32- episode

Elis pow:

Bir kun oldin...

"U seni ko'rmasin. Bizga hech qanday muammo kerak emas." Garri, uning Jeon Jungkook bilan kechki ovqatda uchrashishi kerak bo'lgan restoraniga kirar ekanmiz, menga shunday dedi.

Men esa, yon stolga o'tirib, hamma narsa joyida ketayotganiga ishonch hosil qilishga majburman. Garchi chetda turishdan nafratlansam-da, bilamanki, jungkookning meni tanib qolish xavfi juda yuqori, va biz uning xatto shubhalanishiga ham yo'l qo'ya olmaymiz, aks holda ahvolimiz chatoq bo'ladi.

"Ha, ha, biz buni bir necha marta muhokama qildik," deb ingradim, ko'ylagimni oyoqlarim ostidan tortib to'g'rilarkanman. Sochimni tuzatayotganimda, besh yulduzli restoran eshigi tomon yurishni boshlagan Garriga ajablanib qaramay ilojim yo'q edi.

U odatdagi kostyumida, ammo negadir bu muhitda yanada kelishganroq ko'rinardi. Va men bu haqda o'ylaganim uchun o'zimdan nafratlandim. Nega men uni unutolmayman? Axir, meni tashlab ketgan u edi-ku.

Uzoqroq masofada unga ergashishdan oldin, ko'zlarimni olib qochdim.

"Siz joy band qilganmisiz, xonim?" eshikdan kirib kelayotganimda eshik oldida turgan kostyum shimli odam menga savol berdi.

Boshimni qimirlatdim. "Ha, soat yettiga, Yelena ismiga," dedim, ehtiyot shart jungkookning kim kelganini tekshirib ko'rish istagi tug'ilib qolmasligi uchun soxta ismimni ishlatib.

"Ha, marhamat, sizning joyingiz bu yerdan," dedi erkak va shipdan osilib turgan chiroyli qandillar bilan bezatilgan dabdabali restoran bo'ylab meni boshlab ketdi. Stollar bir-biridan kamida olti metr narida joylashgan, bu esa jungkookning meni ko'rish ehtimoli juda pastligini bildiradi

" mana bu yerda." U qo'li bilan biz rejalashtirgan stolni ko'rsatdi, stol ayni biz xohlagan joyda edi: balkonga chiqish mumkin bo'lgan katta ochiq shisha eshiklarning yonida. Biz bilardikki, jungkook har doim derazaning yonidagi beshinchi stolda o'tirardi.

Joyimga o'tirib, nigohimni besh stol narida o'tirgan, nihoyatda odobli tarzda suhbatlashayotgan ikki erkakka qaratdim. Ammo jungkookning orqa tarafdan turishi uning juda tarang holatda ekanligini anglatardi. Garri uning kechki ovqat uchun uchrashishni xohlamaganiga qattiq qarshilik qilganini aytgan edi.

Garchi u nega ekanini aytmagan bo‘lsa-da... Umuman olganda, Garri jungkookni uchratish uchun qanday bahonadan foydalanganini ham bilmayman.

Ular nima haqida gaplashayotganidan xabarim yo‘q, bilganim shuki, Garri jungkookdan Mia haqida bilgan barcha maʼlumotlarni bilib olishga harakat qilmoqda.

Men sekin salatimni yer ekanman, jungkook va Garrining suhbatini kuzatishda davom etdim. Qirq besh daqiqa bo‘ldi. Ular gaplashmoqda va gaplashmoqda, lekin hech narsa sodir bo‘lmayapti, men esa o‘zimni aqldan ozayotgandek his qilyapman. Uxlab qolishimga oz qoldi.

Bundan tashqari, bu yerda yolg‘iz ekanligim ham ahvolni yaxshilamaydi, chunki yonimdan o‘tayotgan er-xotinlarning menga g‘alati qarab ketayotganlarini bir necha bor sezdim.

Salatdan yana bir luqma olganim zahoti, jungkook stolidan birdan sakrab turdi va qo‘llarini havoga ko‘tarib, Garriga tushunarsiz nimadir baqirdi.

So‘ngra cho‘ntagiga qo‘l soldi va bir dasta pul chiqarib, stol ustiga tashladi-da, darg‘azab holda chiqib ketdi.

Garri uni bu darajada g‘azablantirish uchun nima degan ekan?

Nigohlarimiz Garri bilan to‘qnashdi, u ham men kabi hayratda qolgandek ko‘rinardi.
Stolda yolg‘iz o‘tirishga yana bir soniyamni ham sarflashni istamay, stol ustiga bir nechta pul tashladim-u, ketishga tayyorlanib o‘rnidan turgan Garri tomon yurdim.

"Bu nima edi?" so‘radim.

Garri yelka qisdi. "Uning telefoniga qandaydir sms keldi va keyin shunday telbalarcha sakrab turdi," dedi, chiqish eshigi tomon yurishdan avval aytgan yagona gapi shu bo‘ldi.

"To‘xta," deb pichirladim, qo‘lidan tutib, undan keyingi harakatni to‘xtatdim.

"Bu o‘sha odammi? Mia'ni olib ketgan odam shu deb o‘ylaysanmi?" so‘radim, go‘yo yordam so‘ragandek unga mahkam yopishib.

Qizini olib ketgan odamni topishga yaqinlashmaganimizni bilsa, Roman qanday ahvolga tushishini tasavvur ham qila olmayman.

Garrining lablari buraldi, u ko‘zimga qarashdan boshqa har qayoqqa qaradi. "Yo‘q," dedi u. "Bu u emas."

Tirnoqlarimni kaftimga botirdim va chuqur nafas oldim.
Bu kecha Romanga qiladigan qo‘ng‘irog‘im yoqimli bo‘lmaydi.

jeon jungkook pow:

Hozirgi kun...

"‘kompyuter haqida nima deysiz?" kulib so‘radi Mia, javob kutib jiminga qarab, labida kulgi izi bor edi

Men uni ko‘rmaganimga bir kun bo‘ldi, xolos, ammo go‘yo bir yil o‘tgandek. Mia'ni har safar ko‘rganimda, xuddi uni ilk bor ko‘rayotgandek bo‘laman. Nafasim bo‘g‘zimga tiqiladi va yurak urishim tezlashgandek tuyuladi.

"Men xohlamasdim," dedim, jimin nimadir deyishidan oldin so‘zini bo‘lib

Mianing unga qarayotgan tabassumi so'ndi, Jimin uning menga tegishliligini tushunishi kerak, va Mia ham boshqa erkakka bunday qaray olmasligini bilishi kerak. Uning boshqa birovga emas, faqat menga tabassum qilishini istayman.

Mia boshini menga keskin burdi va men yana o‘sha billur ko‘zlar bilan yuzlashdim. O‘tkir nafas olishdan o‘zimni zo‘rg‘a tiydim.

"N-nima qilib yuribsiz bu yerda?" u duduqlanib qoldi. "Men Yaponiyaga ketgansiz deb o‘ylagandim."

Qoshlarimni chimirib, bu haqda qachonlardir unga aytganimni eslashga urindim. Ehtimol, u shunchaki men gaplashganimni eshitgandir. "Ha, ketaman, faqat ketishdan oldin bir nechta narsani olib ketishim kerak edi."

Mia bosh qimirlatdi.

"Ketish vaqti bo‘ldi," dedim.
Mia'ning yuzida dahshat aks etdi va uning bu qo‘rquviga sababchi men ekanligimdan o‘zimni juda yomon his qildim. Kecha kechqurun ovqatdan so‘ng va men olgan tahdidli xabardan keyin Mia'ni Nyu-Yorkda qoldirib ketish haqida o‘ylash ham qiyin edi.

Men u yerda bo‘lmaganimda, unga biror ziyon yetishiga sira yo‘l qo‘yolmasdim.

Tahdidli xabarni ko‘rganimdan so‘ng, men zudlik bilan uy himoyasini ikki barobar oshirdim va hech kim kirib-chiqmasligini ta'minladim.

"Mia'ni o‘ldir yoki uni menga ber, aks holda uning onasi oqibatlardan aziyat chekadi."

Bu tahdid, shubhasiz, haqiqiy edi. Men bunga aminman. Shuning uchun hatto Avstraliyada ham o‘z odamlarimni Mia'ning onasini kuzatishga qo‘yib, menga hisobot yuborishlarini ta'minladim.

"Men Yaponiyaga siz bilan bormayman," dedi Mia, o‘zida bor jasoratni to‘plab.

Men xo‘rsindim. Uning osonlikcha rozi bo'lishini kutmagandim. Men uni xavfsizlik uchun o‘zim bilan olib ketmoqdaman, ammo uning onasi xavf ostida ekanligini bilmasligi kerak. Bu uni butunlay sindirishi mumkin.

Ko‘rinib turibdiki, bu ishni qiyin yo‘l bilan qilishimga to‘g‘ri keladi, garchi u meni biroz ko‘proq yomon ko‘rishni boshlasa ham

32- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

32- episode

Elis pow:

Bir kun oldin...

"U seni ko'rmasin. Bizga hech qanday muammo kerak emas." Garri, uning Jeon Jungkook bilan kechki ovqatda uchrashishi kerak bo'lgan restoraniga kirar ekanmiz, menga shunday dedi.

Men esa, yon stolga o'tirib, hamma narsa joyida ketayotganiga ishonch hosil qilishga majburman. Garchi chetda turishdan nafratlansam-da, bilamanki, jungkookning meni tanib qolish xavfi juda yuqori, va biz uning xatto shubhalanishiga ham yo'l qo'ya olmaymiz, aks holda ahvolimiz chatoq bo'ladi.

"Ha, ha, biz buni bir necha marta muhokama qildik," deb ingradim, ko'ylagimni oyoqlarim ostidan tortib to'g'rilarkanman. Sochimni tuzatayotganimda, besh yulduzli restoran eshigi tomon yurishni boshlagan Garriga ajablanib qaramay ilojim yo'q edi.

U odatdagi kostyumida, ammo negadir bu muhitda yanada kelishganroq ko'rinardi. Va men bu haqda o'ylaganim uchun o'zimdan nafratlandim. Nega men uni unutolmayman? Axir, meni tashlab ketgan u edi-ku.

Uzoqroq masofada unga ergashishdan oldin, ko'zlarimni olib qochdim.

"Siz joy band qilganmisiz, xonim?" eshikdan kirib kelayotganimda eshik oldida turgan kostyum shimli odam menga savol berdi.

Boshimni qimirlatdim. "Ha, soat yettiga, Yelena ismiga," dedim, ehtiyot shart jungkookning kim kelganini tekshirib ko'rish istagi tug'ilib qolmasligi uchun soxta ismimni ishlatib.

"Ha, marhamat, sizning joyingiz bu yerdan," dedi erkak va shipdan osilib turgan chiroyli qandillar bilan bezatilgan dabdabali restoran bo'ylab meni boshlab ketdi. Stollar bir-biridan kamida olti metr narida joylashgan, bu esa jungkookning meni ko'rish ehtimoli juda pastligini bildiradi

" mana bu yerda." U qo'li bilan biz rejalashtirgan stolni ko'rsatdi, stol ayni biz xohlagan joyda edi: balkonga chiqish mumkin bo'lgan katta ochiq shisha eshiklarning yonida. Biz bilardikki, jungkook har doim derazaning yonidagi beshinchi stolda o'tirardi.

Joyimga o'tirib, nigohimni besh stol narida o'tirgan, nihoyatda odobli tarzda suhbatlashayotgan ikki erkakka qaratdim. Ammo jungkookning orqa tarafdan turishi uning juda tarang holatda ekanligini anglatardi. Garri uning kechki ovqat uchun uchrashishni xohlamaganiga qattiq qarshilik qilganini aytgan edi.

Garchi u nega ekanini aytmagan bo‘lsa-da... Umuman olganda, Garri jungkookni uchratish uchun qanday bahonadan foydalanganini ham bilmayman.

Ular nima haqida gaplashayotganidan xabarim yo‘q, bilganim shuki, Garri jungkookdan Mia haqida bilgan barcha maʼlumotlarni bilib olishga harakat qilmoqda.

Men sekin salatimni yer ekanman, jungkook va Garrining suhbatini kuzatishda davom etdim. Qirq besh daqiqa bo‘ldi. Ular gaplashmoqda va gaplashmoqda, lekin hech narsa sodir bo‘lmayapti, men esa o‘zimni aqldan ozayotgandek his qilyapman. Uxlab qolishimga oz qoldi.

Bundan tashqari, bu yerda yolg‘iz ekanligim ham ahvolni yaxshilamaydi, chunki yonimdan o‘tayotgan er-xotinlarning menga g‘alati qarab ketayotganlarini bir necha bor sezdim.

