mayin yorugʻida Suga chalqancha yotgancha, oʻzi uchun qoldirilgan kitobni bir qoʻli bilan zoʻrgʻa ushlab, oʻqishga urinayotgan edi.
Sarang uning bu holatini koʻrib, eshikka suyangancha mayin jilmaydi:
— Kitob oʻqiyapsanmi, janob Min? Yoki klan qarorgohini kutubxonaga aylantirmoqchimisan?
Suga kitobni sekin yopib, Sarangga qarab oʻsha oʻziga xos ayyorona koʻzlarini qisdi:
— Yoʻq, shunchaki sen kelishingni kutayotgan edim. Sening anavi "klan ishlari" degan bahonalaringni eshitishdan charchadim. Menimcha, klan rahbariga yotoqxonadan chiqmaslik jazosini belgilash kerak.
Sarang uning hazilidan ohista kulib yubordi va karavot chetiga oʻtirdi:
— Jazo deysanmi? Unda bu qamoqxonaning nazoratchisi kim boʻladi?
— Albatta men, — dedi Suga jiddiy qiyofaga kirib, ammo koʻzlari porlagan koʻyi. — Sen esa mening huzurimda qolishga majbursan. Kechasi bilan.
Sarang uning bu gapiga gap qaytarmay, ohista yotoqqa joylashdi va boshini Suganing sogʻlom koʻkragiga yengilgina qoʻydi. Suga oʻzining oʻsha issiq, baquvvat qoʻli bilan Sarangni bir soniyada mahkam quchib oldi. Uning quchogʻi shunchalik daxshatli darajada qattiq va himoyalovchi ediki, goʻyo oʻz gʻazinasini topib olgan va uni qayta hech kimga bermaydigan odamni eslatardi.
Suga uning sochlarini ohista silarkan, chuqur pichirladi:
— Sakkiz yil... Sakkiz yil men shu lahzani, seni oʻz bagʻrimda shunday xotirjam his qilishni orzu qildim, Valentin. Sening tafting — mening hayotimdagi eng buyuk xazinam.
Sarang koʻzlarini yumdi, uning yonoqlaridan yana issiq yosh tomchilari sizib chiqdi. U Suganing barmoqlarini mahkam qisib, eng yashirin haqiqatini tan oldi:
— Bilasanmi, Suga... Men sakkiz yil davomida seni qaytarib olishga intilmadim. Aksincha... men sendan kechishga, seni butunlay unutishga har kuni, har soniyada urindim. Oʻzimga 'u meni haydab yuborgan, u meni sevmaydi' deb qayta-qayta aytdim. Senga boʻlgan nafratim ortidan kuch topib, Xonim LAga aylanyapman deb oʻyladim... Ammo hech ham qoʻlimdan kelmadi. Men sendan kecha olmadim, Suga... Uni har qancha urinmay, seni doimo, ich-ichimdan telbalarcha sevishda davom etdim.

Suga uning bu achchiq va samimiy iqrorini eshitib, yuragi daxshatli darajada titradi. U egilib, Sarangning koʻz yoshlarini lablari bilan ohista oʻpib artdi:
— Kechir meni, baxtim... Senga bu azobni bergan qoʻllarim sinishi kerak edi. Ammo vaʼda beraman, endi oʻsha qora kunlar ortda qoldi. Endi biz yangi hayot boshlaymiz, faqat uchtamiz.
Sarang uning boʻynidan mahkam quchoqladi, uning tanasidagi qadrdon atir va dori hidi aralashgan issiq taft butun vujudini tinchlantirdi. Suga esa uni goʻyo hayotining soʻnggi nafasidek oʻziga yopishgancha mahkam quchib, oʻsha shirin va goʻzal sukunat ichida koʻzlarini yumdi. Yangi otayotgan kun ularga faqat baxt va xotirjamlik olib kelayotgan edi.

Oradan ikki hafta oʻtdi. Bu vaqt Shanhay klan qoʻrgʻoni uchun haqiqiy moʻjizalar davri boʻldi. Min Suganing baquvvat tanasi va Sarangning tinimsiz gʻamxoʻrligi sababli uning daxshatli jarohati butunlay bitdi, yuziga issiq qon yugurib, oʻsha oʻziga xos magʻrur va kelishgan qiyofasi qaytdi.
Kutulmaganda, goʻzal bir ertalab Sarang koʻzlarini ochganida, yotoqning oʻng tomonidagi qadrdon taft yoʻq edi — Suganing joyi boʻshab qolgandi. U biroz hayron boʻlib, soatga qaradi: endigina 08:30 edi. Odatda shifokorlar unga uzoq uxlashni tavsiya qilishgan edi.
Sarang ustiga yengil ipak xalatini tashlab, ohista xonadan chiqdi va dabdabali zinalardan pastga tushdi. Oshxonaga yaqinlashgani sayin u yerdan quvnoq kulgi va idish-tovoqlarning yoqimli ovozi, eng muhimi — yangi pishgan quymoq (pankeyk) va kofe hidi taralardi.
Sarang oshxona ostonasida toʻxtadi-da, jilmaygancha devorga suyanib, qarshisidagi manzarani hayrat va cheksiz hayajon bilan kuzata boshladi.
U yerda Min Suga va mitti Junhoo taom tayyorlashayotgan edi. Suga ustiga oshpazlik fartugini taqib olgan, sochlari biroz toʻzgʻigan, ammo koʻzlari daxshatli darajada baxtiyor edi. Junhoo esa mitti stulcha ustiga chiqib olgancha, dadasiga quymoq xamirini aralashtirishga "yordam berar", har safar xamir sachraganida ikkalasi barobar kulib yuborishardi. Ular hazillashgancha, bir-birining yuziga un surtib, haqiqiy ota-bola boʻlib mazza qilib nonushta hozirlashayotgan edi.
Sarang ularga tikilib turarkan, yuragi baxtdan qinidan chiqib ketgudek urardi. Uning ichki monologi cheksiz bir minnatdorchilik bilan pichirladi:
"Xudoyim... Sakkiz yil davomida har tong yolgʻiz uygʻonib, faqat klan janglari, dushmanlar va xavf-xatarlar haqida oʻylagan men edimmi? Mana u — mening orzuyimdagi hayot. Mening ikki eng aziz insonim yonma-yon, bir-biriga suyanib kulib turibdi. Men sendan kechishga uringan kunlarim uchun oʻzimdan nafratlanaman, Suga... Sen bizga hayotimizdagi eng buyuk tongni sovgʻa qilding."
Sarang beixtiyor ohista kulib yubordi. Uning mayin kulgisini eshitgan mitti Junhoo darhol eshik tomonga qaradi va onasini koʻrib, yuzi quyoshdek yorishib ketdi:
— Oyijoooon!
Suga ham qoʻlidagi kapgiri bilan shartta ortiga oʻgirildi. Uning qora koʻylagida va burnining uchida mitti un izi bor edi. U Sarangni koʻrib, koʻzlari mehr bilan suzildi.
Sarang devordan ajralib, ularga yaqinlashdi va sochlarni qulogʻining ortiga qisib jilmaydi:
— Xayrli tong, mening oshpazlarim. Bu yerda nimalar boʻlyapti?
Junhoo darhol stulchadan tushib, onasining yoniga yugurib keldi va uning belidan mahkam quchoqladi. Keyin esa dadasiga qarab, goʻyo katta gʻalabaga erishgandek tilini chiqarib qoʻydi:
— Xayrli tong, oyijon! Tan oling dadajon, baribir oyim meni hammadan ham koʻproq yaxshi koʻradi! Men u bilan sakkiz yil birga yashadim, siz esa endi keldingiz!
Suga kapgiri bilan idishga ohista urib, qoshlarini chimirdi. Uning oʻsha daxshatli mafiya qiroli aurasidan asar ham qolmagan, mitti oʻgʻli bilan xotinini talashayotgan oʻsmir bolaga oʻxshab qolgandi:
— Hecham-da, mitti toychoq! Magʻlubiyatingni tan ol. Oying hammadan ham koʻproq meni yaxshi koʻradi. Chunki u mening ismim yozilgan uzukni sakkiz yil yuragining ustida taqib yurgan! Ikkimiz qoʻshilib esa... seni yaxshi koʻramiz. Shunday emasmi, Valentin?
Suga Sarangga qarab koʻz qisdi, goʻyo undan yordam soʻrayotgandek. Ammo Junhoo taslim boʻlishni istamay, mitti qoshlarini chimirib, qoʻllarini koʻksiga qovushtirib oldi:
— Yoʻq! Baribir magʻlubligingizni tan oling, dada! Oyim faqat meniki! Bugundan boshlab, uning yonida, oʻsha ulkan yotoqda men yotaman! Siz esa mehmonxonadagi divanga borasiz!
Suga buni eshitib, baland ovozda kulib yubordi va shijoat bilan Junhoning yoniga kelib, uni dast koʻtarib oldi:
— Nima? Divanga?! Sen hali mening joyimga koʻz tikyapsanmi, janob kichkina Min? Men bu joyni qaytarib olish uchun oʻlim toʻshagidan qaytib keldim-a! Sarang, bir narsa de, oʻgʻling meni haydayapti!

Sarang ota-bolaning bu shirin janjaliga, oʻzini talashishlariga qarab turib, daryodek toshib kelayotgan baxt koʻz yoshlarini zoʻrgʻa yutdi. U ikkalasini ham bagʻriga bosdi:
— Xoʻsh, janoblar... Menimcha, ikkalangiz ham adashyapsiz. Chunki mening yuragim shunchalik ulkanki, u yerda uxlash uchun divanning keragi yoʻq. Ikkalangiz ham mening hayotimsiz! Ammmo... agar hozir nonushtani kuydirsangiz, ikkalangizni ham oshxonadan haydayman!
Oshxonani uchta qalbning sof va begʻubor kulgisi tutib ketdi. Shanhay qoʻrgʻoni uzra koʻtarilgan oʻsha ertalabki quyosh nurida, endi oʻtmishning hech qanday daxshati qolmagan, faqatgina kelajakka umid bilan boquvchi haqiqiy va mukammal oila baxti porlab turardi.

Klan Qoʻrgʻoni. Kechki soat 21:30.
Oshxonadagi ertalabki shirin janjal kechga borib haqiqiy "hududiy urush"ga aylandi. Junhoo qoʻlida mitti yostigʻini mahkam quchib olgancha, dadasining yotoqxonasi ostonasida oyoq tirab turardi. Uning mitti qoshlari chimrilgan, daxshatli darajada qatʼiy qiyofada edi.
— Men aytdim-ku, dada! Bugun men oyim bilan yotaman. Siz oʻzingizga boshqa xona toping! — dedi bolakay oʻzicha buyruq ohangida.
Suga eshikka suyangancha, qoʻllarini koʻksiga qovushtirib, mitti raqibiga pastdan yuqoriga qarab kulimsirab tikildi. U klan boshligʻi boʻlsa-da, hozir besh yoshli oʻgʻlining qarshisida chorasizdek edi.
— Junhoo, kelishaylik. Erkak kishi oʻz soʻzida turishi kerak, toʻgʻrimi? Kecha onang bilan men yotgandim, bugun ham navbat meniki, — dedi Suga ohista ovozda, ammo koʻzlari ayyorona porlab.
— Yoʻq! Kecha siz jarohatingiz ogʻriyotgani uchun oyimni aldab oldingiz. Bugun shifokor sizni butunlay tuzaldi dedi, men eshitdim! — Junhoo yostigʻini dadasiga qarab oʻqtaldi.
Suga chuqur xoʻrsinib, mitti oʻgʻlining qarshisida choʻkkalab oʻtirdi. U daxshatli mafiya uslubidan foydalanish vaqti kelganini tushundi — yaʼni, raqibga rad etib boʻlmaydigan taklif berish.
— Xoʻsh, janob Min Junhoo... Agar men senga klan omboridagi oʻsha sen doim soʻraydigan, daryo boʻyida haydashga moʻljallangan mitti, haqiqiy benzinli kvadrosiklni (kvadrotsikl) ertagayoq olib kelib bersam-chi? Va yana... Dohwan senga shaxsan uning rulini boshqarishni oʻrgatadi. Nima deysan?
Junhoning mitti koʻzlari bir soniyada katta-katta ochilib ketdi. U mitti yostigʻini beixtiyor pastga tushirdi:
— Haqiqiysinimi? Oʻsha qora ranglisinimi?
— Aynan oʻsha qora, daxshatli darajada tez yuradiganini. Faqat bir shart bilan: hozir xonangga borasan, yotib uxlaysan va ertagacha onangga bu haqda bitta ham soʻz aytmaysan. Kelishdikmi? — Suga unga mitti kaftini uzatdi.
Junhoo bir necha soniya ikkilanib turdi-da, onasiga boʻlgan "muhabbati" va mitti kvadrosikl oʻrtasida ikkinchisini tanladi. U dadasining qoʻlini mitti kafti bilan urib qoʻydi:
— Kelishdik, dada! Ammo adashtirib yubormang, qorasi boʻlsin!
Bolakay mitti yostigʻini sudrab, gʻolibona kayfiyatda oʻz xonasiga qarab yugurib ketdi. Suga esa ortidan qarab, gʻolibona jilmaygancha oʻrnidan turdi:
— Min Suga bilan savdolashish oson emas, mitti toychoq...
Suga daxshatli darajada baxtiyor va yengil qadamlar bilan Sarangning yotoqxonasi tomon yurdi. Eshikni ohista ochib ichkariga kirganida, xona ichi dushdan chiqqan issiq bugʻ, atirgullar va mayin kofe hidi bilan toʻla edi.
Sarang endigina dushdan chiqqan, ustiga qora rangli, ipakli qisqa xalatini kiygan edi. Uning uzun, nam sochlari yelkalaridan sirgʻalib tushib, oppoq terisiga yopishib turardi. U koʻzguga qarab, soatiga koʻz tashladi va Suganing kirganini koʻrib, ortiga oʻgirildi. Uning koʻzlarida hayronlik aralash mayin bir jilmayish bor edi.
— Junhoo qayerda? Seni mehmonxonaga haydab yubordimi? — deb soʻradi Sarang, lablarini tishlab kulimsirarkan.
Suga eshikni ortidan sekin qulfladi va kalitni choʻntagiga soldi. Uning oʻsha chuqur, olovli va sirlarga toʻla nigohlari Sarangning vujudini kuydirib yuborgudek tikildi. U ohista, boʻridek vahshiy va mayin qadamlar bilan xotiniga yaqinlasha boshladi.
— Oʻgʻling bilan klanlararo shartnoma imzoladik, Valentin, — dedi Suga, uning ovozi daxshatli darajada jozibali, past va boʻgʻiq chiqdi. — U oʻz xonasida mitti kvadrosikl haqida shirin tushlar koʻrib uxlashga ketdi. Endi esa... bu xonada faqat ikkimiz qoldik.
Sarang uning yaqinlashayotganidan yuragi shiddat bilan urishini his qildi. Sakkiz yillik ayriliq, tana sogʻinchi va ichiga yutilgan barcha ehtiros mana shu soniyalarda uylarining har bir burchagida alangalanayotgan edi. Suga uning roʻparasida taqqa toʻxtadi. Uning qoʻllari Sarangning nozik beliga tegganida, Sarangning vujudi beixtiyor titrab ketdi.

