2-fasl

12-qism
Bu fanficc Yoonminni qo‘llab quvvatlovchilar uchun

Yoongi palatada jim o‘tirardi. Tashqi tomondan sokin ko‘rinsa-da, ichida dovul urayotgandi.
Jimin eshikdan chiqqan lahzada, uning yuragidan nimadir uzilganday bo‘ldi. Ko‘z oldidan Jimining ko‘zlari, mungli nigohi ketmasdi.

Uning tanasi onasining yonida, ammo butun borligi Jimin bilan birga chiqib ketgandi.

Min honim sekin o‘rnidan turib, o‘g‘li tomon yaqinlashdi. Uning nozik va zaif qo‘li Yoongining qo‘lini ushladi. O‘sha qo‘llar har doim mehr bilan mehribonligini ifoda etardi.

O‘g‘lim u past, ovozda
Meni bir daqiqa tingla.

Yoongi sekin boshini ko‘tardi. Onasining ko‘zlarida yosh emasdi. Ammo ko‘zlar ortida azob, xavotir, yurakdan chiqqan so‘zlar bor edi.

M/H: Jiminni qo‘yib yuborma mayin lekin qat’iyatli ohangda.
Otangni aldovlariga uchma. U faqat kuch, foyda, ta’sir haqida o‘ylaydi. Sen esa sen yuraging bilan yashaysan.

Yoongi jim edi, ammo qaltiragan nafasidan ichki kurashi sezilardi.

M/H davom etdi:
Men seni baxtli bo‘lishingni istayman. Va bilaman seni baxtli qila oladigan yagona inson bu Jimin. Sen uni sevishingni hatto ko‘zlaringni yumganingda ham ko‘rish mumkin. Men onaman, his qilaman.

Yg: bir lahza ko‘zlarini yumdi. Onasining qo‘li hali ham qo‘lida. O‘sha qo‘l unga yo‘l ko‘rsatayotgandek, ko‘ngil nuriday edi.

M/H so‘nggi gapini pichirladi:

Seni hech kim Jiminchalik sevmaydi.

Yoongi chuqur nafas oldi. Qorong‘u fikrlar bilan to‘lib turgan miyasida nur miltilladi. Yuragi og‘rirdi, lekin bir qarorga kelolmasdi.

Jimin asta qadam tashlardi. Har bir yurishi og‘ir edi. Eshik tomon borarkan, ichini olov kuyardi.

Nega endi rashk qilyapman? Nega bu qizning qo‘lini Suga ushlagani meni bunchalik og‘ritdi? Nega uni yo‘qotishdan qo‘rqyapman?

Suaning jilmaygan lablari, Yoongining yuziga ohangraboday yaqinlashib, sekin bo‘sa olgani bu lahza Jimin uchun yurakka sanchilgan pichoq edi.

Jm: Shunchalik yengilmi yuraging, Suga?
Menga sen mening yuragimsan degan so‘zlaring, endi bu yaltiroq sahnalar bilan almashdi demoqchimisan?

Jimin ich-ichidan qaynardi. Og‘zini ochib hech narsa deya olmasdi. Lekin o‘zida kuch topganida, ehtimol Suaning chiroyli va yolg‘on jilmayishini yirtib tashlagan bo‘lardi.

Sochingdan tortib, bittalab yulgim keldi. Yoongiga kukub qaragan ko‘zlarini o‘yvolish istagim Sua! Chunki Yoongi mening yuragim. Lekin afsus, men uning yuragida qolgandek edim, ammo endi bu yolg‘on jilmayishlar ichida g‘arq bo‘lyapman.

Jimin o‘zi bilan kurashardi. Har nafasda rashqi, sevgi ichida aralashardi.

Men qachon sevib qoldim uni? Qachon yuragimni topshirib bo‘ldim? Axir bu Yoongi qattiq, sovuq, hamma narsaga befarq. Ammo negadir faqat men qaraganimda u boshqa bo‘lardi. Va men men o‘sha boshqacha Yoongi uchun yashardim.

Jimin to‘xtadi, yuragiga qo‘lini qo‘ydi. Ichida chaqmoq choqqina bo‘ldi. Lekin u endi ortga qaytmasdi. Chunki u hozir qo‘rqqanidan emas, o‘zini saqlash uchun ketayotgandi. U yuragini, g‘ururini, ezilgan tuyg‘ularini himoya qilardi.

Ammo bir narsa aniq edi:
Jimin endi sevishini inkor qila olmasdi.

Kasalxonadan chiqgach, Jimin to‘g‘ri klub tomon yo‘l oldi. Hozirda unga , shovqin, begona nigohlar va asabini tinchlantiruvchi musiqa kerak edi. Yuragi to‘lib ketgandi uni qanday bo‘lmasin bugingi vaqealarni unutishni o‘zini tinchlantirishni istardi.

Bar peshtaxtasiga yaqinlashdi. Oq ko‘ylagi bir oz g‘ijim, qoshlar orasida chuqur o‘y. Ko‘zlarida charchoq aralash befarqlik.

Menga eng totli ichimlikni quy, mayin ovozda, lekin tovushida nimadir siniq edi.

Barmen uning so‘zidan hayron bo‘ldi, ammo sir boy bermadi. Yangi yuraklar, eski iztiroblar bu klubda har kuni ko‘rinardi. Mayin, yengil ichimlikni quyib berdi.

Jimin stakanni ko‘tardi. Lablariga bosdi. Ichdi. Yutarkan unga totli tuyulgandi. Ammo bu yetarli emasdi.

Yana lekin bu safar kuchliroq.

Barmen unga jiddiy qarab oldi. So‘ng yonidagi turli butilkalarni olib, rang-barang ichimliklardan kokteyl aralashtira boshladi.

Stakanni uzatarkan

Bu sen kutgandek kuchliroq. Yuraging qaysi yoqqa og‘rigan bo‘lsa, u tomonni biroz unutdiradi.

Jimin kulimsiradi, ammo bu kulgi dardli edi.

Yuragimni o‘zim ham topolmayapman, u kimnidir yonida qolib ketdi.

U ichimlikni ko‘tardi. Qorong‘i, chiroqlar porlayotgan klub muhitida uning rangi yanada chuqurroq tuyulardi. Jimin ichdi. Boshini biroz orqaga tashlab, ko‘zlarini yumdi.

Endi hayot aniq edi og‘riq, sog‘inch va ichki bo‘shliq.

Klubdan chiqdi. Havo salqin ammo Jiminning ichi kuyib-yonardi. Ichimliklar tanasini bo‘shatdi, lekin yuragini emas. Yuragidagi iztirob tobora kuchayardi.

Qo‘lida telefonini ushlab, haydovchiga qaradi.

Yoongining manziliga olib bor. Zudlik bilan.

Haydovchi jimgina bosh irg‘adi va mashinani harakatga keltirdi.

Mashina o‘rtacha tezlikda yura boshlagach, Jimin oynaga qarab yurakdan pichirladi:

Ko‘rasan endi Suga.
Senga Suaning bo‘sasi shirin tuyuldimi? Men senga qanday rashq qilishni ko‘rsataman. Men sendan qanday ketish mumkin emasligini, qanday qilib sevgi iztirobdan kuchliroq bo‘lishini his qildiraman.

U lablarini tishladi. Ko‘zlarida yosh emas yong‘in bor edi. Rashk, sevgi va og‘riq yondirib yuborayotgan edi uni.

Meni mulkimsan degan eding. Endi ko‘ramiz kim kimniki.

Mashina Suganing uyiga yaqinlasharkan, Jimin o‘zini tuzatdi. Sochini bir chetga surdi, ko‘zlarini artdi va yuragini qattiqlashtirdi. Bugun u zaif bo‘lmaydi. Bugun u Yoongini yuragiga o‘z nomini qayta yozib qo‘yadi.

Yoongi kasalhodan kelib endi dam olayotgandi. Yoongi xonada birdan ochilgan eshikdan seskanib, orqasiga o‘girildi. Jiminda boshqa holat bor edi ko‘zlari qizargan, yonoqlari qizargan, nafas olishida alam aralash mastlik sezilardi. Ammo u juda chiroyli edi. Juda xavfli chiroyli.

Yoongi: qoshini chimirgancha so‘radi:
Jimin? Tinchlikmi? Bu yerga nega kelding?

Jimin: Yoongini yoniga bir-ikki qadam yaqinlashdi. Ko‘zlaridagi g‘azab va og‘riq qorishib ketgandi. So‘ng ohangini o‘zgartirmasdan, pichirlab emas xuddi hukm chiqarayotgandek, qattiq gapirdi.

Xo‘sh bir narsaga oydinlik kiritib olamiz. Tanla: yo seni qiynab o‘ldiraman, yo azoblab o‘ldiraman.

Yoongi bir zum hayratdan qotib qoldi.
N nima? ovozi g‘alati chiqdi. Jimin, nimalar deyapsan? Bu yana qanaqa hazil? Meni o‘ldirgani keldingmi?

Jimin kulmadi. Yuzidagi ifoda o‘zgarmadi. Og‘ir nafas oldi, so‘ng lablarini qattiq bosdi:
Ha hozir. Seni hozirning o‘zida o‘ldirmoqchiman. Shunaqangi azoblab o‘ldiraman-ki buni hech qachon unutmaysan Suani bo‘sasi ham seni qutqarolmaydi.

Yoongi jim bo‘lib unga termuldi. Ammo birdan lablarining chetiga kulgi yugurdi. Bu tahdidli so‘zlar uni qo‘rqitmadi aksincha, qandaydir g‘alati tarzda yoqdi. Chunki Jimin shu qadar jozibali va ayni paytda mast holatda yoqimtoy ediki, u nima deyayotganini o‘zi ham aniq bilmasdi.

Yoongi uni hech qachon bunday ko‘rmagandi.
Sen juda jiddiysan hozir lekin bu jiddiylik menga yoqayapti, deb sekin, kulib javob berdi.

U Jimin yoniga asta yaqinlashdi, peshonasini Jimin peshonasiga tekkizdi. Menga azobingni ber, Jimin so‘ng quchog‘ingni ham ber.

Jimin bir zum titradi. Lablari qaltiradi. Ko‘zlarida g‘azab va ehtiyoj yonardi.

Yoongi: peshonasini Jimin peshonasiga tekkizgan holda nafas oldi. Uning yuragi urayotgandi. Og‘ir. Sekin. O‘zgacha.

Jimin esa haligacha titrayotgan edi. Nafas olishi notekis, lablari qaltirardi.

Sen meni tark etding past, ammo bo‘g‘iq tovushda. Men har kuni sening nomingni yodimdan o‘chirishga harakat qildim. Ammo sen har o‘chgan joyda yana qaytib paydo bo‘lding, Yoongi yuragimda.

