Kim Asumi: Har bir tovush ortida bir his, har bir ohang ortida bir hikoya yashiringan.

---

Maktabimizdagi musiqa xonasi boshqa sinflardan farq qilardi. Bu yer jimjitlik va ohanglar yashaydigan dunyo edi. Men Asumi har kuni darsdan keyin u yerga borardim. Skribka menga hech kim bera olmaydigan tasalli berardi.

Men yolg‘iz edim. Gapirishni yoqtirmasdim. Chunki gapirsam ham hech kim meni tushunmas edi.

U ham shunaqa edi. U guruhimizda gitara chalardi. U doim burchakda o‘tirdi. Hatto hech kimga qo'shilmasdi. Uni ko'pchilik qizlar yoqtirardi. Lekin u etibor bermasdi. U faqat gitara chalardi. O'sha paytda ham uni yoqtirarmidim? Buni bilmayman

Biz bir guruhda bo'lganimiz uchun Har kuni birgalikda mashq qilardik. Lekin biror marta ham so‘z gaplashmaganmiz.

Bir kuni guruh rahbarimiz barchamizdan so‘radi:

Rahbar: Nega musiqa chalasizlar? Nega buni xohlaysizlar.

Ko‘pchilik bir xil javob berdi:

1-o'quvchi:Chunki menga yoqadi.
2-o'quvchi:Bu menga dam beradi.
3-o'quvchi: Bu mening orzuyim.

Menda esa so‘z topilmadim, boshimni quyi soldim.

Ustoz: Asumi nega jimsan, sen-chi nega skribka chalasan?

Men sekin javob berdim:

Asumi: Gapirsam hech kim tushunmaydi baribir… lekin skribka huddi meni tushungndek tasalli beradi.

Rahbarimiz bir lahzaga jim qoldi. So‘ng ko‘zlarimga qaradi ammo hech narsa demadi.

O'sha kun mashg‘ulot oxirida hammamiz musiqa asboblarimizni yig‘ayotgan edik. Skribka qutisiga simlarni joylayotganimda kimdir yonimda to‘xtadi. Ko‘tarilgan boshim to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning ko‘zlariga urildi. Bu o'sha gitara chaladiga yigit Jungkook edi.

Jungkook: skirbka chalganingni eshitdim. So‘zlarsiz ham buni his qildim.

Men hayratda qoldim. Chunki u avval hech qachon menga murojaat qilmagan hatto ko‘z urishtirmagan ham edi.

Asumi: skribka... meni tinchlantiradi

U boshini qimirlatdi so‘ng qo‘lidagi gitara qutisini ko‘tarib menga yaqinroq keldi.

Jungkook: Bilasanmi men ham aynan shu sababli gitara chalaman. Ovozlar orqali o‘zimni ifoda qilaman. Chunki gapirsam... odamlar eshitadi, lekin tushunmaydi.

U so‘zlarini tugatgach sukunat paydo bo'ldi. Yillar davomida sinfda yonma-yon o‘tirib, hech gaplashmagan ikki odam endi so‘zsiz ham bir-birini tushuna boshlayotgandek edi.

O'sha kundan so'ng har kuni darsdan keyin musiqa xonasida qolardik. Avvaliga har kim o‘z cholg‘usida mashq qilardi. Keyinchalik esa birga chalishni boshladik. Gitara va skripka bir-birini to‘ldirardi. Go‘yo ikkalamiz ham bir butun asarning ikki qanotidek edik.

U hali ham ko‘p gapirmasdi. Men ham. Ammo endi bu sukunat boshqa edi noqulaylikdan emas edi.

Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Musiqa xonasining derazasidan tashqariga qarab o‘tirganimda u yonimga keldi. Ammo bugun uning nigohi boshqacha edi.

Jungkook: Asumi... sen uchun bir kuy chalmoqchiman.

U gitarasini olib asta ohangni boshladi. Bu ohang yuragimning eng chuqur joylariga tegdi. U og‘riq va umid, yolg‘izlik va mehrni birga ifodalayotgandek edi.

Men unga qarab skribka chalishni boshladim. Biz bir asar yaratdik. Hech kim uchun emas faqat o‘zimiz uchun.

Jungkook: Asumi… men seni tushunaman. Sen gapirmasang ham men seni eshitaman.

Bu so‘zlar yuragimdagi eng yopiq eshiklarni ochdi. Endi yolg‘iz emasdim. Endi mening ohangimni eshitadigan kishi bor edi.

Biz shu tarzda asta-sekin bir-birimizga bog'lanib bordik. Har kuni musiqa xonasida birga qolish, ohanglar orqali yuraklarini ifoda etish bizni yaqinlashtirardi. Gaplar kerak emasdi bizning har bir kuyimiz ichki his-tuyg‘ularimizning tarjimoni edi.

Bir kuni musiqa ustozimiz bizni yoniga chaqirdi.

Ustoz: Siz ikkalangiz alohida iste’dod egasisiz. Ammo birga… sizlar musiqaning sehrini yaratyapsizlar. Konservatoriya tomonidan tashkil etilayotgan yoshlar konsertida ishtirok etsangiz yaxshi bo‘lardi. Bu imkoniyat har doim berilmaydi.

Biz rozi bo'ldik. Bu nafaqat musiqiy sahna, balki yuraklaridagi tuyg‘ularni dunyoga ko‘rsatish imkoniyati edi.

Shu kundan boshlab biz o'zimiz uchun maxsus bir asar yaratishga kirishdik. Unga "Magic Sound" ya’ni "Sehrli Ohang" deb nom berdik. Bu kuy bizning tanishuvni yolg‘izlikdagi sukunatni, so‘zsiz tushunishni va ohanglar orqali yaralgan sevgini ifoda etardi.

Konsert kuni zal odamlar bilan to‘la edi. Biz sahnaga chiqdik. Ustozalarimiz, sinfdoshlarimiz, hatto ilgari bizni umuman payqamaganlar ham hayajon bilan qarashardi. Men skribka simlariga teginib ohangni boshladim. Menung ortidan Jungkookning gitarasi hamohang bo‘lib kuyladi.

Kuy tugaganda zalda bir lahzalik sukunat paydo bo‘ldi. So‘ng olqishlar yangradi.

Biz kontsertda birinchi o‘rinni oldik. Ammo undan ham muhimi biz bir-birimizni topgandik.

Jungkook konsertdan so‘ng yonimga kelib qo‘limni tutdi.

Jungkook: Asumi… bu faqat boshlanishi. Qolgan kuylarni ham sen bilan birga yaratmoqchiman. Chunki sening yuragingdagi ohang meni to‘liq qiladi.

Men mayin jilmaydim. Endi men yolg‘iz emasdim. Endi men faqat musiqada emas sevgida ham sherik topgandim.

Konsertdan keyingi haftalar biz uchun eng baxtli kunlar bo‘ldi. Biz endi nafaqat musiqa orqali balki hayot orqali ham birga edik.

Lekin Men so‘nggi paytlarda tez-tez charchoqdan shikoyat qiladigan bo‘ldim. Mening rangim oqarib, ko‘zlarimdagi nur pasaya boshlaganini Jungkook birinchi bo‘lib payqadi.

Jungkook: Asumi hammasi joyidami?

Asumi: Ehtimol shunchaki charchoqdir... Hozirgi konsert tayyorgarliklari sal ko‘p kuchimni olyapti.

Ammo bu oddiy charchoq emas edi. Va men kunlarning birida oq xonali shifoxona palatasida qo‘limda tibbiy hujjatni tutgancha jim o‘tirardim.

Shifokor chiqdi. U menga qo'yilgan tashhis qog'ozlarini qo'limga tutqazdi.

Asumi: Men... qon kasalligiga chalinganman. Bu ancha og‘ir bosqichda ekan.

Jungkook bir necha daqiqa hech nima deyolmadi. Yuragi xuddi kimdir uni tortib olib ketayotgandek bo‘ldi.

Jungkook: Men sendan ketmayman Asumi

Shundan so‘ng musiqa endi biz uchun davoga aylandi. Jungkook har kuni mening yonimda bo‘ldi, har kuni men uchun kuylar chaldi. Shifoxonadagi bemorlar ham bizning duetimizdan ilhomlanar, umid topardi.

Men bir kuni unga qarab dedim.

Asumi: Jungkook agar men bir kuni ohanglar orasida yo‘qolsam ham sen chalishda davom et... Chunki har bir notangda men yashayman.

Jungkook: Yo‘q biz birga tuzalish uchun chalishda davom etamiz. Men seni yo‘qotish uchun emas sen bilan yashash uchun sevaman.

Yillar o‘tdi. Hozir ham men kasalxona palatasida yotibman. Bu hikoyani yozayotganimda yonimda gitara ovozi yangrayapti. U hali ham har kuni keladi. Menga o‘sha kuylarni chalayapti. Har safar yangi ohang har safar yangi hislar bilan.

Men esa kundaligimga bu hikoyani yozayapman. Balki bu so‘zlar hech qachon o‘qilmas. Ammo men yozaman chunki bu bizning hikoyamiz. Gitara va skripkaning so‘zsiz muhabbati edi.

Bu mening Jungkook uchun so'ngi maktubim.

Maktub: Men faqat musiqada yashadim Jungkook. Chunki u seni menga olib keldi. Seni so‘zsiz sevganimni faqat kuylarim aytgan bo‘lishi mumkin. Har safar gitara chalganingda meni esla xo‘pmi? Chunki sen mening eng chiroyli kuyim eding.

Ba’zida sevgi tilsiz, so‘zsiz, lekin yurakdan chiqadi.

Ba’zida xotira musiqaday, to‘xtamay jaranglaydi.

Men Asumi edim. Va Jungkook mening "Magic Soundim" edi.

<<The End>>

Kim Asumi: Har bir tovush ortida bir his, har bir ohang ortida bir hikoya yashiringan.

Magic Sound

Maktabimizdagi musiqa xonasi boshqa sinflardan farq qilardi. Bu yer jimjitlik va ohanglar yashaydigan dunyo edi. Men Asumi har kuni darsdan keyin u yerga borardim. Skribka menga hech kim bera olmaydigan tasalli berardi.

Men yolg‘iz edim. Gapirishni yoqtirmasdim. Chunki gapirsam ham hech kim meni tushunmas edi.

U ham shunaqa edi. U guruhimizda gitara chalardi. U doim burchakda o‘tirdi. Hatto hech kimga qo'shilmasdi. Uni ko'pchilik qizlar yoqtirardi. Lekin u etibor bermasdi. U faqat gitara chalardi. O'sha paytda ham uni yoqtirarmidim? Buni bilmayman

Biz bir guruhda bo'lganimiz uchun Har kuni birgalikda mashq qilardik. Lekin biror marta ham so‘z gaplashmaganmiz.

Bir kuni guruh rahbarimiz barchamizdan so‘radi:

Rahbar: Nega musiqa chalasizlar? Nega buni xohlaysizlar.

Ko‘pchilik bir xil javob berdi:

1-o'quvchi:Chunki menga yoqadi.
2-o'quvchi:Bu menga dam beradi.
3-o'quvchi: Bu mening orzuyim.

Menda esa so‘z topilmadim, boshimni quyi soldim.

Ustoz: Asumi nega jimsan, sen-chi nega skribka chalasan?

Men sekin javob berdim:

Asumi: Gapirsam hech kim tushunmaydi baribir… lekin skribka huddi meni tushungndek tasalli beradi.

Rahbarimiz bir lahzaga jim qoldi. So‘ng ko‘zlarimga qaradi ammo hech narsa demadi.

O'sha kun mashg‘ulot oxirida hammamiz musiqa asboblarimizni yig‘ayotgan edik. Skribka qutisiga simlarni joylayotganimda kimdir yonimda to‘xtadi. Ko‘tarilgan boshim to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning ko‘zlariga urildi. Bu o'sha gitara chaladiga yigit Jungkook edi.

Jungkook: skirbka chalganingni eshitdim. So‘zlarsiz ham buni his qildim.

Men hayratda qoldim. Chunki u avval hech qachon menga murojaat qilmagan hatto ko‘z urishtirmagan ham edi.

Asumi: skribka... meni tinchlantiradi

U boshini qimirlatdi so‘ng qo‘lidagi gitara qutisini ko‘tarib menga yaqinroq keldi.

Jungkook: Bilasanmi men ham aynan shu sababli gitara chalaman. Ovozlar orqali o‘zimni ifoda qilaman. Chunki gapirsam... odamlar eshitadi, lekin tushunmaydi.

U so‘zlarini tugatgach sukunat paydo bo'ldi. Yillar davomida sinfda yonma-yon o‘tirib, hech gaplashmagan ikki odam endi so‘zsiz ham bir-birini tushuna boshlayotgandek edi.

O'sha kundan so'ng har kuni darsdan keyin musiqa xonasida qolardik. Avvaliga har kim o‘z cholg‘usida mashq qilardi. Keyinchalik esa birga chalishni boshladik. Gitara va skripka bir-birini to‘ldirardi. Go‘yo ikkalamiz ham bir butun asarning ikki qanotidek edik.

U hali ham ko‘p gapirmasdi. Men ham. Ammo endi bu sukunat boshqa edi noqulaylikdan emas edi.

Bir kuni yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Musiqa xonasining derazasidan tashqariga qarab o‘tirganimda u yonimga keldi. Ammo bugun uning nigohi boshqacha edi.

Jungkook: Asumi... sen uchun bir kuy chalmoqchiman.

U gitarasini olib asta ohangni boshladi. Bu ohang yuragimning eng chuqur joylariga tegdi. U og‘riq va umid, yolg‘izlik va mehrni birga ifodalayotgandek edi.

Men unga qarab skribka chalishni boshladim. Biz bir asar yaratdik. Hech kim uchun emas faqat o‘zimiz uchun.

Jungkook: Asumi… men seni tushunaman. Sen gapirmasang ham men seni eshitaman.

Bu so‘zlar yuragimdagi eng yopiq eshiklarni ochdi. Endi yolg‘iz emasdim. Endi mening ohangimni eshitadigan kishi bor edi.

Biz shu tarzda asta-sekin bir-birimizga bog'lanib bordik. Har kuni musiqa xonasida birga qolish, ohanglar orqali yuraklarini ifoda etish bizni yaqinlashtirardi. Gaplar kerak emasdi bizning har bir kuyimiz ichki his-tuyg‘ularimizning tarjimoni edi.

Bir kuni musiqa ustozimiz bizni yoniga chaqirdi.

Ustoz: Siz ikkalangiz alohida iste’dod egasisiz. Ammo birga… sizlar musiqaning sehrini yaratyapsizlar. Konservatoriya tomonidan tashkil etilayotgan yoshlar konsertida ishtirok etsangiz yaxshi bo‘lardi. Bu imkoniyat har doim berilmaydi.

Biz rozi bo'ldik. Bu nafaqat musiqiy sahna, balki yuraklaridagi tuyg‘ularni dunyoga ko‘rsatish imkoniyati edi.

Shu kundan boshlab biz o'zimiz uchun maxsus bir asar yaratishga kirishdik. Unga "Magic Sound" ya’ni "Sehrli Ohang" deb nom berdik. Bu kuy bizning tanishuvni yolg‘izlikdagi sukunatni, so‘zsiz tushunishni va ohanglar orqali yaralgan sevgini ifoda etardi.

Konsert kuni zal odamlar bilan to‘la edi. Biz sahnaga chiqdik. Ustozalarimiz, sinfdoshlarimiz, hatto ilgari bizni umuman payqamaganlar ham hayajon bilan qarashardi. Men skribka simlariga teginib ohangni boshladim. Menung ortidan Jungkookning gitarasi hamohang bo‘lib kuyladi.

Kuy tugaganda zalda bir lahzalik sukunat paydo bo‘ldi. So‘ng olqishlar yangradi.

Biz kontsertda birinchi o‘rinni oldik. Ammo undan ham muhimi biz bir-birimizni topgandik.

Jungkook konsertdan so‘ng yonimga kelib qo‘limni tutdi.

Jungkook: Asumi… bu faqat boshlanishi. Qolgan kuylarni ham sen bilan birga yaratmoqchiman. Chunki sening yuragingdagi ohang meni to‘liq qiladi.

Men mayin jilmaydim. Endi men yolg‘iz emasdim. Endi men faqat musiqada emas sevgida ham sherik topgandim.

Konsertdan keyingi haftalar biz uchun eng baxtli kunlar bo‘ldi. Biz endi nafaqat musiqa orqali balki hayot orqali ham birga edik.

Lekin Men so‘nggi paytlarda tez-tez charchoqdan shikoyat qiladigan bo‘ldim. Mening rangim oqarib, ko‘zlarimdagi nur pasaya boshlaganini Jungkook birinchi bo‘lib payqadi.

Jungkook: Asumi hammasi joyidami?

Asumi: Ehtimol shunchaki charchoqdir... Hozirgi konsert tayyorgarliklari sal ko‘p kuchimni olyapti.

Ammo bu oddiy charchoq emas edi. Va men kunlarning birida oq xonali shifoxona palatasida qo‘limda tibbiy hujjatni tutgancha jim o‘tirardim.

Shifokor chiqdi. U menga qo'yilgan tashhis qog'ozlarini qo'limga tutqazdi.

Asumi: Men... qon kasalligiga chalinganman. Bu ancha og‘ir bosqichda ekan.

Jungkook bir necha daqiqa hech nima deyolmadi. Yuragi xuddi kimdir uni tortib olib ketayotgandek bo‘ldi.

Jungkook: Men sendan ketmayman Asumi

Shundan so‘ng musiqa endi biz uchun davoga aylandi. Jungkook har kuni mening yonimda bo‘ldi, har kuni men uchun kuylar chaldi. Shifoxonadagi bemorlar ham bizning duetimizdan ilhomlanar, umid topardi.

Men bir kuni unga qarab dedim.

Asumi: Jungkook agar men bir kuni ohanglar orasida yo‘qolsam ham sen chalishda davom et... Chunki har bir notangda men yashayman.

Jungkook: Yo‘q biz birga tuzalish uchun chalishda davom etamiz. Men seni yo‘qotish uchun emas sen bilan yashash uchun sevaman.