Salatdan yana bir luqma olganim zahoti, jungkook stolidan birdan sakrab turdi va qo‘llarini havoga ko‘tarib, Garriga tushunarsiz nimadir baqirdi.

So‘ngra cho‘ntagiga qo‘l soldi va bir dasta pul chiqarib, stol ustiga tashladi-da, darg‘azab holda chiqib ketdi.

Garri uni bu darajada g‘azablantirish uchun nima degan ekan?

Nigohlarimiz Garri bilan to‘qnashdi, u ham men kabi hayratda qolgandek ko‘rinardi.
Stolda yolg‘iz o‘tirishga yana bir soniyamni ham sarflashni istamay, stol ustiga bir nechta pul tashladim-u, ketishga tayyorlanib o‘rnidan turgan Garri tomon yurdim.

"Bu nima edi?" so‘radim.

Garri yelka qisdi. "Uning telefoniga qandaydir sms keldi va keyin shunday telbalarcha sakrab turdi," dedi, chiqish eshigi tomon yurishdan avval aytgan yagona gapi shu bo‘ldi.

"To‘xta," deb pichirladim, qo‘lidan tutib, undan keyingi harakatni to‘xtatdim.

"Bu o‘sha odammi? Mia'ni olib ketgan odam shu deb o‘ylaysanmi?" so‘radim, go‘yo yordam so‘ragandek unga mahkam yopishib.

Qizini olib ketgan odamni topishga yaqinlashmaganimizni bilsa, Roman qanday ahvolga tushishini tasavvur ham qila olmayman.

Garrining lablari buraldi, u ko‘zimga qarashdan boshqa har qayoqqa qaradi. "Yo‘q," dedi u. "Bu u emas."

Tirnoqlarimni kaftimga botirdim va chuqur nafas oldim.
Bu kecha Romanga qiladigan qo‘ng‘irog‘im yoqimli bo‘lmaydi.

jeon jungkook pow:

Hozirgi kun...

"‘kompyuter haqida nima deysiz?" kulib so‘radi Mia, javob kutib jiminga qarab, labida kulgi izi bor edi

Men uni ko‘rmaganimga bir kun bo‘ldi, xolos, ammo go‘yo bir yil o‘tgandek. Mia'ni har safar ko‘rganimda, xuddi uni ilk bor ko‘rayotgandek bo‘laman. Nafasim bo‘g‘zimga tiqiladi va yurak urishim tezlashgandek tuyuladi.

"Men xohlamasdim," dedim, jimin nimadir deyishidan oldin so‘zini bo‘lib

Mianing unga qarayotgan tabassumi so'ndi, Jimin uning menga tegishliligini tushunishi kerak, va Mia ham boshqa erkakka bunday qaray olmasligini bilishi kerak. Uning boshqa birovga emas, faqat menga tabassum qilishini istayman.

Mia boshini menga keskin burdi va men yana o‘sha billur ko‘zlar bilan yuzlashdim. O‘tkir nafas olishdan o‘zimni zo‘rg‘a tiydim.

"N-nima qilib yuribsiz bu yerda?" u duduqlanib qoldi. "Men Yaponiyaga ketgansiz deb o‘ylagandim."

Qoshlarimni chimirib, bu haqda qachonlardir unga aytganimni eslashga urindim. Ehtimol, u shunchaki men gaplashganimni eshitgandir. "Ha, ketaman, faqat ketishdan oldin bir nechta narsani olib ketishim kerak edi."

Mia bosh qimirlatdi.

"Ketish vaqti bo‘ldi," dedim.
Mia'ning yuzida dahshat aks etdi va uning bu qo‘rquviga sababchi men ekanligimdan o‘zimni juda yomon his qildim. Kecha kechqurun ovqatdan so‘ng va men olgan tahdidli xabardan keyin Mia'ni Nyu-Yorkda qoldirib ketish haqida o‘ylash ham qiyin edi.

Men u yerda bo‘lmaganimda, unga biror ziyon yetishiga sira yo‘l qo‘yolmasdim.

Tahdidli xabarni ko‘rganimdan so‘ng, men zudlik bilan uy himoyasini ikki barobar oshirdim va hech kim kirib-chiqmasligini ta'minladim.

"Mia'ni o‘ldir yoki uni menga ber, aks holda uning onasi oqibatlardan aziyat chekadi."

Bu tahdid, shubhasiz, haqiqiy edi. Men bunga aminman. Shuning uchun hatto Avstraliyada ham o‘z odamlarimni Mia'ning onasini kuzatishga qo‘yib, menga hisobot yuborishlarini ta'minladim.

"Men Yaponiyaga siz bilan bormayman," dedi Mia, o‘zida bor jasoratni to‘plab.

Men xo‘rsindim. Uning osonlikcha rozi bo'lishini kutmagandim. Men uni xavfsizlik uchun o‘zim bilan olib ketmoqdaman, ammo uning onasi xavf ostida ekanligini bilmasligi kerak. Bu uni butunlay sindirishi mumkin.

Ko‘rinib turibdiki, bu ishni qiyin yo‘l bilan qilishimga to‘g‘ri keladi, garchi u meni biroz ko‘proq yomon ko‘rishni boshlasa ham

32- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

31- episode

"Men siz bilan Yaponiyaga bormayman," deyman qo‘limdan kelganicha dadil bo‘lib. Ammo buning o‘rniga ovozim ishonchsiz va past chiqadi.

Jungkook menga qaraydi, uning yuz ifodasi har doimgidek bo‘sh. U gapirishdan oldin boshini biroz yon tomonga egadi. "Seni bu borada tanlash huquqim bor deb o'ylashga nima majbur qildi?"

Uning shunday deyishini kutgan bo‘lsam ham, baribir hayratda qolaman va o‘rindiqda noqulay qimirlay boshlayman. Keyin o‘rnimdan turib, Jungkook va beparvolik bilan divanda o‘tirib, bu suhbatni kuzatayotgan jimindan uzoqlashaman.

"Men bormayman," deyman g'azab bilan

"Men B-baqirib, chinqiraman va odamlarning shubhasini uyg‘otmasdan meni bojxonadan olib o‘ta olmaysiz."

Jimin o‘tirgan joyida kulib yuboradi va yana bir hovuch chips oladi. Paketning shiqirlashi hammamiz orasidagi noqulay sukunatni yanada kuchaytiradi.

"Men sendan boshqa hech narsa kutmayman ham," deydi jungkot xotirjamlik bilan.

Men jahlim chiqib, jag‘imni qisaman. "Meni xohlagan joyingizga, go‘yo bir qop go‘sht tashiyotgandek olib keta olmaysiz!"

U nihoyat istehzoli jilmayadi va bu meni uni mushtlagimni kelishiga sabab bo‘ladi.
Men huvillab yana bir qadam orqaga chekinaman. "Meni o‘zingiz bilan olib keta olmaysiz. Men hali ham kasalman va samolyotda ahvolim yanada yomonlashadi," deyman, boshqa yondashuvni tanlashga qaror qilib. Men bilaman, u hatto ahvolim yomonlashishidan ham xavotir oladi.

"Mia, mening senga bo‘lgan hislarimdan foydalanma. Mazax qilinishini yoqtirmayman," deydi u. Uning yuz ifodasi odatdagidek jiddiy tusga qaytdi.
"Agar haqiqatan ham kasal bo‘lsang, ketishimizdan oldin Hemmel seni tekshirib qo‘yadi."

La'nati! Bundan qochishning iloji yo‘q!

Agar u meni qancha muddatga ekanini Xudo biladigan uzoq vaqtga Yaponiyaga olib ketsa, otamning meni topish imkoniyatlari milliarddan birga tushadi. Hech kim mening shtatdan tashqarida, hatto boshqa bir davlatda ekanimni kutmaydi.

"Iltimos, meni shu yerda qoldiring. Va'da beramanki, qochishga urinmayman. Yaxshi qiz bo‘laman," deya yalinaman, ammo jungkook hayratlanmagan ko‘rinadi.

"Sen men bilan ketyasan, bu qat'iy," deya g‘azablanib. "Jimin, men o‘n daqiqadan keyin pastga tushgunimcha uni tayyorlab qo‘y."

Jungkook ketib, meni butunlay yordamsiz qoldirganida, men turgan joyimda qotib turaman. Jimin esa, go‘yo yorug‘likka tushgan kiyikdek, menga tikiladi. U divandan turib, men tomon yurganini ko‘raman, ammo men juda tez harakat qilaman va u yaqinlashishidan oldin divanning narigi tomoniga o‘tib olaman.

"Yo‘q! Men Yaponiyaga bormayman!" deya unga qarab baqiraman. "Orqaga chekin!"

Qo‘llarimni oldinga cho‘zaman, bu uni to‘xtatadi, deb umid qilib, ammo u yaqinlashishda davom etadi.

"Kechirasan, Mia. Lekin jungkook menga biror narsa qilishni buyursa, men uni qilaman."

"Ikkalangiz ham mutlaqo dahshatli odamlarsiz!" deya g‘azabdan chinqiraman. Bir necha kundan beri ichimda to‘planib yotgan barcha g‘azab va cheklangan jahl, hattoki podvalda qamalgan vaqtimdagi nafrat ham bir lahzada portlab chiqadi

"mendan uzoqlash! Ikkovingiz ham ahmoqsizlar. Qasam ichamanki men bu yerdan chiqsam ikkovingizni ham o'lim nafasingizgacha azoblayman"

Men o‘zimga eng yaqin turgan narsani – jimining s pivo shishasini shoshilinchda olaman va uni unga qarab otaman. Yaxshiyamki, jiminga tegmaydi, devorga tegib qattiq sinadi. Shisha parchalari hamma joyga, polga tarqaladi.
" Kalmati Mia ( tinchlan Mia)" deydi jimin xotirjamlik bilan, u qurollari yo‘qligini ko‘rsatishga urinayotgandek, qo‘llarini cho‘zgancha menga yaqinlashishda davom etadi.

Men istehzo bilan kulib, orqaga chekinishda davom etaman.

"Men jangsiz yutqazmayman, la’nati!" deya tajovuzkorlik bilan g‘o‘ldirayman. Go‘yo men ilgari bo‘lgan uyatchan, cheklangan qiz g‘oyib bo‘lib, o‘rniga vahshiy ayol kelgandek edi.

Men xonani yana bir bor jinnilarcha qurol qidirib ko‘zdan kechirishni boshlayman, ammo hech narsa topmayman. To men katta lampaning yorug‘ligiga ko‘zim tushmagunimcha, bu esa kimnidir boshiga urish uchun mukammal ko‘rinardi

Simini rozetkadan uzib, lampani boshim uzra tutib turaman, agar jimin yaqinlashishga jur'at qilsa, uni qurol sifatida ishlatishga tayyor turaman.

"Mia, nima qilayotganingni o‘yla. Jungkook senga zarar yetkazmaydi," deya g‘o‘ldiraydi jimin.

Men vahshiy ayol kabi kulib yuboraman. " Sta zitto ( O‘chir ovozingni)" deya baqiraman. "Menga bu yolg‘onlarni aytma!"

Ko‘zlarimdan to‘kilgan g‘azab va hissiyot ko‘z yoshlari oqadi. Ichim shunday g‘azabga to‘lgan-ki, tanam titraydi va nafas olishim shunchalik yuzaki bo‘lib qolganidan, boshim aylana boshlaganini his qilaman. "Men itoatkor bo‘lishni o‘ynashdan charchadim! Men ozod bo‘lishni xohlayman!"

Men lampani jiminga otishga tayyor holda yanada balandroq ko‘taraman, ammo bir qo‘l bilan og‘zim yopilgan holda to‘xtatib qolinaman. Bu esa meni cho‘chitadi va lampani qo‘limdan yerga tushirib yuborishga majbur qiladi, u millionlab parchalarga bo‘linib ketadi.
Ularning ba'zilari terimni kesib o‘tganini his qilaman, ammo men uni o‘zimdan olib tashlashga urinib kurashish bilan shunchalik chalg‘iganimdan, og‘riqni zo‘rg‘a sezaman.

Men uning kaftidagi mato va ushlagan joyida chinqiraman. "Shunchaki nafas ol," deya pichirlaydi jungkook qulog‘imga.

Men esa buning butunlay aksini qilaman, nafasimni ushlab turaman. Ammo ko‘p o‘tmay, o‘pkam yongandek bo‘ladi. Men shunchaki chidashim kerak. Unga g‘alaba qozonishga yo‘l qo‘ya olmayman.

"Tinchlan Hammasi joyida, Mia Nafas ol." U ko‘z yoshlarim nafasimni ushlab turishdagi og‘riqdan yuzim bo‘ylab oqib tushayotganini ko‘rib, meni yupatishda davom etadi. Men bunga uzoq dosh bera olmayman, va agar dosh berolmasam ham, kislorod yetishmasligidan baribir hushimdan ketaman.