Yoongi jim qoldi. Jiminning har bir so‘zi uni ich-ichidan kuydirardi.

So‘ng Jimin bir qadam oldinga yurib, Yoongini devorga qattiq tiradi. Nafasi uning yuziga urildi. Ko‘zlari qora, lablari ochiq edi.

Hozir seni unutolmaganim uchun jazolayman. Har kechani sensiz o‘tkazganim uchun.
Uning qo‘llari Yoongining ko‘ylagini g‘ijimladi.
Men seni o‘ldirmayman, Yoongi men seni o‘zimga qayta tiriltiraman.

Va u lablarini Yoongining lablariga yopishtirdi.

Bu o‘pich yovvoyi, ehtirosli, bo‘ysunmas edi. Bu o‘pichda sog‘inch bor edi. G‘azab. Sevgi. Hali aytilmagan minglab kechirimlar.

Yoongi: bir lahza shoshilib qoldi so‘ng o‘zini qo‘lga oldi qo‘llarini Jimin beliga qo‘ydi, uni o‘ziga tortdi. Ular bir-birining yuragini, nafasini his qilardi. Har bir harakatlarida "SEN MENIKISAN" degan harakat bor edi.

Ular quchoqlashib qoldilar. Nafaslar aralashdi. Ichlarida yig‘lagandek jimlik hukm surardi.

Jimin ko‘zlarini yumib, Yoongining bo‘yniga yuzini yashirdi.
Men seni sevaman Hali ham...

Yoongi: uning sochlariga yuzini bosdi.
Men seni hech qachon unitmadim Jimin. Men faqat o‘zimdan qochdim. Sendan emas.

Barmoqlar liboslar ustida harakatlana boshladi. Nafaslar chuqurlashdi. Yuraklar bir-biriga urilayotgan edi.

Jimin: lablari bilan Yoongining bo‘ynini o‘pdi, ohista pastlab yurdi.

Har o‘pishda:
Mana bu sening joying.
Bu men seni sog‘ingan nuqtam.
Bu esa sening iz qoldirgan joylaring

Yoongi: hech narsa demasdi. U hozir Jiminni his qilardi. Butun borlig‘i bilan.
Tana ular uchun endi chegaramas edi. Bu yaqinlik bir-birining ichida yo‘qolish, o‘zini to‘liq berish, hislarni so‘zsiz tushunish edi.

Bu tun faryodlar, pichirlar, o‘pichlar bilan to‘lib-toshdi.

Ular bir-biriga aytolmagan minglab gaplarni faqat teginish, lab, va quchoqlashda aytishdi.
Bu faqat ehtiros emas edi.

SEN MENDAN YARALGANSAN degan ilohiy o‘pich edi.

Jimin Yoongini juda istayotgandi. U sekin asta Yoongini ko‘ylak tugmalarini yexhayotgandi. Yoongi sekin bo‘sani uzdi Jiminga qarab bugin juda ko‘p ichibsan hushinga kelsang aybdor bo‘lishni istamiyman dedi.

Jimin: Men seni hohlayman men tayyorman dedi. Yoongi Jiminni ko‘zlariga termulgancha asta orqaga yurdi. So‘ng bir harakat bilan Jiminni belidan ushlab, divanga yotqizdi va qat’iy "sen endi menikisan qoxhib ketolmaysan dedi

Jimin divanga yotganida nafas olishi chuqurlashdi. Tanasi pastga singib ketgandek bo‘ldi, lablari ajraldi.

Yoongi: ustiga engashdi, barmoqlari bilan Jiminning yuz chizig‘ini kuzatdi. Sochlarining orasidan sirg‘alib lablariga tushdi. Sen shunaqa chiroylisan-ki, Jimin shivirladi.

Men seni og‘riqlaring bilan, nuqsonlaring bilan, butunlay istayman.

Jimin: qo‘llarini Yoongining yuziga olib chiqdi, barmoqlari uning yonoqlarini siladi.
Men faqat seni istayapman. Hech qanday shartlarsiz. Faqat seni.

Yoongi lablarini Jiminning bo‘yin sohasiga tegizdi. So‘ng ohista ko‘ksiga tushdi, har o‘pichida yuragining urishini his qilar tili bilan ko‘krak uchlarini yalardi.

Jimin: uning har bir teginishida lablarini tishlardi, ba’zan ohangsiz shivirlardi.
Yoongi meni yo‘qotma.

Yoongi: esa jim qolmadi. U nafaqat o‘pdi, balki Jiminning butun tanasini sevgi bilan quchoqlab, tinchlantirdi. Uning barmoqlari Jimin tanasida iz qoldirar, lablari esa har bir og‘riq ustidan muhabbat bilan o‘tardi.

Ularning tanalari, nafaslari, yurak urishlari uyg‘unlashdi.
Har bir harakatda:
Sen meniki menga tegishlisan derdi.
Yoongi: sekin asta Jiminni yechintira boshladi

Uni butunkay kiyimdan xalos etdi va o‘zi ham hamma kiyimini yechib tashladi.

11-qism

Qor ostidagi o‘rmon sirli jimjitlikka cho‘mgan edi. Faqat shamol yaproqlarni shitirlatardi, lekin bu sokinlik ortida xavf yashirinardi.

Jungkook va Kai, odam bolasining tanish va ayni damda o‘ta shirin hididan mast bo‘lishgandi. Ularning ko‘zlari asta-sekin odatiy qora tusdan, qon rangiga o‘zgara boshladi. Qon istagi ularning borlig‘ini egallay boshladi. Nafas olishlari chuqur, og‘ir tus oldi. Kai lablarini yalab kulimsiradi.

Men uni birinchi bo‘lib tatib ko‘raman ovozida ochko‘zlik bilan.

Jungkook esa ko‘zini yumib, hidni ichiga tortdi.

U meniki dedi past ammo qatiy ovozda.

Bu so‘zlar ortidan, qor ustida shitirlagan og‘ir qadam tovushi eshitildi. Ular bir zumda hushyor bo‘lishdi. Orqa tomondan qor changallari orasidan ulkan, qora tusli bir maxluq yaqinlashdi.

U Suga edi.

Bo‘ri tusiga kirgan ko‘zlari yaltirab, tishlari ochilib, ko‘kragi yelvizakday harakat qilayotgan yirtqich hozirda ularning qarshisida to‘xtab qoldi. Ko‘zlari qorong‘ilikda porlardi. Og‘zi sekin ochilib g‘azabli g‘o‘ldirash yangradi.

Kai jilmaydi ko‘zlari qizarib.

Qandey ajoyib uchrashuv. Bitta odam bolasini himoya qilish uchun bo‘rilar chiqadimi endi qarshimizga?

Jungkook esa bo‘rining tanish ko‘zlariga tikildi. Bu qarshilik oddiy instinkt emasdi. Bu kimnidir himoya qilishga tayyor yurak edi. Jungkook ichida nimadir zirqirab ketdi.

Suga orqasiga qaradi. G‘orning ichida uxlayotgan Jimin haqida o‘ylardi. So‘ng, qaytib ikki vampirga tikildi. Uning panjalari qor ustini tirnab past ovozda irilladi.

Bu jimjitlikda endi faqat yurak urishlari, shamol va jang oldi sukunati hukmron edi.

O‘rmon ustidan tushgan qorong‘ilik og‘ir parda kabi har narsani yutayotgan edi. Tunu shamol shitirlab esib, qor ostiga ko‘milgan sirlarni ochishga shoshilardi. Oy nuri siyrak bulutlar orasidan tushar, o‘rmon bag‘rini dahshatli sehr bilan yoritardi.

Shu qorong‘ilik ichida bo‘rilar qiroli Suga o‘zining haqiqiy qiyofasida namoyon bo‘ldi. Uning qalin, qop-qora mo‘ynasi oy nurida yaltirab, ko‘zlarida yovvoyi kuch chaqnardi. Nafasi og‘ir, ammo ishonchli edi. Orqa panjalari yerga mahkam bosilgan, butun vujudi jangga tayyor edi.

Oppoq qorga qadam bosgan Kai asta oldinga chiqdi. Uning ko‘zlari qip-qizil, tishlari yaltiroq, bo‘g‘zida irillagan ovoz ko‘tarilayotgan edi.

Bir odam bolasi uchun bu darajada? dedi u istehzoli ohangda. Himoyachi bo‘ldingmi? Qorovul? Yoki sen ham qiziqib qoldingmi?

So‘ng nigohini yonida turgan Jungkookga qarata ishora qildi.

Bu so‘zlar Jungkookning sabrini tugatdi. U bir lahza ichida ko‘zlarini qizarib, tishlarini g‘ijirlatdi. Nafasi og‘irlashdi. Kai bu nigohni ko‘rgan zahoti jim bo‘lib qoldi. Bu nigoh do‘st emas, qirolning g‘azabga to‘la vahshiy nigohi edi.

Bir lahza o‘tmay, Jungkook shunchaki qor ichiga singib ketdi go‘yo havoga g‘oyib bo‘lgandek.

Kai g‘azab bilan Suga tomon yugurdi. Ammo Suga uni kutib turgandi. U chaqqonlik bilan yon tomonga burilib, Kai’ni shiddat bilan yerga qulatdi. O‘rmon ichini tishlar, tirnoqlar, g‘azabli irillash, qor bilan aralashgan qonning qaynagan hidi bosib ketdi.

Ular qor ustida to‘zg‘igan mo‘ynalar, tirnalgan yuzlar, chiyillagan sado bilan kurashdi. Bu faqat kuch emas, yurakdagi qahr ichki da’vat jang edi.

Bir necha daqiqalik jimlikdan so‘ng Suga jimgina o‘rnidan turdi. Nafasi tez ko‘kragi ko‘tarilib tushardi. Ammo nigohi o‘ta sokin. Qonli panjalarini qor bilan artib, u odam tusiga qaytdi.

Kai og‘ir jarohat bilan qor ustida yotardi. Endi u g‘azab emas, achchiq tan olish bilan jim edi. Jungkook uni ataylab yolg‘iz qoldirib jazolash uchun ketgandi. Kai buni endi tushunib yetdi. Kech bo‘lgan edi.

Bo‘rining g‘azabidan ezilgan vampir asta o‘rnidan sudralib, o‘rmon ichiga so‘rildi g‘ururi chilparchin tanasi yarador.

Suga esa bir muddat osmonga boqdi. Oy nuri endi uning yuzini silab o‘tayotgandek edi. U so‘ng sekin yurib, g‘orga qaytdi. Odam tusiga kirgancha Jiminning yoniga o‘tdi.

Qorong‘ulik orqasida esa his-tuyg‘ular kurashi hali yakunlanmagandi.

Jungkook saroyga qaytib, yuragi qattiq urar edi. Xonaga kirishi bilan, ko‘zlari bir lahza keng ochildi xona bo‘m-bo‘sh edi. Taening nafasi, hidi, yurak urishi yo‘q edi.