— Sakkiz yil, Sarang... — Suga uning nam sochlarini ohista ortga surib, boʻynidagi oʻsha oq oltin uzuk osilgan zanjirga barmoqlarini tekkizdi. — Har kecha koʻzlarimni yumganimda, seni mana shu taftingni, iforingni eslashga urindim. Meni sendan ayirgan oʻsha daxshatli dunyodan nafratlandim.
Sarang uning keng koʻksiga mitti kaftlarini qoʻydi. Suganing issiq nafasi uning lablariga urilib turardi.
— Men sendan qochishga urindim, Suga... Nafratlanishga urindim. Ammo har safar koʻzguga qaraganimda, koʻzlarimda faqat sening aksingni koʻrdim. Men faqat sen bilan tirik edim, — dedi Sarang, uning koʻzlarida olovli bir ehtiros va yosh qalqdi.
— Endi qochmaysan... Men senga ruxsat bermayman, muz malikasi, — deb shivirladi Suga.
U ortiq oʻzini tutib tura olmadi. Suga egilib, Sarangning lablaridan daxshatli darajada tashna, olovli va ayni paytda cheksiz bir sogʻinch bilan oʻpdi. Bu oʻpish oddiy emas, balki sakkiz yillik ayriliq devorlarini butunlay parchalab tashlaydigan oʻtli bir boʻron edi. Sarang uning boʻynidan mahkam quchoqlab, oʻpichlariga shiddat bilan javob berdi.
Suga uni ohista koʻtarib, xonaning oʻrtasidagi ulkan, shinam yotoq tomon yetakladi. Ipak xalatning tasmasi ohista yechilib, ularning vujudlari oʻrtasida hech qanday toʻsiq qolmadi. Suganing titroq barmoqlari Sarangning har bir nuqtasini, xuddi oʻzining eng qimmatli, yoʻqotib qoʻyilgan xazinasini qayta kashf etayotgandek mehr va ehtiros bilan siladi.
Tungi Shanhay chiroqlari parda ortida miltillab turar, xonada esa faqat ikki oshiq qalbning tezlashgan nafasi, shirin shivirlashlari va sakkiz yillik boʻshliqni toʻldirayotgan haqiqiy sevgi alangasi hukm surardi. Ular bir-birlarining vujudida erib ketisharkan, endi oʻtmishning hech qanday daxshatli xotirasi ularni ajrata olmasligini bilishardi. Bu sakkiz yildan keyingi ilk, eng shirin va olovli oqshom edi.

Klan Qoʻrgʻoni. Ertalabki soat 09:00.
Sokin Shanhay tongining mayin, oltinrang quyosh nurlari pardalar orasidan sizib kirib, ulkan yotoqni yoritar edi. Xonada tun boʻyi hukm surgan olovli ehtiros boʻronidan soʻng, cheksiz bir xotirjamlik choʻkkandi.
Sarang Suganing baquvvat, issiq koʻksiga boshini qoʻygancha, uning bir maromdagi yurak urishi ostida shirin uyquda yotardi. Suga esa uni xuddi dunyodagi eng qimmatli va nozik xazinani asrayotgandek, bir qoʻli bilan belidan mahkam quchib, oʻziga yopishtirib olgan edi.
Sarang koʻzlarini ohista ochdi. Sakkiz yildan keyin ilk bor oʻzini shunchalik baxtli, xavfsiz va toʻliq his qilayotgan edi. U sekin boshini koʻtarib, Suganing uxlab yotgan kelishgan yuziga, uzun kipriklariga tikildi va mayin jilmaydi. Keyin esa Junhoodan xabar olish va nonushta tayyorlash maqsadida Suganing ogʻir qoʻlini belidan sekin koʻtarib, karavotdan turishga urindi.
Ammo u endigina choyshabni surib, oyoqlarini yerga qoʻymoqchi boʻlganida, kutilmaganda beliga mustahkam va issiq qoʻllar qaytadan yopishdi. Suga koʻzlarini ochmagan boʻlsa-da, labida oʻsha oʻziga xos ayyorona jilmayish bilan Sarangni bir siltashda yana oʻz bagʻriga, toʻgʻri koʻksiga tortib oldi.
— Qayergadir qochmoqchimisan, muz malikasi? — deb shivirladi Suga, uning ovozi uyqudan endi uygʻongani uchun daxshatli darajada jozibali, boʻgʻiq va past chiqdi.
Sarang uning keng koʻksiga urilib, kulib yubordi va uning quchogʻidan chiqishga harakat qildi:
— Suga, qoʻyib yubor... Nonushta tayyorlashim kerak. Junhoo hozir uygʻonadi, keyin yana ikkingiz oshxonani agʻdar-toʻntar qilasizlar.
— Oʻgʻlimiz bilan shartnomamiz bor, u hozir mitti kvadrosiklni tushida haydayapti, bizga xalaqit bermaydi, — dedi Suga koʻzlarini ohista ochib, uning yuziga mehr bilan tikilarkan.
Sarang yana bir bor uning quchogʻidan yulqinib chiqishga urindi va shu payt beixtiyor Suganing boʻyniga va yelkasiga koʻzi tushdi. Oqshomgi olovli kechadan esdalik boʻlib, uning oppoq terisida Sarangning mitti tishlarining aniq-ravshan, qizarib turgan izlari qolgan edi.
Sarang bir soniya oʻsha izlarga angrayib qarab turdi-da, kechagi ehtirosli lahzalar daxshatli darajada yorqin esiga tushib, vujudi muzlab, yonoqlari qip-qizil boʻlib ketdi. U daxshatli darajada uyalganidan darhol kaftlari bilan yuzini toʻsib, boshini Suganing koʻkragiga yashirishga urindi.
Suga uning bu holatini koʻrib, baland ovozda, mazza qilib kulib yubordi. U Sarangning yuzini toʻsib turgan mitti qoʻllarini ohista tortib, uning qizargan yonoqlaridan chimchiladi:
— Xoʻsh, Xonim LA... Shanhay yer osti dunyosini titratgan magʻrur qirolichaning shunchalik uyalishini tasavvur ham qilmagandim. Boʻynimdagi bu narsalarga nima deysan?
Sarang uyalganidan lablarini tishlab, Suganing koʻkragiga mitti mushti bilan ohista urdi:
— Kulma, Suga! Hammasiga oʻzing aybdorsan... Meni oʻzing majbur qilding. Shifokorlar senga hali koʻp zoʻriqish mumkin emas degandi, sen esa...
Suga uning soʻzini boʻlib, Sarangning qoʻllarini oʻz lablariga bosdi va koʻzlarining tubiga ayyorona tikildi:
— Men kecha daxshatli darajada shirin qiynoqda edim, Valentin. Toʻgʻri, shifokorlar koʻkragimdagi jarohatni aytishgandi, ammo ular mening boʻynimdan kichkina bir boʻri tishlab olishi haqida ogohlantirishmagan edi-da. Endi klan yigʻilishlariga qanday boraman? Hamma oqsoqollar menga qarab nima deb oʻylaydi?
Sarang uning boʻynidagi izlarga qarab, koʻzlarini olib qochdi, ammo yuzidagi tabassumni yashirolmadi:
— Ularga aytasan: 'Bu mening muz malikamning imzosi' deb. Agar senga ortiqcha gapirishsa, Xonim LA ularni Shanhaydan haydab yuboradi.
Suga uni oʻziga yanada mahkamroq bosdi, uning nafasi Sarangning boʻynini gidladi:
— Demak, meni klan oqsoqollaridan himoya qilmoqchisan? Ammo hozir seni mening sevgimdan hech kim himoya qilolmaydi, Valentin.
Sarang uning bagʻrida shirin bir taslimiyat bilan koʻzlarini yumdi. Sakkiz yillik sovuq gʻuborlar mana shu shifobaxsh hazillar va cheksiz muhabbat taftida butunlay erib bitgan edi.

Yangi kun Shanhay uzra koʻtarilarkan, bu yotoqxonada endi klan rahbarlari emas, balki bir-biriga telbalarcha bogʻlangan ikki oshiq qalbning baxt sadosi aks etardi.

By: Park Yoona

Operatsiya xonasi. Soat 02:45.
Xona daxshatli darajada oq va sovuq. Faqat tibbiy asboblarning muntazam «piiip-piiip» tovushi va shifokorlarning pichirlashib aytayotgan buyruqlari sukunatni buzadi. Min Suganing tanasi stol ustida yotibdi, koʻkragi esa yorilgan. Qon toʻxtovsiz sizib chiqmoqda.

Suga oʻzini butunlay qorongʻu, cheksiz tubsizlikda his qildi. Bu oʻlimning daxshatli darajada sovuq qoʻli edi. U yugurishga urindi, lekin oyogʻi yerdan uzilmadi. Uning atrofida hech narsa yoʻq, faqatgina sakkiz yil davomida yuragida yashirgan eng ogʻriqli xotiralari kino tasmasidek birin-ketin oʻtib borardi:
"Mana, Sarang... Uning oʻsha daxshatli nafrat toʻla koʻzlari. Men uni yoʻqotgan tunim. Mening qoʻllarimdagi dushman qoni... hammasi qora va xira. Xudo, nahotki men shu qorongʻulikda qolib ketishga loyiq boʻlsam? Nahotki bitta xato butun hayotimning yakuni boʻlsa?"
Toʻsatdan, tubsizlikning eng chuqur joyida mitti bir chiroq yonadi. U yerdan Junhoning faryodi eshitiladi: "Dada!" Keyin esa Sarangning yigʻlab aytgan soʻzlari: "Uni bu dunyoda ham, u dunyoda ham aslo kechirmayman!"
Suga daxshatli bir zarba bilan joyidan qoʻzgʻaldi.
"Yoʻq! Kechirmayman deb aytma, Sarang! Men oʻlmayman! Men senga vaʼda berdim! Oʻgʻlimiz endigina meni 'dada' dedi... Men unga qancha ertaklar aytib berishim, uni qancha himoya qilishim kerak! Sarang... men sening oʻsha sohil boʻyidagi jilmayishingni yana bir bor koʻrmagunimcha, oʻsha nikoh uzugini yana barmoqlaringda yaltirashini koʻrmagunimcha bu qorongʻulikdan chiqib ketaman! Bu oʻlim emas, bu shunchaki sinov!"

Operatsiya xonasida:

Monitor chizigʻi keskin tekislanib qoldi. Daxshatli, uzluksiz "Piiiiiiiiii..." tovushi butun xonani tutib ketdi.
— Yurak toʻxtadi! Defibrilatorni tayyorlang! — deb baqirdi bosh jarroh.
Suga oʻzining tanasidan yuqorida turib, operatsiya stoliga tikildi. U oʻzining oqarib ketgan yuzini, shifokorlarning shoshilinch harakatlarini koʻrdi. U oʻz tanasiga kirishga urindi, ammo xuddi shisha devorga urilgandek orqaga qaytdi.

"Tingla meni! Men bu yerda, Sarang! Men shu yerdaman! Meni eshitmayapsanmi? Men oʻlmayman, eshityapsanmi, men senga qaytishim kerak!" — Suga bor kuchi bilan baqirdi, lekin ovozi chiqmasdi.

Jarroh defibrilatorning ikkita metall qismini Suganing koʻkragiga bosdi:
— Raz, dva, tri!
Tanasi daxshatli darajada sasilab, yuqoriga sakradi. Suganing ruhi boʻshliqda yana bir bor siltandi.

"Sarang... Junhoo... Men kelayapman!"

— Yana bir bor! — shifokor yana bosdi.
Bu safar Suga bor kuchini toʻplab, oʻzining nur sochayotgan niyati va muhabbati bilan oʻsha qorongʻu "shisha devorni" yorib oʻtdi. U daxshatli darajada kuchli bir zarba bilan oʻz tanasining ichiga shoʻngʻidi.
Monitor yana oʻz ritmiga qaytdi: "Piiip... Piiip... Piiip..."
Jarroh peshonasidagi terni artdi:
— Yurak ritmi qaytdi! Operatsiyani davom ettiramiz!
Suga tanasiga qaytgan boʻlsa-da, hali ham chuqur uyquda edi, lekin endi uning yuragi atrofidagi qorongʻulik chekinib, oʻgʻlining "dada" degan soʻzi va Sarangning koʻz yoshlari uni hayotga bogʻlab turgan daxshatli darajada mustahkam arqonga aylangan edi. U endi qaytib kelgandi.

Shanhay markaziy shifoxonasi. Tun yarmidan oqqan mahalla.
Sarang shifoxonaning sovuq va tushkun havosida mitti oʻgʻlining charchoq va qoʻrquvdan daxshatli darajada toliqqanini his qildi. Sakkiz yoshli bolakay uchun bugungi kecha juda ogʻirlik qilgandi. U Jian Jao va klan tansoqchilarini yoniga chaqirib, daxshatli bosiqlik bilan buyruq berdi:
— Junhooni qoʻrgʻonga olib ketinglar. Uni shaxsiy xonamga joylashtiring va eshik oldiga eng kuchli jangchilarni qoʻying. Men... men shu yerda qolaman.
Junhoo onasining boʻynidan mahkam quchoqlab, yigʻlagancha mashinaga yoʻl oldi. U dadasini endigina topganda yoʻqotishni istamasdi, ammo onasining koʻzlaridagi oʻsha klan rahbariga xos qatʼiyatga boʻysunishga majbur boʻldi.
Oʻgʻli ketgach, yoʻlakda qolgan oʻsha daxshatli sukunat Sarangni butunlay yutib yuborayozdi. U yana oʻsha sovuq polga, devorga suyangancha oʻtirib qoldi. Atrofda hech kim yoʻq, faqatgina operatsiya xonasining tepasidagi qizil chiroq uning qonga belangan kiyimlariga gʻaribona nur sochardi. U koʻzlarini yumib, qoʻllarini koʻksiga bosdi. Sakkiz yillik soxta muz poydevori tamoman qulagan, uning ichki monologi bor ovozi bilan yolvorar edi:

"Iltimos, Suga... Meni yana bu daxshatli dunyoda yolgʻiz qoldirma. Men seni kechirdim... Oʻsha oʻrmonda uzugimizni koʻrib, senga hamma narsani qaytadan boshlash uchun imkon bermoqchi edim. Sakkiz yil davomida men faqatgina qatʼiyatli, shafqatsiz klan qirolichasi niqobini kiyib yashadim, ammo ich-ichimdan oʻsha Seul qasridagi mitti Valentin edim. Agar sen hozir ketsang, mening bu dunyoda qolishimdan, bu tojlardan, bu boyliklardan nima naf? Menga Shanhay ham, taxt ham kerak emas, Suga... Menga faqat sen keraksan. Iltimos, nafas ol... Meni bu oʻlik sukunat ichida yakka tashlab ketma!"

Toʻsatdan, operatsiya xonasining daxshatli, ogʻir eshiklari shiddat bilan ochildi.
Sarang xayollaridan choʻchib koʻzlarini ochdi. Xonadan bir nechta hamshiralar va shifokorlar daxshatli vahima bilan yugurib chiqa boshlashdi. Ularning yuzlaridagi qoʻrquv Shanhay tunidan ham qorongʻuroq edi. Yoʻlakda tibbiy apparatlarning asabiy jiringlashi va tartibsiz qadam tovushlari aks sado berdi.
Sarang qaltirab oʻrnidan turdi. U yugurib borib, dori-darmonlar qutisini koʻtarib shoshilinch ichkariga qaytayotgan hamshiraning bilagidan mahkam tutdi. Uning mitti barmoqlari qoʻrquvdan muzlab qolgandi:
— Nima boʻldi?! Unga nima qildi?! — deb baqirdi Sarang, ovozi boʻgʻziga tiqilib.
Hamshira shoshilganidan dovdirab, Sarangning qonga belangan kiyimlariga bir qarab oldi-da, daxshatli xabarni aytdi:
— Bemorning... Min Suganing yuragi toʻxtab qoldi! Defibrilyator ham yordam bermayapti, shifokorlar uni qaytarishga urinyapti! — Hamshira qoʻlini yulib olib, shoshgancha ichkariga kirib ketdi va eshik yana darsillab yopildi.
"Yuragi toʻxtab qoldi..."
Bu uch ogʻiz soʻz Sarangning qalbini ming boʻlakka boʻlib yuborgan daxshatli oʻq boʻldi. Uning quloqlari ostida dahshatli vizillagan ovoz eshitila boshladi, butun shifoxona yoʻlagi uning koʻz oldida aylanib ketdi. Devorlar, chiroqlar, poldagi qon izlari — barchasi bir soniyada ulkan qorongʻulik qaʼriga gʻarq boʻldi.
"Yuragi toʻxtadi... Yoʻq... Yoʻq, Suga! Bizni tashlab ketdingmi?! Sakkiz yillik kutishimning yakuni shumi?!" — degan soʻnggi chorasiz ichki faryod uning ongida portladi.