Yillar o‘tdi. Hozir ham men kasalxona palatasida yotibman. Bu hikoyani yozayotganimda yonimda gitara ovozi yangrayapti. U hali ham har kuni keladi. Menga o‘sha kuylarni chalayapti. Har safar yangi ohang har safar yangi hislar bilan.

Men esa kundaligimga bu hikoyani yozayapman. Balki bu so‘zlar hech qachon o‘qilmas. Ammo men yozaman chunki bu bizning hikoyamiz. Gitara va skripkaning so‘zsiz muhabbati edi.

Bu mening Jungkook uchun so'ngi maktubim.

Maktub: Men faqat musiqada yashadim Jungkook. Chunki u seni menga olib keldi. Seni so‘zsiz sevganimni faqat kuylarim aytgan bo‘lishi mumkin. Har safar gitara chalganingda meni esla xo‘pmi? Chunki sen mening eng chiroyli kuyim eding.

Ba’zida sevgi tilsiz, so‘zsiz, lekin yurakdan chiqadi.

Ba’zida xotira musiqaday, to‘xtamay jaranglaydi.

Men Asumi edim. Va Jungkook mening "Magic Soundim" edi.

Final.

Palatada g‘amgin sukunat hukmron edi. Tibbiy asboblarning muntazam signal tovushlarigina yurakni junbushga keltirar, bu yerda hayot va o‘lim o‘rtasida chayqalib turgan jonga dalda bo‘lib turardi. Samiya tinch yotardi lablari oqarib ketgan, yuzi esa o‘zgacha sokinlik va zaiflikni aks ettirardi. Ammo yuragi urardi. U hali kurashardi.

Jungkook xonaning bir chetidan unga qarab turardi. Oyoqlari qotib qolgan yuragi esa har bir signal tovushida beixtiyor siqilib borardi.

U yurib bordi... sekin og‘ir qadamlarda. Qo‘lini Samiyaning titroq qo‘liga qo‘ydi. Yuraklar bir-birini eshitganday jim turishdi.

Jungkook: Men seni yo‘qotolmayman Samiya ketma

So‘ng ko‘zlarini yumdi va nafas oldi. Ichida, yuragida otilayotgan qasamyod gap bo‘lib tiliga ko‘chdi:

Jungkook (ichida):
Samiya… men sening sevgining oldida yengildim. Ammo endi men bu dunyoga sen uchun kurashishga qaytdim. Otamning qonunlariga emas yuragimning hukmiga bo‘ysunaman. Agar bu yo‘lga chiqsam dushman ko‘payadi. Ammo sen bor joyda men kuchliman. Men endi sukunat emas sado bo‘laman. Yuraging yana urishini kutaman har bir urishda sening ismingni eshitgim keladi. Bu kurash endi yolg‘iz emas men va sen uchun bo‘ladi. Hatto hammaga qarshi bo‘lsa ham...

Vaqt o‘tdi. Kunlar, haftalar o'tdi. Palataga bahor nafasi kirib keldi. Dala gulidan yasalgan guldasta deraza yonida turardi. Sochlar yelkaga to‘kilib tushgan, ko‘zlari asta ochilayotgan bir tanish qiz uyg‘ondi.

Samiya sekin boshini burdi. Unga birinchi bo‘lib ko‘rigan narsa qo‘lini mahkam ushlab turgan Jungkookning qo‘li bo‘ldi.

Samiya: Jungkook...

Jungkook ko‘z yoshlarini yashirmadi. Kuldi Xuddi o‘sha chaqmoq kulgusi bilan, ammo bu safar yuragi bilan.

Jungkook: Men shu yerda edim Samiya. Har daqiqa. Har soniya. Endi hech qachon seni yolg‘iz qoldirmayman.

FLESHBACK

Samiya jon holatda yotganidan beri bir necha kun o‘tgandi. Palatada har kuni o‘sha signal tovushi o‘sha sukunat. Jungkook esa uxlashni, ovqatlanishni, hatto o‘zini ham unutgandi. Faqat bitta narsa ongida:

Jungkook: Buni unga qilgan odam tirik yurmasligi kerak.

Taejun Samiya bilan bog‘liq barcha og‘riq izlarining markazi edi. Avval tahdid qilgan, so‘ngra uni o‘ldirmoqchi bo‘lgan, Jungkookning yuragidagi yagonasini yo‘q qilishga urinib ko‘rgan.

Tungi Seul, soat 2:14

Yomg‘ir ostida Jungkook qora mashinadan tushdi. Qorong‘ilikni yorib borar ekan unga hamroh faqat yuragidagi og‘riq bor edi. Yonida Jimin ham bor edi ammo so‘nggi chiziqni Jungkook o‘zi bosib o‘tishi kerak edi.

Jimin (ohista): — Faqat ehtiyot bo‘l. Qasos — ikki tomonlama qurol.

Jungkook (ko‘zlari sovuq, yuragi to‘la yong‘in): Men unga insof tilagandim. U esa Samiya hayotiga suiqasd uyushtirdi. Bu endi jinoyat emas. Bu hukm.

Taejunning yashirin joyi – yerto‘la ko‘rinishidagi bazm uyi

Ichkarida musiqa kulgu mast odamlar orasida Taejun go‘yo dunyoning hukmdoriday yurgan edi. Ammo bu kecha boshqa edi.Qorong‘ilik ichida birdan eshik ochildi. Hammani jimjitlik bosdi.

Jungkook kirib keldi. Sochlari ho‘l ko‘zlari qurollangan. U faqat Taejungagina tikildi. Qolganlar yo‘qdek.

Taejun: Qara Jungkook bu sevgi sening ko‘zingni butunlay ko‘r qilibdi.

Jungkook: Meni emas. Faqat sabrimni yo‘qotdi.

Taejun: Unda nima qilasan? Meni o‘ldirasanmi? Bu sening uslubing emas edi Jeon.

Jungkook: Men o‘zgardim. Yuragimdagi inson hali ham nafas olyapti. Va bu nafas har lahza menga sening hayotingni eslatadi.

Taejun to‘pponchasini chiqarishga ulgurmasidan Jungkook allaqachon uni qurolsizlantirib qo‘ygandi.

U qurollarini ko‘tarib ham qo‘ymadi. Faqat yuragiga quloq soldi. Va nihoyat bitta o‘q aniq va halokatli.To‘liq sukunat.

Jungkook: Bu Samiya uchun.

Jungkook o‘sha tunda ko‘chaga chiqdi. Osmondan yog‘ayotgan yomg‘ir go‘yo yuvardi qasamyodni, qon izini va yuragidagi alamni yuvayotgandek edi. Ammo og‘irlik baribir qolardi. U osmonga qaradi.

Jungkook (ichida): Endi nafaqat sevgi, balki qasos ham yakun topdi. Meni kechir Samiya. Bu qo‘llar sen uchun gunohga botdi ammo yuragim seni faqat himoya qilishni bilar edi.

Oradan 3 oy o‘tdi.

Bahorning iliq havosi ochilib ketayotgan gullar va Seul ko‘chalari yana hayotga to‘la. Jungkookning villasi endi faqat kuch qudrat emas balki baxt ifodasi bo‘lib qolgandi.

Hovlida Samiya oq ko‘ylakda gullarga suv sepayotgandi. Sochlari shamolda o‘ynardi yuzida esa iliq tabassum.

Jungkook: Hali ham gullaring meni rashk qilmoqda bilasanmi?

Samiya: Ular menga ko‘proq vaqt ajratasan deb o‘ylashsa kerak...

U kuldi. Jungkook uning orqasidan borib quchoqladi.

Jungkook : Men har kuni seni yo‘qotishdan qo‘rqaman. Yana shu kabi tonglarga uyg‘onishni orzu qilaman.

Samiya unga qarab turdi ko‘zlarida esa sokinlik va muhabbat bilan

Samiya: Endi bu bizning hayotimiz. Og‘riqlarsiz. Faqat muhabbat bilan.

Shu payt Jimin ularning yoniga chiqdi qo‘lida kofe va gazeta.

Jimin: Ey sevishganlar, bugun tonggi havoda meni unutmaslikka va’da bergandinglar!

Uchovlon kulishdi. Endi bu yerda dushmanlik, qasos, og‘riq yo‘q edi. Faqat ikkinchi imkon, bir-birini topgan yuraklar va umid bor edi.

Jungkook Jimin tomonga qarab jilmaydi so‘ng Samiyani sekin qo‘yib yuborib do‘stining yoniga bordi.

Jungkook: Sen har kuni bu hovliga tonggi gazeta bilan kelib romantik kayfiyatimizni sindirmasang bo‘lmaydi-a Jimin.

Jimin kofeni ularga uzatar ekan kulimsirab javob berdi:

Jimin: Nima qilay muhabbatlaringni tomosha qilish menga kofedan ham kuch beradi.

Samiya kulib ikkoviga qaradi.

Samiya: Hayotimizga xotirjamlik kirgani yaxshi ammo siz ikkingiz hali ham bir-biringizga o‘xshaysiz...

Jungkook: Shunaqa bo‘lmasa bu villa zerikib qoladi.

Hovlidan sekin-sekin musiqa sadosi eshitildi Samiya yoqtiradigan eski qo‘shiqlardan biri. U sekin musiqa tomon yurdi Jungkook esa uning orqasidan ergashdi.

Jimin esa orqada turib ularning baxtiga qarab jilmaydi.

Jimin (ichida): Ba’zida baxtni topganlarga qarab quvonsang ham, o‘zingda bo‘shliq qoladi...

Shu daqiqalarda esa Samiya va Jungkook sekin raqsga tushishar bir-birining ko‘zlarida yo‘l topishardi.

Samiya: Bilasanmi, ba’zida bu hammasi tushdek tuyuladi...

Jungkook: Agar bu tush bo‘lsa, men uyg‘onishni istamayman.

Ortda qolgan g‘amlar, qasoslar, xiyonatlar — bular endi ular hayotining bir sahifasi edi. Ammo yangi sahifada sevgi ishonch va orzular bor edi.

Biroz vaqtdan keyin Jungkook va Jimin ishga ofisga keldi. Jungkook Jimindan oldinlab ketgandi. Jimin esa to'satdan bir qizga urilib ketdi.

Jimin qizga bir qarab uzur so'radi va yo'lida davom etdi.

Jimin (o‘zicha): Qanday qilib bir ko‘rishda shunchalik ta’sir qilish mumkin? Nega bu qiz menga notanish lekin yuragimga yaqin tuyuladi?

U telefonini qo‘liga oldi ish uchrashuvlari ro‘yxatiga qaradi. Va to‘satdan... Kang Yerin yangi advokat sifatida ular bilan ishlashi kerak bo‘lgan kompaniya vakili sifatida ro‘yxatda turardi.

Jiminning labida sekin jilmayish paydo bo‘ldi.

Jimin (ichki ovoz): Demak bu hali hammasi emas. Men uni yana ko‘raman. Balki... bu yuragim nohaq emasdir.

Bir oydan so'ng

Yoz oqshomi. Quyosh botmoqda. Jungkook sekin Samiyaning qo‘lini ushlab:

Jungkook: Nihoyat hammasi tugadi. Endi biz faqat yashashni boshlaymiz og‘riqsiz yolg‘onlarsiz.

Samiya jilmayib, uning ko‘zlariga boqadi:

Samiya: Sen men uchun kurashganingda yuragim sendan avvalroq taslim bo‘lgan edi.

Ular bir-birlariga yaqinlashib quchog‘ida sokin tunni qarshi olishdi.

Jimin uzoqdan ularni kuzatar ekan yonida Yerin paydo bo‘ladi.
Unga qarab jilmayadi.

Jimin: Men seni ilk ko‘rganimda... yuragim nima uchun tinimsiz urganini endi tushundim.

Yerin:Men ham senga ishonishim uchun vaqt kerak edi. Endi esa sen bilan yangi sahifa ochmoqchiman.

Ular qo‘llarini ushlashadi. Toza osmon, sokinlik va yurakdagi tinchlik.

Muallifdan: Ba’zida yurak tanlaydi. Aql tushunmaydi. Va muhabbat... hech qachon kech kelmaydi.

<<THE ENG>>

5-QISM:

Ertalab…

Samiya ko‘zini ochganda quyosh nurlari derazadan yuziga tushib turardi. Yonida Jungkook yotar uning qo‘li Samiyaning belini quchib olgan yuragi esa sokin va ishonchli urardi. Bir lahza uchun Samiya hayotida hech qanday og‘riq yo‘qdek tuyuldi. Faqat iliqlik muhabbat va sokinlik…

Ammo yurakda tug‘ilgan tuyg‘ular har doim ham tinchlik bilan tugamaydi.

Jungkook ko‘zini ochdi. Uning nigohlari hali ham yotoqning narigi tomonida yotgan Samiyaga qadalgan edi.

Jungkook (pichirlab): Yaxshi uxladingmi?

Samiya (kulimsirab): Ha… hech qachon bunday sokin uxlamagandim.

Ular bir necha daqiqa jim yotishdi. Ammo bu jimlikni Jungkookning telefon jiringlashi buzdi. U shoshib turdi va telefonni oldi. Ko‘zlarida birdan xavotir paydo bo‘ldi.

Jungkook: Gapir.

X: U qaytmoqda… Bu safar yolg‘iz emas.

Jungkookning kafti mushtga aylangandi. Telefonni qo‘ydi. Nigohida qayta o‘sha sovuqlik, o‘sha himoya qilish zarurati qaytdi.

Samiya: Nima bo‘ldi?

Jungkook (jiddiy): Taejun yana reja tuzyabdi. Bu safar kimdir o'lishi aniq

Samiya jim qoldi. Endi u bilardi: bu faqat sevgiga qurilgan kecha emasdi. Bu ayni paytda kurash boshlanishi edi

Kun o‘rtalarida…

Villa atrofida xavfsizlik kuchaytirildi. Jungkookning tan soqchilari har yerda ko‘zga tashlanardi. Ammo Samiya o‘zini qo‘lga oldi. U zaif bo‘lishni istamasdi. U bu sevgi uchun kurashishga tayyor edi.

O‘sha paytda…Park Jimin villaga keldi. U do‘stining ahvolini bilib, darhol yordam taklif qildi. Ammo uning nigohi Samiyaga tushganda yuragida g‘alati tuyg‘u paydo bo‘ldi. Bu go‘zal va kuchli qiz… u faqat Jungkookni sevishini bilsada, yuragining chekkasida bir istak bor edi agar vaqt boshqa bo‘lganida, ehtimol hammasi boshqacha bo‘larmidi?

Jimin (ichida): Kechikdim…

Kechqurun…

Taejun ham bo‘sh yurgan emasdi. U o‘zi bilan boshqa bir guruh odamlarni olib kelgandi. U faqat Samiyaga emas balki Jungkookga zarar yetkazmoqchi edi.

Ammo bu safar Samiya faqat himoyalanuvchi emasdi.U Jungkook oldiga bordi.

Samiya (qat’iyat bilan): Men qochmayman. Meni sevganingni aytding esingdami? Unda menga ishon. Men kuchsiz emasman.

Jungkook uning ko‘zlariga qaradi. Bu ko‘zlarda qo‘rquv yo‘q edi. Faqat jasorat va muhabbat bor edi.

Jungkook: Unda sen bilan birga jang qilaman.

Bu tun… bu tun endi nafaqat muhabbat, balki kurash tuni edi. Yuraklar birlashgan, hozir ular bir jamoa edi. Nafaqat sevishgan, balki bir-birini himoya qilishga tayyor qalblar.

Va yuraklar shivirlayotgandi: "Senga yetguncha, hech narsa meni to‘xtata olmaydi."

Tun yarmi...

Villa ichida hamma hushyor. Derazalarga qora pardalar tortilgan xavfsizlik tizimlari faollashtirilgan. Tashqarida yomg‘ir sepalab yog‘moqda go‘yoki osmonda ham bir g‘am bor.

Samiya xona ichida yurardi. Yuragi betinch ammo nigohlarida dadillik bor edi. U endi boshqa Samiya emas edi u sevgisi, yuragi va kelajagi uchun kurashishga tayyor edi.

Jungkook esa qo‘lida qurol, boshqa qo‘lida telefon oxirgi tayyorgarliklarni ko‘rardi. Lekin uning nigohi bir zum Samiyaga tushganda yuragida titroq paydo bo‘ldi. U bu qizni yo‘qotishdan qo‘rqardi…

Jungkook: Agar biror narsa bo‘lsa… qoch. Bu safar rostdan ham xavf katta.

Samiya: Yana aytaman Jungkook men qochmayman. Biz birgamiz, esingdami?

Jungkook uning peshonasidan o‘pdi. Bu o‘pich so‘zsiz b "Men seni himoya qilaman." degan vada edi.

Eshik sharaqlab ochildi. Park Jimin kirib keldi.

Jimin: Ular harakatni boshlashdi. Ular darvoza oldida.Jungkook va Jimin ko‘z urishtirishdi.

Tashqarida…

Taejun qora jeepdan tushdi. Yomg‘irda u yanada dahshatli ko‘rinar edi. Yonida o‘nlab yollanma jangchilar. U qasddan keldi faqat yengish uchun emas yo‘q qilish uchun.

Taejun: (pichirlab) Bu tun oxiri bo‘ladi…

Villa ichida esa…

Jungkook qurolini tekshirdi. Jimin yonida. Samiya esa deraza yonida qo‘lida kichik qurol ammo yuragida katta jasorat bilan turardi.

To‘qnashuv boshlanishi arafasida…

Tashqarida momaqaldiroq gumburladi. Go‘yo osmon ham bu kurashga guvoh bo‘lishga tayyor edi. Har bir lahza – hayot va o‘lim orasidagi nozik chegaradek edi.

Jungkook qattiq nafas oldi. U o‘zini qo‘lga olishga urinardi ammo yuragi ich-ichidan Samiyaga intilardi.

Jimin: Rejaga ko‘ra ularning yo‘li ikki tomondan to‘siladi. Ammo Taejun shunchaki dushman emas. U aqlli… va qasosli.