Uning burun pardalari kengayib, atrofdagi havoni tortdi. Qor, sovuq va Taening nozik hidi. Saroydan tashqariga, qorli yo‘lga olib chiqardi bu hid.

G‘azab va xavotir uning yuragini birga siqardi. Qochib ketdi degan fikr ongida chaqmoqdek chaqnadi. Ko‘zlari qizarib, tishlarini g‘ijirlatdi. U bir lahzada qor ustida uchib borar, tun sukunatini yirtib o‘z mehribonligining rad etilishi bilan yonar edi.

Tae esa sovuqda junjikib ketayotgan edi. Na oyoqlari, na yuragi uni olib qochardi. Faqat yuragi. Men noto‘g‘ri qildimmi? degan savolda adashgan edi Birdan orqa tomondan kuchli shamol esgandek bo‘ldi va u burilib qaragan zahoti.

Jungkook.

Ko‘zlari qip-qizil, nafas olishi og‘ir, butun vujudi g‘azab ichida. Tae shoshib orqaga tisarildi, ammo u bir lahzada uning yonida paydo bo‘ldi. Qo‘llari bilan ko‘tarib oldi. Tae cho‘chib, tipirchilab chiqmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkookning quchog‘ida harakat qilish qiyin edi.

Saroyga qaytib kelishdi.

Jungkook Teani ehtiyotkorlik bilan yerga qo‘ydi lekin bu harakat g‘azabdan to‘lib, biroz qo‘pollik bilan bo‘ldi. Tae polga o‘tirib qoldi, nafasi notekis edi.

Jungkook esa turgan joyida chuqur nafas oldi. Ko‘zlari sekin-asta rangini o‘zgartirdi.

G‘azabi oshib borardi.

Nega ketding dedi g‘azabda Nega mening saroyimdan qochding? Mehribonligimni ojizlik deb bildingmi deb baqirdi. Tae qo‘rquvdan oyoqlari o‘ziga bo‘ysunmay o‘tirib qoldi.

Jungkook aqldan ozgandi Taeni yotoqdan tura olmaydigan darajda maxkam ushlab turar edi.Tae esa vaziyatni o'z faydasiga o'zgartirishga urinyotgandi lekin Jungkook u o'ylagandan ko'ra ancha kuchli edi.
Tae: Meni qo‘yib yubor deb pitirchilardi.
Jungkook Taega qarab Seni ko'rgan odam o'zini seni ustingda tasavur qiladi va roxatlanadi. Bu nozik tanang bilan seni boshqacha tasavvur qilish qiyin deb mast odamdek iljayardi chunki butunlay Taeni hididan boshi aylangandi o‘zini boshqara olmayotgandi.
Tae: Menga senga o‘xshagan qonho‘rlar yoqmaydi. Bu ishinga toqat qilolmayman.
Jungkook: senga kim yuqorida ekanini mendan qochib ketishni ko‘rsatib qo‘yaman dedi va Taeni kiyimini tugmalarini yechib yuqoriga ko'tarib badanini silay boshladi.
Tae: Jin ursin qo'llaringni tort mendan aqldan ozgan deb baqirardi.
Jungkook xo‘sh ular seni aqildan ozdirayti a shundaymi. Seni nafis tanangni tanamda his qilish menga rohat bag'ishlayabdi. Qiziq sening ichinga butunlay kirib borsam qanchalik rohatlanar ekanmana? Senga yoqyabdiku nrga inkor qilyapsan dedi.
Tae Jungkook tagida pitirchilar uning tagida chiqishga urunardi. Jungkook esa asta sekinlik bilan Taeni ko'krak uchkarini yalay bishladi va lablarini bo'yniga olib borib Taeni bo'ynidan o'pa boshladi. Qo'llari esa asta pastlab Taeni azosini silay boshladi. Taega bu nihoyatda hijolat bo‘lar nima bo‘layotgani tushinmay qolgandi ham juda azoblanardi.
Tae: Mmmmm deb o‘zi istamagan holda g‘alati ovoz chiqarayotgandi. Jungkook Taeni ko'kraklarini o'pa boshladi so'ng yana bo'yniga qaytdi Tae chiday olmadi u ko‘zyoshlarini ush-ab turolmadi. Jungkook: Hali bunga biroz erta kichkintoy shoshilma ko‘z yoshlaring hali senga ko‘p kerak bo‘ladi dedi. Jungkook shunday deb Taeni shiddat bilan ortga o'girdi va uni shimini so'ng ichki kiyimini pastga tushurdi. Tae: Hoy qonho‘r nima qilyabsan deb endi daxshatdan ko‘zlari kattalashgandi nafasi tezlashib ketdi. Jungkook Kichkintoy agar shunday qilmasam seni azoyim bilan qiynab qo'yishim mumkin bu yumshatuvchi malxam hozirgi vaziyatga qo'l keladi. Tae: Agar bun ishni qilsang men seni o'ldiraman. Ishonching komil bo'lsin seni o‘ldiraman va birdan Aaaaaaaaa Jungkook Taeni gaplarini ohirigacha eshitmadi ham u Taeni orqasiga barmog'ini tiqib o'zi uchun tayorlay boshladi. U vampir bo'lganligi uchun uning qo'llari nihoyatda mohir harakat qilardi. Bu Taega og'riqdan dodlar lekin ichidahi hissiyotlari lazzatlanardi.
So'ngida Jungkook Taeni ichiga o'zining 4 ta barmog'ini joylab bo'lgach u asta barmoqlarini chiqardi va azosini Taeni orqasiga biroz ishqalab yengilgina nimadur surib uning ichiga tiqdi.
Tae bundan g'azablansa ham qarshi chiqa olmas edi bu unga shunchalik roxat bag'ishlayotgandiki Jungkook Taeni ustida butun dunyoni unitgandak edi va ustalik bilan bir maromda tebranardi Tae: Mmmmm aaaaahhh qo‘yvor deb yig‘lardi. Jungkook: Senga yoqyabdiku kichkintoy nega noz qilyapsan deb iljayardi. Tae Mmmmm ahh deb nola qilishdan uyog‘iga o‘tolmay qoldi. Jungkook Taeni yoqimli nolalaridan shunchaki jilmayib qo'ydi.
Ularning o'rtasidagi aloqa uzoq davom etdi bu aloqa ikki tamon ham tasavvur qilib bo'lmaydigan darajada edi. Jungkook bu aloqadan lazzatlansa Tae nafratlanar o‘zini ojizligidan uyalardi.

Jungkook aloqadan so‘ng sokin, og‘ir qadamlar bilan xonani tark etdi. Orqasida esa, go‘yoki vaqt to‘xtab qolgandek, chuqur sukunat qoldi.

Taehyung yolg‘iz qoldi. Yorug‘liksiz xona unga g‘amli quchog‘ini ochgandek tuyuldi. U sukut ichida divanning chetiga cho‘zilib yotar, og‘riqli nafaslari orasidan piqqillab yig‘lardi. Uning ko‘z yoshlari yonoqlaridan jimjimador tosh kabi pastga sirg‘alar, yuragidagi iztirob har bir tomchida aks etardi.

Nega bu saroyga kelishga rozi bo‘ldim? Nega u balga borishga ruhsat berdi? degan savollar miyasida gir-gir aylanar, har biri xuddi yuragini tilka-pora qilayotgandek edi.

U onasining mehrli qo‘llarini, akasi Jiminning iliq tabassumini, bolaligidan o‘rganib qolgan sokin qishloq tonglarini sog‘inardi. Hozir esa u notanish devorlar orasida, yolg‘izlik va xavotir bilan o‘ralgan noma’lum taqdir yo‘lida adashib yurgan edi.

U ko‘zlarini yumdi. Balki tushdir, balki uyg‘onsam hammasi ortda qoladi degan umid bilan. Ammo yuragidagi og‘riq haqiqat ekanini eslatib turar, va bu haqiqat unga sovuqdek tegardi.

Bu azoblar qancha davom etadi? Qachon uyimga boraman? deb yuragidan so‘radi u. Javob esa sukunat edi. Faqat yurakning g‘amli urishlari va ko‘z yoshlari uni yolg‘iz tark etmasdi.

10-qism

Suga Jiminni ehtiyotkorlik bilan bag‘riga ko‘tarib qor bosgan o‘rmon yo‘lidan asta yurardi. Uning har bir qadami og‘ir ammo qat’iyatli edi. Jimin yengil sovuq va kuchsiz edi, ammo shu yengillik Suganing yuragiga g‘alati og‘irlik solardi.

U shu yoshiga qadar ko‘p narsa ko‘rgan ko‘p yo‘qotgan va har doim odamlar ayniqsa zaiflar bilan oraliq masofani saqlagan edi. U doim sovuqqon bo‘lishni afzal ko‘rgan bu unga kuch bag‘ishlaydi deb hisoblagan. Lekin Jimin bu bolaning qarashlari titragan lablari og‘riqli nafas olishi nimanidir o‘zgartirayotgandi.

Nega men seni bu qadar himoya qilmoqchiman o‘yladi Suga ichida. Nega sen hushsiz yotganingda yuragim zirqirab ketdi. Nega sovuqdan muzlab qolgan qo‘llaringni iliqlik bilan ushlashni xohlayapman.

U boshini biroz past egdi, Jiminning yuziga qaradi. Bu yuzda zaiflik bor lekin shu zaiflik ortida qandaydir ichki kuch yashiringandi. Go‘yo Jimin siniq ammo yorugi toza isnon edi.

Sen mendan ko‘ra himoyaga loyiqroq ko‘rinasan deb o‘yladi u. Sen hali bu dunyoning iflosliklariga to‘liq cho‘kmagansan. Balki shu bois men seni ushlab turishni, shu qorli o‘rmondan olib chiqib ketishni istayotgandirman.

Jimin boshini Suganing yelkasiga ohangrabodek yengil qo‘ydi. Bu harakatdan Suga seskanib tushdi ammo uni qattiqroq quchoqladi.

Shunchaki yana bir oz sabr qil. Tez orada xavfsiz joyga yetamiz dedi u past ovozda go‘yo faqat o‘zi va Jimin uchun aytayotgandek.

Jimin javob qaytarmadi. Balki u eshitdi balki uxlab qolgan edi. Ammo Suga uchun bu jimlik yetarli edi. U bilardi bu jimlik ortida ishonch bor. U birinchi marta hayotida kimnidir ko‘ngli bilan himoya qilayotganini his qilgandi.

Sovuq o‘rmon sukutga cho‘mgan, faqat oyoq ostidagi qorga cho‘qilayotgan har bir qadam tovushi havoda aks-sado berardi. Suga Jiminni bag‘rida ko‘tarib borarkan
to‘satdan bir lahzaga to‘xtab qoldi.