Sarangning tizzalaridan daxshatli bir darmonsizlik oʻtdi. Uning koʻz oldi mutloq qorongʻulashdi. Vujudi kuchli ogʻriq va ruhiy zarbadan falaj boʻlgan Xonim LA — oʻsha daxshatli, magʻrur klan qirolichasi — oʻz hayotining yagona ustuni qulaganini his qilib, sovuq pol ustiga hushsiz, jansiz tanadek qulab tushdi. U endi butunlay zulmat ichida, Min Suganing toʻxtagan yuragi bilan birga sukunatga ketgandi.

Boshqa tomonda esa, oʻsha daxshatli zulmatli tun ortda qolib, shifoxona yoʻlaklariga tonggi sukunat choʻkkan edi. Shifokorlarning moʻjizaviy harakatlari bilan Min Suganing daxshatli jarohati bartaraf etilib, operatsiya muvaffaqiyatli yakunlandi va u reanimatsiya boʻlimiga olingan edi.
Kuchli ruhiy zarba va charchoq sababli hushidan ketgan Sarangni ham shifokorlar darhol alohida palataga joylashtirib, tinchlantiruvchi osma ukollar (kapelnitsa) ulab qoʻyishgandi. Woo Dohwan esa klan qirolichasining shaʼni va xavfsizligi uchun tuni bilan uning kravati yonida, daxshatli darajada hushyor boʻlib poyloqchilik qilib chiqdi.
Tong otishiga yaqin, Suganing ahvoli toʻliq barqarorlashgach, uni ham shifoxonaning eng xavfsiz va tinch hududidagi palataga, yaʼni Sarang yotgan xonaning roʻparasiga koʻchirishdi.
Ertalabki oltinrang quyosh nurlari derazadan sizib kirib, Shanhay osmoniga oʻz nurini taratarkan, Sarang daxshatli ogʻirlik bilan koʻzlarini ochdi. U bir necha soniya qayerdaligini tushunolmay atrofga qaradi, ammo kechagi voqealar — oʻgʻlining oʻgʻirlanishi, portdagi qonli bosqin va eng dahshatli... hamshiraning: "Min Suganing yuragi toʻxtab qoldi!" degan soʻzlari xuddi daxshatli chaqmoqdek miyasida urildi.

"Yoʻq... Yoʻq! Suga... Sen meni tashlab ketdingmi?!"— degan ichki faryod vujudini qamrab oldi.

Sarangning koʻzlaridan daryodek issiq yoshlar quyilib ketdi. U oʻzini boshqara olmaydigan darajada daxshatga tushgan edi. Qoʻliga ulangan dori tizimlariga, osma ukollarga ham qarab oʻtirmay, ularni bir lahzada shafqatsizlarcha yulib otdi. Qoʻlidan qon sizib chiqa boshlaganiga parvo ham qilmay, yalangoyoq holatda shoshilgancha palatadan tashqariga, kechagi operatsiya boʻlgan yoʻnalish tomonga qarab yugurdi. Uning miyasi falaj boʻlgan, faqat bitta haqiqatni — Suganing jasadi qayerdaligini koʻrishni istayotgandi.
Uning shoshilib chiqqanini va qoʻllaridan qon oqayotganini koʻrgan Woo Dohwan darhol uning ortidan yugurib, yoʻlak oʻrtasida Sarangni mahkam toʻxtatib qoldi.
— Sarang! Toʻxta! Oʻzingni qoʻlga ol! — deb baqirdi Dohwan, uni yiqilib tushishdan asrash uchun elkasidan mahkam tutib.
Sarang uning quchogʻida chorasiz toʻlgʻonarkan, daxshatli alam va yurakni tiluvchi ovozda baqirib yigʻlay boshladi. Uning bu faryodi butun shifoxona yoʻlagini titratib yuborgandi:
— Qoʻyib yubor, Dohwan! Meni uning yoniga qoʻyib yubor! — U Dohwanning koʻkragiga mitti mushtlari bilan urib, oʻksib yigʻlardi. — U oʻlmadi deb ayt, iltimos... Menga uning tirikligini ayt! U bizni tashlab ketishi mumkin emas! Qoʻyib yubor meni!
Dohwan uning bu daxshatli azobini koʻrib, ovozini imkon qadar mayinlashtirib, uning koʻzlariga qaradi:
— Sarang, u oʻlmadi! Tinchlan, iltimos... Min Suga tirik! Operatsiya yaxshi oʻtdi, u yashaydi!
Sarang eshitgan gaplariga ishonishni istasa-da, kechagi daxshatli sahna koʻz oldidan ketmayotgandi. U aqldan ozayozgan holatda boshini sarosimaga solib siltadi, koʻz yoshlari yuzini yuvib borardi:
— Ishonmayman... Yoʻq, men senga ishonmayman! Iltimos, meni yupatish uchun aldama, Dohwan... Agar u oʻlgan boʻlsa, men qanday yashayman?! Meni ichkariga qoʻyib yubor, oʻz koʻzlarim bilan koʻrishim kerak, iltimos! — deya u bor kuchi bilan qarshisidagi xona eshigiga intilib, qattiq-qattiq yigʻlardi. Uning klan qirolichasi degan magʻrurligidan asar ham qolmagan, u faqat sevgan erkagining hayoti uchun iltijo qilayotgan chorasiz ayol edi.

Dohwan Sarangni yiqilib tushmasligi uchun bor kuchi bilan mahkam quchgancha: "Sarang, iltimos, menga qara, u tirik! Oʻzingni qiynama!" deb ovutishga urinardi. Ammo Sarang hech narsani eshitishni ham, tushunishni ham xohlamas, Shanhay yer osti dunyosini titratgan magʻrur ayoldan asar ham qolmay, yoʻlakni faryodga toʻldirib baqirgancha yigʻlardi. Uning uchun butun dunyo toʻxtab qolgandek edi.
Shu payt shovqinni eshitib, reanimatsiya boʻlimidan shoshilinch chiqqan bosh hamshira ularning yoniga yugurib keldi. U Sarangning ahvolini koʻrib, darhol gap boshladi:
— Xonim LA! Tinchlaning, iltimos! Janob Min tirik! Uning yuragi kecha bir necha soniyaga toʻxtadi, ammo shifokorlarimiz uni hayotga qaytarishdi! Operatsiya muvaffaqiyatli tugadi. Uni hozirgina mana shu roʻparangizdagi palataga joylashtirdik!
Bu soʻzlar Sarangning qulogʻiga etib borishi bilan, uning bor ovozda baqirayotgan faryodi pichoq bilan kesilgandek taqqa toʻxtadi. U daxshatli ogʻirlik bilan chuqur, titroq nafas oldi. Dohwanning qoʻllari sekin boʻshashdi. Sarang bir muddat shifokorlarga, keyin esa roʻparadagi oq eshikka angrayib tikilib turdi. Ichidagi oʻsha daxshatli qoʻrquv toʻlqini asta-sekin chekinib, oʻrnini cheksiz bir yengillikka boʻshatib berayotgandi.
U qoʻlining qonayotganiga ham, yalangoyoq ekanligiga ham eʼtibor bermay, goʻyo sehrlangan kabi ogʻir, titroq qadamlar bilan oʻsha palata eshigi tomon yurdi. Har bir qadami unga ming yilddek tuyulardi.
Eshik dastasini ushladi. Barmoqlari shunchalik qaltirar ediki, eshikni ochish uchun bor kuchini toʻplashi kerak boʻldi. U dastani sekin pastga tushirib, eshikni ohista ochdi va ichkariga qadam qoʻydi.
Palata ichi ertalabki quyoshning mayin, oltinrang nurlari bilan toʻla, Shanhay tongining sokinligi hukmron edi. Xona markazidagi oppoq kravatda, daxshatli darajada oqargan, yuzlarida charchoq va ogʻriq izlari qotib qolgan Min Suga yotardi. Uning koʻkragiga va qoʻllariga koʻplab tibbiy simlar, asboblar ulangan, monitor esa bir maromda, sokin va ishonchli ovozda chiyillab turardi: *«Piiip... Piiip... Piiip...»*
Bu ovoz Sarang uchun dunyodagi eng goʻzal kuydan ham aʼloroq edi. Bu Suga yashayotganini, uning yuragi urayotganini anglatuvchi hayot sadosi edi.
Suga hali chuqur narkoz va dori-darmonlar taʼsirida tamoman hushsiz, jonsizdek yotardi. U oʻzining qaytib kelganini, Sarangning palata ostonasida unga qarab turganini hali bilmasdi.
Sarang eshikka suyanganicha, lablarini tishlab, yana koʻz yoshlariga erk berdi. Ammo bu safar yigʻi alamdan emas, cheksiz minnatdorchilik va shukronalikdan edi. Sakkiz yil davomida yuragining tubiga koʻmib tashlangan oʻsha mitti Valentin butunlay uygʻongan, qarshisida yotgan hushsiz erkakka qarab, hayotida ilk bor taqdirga rahmat aytayotgan edi. U sekin, sekinroq qadamlar bilan uning yotgan yotogʻi tomon yaqinlasha boshladi...

Sarang uning kravati yoniga qanchalik yaqin kelganini oʻzi ham sezmay qoldi. Vujudi hamon titrar, koʻzlaridan oqayotgan yosh tomchilari oq choyshab ustiga tomardi. U ohista egilib, Suganing oʻsha apparatlar ulangan, biroz sovuq qotgan ulkan kaftini mitti qoʻllari orasiga oldi.
Uzuk osilgan zanjir boʻynidan sirgʻalib chiqib, Suganing kaftiga tegib turardi. Sarang uning qonli izlari qolgan qoʻlini mahkam qisib, lablariga bosdi. Sakkiz yillik tosh devorlar, oʻsha shafqatsiz klan qirolichasining niqobi butunlay parchalangan edi.
— Seni sevaman... Esingdami, men doim seni sevganman, Suga, — deb shivirladi Sarang, ovozi oʻksib-oʻksib chiqarkan. U Suganing qoʻlini oʻpgancha, yuzini oʻsha qoʻl ustiga qoʻydi. — Iltimos, koʻzlaringni och... Meni yana bunday daxshatli azobda qoldirma. Men senga kechirishga vaʼda beraman, faqat ketmasang boʻldi...
Xonadagi monitor mayin chiyillashda davom etar, quyosh nurlari ularning ustidan tushib turardi. Shu soniyada Suganing barmoqlari mitti bir harakat qildi. U narkozning daxshatli ogʻirligini engib, oʻzini hayotga bogʻlab turgan oʻsha tanish, mitti taftni — Sarangning yuzini his qildi.
Suga daxshatli bir qiyinchilik bilan, kipriklari titragancha koʻzlarini ochdi. Uning koʻz oldi dastlab xira edi, ammo bir necha soniyadan soʻng u oʻzining qoʻlini mahkam quchib, yigʻlab oʻtirgan yagona baxtini — Sarangini koʻrdi. Uning lablariga zoʻrgʻa seziladigan, zaif va cheksiz baxtli jilmayish yugurdi. U Sarangning mitti qoʻllari ustidan oʻz kaftini mahkamroq yopishga urindi.
— Men ham... seni sevaman, Valentin... — dedi Suga, uning ovozi daxshatli darajada past, pichirlashga yaqin va horgʻin chiqdi. — Meni... kechir... Yigʻlama, iltimos...
Sarang uning ovozini eshitib, goʻyo tok urgandek shartta boshini koʻtardi. Suganing oʻsha chuqur, muhabbat toʻla koʻzlari toʻgʻri unga tikilib turardi! Sarangning quvonchi ichiga sigʻmay ketdi, yuragi shunday kuchli urdiki, oʻpkasiga havo yetmayotgandek tuyuldi. U yigʻlashdan toʻxtay olmasdi, ammo bu safar koʻz yoshlari cheksiz quvonchdan edi.
Suga bor kuchini toʻplab, erkin boʻlgan qoʻlini ohista yuqoriga koʻtardi. Uning titroq barmoqlari Sarangning yuziga tegdi va dumalab tushayotgan issiq koʻz yoshlarini cheksiz bir mehr bilan artdi.
— Men qaytdim... — dedi Suga jilmaygancha, ovoziga biroz boʻlsa-da kuch qaytayotgandi. — Senga va oʻgʻlimizga vaʼda berganman-ku. Min Suga oʻz soʻzida turadi.
Sarang uning kaftini oʻz yuziga mahkamroq bosib, koʻzlarini yumdi:
— Sening yuraging toʻxtadi deyishganda... men ham oʻldim deb oʻylagandim. Agar senga biror narsa boʻlganida, seni aslo kechirmasdim, eshityapsanmi?
Suga ohista kulimsiradi, garchi koʻkragidagi jarohat ogʻriq bersa-da, qalbining ogʻrigʻi butunlay yoʻqolgan edi:
— Sening nafratingdan qoʻrqqanim uchun ham oʻlim toʻshagidan qaytib keldim, muz malikasi... Endi bizni hech kim ajratolmaydi. Junhoo qayerda? U yaxshimi?
— U yaxshi, uni qoʻrgʻonga joʻnatdim. Kecha senga birinchi marta 'dada' deb baqirganida, uning ham yuragi qanchalik senga talpinganini koʻrdim, — Sarang egilib, dadasining uygʻonganidan xursand boʻlib palataga kirishga botinolmay, eshik tirqishidan moʻralab turgan Woo Dohvanga mamnun qarab qoʻydi.
Suga Sarangning boʻynidagi oʻsha oq oltin uzukni koʻrib, koʻzlarida yana oʻsha umid nuri porladi:
— Sakkiz yil... uni oʻzing bilan olib yuribsanmi?
— Sakkiz yil uni har kuni yuragimning ustida asradim, Suga. Chunki men faqat sen bilan oʻsha uch yilda haqiqiy baxtni koʻrgan edim, — Sarang nihoyat mayin jilmaydi, uning yuzidagi barcha gʻam-gʻussa tarqab ketgandi.
Suga uning qoʻlidan tortib, oʻziga yaqinroq keltirdi va lablarini uning peshonasiga ohista bosdi:
— Rahmat, mening baxtim... Endi hammasi boshqacha boʻladi. Biz yangi hayot boshlaymiz, faqat uchtamiz...
Shanhay tongining oltin nurlari bu shinam shifoxona palatasini butunlay yoritib turar, sakkiz yillik daxshatli ayriliq va qonli oʻtmish mana shu xonada, ikki sevgishgan qalbning birlashishi bilan yakun topgan edi.