Jungkook: Aynan shuning uchun men tayyorman.

Samiya ularning yoniga bordi. Uning nigohida titroq yo‘q edi lekin yuragida cheksiz muhabbat va qo‘rquv aralashgan jasorat bor edi.

Samiya: Agar bu tun oxiri bo‘lsa… u holda men sen bilan birga yakunlayman.

Jungkook bir lahza ko‘zlarini yumdi. Bu so‘zlar yuragiga o‘qdek tegdi. U bunga loyiqmidi? Bu sevgi, bu jasoratga?..

Jungkook: Yo‘q bu tun — boshlanishi. Agar biz omon qolsak yangi hayot boshlanadi. Men senga va’damni unutmaganman.

To‘satdan...

Darvoza portlab ochildi. Yorug‘likda Taejunning odamlari qorong‘ulik orasidan ko‘rindi. Otishma boshlandi.

Villa ichi qaltirardi. O‘qlar derazalarni teshib o‘ta boshladi. Jimin darhol joyini egalladi, Jungkook esa Samiyani orqaga tortdi.

Jungkook: Seyun va boshqa odamlarni xavfsiz xonaga olib boringlar!

Samiya: (qarshilik bilan) Men yashirinmayman, men ham jang qilaman!

Jimin: (qichqirib) Ehtiyot bo‘ling ular orqa tomondan ham kirishga urinmoqda!

Jungkook darhol vaziyatni baholadi. Ko‘zlari bilan xona ichidagi har bir odamni skanerladi. U har bir qarorga javobgar edi.

Jungkook: Samiya bu senga ishonmayapman degani emas. Men seni yo‘qotishdan qo‘rqaman, tushun!

Samiya: Men seni tushunaman… va men ham seni yo‘qotishni istamayman. Shuning uchun men yoningdaman.

Ammo tashqaridan eshitilgan yana bir portlash xona ichidagi quloqni jaranglatdi. Jungkook har doim tayyor bo‘lishga harakat qilar lekin hammasi o‘zgarishi mumkin edi. Taejunning odamlaridan biri qorong‘ilikdan chiqib, qurolni ko‘tarib ichkariga kirdi. Uning maqsadi aniq edi Jungkookni yo‘q qilish. U bu safar o‘zi uchun hal qiluvchi nuqtani belgilamoqchi edi.

Jungkook: Taejun…

Taejun: (so‘kinib) Sening o‘limingiz Jungkook barcha muammolarni hal qiladi.

Taejun ko‘zlarini Jungkookning ko‘zlariga tikdi va bir necha soniya kutgandan so‘ng qurolini Jungkookning tomog‘iga qarata nishonga oldi. Jungkook bir qadam orqaga chekinmoqchi bo‘ldi lekin har bir daqiqada o‘q uning yo‘lidagi eng katta xavfga aylandi.

O'q ovozi eshitildi. "bang". Jungkook og‘ir nafas olgancha so‘nggi lahzalarini his qilishga urindi. Ammo bir lahzada Samiya to‘satdan uning oldiga chiqib,o‘qning yo‘lini to‘sganini his etdi.

Jungkook: Yo'q Samiya! Nima qilding.

Samiya: Men seni sevaman...

Samiya shu so'zlarni aytib hushini yo'qotdi. Jungkook esa qotib qolgandi. Yonida esa Jimin turardi

Taejun: Meni hali ham past baholayapsanmi Jungkook? Faqatgina bu safar men yutaman.

Jungkook: Sen meni emas o‘zingni yo‘q qilding Taejun.

Taejun: Samiya seni yumshatibdi. Eskidan qolgan Jeon Jungkook bo‘lganingda men allaqachon o‘lgan bo‘lardim.

Jungkook: Eskisini ko‘rmoqchimisan? Mayli, oxirgi marta bo‘lsa ham…

Taejun o‘q uzadi ammo Jungkook chapga tashlandi, o‘q devorni teshib o‘tadi. Keyin o‘zi ham qurolini ko‘taradi lekin o‘q uzmaydi – yurib boradi.

Jungkook: Sen meni yillar davomida yirtqichga aylantirding. Endi o‘sha yirtqichni o‘zing tanish vaqti keldi.

Taejun yana o‘q uzadi bu safar Jungkook sekin qurolni ko‘tarib aniq nishonga oladi.

Jungkook: Bu seni kutgan o‘lim emas. Bu mening javobim.

Bang! Bang,bang

Taejun qattiq zarba bilan orqaga qulab tushadi. Uning ko‘zlari ochiq ammo tanasi jimjit.

Jungkook qurolni tushiradi. Jimin esa orqadan yugurib keladi.

Jimin: Samiya-chi?!

Jungkook: U tirik. Qon ketayapti, ammo tirik. Tez yordam chaqir!

U Samiyani bag‘riga oladi, ko‘zlarida cho‘kkan vahima va xavotir bilan.

Jungkook: Iltimos... Samiya ko'zingni och. Seni yo'qotishga kuchim yetmaydi

Shifoxona. Tungi soat 03:17. Operatsiya xonasi eshigi oldida sovuq va jimlik.

Jungkook stulda boshini qo‘llariga suyanib o‘tirardi. Jimin esa yelkasiga qo‘l qo‘ygancha sukutda. Ular orasidagi sukunat mingta so‘zdan og‘ir.

Jimin: Hali ham qon yo‘qotayapti… ammo yuragi urayapti Jungkook.

Jungkook:
Men uni himoya qilaman degandim... uni bu urushga aralashtirmasligim kerak edi.

Jimin:Samiya seni o‘zgartirdi. Sen o‘zgarishni xohlamagan bo‘lsang ham.

Jungkook:
Agar uni yo‘qotsam... men yana o‘sha yovuzga aylanishim mumkin, Jimin. Yana ham battarroq.

Operatsiya xonasi eshigi ochiladi.
Doktor chiqadi, ko‘zoynagini yechadi.

Doktor:
Omadi bor ekan. O‘q yana bir santimetir ichga kirganda uni saqlab qola olmasdik. Lekin unday bo'lmadi. U hozir komada lekin muhimi u kurashyapti.

Jungkook chuqur nafas oldi. Ko‘zlarida ko‘z yoshi bor edi. Lekin u o‘sha yoshni yutdi.

Jungkook (ichkida):
Samiya... sen kurashayapsan. Endi men ham sen uchun yana kurashaman. Bu safar hammaga qarshi. Kim bo‘lishidan qat’iy nazar.

5-qism tugadi. Fikrlaringizni kutaman. Hech bo'lmaganda yoqdi yoki yoqmadi deb yozb keting. Keyingi qism qanday bo'lsin.

Episode 14

Kechki ovqatning oxiriga yaqinlashganda, atmosfera yanada g‘aroyib bo‘lib ketdi. Mira o‘zining ichki kurashlarini yashirgan holda, stakandagi suvdan ichib, o‘rtadagi g‘azabni tinchlantirishga harakat qildi. U endi buni tushundi — bu faqat boshlanish edi.

Kechgi ovqatdan keyin hamma o'z xonasiga tarqaldi.

Xona tinch va osmon qoraygan, faqat oynalardan kirib kelgan yulduzlarning nozik porlashi ichida Asu va Jungkook bir-biriga qarashar edi. Ular bir necha daqiqalar davomida faqat jim turishdi har bir nafas, har bir yurak urishi o‘ziga xos tarzda sezilardi. Jungkook Asuning yoniga yaqinlashdi uning ko‘zlariga chuqur qarab go‘yo uning ichki dunyosini tushunmoqchi bo‘ldi.

Jungkookning qo‘llari Asuning beliga sekin tushdi uning haroratini, yurak urishini his qilib, bir nafasda yuziga tikildi. Asu ko‘zlari uning nigohiga yopishib qolgan holda to‘liq uning bag‘rida edi. Ularning orasida hech qanday masofa qolmagan edi. Ular bir-birlarini sevganini bir-birlariga qarshi kurashishlarini va nihoyat bir-birlariga to‘liq taslim bo‘lishlarini his qilgan edilar.

Asu (ichida ehtirosli)Jungkook, bu tunni faqat biz uchun, faqat bizni uchun... Bizda orqaga qaytish yo‘q. Hech narsa bizni to‘xtata olmaydi, nafrat, o‘sha eski dushmanliklar... Endi ular yo‘q. Bu tun sen bilan birga bo‘lish, men o‘zimni senga berishga tayyorman.

Uning so‘zlari, kechki osmondagi sokinlikda osongina eriydi, go‘yo o‘zini to‘liq unga taqdim etish uchun hayajon va ehtiros bilan to‘la edi. Har bir so‘zda, har bir nafasda uning ichki dunyosi o‘zgarib borar edi.

Jungkookning ovozi yengil pichirlash bilan lekin aniq va ta’sirli, uning qulog‘iga yetdi.

Jungkook:Men seni shu darajada xohlayman... bu kecha faqat sen uchun.

Asu:Men seni juda xohlayman....

Ularning o‘pishlari yana davom etdi dastlab sekin ehtiyotkor lekin asta-sekin ehtiros o‘sib borgan sayin ularning harakatlari ham yanada ishtiyoqli orzuli bo‘ldi. Har bir harakat, har bir teginish, ularni yanada bir-biriga yaqinlashtirdi. Jungkook uning yuzini ko‘zlaridan ushlab, yana bir bor chuqur va ehtirosli o‘pdi. Uning lablari shunday yumshoq va ehtirosli edi, go‘yo Asu bir lahzani ham unga qarshi turishga qiynalgandek edi.

Asu (ichida) Bizning o‘tmishimiz ular bizni to‘xtata olmaydi. Hozir men faqat sen bilan qolmoqchiman... Endi sen eng muhimi.

Jungkookning ovozi yanada jiddiylashdi lekin uning harakati yumshoq va ehtirosli edi.

Jungkook: Men seni sevaman, Asu. Hamma narsani unutishga tayyorman faqat sen bilan qolmoqchiman.

Ularning tanalari bir-biriga aralashib ketdi nafaslarining tovushlari va yurak urishlari haroratni yanada kuchaytirardi. Ularning oralarida hech qanday masofa yo‘q edi. Har bir teginish,+ har bir qarash bir-birini yanada chuqurroq his qilishni istardi. Asu ularning har bir harakati ichida o‘zini erkin xavfsiz his qilar edi. U bu kechani faqat ular uchun ekanini ular o‘rtasida nafrat yoki dushmanlik bo‘lmaganini his qilardi.

Asu: Jungkook men faqat seni xohlayman... hozir shu daqiqada.

Bu so‘zlar bilan ular yana bir-biriga qarashdi. Jungkook uning qo‘lini ushlab yana bir bor chuqur o‘pdinbu safar lablari nafaqat uning tana balki uning qalbini ham o‘pdi. O‘pishlari yanada ishtiyoqli ochiq va ehtirosli bo‘ldi. Har bir nafas har bir qarash ular orasidagi masofani to‘liq yo‘qotdi.

Jungkook va Asu uchun bu tun ehtirosga boy bo'ldi.

Ertalab

Quyoshning ilk nurlari pardalarning chetidan o‘zini sekin asta ichkariga suqib kira boshladi. Xona ichini iliq nur bag‘riga olgan harorat xuddi kechagi ehtirosning davomi kabi yoqimli edi. Asu asta ko‘zlarini ochdi. Birinchi ko‘rgan narsa — Jungkookning yelkasi va uning tinch nafas olishlari edi. U hali uxlayotgandi. Uning chehrasi sokin ammo o‘sha tanish kuchli xarakterini yashirib turgan holatda edi.

Asu lablariga yengil tabassum yugurdi. U o‘zining boshi Jungkookning ko‘ksida yotganini uning yurak urishlari ostida o‘zini naqadar xavfsiz his qilayotganini his qildi. Kecha ular orasida hech qanday to‘siq qolmagandi.

Jungkook asta ko‘zlarini ochdi. Asuning chehrasini ko‘rganida u bir zum jim qoldi. So‘ng qo‘lini uning yuziga olib bordi barmoqlari bilan sochlarini sekin siladi.

Jungkook:Tonging hayrli bo'lsin sevgilim...

Asu: Hayrli tong Jungkook...

Ular bir necha soniya jim turishdi. Faqat yurak urishlari va tonggi tinchlik... ammo bu sukunat uzoqqa cho‘zilmadi.

Asu: Kecha... bu bizning ilk tuni emas edi ammo ilk bor yuragim tinchlandi. Men senga ishonishni o‘rganayapman Jungkook.

Jungkook Asuning qo‘lini ushlab, unga qarab kulimsiradi.

Shu payt ularning suhbatini eshik taqillashi buzdi. Xizmatkor eshikni ochmasdan gapirdi.

Xizmatkor: Hayrli tong Janob Park Jimin qo'ng'iroq qildi sizni ofisga chaqirishyabdi.

Jungkook Asuga qaradida o'rnidan turdi.

Jungkook: Uzr so'rayman Asu lekin bugun ofisda muhim uchrashuv bor ketishim kerak.

Asu Jungkookning gaplariga ho'p degandek bosh irg'adi. Keyin esa Jungkook yuvinib ofiga ketdi Asu esa yan yotoqda yotib uxlab qoldi.

Jungkook ofisga yetib kelganida, bir necha xodim uni kutib oldi, ammo uning ko‘zlari faqat Park Jiminni izlayotgandek edi.

Jungkook: Jimin, salom. Nima bo‘lyapti? Nega bunday jiddiy ko‘rinasan?

Jimin: Oho nihoyat Jeon Jungkook tashrif buyuribdiku.

Jungkook: Jimin kesatmasdan gapirsangchi nima bo'ldi?

Jimin: Bugun muhim hamkorlar uchrashuv bo'ladi. Albatta sen bu haqida bilmagansan va tayyor emassan shundaymi?

Haqiqatdan ham Jungkookning bu uchrashuvdan xabari yo'q edi va tayyorgarlik ko'rmagndi.

Jungkook: Jimin havotir olma biron nima o'ylab topamiz.

Jungkook va Jimin uchrashuvlar xonasiga kirdi va xonada kutayotgan hamkorlariga salom berishdi. Uchrashuv boshlanishidan oldin Jungkook o‘zini boshqaruvchi sifatida har bir detalni tekshirib chiqishni xohlardi. Xonada namoyish qilinayotgan raqobatchilarning faoliyatini ko‘rib u juda ehtiyotkorlik bilan qadam tashlardi.

Jungkook: Yaxshi, biz o‘zimizning strategiyalarimizni to‘liq kuzatib borishimiz kerak. Har bir qarorimizda ehtiyotkor bo‘lishimiz lozim bu o‘ta muhim.

Jimin unga qarab, jilmaydi va so‘ngra poyabzalini sudrab, uning yonida turdi.

Jimin: (ehtiyotkorlik bilan) Bizning raqobatchilarimizning harakati sezilarli darajada kuchaymoqda. Ammo bizda ham o‘z kuchimiz bor. Bizning hamkorlik kuchaygan sayin, ular qiyinchiliklarga duch keladi.

Ularning hamkorlaridan biri xonaga kirib o'tirganlarga qarab boshini egib salom berdi. Jungkook va Jimin o‘zaro ko‘rishib qisqa vaqtda nima qilishlarini muhokama qilishni boshladilar.

Hamkor 1: (katta ehtiros bilan) Bizga yangi texnologiyalarni qo‘llab-quvvatlaydigan hamkorlar kerak. Agar biz shunday strategiyani ko‘rishga muvaffaq bo‘lsak, raqobatchilarimizdan farq qilishimiz mumkin. Shu bilan birga biznesimizni yanada rivojlantirishimiz zarur.

Jungkook so‘ngra o‘zining yaxshi ko‘rgan uslubida javob berdi.

Jungkook: (pichirlab) Albatta. Agar hamkorlik davom etsa, biz ularni yaqin vaqt ichida orqaga tashlashimiz mumkin. Biroq bizga kuchli va ishonchli strategiya kerak bo‘ladi. Bu hamkorlikning asosiy nuqtasi.

Jimin va Jungkook bir-biriga qarab, o‘zaro ishonch bilan bosh irg‘ashdi. Keyin Jimin ushbu uchrashuvda qanday harakat qilishlarini o‘ylay boshladi.

Jimin: (yengil tabassum bilan) Shunday qilib biz kuchli ishlashni boshlaymiz. Bu uchrashuvning oxiri o‘zgaradi. Biz ularga o‘zimizni kuchli ishonch bilan namoyish qilishimiz kerak.

Uchrashuv davom etdi, va har bir kishi o‘zining fikrini bildirdi, Jungkook esa har bir masalani o‘ylab eng yaxshi qarorni qabul qilishga harakat qildi. Raqobatchilarni orqada qoldirish uchun hamkorlar bilan kuchli va mukammal ishlarni amalga oshirishga tayyor edi.

Uchrashuvdan so‘ng Jungkook va Jimin ofisdan chiqishdi. Jungkookning ko‘zlarida chuqur o‘ylar bor edi. Ularning raqobatchilari har doim yangi strategiyalarni ishlab chiqishgan lekin ularning eng katta kuchi hamkorlikda edi.

Jungkook: (Jiminning yonida) Bizga nafaqat kuchli hamkorlar balki o‘zaro ishonch va tezkor harakat qilish ham kerak. Agar biz buni amalga oshira olsak raqobatchilarni butunlay orqada qoldiramiz.

Jimin: Ha, bizning ishimiz juda tezkor va aniq bo‘lishi kerak. Bizni eng kuchli qilishimiz uchun har bir qadamingizni hisoblab qo‘yishimiz lozim.

Ikkala shaxs ham birgalikda harakat qilishda davom etishdi, bu ularning strategiyasi va ish uslubini yanada takomillashtirdi. Bu biznesni rivojlantirish yangi texnologiyalarni joriy etish va kompaniyaning ta’sirini kengaytirish uchun zarur bo‘ldi.

Shu vaqtning o‘zida Jungkookning fikrlari Asu bilan o‘tgan kechasi haqida qaytadan o‘yladi. O‘sha tun uning ichida shunchalik chuqur iz qoldirdi. Asuning so‘zlari uning yuragiga ta’sir qilgan edi. "Hozir men faqat sen bilan qolmoqchiman", deya uni taslim bo‘lishga chaqirgan Asu haqiqatan ham u uchun faqat bitta odamni anglatardi.