Endi chiday olmasdan, bir katta nafas olaman, va kimyoviy moddalarning o‘pkamga kirganini his qilaman, bu esa meni istalmagan uyquga majburlaydi. Zulmat ko‘zlarimning burchaklariga siyoh kabi o‘tib borishni boshlaydi va men hozir juda charchaganimni his qilaman.

Men jungkookning quchog‘ida tanamni bo‘sh qolayotganini his qilaman va u meni tutib qoladi.

"Yaxshi qiz," deya muloyimlik bilan pichirlaydi, yuzimdan sochimni orqaga silarkan.

"Hammasi joyida, shunchaki uxla"

Meni bu yerga olib kelishganidan beri birinchi marta uning aytganiga bo‘ysunaman.

31- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

30 - episode

Hannaning so‘zlarini eshitib, deyarli yengillikdan ho‘ngrab yuborishga oz qoldi.

Men u bilan atigi ikki daqiqa oldin tanishdim ammo hozirdan uni juda yaxshi ko‘rib qoldim. U menga yordam berishga tayyor, Skottdan keyin menga biror marta bo‘lsa ham hamdardlik bildirgan yagona inson u, va men bu mehrni g‘ovak kabi o‘zimga shimib olmoqdaman.

"R-rostmi?" deya qattiq ishonchsizlik bilan dudug‘lanaman. Bu haqiqat bo‘lishi mumkin emas.

Hanna qo‘llarimni qisadi. "Ha, Mia. Qo‘limdan kelgan har qanday yo‘l bilan senga yordam beraman. Jungkookning qilgan ishini eshitganimda, rostini aytganda, ishonmadim. U sen haqingda shunchalik mehribonlik bilan gapirardiki, orangizda o‘zaro rozilikka asoslangan munosabat bor, deb o‘ylagan edim... Lekin endi buning unday emasligini bilaman, ayniqsa, seni necha kundan beri qamal qilib qo‘ygani haqidagi xabar menga yetib kelganidan keyin."

"Rahmat sizga, Hanna. Katta rahmat." Men uni quchoqlayman va u meni shunchalik qattiq siqib quchoqlaydiki, uning homilador qorni mening mutlaqo tekis qornimga bosiladi.

Hannaning menga yordam berish istagidan hayajonda bo‘lsam ham, shunchaki meni aldab, jungkookga meni yana jazolash uchun bahona yaratmoqchi, degan shubha ichimni kemiradi. Biroq, bu fikr miyamdan tezda tarqalib ketadi, chunki menda faqat qochish, faqat qochish haqidagi fikrlar ustunlik qilmoqda.

"Mia bunday ahvolda qolganingdan juda afsusdaman. Jungkookning turmush tarzi albatta hamma uchun ham emas, va sening bu ishga tortilganing dahshatli."

Men jilmaygancha bosh irg‘ayman. Garchi bu hayotga meni Jungkookning o‘zi tortib kirgan bo‘lishini xohlasam ham, men allaqachon bu haytoda tug‘ilganman. Bunday narsadan chekinish esa juda qiyin.

Ko‘zlarimni Hannaning qorniga tikaman, go‘yo u har lahzada portlab chiqib ketadigandek. "Uning ismi Mirabella," deydi u.

O‘zimni chin dildan jilmayayotgan holatda topaman. "Ruxsat bera olasizmi?" deya so‘rayman, qo‘limni uning qorniga ko‘tararkanman. Men o‘zimni mutlaq g‘alati odamdek ko‘rsatgan bo‘lsam kerak.

Ammo hanna jilmayadi. "Albatta" deydi u, go‘yo bu uning qorniga kimdir, ayniqsa begona, birinchi marta tegishi emasdek.
kaftimni uning qorniga qo‘yaman. U tarang va qattiq tuyuladi. Chaqaloqning mayin tepkilashlarini his qila olaman va tabassumim yanada kengayadi. Ajablanarlisi shundaki, mana shunday dahshatli davrlarda ham, hayot mo‘jizalari baribir hamma narsani joyiga qo‘yishga muvaffaq bo‘lgandek tuyuladi.

"Siz bu hayotni o‘zingiz tanlaganmisiz?" deya so‘rayman, qo‘limni uning qornidan olarkanman.

Hanna savolimdan biroz hayron qolganga o‘xshaydi, lekin bu hissiyotni iliq tabassumi ortiga yashirdi. "Ha. Qisman shunday... Men Taehyungni maktabning so‘nggi yilida uchratganman va u mafiyaga aloqadorligini bir necha yil bilmaganman, toki u meni jungkook bilan tanishtirmagunicha. Avvaliga uning bu ishlariga aloqa bo‘lishini istamasdim, lekin kun oxirida sevgi g‘alaba qozondi, va endi men turmushga chiqqanman, go‘zal Mirabellam esa yo‘lda."

Hanna pastga qaraydi va go‘yo tug‘ilmagan farzandi bilan gaplashayotgandek qornini silaydi. "Hozir bizning uyimiz ta’mirlanmoqda, ammo u tugashi bilan, Taehyung mafiyani tark etadi va biz birgalikda hayotimizda yangi sahifa ochamiz."

Bu tushga o‘xshaydi. Lekin Hanna uchun bu haqiqat.

Bu menda ozodlikka intilishni yanada kuchaytirdi. Men kelajak haqida o‘ylashni xohlayman, ammo hozir diqqatimni qaratgan yagona narsa – ertangi kunga eson-omon yetib olish fikri.

"Xavotir olma. Sening bu yerdan tashqarida ham kelajaging bo‘ladi. Jungkook, albatta, qudratli, lekin u xudo emas. Sen undan uzoqlasha olasan"

Men uning so‘zlariga xuddi najot ipidek yopishib, bosh irg‘ayman. Umid qilamanki, u aytayotganlari rost.

"Va bilaman, buni eshitishni xohlamaysan, lekin jungkook sen haqingda ehtiros bilan gapirgan. Sen kasal bo‘lib qolganingda, u o‘zini qanchalik aybdor his qilganini gapirmay iloji yo‘q edi. Ishon, uning qilayotgan ishlari seni xafa qilishni maqsad qilmagan."

"Unda nega meni qamab qo‘ygan?" deb so‘rayman, javobni bilishga jon kuydirib.

Hanna xo‘rsinadi. "Jungkookning juda murakkab o‘tmishi bor. Tashqi ko‘rinishi ortida u ham oddiy bir inson, xuddi sen va men kabi..."

"Ammo bu uning xatti-harakatlarini oqlamaydi!" deyman

"Albatta, oqlamaydi, biroq hammamizga o‘tmishimiz ta’sir qiladi va qanchalik istasak ham, uni nazorat qila olmaymiz."

Men g‘azablanib yuzimni buraman va divanga suyanaman, chunki hannaning so‘zlari mantiqqa to‘g‘ri kelayotganidan jahlim chiqadi. Bu g‘ayriinsoniy, shafqatsiz odamning aslida inson ekanligi haqida o‘ylashni istamayman. Men uni o‘zim ko‘rishni istagan maxluq bo‘lib qolishini xohlayman. Ishlar boridan murakkablashishini istamayman.

"Shunchaki chida, Mia. Dam ol va yaxshi ovqatlan. Kuchingni to‘plagin. Va tayyor bo‘lganingda, men senga yordam berish uchun shu yerda bo‘laman."

"Rahmat," deyman yana bir bor.
Ikkalamiz ham boshqa biror so‘z aytishga ulgurmasimizdan, Taehyung xonaga kirib keladi. "Hanna, ketishimiz kerak, aks holda uchrashuvingdan kechikasan," deydi u va biz o‘tirgan divan tomon og‘ir qadamlar bilan yurib, Hannaning yoniga o‘tadi va unga divandan turishga yordam beradi.

"ha, tug‘ishimdan oldin yana bir tekshiruv. Homiladorlik hayotimni sog‘inmayman deyishim kerak," deya hiqillab kuladi Hanna eriga suyanib, u uni eshik tomon boshlaydi.

"Tez orada ko‘rishguncha, Mia," deydi Hanna

"Xayr," deya pichirlayman javoban.

Jungkook ishlarini bitirish uchun ketganidan beri bir kecha-kunduz o‘tdi. U Nyu-Yorkdagi vaqtini unumli ishlatayotgan bo‘lishi kerak, chunki u Meyndan kelib, ancha uzoq yo‘l bosib kelgan.
Biroq, uning yo‘qligidan shikoyat qilmayapman.

Men asta-sekin yangi muhitimga moslashishga muvaffaq bo‘ldim va endi aqldan ozgan ayol kabi qaltiramay va oyoq tovushlarini eshitganimda cho‘chimasdan yo‘laklarda yura olaman. Shunga qaramay, hali ham og‘riqli bosh og‘riqlari meni qiynab turadi.

Yaxshiyamki, og‘riq qoldiruvchi dorilar bor, aks holda tom ma’noda o‘lib qolishim mumkin edi.

Har holda, jungkook uyda yo‘qligida, men jimin bilan shug‘ullanishga majbur bo‘ldim. U menga enagalik qilishni boshlaganidan beri zerikish kamayganday ko‘rinmadi. Agar Hannani yaxshiroq bilib olganimda, ehtimol, bu chidamliroq bo‘lar edi, lekin men uni yaqinda uchratganimdan beri ko‘rmadim.

Balki u tug‘ib qo‘ygan va kasalxonadadir?

Qaysi biri bo‘lishidan qat’i nazar, juda zerikdim. Miyangiz chirib tushishi uchun Netflixda ko‘rish mumkin bo‘lgan filmlarning ham chegarasi yo'q.

"Sening televizordagi tabing shubhali," deydi jimin. u chipslar paketiga qo‘lini solib, bir qultum ichimligini icharkan.

"Ha, men ham sening do‘st tanlashdagi ta’bing haqida shunday deya olaman," deya keskin javob beraman va bu bilan uning hazilkash nazarini qozonaman.

"Kichkina qizaloq, jungkookni hurmat qilmaganing uchun seni xonangga vaqtincha jazolashga jo‘natishim mumkin, va bu menga yoqadi."

" Buni Qil" Yotoqxonada ham zerikadigan hech narsa yo‘q, u yerda ham televizor bor, faqat u to‘shak qarshisida turibdi."

"Sen omadlisan, chunki men zerikdim va sherikchilik istayapman, aks holda bu ishni qilishdan tortinmasdim."

Men ko‘zlarimni olib qochib, telekanallarni almashtiraman.
""Noutbukchi?" deb so‘rayman, uning rozi bo‘lishi yoki bo‘lmasligi bilan ishim yo‘q.

"Yo'q!" Bu jimining ovozi emas.

Men darhol orqamga o‘girilaman va orqamda turgan jungkookning sovuq nigohiga ro‘baro‘ kelaman. U o‘zining mashhur qora kostyumlaridan birini kiygan. Sochlari orqaga taralgan, ammo bir nechta tolalari unutilib, yuziga tushgan. Uning chuqur, qora ko‘zlari menga dahshatli tarzda tikiladi

Nima bo‘lishini kutib nafasimni ushlab turaman, lekin hech narsa sodir bo‘lmaydi.

"N-nima qilyapsiz bu yerda?" deya dudug‘lanaman. "Men sizni Yaponiyaga ketgandirsiz, deb o‘ylagan edim."

Jungkookning nigohi qattiqlashadi. "Ha, shunday, ketishimdan oldin bir nechta narsani olib ketishim kerak edi," deydi u sovuqqonlik bilan.

Men bosh irg‘ayman, uning ko‘zlaridan qochish uchun televizorga qaytishni istayman, lekin uning og‘zidan chiqqan to‘rtta so‘zdan muzlab qolaman.

"Ketish vaqti keldi."

30- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

29- episode

Mia Jons pow:

"Menga enaga kerak emas, hatto to'g'ri yura olmayotgan vaqtimda meni qochishga urinadi deb o'ylaysizmi?" deyman zahar to'la ohangda.

Jimin meni hech qanday hayratsiz nigoh bilan kuzatadi. Yaxshiyamki, meni kimdir ushlab olishidan avval podvaldan chiqib olishga muvaffaq bo'ldim, ammo afsuski, men duch kelgan birinchi odam jimin bo'ldi. Endi u uy ichida yurganimda ham orqamdan ergashib yuribdi.

Albatta, men jungkook Yaponiyaga ketganda qochish yo'lini izlayapman, lekin buni jiminga aytishga sira ham keragi yo'q.

"Mia men seni xafa qilishni istamayman, ammo jungkook menga kuzatib turishimni buyurdi, shuning uchun shunday qilaman."