Sarang palatadan tashqarida uning xavfsizligini taʼminlab turgan Woo Dohwanga yuzlandi. Uning koʻzlarida tun boʻyi hukm surgan daxshatli qoʻrquv oʻrnini endi sokinlik va qatʼiyat egallagan edi.
— Dohwan, qoʻrgʻonga xabar ber. Junhooni bu yerga, dadasining yaniga olib kelishsin. Uni klan tansoqchilarining eng ishonchli mashinasida, shaxsan oʻzing keltir, — dedi Sarang bosiqlik bilan.
Dohwan soʻzsiz bosh silkidi va darhol topshiriqni bajarishga kirishdi. Oralikda oʻtgan ikki soat ichida Sarang shifoxona kiyimlarini almashtirdi, qoʻlidagi jarohatiga yangi bogʻich qoʻydirdi va Suganing yonida oʻtirib, unga mayin gapirib, kuch toʻplashiga yordam berdi. Suganing rangi ham dori-darmonlar va eng muhimi, yonidagi ayolining tafti sababli ancha oʻziga kelib qolgan edi.
Tushga yaqin. Shifoxona palatasi.
Eshikning ohista ochilgan ovozi eshitildi. Palataga dastlab uzun boʻyli, jiddiy qiyofadagi Dohwan kirdi va chetga oʻtib, yoʻl boʻshatdi. Uning ortidan esa mitti, ammo daxshatli darajada mard qadamlar bilan Junhoo koʻrindi. Bolakay hali ham oʻsha kechagi qora koʻylagida, yuzida mitti shilingan jarohati bilan turardi. U ostonada taqqa toʻxtadi.
Junhoning mitti koʻzlari palata markazida, oq yostiqqa suyangancha unga cheksiz sogʻinch bilan tikilib turgan dadasiga tushdi. Suga kechagidek qon ichida emas, balki tirik, unga qarab jilmayib turardi.
Suga mitti oʻgʻlini koʻrishi bilan koʻzlariga yosh quyilib keldi. U daxshatli ogʻriqni ham unutib, qoʻllarini oʻgʻliga qarab keng ochdi:
— Kel, mard oʻgʻlim... Mening qahramonim, yaqinroq kel, — dedi Suga, uning ovozi daxshatli darajada titrab va mehrga toʻlib chiqdi.
Junhoo bir necha soniya joyidan qimirlay olmay turdi. Uning mitti lablari titrar, kechadan beri ichiga yutgan barcha dahshati va bolalarcha chorasizligi mana shu lahzada yuzaga chiqayotgan edi. U dadasining qoʻllarini, uning tirik va salomat ekanini koʻrgach, ortiq oʻzini tutib turolmadi.
— Dada!... — deb yubordi Junhoo. Uning bu safargi ovozi zavoddagi faryod kabi emas, balki dadasini topgan bolaning cheksiz sogʻinchi bilan yangradi.
Bolakay mitti oyoqlari bilan shiddat bilan yugurib borib, oʻzini Suganing kravati chetiga otdi va uning boʻynidan mahkam quchoqlab oldi. Suga uni sogʻlom qoʻli bilan oʻz bagʻriga, jarohatiga tegmasligiga urinib, daxshatli bir shiddat bilan bosdi. Sakkiz yillik boʻshliq, ayriliq, barcha iztiroblar mana shu mitti qomatning taftida erib ketayotgan edi.
Junhoo dadasining yelkasiga boshini qoʻygancha, oʻksib-oʻksib yigʻlay boshladi:
— Men sizni oʻlib qoldingiz deb oʻyladim... Anavi iflos sizga oq uzganda, yuragim toʻxtab qoldi, dada. Sizni endigina topgandim... Iltimos, boshqa meni tashlab ketmang. Men sizni juda ham kuttim...
Suga oʻgʻlining sochlarini ohista silab, uning mitti yelkalarining titrashini his qilarkan, oʻzining ham koʻz yoshlari toʻxtamay oqardi. U hayotida ilk bor mafiya aurasini, klan qoidalarini butunlay unutgan edi. Qarshisida uning zurriyodi, uning hayoti davomchisi turardi.
— Men shu yerdaman, toychogʻim... Menga qara, — Suga oʻgʻlini biroz oʻzidan uzoqlashtirib, uning yuziga tikildi. Kafti bilan Junhoning mitti koʻz yoshlarini cheksiz mehr bilan artdi. — Men senga vaʼda berganman-ku, endi sizlarni hech qachon tashlab ketmayman. Sening oʻsha kechagi 'dada' deb chaqirgan ovozing meni oʻlim changalidan tortib oldi. Sen daxshatli darajada mard bolasan, xuddi onangga oʻxshaysan.
Sarang kravat chetida oʻtirgancha, ota va oʻgʻilning bu daxshatli darajada goʻzal va hayajonli uchrashuvini kuzatib, baxtdan jilmayib yigʻlardi. Junhoo dadasidan ajralgisi kelmay, uning sogʻlom qoʻlini ikki mitti kaftlari orasiga olib, koʻkragiga bosib oldi:
— Men endi sizni onam bilan birga asrayman. Dushmanlar kelsa, ularni birga magʻlub qilamiz, toʻgʻrimi? — dedi Junhoo, yuzidagi jarohatiga qaramay ayyorona jilmayib.

Suga ohista kuldi va Sarangga qarab qoʻydi. Sarang ham ularga yaqinlashib, Junhoning ortidan quchoqladi. Uchala vujud bir nuqtaga birlashgan edi.
— Toʻgʻri, oʻgʻlim. Ammo endi urushlar tugadi, — dedi Suga qatʼiyat bilan, Sarangning qoʻlini ham oʻz kaftiga olib. — Endi biz Shanhay klanlari yoki oʻtmish sirlari uchun emas, faqat bir-birimiz uchun yashaymiz. Men sizlarga dunyodagi eng tinch va eng baxtli hayotni beraman. Bunga Min Suga vaʼda beradi.
Shanhay shifoxonasining bu sokin xonasi, ertalabki quyosh nurlari ostida, sakkiz yillik daxshatli boʻronlardan soʻng butunlay tinchlangan va oʻz egalarini topgan haqiqiy qirollik oilasining yangi hayot poydevoriga aylangan edi.

By: Park Yoona

Shanhay chekkasidagi oʻrmon yoʻli. Kun yakunlanayotgan payt.
Xayollari biroz yorishgan, yuragidagi umid uchqunlari bilan Sarang mashinaga oʻtirdi va uni oʻt oldirib, Shanhay qoʻrgʻoni tomon tezlashdi. U uzukni boʻyniga taqib, dadasini kechirish haqida oʻylayotgan mitti oʻgʻlining oldiga har qachongidan ham baxtliroq qaytayotgan edi.
Biroq bu shirin xotirjamlik uzoqqa choʻzilmadi.
Toʻsatdan mashina panelidagi ekran yarqirab, unda onasining eng ishonchli yordamchisi Jian Jaoning ismi paydo boʻldi. Sarang rulga oʻrnatilgan tugmani bosib, qoʻngʻiroqqa javob berdi. Ammo goʻshakdan har doimgi bosiq ovoz emas, balki daxshatli darajada qaltirayotgan, dahshatga tushgan yigʻi aralash ovoz eshitildi:
— Xonim... Xonim LA! Biz... biz asray olmadik! Kutilmaganda qarorgoh yaqinida pistirma boʻldi... Junhoo... Junhooni dushmanlar olib qochishdi!
— Nima?! — Sarang daxshatli bir shiddat bilan tormozni bosdi, shinalarning asfaltdagi gupillagan daxshatli ovozi oʻrmon sukunatini parchalab yubordi. Mashina shartta toʻxtadi. Sarangning tomogʻiga nafas tiqilib qolgandek boʻldi, yuragi urishdan toʻxtagandek tuyuldi. — Jian Jao, nimalar deyapsan?! Kim olib qochdi?!
Shu soniyada telefonga boshqa nomaʼlum raqamdan ikkinchi yoʻnalish boʻyicha daxshatli tarzda qoʻngʻiroq kela boshladi. Sarangning intuitsiyasi bu mitti oʻgʻrilarning qoʻngʻirogʻi ekanini darhol sezdi.
— Jian Jao, aloqani uz, men senga qayta chiqaman! — dedi u va ikkinchi raqamga javob berdi.
Telefon eshitgichidan Shanhay yer osti dunyosidagi uning eng ashaddiy, doimiy xitoylik raqiblaridan biri boʻlmish Zang Yeening daxshatli, sovuq kulgisi jarangladi:
— Xosh, Xonim LA... Muz malikasi... Ovozingiz bunchalik vahimali? — Zang Yee telefonda mazax qilib kuldi. — Oʻgʻlingiz mitti Junhoo hozirgina mening mehmonim boʻldi. Agar oʻsha mitti jangchining boshi tanasidan judo boʻlishini xohlamasangiz, daryo boʻyidagi hamma bandalaringizni menga topshirasiz! Butun boyliklaringizni va Shanhay klanining taxtini mening nomimga rasmiylashtirasiz!
Sarangning koʻzlari bir soniyada qonga toʻldi. Uning ichidagi onalik instinkti daxshatli yirtqichni uygʻotgan edi. U rulni mitti barmoqlari bilan shunchalik qattiq siqdiki, tirnoqlari teriga botib ketdi:
— Zang Yee! San oʻz ajaling bilan oʻynashding, iflos! — deb baqirdi Sarang, uning ovozi butun mashina ichini titratib yubordi. — Oʻgʻlim qayerda?! Agar uning mitti sochining bir tolasiga zarar yetsa, sening butun urugʻingni Shanhay koʻchalarida tiriklayin kuydiraman! Oʻgʻlim qayerda, deyapman?!
Zang Yee daxshatli tarzda qah-qah otib kuldi, uning ovozida zarracha ham qoʻrquv yoʻq edi:
— Menga ovozingni koʻtarma, Xonim LA! Unutma, sening yagona zaif nuqtang, sening mitti quroling hozir mening qoʻlimda, kaforatim ostida turibdi. Agar men aytgan shartlarni soʻzsiz, bitta-bitta bajarmasang, oʻgʻlingning jasadini qoʻrgʻoning ostonasidan topasan. Men senga manzilni yuboraman. Yolgʻiz kelasan! — Zang Yee kulgancha telefonni shartta uzib qoʻydi.
Mashina ichida... yoʻq, butun dunyoda daxshatli sukunat choʻkkandek boʻldi.
Sarangning qoʻllaridan telefon sekin sirgʻalib pastga tushdi. Uning butun vujudi, lablari daxshatli darajada qaltiray boshladi. U necha daqiqadirki, goʻyo nafas ololmay, oʻzini mutloq yoqotib qoʻygan edi. Koʻzlari bir nuqtaga tikilgancha, miyasida faqatgina mitti Junhoning kechagi shirin jilmayishi: "Oyijon, men faqat sizni kulishingizni xohlagandim..." degan ovozi aks sado berardi.
Chunki... Sarangni shu kungacha, oʻsha Seuldagi daxshatli xiyonat tunidan keyin mana shu qonli va iflos mafiya olamida yashab qolishiga, hayotda tik turishiga sabab boʻlgan yagona suyanchi, uning nafasi va butun dunyosi — oʻgʻli Junhoo edi. U endi oʻgʻlisiz bir soniya ham yashay olmasligini bilardi.
U chorasiz, koʻzlaridan toʻxtamay yosh oqqan holda rulga boshini qoʻydi. Ammo u yolgʻiz emasligini, Shanhayda uning oʻgʻli uchun jonini berishga tayyor boʻlgan daxshatli bir kuch — Min Suga borligini hali gʻamdan miyasi falaj boʻlgan holatda eslay olmayotgan edi...

Sarang daxshatli shok holatida, rul ustiga boshini qoʻygancha bolalardek oʻksib-oʻksib yigʻlardi. Mashina ichidagi boʻgʻiq havo uning faryodiga guvoh edi. U hayotida birinchi marta oʻzini bunchalik chorasiz, himoyasiz va daxshatli darajada yolgʻiz his qilayotgandi. Oʻgʻli — uning sakkiz yillik tiriklik manbayini, nafasini tortib olishgandi.
Toʻsatdan oʻrmon yoʻlida shinalarning daxshatli gʻijirlagan ovozi yangradi. Sarang hushini yigʻishga ulgurmay, uning mashinasi qarshisiga ulkan qora yoʻltanlamas daxshatli shiddat bilan kelib toʻxtadi. Mashina eshigi shartta ochilib, ichkaridan qora paltosining etaklari havoda uchgancha, koʻzlari qonga va daxshatli gʻazabga toʻlgan Min Suga tushib keldi.
U Hyunjin va klan aygʻoqchilari orqali Shanhayda Junhoo oʻgʻirlanganini va Sarangning tansoqchilarsiz shahar chekkasiga ketganini oʻsha soniyadayoq bilgandi. Aqldan ozgudek tezlikda harakat qilib, Sarangning mashina GPS lokatsiyasini aniqlagan va oʻrmonga yetib kelgandi.
Suga Sarangning mashina eshigini shiddat bilan ochdi. Ichkarida butunlay ruhan singan, koʻz yoshlariga gʻarq boʻlgan sevimli ayolini koʻrib, uning ham yuragi tilka-pora boʻldi. U Sarangni eshikdan tortib, daxshatli ehtiyotkorlik va cheksiz kuch bilan oʻz bagʻriga bosdi:
— Sarang! Sarang, koʻzlaringni och, menga qara! — dedi u, ovozi daxshatli qatʼiyat va ogʻriq bilan aralashib.
Sarang Suganing oʻsha tanish, daxshatli darajada issiq va qadrdon bagʻrini his qilgan zahoti, barcha gʻururini oʻchirib, uning paltosidan mitti barmoqlari bilan mahkam tutib oldi:
— Suga... Junhoo... oʻgʻlimizni... — u gapini tugatolmay, Suganing koʻksiga boshini qoʻyib oʻksidi. — Zang Yee... u iflos oʻgʻlimizni oʻldirmoqchi! Hamma narsani topshirasan deyapti... Menisiz Junhoo bir soniya ham yashay olmaydi, Suga... nima qilaman?!
Suga uning titrayotgan yuzini ikki kaftining aralariga oldi. Uning mitti nigohlarida hozir Shanhayni kulini koʻkka sovurishga tayyor boʻlgan daxshatli qotil mafiya qirolining aurasidan boʻlak hech narsa qolmagandi. U daxshatli bosiqlik bilan soʻzladi:
— Menga qara, Valentin. Men tirik ekanman, bizning qonimizga, mening oʻgʻlimga hech kim teginolmaydi! Sakkiz yil men sizlarning yoningizda boʻlmadim, dushmanlar meni zaif deb oʻyladi. Ammo bugun Min Suga qaytganini oʻsha iflos Zang Yee oʻz qoni bilan toʻlaydi! Oʻgʻlimizni oʻsha jahannam tubidan boʻlsa ham birga tortib olamiz. Men sendan faqat bitta narsani soʻrayman — menga ishon, Sarang.
Sarang Suganing koʻzlaridagi oʻsha bitmas-tuganmas, togʻdek mustahkam ishonchni koʻrib, chuqur nafas oldi va koʻz yoshlarini shartta artdi. Ha, u klan qirolichasi edi. Yigʻlash vaqti tugagan, qasos va urush vaqti boshlangan edi. U boshini irgʻatdi:
— Men tayyorman, Suga. Oʻgʻlimiz uchun oʻsha itlarni bittama-bitta yer bilan bitta qilamiz!