Jungkook o‘ziga kelganida, Jimin unga qarab kulib qo‘ydi.

Jimin: Aytgancha, sen kechagi tunni qanday o‘tkazding?

Jungkook: Kechasi... bu biz uchun yangi bir boshlanish edi.

Jimin uning bu javobidan hayron bo‘lib unga diqqat bilan qaradi.

Jimin: Demak, bu kecha yaxshi iz qoldirgan. To‘g‘rimi?

Jungkook: Ha, lekin bizning ishimizga bu hech qanday ta’sir qilmaydi. Ishni birinchi o‘ringa qo‘yishimiz kerak.

Ularning gaplari davom etayotgan paytda, xizmatkorlar ofisga kirib, Jungkook va Jiminni yangi majlisga tayyorlashdi. Uchrashuvning navbatdagi bosqichi uchun barcha tayyorgarliklar yakunlandi. Jungkook va Jimin bir-biriga qarab, o‘z ishlarini davom ettirishga tayyor edi.
Ularning uchrashuvi naqt 2 soatda tugadi. Jungkook va Jimin hamkorni kuzatib qo'ydi keyin esa Jungkook uyiga qaydi.

Jungkook uyiga kelganda ko'rgan manzarasidan hayron qoldi.

Jungkook uyiga kelganda, uning yuragi bir zumga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Eshikni ochar ekan uning ko‘zlari qorong‘ilikka o‘ziga tortdi. Biroq uning bu uyga kelganidan kutgan narsa xavfsizlik va tinchlikdan uzoq juda uzoq edi. O‘zgacha bir narsa sezildi. Bir qadam tashladi va birdan yuragi sekin urishga boshladi.

Uning ko‘zlari uy ichidagi manzaraga tushib ketdi. Mebel, shisha, yoritgichlar... hammasi chaqmoq kabi parchalangan, yerga to‘kilgan edi. Eshikning oldidagi yirik oynaning shisha bo‘laklari go‘yo uning ichki dunyosini aks ettirayotgan kabi, bir-biriga to‘qnashib yotardi. Xonada sanchilgan bir sovuq, o‘lik sokinlik bor edi.

Lekin eng dahshatlisi yerda aynan uning oldida, Mira yotardi. Uning tanasi qon bilan qoplangan edi.Jungkook ko‘zlari bilan buni qabul qila olmadi. Har bir qarashida ko‘p narsalar o‘zgarib ketgandek tuyuldi.

Jungkook: Mira... yo‘q...yo'q bu... nima bo‘ldi?

U uning yoniga kelib qo‘llarini cho‘zdi lekin hech narsa qilishga qodir emasdi. Chunki Mirani joni uzilib qo'lgandi.

Jungkookning hayoliga Asu va Ariana keldi va u yuqori qavatga ko'tarildi. Jungkook butun uyni har bir burchakni bir necha martalab tekshirib chiqdi. Lekin ular hech qayerda yo'q edi. Jungkook shu payt bir zumga o'zini o'lib qolgandek sezdi.

Flesh back

Jungkook ishda bo‘lganda Lee Kyun o‘zining qasos olish rejasini amalga oshirish uchun harakatga keldi. Uning maqsadi aniq edi Jungkookning zaif tomonlarini sindirish undan qasos olish. Bu borada eng yaxshi imkoniyatni topganida u Jungkookning uyiga hujum qildi.

Lee Kyun (ichki o‘ylarida):
Jungkook sen hech qachon meni yengolmaysan. Bugun sening dunyongni ag‘daraman. Bu yerda biror narsa qoldirmayman.

Uning buyruqlariga binoan, barcha derazalar ochildi va yirik o‘qlar uzildi. Shisha to‘kilgani, yoritgichlar porlab tushgani va mebellar yerga qulagani natijasida, uy o‘qqa tutildi.

Uy ichida Asu, Mira, Ariana va bir necha xizmatkorlar bor edi. Tashqaridagi soqchilar esa allaqachon otib tashlangandi.

Lee Kyun uyga kirgach birinchi bo‘lib Asu, Mira va Ariana’ni ko‘rdi. Ular panada edilar ammo bu uyda xavfsizlik yo‘q edi. Lee Kyun va uning odamlaridan biri darhol harakatga o‘tib o‘z maqsadlariga erishish uchun yana bir qadam tashlashdi.

Lee Kyun:Sizlarning bugungi kuningiz yakunlanadi. Hech kim sizlarni qutqara olmaydi.

O‘sha paytda u odamlariga ishora qildi. Har biri shiddat bilan hujumga o‘tish uchun yaqinlashdi. Asu va Mira butunlay tahlikada edi. Mira, qo‘rqib ketgan bo‘lsa-da Arianani himoya qilish uchun o‘zini tik tutib uning yonida turgan edi. Bir yoshli go‘dak hali dunyoning qanday dahshatlarini tushunmasa-da uni olib ketish, har qanday odamni qo'rqitardi.

Mira: Agar unga zarar yetkazsangiz har biringizning joningizni olaman.

Uning so‘zlari bir lahzalik edi ammo Lee Kyunning yuzida tajovuzkor tabassum paydo bo‘ldi. U xuddi o‘sha og‘ir va kaltaklovchi ovozi bilan javob berdi:

Lee Kyun: Sening qo‘rqitishlaringiz foydasiz Mira. Hech narsa seni bu og‘ir qismatdan qutqara olmaydi.

Asu esa bu vaqtda Arianani ko'tarib hech narsaga tushunmasdan turardi. Ariana ham nimanidir sezgandek hech yig'idan tinmasdi.

Mira Lee Kyunning sovzlariga berish uchun nafasini ichiga tortdi. Uning qo‘llari qaltirayotgan bo‘lsa-da, jiddiy qarashlari bir zum ham bo‘shashmadi. O‘zi uchun eng muhim bo‘lgan narsani, ya'ni Arianani himoya qilishga tayyor edi. Oxiri
Lee Kyunni sabri tugadi.

Lee Kyun: Hoy Han Mira sen o'zingni Jungkook uchun qadirli deb hisoblaysanmi?

Mira bir zum jim qoldi. Lee Kyun esa qah qaha otib kulardi.

Lee Kyun: Mira sen Jungkook uchun shunchaki o'tmishsan. Lekin bu ikkisi (Asu va Ariana) Jungkook uchun hayotidan ham aziz shundaymi?

Xona sukunatga cho'mdi. Hatto Ariana ham yig'lashdan to'xtab qolgandi.

Lee Kyun: Mira seni Jungkook uchun bir chaqalik qadring yo'q demak menga ham kerak emassan.

Lee Kyun shunday dedida qurolini olib Mirani otib tashladi.

Lee Kyun(pichirlab): Jeon Jungkook bu sen uchun eslatma bo'lsin.

Asu esa ko'rgan manzarasidan hali ham shokda edi. Lekin Lee Kyunni odamlari Asu va Arianani mashinaga olib bordi va olib ketgandi.

Came back

Jungkook Mira jasadining yonida o'tirgandi. Uning ko‘zlari Mira tanasiga qarab, yuzidagi so‘nggi ifodani tahlil qilardi lekin bu uning ichidagi bo‘shliqni to‘ldirmadi. Shu payt Jungkookning hayoliga uyidagi komera yozuvlari keldi. komeralar yozuvlari natijasida Lee Kyunning qilmishlari haqida bilib oldi. Lee Kyun va uning odamlarining Asu va Arianani olib ketganini ko‘rganida Jungkookning yuragi qattiq urdi har bir tomiridan qon o‘tgandek tuyuldi.

Jungkook: Ularni olib ketishdi... Asu va Ariana... Lee Kyun, sen nima qilyapsan.

Jungkookning yelkalari titray boshladi. Shunda u yana mirani jasadi yoniga keldi.

Jungkook: Mira sen so‘nggi nafasingni ham Asu va Arianani himoya qilish uchun berding. Endi men ular uchun qasos olishim kerak.

Jungkook (ichida): seni oldinroq o'ldirishim kerak edi. Lekin endi sen va odamlaringizni topaman Lee Kyun. Bu mening o‘limim emas bu sening qismating.

Keyingi qismda

Lee Kyun (qurolini aylantirib): Nihoyat kelding Jungkook. Yuragingni orqangda qoldirmaganmisan?

Jungkook: Men yurak bilan emas qon bilan keldim. Sen o‘sha jasadni unutdingmi? Mira qon ichida yotibdi ablah!

Lee Kyun: O‘zi tanladi. Menga qarshi chiqdi. Endi navbat boshqalarnikida.

Jungkook: Arianani har bir tomchi kovz yoshi uchun Asuni bir soniyaga qo‘rqitganing uchun seni tirik qoldirmayman Lee Kyun.

Kanal:Bangtan Tales
Muallif:Kim Asumi

Episode-4

Muallifdan: Tra due mondi, il mio cuore è solo tuo - ikki dunyo orasida yuragim faqat seniki❤️

Ertasi tong...

Samiya derazadan kirayotgan quyosh nuriga qarab uyg‘ondi. Bu uy notanish bo‘lsa-da, xavfsizlik bag‘rini his qilayotgandi. Ammo yuragida hali ham bir bo‘lak og‘riq bor edi: Taejunning aytgan so‘zlari, uning qattiq nigohlari.

Pastga tushganida Jungkook oshxonada edi. Qiziq bu yirik mafiya rahbari endi unga nonushta tayyorlayotganmidi?

Jungkook (kulimsirab): Tonging hayrli. Nonushta tayyor. Qorinding ochdir a?

Samiya (hayron): Bu… siz tayyorladingizmi?

Jungkook: Ha. Ishonmasang, tatib ko‘r. Zahar solmadim.

Uning hazil ohangidagi gapi Samiyani kuldirib yubordi. Bu birinchi marta edi Samiya bu uyda kulgandi.

Nonushta davomida ular sukunat ichida ovqatlanishdi. Biroq sukunat noqulay emasdi. Tinch yurakni erkalovchi sukunat edi.

Kun o‘rtalarida Samiya kutubxonaga kirib kitoblar bilan mashg‘ul bo‘ldi. Jungkook esa ofis xonasida ish bilan band edi. Biroq ikkisining ham xayoli bir-birida edi. Ayniqsa Jungkook... Har bir daqiqada Samiyani eslayotgandi.

To‘satdan eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi. Xizmatkor yugurib bordi va tezda qaytib keldi.

Xizmatkor (hayajon bilan): Janob... tashqarida bir odam bor. U aytishicha Samiyani ko‘rmoqchi ekan. Juda tahdidli ko‘rinadi.

Jungkook darrov o‘rnidan turdi. Yuragi gursillab urar, ko‘zlari jiddiylashgan edi.

Jungkook: Ismini aytdimi?

Xizmatkor: Taejun, dedi...

Jungkookning ko‘zlari o‘tkirlashdi. So‘zsiz eshik tomon yo‘l oldi

Tashqarida

Villa darvozasi oldida Taejun turardi. Uning kiyimi changga belangan ko‘zlarida esa kechagi og‘riq va g‘azab qorishib yotardi.

Taejun (qichqirib): Samiya! Menga bir daqiqa! Faqat bir daqiqa kerak! Men senga zarar bermayman!

Jungkook darvoza oldiga yetib borganida uning yonida ikki tan soqchi ham paydo bo‘ldi.

Jungkook (qat’iy): Bu yerga nega kelding? Yo'qol

Taejun: U mening sevgim. Men uni shunchaki berib qo‘yolmayman!

Jungkook: U tanlovini qildi. Endi u seni ko‘rishni ham istamaydi.

Taejun (baqirib): U faqat vaqtincha o‘zini himoya qilyapti! Ammo men uni o‘zimniki qilaman!

Bu paytda yuqoridan ikkinchi qavat derazasidan Samiya ularni ko‘rib turardi. U hech qanday his-hayajon ko‘rsatmasdan derazani yopa boshladi.

Samiya (ichida): Bu endi mening jangim emas.

Darvoza yopildi. Taejun chekinishga majbur bo‘ldi ammo yuragida so‘nggi nuqtani qo‘ymadi. U yana qaytishga yana urinishga ahd qildi.

Jungkook esa yana ichkariga qaytib chuqur nafas oldi. Samiyani himoya qilish endi uning vazifasi edi. Faqatgina himoya emas... ehtimol ko‘proq narsa.

Kechaqurun...

Samiya deraza oldida turar yulduzlarga boqardi. Uning yoniga sekin Jungkook keldi. Ikkalasi jim lekin yuraklaridagi sukut so‘zlardi.

Jungkook (sekin): Bu uyga ko‘nikib qoldingmi?

Samiya: Men faqat tinchlik istayman. Shu yerda bo‘lishim tinchlikni topishimga yordam berayaptimi — bilmayman. Lekin... bu yerda o‘zimni xavfsiz his qilyapman.

Jungkook: Agar seni yana ranjitmoqchi bo‘lishsa, men bunga yo‘l qo‘ymayman.

Ular jim turishdi. Osmon yulduzlar bilan to‘la edi. Va yuraklar... ohangsiz lekin bir xil urayotgandi.

Bir muddat sukut.

So‘ng Jungkook asta uning yuziga qaradi. Uning nigohlari jiddiy, chuqur va hislarga to‘la edi.

Jungkook (ohangida titroq bilan): Men seni sevaman, Samiya.

Bu so‘zlar havoni yordi. Samiya ko‘zlarini katta ochdi, yuragi beixtiyor urib ketdi. U bu so‘zlarni eshitishni kutmagandi. Ayniqsa bunday odamdan — mafiya rahbaridan sovuqqon, hech kimga yuragini bermaydigan Jeon Jungkookdan.

Jungkook (yana davom etdi, ohangida hayratli sokinlik bilan): Ha, men buni tan olishni xohlamadim. Seni himoya qilishni xohlayman hatto o‘zimdan ham . Ammo endi... seni yonimda ko‘rmasam, yuragim og‘riydi. Sening ovozing, kulging, hatto jimliging ham menga kerak. Bu hisni boshqa nomlab bo‘lmaydi. Bu – sevgi Samiya.

Samiya og‘zini ochmoqchi bo‘ldi, ammo ko‘zlari yoshlanib ketdi. Lablariga esa faqat bir yumshoq tabassum joylashdi.

Samiya: Men... buni eshitishni juda-juda xohlagandim...

Jungkook uni ohista bag‘riga tortdi. Ularning lablari yana bir-biriga tegdi bu safar ehtirosli, ochiq, cheksiz istak bilan. Bu o‘pich o‘tdek edi yurakdagi qorlarni erituvchi, ko‘zlardagi noaniqlikni yo‘qotuvchi issiqlik.

Jungkook: Endi sen faqat menga tegishlisan. Bu tun — faqat bizniki.

Jungkook Samiyani o‘z xonasiga olib bordi. Har bir qadami, har bir qarashi Samiyani titratardi. U o‘zini butunlay topshirayotgandi yuragi, tanasi, qalbi bilan.

Ular to‘shakka yaqinlashdi.
Samiya islom dinidan edi zino qilolmasdi lekin Jungkookni sevib unga ishonib qolgandi.

Jungkook asta uning ko‘ylagini yechdi. Har bir harakati na shoshilinch na sovuq edi ehtiyotkor, muloyim va ehtirosli.

Samiya lablarini tishladi ko‘zlari shaffof yosh bilan to‘lgan edi bu qo‘rquv emas, bu istak edi. Endi u yolg‘iz emasdi. Endi uni bir erkak kuchli va mehrli erkak sevardi.

Ularning tanalari birlashdi. Har bir nafas har bir silkinish har bir ohang ular orasidagi masofani yo‘q qilardi. Jungkook uning har bir titroqini his qilardi. Samiya esa faqat bitta narsa haqida o‘ylardi bu kecha, bu odam va bu tuyg‘u abadiy bo‘lishini.

Samiya (pichirlab): Menga qarab tur... meni unutma...

Jungkook (lablarini bo‘yniga tekkizib): Men seni yuragim bilan yodlayapman...

To‘shak asta harakatlardan to‘lqinlanib turardi. Nafaslar bir-biriga qorishib ovozlar yurak urishlariga aylangandi. Ular to‘liq bir-biriga singib borishardi.

So‘nggi ohang... chuqur nafaslar... jimlik.

Samiya uning bag‘rida yotardi. Uning sochlari yelkalariga to‘kilib, lablari hali ham Jungkookning lablariga tegib turardi.

Jungkook: Endi sen faqat menikisan...

Samiya ko‘zlarini yumdi. Bu so‘zlar yuragini iliqlik bilan to‘ldirdi. Chunki u ham shunday his qilardi.

Bu tun — muhabbatning guvohi bo‘ldi. Bu yuraklar endi ajralmasdi.

...
Kanal:Jkficc
Muallif:YunHee

13-epizod

Mira xonasida devorga suyangan holda o‘z ichida g‘azab va yovuzlikni his qilardi. Unga qarshi turish uchun vaqt va imkoniyat bor edi lekin bu imkoniyatni qanday ishlatishni bilmasdi. Endi Asu va Jungkookning orasidagi ehtirosli muhabbatni, o‘ziga xos raqobatni hisobga olib Mira rejalari ustida bosh qotirardi.

Unga qarshi turish va o‘zining o‘rnini saqlash uchun Asu bilan bir necha yomon o‘yinlar o‘ynash kerak edi. Biroq o‘yin faqatgina sadoqatni emas, balki kuchni ham talab qilardi. Mira har doim o‘zini himoya qilish va o‘zini Jungkookning jonajoniga aylantirishga harakat qilgan. Endi esa bu Asuni Jungkookning yuragidan sug‘urib olish kerak edi.

Mira (ichida): Sen o'zingni kim deb o'ylaysan Asu? Nima faqat yillar davomida Jungkookni sevganim uchun uni qiliqlariga chidab yashadi. Sen esa 2 kin oldin kelib uni o'zgartira olaman deb o'ylaysanmi?