Men po'ng'illab ko'zlarimni olib qochaman. "Xo'sh, endi ovqatlarimni tayyorlab, meni yotog'imga yotqizib qo'yasanmi?" deyman kinoya bilan.

"Agar shuni xohlasang, ha" deya javob beradi u, shilqimlik bilan qoshini ko'tarib.

"Sen dahshatlisan," deyman oshxona tomon yo'l olar ekanman.

"Ey, unaqa bo'lma, Mia. Biz birinchi uchrashganimizda qanday qilib meni yaxshi ko'rib qolganingni bilaman..."

Xudo haqi, agar butun kunni u bilan o‘tkazishga to‘g‘ri kelsa, miyam yorilib ketadi! Qanday qilib u shunday deya oldi?! Yaxshiyamki, yuzimga yoyilib borayotgan qizarishni yashirish uchun undan teskari o‘girildim.

Mayli, tan olamanki, u jozibali. Buni sezmaslik uchun ko‘r bo‘lishim kerak. Ammo bu uni sevib qoldim degani emas. Bu esa, o‘z navbatida, u bilan yaqinlik qilishni xohlayman degan ma’noni anglatmaydi.

"Jin ursin!" deya pichirlayman.

"Bu yerdan chiqqanimda, xuddi jungkookning o‘zidek, seni ham qamoqqa tushirishimga ishonch hosil qilaman."

Jiminning hazilkash ifodasi yo‘qolmaydi, aksincha, kuchayadi. U mening gapimdan xursand bo‘lganga o‘xshaydi, bu esa uni yanada bo‘g‘gim keladi.
"Nega kulyapsan?"

"Haqiqatan ham jungkookni qamayolaman deb o‘ylaysanmi?" deydi jimin, kulgusini bosishga urinarkan, yuzi qip-qizil bo‘lib ketadi.

"Jungkook butun shaxar politsiyasini nazorat qiladi. Agar qochishga muvaffaq bo‘lsang ham, bu uzoqa cho'zilmaydi."

Uning so‘zlarini eshitarkanman, ko‘kragimni og‘ir yuk bosganday bo‘ldi. Bu rost bo‘lishi mumkin emas. Albatta, jungkook qudratli, lekin bunchalik qudratli emas, shundaymi? Agar shunday bo‘lsa, men qanday qilib qochaman? Buning uchun mamlakatni tark etishim kerak...

Dadajonim albatta biror narsa qila oladi. Jungkook otamdan ko‘ra qudratliroq bo‘lishi mumkin emas.

Jimin yuzimning birdan o‘zgarishini sezganday tuyuladi. "Xavotir olma, jungkook senga yaxshi munosabatda bo‘ladi. Tòğri U odamlarni o‘ldirishi mumkin, lekin u yomon odam emas."

Men jiminga nafrat bilan qarayman, uning menga qilgan dahshatli ishlarini aytib o‘tirishga ham urinmayman.

O‘sha podvalda boshimdan kechirgan qo‘rqinchli voqealarni yengib o‘ta olaman deb o‘ylamayman. Hammasi bitta do‘zaxiy tushga aylanib ketdi, tush va haqiqatni farqlashim qiyin.

Bu dahshatli xotirani eslab titrab ketaman. Biroq, jimin buni sezmaganga o‘xshaydi.

Men oshxonadan chipslar va bir stakan suv olaman, so‘ngra dam olish xonasi tomon yo‘l olaman.

U yerda hech bo‘lmaganda televizor ko‘rib o‘zimni ovuta olaman, hamda jungkook qaytib kelgunicha qo‘rquvlarimdan chalg‘iyman.

Lekin dam olish xonasiga kiradigan yo‘lakka qadam qo‘yishim bilan, ko‘zim homilador ayolga va katta, baquvvat erkakka tushdi. Erkak o‘z qo‘llarini ayolning qorniga qo‘yib, unga qandaydir gapni aytarkan, pastga egilib jilmayar edi.

Men orqaga, oshxona tomon qadam tashlay boshladim, ammo uzoqqa bormay, orqamda turgan jiminga urilib ketdim.

"Ahaaa, Taehyung Hanna bizga qo'shilganingizdan xursandman!" deya hayajon bilan qichqiradi jimin va meni ularga tomon turtdi. Men istamay bo‘ysundim.

Ayol menga burildi va ko‘zlari mening ko‘zlarimga tushishi bilan uning tabassumi so‘ndi.

Biroq, erkak menga hatto qaramadi ham, faqat o‘zining rafiqasi deb gumon qilgan ayolga yaqinlashgandek bo‘ldi

"Jiminaaa endi biz bir uyda yashayapmiz!" Ayol kulib yuboradi va yonoqlarida kichik kulguchlar paydo bo‘ladi.

Sochlari uzun va sarg‘ish, Ko‘zlari teshib o‘tuvchi yashil rangda, shunday yorqin-ki, kontakt linza taqqanmi deb hayron bo‘ldim.

U charchagan va holdan toygan ko‘rinardi, lekin uningchalik og‘ir homilador bo‘lgan har qanday ayol shunday ko‘rinardi, deb o‘yladim... Uning qorni yoriilgudek bo‘lib turardi!

"Va men siz bilan bir muncha vaqtdan beri ko‘rishishni xohlayotgan edim, mashhur Mia..." U menga qarab jilmaydi

eri Taehyung istaksiz ravishda uni qo‘yib yuborganida menga tomon yuradi. "Mening ismim Hanna, va jungkook siz haqingizda menga hamma narsani aytib bergan! U sizning ismingizni tilga olganida yuzi qanday yorishib ketishini ko‘rishingiz kerak edi!"

Hanna mening qo‘llarimni ushlaydi. Uning qo‘llari yumshoq va iliq, ammo nozik ham edi. Agar ularni juda qattiq siqsam, sinib ketadigandek tuyuldi.

Jungkookning tilga olinishi bilan tanamda g‘alati sezgi paydo bo‘ladi... U men haqimda tez-tez gapiradiganga o‘xshaydi.

"Siz kasal bo‘lganingizda u qanchalik xavotir olganini ko‘rishingiz kerak edi..." deydi Heyli o‘zicha pichirlab.

"Men ham siz bilan tanishganimdan xursandman," deya g‘o‘ldirayman. Bunday vaziyatda nima deyishni bilmay turardim.

Hayronman, u meni o‘g‘irlab kelishganini bilarmikan? Shubhasiz, jungkook men haqimda gapirishdan tiyilmaydi, ammo u bir qizni o‘g‘irlaganini hamma oldida ochiq aytishiga shubham bor.

"Men siz bilan yaxshi tanishishni istardim, Mia. Keling, o‘tiramiz va qizlarcha gaplashamiz," u jilmayadi va mening bilagimdan tortib, noroziligimga qaramay, dam olish xonasi tomon yetaklaydi va ikkimizni ham divanga o‘tqazadi.

"Hanna, agar biror narsa kerak bo‘lsa, menga ayt xo‘pmi? Men o‘z kabinetimda bo‘laman" deydi Taehyung burchakdan mo‘ralab, Hannaning javobini intizorlik bilan kutgancha.

"Ha ha" deydi u, qo‘li bilan uni ortga qaytarib. "Shuningdek, iltimos, jiminga ham uzoqroq turishni ayt, suhbatimizni jungkookga yetkazish shart emas, deb o‘ylayman."

Men Taehyungning bosh irg‘ib, jiminga nimadir deb g‘o‘ldirab, kirish eshigi tomon qaytganini kuzataman. Mening tushunimcha, jimin ham xonaga kirmasdan ortga chekinganga o‘xshaydi.

Hanna qo‘llarimni yana bir bor o‘zinikiga olmasidan avval, stakanim va chipslarimni kofe stoliga qo‘yaman.

"Nihoyat, yolg‘iz qoldik," deydi Hanna qo‘llarimni yana qattiqroq siqarkan. Uning yuzi endi jiddiy tus olgan va zumrad yashil ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri mening ko‘zlarimga tikilgan.

"Mia, men senga yordam berish uchun qo‘limdan kelgan hamma narsani qilaman."

29- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

28- episode

Men monitordan ko‘z uzmay kuzataman. malikam qiynalib, podval eshigi tomon sudralmoqda. Muvozanatni saqlash uchun qo‘llarini devorlarga tiragan, yuzini shunday burishtirganidan bilamanki, u og‘riqdan azoblanayapti.

Uni ovqatlanish xonasida yolg‘iz qoldirishim bilan, u tanishib olgan yigitning yoniga ketishini taxmin qilishim kerak edi, shuning uchun ajablanmayman.

Podvalda kameralar bor, ammo mikrofonlar yo‘q. Shuning uchun Mia u yerda qolib, shu yigit bilan anchadan beri gaplashayotganini tushunishimga biroz vaqt ketdi.

Ular, shubhasiz, bir-biriga shunchalik qadrdon bo‘lib qolishgan-ki, hatto o‘zini xavf ostiga qo‘yib ham u yigitning yoniga qaytmoqda.

Uning jasoratiga qoyil qolaman. U mendan avvalgidek qo‘rqmayapti, yoki balki endi butunlay qo‘rqmayotgandir.

Qaysi biri bo‘lishidan qat’i nazar, buning ahamiyati yo‘q. U oqibatlari borligini bilsa ham, podvalga tushyapti.

Kutishdan tishlarimni g‘ijirlatib, uning eshikni ochib, zulmatga tikilishini kuzataman.
Nazarimda, u hatto pastga tushish fikridan qaytishi ham mumkin... Uning butun vujudi qaltirayapti, ko‘zlari vahshatdan qotib qolgan.

Men uning keyingi harakatini kutib nafasimni ichga yutaman. Agar u pastga tushishga qaror qilsa, uni jazolashni istamayman, ammo bu unga dars bo‘lishi kerak...

Miа yorug‘likni yoqadi va qaltiroq oyoqlarida pastga tusha boshlaydi. Men bir nafas olaman-u, kursimga suyanaman. Ochig‘ini aytsam, hafsalam pir bo‘ldi.

Menimcha, uning bir qismi bo‘lsa ham, mendan yomon odam yasashga intilmaydi

Axir, men yaxshi bo‘lishim mumkin.

Men uning uchun yaxshi bo‘lishni xohlayman.

U zinadan qaytib chiqqanida ham uni jazolay olishimga shubham bor. U shundoq ham azob chekmoqda; biror narsaga suyanmasdan zo‘rg‘a yura olmaydi.

Agar men unga yana og‘riq bersam, o‘zim allaqachon bo‘lganimdan ham battarroq maxluqqa aylanaman.

To‘g‘ri, men narkotik, qurol sotaman va odam o‘ldiraman, ammo bu Nyu-York mafiyasini boshqarishning bir qismi xolos. Bu otam nafaqaga chiqqanida Italiya mafiyasini boshqarishni o‘z qo‘limga olishim uchun o‘zimni isbotlash usuli.

Men qilayotgan ishlarim shunchaki biznes, ammo shundoq ham qiynalayotgan himoyasiz qizga aziyat berish... bu hatto men uchun ham juda pastkashlik bo‘lar edi

Qolaversa, ba'zan men odam savdogarlari va zo‘ravonlik kabi bunga loyiq bolganlarni oldiraman

Menimcha Mia yashirincha chiqib ketgani uchun jazolanmaydi. Men uni bu ishni yashirincha qilayapman va jazosiz qolaman deb o'ylashiga ruxsat beraman. Bu menga hech qanday ta'sir qilmaydi, shuning uchun uni shundayligicha qoldiraman.

Oldimdagi ekranga tikilgancha kuzataman. Mia yo‘lakdan pastga tushib bormoqda, uning nigohi kameraning ichiga emas, boshqa joyga qaratilgan. U tezda yo‘lakning oxirini topadi va o‘zi ushlab turilgan kamerani tekshiradi.

U kamida ikki daqiqa qimirlamay unga tikilib turadi.

Yana bir bor vijdon azobi meni qamrab oladi.

Uning ismini aytib chaqirganini eshitib, bu hisni o‘zimdan itarib tashlayman.

"Skott." Uning mayin, farishtadek ovozi men kameraning ichiga o‘rnatgan mikrofonlar orqali yangraydi.

Men uning pastga tushishni xohlashini bilardim, shuning uchun eshikni ochiq qoldirganman va mikrofonlar o‘rnatganman. Shu yo‘l bilan men ular orasida aytiladigan har qanday ma'lumotni to‘play olaman. Hozircha mikrofonlar o‘zlarini foydali ekanligini isbotladi, chunki men bolaning ismini bilaman.

Skott.

Men Richardga uni kimligini tekshirtirishini buyuraman. Balki shundagina men kokainimni kim o‘g‘irlaganini nihoyat aniqlay olarman.