Shanhay portining eng chekkasidagi eski kemasozlik zavodi. Tungi soat 11:00.
Atrofni quyuq tuman qoplagan, daryo toʻlqinlari daxshatli vahima bilan qirgʻoqqa urilardi. Zavod binosi dushman klan jangchilari bilan toʻla edi. Ichkarida, eski temir stulga mitti qoʻllari va oyoqlari zanjir bilan bogʻlangan Junhoo oʻtirardi. Uning mitti yuzida shilingan jarohat izi bor edi — dushmanlar uni ushlashda kuch ishlatishgandi. Ammo bolakay zarracha yigʻlamas, qarshisida sigara chekib turgan Zang Yeega daxshatli darajada magʻrur tikilib oʻtirardi.
— Onang hali ham kelmadi, mitti toychoq, — Zang Yee kuldi. — Sening oʻsha mashhur onang klanini sendan ustun qoʻydi, shekilli?
— Mening onam keladi... — dedi Junhoo, ovozi zarracha titramay. — Onam kelganida, bu yer sening qabristoningga aylanadi, iflos.
— Nima?! — Zang Yee gʻazabdan unga tarsaki urmoqchi boʻlib qoʻl koʻtargan ham edi...
Shu soniyada zavodning daxshatli ulkan temir darvozasi dahshatli portlash ovozi bilan parchalnib ketdi! Toʻzon va tutunlar orasidan daxshatli tansoqchilar armiyasi — boshida Woo Dohwan va Hyunjin turgan ikki buyuk klan jangarilari bostirib kirishdi. Oʻq ovozlari, suyaklarning sinish sadosi zavodni dahshatli doʻzaxga aylantirdi.
Va oʻsha tutunlar ortidan, yonma-yon qadam tashlab, uzun qora paltolarda Min Suga va Sarang kirib kelishdi. Ularning qoʻllarida qora avtomatlar boʻlib, qarshilaridan chiqqan har bir dushmanning peshonasiga shafqatsizlarcha oʻq uzishardi. Qirol va Qirolicha oʻz farzandlari uchun daxshatli qasoskorga aylanishgandi.

Bir necha daqiqalik shafqatsiz jangdan soʻng, Zang Yeening barcha odamlari yer bilan bitta qilindi. Zavod ichida faqat gʻolib chiqqan Suga, Sarang va ularning sodiq odamlari qoldi.
Sarang bogʻlanib turgan oʻgʻlini koʻrib, yuragi yorilgudek boʻldi:
— Junhoo!
Ammo Zang Yee hali oʻlmagan edi. U daxshatli darajada yaralangan, qon ichida yotgan boʻlsa-da, kutilmaganda poldagi toʻpponchani qoʻliga oldi va uni toʻgʻri bogʻlanib turgan Junhoning koʻksiga toʻgʻirladi:
— Baribir oʻlamiz! Men bilan birga sening zurriyoding ham ketadi, Min Suga! — deb baqirdi Zang Yee va tepkini bosdi.
Tars! — oʻq ovozi butun zavod tavanida aks sado berdi.
Biroq oʻq mitti Junhoga tegmadi. Chunki oʻsha soniyaning mingdan bir ulushida Min Suga daxshatli shiddat bilan oʻzini oʻgʻlining qarshisiga otgan va oʻz tanasini unga qalqon qilgan edi. Daxshatli oʻq Suganing toʻgʻri chap koʻkragiga — yuragining bir necha santimetr yoniga kelib urildi.
Suga ogʻir nafas olib, tizzalari bilan yerga quladi. Uning oppoq koʻylagi bir soniyada daxshatli qizil qonga boyaldi. Shu paytning oʻzida Sarang daxshatli faryod urib, Zang Yeening peshonasiga ketma-ket uchta oʻq uzdi va dushmanni tiriklayin jahannamga ravona qildi.
Sarang qurolini yerga tashlab, shoshgancha Suganing yoniga tiz choʻkdi. Woo Dohwan shoshilinch kelib Junhoning zanjirlarini kesib tashladi.
Junhoo bogʻliqlikdan ozod boʻlishi bilan, oʻzini himoya qilish uchun qonga belanib yotgan otasining yoniga otdi. U dadasining koʻkragidan oqayotgan oʻsha issiq qonni, uning oqarib ketayotgan yuzini koʻrib, mitti yuragi daxshatli alam va daryodek mehr toʻlqinida qoldi. Sakkiz yillik toʻsiq, "janob Suga" degan masofa shu soniyada butunlay yoʻq boʻldi.
Bolakay Suganing sovuq qoʻllarini mahkam ushladi va daxshatli yigʻi oʻrtasida oʻz hayotida birinchi marta bor ovozi bilan faryod urdi:
— Dada!!! Yoʻq, dada, koʻzingizni yummang! Iltimos, dada!!! Meni eshityapsizmi, men sizni dada dedim! Siz meni qutqardingiz... Iltimos, meni tashlab ketmang, dada!!!
Suga koʻkragidagi daxshatli ogʻriqqa qaramay, oʻgʻlining ogʻzidan eshitgan oʻsha muqaddas, sakkiz yil orzu qilgan "Dada" degan soʻzni eshitib, lablariga daxshatli darajada goʻzal, baxtli va zaif jilmayish yugurdi. U ogʻir barmogʻi bilan Junhoning yuzidagi yoshni artishga urindi:
— Oʻgʻlim... mard oʻgʻlim... — deb pichirladi u, ovozi soʻnib borarkan. — Men senga... vaʼda bergandim... seni doim... himoya qilaman...
Suganing koʻzlari sekin yumildi va u Sarang hamda Junhoning quchogʻida hushidan ketdi. Zavod ichida onaning va oʻgʻilning chorasiz faryodi tungi Shanhay osmonini titratib yuborgan edi.

Shanhay porti, eski zavod binoridan markaziy shifoxonaga boradigan yoʻl. Tezyordam mashinasi ichi.
Mashina chiroqlari tungi Shanhay koʻchalarini qizil-koʻk tusga boʻyab, daxshatli ovozda signal chalib borardi. Ichkarida esa hayot va mamot oʻrtasidagi eng shafqatsiz jang ketayotgan edi.
Sarang Suganing tepasida tiz choʻkkancha, uning toʻxtamay qon sizayotgan chap koʻkragini mitti kaftlari bilan bor kuchi bilan bosib borardi. Uning oppoq qoʻllari, kiyimlari, butun vujudi Min Suganing issiq va qonli hayot baxsh etuvchi qoniga belangandi. Uning butun tanasi daxshatli darajada titrar, miyasida daxshatli bir ichki boʻron aylanardi:
> *"Yoʻq... yoʻq, Suga, iltimos! Oʻgʻlimizni endigina topganingda, u senga birinchi marta 'dada' deb faryod urganida bizni tashlab ketolmaysan! Men senga kecha oʻsha sohil boʻyida 'oʻylab koʻraman' dedim-ku... Bugun oʻrmonda oʻsha nikoh uzugimizni lablarimga bosib, senga yana bir bor imkon berishni, Seuldagi oʻsha baxtli kunlarimizga qaytishni niyat qilgandim! Sen mening hayotim mazmunisan, Suga... Men buni sakkiz yil yashirdim, gʻururim orqasiga berkindim, lekin seni bir soniya ham sevishdan toʻxtamadim! Koʻzingni och, Min Suga! Senga oʻlishga ruxsat bermayman!"*
>
Sarang uzluksiz pichirlab, Suganing tobora oqarayotgan yuziga tikilardi. Uning yonida mitti Junhoo dadasining sovuq qoʻllarini mahkam qisib, koʻz yoshlari bilan unga termulib borardi.
Shanhay markaziy shifoxonasi. Operatsiya xonasi ostonasi.
Mashina shifoxona binosi oldiga yetib kelishi bilan shifokorlar Sugani zambilga olib, daxshatli tezlikda ichkariga yugurishdi. Sarang va Junhoo ham ular bilan birga yoʻlak boʻylab yugurib borishdi. Ammo daxshatli ulkan, sovuq temir eshiklar ularning qarshisida yopilib, "Operatsiya ketmoqda" degan qizil chiroq yondi.
Sarang oʻsha eshik oldida taqqa toʻxtadi. U daxshatli ogʻriq va boʻshliq zarbidan oyoqlarida turolmadi. Qonga belangan mitti qoʻllarini devorga tiragancha, sekin yerga — sovuq pol ustiga oʻtirib qoldi. Kaftlaridagi Suganing hali sovumagan qoniga boʻyalgan qizillikka boqarkan, uning ichki monologi butun vujudini oʻrtab yubordi:
> *"Mening qoʻllarimda uning qoni... Sakkiz yil avval meni haydaganda, yuragim qonagan edi, bugun esa uning tanasi pichoq ostida yotibdi. Nega taqdir biz bilan bunday shafqatsiz oʻynashadi? Nega baxtimizga bir qadam qolganda daxshatli jahannam eshiklari ochiladi? Agar unga biror narsa boʻlsa... men oʻzimni hech qachon kechirmayman. Bizga bergan vaʼdalari, oʻgʻlimiz uchun qilgan qurbonligi... hammasi uchun yashashi shart!"*
>
Shu soniyada, mitti Junhoo onasining chorasiz holatini koʻrib, oʻzini uning bagʻriga otdi. Bolakay onasining boʻynidan mahkam quchoqlab, shifoxona yoʻlagini titratib oʻksib-oʻksib yigʻlay boshladi:
— Oyijooon... Dadam olmaydi, a? Ayting, dadam oʻlmaydi-ku, toʻgʻrimi?! — Junhoning mitti ovozi daxshatli alam bilan yangradi. — Men uni endigina 'dada' dedim, u menga sizlarni baxtli qilaman deb vaʼda bergandi-ku! Oyijon, dadamni qutqaring...
Sarang ich-ichidan ezilib, tomogʻiga tiqilgan yigʻini zoʻrga yutdi. U oʻgʻlining bu daxshatli qaygʻusini koʻrib, oʻzini qoʻlga olishga majbur edi. U Junhoning mitti yuzidagi koʻz yoshlarini oʻzining qonli kaftlari tegmasligiga urinib, bilaklari bilan ohista artdi va uni bagʻriga har qachongidan ham mahkamroq bosdi. Oʻzi ham ich-ichidan, butun borligʻi bilan Yaratgandan shuni tilagancha, ovozini qatʼiy chiqarishga urindi:
— Yigʻlama, mard oʻgʻlim... Dadang daxshatli darajada kuchli inson, — dedi Sarang, uning shivirlagan ovozida ham umid, ham daxshatli bir poʻpisa bor edi. — U Seulni titratgan Min Suga! U bizni, seni va meni endigina topganda... yana daxshatli yolgʻizlikda tashlab ketolmaydi! Yuragi bunga yoʻl qoʻymaydi... Agar bu safar ham u shunday qilsa, bizni tashlab ketishga jurʼat etsa... uni bu dunyoda ham, u dunyoda ham aslo kechirmayman! Shuning uchun u yashaydi, Junhoo... Dadang biz uchun albatta qaytadi!

Ona va bola shifoxonaning sovuq polida, bir-birini mahkam quchoqlagancha, qizil chiroq yongan operatsiya xonasi eshigiga tikilib, hayotlaridagi eng daxshatli va eng buyuk umid bilan kutishni boshlashdi. Sakkiz yillik ayro yoʻllar endi ularni butunlay bir nuqtaga — Min Suganing urayotgan yuragiga bogʻlab qoʻygan edi.

By: Park Yoona

Katta koʻrgazmaga atigi bir kun qolgan edi. Bu kun Kim kompaniyasi uchun ham, Yujinning atelyesi uchun ham eng ogʻir, hayajonli va tarang kun boʻldi. Butun jamoa oyoqqa turgan, kutyure liboslar joylashtirilgan gʻildirakli ilgichlar xonalar aro tinimsiz harakatlanardi.
Yujin oʻziga kelgan va daho dizaynerlik vajohatini yana qayta kiygan edi. U har bir kiyim andozasini, har bir mato burmasini va hatto modellarning taqinchoqlarigacha oʻta sinchkovlik bilan tekshirib chiqdi. Uning qoʻl ostida hamma narsa mukammal, aʼlo darajada tayyorlandi. Hech qanday xatoga yoʻl qoʻyilishi mumkin emas edi.
Taehyung esa koʻrgazma zalining yoritilish tizimi, musiqiy ketma-ketlik va eng nufuzli mehmonlarning oʻtirish tartibini shaxsan nazorat qildi. Ular tun yarmigacha tinimsiz yugur-yugur va tayyorgarlik bilan band boʻlishdi.