Burun teshiklaridan o‘tgan nozik, ammo tanish bir hid Qon hidi.

U boshini ko‘tarib atrofga nazar soldi. Daraxtlar orasida hech qanday harakat ko‘rinmasdi, ammo u juda aniq sezdi kimdir bu yerda. Va bu kimdir och edi.

Suganing quloqlari ding bo‘ldi, yuragi esa birmuncha tezroq ura boshladi. U bu hidni yaxshi bilar bu yirtqich vampirlar izidan kelayotgan o‘ljaning hidi edi.

Ammo u buni Jiminga bildirmadi. Jimin uhlab yotardi juda zaif edi. Uning yuragi hali ham notekis urardi nafas olishi sekin, ammo chuqur edi.

Suga barmoqlarini Jimin belini mahkamroq ushladi. Endi u yanada ehtiyotkorlik bilan sokin yurardi. Har bir qadami nazorat ostida, har bir harakati ovozsiz.

Yaqin atrofda ular bor deb o‘yladi u. Lekin men seni asrayman Jimin. Qanday bo‘lmasin.

U yurish tezligini biroz tezlashtirdi, ammo bu Jiminga sezdirmasdi. Har safar orqaga qararkan, nigohi o‘tkir yirtqichlarnikidek edi. Yuzida bir zumga engil vampirlik belgisi tirishgan peshona va keskin nigoh paydo bo‘ldi.

Ammo u o‘zini tutdi. U hozir yirtqich emasdi. U hozir himoyachi edi.

Nihoyat, daraxtlar orasidan tor va yopiqlikdagi toshli g‘or kirishiga o‘xshagan joy ko‘zga tashlandi. Suga chuqur nafas oldi, Jiminni mahkam quchib, o‘sha yoqqa yurdi.

Ular yaqin lekin bu yerda meni to‘xtata olishmaydi deb o‘ylardi u yuragida g‘azab ko‘zida qat’iyat bilan.

Bu orada, qirol Jungkook baland saroy ayvonidan Kai yo‘l olgan yoqqa uzoq tikilib turdi. Kai unga o‘sha ohangda gapirgani, odam bolasi uchun arazlab ketgani bular Jungkookni tinch qo‘ymayotgandi.

Men sendan bunday so‘zlarni eshitishni kutmagandim Kai deb pichirladi u o‘ziga. Va ortiq kutmay Kai izidan yo‘lga tushdi.

Qirol o‘rmon bo‘ylab harakatlanar burni eng yengil hidlarni ham ushlab olar edi. Qor va daraxtlar orasiga singib ketgan Kai izini topish qiyn emasdi bu Jungkook edi u qirol bo‘lishdan avval vampir edi.

Shovqin yo‘q. Atrof sokin. Lekin hid bor. Kai bu yoqqa to‘g‘ridan-to‘g‘ri emas, yon yo‘llardan, yashirin tarzda kelgandi. Jungkook izni kuzatib, nihoyat o‘rmonning biroz ochiqroq qismiga yetdi.

Bu vaqtda esa Kai ham o‘z yo‘lida yurar, burni orqali aniq odam hidi kelayotganini ilg‘agan edi. U har bir qush qanoti qoqishini, barglar shitirlashini tinglar, vampirona instinkt bilan yurardi.

Ammo ne ko‘z bilan ko‘rsinki, u kutmagan manzara u bilan yuzma-yuz bo‘ldi.

Odam bolasi nozik, ozg‘in yigit uning bag‘rida esa yirik qora bo‘ri.

Bo‘ri lekin ko‘zlarida na vahshiylik, na yirtqichlik bor. Ko‘zlari jiddiy va sokin, ammo hushyor. U ehtiyotkorlik bilan odam bolasini ko‘tarib ketardi, xuddi uni bu dunyodagi eng qimmat narsa deb hisoblagandek.

Kai bir muddat jim qotib qoldi.

Bu qanday masxara deb shivirladi u. Bo‘ri odam bolasini himoya qilyaptimi?

Ko‘zlarini qisdi. Yoki bu bo‘ri u emasmikan. Yo‘q aniq bu Suga bo‘lishi mumkin.

Kai tishlarini g‘ichirlatdi. Bu holat unga yoqmagan edi. Vampirlar bilan bo‘rilar o‘rtasida tarixiy adovat bor odam bolasi esa ularning ikkisiga ham daxlsiz bo‘lishi kerak edi. Ammo hozir, bu yigit u nimagadir aralashib qolgandi.

Qiziq dedi u ohangsiz Jungkook buni ko‘rsa-chi.

Shu payt, orqadan sovuq, tanish bir ovoz yangradi.

Ko‘rdim.

Kai sekin orqasiga o‘girildi. Qor ustida tovushsiz qadamlar tashlab Jungkook paydo bo‘lgandi. Uning ko‘zlarida esa sokin, ammo xavfli chaqnash bor edi.

Kai kulimsiradi.

Demak, sen ham endi odamlar uchun jang qilishni boshlading shundaymi do‘stim.

Jungkook bir zum jim turdi. Ko‘zlarini Kai tomonga tikdi, so‘ng ohista ammo og‘ir ohangda dedi.

Ba’zida kimni himoya qilayotganing emas, balki nima uchun qilayotganing muhimroq bo‘ladi, Kai.

Qor ustida qoldirilgan izlar asta botib borayotgan tunning jimjimador sukunatida yo‘qolib borar, ammo o‘rmon ichida ikki qadimiy qudrat ikki do‘st, endi raqibga aylanish yoqasida turardi.

Kai tishlarini g‘ichirlatgancha, yonida tik turgan Jungkookga keskin nigoh tashladi. Ko‘zlari xuddi yong‘in ichida qolgandek qizg‘ish chaqnardi.

Jahlimni chiqarma, Jungkook dedi u past, ammo qahrli tovushda. Yuz yildan beri sen bilan yonma-yon turdim. Har qanday qonli urushda, har qanday zulmatda yoningda bo‘ldim. Ammo bugun sen bir odam bolasini deb, menga musht tushirding.

U yuragini ezayotgan g‘azabni yashirmadi. Nafasi sovuq havoda bug‘dek ko‘tarilar ko‘zlari iztirob va g‘azab aralash porlardi.

Jungkook esa jim turdi. Uning nigohlari Kai ko‘zlariga tikilgan, ammo sovuq emasdi ular qat’iyatga to‘la edi. U chuqur nafas olib, sokin, lekin ta’sirli ovozda javob berdi.

Kai kechir sen menga eng sodiq do‘stsan. Men buni unutmadim va unutmayman.

U bir qadam oldinga chiqdi. Qor ostida oyoqlari asta cho‘kdi, ammo u silkinmadi.

Lekin sen aytayotgan odam bolasi u menga tegishli. Uning qalbida bir narsa bor men uni tushuntirib berolmayman. Lekin men buni his qilyapman. Uni mendan boshqalar tegishi mumkin emas.

So‘ng Jungkook ohangini qat’iylashtirib davom etdi.

Hech kim Hatto sen ham Kai.

Kai bir zum jim qoldi. Bu so‘zlar unga zarbadek urildi. Ammo uning yuzidagi g‘azab, sekin asta tushkunlikka almashdi. U pastga qor ustidagi izlarga qaradi. Yuzidagi alamli ifoda ko‘zga tashlanmaslik uchun yuzini boshqa tomonga burdi.

Demak, biz oramizdagi yuz yillik sadoqat bir odam bolasining nigohi uchun yo‘qqa chiqyaptimi dedi u ohangsiz.

Jungkook ko‘zlarini yumdi. Bu og‘riqli edi. U Kai’ni yo‘qotishni istamasdi. Ammo yuragidagi sirli hislar Taeni himoya qilish istagi, uning nozik, ammo ich-ichidan porlayotgan ruhini asrash orzusi bular ortiq rad etib bo‘lmas haqiqat edi.

Agar shu haqiqatni qabul qilolmasang unda yo‘limiz ajraladi Kai dedi Jungkook sokin, lekin shafqatsizlik bilan.

Uzoq o‘rmon ustida shamol shitirlay boshladi. Daraxtlar yaproqlarini chayqatib, xuddi biror sirni pichirlayotgandek tebranardi. Qorli yo‘llardan asta-sekin havoga ko‘tarilgan nozik bir ifor, odam bolasining sof, iliq hidi shamolga o‘ralib uchdi. Bu ifor atrofdagi jonzotlarga sezilmas bo‘lishi mumkin edi, lekin ikki maxluq bu signalni zudlik bilan ilg‘adi.

Jungkook bir zum to‘xtadi. Qon singib ketgan qor havosi birdan o‘zgarib, unga tanish, ammo o‘ta yoqimli iforni olib keldi. U chuqur nafas oldi. Ko‘zlari allaqanday to‘lqinlanib ketdi.

U yaqin atrofda dedi u past, ammo chuqur ohangda.

Yonida turgan Kai esa, hidni his qilishi bilan birdan xuddi mastday ko‘zlarini yumib, kulimsirab pichirladi.

O‘lja juda yoqimli. Toza. Iliq. Nafis.

Uning lablaridagi iljayish o‘tkir, xavfli edi bu istak aralash nafs ifodasiydi.

Jungkook ko‘zlarini unga qaratdi. Ich-ichidan qaynayotgan hislar, g‘azab va xavotir aralash edi. Bu ifor unga notanish emasdi. Bu Taening hidiga juda yaqin ammo juda nafis edi.

Bu vaqtda Suga, o‘sha osoyishta ko‘ringan g‘orning ichida, Jiminni ehtiyotkorlik bilan yotqizgan edi. Jimin chuqur nafas olib, uxlayotgan bo‘lsa-da, Suga bir necha daqiqadir sezayotgan g‘alati titroq uni bezovta qila boshlagandi. Havo zichlashdi. Ustki beton g‘ishtlardan shamol esdi lekin bu oddiy shamol emasdi. Bu xatar shamoli edi.

Suga chuqur nafas oldi. Uning quloqlari ding bo‘lib, atrofdagi har bir shitir-shitirni ilg‘ay boshladi. U bu hidi tanirdi. Vampirlar.

U ichki dunyosidagi hayvoniy instinkt uyg‘ondi. U asta tashqariga chiqdi, qor ustida deyarli ovozsiz qadam tashlab, g‘orning og‘ziga yetdi. So‘ng, barmoqlari zirqirab, ko‘zlari yorqin yaltirab, u asta bo‘ri tusiga kirdi.

Yelkalari kengaydi, oyoqlari cho‘zildi, og‘zi o‘tkir tishlarga to‘ldi. U endi Jiminni himoya qilish uchun hech kimni bag‘ridan o‘tkazmaydi.