"Meni chaqiribsizmi xo'jayin?" Mening ofisimga qo‘llarini shimlari cho‘ntagiga solib, beparvolik bilan kirib kelayotgan Jiminga ko‘zim tushadi. Men monitorni o‘chiraman, lavhalarni keyinroq ko‘rib chiqaman.

"Nega senda zarracha odob yo‘q?" deyman, ko‘zlarimni olib qochib. Agar ofisimga shunday kirib kelgan boshqa kim bo‘lsa edi, men uni shu yerdayoq otib tashlagan bo‘lardim. Ammo jimin mening eng yaqin do‘stim, shuning uchun qanchalik xohlamasan ham uni otmayman, u esa buning qadriga yetmaydi deb o'ylayman.

Jiminning lablari istehzoli jilmayishga aylanadi. "Qattiq jadvalga ega bo‘lgan yagona odam men emasman."

"Kechirasan men sizning yotoq rejangni bo‘lib qo‘ydimmi?"

"Aslida buzding. U hozir yotoqxonamda yolg‘iz meni kutib o‘tiribdi. Shuning uchun bu ishni tezroq buyur men esa ketay..."

"O'sha fohishanga ishlaring borligini ayt. Sen Miani kuzatishing kerak," deyman, soatimga qarab. Soat deyarli o‘n ikki bo‘ldi va Yaponiyaga oid barcha rejalar, shuningdek, bo‘lajak qurol savdosini yakunlash uchun ofisga kirishim kerak.

Jiminning yuzida hech qanday ifoda yo‘q, ammo u barmoqlarini g‘ijirlata boshlaganidan g‘azablanganini bilaman. Lekin u menga gap qaytarish yaxshi emasligini biladi.

"Hop xo‘jayin."

"Uning tushlik va kechki ovqat qilganiga ishonch hosil qil. U uydan chiqmasligi kerakligini eslatishim shart emas, deb o‘ylayman."

Jimin bosh irg‘aydi. "Tushlik, kechki ovqat, uydan chiqmaslik. Tushundim."

Men kursimdan turaman va qurolim va telefonimni olaman. "Men hozir ketaman, bor uni top. U hozircha podvalda, lekin uni u yerda tutib olganingni ko‘rsatma. U, o‘zicha, jazosiz qoldi deb o‘ylasin."

"U qayerda uxlaydi?" deb so'raydi Jimin. Men unga qayrilib qarayman va uning yuzida shumlik tabassumi aks etganini ko'raman. Bu ahmoq buni kulgili deb o'ylayapti.

"Mening xonamda," deya tishlarimni qisib javob beraman.

Jimin esa kulimsiraydi.
"Men u bilan nima qilishim kerak?"

"Bilmadim, Hanna top? Shunchaki uni kuzat va ahmoqlik qilmasligiga ishonch hosil qil," deyman, ofisimdan chiqib ketar ekanman va jiminni ortda qoldiraman.

Men mashinam tomon yo'l olaman, haydovchim aytganimdek meni kutmoqda. Aeroportga ketayotgan yo'lda qilishim kerak bo'lgan barcha ishlar haqida o'ylash uchun vaqtim bor.

Chorshanba kuni, ya'ni uch kundan keyin Yaponiyaga uchib ketamiz, ammo Miaga men bilan birga borishini hali aytganim yo'q. Uning qanday munosabat bildirishini bilmayman va menimcha, chorshanbagacha aytmasam, uning uchun yaxshiroq bo'ladi.

Menga esa hozircha keraksiz muammo shart emas.

Umid qilamanki, Yaponiyada hamma narsa silliq o'tadi.

28- episode tugadi

Fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

27- episode

Men jungkookning deyarli qora ko'zlariga tikildim. Ularning ichida g'azab, ulkan g'azab yashiringan, ammo ayni paytda qiziqish ham bor edi. Ko'zlari bir hissiyotni ko'rsatayotgan bo'lsa-da, lablari boshqacha tus olgan edi, men uning aslida nima his qilayotganini ajratib olishga qiynaldim.

Og'zimni ochib biror narsa demoqchi bo'ldim, biroq telefon jiringlashi tufayli tezda to'xtadim. Men ko'zimni uning cho'ntagiga o'tkazdim. Jungkook asta-sekin, ko'zlarini mendan uzmasdan, telefonni kostyumidan chiqardi va qo'ng'iroqqa javob berdi.

"Nima?" – dedi Jungkook, hali ham mendan nigohini olmasdan.

Men labimni tishladim va ko'z aloqasini uzgan birinchi bo'ldim.

Telefonning narigi tomonidagi erkakning vajohatli ovozini eshitdim, ammo so'zlari g'uborli edi. Men yana jungkookga qaradim, uning diqqati endi stol ustiga qadalgan edi.

Telefonning narigi uchidagi odam nima deyotgan bo'lsa ham, jungkook judda jiddiy edi "Yo'q, bandman. Mening hal qilishim kerak bo'lgan ishlarim bor. Dagli i soldi e una volta che avremo le nostre pistole, sparagli a tutti. C’è una ragione per cui ti ho dato meno di quello che chiedevano. (Ularga pulni ber va qurollar qo'limizga tushgach, barchasini otib tashla. Ularga so'raganidan kam berganimning sababi bor.)"

Uning so'zlaridan jirkanib ketdim. Bu odamning nimalarga qodirligini yaxshi bilaman. Kimdir boshqasini o'ldirishga buyruq berayotganini eshitganimda ham, qandaydir uzoq joyga chekinishni istamasdan ilojim yo'q.

Onam doimo shuni aytardi: men tug'ilgan hayot men yashashim kerak bo'lgan hayot emas. U mening yahshi o'sishimga, axloqiy qadriyatlarni o'rganishimga, to'g'ri bilan noto'g'ri o'rtasidagi farqni bilishimga ishonch hosil qilardi. Shunda bir kun kelib, o'lim kundalik hodisa bo'lgan hayotni yashashimga to'g'ri kelmasdi.

Ammo men mana shu yerdaman.

Bu muqarrar ekan.

Onam yodimga tushganida yuragim zirqirab og'ridi. Uni sog'indim. Nyu-Yorkka ko'chganimda unga yetarlicha qo'ng'iroq qilmadim. Kollej va bazmlar bilan shunchalik band bo'lib qoldimki, meni haqiqatda tarbiyalagan insondan ko'ra, Dadam bilan ko'proq gaplashdim.

Men qanchalat yomon qizman!

"Cazzo, (Lan'at) ho una chiamata in arrivo. Fallo e fai trasportare le armi al molo. Ricontrolla l’importo, se qualcosa va storto fammelo sapere, non partiremo per il Giappone per qualche giorno, quindi se qualcosa va storto, c’è ancora tempo. Ma non penso che non ucciderò la tua famiglia se succede qualcosa." (Menga qo'ng'iroq kelyapti. Ishni Bajar va qurollarni Dockga olib ketishsin. Miqdorni yana bir bor tekshir, agar biror narsa noto'g'ri ketsa, menga xabar ber. Yaponiyaga bir necha kun kechroq bormaymiz, shuning uchun biror narsa noto'g'ri ketsa, hali vaqt bor. Lekin biron narsa yuz bersa, oilangni o'ldirmayman deb o'ylama)

YAPONIYA? U bir necha kundan keyin Yaponiyaga ketyaptimi?

Jungkook menga ko'z tashlaganida, labim tabassumga tortildi, men bu tabassumni tezda yashirdim. Bu ayni muddao! U ketganidan so'ng qochib qutula olaman. Bir necha kunda esa, shunchaki yaxshilanib qolmasdan, o'z holimga qaytishimga ishonchim komil.

Hayajondan baqirishga tayyor edim! Bu g'azabnok telbadan ozod bo'lganimdan keyin qiladigan barcha ishlarimni tasavvur qilishim mumkin edi.

Nihoyat, u umrining qolgan qismini qamoqda o'tkazishini bilib olgach, uning yuzidagi bu o'zidan mamnun ifodani yo'qota olardim. Bu, albatta, Dadam uni tirik qoldirsa.

Men yana jungkookning suhbatiga quloq tutishga harakat qildim, ammo u butunlay boshqa birov bilan gaplashayotgandek tuyuldi Uning ovoz ohangi yumshoqroq edi, garchi u hali ham har qanday lahzada meni o'ldira oladigandek gapirayotgan bo'lsa ham.

"Shunchaki ertaga kechki ovqatni bron qilib qo'y."

U go'yo har doim qayerdaligini bilishimni istayotgandek, qochishimni xohlayotgandek edi.

Agar u shunchaki meni mazax qilayotgan bo'lsa-chi? Agar u qochib ketishimni ko'rishni istasa-chi?

Kursimga suyanib, tinglashni davom ettirdim. "Hisobotni darhol menga yubor va shaxsiy samolyotim chorshanba kuni uchishim uchun tayyorligiga ishonch hosil qil."

Shu bilan, jungkook telefonni o'chirib, cho'ntagiga soldi. Uning diqqat-e'tibori yana menga va faqat menga qaratildi.

Uning ko'zlari yuzimni, keyin esa tanamni o'rgandi. U har bir santimetrim bo'ylab kezdi, men o'zimni narsaday his qildim.

"Borishim kerak bo'lgan joy bor," – dedi Jungkook yumshoq ohangda. "Uyda bemalol yuraver, nima xohlasang qil, Faqat, hozirgi holatingda qochishga urinmaslikni maslahat beraman."

Shundan so'ng, u o'rnidan turdi va xonadan chiqib ketdi. Men esa ortda qolib, nima sodir bo'lganiga hayron bo'lib turardim.

U aqldan ozganmi? U nimalarni rejalashtirmoqda?

U mening qoqilishimni sezmagan bo'lishi mumkin emas. Uning xatti-harakatining o'zgarishi, meni qo'lga tushirganini aniq ko'rsatib turardi.

Unday bo'lsa, nega ketmoqda? Bu bir sinov bo'lishi mumkinmi?

Men oqibatlardan qo'rqmasdan nafas ham ololmaydigandek edim. Doim xavf ostida ekanligim haqida qayg'urishdan charchadim. Men shunchaki o'z karavotimda uxlashni, Avstraliyadagi eski do'stlarimni ko'rishni istayman. Poyezdga o'tirib shaharga boradigan, hech narsadan xavotirlanmay xarid qilishga chiqadigan kunlarni sog'indim.

Hatto o'sha paytlarda ham, men mashhur mafiya boshlig'ining qizi ekanligimni ba'zan unutib qo'yardim.

Boshimni qo'llarim orasiga olib, chuqur nafas oldim.

Kema port atrofida suzib yurganida yuzimni o'pib o'tadigan okeanning sho'r shabadasini sog'indim. Do'stlarim bilan kechqurun dahshatli filmlar tomosha qilib o'tkazadigan tunlarni sog'indim. O'rta maktabdagi yigitlar bilan g'alati uchrashuvlarga borib, keyin ertasi kuni ular haqida g'iybat qilgan kunlarimni sog'indim.

Men erkin bo'lishni sog'indim.

Podvalda o'tkazilgan o'sha bir necha kun aqliy jihatdan holsizlantiruvchi edi. Agar bu holatdan chiqishimga yordam berish uchun Skott bo'lmaganida, ehtimol ruhan tushkunlikka tushib qolgan bo'lardim. Zulmat dahshatli edi, u hamma joyda edi. Men hech qachon katta bo'lganimda qorong'ulikdan qo'rqib yig'lab o'tirishimni o'ylamagandim.

Men hatto skottni yuzini ham ko'rmadim.

Ey Xudo, men uni besh kundan beri ko'rmadim!

U o'lgan yoki o'ldirilgan bo'lishi kerak! Men uni topishim kerak, yaxshiligini bilishim kerak.

Men darhol stuldan qaltirab turdim va yerto'laga tushadigan yo'lakka qarab yurishda stolni tayanch qildim. Agar jungkook to'satdan chiqib kelib, meni tutib olsa ham, uning qanday jazo berishi menga farqi yo'q. Men shunchaki Skottni ko'rishim kerak. Uning tirikligini bilishim shart.

Men yo'lak devoriga suyanib, ko'z oldimdagi podval eshigi tomon qoqilgancha yurdim.

Boshim biroz og'riy boshladi. Yo'limni davom ettirishdan oldin to'xtab, bir nafas oldim va bir necha soniya ichida eshik oldiga yetib bordim.

Tutqichga yopishdim va Xudoga shukur, u ochiq ekan. Eshikni itarib ochganimda uning g'ijirlashini tingladim va pastdagi dahshatli zulmatga tikildim.

Lablarim titray boshladi, tanam qaltiradi. Bu yerda o'tkazgan qisqa va yoqimsiz kunlarim yodimga tushganida, miyamda zulmat va yolg'izlik uchqunlari paydo bo'ldi.