Kechki soat oʻnlar atrofida, koʻrgazma zalining sahna orti qismida Taehyung matbuot vakillari bilan oʻtadigan intervyu kiyimini kiyib koʻrayotgan edi. U shoshilganidan koʻzguga qarab galstugini toʻgʻri bogʻlay olmayotgandi.
Buni chetdan kuzatib turgan Yujin qoʻlidagi mato boʻlaklarini chetga qoʻyib, ohista uning qarshisiga keldi.
— Sen barcha biznes loyihalarni mukammal boshqarishing mumkin, janob Kim, lekin mana bu oddiygina tugunni bogʻlashni hamon bilmas ekansan, — dedi Yujin biroz piching aralash hazil ohangida.
U yaqin kelib, Taehyungning koʻylagi yoqalarini toʻgʻriladi va galstugini oʻz qoʻliga oldi. Taehyung uning bu kutilmagan yaqinligidan nafasini ichiga yutib, qizga yuqoridan pastga tikilib qoldi. Yujinning nozik barmoqlari yigitning boʻyniga, koʻylak matosiga tegib turar, uning ifori Taehyungning boshini aylantirayotgan edi.
Yujin galstuk tugunini ohista tortib toʻgʻrilarkan, koʻzlarini uning koʻksidan uzib, toʻgʻridan-toʻgʻri Taehyungning olovli nigohiga qaradi:
— Tayyor. Endi haqiqiy kompaniya rahbariga oʻxshading, — dedi u lab chetida sirli jilmayib.
Taehyung esa uning ketishiga yoʻl qoʻymay, bilagidan ohista tutib qoldi:
— Ertaga hamma narsa tugaydi, Yujin... Lekin men sening ketishingni istamayman. Buni bilasan-a?
Yujin uning koʻzlaridagi oʻsha oʻziga egalik qilishni istayotgan kuchli tuygʻuni koʻrib, ich-ichidan titrab ketdi. Ammo oʻzini sirlilik pardasi ortiga yashirib:
— Buni ertaga, gʻalaba qozonganimizdan keyin gaplashamiz, — dedi-da, mayinlik bilan qoʻlini boʻshatib oldi.

~~~

Tungi soat ikkiga yaqinlashganda zalda deyarli hamma ish yakunlangandi. Xodimlar tarqalgan, faqat Taehyung va Yujin podium chetidagi oʻrindiqda charchab oʻtirishardi.
Taehyung charchoqni yozish uchun yelkalarini uqalayotgan edi. Yujin unga qarab turdi-da, kutilmaganda uning ortiga oʻtdi. Oʻzining mayin va kichkina kaftlarini yigitning keng, baquvvat yelkalariga qoʻydi.
— Nima qilyapsan? — Taehyung hayron boʻlib ortiga qaramoqchi boʻldi.
— Qimirlama, — dedi Yujin buyruqomuz ohangda va uning taranglashgan yelka mushaklarini ohista uqalay boshladi. — Ertaga butun matbuot va otangning qarshisida tik turishing kerak. Sening charchagan va singan rahbar boʻlib koʻrinishingga yoʻl qoʻyolmayman. Bu mening nufuzimga ham toʻgʻri kelmaydi.
Taehyung qizning kaftlari haroratidan va yelkalaridagi mayin harakatlardan koʻzlarini yumib, rohatlanib jilmaydi:
— Sen daho dizaynerlikdan tashqari, ajoyib massajchi ham ekansan. Senga kompaniyadan alohida maosh tayinlashim kerak ekan.
Yujin uning qulogʻiga yaqin kelib, past ovozda pichirladi:
— Mening xizmatim daxshatli darajada qimmat turadi, Taehyung. Bunga sening kompaniyangning bor pullari ham yetmasligi mumkin.
Taehyung shartta ortiga oʻgirilib, Yujinning belidan tutdi va uni oʻziga yaqinlashtirdi. Ularning lablari orasida atigi bir necha millimetr masofa qolgandi.
— Unda pul oʻrniga oʻzimni toʻlasam-chi? Bu senga yetarli boʻladimi? — dedi Taehyung koʻzlari ehtiros bilan yonib.
Yujin bu safar uning nigohidan qochmadi. U yigitning lablariga tikilib turarkan, yuragi yana oʻsha daxshatli tezlikda ura boshladi. Uning daho hiylalari bu yigitning toza va kuchli sevgisi qarshisida butunlay erib bitgandi.
— Buni ertaga koʻramiz, janob Kim... — deb pichirladi Yujin va u daxshatli intizorlik uygʻotgan holda Taehyungdan uzoqlashdi.
Ular oʻsha tunda xonani eng soʻnggi bor koʻzdan kechirib, ertangi buyuk gʻalabaga mutlaqo tayyor holda tarqalishdi. Taehyung Yujinni hayotidan hech qachon qoʻyib yubormaslikka qaror qilgan, Yujin esa oʻzi tuzgan tuzoqqa oʻzi butunlay asir boʻlgan edi.

Taehyung Yujinni tunda uning uyi oldigacha shaxsan mashinasida olib borib qoʻydi. Mashinadan tushayotganda ular bir-birlariga xayrli tun tilashdi, ammo ikkalasining ham xayoli hamon bir-birida edi. Yujin chuqur nafas olib, hashamatli, ammo u uchun hamisha sovuq va begona boʻlgan uyiga qadam bosdi.
Ichkarida daxshatli sukunat hukm surardi. Yujin zinalardan oʻz xonasi tomon ohista koʻtarilib, endigina eshik tutqichini ushlagan ham ediki, yoʻlakning narigi tomonidagi eshik shartta ochildi. Ichkaridan uning otasi gʻazabli va qatʼiy chehra bilan chiqib keldi. Uning koʻzlarida hech qanday otalik mehri yoʻq, faqat qattiqqoʻllik va jaxl aks etardi.
— Shu vaqtgacha qayerda yuribsan?! — deb baqirdi u, ovozi butun yoʻlakda aks-sado berib. — Soat necha boʻlganidan xabaring bormi?! Kim oilasi bilan boʻlgan mojarolardan keyin sening ham isming matbuotga aralashib qolishini istamayman!
Yujin uning bu vajohatidan choʻchib ketmadi. U oʻzini magʻrur tutib, ovozini xotirjam qilishga urindi:
— Men ishdaligimni bilasiz-ku, ota... Ertaga katta koʻrgazma... — U hali gapini tugatishga ulgurmagan edi.
*SHARTT!*
Kutilmagan shafqatsiz tarsaki Yujinning yuziga daxshatli ogʻriq bilan tushdi. Qizning boshi yon tomonga burilib ketdi, oʻng yanogʻi bir soniyada yonib, qizarib ketdi.
— Meni aldama! — deb oʻshqirdi otasi barmoqlarini unga bigiz qilib. — Qaytib bu uyga yarim tunda, mana shunday ahvolda qaytganingni koʻrmay! Sen oʻz brendingni va mening nomimni bulgʻashga haqqing yoʻq!
Yujin yuzidagi achishishni va ichidagi portlayotgan gʻazabni zoʻrgʻa yutdi. U ohista boshini koʻtardi. Lab chetida shunday alamli, daxshatli darajada sovuq bir jilmayish paydo boʻldiki, bu uning taslim boʻlmaganidan darak edi. U otasining koʻzlariga tik qarab, har bir soʻzini donalab, taʼkidlab aytdi:
— Men... ishda... edim... dedim.
Bu qaysarona va boʻyin egmas javob otasining gʻazabini battar alovlantirib yubordi. U yana bir bor shafqatsizlarcha uning yuziga tarsaki tushirdi. Yujin bu safar zarbning kuchidan devorga urilib ketishiga bir baxya qoldi.
Otasi unga nafrat bilan tikilib, yuragini chil-chil qiladigan oʻsha gapni aytdi:
— Sening xuddi oʻsha oying kabi suyuq boʻlib ketmasliging uchun harakat qilgandim! Uni tarbiyalay olmagandim, seni esa toʻgʻrilamoqchi edim... Lekin sen ham xuddi oʻsha onangning oʻzi boʻlding! Hech qanday farqing yoʻq!
U jahl bilan Yujinning yelkasidan qattiq turtib yubordi-da, uning yonidan tez qadamlar bilan oʻtib, zinalardan pastga tushib ketdi.
Yoʻlakda yana oʻsha sovuq sukunat tiklandi. Yujin devorga suyanib qolgandi. Otasining bu soʻzlari uning qalbida oʻchmas bir chiziq tortgandek ogʻir botdi. Onasining xotirasi, uning taqdiri va oʻziga nisbatan aytilgan bu iflos haqorat uning tomirlaridagi qonni muzlatib qoʻygandek edi. Uning koʻzlari beixtiyor yoshga toʻldi, koʻz qorachigʻidan bir tomchi issiq yosh sizib chiqib, yongʻin chiqayotgan yanogʻi boʻylab pastga dumaladi.
Biroq Yujin oʻsha soniyaning oʻzidayoq tishlarini bir-biriga botirdi.
"Yoʻq... Sen yigʻlamaysan, Park Yujin. Faqat ojizalar yigʻlaydi. Sen hech qachon hech kimning qarshisida, hatto mana shu daxshatli uyda ham ojiz boʻlishga haqqing yoʻq!" — deb pichirladi u oʻziga-oʻzi.
U oʻsha bir tomchi yoshni barmogʻining orqa qismi bilan shartta artib tashladi-da, xonasiga kirib, eshikni qattiq yopdi va qulfladi.
Eshikka suyanganicha uning nafasi tezlashib, butun vujudi titray boshladi. Ichidagi asbiylik, gʻazab va alam shu qadar ulkan ediki, u stol ustidagi andozalarni, eskiz daftarlarini polga otib yubordi. U oʻzini boshqara olmayotgandi. Butun dunyoni oʻz qoʻllari bilan boshqaradigan daho manipulyator qiz bugun mana shu xonada oʻz oʻtmishi va otasining shafqatsizligi qarshisida yolgʻiz, asabiy tushkunlik ichida qolgandi. Unga hozir faqatgina bir narsa — Taehyungning oʻsha issiq, daldali kaftlari va uning himoyasi yetishmayotgan edi.

Yujinning nafas olishi yanada tezlashdi, oʻpkasiga havo yetishmayotgandek boʻgʻila boshladi. Otasining oʻsha gaplari — *"Suyuq onangning oʻzi boʻlding!"* — miyasining ichida daxshatli aks-sado berib, minglab ignalar kabi sanchilardi. Bu shunchaki jahldan chiqqan asbiylik emas, balki yillar davomida ichiga yutib kelingan, bolalikdagi ogʻir travmalar va yolgʻizlik uygʻotgan chuqur panik xuruj va psixik tushkunlik (isterika) edi.
U koʻzguda oʻzining qizarib ketgan yonoqlarini, titrayotgan lablarini koʻrdi. Oʻzining bunday ojiz va singan holati uni battar jinnilik yoqasiga olib kelayotgandi. U nafratlanardi — otasidan ham, oʻzining mana shu ojizligidan ham.
— Yoʻq... Yoʻq! Men unga oʻxshaganim yoʻq! — deb pichirladi u gʻazab bilan.
Ichidagi oʻsha daxshatli ogʻriqni, ruhan ezilishni jismoniy ogʻriq bilan bostirish, oʻziga zarar yetkazish (self-harm) istagi miyasini egallay boshladi. U gʻira-shira ong bilan stol ustidagi oʻtkir dizaynerlik qaychisini koʻrib qoldi. Qoʻllari titragancha qaychini oldi, uning oʻtkir uchi tunda sovuq yaltirab turardi. U qaychini bilagiga yaqinlashtirdi...
Biroq aynan shu daxshatli soniyada uning koʻz oldida kechagina u uchun qaygʻurib yigʻlayozgan, uning barmogʻidagi arzimas qonni toʻxtatish uchun titragan Taehyungning nigohi gavdalandi. *"Agar sen shikastlansang, bu gʻalabaning menga kerigi yoʻq..."* degan issiq ovoz miyasida jarangladi.
Yujin daxshatga tushib, qaychini shartta yerga otdi. Metalldan chiqqan sovuq ovoz uni oʻziga keltirgandek boʻldi. U oʻziga zarar yetkaza olmasdi, chunki endi uning tanasi va hayoti faqat oʻziniki emas, u uchun qaygʻuradigan oʻsha yigitga ham tegishli edi.
U oʻzini toʻxtatish uchun shoshilgancha yuvinish xonasiga kirdi. Shkafchani ochib, oʻzining maxsus kuchli tinchlantiruvchi dorisini (antidepressant/trankvilizator) qidira boshladi. Qoʻllari shu qadar qattiq titrayotgan ediki, dori qutisini ochayotganda ichidagi oq tabletkalar polga sochildi. U yerga tiz choʻkkancha, polga sochilgan dorilardan ikkitasini oldi va suvga ham qaramay, quruq oʻzini yutib yubordi.
Soʻngra oʻzini boshqarish, ichidagi olovni oʻchirish uchun rakovinani sovuq suvga toʻldirdi va yuzini shartta oʻsha muzdek suvning ichiga tiqdi. Suv ostida oʻn soniya... yigirma soniya... oʻpkasidagi oxirgi havo tugaguncha turdi. Muzdek suv uning yonayotgan yuzini va aqldan ozayotgan ongini asta-sekin hushiga keltira boshladi.
.

Muzdek suvdan boshini koʻtarganida, Yujin ogʻir va chuqur nafas olar, dori ham asta-sekin oʻz kuchini koʻrsatib, tanasidagi daxshatli titroqni jilovlay boshlagan edi. U yuvinish xonasining sovuq devoriga suyanib, asta-sekin polga oʻtirdi va nam sochlari orasidan yerda sochilib yotgan oq tabletkalarga termildi.
Ayni shu lahzada, dorining karaxt qiluvchi taʼsiri ostida uning ongida alamli, siniq va bir vaqtning oʻzida daxshatli darajada sovuq boʻlgan ichki monologi boshlandi:
"Mana sening haqiqiy tushing, Park Yujin... Dunyo senga daho deb qaraydi, kiygan liboslaringni sanʼat asari deb koʻklarga koʻtaradi. Ammo mana bu devorlar ortida sen hamon oʻsha kichkina, oʻgay ona va shafqatsiz ota qoʻlida xor boʻlgan, burchakda titrab yigʻlaydigan yetim qizchasan... 'Onang kabi suyuqsan' emish... Meni har bir qadamimni oʻlchab bosishga, mukammal boʻlishga, hissiz robotga aylanishga majbur qilgan mana shu haqoratlar emasmidi?! Men oʻzimni himoya qilish uchun hamma narsani va hammani oʻyinchoq qildim. Tuygʻularni andozadek qirqib tashladim...Lekin... Taehyung... Sen nega mening hayotimga kirding? Agar hozir sen boʻlmaganingda, men mana shu oʻtkir qaychi bilan oʻz aqldan ozgan ongimni, jismoniy ogʻriq bilan jazolayotgan boʻlardim. Nega sening oʻsha qaygʻuli koʻzlaring, barmogʻimni bogʻlagan issiq qoʻllaring meni oʻz xudbinligimdan qutqarib qoldi? Men seni oʻyinimning bosh qahramoni, oʻz maqsadlarim yoʻlidagi qurbon deb bilgan edim... Ammo hozir, mana shu sovuq polda oʻtirib, faqat sening iforingni sogʻnyapman. Sen meni shunchaki daho emas, asrab-avaylanadigan qizdek koʻrding. Bu daxshatli uydagi hayvonlar ichida menga insondek qaragan yagona odam sen boʻlding, Taehyung... Men yigʻlamayman. Ertaga oʻsha koʻrgazmada men otamga ham, senga xiyonat qilgan oʻsha Choi oilasiga ham kimligimni koʻrsatib qoʻyaman. Men gʻalaba qozonaman... va seni hech qachon yonimdan qoʻyib yubormayman..."
Yujin nam sochlarini orqaga tashlab, yerda yotgan dorilar va qaychiga qarab sovuq jilmaydi. U oʻzini yana bir bor yengishga muvaffaq boʻlgandi.
U dori asoratida asta-sekin karaxt boʻlib, karavotiga oʻtdi. Divanga oʻzini tashlarkan, qoʻliga telefonini oldi va kontaktdagi faqat bitta ismga — Taehyungga tikilib turdi. Unga hozirgina qoʻngʻiroq qilgisi, yigʻlab hammasini aytgisi, uning baquvvat yelkalariga bosh qoʻygisi keldi, ammo u Park Yujin edi. U sirli va kuchli boʻlib qolishi kerak.
U telefonni quchoqlab, Taehyungning kecha kiygan issiq kostyumi iforini hayolan eslab, dorining ogʻir uyqusi ostida nihoyat koʻzlarini yumdi. Ertaga u yana oʻsha magʻrur va daxshatli darajada goʻzal malikaga aylanishi shart edi.

Ertalab dorining asorati va kechagi ogʻir tun ortda qolib, Yujin mutlaqo boshqa odam boʻlib uygʻondi. Kechagi siniq, titroq qizdan asar ham qolmagandi. U oʻziga eng yarashgan, qomatini xuddi haykaldek koʻrsatib turuvchi qora, oʻta nafis va magʻrur kutyure libosini kiydi. Kechagi tarsaki izlarini professional pardoz ostiga yashirdi — endi uning yuzida faqat daho dizaynerning sovuq va maftunkor jozibasi bor edi. U chuqur nafas oldi-da, gʻalaba qozonish uchun koʻrgazma zali tomon yoʻl oldi.

Koʻrgazma saroyi haqiqiy turnaqator odamlar, matbuot vakillari va Seulning eng yuqori tabaqa vakillari bilan toʻgʻri kelgandi. Kameralarning miltillashi, chiroqlar va odamlarning shivir-shiviri havoni taranglashtirib yuborgandi.
Yujin sahna ortiga (backstage) kirib kelganida, uni daxshatli hayajon ichida yurgan Taehyung kutib oldi. Taehyung uni koʻrishi bilan barcha narsani unutib, unga yaqinlashdi. Ammo qizning yuzidagi mukammal pardoz ostida yashiringan oʻsha gʻalati sovuqlik va kechagi charchoq asoratini sezdirmaslikka urinishini yigitning oʻtkir nigohi baribir payqadi.
— Yujin... Ahvoling yaxshimi? Kechasi yaxshi dam oldingmi? — deb soʻradi Taehyung past ovozda, uning koʻzlarida hamon oʻsha cheksiz gʻamxoʻrlik bor edi.
Yujin uning koʻzlariga qarab, lab chetida oʻsha sirli va olovli tabassumini hadya qildi. Kechagi daxshatli tundan keyin bu yigitning ovozi unga goʻyoki najotdek eshitildi:
— Men aʼlo darajadaman, janob Kim. Bugun butun dunyo bizning poyimizda yiqiladigan kun. Tayyormisan?
Taehyung qizning bu qatʼiyatidan kuch olgandek, uning koʻzlariga tikilib jilmaydi:
— Sen bilan har qanday jangga tayyorman.