Chunki bu yovvoyi o‘rmonda, o‘zinga tegishli deb bilgan narsangni himoya qilish uchun yirtqichga aylanishga majbur bo‘lasan.

2-fasl
11-qism
Bu fanficc Yoonminni qo‘llab quvvatlovchilar uchun

Jimin endi eshik tutqichiga qo‘l uzatgan edi, shu payt Suganing telefoni jiringlab qoldi. Suga darhol cho‘ntagidan telefonni olib qaradi va ekranda ko‘ringan ismni ko‘rishi bilan rangi oqarib ketdi. Lablaridan faqat bir og‘iz so‘z ohangsiz chiqdi.

Oyi

Bu so‘z Jiminni joyida qotirib qo‘ydi. U yalt etib Suga tomonga qaradi. Suganing qo‘lidagi telefon titrardi, lablari esa qaltirardi. U hech narsa demadi, faqat birdan yugurib mashinaga qarab yo‘l oldi.

Jimin hech ikkilanmasdan uning ortidan chiqdi va mashinaga o‘tirdi.

Nima bo‘ldi? Suga iltimos, menga tushuntir.
Nima gap? dedi u havotir va notinchlik bilan.

Lekin Suganing qulog‘iga so‘z kirmasdi. Uning ko‘zlari yo‘lga tikilgan yuragi esa boshqa dunyoda urayotganday edi. U mashinani keskin hayday boshladi, rulni qattiq siqib oldi. Nafasi og‘irlashdi. Galstukni bo‘g‘izidan yulib olib, yon tomonga irg‘itdi. Unga go‘yoki havo yetishmayotgandek edi.

Mashina katta shahar shifoxonasiga yetib kelishi bilan u to‘xtashga ham ulgurmayoq, eshikni ochib deyarli yugurib tushdi.

Jimin ham darrov ortidan chiqdi. Ichkariga kirganlarida Suganing tanish qo‘riqchilari uni ko‘rib darhol egilib salom berishdi. Jimin ham ularga ergashib yurdi.

Shu payt Suganing yordamchisi yugurib chiqdi.

Honim ichkarida, hozircha holatlari barqaror. Shifokorlar nazoratida.

Suga hech nima demasdan ichkariga qarab yurdi. Yurishlarida vahima, nigohida esa yuragini titratayotgan qo‘rquv va tashvish ko‘rinar edi. Jimin esa ortidan asta yurarkan yuragidagi xavotirni bosolmasdi. Bu vaziyat undan orqaga qadam emas, balki Suganing haqiqiy hislarini ko‘rish uchun ochilgan deraza edi.

Shifoxona yo‘laklarida faqat poyabzal tovushlari yangrardi. Suga hech kimga qaramasdan onas yotgan xonaga yetib bordi. Jimin esa orqadan xavotir bilan ergashdi.

Yotoqxona eshigi ohista ochildi. Oq xalatli hamshira yo‘l ochdi.

Kiring hozir uxlayaptilar lekin holatlari barqaror.

Suga astalik bilan eshikni itarib ichkariga kirdi. Xonada jimjitlik, faqat yurak urishini bildiruvchi apparatning biip biip ovozi eshitilardi. U onasini ko‘rishi bilan lablari titradi. Har doim kuchli, jasur bo‘lgan onasi endi oq yostiqqa bosh qo‘yib, zaif holatda yotar edi.

Suga asta yoniga bordi. Uning qo‘lini ushlab, ohista lablariga bosdi.

Oyi men keldim dedi shivirlagancha.

Jimin eshik og‘zida to‘xtadi. Ichkariga kirishga jur’at etolmadi. Ammo Suganing mayin ovozi, xonani to‘ldirgan mehr aralash sog‘inch yuragini ezdi.

Suga onasining panjasini qo‘lida ushlaganicha, ko‘zlarini yumdi. Shu holatda ancha vaqt jim turdi. Keyin sekin past ovozda davom etdi.

Men sizni kuchli, doim g‘ururli ko‘rganman. Iltimos, yana ko‘zlarimga qarang. Siz hali meni to‘ylarda raqsga chorlaydigan kundan kechmang.

Uning ovozida siqilish, ko‘zida yosh bor edi, lekin yelkasida hali ham kuchli mafiyachi libosi.

Shu payt Jimin ichkariga bir necha qadam yurdi. Uning nigohi Sugada edi. Jimin bu yigitni birinchi marta haqiqiy zaif holatda ko‘rayotgandi. Bu ko‘rinish yuragidagi g‘azabini bir zumda yumshatdi. U hech narsa demadi. Faqat ohista yoniga bordi va Suganing orqasida turib, yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.

Suga cho‘chib orqaga qaradi. Jimin unga qarab, faqat bir so‘z aytdi.

Men shu yerdaman.

Suga bir zum jim qoldi. Nigohlari sokin bo‘ldi. So‘ng, shunchaki boshini egdi.

Yoongi esa past ovozda davom etdi.

Men seni onam bilan tanishtirmoqchi edim, Jimin lekin bu tarzda emas.

Uning ovozi bo‘g‘iq edi. Go‘yoki ko‘ksidagi og‘riq bo‘g‘zidan chiqishga harakat qilayotgan, ammo yuragiga yopishib qolgan edi.

Jimin bu so‘zlarni eshitib, yuragi hapqirib ketdi. Bu odam odatda sovuqqon, qattiqqo‘l har doim hammasini boshqaradigan Yoongi hozir bolalardek ojiz va ezilgan holatda edi.

U asta Yoongining yoniga cho‘kdi. Bir zum jim qoldi. Faqat yuraklarining urishlari bir-biriga uyg‘unlikda eshitilardi. Jimin ohista Yoongining qo‘lini siqib.

Hammasi yaxshi bo‘ladi men shu yerdaman dedi sokin ammo qat’iy ohangda.

Yoongi nigohini Jimin ko‘zlariga qadadi. U yiltillab turgan ko‘zlarda faqat samimiyatni ko‘rdi. Hozir aynan shu daqiqada uni bu hayotga bog‘lab turgan ikkita ip bor edi biri yotgan onasi biri yonidagi Jimin.

To‘satdan yostiq ustida yotgan onaning ko‘z qovoqlari sekin titradi. Suga zudlik bilan yuzini unga qaratdi. Onasi sekin ko‘zlarini ochdi. Nigohi xira, ammo nurli edi. U og‘ir nafas olib.

Yoongi bolajonim.

deya zaif ammo mehrga to‘la ovozda pichirladi.

Suganing yuragi bir lahzaga to‘xtagandek bo‘ldi. U qo‘lini onasining panjasiga yanada mahkam bosdi ko‘zlaridan yosh yonoqlarini ho‘l qildi. Jimin esa ohista jilmaydi, yuragi biroz yengillashdi.

Onaning nigohi asta Jimin tomon burildi. Uning tabassumida tan olish va minnatdorchilik bor edi.

Bu sening suyukli insoningmi, Yoongi.

Suga jim qoldi. Nigohi Jimin bilan to‘qnashdi. U ilk bor ikkilanishsiz aniq va ravshan javob berdi.

Ha oyi bu mening yuragim.

Onaning lablari ohista jilmaydi. So‘ngra yana ko‘zlarini yumdi go‘yoki yuragidagi og‘irliklar yengillashgan edi.

Xona yana jimjitlikka cho‘mildi.

Ammo bu safar bu sokinlikda shifobaxsh iliqlik sevgi va umid bor edi.

Yoongi doktor bilan gaplashish uchun tashqariga chiqqanida, xona ichida jimjitlik hukm surdi. Park honim sekin boshini burib Jiminga tikildi. Uning nigohlarida iliqlik, minnatdorchilik va yillar davomida qalbida yig‘ilib qolgan orzu bor edi.

Seni ko‘rib turibman Jimin nihoyat dedi u sekin, ammo yurakdan chiqqan ohangda. Men har doim o‘g‘limning yuragini zabt etgan insonni ko‘rishni orzu qilardim. Qachon tanishtirar ekan deb yurardim. Va nihoyat bugun seni ko‘rdim.

Jimin hayrat va quvonch aralash ko‘zlari bilan Park honimga qaradi. Uning yuzi asta pushti rangga kirib, yana quyi qaradi. U juda hayajonlanib ketgandi. Og‘zidan faqat xijolatli jilmayish chiqdi.

Park honim esa jilmaydi va davom etdi.

Yoongi u sevgani uchun hammasiga tayyor. U senga shunchaki qiziqmaydi. Men onasi sifatida bilaman u sevsa yuragini beradi. U ichida qattiq, ammo aslida qalbi juda ham nozik. Tashqaridan sovuq ko‘rinsa ham, aslida u juda mo‘rt. Faqat yaqinlariga mehrini ko‘rsatadi.

U sekin Jiminga yaqinroq surildi. Uning ovozi yurakdan chiqqan, mehr bilan to‘la edi.

Iltimos Jimin uni ehtiyot qil. Uni avayla. Va eng muhimi unga yolg‘on so‘zlama. U bir marta ishonchidan ayrilsa, yana o‘zini yopib qo‘yadi. Bu yo‘qotish unga azob beradi. Yoongi sevgan insoni uchun jonini berishga tayyor inson. Shuni unutma, bolam.

Jimin ko‘zlarida yosh chaqnadi. Bu so‘zlar qalbining eng nozik iplariga tegdi. U asta bosh irg‘ab.

Men uni asrayman Park honim. Va unga hech qachon yolg‘on gapirmayman.

Xonada yana jimlik o‘rnashdi, ammo bu jimlikda ishonch va mehr to‘lib-toshgandi. Jimin endi faqat sevib emas mas'uliyat bilan Yoongining yonida turishga tayyor edi.

Doktor xonadan chiqib, jiddiy ohangda gapirdi.

Park honim tanasiga qandaydir zaharli modda tushgan. Bu kuchli emas, ammo ataylab berilgan bo‘lishi mumkin. Hozirgi holatni nazorat qilyapmiz. Agar tana yaxshi javob qaytarsa, bir necha kundan so‘ng uyga javob beramiz.

Bu gaplarni eshitgan zahoti Yoongining butun tanasi nara tortdi. Nafasi og‘irlashdi, barmoqlari titradi. Qo‘llari musht bo‘lib siqildi bo‘yin tomirlari asabiylikdan bo‘rtib chiqdi. Uning ichida g‘azab, vahima va aybsizlikka bo‘lgan ishonchsizlik aralashib ketgandi.

Kim Kim bunday razillikka jur’at etdi deb ichidan qichqirdi. Nigohi uzoqqa tikildi ammo ongida allaqachon shubhalar aylana boshlagandi.

U asta qadam tashlab onasining palatasiga yo‘l oldi. Yuragi o‘ynab turardi ammo yuzida sovuqqon niqob. Eshikni ohista ochib, ichkariga kirdi.