Elektr chirog'ini yoqdim va zinapoyaning pastki qismidan taralayotgan iliq nurdan biroz taskin topdim. Vaqtimni behuda sarflamay, yiqilmaslikka harakat qilib, zinadan pastga tusha boshladim.

Meni urgan birinchi narsa tanish achchiq sovuqlik bo'ldi. U meni qurshab oldi va muzdek titroq umurtqa pog'onamdan pastga yugurdi. Men sudrab olib kelingan zal bo'ylab oqsab ketdim, hech qanday vaqtni behuda sarflamay, xonalar ichiga yaqindan qaramaslikka harakat qildim.

Qandaydir narsa chiriyotgandek hid taralardi va men bunga guvoh bo'lishni istamadim.

Nihoyat, azobli bir soatdek tuyulgan narsadan keyin zalning oxiriga yetib keldim. Men o'zim saqlangan kameraga tikildim.

Burchakda hali ham yotgan adyol va yostiqlar uyumiga qaradim – men u yerda qandaydir bir panoh topishga muvaffaq bo'lgan edim.

"Skott" – yonimda turgan kameraga shivirladim.

Yorug'lik men uchun xonaning burchagida bukchayib yotgan shaklni aniqlashga yetarli edi, ammo uning yuzi hali ham zulmatda edi. U uxlayaptimi, uyg'oqmi yoki o'likmi, bilolmadim.

"Skott, bu men Mia" – yana shivirladim. Bu safar u reaksiya berdi, va o'sha odam ingrab, oyoq-qo'llarini yozdi.

"Mia?" – men chirillab yubordim, kameraning panjaralari tomon shoshilib, ularni jon-jahdim bilan ushladim.

"Skott, voy Xudoyim, Skott! Yaxshimisan?"

Men oramizdagi masofani juda qisqartirishni, qo'llarimni uning atrofida o'rashni va bu yerda ushlab turilganida o'z aqlini shubha ostiga olgan bo'lishiga ishonch hosil qilgan bo'lsam ham, meni es-hushimni joyida tutgani uchun unga minnatdorchilik bildirishni xohlardim. Men u bilan qochib, meni olib borishi mumkin bo'lgan Angliyaga borishni xohlayman.

Skott o'rnidan turdi va kamera eshigi tomon qoqilgancha yurdi. O'shanda men nihoyat uning yuzini ko'rdim.

U mendan baland, aslidan ham balandroq ko'rinar edi. Sochlari uzun va jingalak, yuziga tushib turardi. Jigarrang va sarg'ish ranglarning aralashmasi edi.

Uning yuzi qontalash va ko'kargan, kiyimlari esa qon dog'lari bilan to'liq yirtilib, tanib bo'lmas darajada edi.

Uning holatini ko'rib o'ksib yubordim. Unga jon-jahdim bilan yordam berishni xohladim. Unga "hammasi yaxshi bo'ladi" demoqchi edim. Ammo qalbimning tubida yolg'on gapirishimizning hech birimizni hech qayerga olib bormasligini bilardim.

Skottning qo'llari panjaralar orasidan o'tib, qo'llarimni quchdi. Uning qo'llari katta va iliq bo'lib, menga butun hayotim davomida berilgan barcha iliqlikdan ko'proq taskin berdi. Uning ko'zlari menga tikildi. Uning yuziga shunchalik aniq yozilgan narsani tushunish uchun menga so'zlarning keragi yo'q edi.

"Rahmat, Skott. Menga yordam berganing uchun rahmat," – o'ksib yubordim.

U shunchaki qo'llarimni ishqalashda davom etdi va men barmoqlarimga qo'pol materialning tegayotganini sezdim. Pastga qaradim va uning qo'li atrofida bog'ichlar o'ralganini ko'rdim. Ular bir paytlar barmoqlari bo'lgan uchta qoldiqni yopib turardi.

Men yana bir marta o'ksib yubordim. Skott uchun ham, o'zim uchun ham yig'ladim

"Men kechir, Skott. Nima qilishni bilmayman, senga qanday yordam berishni bilmayman..." – so'zlarim tutuqib qoldi.

"Shshsh, Mia, hechqisi yo'q. Senga bu yerdan chiqib ketishimizni aytgandim. Tez orada ozod bo'lamiz." Uning so'zlariga g'amgin tabassum qildim. Ular ilgari meni juda taskin topardi, ammo hozir qanday his qilishni bilmayman.

"Yaxshi ekanligingdan juda xursandman, Mia. Men u seni o'ldirib yuborgan deb o'yladim."

Men titrab ketdim. Jungkook yordam olmasam o'lishim mumkinligini aytgandi.

"Men yaxshiman," – yolg'on gapirdim. Bosh og'riqlarimdan biri yana paydo bo'ldi.
"Shunchaki sen shu yerda bo'lganingdan xursandman, sen bo'lmaganingda nima qilardim, bilmayman."

"Men seni hech qachon tashlab ketmayman, Mia. Buni bilishing kerak." Skott g'amgin tabassum qildi va qo'llari qattiqlashgan bosh barmog'ining bilan ko'zimdagi yoshni artdi.

Uzoqdan kelayotgan oyoq tovushlari va eshikning qarsillab yopilgan ovozini eshitib, orqaga sakradim.

"Bor, Mia. Men tufayli muammoga tushishingni istamayman."

Lablarimni qisdim. "Men qaytaman."

Skottning ko'zlari ustimizga yog'ilayotgan iliq nurda porladi.

"Vada beraman," – dedim men.

27- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

26 episode

Jungkook meni quchog'iga ko'targancha ovqatlanish xonasi tomon yo'l oldik. Bu, bir haftacha avval uni sanchqi bilan urib yuborgan joyim edi. Bir haftadan oshiq vaqt davomida yo'q bo'lib qolganimni, odamlar meni topa olmayotganini bilish qanchalik g'alati tuyuladi.

Men sezayotgan bezovtalikni zo'rg'a yashirdim. U qornim tomon ilgarilab, ochlik tuyg'usini xastalik hissi bilan almashtirayotganday edi.

Jungkookning iliq nafasi yuzimni siladi. Uning nigohi meni tortib, terimni kuydirayotganini his etdim.

Yuzim qizib ketdi, biroq asirlikda yotganimda yanoqlarimning sharmandalikdan qizarish yuzimda abadiy muhrlanib qolgandek edi.

Jungkook iliq jilmaydi, lekin men undan ko'zimni olib qochishga harakat qildim.

Uning yordamini menga ishonch qozonish uchun qilayotgan harakat deb o'ylashlarini istamayman. Unga ishona olishimga shubham bor.
Qisqa masofaning oyoq-qo'llarimga berayotgan zo'riqishini sezdim. Bu, sog'ayib ketmagunimcha qochish shunchaki xayol ekanligini tasdiqladi.

Oyoqlarimga bosim tushayotganidan oyoqlarimning tagi yonardi

"Deyarli yetib keldik," dedi Jungkook Biz ovqatlanish xonasiga kirar ekanmiz, men yengil nafas chiqarib yubordim.

Ko'zlarim stol ustidagi ikki likopchali tuxum va bekon solingan taomga tushdi. U meni bir hafta avval o'tirgan stulim tomon boshlab, sekinlik bilan o'rindiqqa tushirdi.

U mendan qo'lini olganida, shu lahzaga minnatdor bo'ldim, biroq uning tanasidagi iliqlik ketganidan qanchalik sovib qolganimni sezmasdan ilojim yo'q edi.

U stol boshida, yonimdan joy oldi, lekin ovqatlanishni boshlamay, faqat mengagina tikilib turdi. Men esa, aksincha, ikkilanmadim, darhol pichoq va sanchqi tomon qo'l uzatdim. Shunda ularning plastmassa ekanligini angladim.

Ajablanmasligim kerak edi.

Bunga hech qanday munosabat bildirmadim. Ovqatimni kesishga kirishdim va non ustidagi tuxumni katta-katta luqmala bilan yeyishni boshladim. Ichimdan kemirayotgan ulkan ochlikni qondirish uchun yetarlicha kattalikda tishlay olmasdim.
Va shu payt davomida, jungkook shunchaki tikilib turardi.

Likopchamni bo'shatib, tozalaganimdan so'ng, jungkookga yuzlandim. U ham o'z taomini yeb bo'lgan ekan. Uning qachon ushbu asboblarni olganini ham sezmabman. Men o'z ovqatimga shunchalik berilib ketgan bo'lishim kerak.

"Shunday qilib..." deb boshladi u. "Menga oilang haqida gapirib ber, Mia."

Bu savoldan tishlarimni qisdim. Nega u mening oilam haqida bilmoqchi? U shubhalanyaptimi? Yoki men qochishga urinmasligim uchun ularni o'ldirmoqchi bo'lyaptimi?

"Onam — meni tarbiyalagan yagona inson. Men bilgan yagona oilam ham shu," – tishimni tishimga qo'yib yolg'on gapirdim. Lekin bu shunchalik tayyorlangan yolg'on ediki, uni aytish oson bo'ldi. Boshimdan o'tkazishga majbur bo'lgan barcha axmoqliklarim bilan professional aktrisa bo'la olardim.

"Otang-chi?" deb jungkook qistadi. Chap qoshini bir oz ko'targanidan bu uning haqiqatan ham bilishni istagan narsasi ekanligini angladim. U shubhalanayotgani aniq. Agar haqiqatni bilsa, meni qanday dahshatlar kutayotganini faqat tasavvur qila olaman.

qo'limni sochim orasidan o'tkazdim. "Otam men yoshligimda, avtohalokatda vafot etgan."

"Uning kasbi nima edi? Uning biron bir aloqalari bormidi? Oilangiz Roman Marino bilan do'stmidi?" Uning savollari go'yo o'qday uchib kelardi. U meni qoqintirishga, o'tmishimdagi bo'shliqlarni bilib olishga urinayotgandek edi.

"Bilmayman" dedim "aytdim-ku, men yosh edim, shunchaki go'dak." Tishlarimni g'ijirlatib, otam haqida boshqa savol bermasligiga umid qildim, ular haqiqiy bo'ladimi yoki yolg'on.

Menimcha, junhkookda men haqimda biron bir ma'lumot bor. U Nyu-York mafiyasi rahbari bo'lgani uchun, ehtimol, hamma haqida hamma narsani bilsa kerak.
Bu esa mening aytgan har bir so'zimni xavfli qilib qo'yadi. Men qoqilmasligim kerak.

Jungkook bosh irg'adi va kursisiga suyanib, bir stakan suvini ho'pladi.

"Bo'pti. Men savollarimdan birini berdim, endi navbat seniki."
Menga savol berishga ruxsat bermaydi deb o'ylagan edim.

Endi nima so'rashim kerakligi haqida aqlli bo'lishim kerak. Uni g'azablantirishga haqqim yo'q.
"Biz qayerdamiz?"

Uning benuqson yuzida masxaraomuz tabassum paydo bo'ldi. "Meyn."

Og'zim ochilib qoldi. Meynmi? Men Meyndami? Hatto Nyu-York bilan bir shtatda ham emasman-ku.

Meni hech qachon topishmaydi, Meynda meni hech kim izlamaydi. Ko'zlarim yana jungkookga tushdi. U o'zidan mamnun, xuddi g'olib chiqqandek ko'rinardi. U meni boshqa shtatdan topish ehtimoli nihoyatda past ekanligini biladi.

Ko'zlarimni yumdim va chuqur nafas oldim. Hech bo'lmasa qayerda ekanligimni bilaman, garchi bu katta farq qilmasa ham. Chunki men faqat Nyu-Yorkda bo'lganman va u yerdan tashqarida hech qayerga yo'lni bilmayman. Umrim davomida AQSH xaritasiga bir-ikki marta ko'z tashlaganman, xolos.

"Do'sting Elisni qanchalik yaxshi bilasan?" – jungkook to'satdan so'rab qoldi.

Nega bunday savol berganidan hayron bo'lib, boshimni sal egdim. "U qadar emas. Biz shunchaki klub va shunga o'xshash joylarda birga bo'ladigan do'stlarimiz," – yelka qisdim.

"U senga nima uchun tinmay qo'ng'iroq qilyapti?"

Oldimdagi likopchaga tikilgancha ko'zlarimni yumdim.

"bilmadim, balki men yo'qolib qolganim uchundir?" – zardam aralash javob qaytardim.

Jungkookning yuzi hech qanday hissiyotni ifodalamadi, u menga javob bermadi. Uning jahli chiqqanini yoki o'z maqsadiga erishganini bilmasdim. Bu g'azabimni qo'zg'atardi.

"Mendan nima istaysiz?" – so'radim.

Endi yelka qisish navbati unga keldi. "Malikam, bu haqda hali ham o'ylayapman," – u lablarida mayin tabassum bilan shivirladi.