~~~

Musiqa yangradi. Chiroqlar oʻchib, podium markaziga dahoona yoritgichlar yoʻnaltirildi. Koʻrgazma boshlandi.
Yujin va Taehyung tunu kun mehnat qilib yaratgan kolleksiya podiumga chiqqan ilk soniyalardanoq zaldagi barcha mehmonlar, tanqidchilar va matbuot vakillari hayratdan qotib qolishdi. Liboslar shunchaki mato emas, balki jonli haykallarga oʻxshardi. Har bir chok, matolarning shaffofligi va ranglar uygʻunligi tomoshabinlarni butunlay sehrlab qoʻydi.
Kameralarning tinimsiz miltillashi, odamlarning hayrat toʻla pichirlashlari zaldagi muhitni qizitib yubordi. Choi oilasi va raqib kompaniyalar oʻz joylarida daxshatli shok holatida oʻtirishardi — ular Kim kompaniyasining bunday yuksak darajada qayta tirilishini kutishmagandi. Aksiyalar narxi xuddi raketadek yuqoriga qarab shoʻngʻiyotgani haqida kompaniya planshetlariga tinimsiz xabarlar kela boshladi.
Sahna ortida turgan rais — janob Kim hayajondan koʻzlariga yosh olgandek Taehyungning yelkasiga qoʻlini qoʻydi:
— Oʻgʻlim... Biz uddaladik! Natijaga erishdik! Kompaniya tarixidagi eng yirik gʻalaba bu! — dedi u magʻrurlik bilan.
Taehyung esa otasining gaplariga shunchaki bosh silkadi, uning nigohi faqat bir kishida — monitoring orqali modellarni nazorat qilayotgan Yujinda edi.

~~~

Barcha modellar oʻzlarining mukammal liboslarida podium boʻylab eng soʻnggi bor saf tortishdi. Zaldagi qarsaklar ovozi butun binoni larzaga keltirayotgan edi. Va nihoyat, boshlovchining ovozi yangradi:
— Va endi, ushbu misli koʻrilmagan, dahoona kolleksiyaning muallifi — dizayner Park Yujin!
Chiroqlar sahnaning markaziga yoʻnaltirildi. Yujin oʻzining oʻsha qora, daxshatli darajada goʻzal va magʻrur libosida podiumga qadam bosdi. Uning har bir odimi, boshini magʻrur koʻtarishi va sovuq, jozibali nigohi butun zalni oʻziga boʻysundirgandek edi. Hamma oʻrnidan turib qarsak chalar, u esa xuddi butun dunyoni zabt etgan qirolichadek qaddini tik tutib borardi.
U zalda oʻtirgan oʻzining shafqatsiz otasini koʻrdi. Otasining koʻzlaridagi gʻazab oʻrnini hayrat va majburiy tan olish egallagan edi. Yujin unga qarab ichida pichirladi: "Koʻrib qoʻy, ota... Sen suyuq degan oʻsha qiz bugun hammangni poyingga tiz choʻktirdi."
Yujin sahnaning oʻrtasiga yetib kelganida, uning roʻparasidan Taehyung chiqib keldi. Yigitning qoʻlida daho dizayner uchun maxsus tayyorlangan ulkan qizil atirgullar guldastasi bor edi. Taehyung hamma guvohligida Yujinga yaqinlashdi va guldastani unga uzatarkan, past ovozda, faqat uning oʻzigagina eshitiladigan qilib pichirladi:
— Sen nafaqat podiumning, balki mening hayotimning ham eng buyuk sanʼat asarisan, Park Yujin. Endi seni hech qachon qoʻyib yubormayman.
Yujin guldastani olar ekan, Taehyungning olovli va vaʼdaga toʻla koʻzlariga tikildi. Uning ichidagi barcha alamlar, kechagi psixik tushkunliklar va ogʻriqlar shu lahzada butunlay kul boʻlib uchib ketdi. U daho manipulyator edi, ammo hozir oʻz gʻalabasining choʻqqisida turib, bu yigitning sevgisiga butunlay asir boʻlganini baxt bilan his qildi.

By: Park Yoona

Sarang ichkarida albomni quchgancha oʻksib-oʻksib yigʻlayotgan, oʻsha bitmas-tuganmas sevgisini tiliga koʻchirayotgan bir paytda, Junhoo uning xonasi eshigi oldiga kelib toʻxtagan edi. Bolakay onasiga dori berish yoki shunchaki uni bagʻriga bosish uchun kelgandi, ammo eshik ortidan eshitilgan yigʻi ovozi va onasining: *"Seni hali-hanuz, butun borligʻim bilan sevaman, Suga..."* degan boʻgʻiq shivirlashi uning mitti yuragini butunlay larzaga keltirdi.
Junhoning koʻzlari katta-katta ochilib, vujudi muzlab qoldi. U onasining daxshatli nafrat ortida aslida ulkan bir sevgi va sogʻinch azobini yashirib kelayotganini, oʻsha "janob Suga" sababli hali ham yuragi qonayotganini bolalarcha intuitsiyasi bilan tushunib yetdi. Uning yuragi oʻzgacha boʻlib ketdi. Bolakay onasini yana bunday azobda koʻrishni istamasdi.
U sekin qadamlar bilan oʻz xonasiga kirdi-da, eshikni yopdi. Bir necha soniya oʻylanib turgach, onasining eng ishonchli yordamchisi Jian Jaoning yoniga borib, undan yashirincha Min Suganing shaxsiy telefon raqamini oldi. Xonasiga qaytib, raqamlarni terdi.
Telefon uzoq kutishlarsiz, ikkinchi gudokdayoq koʻtarildi:
— Eshityapman, — dedi Suganing horgʻin, ammo daxshatli bosiq ovozi.
— Janob Suga, bu men — Junhoo, — dedi bolakay qatʼiy qiyofada. — Ertaga soat ikkida, markaziy park yaqinidagi mitti kafeda koʻrishib olsak boʻladimi? Siz bilan gaplashib oladigan muhim gapim bor.
Suga oʻgʻlining ovozini eshitib, goʻyo unga qayta jon kirgandek boʻldi. U hayrat va quvonchini yashira olmay:
— Albatta... Albatta, oʻgʻlim. Men aytgan vaqtingda oʻsha yerda boʻlaman, — deb javob berdi.
Ertasi kuni. Markaziy park yaqinidagi shinam, mitti kafe.
Kafening burchakdagi stolida Min Suga ancha vaqt oldin kelib, hayajon bilan oʻgʻlini kutib oʻtirardi. Eshik qoʻngʻirogʻi jiringlab, ichkariga mitti qora kurtkasida, oʻtkir nigohlarini tikkancha Junhoo kirib keldi. U Suganing qarshisidagi stulga kattalardek vazminlik bilan oʻtirdi.
Ikkalasi buyurtma berishgach, Junhoo bir muddat otasining yuziga jiddiy tikilib turdi-da, birinchi savolini berdi:
— Nega hali ham ketmadingiz? Sizning biletingiz bor edi-ku.
Suga oʻgʻlining koʻzlariga cheksiz bir mehr bilan tikildi va ohista jilmaydi:
— Men oʻz oilamni sakkiz yildan keyin endi topdim, Junhoo. Mening oilam, mening hayotim qay yerda boʻlsa, men ham endi oʻsha yerdaman. Sizlarni tashlab hech qayerga ketmayman.
Junhoo unga bir nafas jim qarab turdi. U otasining soʻzlaridagi qatʼiyatni tekshirmoqchi boʻlgandek, daxshatli darajada kutilmagan va jiddiy savolni oʻrtaga tashladi:
— Oyimni haligacha sevasizmi? Yoki hayotingizda, Seuldagi qasringizda boshqa ayollar bormi? Menga toʻgʻrisini ayting.
Suga bu savoldan biroz hayron qoldi, uning mitti oʻgʻli onasining shaʼnini daxshatli tarzda himoya qilayotgan edi. U oʻzini darhol qoʻlga olib, chuqur va gʻamgin jilmaygancha gap boshladi:
— Junhoo... Onang Sarangni ilk bor uchratganimda, unda dunyodagi umuman boshqa qizlarga oʻxshamaydigan daxshatli bir hislatni koʻrganman. Oʻshanda Seul koʻchalarining birida menga xiyonat qilgan dushmanimni oʻldirayotgan edim. Onang esa oʻsha yerda tasodifan oʻtib ketayotgan ekan va u kutilmaganda qotillikka guvoh boʻlib qoldi. Men shafqatsiz mafiya edim, shu sababli odamlarimga uni ham joyida oʻldirishlarini buyurdim. Ammo... Sarang oʻshanda bor-yoʻgʻi 20 yoshli qiz boʻlishiga qaramay, mening eng kuchli tansoqchilarimni birma-bir yer bilan bitta qildi. Keyin esa menga daxshatli muzli nigohini tikib, *"Mening bu ishlar bilan ishim yoʻq"* degancha, magʻrur ketib qoldi.
Suga buni eslab, koʻzlari miltilladi:
— Hayotimda mendan qoʻrqmaydigan, daxshatli darajada kuchli va jasoratli boʻlgan bunday qizga birinchi marta duch kelgandim. Men uni toʻxtatdim va klanlararo jangga qatnashish evaziga mening odamim boʻlishiga koʻndirdim. Shundan soʻng, u oʻsha musobaqada eng daxshatli, eng kuchli jangchi boʻlmish Woo Dohwan bilan arenaga chiqdi. Oʻshanda u Dohwanni zoʻrgʻa yengdi, ammo jang tugashi bilan sahnaning oʻzida hushidan ketib yiqildi. Men oʻshanda uni tutib qoldim...

va bilasanmi, Junhoo, oʻsha soniyada yuragimda daxshatli bir xavotir paydo boʻldi. Undan ayrilib qolishdan, uni yoʻqotishdan daxshatli darajada qoʻrqdim. Unga nisbatan hislarim aynan oʻsha tunda uygʻondi. Uni oʻz uyimga, shaxsiy qasrimga olib borib, tuzalguniga qadar oʻz qoʻllarim bilan gʻamxoʻrlik qildim... Va onangga butun borligʻim bilan oshiq boʻldim.
Suga oʻgʻlining qoʻlini ohista ushlab, toʻgʻri koʻzlariga qaradi:
— To shu kungacha, mening yuragimda onangdan boshqasiga aslo oʻrin boʻlmagan, Junhoo, bundan keyin ham mutloq boʻlmaydi. Undan avval ham hayotimda hech kim boʻlmagan edi... Mening hayotimdagi eng daxshatli, eng katta xatoyim oʻsha kungi gunohim edi...
Suga ogʻir tin oldi, u oʻtmishning oʻsha qorongʻu darchasini oʻgʻliga ochayotgan edi:
— Aslida oʻsha kuni men oʻzimda emasdim. Katts klanlar yigʻinida juda koʻp mafiya rahbarlari mening hali ham farzandim yoʻqligini, Min sulolasi mendan keyin tugashini aytib, ustimdan kulishdi, meni bepushtga chiqarishdi. Men daxshatli alamdan oʻsha kecha boʻgʻilgunimcha ichdim... Uyogʻi mutloq esimda yoʻq. Ertalab koʻzimni ochganimda esa... yotoqdagi ifor oʻzgargan edi. U mening Sarangim emasdi! Men aqldan oza yozdim, qoʻrquvdan daxshatga tushib, darhol Sarangni qidirishga tushdim. Keyin maʼlum boʻlishicha, oʻsha yonimdagi ayolni mening ashaddiy mafiya dushmanlarimdan biri yollagan ekan... Ular mening ichimligimga daxshatli ongni oʻchiruvchi dori qoʻshishgan ekan.
Suganing koʻzlaridan nihoyat daryodek yosh quyilib ketdi:
— Sarangni qancha qidirmay, bari befoyda edi, u Shanhayga qochib ketgandi. Uydagi kameralarni koʻrganimda esa oʻzimga ishonolmadim... Qanday qilib men oʻz hayotimning mazmuni boʻlgan insonga shunday shafqatsiz soʻzlarni aytdim, bunga qanday qodir boʻldim, hali ham tushunolmayman. Va men uni yoʻqotdim... Rosa sakkiz yil, Junhoo, har kecha tushlarimda onang menga qarab yigʻlagancha *"Sizni aslo kechirmayman, Suga!"* deb baqirardi. Sakkiz yil yaxshi uxlay olmadim, men deyarli yashamadim, bolam... Faqat tirik murda edim. Uni Shanhay portida qayta koʻrganimda, hayotimga yana qaytadan nur kirdi. Sening borliging esa... meni butunlay shokda va cheksiz baxtda qoldirdi. Hozir dunyoda mendan koʻra baxtliroq inson yoʻq. Men sizlarni yana bir bor yoʻqotishni mutloq istamayman...
Junhoo dadasining yigʻlab gapirayotgan bu gaplarini, uning koʻzlaridagi daxshatli, bitmas-tuganmas ogʻriq va chin sevgini eshitarkan, ichidagi barcha shubhalar tumandek tarqab ketdi. Bolakay ham dushmanlarning daxshatli tuzogʻi haqidagi haqiqatni, ham otasining onasiga boʻlgan, yillar oʻchirolmagan buyuk muhabbatini butun vujudi bilan tushunib yetdi. Uning mitti yuragida otasiga nisbatan boʻlgan muzlik butunlay erib bitayotgan edi...

Junhoo oʻzining mitti kaftlarini stol ustida musht qilib tugarkan, dadasining har bir soʻzi, yuzidagi oʻsha bitmas-tuganmas pushaymonlik yoshlari uning yuragini tilka-pora qilib yuborgandi. Bu erkak — Shanhay yer osti dunyosi qoʻrquv bilan tilga oladigan Min Suga emas, shunchaki oilasini daxshatli xato tufayli yoʻqotib, sakkiz yil davomida doʻzaxda yongan chorasiz bir ota edi.
Bolakay daxshatli bir bosiqlik bilan oʻrnidan turdi. Uning har bir harakatida onasining magʻrurligi aks etib tursa-da, nigohlarida Suganing oʻsha chuqur mehr va qatʼiyati porlayotgandi.
Junhoo sekin stol atrofidan aylanib oʻtib, koʻz yoshlarini kaftlari bilan yashirishga urinib, boshi egilgancha oʻtirgan Suganing yoniga keldi. Bolakay mitti, ammo daxshatli darajada ishonchli va issiq qoʻlini otasining qaltirayotgan keng yelkasiga ohista qoʻydi.
Suga yelkasidagi bu mitti taftni his qilib, goʻyo tok urgandek titrab ketdi va sekin boshini koʻtardi. Uning qizargan, yoshga toʻla koʻzlari oʻgʻlining unga qarab turgan mayin nigohlariga toʻqnash keldi.
— Yigʻlamang... — dedi Junhoo, uning mitti ovozi bu safar daxshatli darajada shirin va dalda beruvchi ohangda chiqdi. — Siz kuchli odamsiz-ku, janob Suga.
Suga oʻgʻlining bu kutilmagan gʻamxoʻrligidan va yelkasidagi mitti qoʻlidan yuragi tomir-tomirigacha erib ketdi. U qoʻllarini choʻzib, bolani quchib yuborishdan oʻzini zoʻrgʻa tiyib turardi, chunki Junhoning chegaralarini buzishni istamasdi.
Junhoo yelkasidagi qoʻlini biroz mahkamroq qisib, gapida davom etdi:
— Men dushmanlarning daxshatli tuzogʻi nimaligini yaxshi bilaman. Onam klanlararo urushlarda bunday hiylalar koʻp boʻlishini aytgan. Demak... siz onamni oʻz xohishingiz bilan tashlab ketmagansiz, buni tushundim. Kecha onamning xonasida yigʻlab oʻtirganini koʻrdim. U hali ham sizni yaxshi koʻradi, janob Suga. Uning gʻururi baland, ammo ich-ichidan u ham xuddi sizdek azob chekyapti.
Bolakay mitti yuzida nihoyatda samimiy jilmayish bilan otasining koʻzlariga tikildi:
— Sizga birdaniga "dada" deyolmasligim mumkin, lekin siz yomon odam emassiz. Men onamning koʻngliga boradigan yoʻlni bilaman. Agar chindan ham taslim boʻlmasangiz, men sizga yordam beraman. Faqat... boshqa hech qachon yigʻlamang. Onam aytgandek, siz unga hayotidagi ilk baxtni bergan insonsiz.
Suga oʻgʻlining bu daxshatli darajada dono va mehribon gaplaridan soʻng, ortiq oʻzini tutib tura olmadi. U Junhoning mitti qoʻllarini oʻzining ulkan kaftlari orasiga oldi-da, ularni lablariga bosib, pichirladi:
— Rahmat... rahmat senga, oʻgʻlim... Men senga vaʼda beraman, hayotimning oxirigacha onangni ham, seni ham baxtli qilish uchun hamma narsaga tayyor boʻlaman. Men aslo taslim boʻlmayman!
Kafening mitti burchagida, Shanhayning sokin kunida ota va bola oʻrtasidagi oʻsha sakkiz yillik daxshatli sovuqlik va koʻrinmas devor butunlay qulab tushgan edi. Endi ularning qarshisida faqat bitta maqsad bor edi — klan qirolichasi Sarangning muzlagan qalbini qayta eritish.