Shu payt biror narsaning ovozi Mira diqqatini tortdi. U orqasiga qarab qizining yig‘layotganini eshitdi. Mira tezda o‘zining jonsiz yig‘layotgan qizini ko‘rdi. U o‘zining ichki kurashini bir chetga surib qizini quchoqlab oldi.

Mira (uni tinchlantirishga harakat qilib): Nima bo‘ldi qizim? Nega yig‘laysan? Bo'ldi tinchlan, men shu yerdaman.

Qizi yig‘layotgan bo‘lsa-da Mira uning yuzini yumshoqcha silab yengil nafas olishiga yordam berishga harakat qildi. U ichida o‘zi uchun o‘zgartirishlar qila boshlagan va uni yangilashga qaror qilgan edi. Har bir harakati o‘zi uchun yangi bir boshlanishga aylanishi kerak edi.

Mira (ichida, qattiq qaror bilan): Dadangni qaytarib olamiz qizim. Uni sendan hech kim ayira olmaydi.

Mira qizini tinchlantirishni davom ettirarkan o‘zining ichki kurashini unutib yangi qarorlar uchun kuch yig‘ishga davom etdi.

Bu paytda Jungkook va Asumi.

Xonaning jimjitligi ichida faqat yurak urishlari yengil nafaslar va his-tuyg‘ularga boy chuqur sukunat hukm surardi. Yorug‘ chiroq o‘chirilgan faqat derazadan tushayotgan oy nuri ikki tana ustiga tushib. ularni sokin lekin ehtirosli kechaga guvoh qilardi.

Asu Jungkookning quchog‘ida yotar uning har bir nafasini haroratini his qilar edi. Ular bir-biriga nafaqat tana bilan balki yuraklari bilan yaqin bo‘lgan xuddi kechagina dushman bo‘lgan yuraklar bugun bir-birining zarbiga mos ravishda urayotgandek edi.

Jungkook Asuning yuziga tikilib lablariga sekin yaqinlashdi:

Jungkook (pichirlab):Men avval sendan nafratlandim Asu… ammo endi sening har bir nafasinga qaram bo‘lib qoldim.

Asu unga yengil jilmayib qaradi ammo ko‘zlarida ehtirosdan ko‘ra ko‘proq yurakdagi charchoq va ishonchsizlik porlardi. Shunday bo‘lsa-da u bu tun faqat ular uchun ekanini bilardi. Shu tun ular har qanday adovat har qanday dushmanlik hatto oradagi og‘riqlarni ham unutmoqchi edilar.

Jungkook uning qo‘lidan ushlab asta o‘ziga tortdi. Qorong‘ulikda ular tanalari bilan gaplashar og‘riqlarini harorat bilan yuvishar yuraklarining yaralarini lablar bilan bog‘lashar edi.

Ular bu tunning ertasi nima olib kelishini bilmasdi. Balki yana bir raqib balki yana bir yolg‘on, balki xiyonat… Ammo hozir bu daqiqalarda ular faqat bir-birlarinikidir.

Asu (ichida): Agar bu yolg‘on bo‘lsa ham, men bu tunni eslab yashayman…

Asu jarohatlanganligi tufayli ular aloqa qilmadi lekin ularning tuni isiz ham ehtirosga to'lgandi.

Ertalab nonushta Jungkook, Asu va Mira uchun sukunatda o‘tyapti. Stol ustida bug‘ chiqarayotgan kofe va tostlar ham bu og‘ir havoni yengillashtira olmayapti. Jungkook gazetasini ochib unga tikilgancha ovqatini yeb o‘tirar Asu esa uning yonida o‘zini begona his qilardi. Mira esa odatdagidek tiyila olmaydigan g‘alabasiga ichida quvonib o‘tirardi.

Kichkina Ariana kursisida o‘tirgancha ojizgina "da-da" deb tildi qimirlatdi. Qo‘llarini Jungkook tomonga cho‘zib yengil inqilladi.

Jungkook unga faqat bir qarab qo‘ydi. Hech qanday hissiz. Yana gazetasiga tikildi.

Mira esa bu lahzani uzoq kutgandek jilmaydi.

Mira: Ariana dadasini sog‘inibdimi?

Mira mayin ohangda lekin ich-ichida Asuni yondirish maqsadida.

Mira: Qani dadasi qizingizni bir oz bag‘ringizga bosing kelganimizdan beri yuziga ham qaramayapsiz-ku.

Jungkook bir lahza gazetasini yopdi. Asu jim qarab turardi. U qizaloqqa bir qaradi so‘ng labini tishlab qo‘llarini cho‘zdi va qizni qo‘liga oldi.

Ariana kulib yubordi. Uning chaqaloqcha quvnoq tovushi xonani to‘ldirdi. Jungkook bir zumga yumshab ketdi u qizaloqni yengil tebratarkan ko‘zida allaqanday iliqlik paydo bo‘ldi.

Asu bu manzarani tomosha qilarkan yuragi g‘ash tortdi. Hayrat... va ich-ichidan kelayotgan hasad uni qiynar edi. U chuqur nafas oldi ko‘zlari biroz ho‘llandi.

Asu (ichida): Qani edi shu chaqaloqning onasi men bo‘lsam... Qani edi bu nigohlar menga qaralsa...

Shu payt Jungkook birdan Asuga qaradi. Uning ko‘zida endi befarqlik emas bir nimadir o‘zgargandi.

Jungkook: Sen nega jimsan? Yaxshimisan?

Asu bir lahza nima deyishni bilmay qoldi. Yuragi haddan ortiq siqilgan ko‘zlaridagi yosh esa kuch bilan ushlab turgan edi.

Asu (tovushsiz): Yaxshiman. Men faqat... bu yerda ortiqcha odamga o‘xshayabman.

Jungkook qizaloqni qo‘lida yengil tebratgancha unga tikildi. Bir tomoni Asuning yuragini tinchlantirishni istar ikkinchi tomoni esa hanuz ichida to‘lqinlanayotgan his-tuyg‘ular bilan olishardi.

Jungkook: Ortqicha? Sen ortiqcha emassan Asu. Sen joying shu yerda meni yonimda.

U gapini tugatmay qizaloqni kursisiga qayta joylashtirdi. So‘ng asta o‘rnidan turib Asu tomon bir qadam tashladi. Mira esa bu vaziyatni yomon alomat deb his qildi.

Mira (ichida): Yo‘q, bu qiz yana yuragiga yo‘l topyapti...

Jungkook: Asu, men kechagi kechani unutmayman. Nafaqat hislar, balki sening ko‘zlardagi og‘riqni ham. Men buni ko‘rdim, his qildim.

Asu uni tinglar ekan yuragi tez ura boshladi. U bu so‘zlarni kutmagan edi. Shu payt Mira baland ohangda so‘z boshlab diqqatni boshqa tomonga burdi.

Mira: Jungkook men va Ariana parkga chiqmoqchimiz. Sen ham biz bilan borasanmi?

Uning ovozida qasddan barqarorlik va o‘zini ishongan qilib ko‘rsatish intilishi bor edi.

Jungkook (sovuq ohangda): Yo'q men bormayman. O'zlaringiz tez borib kelinglar.

Mira yaxshi deganday ishora qilib qizini olib chiqarkan bir lahzaga Asuga ko‘z tashladi.

Asu esa ich-ichidan qizib ketgan edi.

Asu (ichida): Men sendan qo‘rqmayman Mira. Sening na sevging, na qizing menga to‘siq bo‘la oladi.

Jungkook Asunga yaqinlashdi. Qo‘llarini ushlab:

Jungkook: Agar xohlasang men sen bilan hamma narsani boshidan boshlayman. Faqat menga ishon... Asu.

Bu so‘zlar Asuning qalbiga iliqlik olib kirdi. Lekin bu iliqlik ichida og‘riq ham bor edi. U shubhalar qo‘rquvlar va raqobat ichida sevib qolgandi. Ammo hozir… hozir u ham qaror berishi kerak edi.

Asu (ichida): Men sening yoningda qolsam bu urushning bir bo‘lagi bo‘laman... Lekin sensiz yashay olmayman Jungkook.

Mira va Ariana parkda sayr qilishayotgan edi. Ariana yosh bo'lsa ham juda xursand edi, ko'plab o'yinchoqlarni ko'rib ularni tez-tez o'zgartirib baxtli bir tarzda kulardi. Mira esa uning ortidan sekin yurib ba'zan qarashlarini unga qaratardi. Yoshlikning bir parchasini ko'rish unga bir dam bo'lsa-da xotirjamlik berardi. Lekin ichida g'alayonlar bor edi hali ham biror narsa to'liq bo'lmayotgandek his qilardi.

Mira(pov):Ariana baxtli bo'lsa men ham baxtli bo'lamanmi? Yoki men uni faqat o'zim baxtli bo'lish uchun uni boqishim kerakmi?

Bir payt Ariana yo'lning chetiga yugurib ketdi. Mira uni tezda quvib yetib uni qaytardi. Ammo bir qadam orqada Ariana bir kishi bilan to'qnashib ketdi.

Bu Taehyung edi. Taehyung ularni tanimasdi, lekin tasodifan Arianani urib yubordi. U darhol uzr so‘rab, kichkina qizni qo‘llaridan ushlab o‘rnidan turib, unga qaradi.

Taehyung: Uzr kichkintoy. Senga hech nima bo‘lmadi to‘g‘rimi?

Ariana birinchi marta Taehyungni ko‘rganida faqat uning katta va yumshoq qo‘llarini his qildi lekin hech narsa anglamasdi. U hali yosh edi, faqat baxtli tarzda kulib turardi.

Ariana to‘qnashuvdan so‘ng baxtli kulishni davom ettirgan bo‘lsa-da, Mira ichida o‘zi bilan kurashayotgan bir holatni sezdi. U Taehyungning yuziga qarab ichidagi g‘azabni tiya olmadi.

Mira (baland ovozda): Ehtiyot bo‘lish kerakligini bilasanmi? Nimadir bo'lgandachi?

Taehyung darhol unga qaradi ammo Mira uni tinglamasdan davom etdi. Uning yodida faqatgina Ariana va Taehyungning beparvo xatti-harakatlari bor edi. Buni xohlamagan holda uni so‘kib o‘zining g‘azabini tashlab yubordi.

Mira:(Jahl bilan) Ko'zlaringni kattaroq och. Yoki ular ham ko'rmaydimi?

Taehyung bu holatda qanday javob berishini bilmasdi. U hech qachon kimningdir g‘azabini bu darajada ko‘rmagan edi.

Taehyung (sekin): Bu mening xatoyim, lekin...uzur so'yadim.

Mira endi uning so‘zlarini e'tiborsiz qoldirib g‘azabidan qo‘zg‘algan holda Ariana tomon yurgan edi. Uning ichidagi noaniqlik va g‘azab hali ham kuchli edi. Va Arianani yetaklagancha tez tez yo'lida davom etdi. Taehyung esa bu vaziyatdan hayratda qoldi.

Jungkookning villasi

Mira Arianani to'g'ri uyga olib keldi. Va uni xizmatkor kutib oldi.

X: Yaxshi keldingizmi xonim. Nimadir istaysizmi.

Mira bo'lsa befarqlik va mensimaslik bilan javob berdi.

Mira: yo'q hech narsa kerak emas. Sen faqat Arianaga qarab tur. Men dam olmoqchiman.

Xizmatkor ho' p deb bosh silkidi va Mira Arianani xizmatchiga berib xonasiga chiqib ketdi.

Mira shirin uyquga ketdi. Arianani xizmatkor oshxonaga olib bordi. Biroz birga o'ynadi keyin kechgi ovqat tayyorlashga kirishdi. Ariana bir joyda o'tirib zerikdi va oshxonadan sekin chiqib ketdi. Hatto xizmatchi ham payqamay qoldi.

Bu payta Asu bog' tarafan qaytib uyga kirayotgandi va Ariana uni ko'rib tezda oldiga chopdi. Ariana Asuga huddi men bilan o'yna deganday qarab turadi.

Asu: Ariana sayrdan qachon keldingmi? . Zerikdingmi?

Asu Arianani qo'liga ko'targancha mehmonxonaga olib bordi va u yerga bir qancha o'yinchoqlarni yoydi.

Asu va Ariana maroq bilan birga o'ynar, birga kulardi ham. Ularning kulgusi butun uyga eshitilardi.

Asu (ichida): Meni senga nisbatan adovatim yo'q Ariana. Sen hali go' dakasan nimani ham tushunarding. Lekin onang... U mendan hayotim bo'lgan otangni tortib olmoqchi lekin bunga yo'l qo'ymayman.

Asu shunday deb o'ylab o'tirar ekan eshikdan Jungkook kirib keldi. Va Asu bn Arianani birga o'ynayotganini ko'rib yuziga tabassum yugirdi.

Jungkook: Senga onalik yarasharkan Asuyim.

Asu Jungkookni kelganini bilmagandi va uning so'zlari Asuni biroz hursand qildi.

Asu:( ho'rsinib) Men ham ona bo'larmikinman.

Jungkook: Asu bunday dema. Sabr qilsak albatta hamma narsa bo'ladi.

Jungkook Asuning peshonasidan o'pib uni yupatdi.

Jungkook: kechki ovqat tayyormi men juda charchadim.

Asu: Ha hozir hizmatchilarga aytaman dasturxon yozadi.

Asu shunday dega oshxonaga yo'l oldi. Jungkook esa Arianaga bir qarab divanga boshini orqacha qo'yib o'tirdi. Ariana esa Jungkookning oldiga borib ustida yotib oldi.

Jungkook:(Jilmayib) Sen ham charchadingmi? Kel unda birga uxymiz

Jungkook Arianani quchib uxlab qoldi.

Asu xizmatchilarga dastuxon yoyishini aytib qaytib keldi va Jungkook bilan Arianani birga uxlayotganini ko'rib xursand bo'ldi.

Asu(pichirlab): Jungkook senga ham ota bo'lish yarasharkan.

Asuni quvonchini Mirani ovozi bir zumda yo'qotdi.

Mira: Demak Jungkook oxiri qizini tanlabdida. Endi bu uyga begonalar ketsa ham bo'ladi.

Asu uning so'zlaridan g'azablanib endi gapirdi.

Asu (pichirlagancha): Barchasi o‘z o‘rnini topadi Mira. Har bir kishi va har bir narsa o‘z joyini topadi.

Asu gapirib bo'lib to'g'ri xonasiga ketdi hatto mirani gapini ham eshitmadi. Mira esa jilmaygancha ortidan qarab qoldi

Asu xonasiga kirib bir necha daqiqa o‘zini tinchlantirishga harakat qildi. Ammo Miraning so‘zlari uni tinchlantirmadi aksincha, xuddi qalbida bir og‘riqni uyg‘otdi. U yuzini qo‘llariga berib o‘zi bilan muloqot qilishga harakat qildi.

Asu: Nega shunday bo‘lyapti? Nega har doim ba'zi odamlar, ayniqsa Mira kabi odamlar, boshqalariga zarar yetkazishni xohlaydi?

Shu vaqt eshik taqilladi va xizmatchi uni kechgi ovqatga chaqirdi. Asu pastga Miraga qarab qadam tashladi. Mira o‘zini tashlab orqaga qarab jilmaydi.

Jungkook esa allaqachon uyg'ongandi va Arianani divanga yotqizib Asuni tushishini kutardi.

Jungkook: Asu yaxshimisan. Nima bo'ldi yig'ladingmi?

Asu:(Miraga qarab) Hammasi joyida. Shunchaki biroz yaralarim og'irgandi.

Kechki ovqat stolida Asu va Mira o‘rtasida keskin ruhiy ziddiyat yuzaga keldi. Asu o‘zini to‘liq boshqarishga harakat qilsada Mira uning ichki holatini yaxshi sezdi. Kechki ovqat davomida Mira bir necha bor Asuga qarab uning noqulayligini ko‘rib turdi, ammo uni o‘zgartirishga qaror qildi. U shunday dedi:

Mira (yengil jilmayib): Asu, har doim xafa bo‘lish kerak emas. Ba’zi odamlar uchun bu jiddiy emas, lekin sening uchun og‘riq bo‘lishi mumkin. Nima bo‘lsa ham, ba’zi narsalarni unutish kerak.

Asu Mira uning holatini ko‘rib turganini sezib unga qarab jilmaydi ammo ichki og‘riqni his qilardi. Asu o‘zi bilan bo‘lishga harakat qilib, birdaniga aynan mana shu g‘amni unutish kerakligini anglab etdi.

Asu (qattiq ovozda): Mira, hammasi yaxshi bo‘ladi. Har kimning o‘z yo‘li bor. Men ham o‘zimni yo'limni topaman sen esa o‘z yo‘lingni top.

Mira uni tinglab, og‘zini ochmoqchi bo‘ldi lekin Asu davom etdi:

Asu: Mira ba’zi odamlar boshqalarning orqasidan gapirishni yaxshi ko‘rishadi. Bu menga ko‘p vaqtni o‘tkazishga olib keladi lekin men buningdan chiqib ketishga harakat qilaman.

Mira uning gaplaridan og‘riqli jilmayishni uzdi lekin ayni paytda uning so‘zlarini sezib, ichida o‘zining sabrini sinovdan o‘tkazdi. U o‘zining g‘alaba qilishga intilish hissini his qildi.

Mira (xushmuomalalik bilan): Men seni tushunaman,Asu. Faqat o‘zingni hurmat qilishingni unutma.

Bu so‘zlar Asuga bir oz tinchlik va o‘ylashga imkon berdi lekin uning qalbida hali ham og‘riqlar bor edi. Asu o‘zini to‘liq tuta oldi, ammo Mira bilan bo‘lgan bu kichik keskinlik endi undan ko‘proq tushuncha va tinchlik talab qilardi.

Jungkook ovqatga o‘tirarkan Asu va Miraning yuzlarida o‘tkazilgan bu suhbatni sezdi ammo u Asuga yaqinlashdi va unga yordam bera boshladi.

Jungkook (yumshoq): Asu, hech kim senga zarar bermasligi kerak. Agar nima bo‘lsa, men seni himoya qilaman.