Uning bu nozik iborasidan tanamning harorati ko'tarilganini his qildim. Nega bu odam bunchalik juda jozibali bo'lishi kerak?!

"Italiyaning qayerida tug'ilgansan?"

"Florensiyada," – javob berdim. U yerda juda oz yashaganman, hech narsani eslay olmayman, biroq bir kun kelib qaytishni orzu qilardim. Agar bu vaziyatdan chiqib keta olsam, hali ham shunday bo'lishiga umid qilaman.

"Nima uchun Avstraliyaga ko'chib o'tgansan?"

"Bilmayman."

"Senga qayta-qayta qo'ng'iroq qilgan nomalum raqam kimniki?"

MenTilimni tishlayman.

Dadam.

Voy Xudo, agar jungkook qo'ng'iroqlardan biriga javob bergan bo'lsa-chi? Yo'q, agar u javob berganida, telefon signali orqali kuzatib meni topa olishardi, va uning bunday ahmoqlik qilishiga shubham bor.

"Bilmayman," – deb takrorladim.

U istagan javoblarni ololmayotgani uning asabiga tegayotganini sezyapman.

"Sevimli ranging nima?" – deb so'radi u. Bu g'alati savol oldingi so'rovlariga qaraganda ancha yoqimli bo'lsa-da, meni hayratda qoldirdi.

"Moviy."

"Biron asbob chala olasanmi?"

"Yo'q."

"Maktabda sevimli darsing nima bo'lgan?"

"San'at."

"Rostdanmi?" – jungkook kulib, marvariddek oq tishlarini ko'rsatdi. "Men tillar bo'lsa kerak deb o'ylagandim."

Uning yuzi javobimni kutib biroz hayrat aralash chimirildi.

Bu odam bilan odatiyga o'xshash suhbat qurish juda g'alati tuyulardi. Tanam va ongim asta-sekin bo'shashib, o'zimni qulayroq his qila boshladim.

"Men tillarni ham yaxshi ko'rardim, lekin san'atdagi tartibsizlik menga ko'proq yoqardi. Unda so'zlar bilan emas, balki mo'yqalam yoki qalam zarbalari bilan o'z tilimni yaratish imkoniyati bor edi."

Jungkook kuldi, u chin dildan kuldi. "Bu hislating menga yoqdi" – dedi u.

Men javoban hech narsa demadim, kichik tabassumimni qo'lim orqasiga yashirdim. O'zim haqimdagi bu narsalarni aytib berayotganimdan o'zimni juda ahmoq his qildim.

Nega birdan bu odamga o'z fikrlarimning ichki ishlarini ochib beryapman?

"Sevimli tiling nima?"

"Italiya tili," – hech ikkilanmay aytdim. Doim shunday bo'lgan. Chunki bu til meni Dadamga eng yaqin his qilishga majbur qiladi.

U cheksiz ko'p Skypedagi darslar orqali menga tilni o'rgatgan. Darslar og'riqli edi, lekin men qaysar bola edim va Italiya tilini o'rganishga qat'iy bel bog'lagandim, shunday qildim ham.

"Qiziq, va senga Italiya tilini kim o'rgatgan?"

"Dadam"

Jungkookning yuzi biroz oldin uning yuzida bo'lgan xotirjam, hazilomuz ifodadan tushib ketdi va juda zulmatli tus oldi.

Lan'ati.

Men buni ovoz chiqarib aytdimmi?

26- episode tugadi

Fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

25 - episode

Elis (Rain) pow:

Shiftdan ko‘z uzmay, bir bo‘lak kek yeyabman. Hayotimda shu nuqtagacha aynan nimalar bolganini chuqur mushohada qilaman.

Garri yonimda, divanda o‘tiribdi, u ham kek yemoqda va "Amerika Ota" serialini tomosha qilmoqda.

Ishonchim komil, u ham xuddi men kabi, uni shu damgacha nima yetaklab kelganiga qiziqyapti.

Klubdagi hodisadan so‘ng, garrining odamlari mehmonxonalarni ijaraga olib, Garri bilan birga Mia qayoqqa ketgan bo‘lishi mumkinligini uzoqdan turib tekshirishmoqda.

Hozircha qo‘limizda hech qanday iz yo‘q, faqatgina Jeon Jungkook o‘sha kecha Mia og'irlab ketilgan kun VIP xonalardan birni bron qilgan

Bir necha kun oldin uning kotibasiga qo‘ng‘iroq qilib, uchrashuv belgilashni so‘radim, ammo kotiba uning bir haftalik ta’tilga chiqqanini va to‘rt kundan keyingina ishga qaytishini aytdi. Bu esa bizni shu yerda o‘tirishga va Mia bilan bog‘liq bo‘lishi mumkin bo‘lgan barcha odamlarni tadqiq qilishda davom etishga majbur qiladi.

"Jimin haqida-chi?" deb so‘radi Garri, boshi menga qarab burildi, lekin men unga parvo qilmadim.
"U Mia bilan universitetdagi ish bo‘yicha gaplashgan odam edi."

Men bosh irg‘ab, davom etaman "Ha, lekin u jungkook bilan ishlayapti, shunday ekan, ikkalasini bir guruhga qo‘shib ketaveramiz"

"Bunday qilishimiz kerak, deb o‘ylamayman " e'tiroz bildirdi u.

"Har bir shaxsga alohida shubhali kishi sifatida yondashishimiz lozim. Hamma chuqur tekshirilganiga ishonch hosil qilishimiz kerak"

Tishlarimni qisdim. Uning ba'zan shunchalik haq bo‘lishidan nafratlanaman.

"Jungkookning holatini inobatga olsak, ehtimol, shu orada Jimin bilan uchrashuv tashkil qilsak bo‘lar. Undan jungkook haqida so‘rab, vaziyatni o‘rganib chiqa olamiz"

"Ha, to‘g‘ri aytyapsan," — rozi bo‘ldim

"Albatta, to‘g‘ri aytaman-da," dedi u. Men uning hissiz yuziga tikildim. Garri doim shunchalik jiddiy bo‘lgan, hatto kulishga ham jur'at etmaydi. O‘ylaymanki, agar u kulsa, butun dunyo parchalanib ketadigandek tuyuladi.

Ammo tushunaman, hozirgi vaziyatda u og‘ir stress ostida bo‘lishi tabiiy. Roman unga juda qattiq bosim o‘tkazmoqda, va men ularning telefon suhbatlari vaqt o‘tgani sayin yanada keskinlashib borayotganini eshitib turibman.

Agar Miamizni yaqin orada topmasak, Roman Garrini jazolashni ham boshlab yuborishi mumkin. Ularning munosabatlari qanday bo‘lmasin, bilamanki, Mia Roman uchun butun dunyosi edi. U har doim Roman xohlagan hamma narsa bo‘ldi, va to‘satdan u yo‘q, kim uni olib ketganini esa u bilmaydi

Men bo‘lsam, Garrining atrofida imkon qadar sovuqqon bo‘lishga urinayapman. Albatta, u bizning o‘tmishimizni mutlaqo yo‘qdek ko‘rsatadi, bu esa asabimga tegadi. U faqat ish haqida o‘ylaydi, bu esa uning yonida bo‘lishni shunchaki og‘riqli qiladi.

Men bu insonni sevganman. Men u meni sevadi, deb o‘ylaganman.

Ammo hozir biz shunchaki begonalarmiz.

"Men Jiminga qo‘ng‘iroq qilaman va kechki ovqatni tashkillashtiraman," — dedim, divandan turishga harakat qilib.

"Yo‘q, buni men qilaman," — dedi Garri tezda. "Uning seni kimligingni bilib qolish xavfiga yo‘l qo‘ya olmaymiz"

Yana bir bor xo‘rsindim. Garri yana haq. Men divanga qaytib cho‘kdim va o‘zimdan oldindagi o‘sha ahmoqona multfilmga ko‘z tikdim.

"Jungkookning bu ishga aralashishiga shubham bor" dedim, tirnoqlarimga tikilib. — "Axir, nega u Mia bilan shug‘ullanishi kerak? Uning yelkasida butun Nyu-York mafiyasi va Italiya mafiyasini qabul qilib olish tayyorgarligi turibdi-ku!"

"Nima deb o‘ylashimizning ahamiyati yo‘q, biz shunchaki ishni bitirishimiz kerak," — dedi Garri o‘zining hissiz va past ovozi bilan.

"Nega bunchalar xissizsan Harri?" — deya so‘radim, nihoyat uning sovuqqon, xotirjam va o‘zini tutgan holatiga chiday olmay. "Nega biz bir-birimizni sevmagandek harakat qilyapsan?"

Men unga qarayman, ammo u esa ko‘zlarimga tikilishdan qochib, oldinga termuladi. Xuddi o‘ziga xos tarzda.

"Rain, nima bo‘lgan bo‘lsa o‘tmishda qoldi va men bu haqda muhokama qilishni istamayman. Bo‘lgan ish bo‘ldi, unga yopishib yuraverma"

Garri divandan turib, eshik tomon yo‘l oldi. "Men mehmonxonamga qaytib, qo‘ng‘iroqni amalga oshiraman. Agar biron yangi ma’lumotga duch kelsang, men bilan bog‘lan," — deya shivirladi va ortidan eshikni ohista yopib chiqib ketdi.

Xudoyim! U hatto lan'ati eshikni qattiq yopaolmaydi!

Mia Jons pow:

Hozirgi vaqt...

"Bilasan men buni qila olmayman Mia" — dedi Jungkook ovozida keskinlik bilan. So‘rashdan avval uning javobini bilsam-da, uning so‘zlaridan keyin o‘zimni bo‘shashgandek his qildim.

Yuragimning bir chekkasi umid qilgan edi.

Shunga qaramay, men hali ham Dadam meni izlayotganiga umid bog‘layman. Men uni bilaman. O‘ylashimcha, atigi bir hafta o‘tdi. Hali ham umid bor, meni topishlari uchun vaqt bor.

"Senga shifokorni olib kelaman, u bularning hammasini yechib tashlashi mumkin," — u qo‘llari bilan atrofni imo qilib ko‘rsatdi, men uning barcha quvurlar va apparatlar haqida gapirayotganini tushundim.

Unga qisqa bosh irg‘adim va xonadan chiqib ketishini kuzatdim, u eshikni qulflashga ham urinmadi. Lekin nima foyda? O‘zim mustaqil turishga ham juda zaifman.

Oradan daqiqalar o‘tib, xonaga keksa bir kishi kirdi, jungkookdan esa darak yo‘q.

Yengil nafas chiqarib, uni sinchkovlik bilan kuzatdim. Uning sochlari qalin, olovrang-to‘q sariq rangda bo‘lib, professional tarzda kesilgan va turmaklangan edi. Ko‘zlari och jigarrang bo‘lib, ularda iliqlik yashiringandi. U oq xalat kiygan, shuning uchun men jungkookning aytgan shifokori shu, deb taxmin qildim.

"Xayrli tong Mia, nihoyat siz bilan uchrashganimdan xursandman," — dedi u kishi otashin ovozda. "Mening ismim Hammel, men bir hafta davomida sizni davolagan shifokorman."

U menga yaqinlashdi va darhol yurak monitorini o‘chirishga, tomirdan quyilayotgan suyuqlik (IV) xaltalarini uzishga kirishdi.

"Men ham siz bilan uchrashganimdan xursandman," — dedim, ovozimda uyatchanlik yaqqol sezilib. "Rahmat."

Uning yuziga qarasam, charchoq alomatlari bor tabassum paydo bo‘ldi. "Ruxsat etasizmi?" — deb so‘radi, qo‘lini uzatib. Men qo‘limdagi tomir ignasiga qaradim va qo‘limni uning kaftiga qo‘ydim.

"Mia, bu yerda ekaningiz uchun uzr so‘rayman. Tushunaman jungkook ba'zan juda qaysar va egalik qilishi mumkin."

U qo‘limdan ignani tortib oldi, men esa darhol tishlarimni qisdim. U igna bo‘lgan joyga paxta tamponni bosdi.

Hammelning so‘zlari menga biroz yengillik berdi, chunki u har kim ham jungkook kabi axloq va qadriyatlarga ega emasligini bilardi. Hammel menga hamdardlik bildirayotgandek tuyuldi. Yoki balki u shunchaki rahmi kelayotgandir.

Noqulay sukunat lahzalari o‘tdi, Hammel o‘z ishini davom ettirdi va asta-sekin hamma narsani yig‘ishtirdi. U tomoqdan naychani tortib oldi, bu meni deyarli qayt qilishga majbur qildi, ammo Xudoga shukur, o‘zimni tiydim va uning ishini tugatganiga ko‘ra yengil tortdim.

Ammo uning yuzidagi ifoda menga boshqa narsani aytayotgandek edi.