Xonada esa boshqacha manzara edi.

Park honim va Jimin chiroyli, yengil suhbatga berilib, kulishib o‘tirishardi. Yoongini ko‘rib, Park honim jilmaydi.

Bolam doktor nima dedi?

Yoongi nigohi Jiminda to‘xtadi. Jimin esa kulib unga qaradi, ko‘zlarida yumshoq mehr va ishonch bor edi. Bu tasvir Yoongining ichidagi bo‘ronni biroz tinchlantirdi.

U onasining yoniga bordi, kaftini ohista ushlab.

Sizni o‘ldirishga urinishgan oyi.

Park honim cho‘chib qaradi, Jimin esa hayratdan labini tishladi. Yoongi davom etdi.

Doktor ovqatdan zahar topilganini aytdi. Kim bunday qilishga jur’at etganini aniqlayman. U buni qimmatga qiladi.

Jiminda esa boshqa savollar tug‘ilayotgan edi Agar bu hujum Yoongining oilasiga bo‘lsa, demak navbatda yana kimdir bormi? Ularning atrofida qanchalik xavf bor?

Park honim esa xotirjam ohangda, qo‘lini Yoongining kaftiga qo‘yib.

Men yaxshi bo‘laman bolam. Ammo sen o‘zingni yo‘qotma. G‘azab emas, aql ustun bo‘lsin.

Yoongi jim bo‘lib qoldi. Bu safar o‘tmishda qilgan xatolarini takrorlamasligi kerak edi. Onasi xavfsiz Jimin yonida. Endi u o‘zini emas ularni o‘ylashi aql bilan o‘yin o‘ynashi kerak.

Hona eshigi ohista ochildi. Yengil ammo serma’no qadam tovushlari eshitilgach, xonadagi barcha nigohlar eshik tomon burildi.

Ichkariga Sua kirib kelgandi. Qimmatbaho libosda sochlari did bilan to‘g‘rilangan qo‘lida nafis guldasta. Ko‘rinishidan charchaganga o‘xshardi, ammo yuzi tabassum bilan yoritilgan.

Jiminda esa ichki narsa chayqaldi. Yuragi bir pasda urishni unutgandek bo‘ldi. Labini tishladi, qo‘llari bilinar-bilinmas qaltirardi. Rashq esa yuragining tubidan ko‘tarilib ko‘zlariga qadar yondi. U bu qizni ekranda ham, endi esa ro‘baro‘da ko‘rmoqda va bu unga og‘ir edi.

Park honim esa darrov Jimindagi bu nozik o‘zgarishni sezdi. U ohista Jiminning qo‘lini ushladi, yelkasiga qarab nigoh tashladi. Jiminda hamon jilmayish yo‘q edi. Faqat ko‘zlarida kurash his-tuyg‘ular va sabr o‘rtasidagi jang.

Assalomu alaykum Park honim dedi Sua yengil ta’zim bilan. Sizning betobligingizni kech eshitdim, afsusdaman.

U gulni Park honim yonidagi stulga qo‘ydi, so‘ng birdan Yoongiga yuzlandi.

Azizam dedi past ammo o‘ziga ishonch bilan. Men kechroq bilibman, juda havotirlandim.

So‘zini tugatmasdan, u Yoongining yuziga egilib, ohista peshonasidan o‘pib qo‘ydi.

Xonadagi havoda kuchli taranglik yuzaga keldi.

Jimin bu holni ko‘rar ekan, yuragi ezildi. Ko‘zlarini yerga tikdi. Ichida esa qaynayotgan tuyg‘ular uni yondirardi. "Bu o‘sha qizmi? Unashtirilgan qizmi? Endi esa Yoongiga azizam deb turibdi.

Yoongi esa bir zum sukutda qoldi. Nafasi zich, ko‘zlari esa Jimin tomon qochib borardi. U Jiminning yuzidagi o‘zgarishni ko‘rdi. Bu nigohda so‘z yo‘q edi lekin ko‘p narsa bor edi. Ishonchsizlik og‘riq, va eng asosiysi rashq.

Park honim bo‘lib o‘tayotgan sahnani jim kuzatar, ichida birgina tilak bor edi: bu ikki yurak orasiga shubha kirib, ularni bir-biridan uzoqlashtirmasin.

Yoongi lablarini g‘ijimlab ichidagi g‘azabni endi bosolmay qoldi. Ko‘zlarida chaqnayotgan olov, yuragida esa azob va asab birgalikda urilardi. U asta Sua tomon yurdi har bir qadami xonadagi havoni og‘irlashtirayotgandek edi.

Menga aslo yaqin kelma dedi u past ammo ichki g‘azab bilan titragan ovozda. Sen faqat onam kasal bo‘lgani uchun shu yerda turibsan. Agar seni yonimda ko‘rishni istaganimda bu o‘limim yaqinlashgandir.

Xona jim bo‘lib qoldi. Park honim jim bo‘lib ko‘zlarini yumdi. Jimin esa bu so‘zlarni eshitib hayrat va ajab aralash bir nigoh bilan Yoongiga qaradi.

Sua esa u go‘yoki bu so‘zlar umuman unga tegishli emasdek, shunchaki jilmaydi. Yuzida shubhasiz, ustunlik bor edi. G‘urur aralash istihola bilan nigohini Jiminga burdi.

Istasangiz ham istamasangiz ham Yoongi endi bo‘lajak erimsiz u ovozida murosasizlik va da’vo bilan. Men doim sizni qarshingizda turaman Azizam deb atay Jiminga qarab qo‘ydi.

Uning jilmayishi g‘alaba shuningdek qasddan chertilgan rashk notasi edi.

Jimin ichida nimadir sinib ketdi. U lablarini tishlab, ko‘zlarini undan olib qochdi. O‘zini ojiz his qilishni yomon ko‘rardi. Ammo bu ayol bu ayol Yoongi unga tegishli deb bilardi. Bu esa yuragini tirnab o‘tar sabrini sinovga solardi.

Yoongi esa Sua bilan Jimin o‘rtasida turganini his qilarkan bu g‘alati uchburchakni sindirish uchun bir qarorga kelishi kerakligini tushunardi. U yuzini o‘girib, ko‘zini Park honimga soldi. Onasining holati unga kuch Jimin esa yurak bergan yagona sabab edi.

Yoongi qattiq nafas olar mushtga aylangan qo‘llari titrardi. U bardoshini yo‘qotmaslikka harakat qilardi lekin ichidagi g‘azab tilidan sirg‘alib chiqdi.

Menga aslo yaqin kelma Sua. Agar seni yonimda ko‘rishni istasam demak o‘lishga qaror qilgan bo‘laman. Shunday paytgina men seni yonimda ko‘rishga rozi bo‘laman.

Uning so‘zlari xonani qoplagan sukutni qizil ohangda kesib o‘tdi.

Sua bir muddat jim turdi. U bu so‘zlardan larzaga tushmadi. Aksincha, jilmaydi. Bu tabassumda haqoratni pisand qilmaslik, ichki mag‘rurlik va qasddan qilingan ustunlik bor edi. U shunchaki Yoongining yuziga qaradi so‘ng ko‘zlarini ohista Jiminga burdi.

Istasangiz ham istamasangiz ham, endi siz mening bo‘lajak erimsiz dedi u sokin lekin tish orasidan chiqayotgandek ohangda. Men doim sizni qarshingizda turaman Park Jimin. Qayerda bo‘lsangiz ham, kim bilan bo‘lsangiz ham.

Jimin labini tishlab, yuragini bosishga urinardi. Ich-ichidan qaynayotgan rashq va ezilish uni so‘zsiz qoldirgan edi. U o‘zini kuchli tutmoqchi bo‘ldi, lekin o‘sha jilmayish o‘sha mag‘rur, o‘ziga ishonch bilan aytilgan so‘zlar yuragiga tig‘dek sanchildi.

Yoongi jim edi. U Jiminga qaradi. Nigohi orqali. Ishonma unga. Men seni tanlayman degandek edi. Ammo vaziyat juda ziddiyatli edi. Onasi yotoqda, sevgilisi ezilgan boshqa bir ayol esa uni o‘ziga kuch bilan bog‘lamoqchi.

Xona ichidagi havoni og‘ir sukunat bosib oldi.

16- qism
Ushbu fanficc shunchaki maullifni hayollari mahsuli Taekook maktab hayoti yoritilgan yoqmasa o‘qimang....

Jiminni titroq tutdi. Ichki og‘riq tanasiga ham ta’sir qilgandi go‘yo yuragi muzlab borayotgandek edi. U devorga suyangancha asta sirg‘alib yerga cho‘kdi. Yelkasi qaltirardi. Nafasi notekis titrab chiqqan ohangda chiqardi.

Ko‘z oldidan o‘sha mash'um voqealar o‘tdi otasining Suga haqidagi keskin so‘zlari, Suga bu so‘zlardan keyin jim ketishi, yillar davomida hatto hol-ahvol ham so‘ramasligi. Jimin yolg‘iz edi. Lekin kutdi. Umid qildi. Suga qaytishini tiladi. Va u qaytdi

Ammo endi, birgina xatolik o‘sha o‘yin butun orzularni yanchib tashlagandi.

U meni kechirmaydi endi emas dedi u o‘ziga, ko‘z yoshlari yonoqlaridan shamollik kabi oqarkan.
Suga meni sevardi men ham uni. Lekin men uni yo‘qotdim. Ikkinchi bor yana.

U o‘zining mushtini yuragiga bosdi ko‘ksini g‘ijimlab.
Men faqat sevganim uchun shunchalik adashdim. Men o‘rtoqligim bilan muhabbatimni ajrata olmadim. Endi esa endi u meni hatto ko‘rishga ham toqat qilolmaydi.

Jimin atrofida hayot davom etayotgandi, lekin u o‘zining ichki qulab tushgan dunyosida ag‘darilib yotardi.

Jiminning navbatma-navbat kulib-yig‘layotgan ovozi bu sukunatni tilka-pora qilardi.

U o‘zini devorga urdi, yerga cho‘kdi, ko‘zlari beqaror, lablari qaltirardi.

Men aybdorman!
Hammasiga men aybdorman! Meni kechirmaydi u Suga meni kechirmaydi! deb chinqirardi u. Ovozi yo‘q, ruhiy og‘riqdan yaralangan kabi chiqayotgan edi.

Hobi ustoz bu holatni ko‘rib qattiq qo‘rqib ketdi. Shu qadar sabrli me'yorda harakat qiluvchi Jiminni bunday ahvolda ko‘rish bu boshqa daraja edi. U zudlik bilan signal tugmasini bosdi.

Tez doktorlarni chaqiring! Jiminu bu psixologik buzilish!