Asu unga qarab jilmaydi, ammo u hamon ichki og‘riqlarini yashirgan holda o‘zini tiklashga harakat qilardi.

Mira esa bu holatni ko'rib yanada g'azab otiga mindi.

Mira tashqi jilmayish bilan ovqatlanishda davom etsa-da ichida qaynoq g‘azab tobora kuchayib borardi. Jungkookning Asuga nisbatan shunchalik mehr bilan yondashuvi u uchun chidab bo‘lmas darajada og‘riqli edi. Ichki monologi esa bir necha daqiqalarda butun ruhiyatini chulg‘ab oldi:

Mira (ichida):
Har safar... Har safar sen nimadandir yiqilay desang Jungkook seni ushlab qoladi Asu. Nega? Nega aynan sen? Nimalarga loyiqligingni o‘zi bilmaydi bu yigit. Men esa... men o‘sha mehrga necha yillar intildim. Endi esa sen kelib hammasini o‘zing bilan olib ketmoqchisanmi?

U tashqi ko‘rinishda hech narsa bo‘lmagandek Asuga yana bir bor qaradi. Ammo bu qarashda allaqanday sovuq bejirim jilmayish ortidagi qahr raqobat bor edi.

Mira (ichida davom etadi):
Asu, sen meni faqatgina Jungkook bilan emas, o‘zim bilan ham raqobatga majbur qilyapsan. Bu safar yutqazmayman. Bu safar sening g‘alabang uzoq davom etmaydi...

Mira shunchaki qoshini ko‘tardi va stakandagi suvdan bir ho‘plam ichib yana jilmaydi.

Bu sokin holat ostida kechayotgan ziddiyat endi faqat Asu va Mirani emas balki ularning atrofidagi barchani ham ich-ichdan silkitib yuboradigan yangi burilishlarga tayyorlayotgandek edi.

Kanal: Bangtan Tales
Muallif: Kim Asumi

13-epizod

Mira xonasida devorga suyangan holda o‘z ichida g‘azab va yovuzlikni his qilardi. Unga qarshi turish uchun vaqt va imkoniyat bor edi lekin bu imkoniyatni qanday ishlatishni bilmasdi. Endi Asu va Jungkookning orasidagi ehtirosli muhabbatni, o‘ziga xos raqobatni hisobga olib Mira rejalari ustida bosh qotirardi.

Unga qarshi turish va o‘zining o‘rnini saqlash uchun Asu bilan bir necha yomon o‘yinlar o‘ynash kerak edi. Biroq o‘yin faqatgina sadoqatni emas, balki kuchni ham talab qilardi. Mira har doim o‘zini himoya qilish va o‘zini Jungkookning jonajoniga aylantirishga harakat qilgan. Endi esa bu Asuni Jungkookning yuragidan sug‘urib olish kerak edi.

Mira (ichida): Sen o'zingni kim deb o'ylaysan Asu? Nima faqat yillar davomida Jungkookni sevganim uchun uni qiliqlariga chidab yashadi. Sen esa 2 kin oldin kelib uni o'zgartira olaman deb o'ylaysanmi?

Shu payt biror narsaning ovozi Mira diqqatini tortdi. U orqasiga qarab qizining yig‘layotganini eshitdi. Mira tezda o‘zining jonsiz yig‘layotgan qizini ko‘rdi. U o‘zining ichki kurashini bir chetga surib qizini quchoqlab oldi.

Mira (uni tinchlantirishga harakat qilib): Nima bo‘ldi qizim? Nega yig‘laysan? Bo'ldi tinchlan, men shu yerdaman.

Qizi yig‘layotgan bo‘lsa-da Mira uning yuzini yumshoqcha silab yengil nafas olishiga yordam berishga harakat qildi. U ichida o‘zi uchun o‘zgartirishlar qila boshlagan va uni yangilashga qaror qilgan edi. Har bir harakati o‘zi uchun yangi bir boshlanishga aylanishi kerak edi.

Mira (ichida, qattiq qaror bilan): Dadangni qaytarib olamiz qizim. Uni sendan hech kim ayira olmaydi.

Mira qizini tinchlantirishni davom ettirarkan o‘zining ichki kurashini unutib yangi qarorlar uchun kuch yig‘ishga davom etdi.

Bu paytda Jungkook va Asumi.

Xonaning jimjitligi ichida faqat yurak urishlari yengil nafaslar va his-tuyg‘ularga boy chuqur sukunat hukm surardi. Yorug‘ chiroq o‘chirilgan faqat derazadan tushayotgan oy nuri ikki tana ustiga tushib. ularni sokin lekin ehtirosli kechaga guvoh qilardi.

Asu Jungkookning quchog‘ida yotar uning har bir nafasini haroratini his qilar edi. Ular bir-biriga nafaqat tana bilan balki yuraklari bilan yaqin bo‘lgan xuddi kechagina dushman bo‘lgan yuraklar bugun bir-birining zarbiga mos ravishda urayotgandek edi.

Jungkook Asuning yuziga tikilib lablariga sekin yaqinlashdi:

Jungkook (pichirlab):Men avval sendan nafratlandim Asu… ammo endi sening har bir nafasinga qaram bo‘lib qoldim.

Asu unga yengil jilmayib qaradi ammo ko‘zlarida ehtirosdan ko‘ra ko‘proq yurakdagi charchoq va ishonchsizlik porlardi. Shunday bo‘lsa-da u bu tun faqat ular uchun ekanini bilardi. Shu tun ular har qanday adovat har qanday dushmanlik hatto oradagi og‘riqlarni ham unutmoqchi edilar.

Jungkook uning qo‘lidan ushlab asta o‘ziga tortdi. Qorong‘ulikda ular tanalari bilan gaplashar og‘riqlarini harorat bilan yuvishar yuraklarining yaralarini lablar bilan bog‘lashar edi.

Ular bu tunning ertasi nima olib kelishini bilmasdi. Balki yana bir raqib balki yana bir yolg‘on, balki xiyonat… Ammo hozir bu daqiqalarda ular faqat bir-birlarinikidir.

Asu (ichida): Agar bu yolg‘on bo‘lsa ham, men bu tunni eslab yashayman…

Asu jarohatlanganligi tufayli ular aloqa qilmadi lekin ularning tuni isiz ham ehtirosga to'lgandi.

Ertalab nonushta Jungkook, Asu va Mira uchun sukunatda o‘tyapti. Stol ustida bug‘ chiqarayotgan kofe va tostlar ham bu og‘ir havoni yengillashtira olmayapti. Jungkook gazetasini ochib unga tikilgancha ovqatini yeb o‘tirar Asu esa uning yonida o‘zini begona his qilardi. Mira esa odatdagidek tiyila olmaydigan g‘alabasiga ichida quvonib o‘tirardi.

Kichkina Ariana kursisida o‘tirgancha ojizgina "da-da" deb tildi qimirlatdi. Qo‘llarini Jungkook tomonga cho‘zib yengil inqilladi.

Jungkook unga faqat bir qarab qo‘ydi. Hech qanday hissiz. Yana gazetasiga tikildi.

Mira esa bu lahzani uzoq kutgandek jilmaydi.

Mira: Ariana dadasini sog‘inibdimi?

Mira mayin ohangda lekin ich-ichida Asuni yondirish maqsadida.

Mira: Qani dadasi qizingizni bir oz bag‘ringizga bosing kelganimizdan beri yuziga ham qaramayapsiz-ku.

Jungkook bir lahza gazetasini yopdi. Asu jim qarab turardi. U qizaloqqa bir qaradi so‘ng labini tishlab qo‘llarini cho‘zdi va qizni qo‘liga oldi.

Ariana kulib yubordi. Uning chaqaloqcha quvnoq tovushi xonani to‘ldirdi. Jungkook bir zumga yumshab ketdi u qizaloqni yengil tebratarkan ko‘zida allaqanday iliqlik paydo bo‘ldi.

Asu bu manzarani tomosha qilarkan yuragi g‘ash tortdi. Hayrat... va ich-ichidan kelayotgan hasad uni qiynar edi. U chuqur nafas oldi ko‘zlari biroz ho‘llandi.

Asu (ichida): Qani edi shu chaqaloqning onasi men bo‘lsam... Qani edi bu nigohlar menga qaralsa...

Shu payt Jungkook birdan Asuga qaradi. Uning ko‘zida endi befarqlik emas bir nimadir o‘zgargandi.

Jungkook: Sen nega jimsan? Yaxshimisan?

Asu bir lahza nima deyishni bilmay qoldi. Yuragi haddan ortiq siqilgan ko‘zlaridagi yosh esa kuch bilan ushlab turgan edi.

Asu (tovushsiz): Yaxshiman. Men faqat... bu yerda ortiqcha odamga o‘xshayabman.

Jungkook qizaloqni qo‘lida yengil tebratgancha unga tikildi. Bir tomoni Asuning yuragini tinchlantirishni istar ikkinchi tomoni esa hanuz ichida to‘lqinlanayotgan his-tuyg‘ular bilan olishardi.

Jungkook: Ortqicha? Sen ortiqcha emassan Asu. Sen joying shu yerda meni yonimda.

U gapini tugatmay qizaloqni kursisiga qayta joylashtirdi. So‘ng asta o‘rnidan turib Asu tomon bir qadam tashladi. Mira esa bu vaziyatni yomon alomat deb his qildi.

Mira (ichida): Yo‘q, bu qiz yana yuragiga yo‘l topyapti...

Jungkook: Asu, men kechagi kechani unutmayman. Nafaqat hislar, balki sening ko‘zlardagi og‘riqni ham. Men buni ko‘rdim, his qildim.

Asu uni tinglar ekan yuragi tez ura boshladi. U bu so‘zlarni kutmagan edi. Shu payt Mira baland ohangda so‘z boshlab diqqatni boshqa tomonga burdi.

Mira: Jungkook men va Ariana parkga chiqmoqchimiz. Sen ham biz bilan borasanmi?

Uning ovozida qasddan barqarorlik va o‘zini ishongan qilib ko‘rsatish intilishi bor edi.

Jungkook (sovuq ohangda): Yo'q men bormayman. O'zlaringiz tez borib kelinglar.

Mira yaxshi deganday ishora qilib qizini olib chiqarkan bir lahzaga Asuga ko‘z tashladi.

Asu esa ich-ichidan qizib ketgan edi.

Asu (ichida): Men sendan qo‘rqmayman Mira. Sening na sevging, na qizing menga to‘siq bo‘la oladi.

Jungkook Asunga yaqinlashdi. Qo‘llarini ushlab:

Jungkook: Agar xohlasang men sen bilan hamma narsani boshidan boshlayman. Faqat menga ishon... Asu.

Bu so‘zlar Asuning qalbiga iliqlik olib kirdi. Lekin bu iliqlik ichida og‘riq ham bor edi. U shubhalar qo‘rquvlar va raqobat ichida sevib qolgandi. Ammo hozir… hozir u ham qaror berishi kerak edi.

Asu (ichida): Men sening yoningda qolsam bu urushning bir bo‘lagi bo‘laman... Lekin sensiz yashay olmayman Jungkook.

Mira va Ariana parkda sayr qilishayotgan edi. Ariana yosh bo'lsa ham juda xursand edi, ko'plab o'yinchoqlarni ko'rib ularni tez-tez o'zgartirib baxtli bir tarzda kulardi. Mira esa uning ortidan sekin yurib ba'zan qarashlarini unga qaratardi. Yoshlikning bir parchasini ko'rish unga bir dam bo'lsa-da xotirjamlik berardi. Lekin ichida g'alayonlar bor edi hali ham biror narsa to'liq bo'lmayotgandek his qilardi.

Mira(pov):Ariana baxtli bo'lsa men ham baxtli bo'lamanmi? Yoki men uni faqat o'zim baxtli bo'lish uchun uni boqishim kerakmi?

Bir payt Ariana yo'lning chetiga yugurib ketdi. Mira uni tezda quvib yetib uni qaytardi. Ammo bir qadam orqada Ariana bir kishi bilan to'qnashib ketdi.

Bu Taehyung edi. Taehyung ularni tanimasdi, lekin tasodifan Arianani urib yubordi. U darhol uzr so‘rab, kichkina qizni qo‘llaridan ushlab o‘rnidan turib, unga qaradi.

Taehyung: Uzr kichkintoy. Senga hech nima bo‘lmadi to‘g‘rimi?

Ariana birinchi marta Taehyungni ko‘rganida faqat uning katta va yumshoq qo‘llarini his qildi lekin hech narsa anglamasdi. U hali yosh edi, faqat baxtli tarzda kulib turardi.

Ariana to‘qnashuvdan so‘ng baxtli kulishni davom ettirgan bo‘lsa-da, Mira ichida o‘zi bilan kurashayotgan bir holatni sezdi. U Taehyungning yuziga qarab ichidagi g‘azabni tiya olmadi.

Mira (baland ovozda): Ehtiyot bo‘lish kerakligini bilasanmi? Nimadir bo'lgandachi?

Taehyung darhol unga qaradi ammo Mira uni tinglamasdan davom etdi. Uning yodida faqatgina Ariana va Taehyungning beparvo xatti-harakatlari bor edi. Buni xohlamagan holda uni so‘kib o‘zining g‘azabini tashlab yubordi.

Mira:(Jahl bilan) Ko'zlaringni kattaroq och. Yoki ular ham ko'rmaydimi?

Taehyung bu holatda qanday javob berishini bilmasdi. U hech qachon kimningdir g‘azabini bu darajada ko‘rmagan edi.

Taehyung (sekin): Bu mening xatoyim, lekin...uzur so'yadim.

Mira endi uning so‘zlarini e'tiborsiz qoldirib g‘azabidan qo‘zg‘algan holda Ariana tomon yurgan edi. Uning ichidagi noaniqlik va g‘azab hali ham kuchli edi. Va Arianani yetaklagancha tez tez yo'lida davom etdi. Taehyung esa bu vaziyatdan hayratda qoldi.

Jungkookning villasi

Mira Arianani to'g'ri uyga olib keldi. Va uni xizmatkor kutib oldi.

X: Yaxshi keldingizmi xonim. Nimadir istaysizmi.

Mira bo'lsa befarqlik va mensimaslik bilan javob berdi.

Mira: yo'q hech narsa kerak emas. Sen faqat Arianaga qarab tur. Men dam olmoqchiman.

Xizmatkor ho' p deb bosh silkidi va Mira Arianani xizmatchiga berib xonasiga chiqib ketdi.

Mira shirin uyquga ketdi. Arianani xizmatkor oshxonaga olib bordi. Biroz birga o'ynadi keyin kechgi ovqat tayyorlashga kirishdi. Ariana bir joyda o'tirib zerikdi va oshxonadan sekin chiqib ketdi. Hatto xizmatchi ham payqamay qoldi.

Bu payta Asu bog' tarafan qaytib uyga kirayotgandi va Ariana uni ko'rib tezda oldiga chopdi. Ariana Asuga huddi men bilan o'yna deganday qarab turadi.

Asu: Ariana sayrdan qachon keldingmi? . Zerikdingmi?

Asu Arianani qo'liga ko'targancha mehmonxonaga olib bordi va u yerga bir qancha o'yinchoqlarni yoydi.

Asu va Ariana maroq bilan birga o'ynar, birga kulardi ham. Ularning kulgusi butun uyga eshitilardi.

Asu (ichida): Meni senga nisbatan adovatim yo'q Ariana. Sen hali go' dakasan nimani ham tushunarding. Lekin onang... U mendan hayotim bo'lgan otangni tortib olmoqchi lekin bunga yo'l qo'ymayman.

Asu shunday deb o'ylab o'tirar ekan eshikdan Jungkook kirib keldi. Va Asu bn Arianani birga o'ynayotganini ko'rib yuziga tabassum yugirdi.

Jungkook: Senga onalik yarasharkan Asuyim.

Asu Jungkookni kelganini bilmagandi va uning so'zlari Asuni biroz hursand qildi.

Asu:( ho'rsinib) Men ham ona bo'larmikinman.

Jungkook: Asu bunday dema. Sabr qilsak albatta hamma narsa bo'ladi.

Jungkook Asuning peshonasidan o'pib uni yupatdi.

Jungkook: kechki ovqat tayyormi men juda charchadim.

Asu: Ha hozir hizmatchilarga aytaman dasturxon yozadi.

Asu shunday dega oshxonaga yo'l oldi. Jungkook esa Arianaga bir qarab divanga boshini orqacha qo'yib o'tirdi. Ariana esa Jungkookning oldiga borib ustida yotib oldi.

Jungkook:(Jilmayib) Sen ham charchadingmi? Kel unda birga uxymiz

Jungkook Arianani quchib uxlab qoldi.

Asu xizmatchilarga dastuxon yoyishini aytib qaytib keldi va Jungkook bilan Arianani birga uxlayotganini ko'rib xursand bo'ldi.

Asu(pichirlab): Jungkook senga ham ota bo'lish yarasharkan.

Asuni quvonchini Mirani ovozi bir zumda yo'qotdi.

Mira: Demak Jungkook oxiri qizini tanlabdida. Endi bu uyga begonalar ketsa ham bo'ladi.

Asu uning so'zlaridan g'azablanib endi gapirdi.

Asu (pichirlagancha): Barchasi o‘z o‘rnini topadi Mira. Har bir kishi va har bir narsa o‘z joyini topadi.

Asu gapirib bo'lib to'g'ri xonasiga ketdi hatto mirani gapini ham eshitmadi. Mira esa jilmaygancha ortidan qarab qoldi

Asu xonasiga kirib bir necha daqiqa o‘zini tinchlantirishga harakat qildi. Ammo Miraning so‘zlari uni tinchlantirmadi aksincha, xuddi qalbida bir og‘riqni uyg‘otdi. U yuzini qo‘llariga berib o‘zi bilan muloqot qilishga harakat qildi.

Asu: Nega shunday bo‘lyapti? Nega har doim ba'zi odamlar, ayniqsa Mira kabi odamlar, boshqalariga zarar yetkazishni xohlaydi?

Shu vaqt eshik taqilladi va xizmatchi uni kechgi ovqatga chaqirdi. Asu pastga Miraga qarab qadam tashladi. Mira o‘zini tashlab orqaga qarab jilmaydi.