Hammel barcha narsani olib bo‘lganidan so‘ng, nihoyat o‘zimni yostiqlarga to‘liq bo‘shashtirdim. "Endi, o‘zingizni asosan qiynamasligingizga ishonch hosil qiling. Tanangiz hali ham tuzalmoqda va agar biron bir mashaqqatli faoliyatga urinsangiz, kasallik qaytalanishi mumkin."

Hammelning ko‘zlariga tikildim, u nimani nazarda tutayotganini tushundim.

Qochish yo‘q. Toki o‘zimga kelib olmagunimcha.

"Rahmat," — dedim yana bir bor, bu so‘zlarimni chin yurakdan aytib.

"Shunchaki ishimni qilyapman," — deb javob berdi u va xonadan chiqib ketdi. Shu zahoti jungkook qaytib kirdi, xuddi eshik tashqarisida kutib turgandek. Bunga zarracha shubham yo‘q edi.

"O‘zingni qanday his qilyapsan?" deb so‘radi u. Men mushtlarimni siqdim

"Yaxshi," — dedim, ichimdagi nafratni doim past darajada ushlab turishga urinib. Men u bilan bir muddat shug‘ullanishimga to‘g‘ri keladi, shunday ekan, bu tajribani o‘zim uchun imkon qadar yoqimli qilishim kerak. "Tashqariga chiqishni istardim."

Ko‘rpa-to‘shakni tanamdan artib, oyoqlarimni karavot chetiga osiltirdim. Jungkook yonimga shoshilib keldi, go‘yo men har qanday lahzada sinib qoladigan buyumdek. Uning iliq qo‘llari yalang oyoqlarim ustiga ehtiyotkorlik bilan joylashganini his qildim.

Yaxshiyamki, men yalang‘och emasdim va ancha vaqtdan beri kiyib yurgan kiyimlarim emas, balki yangi pijama kiygan edim.

Jungkookning teginishidan jirkanmaslikka harakat qildim, ammo bu oson emasdi.

"Yordam beray, yiqilib tushishingni istamayman."
Ikkilanib bosh irg‘adim, chunki rozi bo‘lmasam, xonadan chiqishga ruxsat bermasligini bilardim.

U o‘zining mashhur tabassumlaridan birini ulashdi va meni karavotdan ehtiyotkorlik bilan tushirdi. Tanamning deyarli butun og‘irligini uning ustiga qo‘ydim va u buni osonlik bilan ko‘tardi.

Qo‘llari oyoqlarim ostidan va belimga o‘ralgan holda turganida, uning qattiq mushaklarini sezmay ilojim yo‘q edi.

Ichimda o‘zimni shapaloqladim.
Bunday fikrlar bilan chalg‘iy olmayman

Jungkook menga xonadan chiqishga yordam berganidan so‘ng, qiyinchilik bilan yurganimda, qornimning aniq eshitiladigan guldurashini eshitdim, go‘yo u ovqat so‘rayotgandek.

Yuzim qizardi, chunki Jungkook buni men kabi eshitganini bilardim. Eshik yonida turgan ikki qo‘riqchi ham eshitgan bo‘lsa kerak, deb o‘yladim.

Jungkook irshaydi. "Kel, oldin biron nima yeb ol shundan keyin to‘g‘ri fikrlay olsang, gaplashamiz."

"Gaplashamiz?" — asabiylik bilan yutindim.

"Senga beradigan bir nechta savollarim bor," — deydi u beparvolik bilan. "Buning evaziga, o‘z savollaringni berishingga ruxsat beraman. Bilaman, savollaring ko'p."

U albatta, nohaq emas.

25- episode tugadi fikr va reaksiya qoldirishni unutmang

24- episode

Jeon Jungkook pow:

Besh kun oldin...

Qo'l siltashim bilan chiroq yonib, qorong'ulikni yoritdi va zinalardan pastga tushishni boshladim. Muzdek havo birdaniga butun tanamni qamrab olib, yuragimni qaltiratdi.

Yana yuragimni ezguvchi gunohkorlik hissi butun vujudimga yoyildi. Mia muzlab qolmasligi uchun unga g'amxo'rlik qilishim kerak. Uni yana yuqoriga, zinapoyalardan olib chiqib ketishim kerak. Balki, uni kechki ovqatga taklif qilsam... Tashqariga. Albatta, bu xavfli, lekin menimcha, buni qilishim kerak, chunki bu bizga bir imkoniyat beradi.

Men hamma narsani barbod qilganimni bilaman, lekin endi tuzatishni xohlayman. Mianing kulgusini eshitish, yuzida tabassum ko'rishni istayman. Va shuning uchun u endi uzr so'rashga majbur bo'lmasligi uchun bu mening unga sovg'am, deb qaror qildim

men uni bu dahshatli yerto'ladan olib ketish uchun bir necha soat oldin keldim. U qanchalik baxtli bo'lishini ko'rish uchun sabrsizlik bilan kutaman.

Men yo'lak bo'ylab shoshilib borarkanman, odamlarim orqamdan ergashishdi. Men bu yerda saqlagan barcha mahbuslarga bir nazar tashladim. Ancha vaqtdan beri bu yerga tushmagandim, qiynash uchun odatda menga hamroh bo'lishardi. Lekin Mia qafasda qolganida bu yerga hech kim kirmasligiga ishonch hosil qildim.

Ba'zilari o'lib qolgan bo'lsa, ajablanmayman.

Mia yotgan kameraning yonidagi boshqa kameraga qarab toʻxtadim. Ichkarida portda boʻlgan oʻsha sirli bola, oʻzi kimligini, kimga ishlashini aytishdan bosh tortgan yigit bor edi... Uni koʻndirish uchun bir necha barmogʻini kesib tashlagan boʻlsam ham, u hamon hech narsa demayabdi.

U burchakda, devorga suyanib oʻtiribdi, uxlayotganga oʻxshaydi. Yoki hech boʻlmaganda u oʻzini shunday koʻrsatishni xohlayapti.
Men qaytib kelib, undan javob olishim kerak boʻladi. Buni albata qilaman.

Chuqur nafas olib, Mianing kamerasiga qarab yurdim. Koʻzlarim darhol burchakda yostiqlar uyumiga tashlangan adyolga oʻralib, oʻtirgan unga qaratildi. U shu qadar zaif va kichkina, shu qadar begunoh koʻrinardi. Unga shunday munosabatda boʻlganimdan oʻzimni yomon his qildim.

Odamlarim yonimda toʻxtadi, men esa Mianing koʻzlarini qidirdim. U sekin boshini koʻtarib menga qaradi. Yuzi xuddi arvohday oqarib ketgan, yonoqlari ichiga botib kirgan. Sochlari chigal boʻlib ketgan va yuzida qoʻrqinchli porlash bor.

Uning koʻrinishi dahshatli edi.

Nihoyat, oʻsha goʻzal koʻzlarga duch kelganimda, uning chekayotgan barcha azoblarini his qildim.

"Eshikni hoziroq och! — dedim,
Eshik qulfdan chiqarilishi bilan xonaga asta kirib bordim. Uni qoʻrqitishni istamadim, garchi uni quchoqlab, hammasi yaxshi boʻlishini aytishni qanchalik istasam ham.

U adyolni yuziga tortdi. Shunda unga yaqinlashib, yoniga o‘tirdim. "Mia, nima bo‘ldi? Ahvoling yaxshimi?" – deb so‘radim, uning holatidan xavotir olib. Uning tanasidan taralayotgan issiqlikni deyarli his qildim.

"Mia, iltimos, yuzingni ko‘rsat," — deb uni adyoldan chiqishga ko‘ndirishga harakat qilib, adyolning chetidan tortdim va sekin chetga surdim. U bunga qarshilik qilmadi, bu esa meni yanada ko‘proq tashvishga soldi. To‘rt kun oldin menga vilka sanchgan qizga nima bo‘ldi o‘zi?

Iyagini qo‘lim bilan ushladim va uning naqadar issiqligini his qildim, xuddi pechday yonayotgandi. "Sen yonyabsan," dedim. Uning yuzini o‘zimga qaratish uchun tortdim. U mendan qochishga ojizona harakat qildi. "Malikam."

"Meni kechir," — deb unga pichirladim, ammo u boshiga qo‘lini olib borgancha yuzidan yoshlar oqa boshlaganida, gapimni eshitmadi, deb o‘yladim.

Uni bu ahvolda ko‘rish menga juda og‘riqli edi.

Men nima qilib qo'ydim?

“Buni to‘xtating. Iltimos, buni to‘xtating,” — deb yig‘ladi u, bu so‘zlar yuragimni ezib yubordi.

“Hammelga qo‘ng‘iroq qil, favqulodda holat ekanini va darhol kelishi kerakligini ayt!” — deb odamlarimga baqirdim.

“O‘zimiz bilan olib kelgan barcha tibbiy asbob-uskunalarni yotoqxonamga olib kelinglar!”

“jungkook og‘riyapti, to‘xtating. Iltimos!”

Qo‘llarim o‘z-o‘zidan uning zaif tanasi tomon cho‘zildi va uni qo‘llarimga oldim, kelin uslubida ko‘tarib, kamerasidan tashqariga olib chiqdim, u ko‘kragimga bosh qo‘ygancha yig‘lardi. Uning tanasi shunchalik issiq ediki, bu issiqlikni ko‘ylagim orqali ham his qildim.

Mia qattiq nafas olib, qandaydir cheksiz azob ichida ingranarkan, uning ko‘zlariga pastga qarab tikildim. U o‘z xayollarida adashib qolgandi, ammo ko‘zlarimga tikilgancha uning ko‘zlarida cheksiz dahshat ifodasi bor edi.

Mia hushdan ketganiga ikki kun bo‘ldi.

Uyg‘oq bo‘lgan har bir soniyamda uning karavoti yonida o‘tirib, qanchalik ahmoq bo‘lganim va afsusda ekanligimni aytaman. Qo‘lini ushlab, yana baxtli bo‘lishi uchun bir kun kelib uyg‘onib, tuzalib ketishi uchun duo qilaman.

Agar men uning baxtiga sababchi bo'lmasam ham, baribir baxtli bo'lishini istayman. Uning kulishini, yashashini xohlayman.

Hayotim davomida shuncha odamni o'ldirdim, ammo Mia men tufayli o'lsa, o'zimni kechirolmasdim, endi yashay olmasdim. U judayam begunoh, judayam pokiza.

"Hammasi joyida bo'ladi. Unga o'ziga kelishi uchun biroz vaqt bering"
Hamnel tongda uchinchi marta uning sog'lig'ini tekshirar ekan, shunday dedi. Men ehtiyot shart uni yonidan bir zumga ham ketmaslikka harakat qildim.

"Rahmat senga, Hamnel" deya uning gapini bo'ldim. U oq xalatining ostidan ko'rinib turgan to'q sariq kostyumda xonadan chiqib ketayotganini kuzatdim. Sochlari oltmish yoshni qoralagan bo'lishiga qaramay, hali ham zich va qo'pol edi. Bolaligimdan beri oilamiz shifokori bo'lgan Hamnelga butun hayotimni ishonib topshirishim mumkin. U ketishi bilan chuqur xo'rsinib, yana diqqatimni Miga qaratdim.

Uning yuzi hali ham oqargan, ammo avvalgi rangiga qayta boshlagan. Endi u men bir ko'rishda oshiq bo'lgan qizga o'xshardi. Uning yuziga tushgan bir tutam sochini sekin tortib qo'ydim, chunki endi terisining harorati ikki kun oldingidek yondiradigan darajada emasdi.

O'rnimdan turib, Mianing yonida bo'lishim uchun xonaga olib kirgan yozuv stolimga qarab yo'naldim. Men Mianing o'tmishini iloji boricha chuqurroq o'rganishga harakat qildim, buning sababi uni izlayotgan odamlar kimligini aniqlash edi.

Ular aniq tayyorgarlikdan o'tgan va xavfli ekanligi, Mianing kimdir kuchli shaxs bilan aloqasi borligini bildiradi. Ammo men uning bunday odamlar bilan aloqasini topa olmadim.

Men hatto uning otasi tomondagi oilasini ham o'rganishga harakat qildim, lekin bu ham foydasiz bo'ldi. U shunchaki yoshligida avtohalokatda vafot etgan oddiy bank xodimi edi.

Hatto uning Avstraliyadagi do'stlari ham Miani topish uchun jamoa yuborishga qodir emas edi. Hammasi oddiy.

Bu esa kimdir nimadirni yashirayotganini, kimdir ochiq-oydin juda kuchli ekanligini anglatadi.

Miani kim izlayotganini bilishimning yagona yo'li Mianing o'zi.

24- episode tugadi

Fikr va reaksiya qoldirishni unutmang