~~~

Oʻsha kuni kechqurun. Shanhay daryosi sohili.
Junhoo va Min Suganing mitti fitnasi daxshatli darajada mukammal ishlagan edi. Junhoo onasining yoniga borib, Shanhayning sokin sohil boʻyida mitti olovli krevetkalardan yeyishni va biroz aylanishni xohlayotganini aytganida, Sarang oʻgʻlining bu istagini aslo rad etolmadi. U Junhoning koʻzlaridagi oʻsha gʻalati, sirl jilmayish ortida nima borligini mutloq sezmagan edi.
Sohil boʻyiga yetib kelishganida, tungi Shanhay daryosining mayin shabadasi esib turar, suv yuzida shahar chiroqlari daxshatli darajada goʻzal akslanardi. Biroq atrofda hech qanday odam koʻrinmas, odatda gavjum boʻladigan bu hudud gʻalati tarzda boqiy sukunatga burkangan edi. Suga oʻgʻli bilan kelishganidek, butun sohil boʻyini tun uchun toʻliq ijaraga olgan va u yerni mitti, iliq chiroqlar bilan bezatgan edi.
— Junhoo, bu yerda nega hech kim yoʻq? — Sarang shubhalanib atrofga qaradi.
Ammo ortiga oʻgirilganida, Junhoo uning yonida emas edi. Bolakay bir necha qadam narida, tansoqchilar mashinasi yonida turib, onasiga qarab jilmaygancha qoʻl silkitdi:
— Oyijon, men mashinada oʻtirib turaman. Siz esa anavi stol tomonga boring, u yerda sizni daxshatli bir syurpriz kutyapti, — dedi-da, mashina eshigini yopib, ichkariga kirdi.
Sarang dovdirab qoldi. U daryo boʻyidagi mitti yogʻoch koʻprikcha tomonga qaradi. U yerda, chiroqlar bilan bezatilgan mitti stol va ikkita stul turar, stol atrofida esa uning oʻzi oʻtmishda Seulda sevgan, xonasida rasmini quchoqlab yigʻlagan oʻsha yagona ifor — Min Suga qaddini tik tutgancha turardi.
Sarangning yuragi shartta toʻxtab qolgandek boʻldi. U qadamlarini ortga tashlamoqchi boʻldi, ammo oyoqlari goʻyo yerga mixlangandek qimirlamay qoldi. Sakkiz yillik sogʻinch va gʻurur uning vujudida daxshatli urush boshlagandi.
Suga sekin qadam tashlab, uning qarshisiga keldi. U bugun nihoyatda kelishgan, koʻzlarida oʻsha daxshatli pushaymonlik oʻrnini ulkan bir umid va ishq egallagan edi.
— Qochib ketma, Sarang... Iltimos, — dedi Suga, uning ovozi daryo shabadasida nihoyatda mayin va yolvoruvchi ohangda jarangladi. — Buni Junhoo ikkimiz tayyorladik. Oʻgʻlimiz sening yigʻlaganingni koʻribdi... U menga sening hali ham qiynalayotganingni aytdi.
Sarang oʻgʻlining dadasiga hammasini aytib berganini va uni bu yerga aldab olib kelganini anglab, koʻzlariga yosh quyilib keldi:
— Siz... siz mening oʻgʻlimni ham oʻzingiz tomonga ogʻdirib olibsiz-da, janob Suga? — dedi u ovozi titrab, nigohlarini yashirishga urinib.
— Chunki u — bizning qonimiz, Sarang. U daxshatli darajada dono va mard bola, — Suga bir qadam yana yaqinlashdi, ularning orasida atigi bir qarich masofa qolgandi. U sekin qoʻllarini uzatib, Sarangning sovuq qotgan mitti kaftlarini oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi. Bu safar Sarang qoʻllarini tortib olmadi, bunga kuchi yetmadi. — Men senga kecha aytdim, osonlikcha kechirmasligingni bilaman. Lekin menga imkon berishingni oʻgʻlimiz ham xohlayapti. Men oʻsha daxshatli tunda dushmanlarning dori qoʻshilgan ichimligi sababli aqlimni yoʻqotgandim. Sening vujudingda mitti hayot borligini bilganimda... butun dunyoni yoqib yuborishga tayyor edim. Sakkiz yil seni har bir soniyada tushimda koʻrib, ismingni aytib yigʻlab uygʻondim...
Sarang boshini koʻtarib, Suganing qizargan, muhabbat toʻla koʻzlariga tikildi. Uning oʻsha klan rahbariga xos muz niqobi mana shu daryo boʻyida, Min Suganing daxshatli tafti qarshisida butunlay erib bitayotgan edi.
— Men seni hali ham daxshatli darajada yomon koʻrishni istayman, Suga... — dedi Sarang, koʻz yoshlari yuzidan dumalab tusharkan. — Lekin yuragim... yuragim senga laʼnat aytolmayapti. Men seni sakkiz yil har kuni kutdim...
Suga ortiq oʻzini tutolmadi. U daxshatli bir shiddat va cheksiz ehtiyotkorlik bilan Sarangni oʻz bagʻriga mahkam bosdi. Uning iforini ichiga yutar ekan, boshini uning sochlariga qoʻyib, koʻz yoshlarini yashirmay pichirladi:

— Men shu yerdaman... Men qaytdim, Valentin. Endi bizni hech qanday klan, hech qanday dushman yoki oʻtmish ajratolmaydi. Men sening va oʻgʻlimizning hayotini baxtga toʻldirmagunimcha toʻxtamayman...
Uzoqdan, qora mashina oynasidan ularni kuzatib turgan mitti Junhoo esa, ota va onasining yomgʻirsiz, ammo his-tuygʻularga boy Shanhay tunida bir-birini mahkam quchib turganini koʻrib, yuzida dunyodagi eng baxtli bolaning shirin jilmayishi oʻynardi. U oʻz vazifasini mukammal bajargan edi.

Ular oʻsha mitti chiroqlar bilan bezatilgan stol atrofida oʻtirib, uzoq yillardan beri ilk bor begona nigohlardan va klan tazyiqlaridan yiroqda, birgalikda kechki taomni eyishdi. Suga unga hamma narsani — Seuldagi sakkiz yillik boʻshliqni, uni qanday aqldan ozgudek qidirganini va dushmanlarining daxshatli tuzogʻini batafsil soʻzlab berdi.
Sarang uni diqqat bilan eshitdi. Ichidagi daryo boʻlib oqqan his-tuygʻular biroz bosilgach, uning yuziga yana oʻsha klan rahbariga xos bosiqlik qaytdi. U daryoning qorongʻu toʻlqinlariga tikilgancha sekin gapirdi:
— Men hamma narsani tushundim, Suga... Ammo tushunish — bir soniyada kechirish degani emas. Yuragim senga talpinayotgan boʻlsa-da, miyam hamon oʻsha oʻtmishdagi daxshatli ogʻriqni eslaydi. Menga vaqt kerak... Hammasini oʻylab koʻrishim, Junhoo va oʻzim uchun eng toʻgʻri qarorni qabul qilishim uchun biroz vaqt ber.
Suga buni eshitib, mamnuniyat bilan bosh silkidi. Uning uchun *"Oʻylab koʻraman"* degan soʻzning oʻzi daxshatli darajada ulkan gʻalaba edi.
Ular xayrlashishgach, Sarang sekin qadamlar bilan sohil boʻyida chekkaroqda turgan qora mashina tomon yurdi. Eshikni ochib, orqa oʻrindiqqa oʻtirdi. Mashina ichida faqatgina mitti chiroq yoniq turar, Junhoo esa goʻyoki dars tayyorlayotgan boladek oʻzini koʻrsatib, daftariga nimalardir chizib oʻtirardi. Ammo uning koʻzlaridagi ayyorona miltillash barchasini sotib qoʻygandi.
Sarang eshikni yopdi-da, chuqur daxshatli nafas olib, oʻgʻliga qattiq va jiddiy nigoh bilan tikildi.
Junhoo onasining nigohini his qilib, sekin daftarini yopdi va mitti yuziga shirin, begunoh jilmayishni yopishtirib oldi:
— Ovqat mazali boʻldimi, oyijon? Krevetkalar yoqdimi?
Sarang uning bu ayyorligiga chiday olmay, yuzidagi jiddiylikni saqlashga urinib, oʻgʻlining yoniga yaqinroq oʻtirdi. U Junhoning mitti burnidan sekin chimchilab qoʻydi:
— Demak, mitti detektiv... Onasini dadasiga sotadigan ittifoqchi boʻlib qolibmiz-da? — dedi Sarang, ovozida onalik arazini koʻrsatib. — Meni sening mitti olovli krevetkalaringga uchadi deb oʻyladingmi?
Junhoo burnini silab, koʻzlarini yerga qaratdi:
— Yoʻq... men shunchaki sizning xonangizda yigʻlaganingizni eshitdim. Janob Suganing rasmini quchoqlab... *"Seni hali ham sevaman"* deganingizni eshitib, yuragim ogʻridi. Men sizni dushman klanlar yigʻlatishiga yoʻl qoʻymayman, lekin dadam bilan birga boʻlsangiz, koʻzlaringiz kulishini bilardim.
Sarang oʻgʻlining bu kattalardek gʻamxoʻrlik bilan gapirgan gaplaridan koʻngli yumshab ketdi, ammo baribir onalik tarbiyasini esdan chiqarmadi. U Junhoning mitti qoʻllarini oʻz kaftlariga olib, koʻzlariga daxshatli bosiqlik bilan tikildi:
— Mayli, bu safar sening mitti gapingga kirdim... Ammo esingda boʻlsin, Junhoo, endi meni bunday aldama! Nima istasang, dadasiga yordam bermoqchi boʻlsang ham, menga ochiq aytsang boʻlardi. Onang klan rahbari boʻlishidan oldin — sening onang. Sening aldovlaring, hatto ular mening baxtim uchun boʻlsa ham, yuragimni ogʻritadi. Menga vaʼda ber, boshqa bunday hiylalar ishlatmaysan, xoʻpmi?
Junhoo onasining daxshatli jiddiy soʻzlaridan oʻz xatosini tushundi. U onasining boʻynidan mahkam quchoqlab, yuzidan oʻpib qoʻydi:
— Vaʼda beraman, oyijon! Endi meni bunday aldama desangiz, aslo aldymayman. Men faqat sizni kulishingizni xohlagandim, — dedi oʻgʻli shivirlab.
Sarang oʻgʻlining mitti qomatini bagʻriga bosarkan, daryo boʻyidagi mitti chiroqlar ostida qolgan Min Sugaga beixtiyor mashina oynasidan qarab qoʻydi. U hali ham oʻsha yerda turar va ularning mashinasi ortidan cheksiz umid bilan tikilib kuzatib qolgan edi. Shanhay tuni bu safar ularga gʻam emas, yangi bir hayot boshlanishi mumkinligidan darak berayotgandek iliq edi.

Ertasi kuni tushdan keyin. Shanhay chekkasidagi sokin oʻrmon.
Klan ishlari, cheksiz hisobotlar, xavfsizlik choralari va klan oqsoqollarining daxshatli bosimi Sarangni butunlay charchatib qoʻygan edi. Kechagi voqealardan soʻng uning yuragida boshlangan toʻfon hamon tinmagan, fikrlarini bir joyga jamlashga daxshatli darajada xalaqit berardi. Unga yolgʻizlik, faqatgina oʻzi bilan oʻzi qoladigan sukunat kerak edi.
Tansoqchilarini klan qarorgohida qoldirib, Sarang oʻzining qora sport mashinasida Shanhayning shovqinli koʻchalaridan uzoqlashdi. U shahar chekkasidagi, odam oyogʻi kam tegadigan qalin va sokin oʻrmon yoʻliga qarab ketdi. Yarim soatlik yoʻldan soʻng, mashinani baland daraxtlar soyasiga toʻxtatdi.
Dvigatel ovozi oʻchishi bilan atrofni faqat daraxt barglarining shitirlashi va qushlarning mayin ovozi egalladi. Sarang chuqur nafas olib, mashina eshigini ochdi va pastga tushdi. Oʻrmonning toza va salqin havosi uning yuziga urilib, charchoqlarini biroz aritgandek boʻldi.
U sekin qadamlar bilan bir necha yuz yillik ulkan daraxt yoniga keldi va suyandi. Qoʻllari beixtiyor boʻynidagi nozik, kumushrang zanjirga ketdi. Sarang zanjirni sekin boʻynidan echib oldi. Bu shunchaki taqinchoq emas edi — uning mitti daxshatli siri, sakkiz yil davomida yuragining ustida yashirib kelgan eng qimmatli xazinasi edi.
Zanjirning uchida quyosh nurlarida yaltirab, chiroyli oq oltindan yasalgan, mitti brilliant toshli nikoh uzugi osilib turardi. Bu Min Suganing unga Koreyadagi oʻsha goʻzal yomgʻirli tunda sovgʻa qilgan va uni oʻz malikasi deb eʼlon qilgan uzuk edi.
Sarang uzukni mitti kaftlari orasiga olib, koʻzlarini yumdi. Oʻsha lahzada xotiralar daxshatli bir shiddat bilan uning ongiga yopirilib keldi.
Ular Seulda birga yashagan oʻsha shirin 3 yil... Min Suganing daxshatli mafiya olamida qanchalik qattiqqoʻl boʻlmasin, uyga qaytganida faqat Sarang uchun dunyodagi eng mayin, eng mehribon insonga aylanishi... Har kuni ertalab uni bagʻriga bosib uygʻotishi, birgalikda pishirgan ovqatlari va kelajak haqidagi shirin rejalari... Oʻshanda ular daxshatli darajada baxtli edilar. Hech qanday boylik, hech qanday klan taxti oʻsha uydagi oddiygina baxtning bir soniyasiga ham teng kelolmasdi.
Sarang uzukni lablariga bosgancha koʻzidan oqqan issiq yosh tomchisini his qildi.
"Balki..." deb oʻyladi u ichida, yuragi nihoyatda kuchli urib. "Balki unga chindan ham yana bir bor imkon berishim kerakdir? Sakkiz yil ikkimiz uchun ham etarli jazo boʻldi-ku. Suga ham doʻzaxda yonganini koʻzlaridan koʻrdim. Junhoo ham dadasini qidiryapti... Agar taslim boʻlmasam, oʻsha Seuldagi daxshatli darajada shirin baxtimizni, oʻsha sof tuygʻularimizni qayta tiklay olarmikinmiz? Yana oʻshanday baxtli boʻla olarmiz..."
Bu xayollar uning muzlagan qalbini ich-ichidan isitib yubordi. U ilk bor Min Sugani kechirish gʻoyasidan qoʻrqmayotgan edi. Uzukni qaytadan boʻyniga taqarkan, Sarangning yuzida uzoq vaqtdan beri koʻrinmagan mayin va umidbaxsh jilmayish paydo boʻldi. U endi nima qilish kerakligini aniq bilardi.

By: Park Yoona