Jungkook esa allaqachon uyg'ongandi va Arianani divanga yotqizib Asuni tushishini kutardi.

Jungkook: Asu yaxshimisan. Nima bo'ldi yig'ladingmi?

Asu:(Miraga qarab) Hammasi joyida. Shunchaki biroz yaralarim og'irgandi.

Kechki ovqat stolida Asu va Mira o‘rtasida keskin ruhiy ziddiyat yuzaga keldi. Asu o‘zini to‘liq boshqarishga harakat qilsada Mira uning ichki holatini yaxshi sezdi. Kechki ovqat davomida Mira bir necha bor Asuga qarab uning noqulayligini ko‘rib turdi, ammo uni o‘zgartirishga qaror qildi. U shunday dedi:

Mira (yengil jilmayib): Asu, har doim xafa bo‘lish kerak emas. Ba’zi odamlar uchun bu jiddiy emas, lekin sening uchun og‘riq bo‘lishi mumkin. Nima bo‘lsa ham, ba’zi narsalarni unutish kerak.

Asu Mira uning holatini ko‘rib turganini sezib unga qarab jilmaydi ammo ichki og‘riqni his qilardi. Asu o‘zi bilan bo‘lishga harakat qilib, birdaniga aynan mana shu g‘amni unutish kerakligini anglab etdi.

Asu (qattiq ovozda): Mira, hammasi yaxshi bo‘ladi. Har kimning o‘z yo‘li bor. Men ham o‘zimni yo'limni topaman sen esa o‘z yo‘lingni top.

Mira uni tinglab, og‘zini ochmoqchi bo‘ldi lekin Asu davom etdi:

Asu: Mira ba’zi odamlar boshqalarning orqasidan gapirishni yaxshi ko‘rishadi. Bu menga ko‘p vaqtni o‘tkazishga olib keladi lekin men buningdan chiqib ketishga harakat qilaman.

Mira uning gaplaridan og‘riqli jilmayishni uzdi lekin ayni paytda uning so‘zlarini sezib, ichida o‘zining sabrini sinovdan o‘tkazdi. U o‘zining g‘alaba qilishga intilish hissini his qildi.

Mira (xushmuomalalik bilan): Men seni tushunaman,Asu. Faqat o‘zingni hurmat qilishingni unutma.

Bu so‘zlar Asuga bir oz tinchlik va o‘ylashga imkon berdi lekin uning qalbida hali ham og‘riqlar bor edi. Asu o‘zini to‘liq tuta oldi, ammo Mira bilan bo‘lgan bu kichik keskinlik endi undan ko‘proq tushuncha va tinchlik talab qilardi.

Jungkook ovqatga o‘tirarkan Asu va Miraning yuzlarida o‘tkazilgan bu suhbatni sezdi ammo u Asuga yaqinlashdi va unga yordam bera boshladi.

Jungkook (yumshoq): Asu, hech kim senga zarar bermasligi kerak. Agar nima bo‘lsa, men seni himoya qilaman.

Mira esa bu holatni ko'rib yanada g'azab otiga mindi.

Asu unga qarab jilmaydi, ammo u hamon ichki og‘riqlarini yashirgan holda o‘zini tiklashga harakat qilardi.

Kanal: Bangtan Tales
Muallif: Kim Asumi

Episode-12

Jungkook avtomobil eshigini ochib ehtiyotkorlik bilan Asuni o‘rindiqqa yotqizdi. Mashina shifoxona tomon uchdi. Har soniya har lahza — unga abadiydek tuyulardi.

Jungkook mashinani boshqarib ketarkan ora orada Asuga qarab gapirib qo'yardi.

Jungkook: Men seni himoya qila olmadim kechir… meni tashlab ketma senga hali aytmagan gaplarim bor.

Shifoxona eshigi oldida Jungkook qattiq tormoz berdi. Tashqariga yugurib chiqqan hamshiralar darhol Asuni ko‘tarib ketishdi. Jungkook esa ularning ketidan qadam bosolmay qoldi. Birinchi marta… u o‘zining ojizligini tan oldi.

Bir necha soat o‘tdi. Operatsiya xonasining chiroqlari nihoyat o‘chdi. Shifokorlar chiqqanida Jungkook o‘rnidan turib oldilariga bordi.

Jungkook: Asu. U qanday?

Shifokor: Omadingiz bor ekan. uni vaqtida yetkazishgan. Uni alohida palataga olamaiz. Lekin hali hushiga kelmadi.

Jungkook uzoq vaqt ko‘zlarini yumgancha, chuqur nafas oldi.

Palatada sokinlik hukm surardi. Asu tinch nafas olayotgandi. Yonida esa Jungkook. U stulda o‘tirgancha,Asuning qo‘lini ushlab turardi. Soatlar daqiqalar o‘tgandi lekin u joyidan qimirlamagan.

Jungkook: Agar uyg‘onsang… seni hech qachon yolg‘iz tashlab ketmayman. Bu gal seni himoya qilaman Asu.

U boshini Asuning qo‘liga qo‘ydi va ko‘zlaridagi og‘riqni endi hech narsa yashira olmasdi.

Bu paytda… Kim Taehyung shifoxonaga kirib keldi. Qoshlarini chimirib, qadamlarini yirik qadamlar bilan jiminning oldiga bordi.

Taehyung: U tirikmi

Jimin: Ha omon qolgan. Jungkook uni o‘z vaqtida olib kelgan.

Taehyung hech narsa demadi. Faqat eshikka tikilib turdi. Ichkarida Asu uxlab yotardi. Uning sevgan qiz va yonida… eng yomon raqibi – Jeon Jungkook edi. Taehyung bu urushda mag'lub bo'lganin bilardi lekin baribir Asuni hali ham sevardi.

Taehyung (o‘zicha): Asu... nega har safar senga kerak bo‘lganida meni emas, Jungkookni tanlaysan? Ne sababdan men emas, uni tanlading?

Shu paytda shifokor Asuning holatini tekshirish uchun ichkariga kirdi. U Jungkookning yelkasiga sekin tegdi.

Shifokor: Hali hushiga kelmagan bo‘lsa-da yuragi barqaror urmoqda. Siz ham ozgina dam oling.

Lekin Jungkook ko‘zini uzmadi. Faqat boshini chayqadi.

Jungkook (o‘zicha): Men uni yolg‘iz qoldira olmayman.

Oradan bir necha daqiqa o‘tgach Asuning qo‘llari sekin qimirladi. Jungkook darrov sezdi.

Jungkook: Asu? Eshitayapsanmi? Bu menman, Jungkook.

Asu ko‘zlarini arang ochdi. Uning nigohi xira edi lekin yuzida tiniq bir narsa ishonch bor edi.

Asu (past ovozda): …sen...?

Jungkook bosh irg‘ab qo‘lini mahkam ushlab turdi.

Jungkook: Men doim sen bilanman. Bu safar hech kim seni mendan tortib olmaydi…

Tashqarida esa Taehyung jim turardi. Ichkaridagi manzara yuragini tilka-pora qilgan. Uning ko‘zlarida og‘riq ichki qichqiriq bor edi.

Taehyung (ichidan): Men seni ko‘p bora kutdim Asu. Senda faqat og‘riq va xavf bovlganda men bor edim yoningda. U esa seni xafa qilgan, xavfga qo'ydi lekin baribir… sen uni tanlading

Ertalab.

Quyosh nurida palata to‘lib ketgan. Asu derazadan tashqariga qarab yotardi. Tashqarida bir umr orzu qilgan oddiy hayot — osmon,qushlar, erkinlik.

Jungkook unga nonushta olib kirgan edi. Ammo Asu faqat jim qarab turardi.

Jungkook sho‘rva idishini qo‘lida tutib Asu yoniga o‘tirgan edi. Asu derazadan tashqariga qarab bir oz g‘amgin va charchagan ko‘rinardi. Jungkook yengil tabassum bilan sho‘rvani qo‘liga olib uni Asu tomon tutdi.

Jungkook (yumshoq): Ahvoling yaxshi bir oz sho‘rva ich. Bu seni yanada kuchliroq qiladi.

Asu (yumshoq, jilmayib): Yaxshi... faqat hali ham ozgina ichaman.

Jungkook: Bu sho‘rva faqat kichik yordam, lekin senga kuch beradi.

Asu qoshiqni og‘ziga olib, sekin ichishga boshladi. Har bir qoshiqni ichib, u o‘zini biroz qulayroq his qila boshladi. Jungkook uning har bir harakatini diqqat bilan kuzatib turdi.

Asu (shirin jilmayib): Bu... juda mazali. Buni oldin tatib ko‘rmagan edim.

Jungkook (tabassum bilan): Hamma narsaning o‘z vaqtida bo'lsa kerak. Sho‘rva ham sen uchun aynan shu payt kerak edi.

Asu (kulgili): Demak shuncha vaqtni bexuda o‘tkazdim ha?

Jungkook (kulib): Yomon emas. Yaxshi boshlash uchun ba'zida kichik narsalar kerak.

Asu yana bir qoshiq ichib yengil tabassum bilan unga qaradi.

Asu (yumshoq): Rahmat. Sen menga faqat bugun emas, har doim yordam berishga tayyorsan.

Jungkook (issiq tabassum bilan): Har doim yordam berishga tayyorman, Asu. Chunki sen bunga loyiqsan.

Sho‘rva tugab, ular bir-biriga qarab, o‘zaro qulay suhbatni davom ettirdilar, har bir so‘zda yaqinlik va ishonch ortib borardi.

Shifokor palataga kirib Jungkook va Asuni holatini ko'rib jilmayib qo'ydi. Va Asuning holatini tekshirishni boshladi. Bir necha daqiqalik tekshiruvdan so‘ng u nihoyat Jungkookga qaradi.

Shifokor: Ayolingiz hozir yaxshilanib bormoqda lekin to'liq tuzalishi va dam olish uchun yana biroz vaqt kerak. Ertadan uni uyingizda parvarishlashiniz mumkin.

Jungkook uning so‘zlarini eshitib hursand bo'lib kulib yubordi.

Jungkook: Yaxshi demak bir kun kutishimiz kerak. Rahmat, doktor.

Shifokor boshini egib chiqib ketdi. Jungkook Asu tomon qaradi uning yuzida tinchlikni ko‘rdi lekin ko‘zlarida hali ham noaniqlik bor edi.

Asu: Demak bir kun kutishimiz kerakmi?

Jungkook: Ha bir kun. Hali to‘liq tiklanishing kerak shuning uchun yana biroz vaqt kerak.

Asu shunchaki boshini chayqadi, lekin uning ko‘zlarida hech qanday shikoyat yo‘q edi. Aksincha u Jungkookning har bir so‘zi bilan tinchlandi.

Asu: Yaxshi men sabr qilaman.

Jungkook uning qo‘lini ushlab, sekin jilmaydi.

Jungkook: Sabr qilishing kerak Asu. Keyin men seni uyda parvarishlayman

Bu paytda Mira o'zining qorong'u rejalari haqida o'ylab, Jungkookning uyida o‘tirardi. Uning ko‘zlari yuziga sovuq ifoda olib kelgan va u har bir harakati bilan nimadir rejalarini amalga oshirayotgandek edi.

Mira (o'z-o'ziga):
Asu... o‘zingni juda yaxshi tutyabsan, ammo bu o‘yin endi tugadi. Jungkookni o‘zingga jalb qilishni istasang seni yo‘q qilishim kerak. Faqat shunda uning barcha boyliklari va kuchi meni kutib turgan bo‘ladi.

Uning xayollari o'zgarib Asu bilan yuzaga keladigan muammolarni tasavvur qila boshladi. U yana bir bor o‘zining niyatlarini mustahkamladi.

Ertasi kuni.

Jungkook va Asumi allaqachon nonushta qilib bo'lgan hatto uyga qaytish uchun tayyorlanardi. Lekin hamshira kelib Jungkookga gapirdi.

Hamshira: Janob shifoxona qoidalari bo'yicha bir necha hujjatlarga imzo chekishingiz kerak.

Jungkook: Ho'p hozir chiqaman.

Jungkook Asuga bitta qarab qo'ydida keyin hijjatlarga imzo chekish uchun chiqib ketdi.

Asu jimgina derazadan tashqarini kuzatib turardi. Lekin eshik ochildi ichkariga kimdir kirib keldi. Asu uni Jungkook deb o'yladi va o'girilib gapirmoqchi bo'ldi

Asu: Hujjatlarni tezda hal qil..

Asu ko'rgan manzarasidan hayratda qoldi.

Asu: Mira... Bu yerda nima qilyabsiz.

Mira birdaniga maqsadga o'tdi. U Asu Jungkookdan uzoqlashishini xohlardi.

Mira: Asu, men seni yaxshi tushunaman. Biroq o‘ylab ko‘rsam hozirgi holatingda Jungkook bilan o‘zini yaxshi tutishga urinyabsan. Lekin.. sen bunga erisholmaysan.

Asu:Mira men Jungkookni yaxshi bilaman. Lekin bu yerda yaxshi niyatida kelmaganinfiz ham ko'rinib turibdi.

Mira so'zlarini yana keskinlashtirib, yuziga qorong‘u tabassumni joylashtirdi. U Asuni yanada ta'sirchan qilish uchun uning zaif tomonlarini o‘ylab har bir so‘zini tanlab gapirdi.

Mira (sovuq va ishonch bilan):
Asu, sen hali ham juda yoshsan va hayotda nimalarni anglayotganini ham bilmayapsan. Jungkookga kerak bo‘ladigan narsa— bu farzandi va farzandining onasi.

Asu: Sizning so‘zlaringiz hech narsani o‘zgartirmaydi Mira.

Shu payt Jungkook eshikdan kirib keldi, odatdagi sovuqqon va nozik ko‘rinishda ko‘rindi. Ammo Asuni va Mirani birgalikda ko‘rib hayron qoldi. U Miraga qarab, uning yuzidagi toza ifodani sezdi va so‘ng Asuga ko‘z tashladi.

Jungkook: Mira... Sen bu yerda nima qilyapsan

Mira darhol o‘zini tutib, jilmayib boshini pastga egdi. U Asu bilan bog‘liq vaziyatni tezda o‘zgartirishni rejalashtirdi.

Mira: Ah, Jungkook. Bo'lgan voqealarni eshitdim. Men faqatgina Asudan hol ahvol so‘rash uchun keldim. U yaxshi ekanligini ko‘rdim, endi ketsam ham bo'ladi.

Asu Miraning so‘zlariga qattiq jahl bilan qaradi lekin hech narsa demadi.

Jungkook Mira chiqib ketganidan so'ng Asuga qarab turdi. Uning yuzida bir necha xil tuyg'ular aralashib ketgan edi – hayronlik, shubha va ehtimol bir oz g'azab. Asu esa uning ko‘zlariga qarab o'zining ichki tuyg'ularini yashirishga harakat qildi.

Jungkook: Mira nima dedi? Nima bo'ldi?

Asu bir oz jim turdi so'ngra gapirishga qaror qildi.

Asu: U shunchaki hol-ahvolimni so‘radi. Lekin men unga yordam kerak emasligini aytdim.

Jungkook Asuni shifoxonadan olib ketadi va uni uyiga ketdi. Ikkisi ham skut saqlab ketardi. Nihoyat Jungkook ovozini ko‘tarib, birinchi bo‘lib gapiradi.

Jungkook: uyga kelganingda o‘zingni qanday his qilishingni bilmayman, lekin seni qo‘llab-quvvatlashim kerak. Shifoxonaga qaytishni xohlamaysanmi?

Asu:Yo‘q... Men... Men hozircha uyda bo‘lishim kerak. Shunchaki tinchlik kerak.

Ular uyga yetib keldi. Mira ulardan oldinroq kelib ularni kutib oldi.

Mira: Asu seni kutib olishimga ruxsat bering. Kel senga yordamlashaman

Mira Asuni qanchalik yomon ko'rmasin lekin Jungkookning yonida o'zini yaxshi ko'rsatardi.

Asu:Rahmat Mira. Lekin hozircha barchasi yaxshi.

Mira, Asuga yordam berishni taklif qilishda davom etadi lekin uning yuzidagi ifoda ko‘proq o‘zining maqsadlari haqida ko‘proq gapirardi. Jungkookning yonida bo‘lishi uning o‘zi uchun muhimroq edi. Shunda Mira hech bo‘lmaganda Asu va Jungkookning o‘rtasidagi munosabatlarni o‘z manfaatlariga moslashtirishni niyat qilganini sezish mumkin edi.

Mira:Jungkook, Asu bilan birga bo‘lish ingiz kerak lekin bu yerda farzandingiz bor. Farzandingni ham e'tibor berib unga yaxshi tarbiya berishni unutma.

Jungkook farzandi haqida unitib yuborganini esladi.

Jungkook: Mira bu vaziyatda kimning nima qilishini muhokama qilish o‘rniga Asu xohlagan tinchlikni ta’minlashimiz kerak. Farzandimga kelsak, uni shundoq ham o'zim tarbiyalayman

Asu Jungkookning bu gapini eshitib ichida bir og'irlik sezdi. Jungkookning bu so'zlari unga bir oz tasavvur qilganidek lekin ayni paytda uning o'zini ikkinchi darajali shaxs sifatida his qilishiga sabab bo'ldi. Mira esa bu holatdan unumli foydalanishga qaror qildi, uning yuzida sirli tabassum paydo bo'ldi.

Mira: Jungkook men ham tinchlikni ta’minlashni istayman

Jungkook Asuning yuziga qarab jilmaydi lekin ichida qandaydir noaniqlik borligini sezdi.

Jungkook: Asu bu o‘yin emas. Biz birgalikda buni hal qilamiz. Har kim o‘zining o‘rnini bilishi kerak.

Mira esa ularnu kuzatib, ichida o‘zining bir qancha rejalarini tuzib bu vaziyatdan qanday foydalanish mumkinligi haqida reja tuza boshlagandi

Kechqurun.