Shifokorlar yugurib kelishdi. Jimin o‘zidan ketay deb turgan, nafas olishda qiynalayotgan edi. Zudlik bilan kislorod niqobi qo‘yildi tinchlantiruvchi dori yuborildi.

Jungkook esankiragancha bir burchakda turardi. U Jiminni bunchalik qayg‘uga botmagan, yiqilgan ko‘rmagan edi. Yuragi siqildi. Nafasi toraygandek bo‘ldi. U qaltiragan qo‘llari bilan telefonini chiqarib Sugaga qo‘ng‘iroq qildi.

Telefon go‘shagiga Suga ovozi eshitildi.

Nima gap? dedi Suga sovuqqon ohangda.

Jungkookning ovozi qaltirardi ko‘z yoshlari ovozini titratdi.

Jimin Jimin yomon. U o‘zini yo‘qotmoqda. Hozir kislorodga ulangan. Suga iltimos hech bo‘lmasa ko‘rishga kel. U sening ismingni aytib sendan kechirim so‘rab yig‘layapti Sen uni ayblading, lekin u u esa sindi Suga u sindi.

Telefonda jimlik cho‘kdi. Faqat yurak urishlari eshitilganday edi. So‘ng, qattiq nafas.

Suga hech narsa demadi, lekin qo‘ng‘iroqni uzmadi. So‘ng faqat bitta so‘z aytdi.

Qaysi palata?

Kasalxona devorlari hozir yana ham torroq, yana ham og‘irroq ko‘rinardi. Suga nafasini rostlay olmay, shifoxona yo‘laklaridan yugurib o‘tdi. Ular ko‘rsatgan palata eshigi ochiq edi.

Ko‘zi Jiminni ko‘rdi.

U kislorod baloniga ulangan, yurak ritmini ko‘rsatuvchi monitor goh sekinlashib, goh tezlashib turar, og‘iz ochib-yopib kuch bilan nafas olar edi. Ko‘zlari yumuq, tanasi titrar lablari oqarib ketgandi.

Suga buni ko‘rib tanasi muzlab ketganday bo‘ldi. U asta oldinga yurdi, biroq oyoqlari bo‘shashgan kuchsiz edi. Shunchalik ko‘p narsani aytdi so‘kdi qarshi gapirdi endi esa Jimin oldida faqat aybdor va sindirilgan bir odam turardi.

U asta yerga cho‘kdi. Qo‘llari bilan yuzini yopdi.

Men agar men uni o‘sha kuni shunchaki bag‘rimga bosganimda bunday bo‘lmasdi Men uni bilardim, u yuragi bilan sevadi ammo men uni yolg‘iz qoldirdim degan pichirlari eshitildi.

Hobi ustoz palatadan chiqib, Suga tomon yurdi. Yuzida jiddiy, ammo afsuslangan ifoda bor edi. Doktor unga tibbiy varaqni uzatdi.

Ustoz Hobi bemor ruhiy jihatdan jiddiy bosim ostida qolgan. Biz unga reaktiv depressiya tashxisini qo‘ydik. Bu kuchli ruhiy zarbadan so‘ng paydo bo‘ladigan xavfli holat. U hozir tanasini emas qalbi jarohatlangan Uni sevgi, sokinlik saqlab qoladi. Dori emas, insoniy iliqlik hozir unga kerak.

Suga tizzalari ustiga bukilib, boshini yelkasiga qo‘ydi. U jim turdi so‘ng past ovozda titrab dedi.

U asta o‘rnidan turdi. Palataga kirdi. Jimin yotardi zaif so‘lg‘in ammo go‘yoki hali ham kutayotgan.

Suga asta yelkasini ushladi qo‘lini unga tekkizdi. Yig‘i bo‘g‘ziga tiqildi.

Jimin men shu yerda. Ketmadim. Qaytdim. Iltimos, ko‘zlaringni och meni yana bir bor kechir agar yana bir imkon bersang bu gal bu gal yuragimni sening yuragingga to‘liq topshiraman.

Suga asta Jimin tomon engashdi. Uning nozik rangpar yuziga boqdi. Ko‘zlarining atrofida charxpalakday aylangan soya, lablaridagi oqartib yuborgan sukut bularning barchasi yuragini tilka-pora qilardi.

U lablarini tishladi. Ko‘zlarida yosh qalqib turardi. So‘ng hech narsani o‘ylamay, asta butun mehrini to‘kib.

Jimin meni eshitayapsanmi dedi pichirlab.

U yelkasi yoniga cho‘zilgan qo‘lini sekin tutdi. Jiminning qo‘li sovuq edi.

Suga bir zum ko‘zlarini yumdi, so‘ng peshonasiga ohista egildi.
Uning peshonasiga birinchi o‘pichni qo‘ydi bu o‘pichda ayblarini tan olish bor edi.
So‘ng ko‘zlaridan biriga sekin o‘pdi bu o‘pichda kechirim bor edi.
Ikkinchi ko‘ziga esa titrabgina.
Men seni sevaman.

Jimin o‘sha holatda titradi. Nafasi og‘ir edi. Ammo Suga yuragidagi harorat, mayin ovozi bilan yotgan tanaga mehr ato qilardi.

U Jimin qulog‘i yonida gapirdi.

Sening qalbingni sindirgan bo‘lsam o‘zimni hech qachon kechira olmayman. Endi sen ko‘z ochsang men har kuningda seni qayta sevaman. Faqat qayt meni ketmadim

Shu payt Jiminning kipriklari biroz qimirladi. Ko‘zlarida bir chaqnash paydo bo‘ldi, xuddi uzoq, qorong‘i tunneldan yorug‘likni ilg‘agandek.

Suga nafasini ushlab qoldi.

Jimin

Jimin lablari biroz siljidi. Ovoz juda past edi.

Yoongi..

Suga boshini darrov ko‘tardi. Ko‘zlarida yosh qo‘llari esa Jiminning qo‘lidan mahkam ushlagancha muzdek edi.

Jimin sen deya gapini tugatolmadi. Ovozi titrardi.

Jimin iloji boricha jilmaymoqchi bo‘ldi. Ammo lablari faqat zo‘rg‘a siljidi. U boshini biroz Suga tomonga burdi.

Ketmaganing uchun rahmat men sening ovozingni sog‘ingandim.

Suga unga egilib, ko‘zidan o‘pdi. Nafasi ichiga tushib ketgandek bosiq ohangda javob berdi.

Endi hech qayerga ketmayman. Sen ham ketma.

Jimin sekin boshini qimirlatdi. Ko‘zidan yana yosh oqdi, ammo bu safar bu iztirob emasdi. Bu sevgi edi. Qayta jonlanayotgan, sinovdan o‘tgan, qayta topilgan his edi.

Shunda eshik sekin ochildi. Hobi ustoz jilmayib ichkariga kirdi. Uning ko‘zlarida taskin bor edi.

Jimin hushinga keldingmi? Sendan havotir oldik bilasanmi.

Jimin asta boshini qimirlatdi. U hali zaif edi. Ammo endi yolg‘iz emasligini bilardi.

Suga qo‘lini ushlab turgancha faqat bitta narsani so‘rardi ichida. Iltimos, bu safar sevgimizni hech kim buzmasin.

Hobi ustoz ko‘zoynagini sekin silab, yoshlarning yuziga bir-bir qarab chiqdi. Ularning ko‘zlarida endi umid, kechirim, va yurakdan jilvalangan iliq hislar bor edi. Shunda ustoz boshini sal egib, hazil aralash gap qildi.

Xo‘p yaxshi Men bunday romantik sahnaga guvoh bo‘lib turishga qariyman shekilli.

Jimin xijolat tortib ko‘zlarini olib qochdi, Suga esa sekin kuldi.

Sizga rahmat ustoz dedi Suga jiddiy ohangda, ammo yuragi minnatdorchilik bilan to‘lib.

Hobi ustoz kulib qo‘ydi.

Ha endi yoshlikda sevgi ham balo-da. Faqat endi shart boshqa hech kim kasal bo‘lmasin, yurak ham, tan ham. Ko‘ngil ko‘chalarida adashmanglar. Men ketdim. Sizlar kelishib olinglar.

Shunday deb, u orqaga burilib, xonadan chiqdi. Eshikni yopayotib yana bir bor jilmaydi.

Eshik yopilgach, xona yana jimjimador tinchlik bilan to‘ldi. Kislorod apparatining g‘uvillashi ostida Suga Jimin qo‘lini ohista siladi.

Endi yaxshimisan?

Jimin unga sekin qaradi, labidagi zaif jilmayish asta kuchaydi.

Sen yonimdasan-ku qanday yomon bo‘lay?

Suga ham jilmaydi. Yuraklari bir muddat og‘riqli sukunatda, ammo Jimin va Sugani ko‘zlari to‘qnashdi. Suga Jiminni lablariga lablarini tekkazdi qaynoq lablar juftlashdi.

Tae ko‘zlarini sekin ochdi. Harakatlari sust nafasi sayoz edi. Ko‘zlarida avval qorong‘ilik, so‘ng oq shift so‘ngra ohista-asta tiniqlasha boshlagan yuzlar ko‘rindi.

U bir muddat tepaga, shiftga qarab yotdi. Nafasi og‘ir edi. Ko‘z oldidan xira xotiralar o‘ta boshladi yomon tushday bo‘lgan og‘riqlar, baqiriqlar va Jungkookning ovozi.

So‘ng bir notanish, ammo yurakka yaqin ovoz qulog‘iga chalindi.

Tae hushingga keldingmi, bolam?

Bu Hobi ustoz edi. U Tae yotgan karavot yoniga egilgancha mehr bilan qarardi. Ko‘zlarida yumshoq tabassum, ammo tashvish aralash ohang bor edi.

Tae asta o‘tirishga harakat qildi, ammo Hobi ustoz uni ehtiyotkorlik bilan yelkasidan bosib orqasiga yostiq qo‘ydi.

Asta bolam sen hozir kasalxonadassan.

Tae og‘zini qiyinchilik bilan ochdi.

Menga nima bo‘ldi ustoz? Nega hammayoq oppoq tinch boshim og‘riyapti.

Hobi ustoz unga suv tutdi. U ichdi, so‘ng ustoz yana javob berdi.

Yuraging bunga dosh bera olmadi bolam lekin sen kuchli ekansan. Biz seni yo‘qotamiz deb o‘yladik. Lekin sen qaytding. Biz senga yana umid bilan qarayapmiz Tae.

Tae uzoq sukutda qoldi. Keyin asta lablarini qimirlatdi.

Jungkook qayerda?

Bu savolda sog‘inch og‘riq va iztirob bor edi.

Hobi ustozning ko‘zlarida yosh jimirladi. U asta Taening qo‘lini ushlab.

U bu yerda, kutib turibdi. Sen ko‘zingni ochishingni orzu qilardi. U juda afsusda, bolam.