Asu deraza oldida turib tashqaridagi yomg‘irga termulgancha ichki kurash bilan band edi. Uning yuragi ham xuddi shu yomg‘irday to‘xtovsiz urayotgan ammo o‘z yo‘lini topolmayotgandek edi. Shu payt orqa tomondan yurish ovozi eshitildi.

Jungkook: Asu nima qilyabsan? Uxlolmayapsanmi?

Asu: Yo'q, yuragim uxlamayapti.

Jungkook uning yoniga keldi, lekin masofani saqladi. U Asuga qarab turdi. Bu ayol… bu ayol yuragiga kirib kelganini inkor qila olmasdi.

Jungkook: O‘sha kuni... portlash paytida seni yo‘qotishim mumkin edi.

Asu: Ammo yo‘qotmading. Hali ham bu yerda… sening atrofingdaman… lekin sen meni itarib yuborayapsan.

Uning ko‘zlari to‘lib ketgandi ammo ko‘z yoshlari tushmadi. U kuchli edi. Har doimgidek.

Jungkook: Men… seni himoya qilmoqchiman Asu. Lekin har safar sen menga yaqinlashsang nimadir bo'ladi. Chunki sen — yuragimdagi eng zaif joysan.

Asu unga tik qaradi. Bu safar ko‘zlarida g‘azab yoki g‘urur emas faqat haqiqat bor edi.

Asu: Men zaif joying bo‘lishni istamayman Jungkook. Men yoningda turishni istayman. Sen bilan sening kuching bo‘lishni istayman. Lekin agar doimo meni itaraversang… bir kun kelib ketaman.

Jungkook: Ketma… ketma Asu. Ketsang men o'laman.

Bu so‘z juda sekin, deyarli shivirlab aytilgan edi. Ammo Asu uchun bu so‘z har qanday e’tirofdan kuchliroq eshitildi. U sekin Jungkookning yoniga keldi. Ikkalasi orasida bor-yo‘g‘i bir qarich masofa qolgandi.

Asu: Unda meni o'zingdan itarma Jungkook.

Jungkook uning yuziga qo‘lini qo‘ydi. Ularning peshonalari bir-biriga tekkanda, xuddi vaqt to‘xtagandek tuyuldi. Tashqaridagi yomg‘ir shivir-shivir qilib yog‘ardi. Ichkarida esa yuraklar bir-birini nihoyat his qilayotgandi.

Mira eshikning orqasida sukunat bilan turardi.
U Asu va Jungkookning har bir so‘zini eshitdi. Uning yuragida g‘azab va rashk to‘lqini ko‘tarilayotgan edi. U Asuni oddiy qiz deb bilgan biroq hozirgina eshitgan so‘zlari
Jungkookning "Ketsang men o‘laman" degan e’tirofi uni ichkaridan parcha-parcha qilayotgandi.

Mira (ichida) Demak sen unga yuragingni ochding Jungkook? Men esa yillar davomida senga sodiq qolib... har bir zarbangni ko‘tarib kutib yashadim. Endi esa… bu begona qiz kelib yuragingni egalladi?

U devorga engashdi. Nafas olish qiyinlashgan ammo ko‘zlari sovuq edi. Yuzida g‘am emas qasos aks etardi.

Mira (pichirlab):O‘yin endi boshlandi Asu. Seni na Jungkook, na muhabbat qutqara oladi. Men seni bu yurakdan sug‘urib olaman. Hatto bu yurakni sindirish evaziga bo‘lsa ham.

...

Kanal: Bangtan Tales
Muallif: Kim Asumi

Episode-12

Jungkook avtomobil eshigini ochib ehtiyotkorlik bilan Asuni o‘rindiqqa yotqizdi. Mashina shifoxona tomon uchdi. Har soniya har lahza — unga abadiydek tuyulardi.

Jungkook mashinani boshqarib ketarkan ora orada Asuga qarab gapirib qo'yardi.

Jungkook: Men seni himoya qila olmadim kechir… meni tashlab ketma senga hali aytmagan gaplarim bor.

Shifoxona eshigi oldida Jungkook qattiq tormoz berdi. Tashqariga yugurib chiqqan hamshiralar darhol Asuni ko‘tarib ketishdi. Jungkook esa ularning ketidan qadam bosolmay qoldi. Birinchi marta… u o‘zining ojizligini tan oldi.

Bir necha soat o‘tdi. Operatsiya xonasining chiroqlari nihoyat o‘chdi. Shifokorlar chiqqanida Jungkook o‘rnidan turib oldilariga bordi.

Jungkook: Asu. U qanday?

Shifokor: Omadingiz bor ekan. uni vaqtida yetkazishgan. Uni alohida palataga olamaiz. Lekin hali hushiga kelmadi.

Jungkook uzoq vaqt ko‘zlarini yumgancha, chuqur nafas oldi.

Palatada sokinlik hukm surardi. Asu tinch nafas olayotgandi. Yonida esa Jungkook. U stulda o‘tirgancha,Asuning qo‘lini ushlab turardi. Soatlar daqiqalar o‘tgandi lekin u joyidan qimirlamagan.

Jungkook: Agar uyg‘onsang… seni hech qachon yolg‘iz tashlab ketmayman. Bu gal seni himoya qilaman Asu.

U boshini Asuning qo‘liga qo‘ydi va ko‘zlaridagi og‘riqni endi hech narsa yashira olmasdi.

Bu paytda… Kim Taehyung shifoxonaga kirib keldi. Qoshlarini chimirib, qadamlarini yirik qadamlar bilan jiminning oldiga bordi.

Taehyung: U tirikmi

Jimin: Ha omon qolgan. Jungkook uni o‘z vaqtida olib kelgan.

Taehyung hech narsa demadi. Faqat eshikka tikilib turdi. Ichkarida Asu uxlab yotardi. Uning sevgan qiz va yonida… eng yomon raqibi – Jeon Jungkook edi. Taehyung bu urushda mag'lub bo'lganin bilardi lekin baribir Asuni hali ham sevardi.

Taehyung (o‘zicha): Asu... nega har safar senga kerak bo‘lganida meni emas, Jungkookni tanlaysan? Ne sababdan men emas, uni tanlading?

Shu paytda shifokor Asuning holatini tekshirish uchun ichkariga kirdi. U Jungkookning yelkasiga sekin tegdi.

Shifokor: Hali hushiga kelmagan bo‘lsa-da yuragi barqaror urmoqda. Siz ham ozgina dam oling.

Lekin Jungkook ko‘zini uzmadi. Faqat boshini chayqadi.

Jungkook (o‘zicha): Men uni yolg‘iz qoldira olmayman.

Oradan bir necha daqiqa o‘tgach Asuning qo‘llari sekin qimirladi. Jungkook darrov sezdi.

Jungkook: Asu? Eshitayapsanmi? Bu menman, Jungkook.

Asu ko‘zlarini arang ochdi. Uning nigohi xira edi lekin yuzida tiniq bir narsa ishonch bor edi.

Asu (past ovozda): …sen...?

Jungkook bosh irg‘ab qo‘lini mahkam ushlab turdi.

Jungkook: Men doim sen bilanman. Bu safar hech kim seni mendan tortib olmaydi…

Tashqarida esa Taehyung jim turardi. Ichkaridagi manzara yuragini tilka-pora qilgan. Uning ko‘zlarida og‘riq ichki qichqiriq bor edi.

Taehyung (ichidan): Men seni ko‘p bora kutdim Asu. Senda faqat og‘riq va xavf bovlganda men bor edim yoningda. U esa seni xafa qilgan, xavfga qo'ydi lekin baribir… sen uni tanlading

Ertalab.

Quyosh nurida palata to‘lib ketgan. Asu derazadan tashqariga qarab yotardi. Tashqarida bir umr orzu qilgan oddiy hayot — osmon,qushlar, erkinlik.

Jungkook unga nonushta olib kirgan edi. Ammo Asu faqat jim qarab turardi.

Jungkook sho‘rva idishini qo‘lida tutib Asu yoniga o‘tirgan edi. Asu derazadan tashqariga qarab bir oz g‘amgin va charchagan ko‘rinardi. Jungkook yengil tabassum bilan sho‘rvani qo‘liga olib uni Asu tomon tutdi.

Jungkook (yumshoq): Ahvoling yaxshi bir oz sho‘rva ich. Bu seni yanada kuchliroq qiladi.

Asu (yumshoq, jilmayib): Yaxshi... faqat hali ham ozgina ichaman.

Jungkook: Bu sho‘rva faqat kichik yordam, lekin senga kuch beradi.

Asu qoshiqni og‘ziga olib, sekin ichishga boshladi. Har bir qoshiqni ichib, u o‘zini biroz qulayroq his qila boshladi. Jungkook uning har bir harakatini diqqat bilan kuzatib turdi.

Asu (shirin jilmayib): Bu... juda mazali. Buni oldin tatib ko‘rmagan edim.

Jungkook (tabassum bilan): Hamma narsaning o‘z vaqtida bo'lsa kerak. Sho‘rva ham sen uchun aynan shu payt kerak edi.

Asu (kulgili): Demak shuncha vaqtni bexuda o‘tkazdim ha?

Jungkook (kulib): Yomon emas. Yaxshi boshlash uchun ba'zida kichik narsalar kerak.

Asu yana bir qoshiq ichib yengil tabassum bilan unga qaradi.

Asu (yumshoq): Rahmat. Sen menga faqat bugun emas, har doim yordam berishga tayyorsan.

Jungkook (issiq tabassum bilan): Har doim yordam berishga tayyorman, Asu. Chunki sen bunga loyiqsan.

Sho‘rva tugab, ular bir-biriga qarab, o‘zaro qulay suhbatni davom ettirdilar, har bir so‘zda yaqinlik va ishonch ortib borardi.

Shifokor palataga kirib Jungkook va Asuni holatini ko'rib jilmayib qo'ydi. Va Asuning holatini tekshirishni boshladi. Bir necha daqiqalik tekshiruvdan so‘ng u nihoyat Jungkookga qaradi.

Shifokor: Ayolingiz hozir yaxshilanib bormoqda lekin to'liq tuzalishi va dam olish uchun yana biroz vaqt kerak. Ertadan uni uyingizda parvarishlashiniz mumkin.

Jungkook uning so‘zlarini eshitib hursand bo'lib kulib yubordi.

Jungkook: Yaxshi demak bir kun kutishimiz kerak. Rahmat, doktor.

Shifokor boshini egib chiqib ketdi. Jungkook Asu tomon qaradi uning yuzida tinchlikni ko‘rdi lekin ko‘zlarida hali ham noaniqlik bor edi.

Asu: Demak bir kun kutishimiz kerakmi?

Jungkook: Ha bir kun. Hali to‘liq tiklanishing kerak shuning uchun yana biroz vaqt kerak.

Asu shunchaki boshini chayqadi, lekin uning ko‘zlarida hech qanday shikoyat yo‘q edi. Aksincha u Jungkookning har bir so‘zi bilan tinchlandi.

Asu: Yaxshi men sabr qilaman.

Jungkook uning qo‘lini ushlab, sekin jilmaydi.

Jungkook: Sabr qilishing kerak Asu. Keyin men seni uyda parvarishlayman

Bu paytda Mira o'zining qorong'u rejalari haqida o'ylab, Jungkookning uyida o‘tirardi. Uning ko‘zlari yuziga sovuq ifoda olib kelgan va u har bir harakati bilan nimadir rejalarini amalga oshirayotgandek edi.

Mira (o'z-o'ziga):
Asu... o‘zingni juda yaxshi tutyabsan, ammo bu o‘yin endi tugadi. Jungkookni o‘zingga jalb qilishni istasang seni yo‘q qilishim kerak. Faqat shunda uning barcha boyliklari va kuchi meni kutib turgan bo‘ladi.

Uning xayollari o'zgarib Asu bilan yuzaga keladigan muammolarni tasavvur qila boshladi. U yana bir bor o‘zining niyatlarini mustahkamladi.

Ertasi kuni.

Jungkook va Asumi allaqachon nonushta qilib bo'lgan hatto uyga qaytish uchun tayyorlanardi. Lekin hamshira kelib Jungkookga gapirdi.

Hamshira: Janob shifoxona qoidalari bo'yicha bir necha hujjatlarga imzo chekishingiz kerak.

Jungkook: Ho'p hozir chiqaman.

Jungkook Asuga bitta qarab qo'ydida keyin hijjatlarga imzo chekish uchun chiqib ketdi.

Asu jimgina derazadan tashqarini kuzatib turardi. Lekin eshik ochildi ichkariga kimdir kirib keldi. Asu uni Jungkook deb o'yladi va o'girilib gapirmoqchi bo'ldi

Asu: Hujjatlarni tezda hal qil..

Asu ko'rgan manzarasidan hayratda qoldi.

Asu: Mira... Bu yerda nima qilyabsiz.

Mira birdaniga maqsadga o'tdi. U Asu Jungkookdan uzoqlashishini xohlardi.

Mira: Asu, men seni yaxshi tushunaman. Biroq o‘ylab ko‘rsam hozirgi holatingda Jungkook bilan o‘zini yaxshi tutishga urinyabsan. Lekin.. sen bunga erisholmaysan.

Asu:Mira men Jungkookni yaxshi bilaman. Lekin bu yerda yaxshi niyatida kelmaganinfiz ham ko'rinib turibdi.

Mira so'zlarini yana keskinlashtirib, yuziga qorong‘u tabassumni joylashtirdi. U Asuni yanada ta'sirchan qilish uchun uning zaif tomonlarini o‘ylab har bir so‘zini tanlab gapirdi.

Mira (sovuq va ishonch bilan):
Asu, sen hali ham juda yoshsan va hayotda nimalarni anglayotganini ham bilmayapsan. Jungkookga kerak bo‘ladigan narsa— bu farzandi va farzandining onasi.

Asu: Sizning so‘zlaringiz hech narsani o‘zgartirmaydi Mira.

Shu payt Jungkook eshikdan kirib keldi, odatdagi sovuqqon va nozik ko‘rinishda ko‘rindi. Ammo Asuni va Mirani birgalikda ko‘rib hayron qoldi. U Miraga qarab, uning yuzidagi toza ifodani sezdi va so‘ng Asuga ko‘z tashladi.

Jungkook: Mira... Sen bu yerda nima qilyapsan

Mira darhol o‘zini tutib, jilmayib boshini pastga egdi. U Asu bilan bog‘liq vaziyatni tezda o‘zgartirishni rejalashtirdi.

Mira: Ah, Jungkook. Bo'lgan voqealarni eshitdim. Men faqatgina Asudan hol ahvol so‘rash uchun keldim. U yaxshi ekanligini ko‘rdim, endi ketsam ham bo'ladi.

Asu Miraning so‘zlariga qattiq jahl bilan qaradi lekin hech narsa demadi.

Jungkook Mira chiqib ketganidan so'ng Asuga qarab turdi. Uning yuzida bir necha xil tuyg'ular aralashib ketgan edi – hayronlik, shubha va ehtimol bir oz g'azab. Asu esa uning ko‘zlariga qarab o'zining ichki tuyg'ularini yashirishga harakat qildi.

Jungkook: Mira nima dedi? Nima bo'ldi?

Asu bir oz jim turdi so'ngra gapirishga qaror qildi.

Asu: U shunchaki hol-ahvolimni so‘radi. Lekin men unga yordam kerak emasligini aytdim.

Jungkook Asuni shifoxonadan olib ketadi va uni uyiga ketdi. Ikkisi ham skut saqlab ketardi. Nihoyat Jungkook ovozini ko‘tarib, birinchi bo‘lib gapiradi.

Jungkook: uyga kelganingda o‘zingni qanday his qilishingni bilmayman, lekin seni qo‘llab-quvvatlashim kerak. Shifoxonaga qaytishni xohlamaysanmi?

Asu:Yo‘q... Men... Men hozircha uyda bo‘lishim kerak. Shunchaki tinchlik kerak.

Ular uyga yetib keldi. Mira ulardan oldinroq kelib ularni kutib oldi.

Mira: Asu seni kutib olishimga ruxsat bering. Kel senga yordamlashaman

Mira Asuni qanchalik yomon ko'rmasin lekin Jungkookning yonida o'zini yaxshi ko'rsatardi.

Asu:Rahmat Mira. Lekin hozircha barchasi yaxshi.

Mira, Asuga yordam berishni taklif qilishda davom etadi lekin uning yuzidagi ifoda ko‘proq o‘zining maqsadlari haqida ko‘proq gapirardi. Jungkookning yonida bo‘lishi uning o‘zi uchun muhimroq edi. Shunda Mira hech bo‘lmaganda Asu va Jungkookning o‘rtasidagi munosabatlarni o‘z manfaatlariga moslashtirishni niyat qilganini sezish mumkin edi.

Mira:Jungkook, Asu bilan birga bo‘lish ingiz kerak lekin bu yerda farzandingiz bor. Farzandingni ham e'tibor berib unga yaxshi tarbiya berishni unutma.

Jungkook farzandi haqida unitib yuborganini esladi.

Jungkook: Mira bu vaziyatda kimning nima qilishini muhokama qilish o‘rniga Asu xohlagan tinchlikni ta’minlashimiz kerak. Farzandimga kelsak, uni shundoq ham o'zim tarbiyalayman

Asu Jungkookning bu gapini eshitib ichida bir og'irlik sezdi. Jungkookning bu so'zlari unga bir oz tasavvur qilganidek lekin ayni paytda uning o'zini ikkinchi darajali shaxs sifatida his qilishiga sabab bo'ldi. Mira esa bu holatdan unumli foydalanishga qaror qildi, uning yuzida sirli tabassum paydo bo'ldi.

Mira: Jungkook men ham tinchlikni ta’minlashni istayman

Jungkook Asuning yuziga qarab jilmaydi lekin ichida qandaydir noaniqlik borligini sezdi.

Jungkook: Asu bu o‘yin emas. Biz birgalikda buni hal qilamiz. Har kim o‘zining o‘rnini bilishi kerak.

Mira esa ularnu kuzatib, ichida o‘zining bir qancha rejalarini tuzib bu vaziyatdan qanday foydalanish mumkinligi haqida reja tuza boshlagandi

...

Kanal:Bangtan Tales
Muallif:Kim Asumi