Tae ko‘zlarini yumdi. Ko‘zlaridan yosh sizib chiqdi.

Men buni tush deb o‘ylagandim hammasi ortda qoldi deb lekin yuragim hali ham uni sevadi.

Hobi ustoz boshini egdi. So‘ng asta dedi.

Unda yurakni tingla Tae. Endi sening hayotingda yangi sahifa ochiladi. U yerda azob bo‘lmasin faqat haqiqat va sevgi bo‘lsin.

Xona eshigi asta ochildi. Ichkariga kirgan yigitning yuragi gursillab urardi. Bu Jungkook edi. U Taening hushiga kelgani haqidagi xabarni eshitib, hech narsa o‘ylamay yugurib kelgan edi. Ko‘zlari yoshga to‘lgan, lablari titrardi.

Tae karavotda suyanib o‘tirardi. Ko‘zlari hali ham sust, ammo yuragi hushyor edi. U eshikdan kirgan Jungkookni ko‘rdi. Bir lahza yuragi silkindi, ammo o‘zini tezda yig‘ib oldi. Qo‘llari choyshabni siqib ushladi.

Jungkook tez qadamlar bilan yaqinlashdi. Ko‘zlarida umid va sevgi porlardi. U Taening oldiga yetib borgach, beixtiyor qo‘llarini yoydi:

Tae sen hushinga kelding. Meni kechir
Men seni juda sevaman.

U uni quchmoqchi bo‘ldi.

Ammo Tae yuzini burdi. Qonli ko‘z yoshlari bilan.

Ket...

Bu birgina so‘z yurakni yirttidek bo‘ldi. Jungkook to‘xtab qoldi. Nigohlari larzaga keldi. U shokka tushganday lablarini qimirlatdi:

Tae iltimos meni haydama Men qilganlarim uchun ming karra afsusdaman. Men bolalarcha o‘yinga aralashdim lekin yuragim rost edi! Men seni chin dildan sevganman va sevaman

Taening ko‘zlarida g‘am aralash g‘azab yonib turardi. Ammo lablari qattiq qimirlab chiqargan savoli yuragini og‘ritdi.

Agar rostdan sevgan bo‘lsang nega meni garov qilding, Jungkook?!

Jungkook nafasini ichiga yutdi. Javob bera olmadi. Faqat past ovozda.

Men ahmoq edim yuragimni tinglamadim faqat kulgili tuyulgan o‘yinga aralashdim Lekin sening ko‘zlaring, ovozing, mehring bularni o‘ynoqi narsa deb qaraganim uchun o‘zimni kechira olmayapman Tae

Hobi ustoz orqada sukunat bilan turgan edi. U og‘ir nafas oldi, so‘ng oldinga yurdi.

Sizlar bir oz yolg‘iz qolinglar. Tae asabiylashma iltimos. Men Jimin yoniga boraman sen tinchlan.

Tae og‘ir nafas olib yostiqqa boshini qo‘ydi. Keyin asta ko‘zlarini ochib, so‘radi.

Ustoz Jiminga nima bo‘ldi? U ham

Hobi ustoz bir lahza to‘xtadi ko‘zlarini olib qochdi. So‘ng yengil ohangda dedi.

U og‘ir ruhiy holatda hozir. U seni, Suga bilan bo‘lgan hamma narsani yuragiga sig‘dira olmayapti. Juda achinarli holatda bolam.

Taening ko‘zlari keng ochildi. Lablarini chaynab xo‘rsindi Ichida qaynab yotgan og‘riq yana o‘rtaga chiqdi.

Jungkook esa shunchaki turardi. Endi so‘zlar befoyda tuyulardi. U faqat yelkasini pastga soldi so‘ng yengil titroq bilan pichirladi.

Men barchasini barbod qildim.

Ustoz Hobi xonadan chiqib ketgandan so‘ng. Xonada sukunat. Hamma narsa sokin. Faqat yuraklarning urishi eshitilayotgandek.

Tae yostiqqa boshini qo‘ygancha ko‘zlarini mahkam yumdi. Lablari qattiq qisilgan yonoqlarida hali to‘kilib ulgurmagan yosh to‘lqinlanardi. U ko‘zlarini ochsa, Jungkookning mahzun, pushaymon ko‘zlariga duch kelishini bilar edi u ko‘zlarga hozir kuchi yo‘q edi.

Jungkook esa o‘sha yerda turar, harakat qilmasdi. Ammo yuragi ichida qattiq urar qo‘llari g‘ash tortardi. U bitta harakat bilan Taeni bag‘riga olgisi peshonasidan o‘pib hammasi yaxshi bo‘ladi demoqchi edi. Lekin bunday qilishga haqlimi?

U bilardi agar Tae shu ahvolda bo‘lmaganda u hech ikkilanmasdan quchoqlagan bo‘lardi. Hatto ruxsat so‘rashni ham unutgan bo‘lardi.Chunki sevgisi ortidan ko‘z yumgan edi. Endi esa faqat jim turgani qoldi.

Tae nihoyat sekin ovozda so‘z boshladi.

Sen mening ko‘zlarimga qarab turib yolg‘on gapirding Jungkook.

Jungkook bezovtalanib oldinga bir qadam tashladi.

Men men shunchaki bilmasdim hammasi bu darajada jiddiylashishini. Men o‘yin deb o‘yladim lekin seni sevib qolganimni tushungan vaqtimda hammasi allaqachon kech bo‘lgan edi.

Tae yana ko‘zlarini yumdi. Yon tomonga qarab, yelkasini zo‘rg‘a qimirlatdi.

Sening o‘yining menga hayotimdagi eng achchiq saboq bo‘ldi. Meni sevishing kerak emas edi. Agar bu sevgi ortida shunchalik og‘riq bo‘lsa.

Jungkook yuragiga pichoq tekkan kabi cho‘kkalab o‘tirdi. Qo‘lini Taening karavoti chetiga qo‘ydi, ko‘zlari yoshga to‘ldi.

Men sendan nafratlansang ham, o‘zingni mendan olib qochsang ham kechiraman. Faqat iltimos, qayta sog‘ay. Men seni har doim kutaman Tae.

Tae hech narsa demadi. Faqat titrab yotdi. Balki yuragi biror nimani aytmoqchi edi ammo og‘zi buni izhor qilishga ojiz edi.

Xonada faqat nafas olishning sust ovozi eshitilar edi.

Taeni nigohi shiftga qadalgan yuragi esa og‘ir zarbalar ostida edi. So‘ng yengilgina lekin qat’iyat bilan so‘zladi.

Iltimos Jungkook Ket. Men dam olishni istayman.

Jungkook bir muddat jim qoldi. Bu so‘zlar yuragini tilka-pora qildi. U sekin yaqinlashdi diltortar ohangda.

Tae Meni haydama. Iltimos dedi va ehtiyotkorlik bilan uning qo‘lini ohista ushladi, go‘yo uni ushlab qolsagina vaqtni orqaga qaytarish mumkindek.

Ammo Taehyung hech qanday yumshoqlik ko‘rsatmadi. Ko‘zlarida charchoq va iztirob bilan qo‘lini asta tortib oldi. Harakati keskin emas edi ammo yetarlicha aniq bu yuragidagi darzning isboti edi.

Jungkook qotib qoldi. Qanday harakat qilishni nima deyishni bilmasdi. Avvallari Tae undan yuz o‘girganida kulib yondashardi ba'zida hatto uni jazolashga ham jur’at qilardi. Ammo hozir hammasi boshqacha edi.

Bu safar u bilar edi barchasi uning aybi. Bu safar hazilga o‘rin yo‘q edi. Bu safar, bu muhabbat chindan ham sinovdan o‘tayotgandi.

Final

29- qism
Ushbu fanficc shunchaki muallifni hayollari mahsuli Taekookerslarga bag‘ishlanadi

Tae sog‘lig‘i tiklangach, o‘zini hayotga qaytarishga harakat qildi. Yuragi sog‘aygan bo‘lishi mumkin ammo ichidagi bo‘shliq hali hamon to‘lmagan har bir tong unga yo‘qotishlarni eslatib turardi. Shunga qaramay u kuch topdi. O‘qishini tikladi. Endi har kuni universitet kutubxonasiga qatnar, darslardan bo‘sh paytida esa choyxona yoki yolg‘iz park o‘rindig‘ida kitob o‘qirdi.

U o‘zini band tutishga intilardi. Qanchalik charchasa, xayollarga shuncha kam vaqt qoladi deb ishonardi. Kunlardan bir kun u odatdagidek yolg‘izlikdan qochib, markazdagi kofexonaga kirdi. Issiq shokolad ichishni rejalashtirgandi.

Ammo eshikni ochishi bilan yuragi gursillab urishni boshladi.

Ortidan kelayotgan muzdek shamolni his qilmadi. Qarshisidagi manzara unga mo‘jizadek tuyuldi.

U yerda Jin edi.

Ha, o‘sha iliq tabassumli hazilkash Jin. U qahvalar tayyorlab har bir mijozga samimiy jilmayardi. Yuzi xuddi o‘tmishdagi kabi porlab turardi. Jin go‘yo hech qachon o‘lmagan, hech qachon yo‘qolmagan edi.

Tae qadam bosishga ikkilandi. Nafasi qisila boshladi.

Shu payt eshik yana ochildi.

Ichkariga qaddi-qomati tik, bashang kiyingan, ko‘zlarida jasorat aks etgan ammo yuragida nimadir og‘irlik seziladigan RM kirib keldi.

Uning ovozi kofexonani to‘ldirdi.
Jin har doimgidek ikki shakarli americano!

Tae endi o‘zini tuta olmadi. Ko‘zlarida yosh yiltilladi. Yuragi ichida shivirladi.
Bu qanday mo‘jiza? Bu hayotmi yoki tushda yuribmanmi?

Tae yuragidagi bo‘g‘iq hislarni bosishga urinib, sekinlik bilan oldinga yurdi. Ko‘zlari hanuz Jinning iliq jilmayishida, ko‘ngli esa o‘tmishdagi yodlar bilan band edi.

U kafega yaqinlashib ovozini chiqarmasdan. Issiq shokolad iltimos dedi.

Jin yumshoq harakat bilan stakanga shokolad quyarkan, ko‘zini Taega tikdi va mehr bilan. Mana siz aytgan shokolad bugun aynan siz uchun dedi.

Tae bir zum jim qoldi. Bu tanish, tinchlik bag‘ishlovchi ohang. Bu mehr ko‘zlar. Yuragi tobora tez ura boshladi. Qo‘llari sal qaltiradi. Qahvani oldi-da, bosh irg‘ab tashqariga chiqdi. Nafas ololmayotgandek tuyulardi.

Kofexonadan uzoqlasharkan, ichida bir umid alangasi ko‘tarildi.
Balki Jungkookni ham balki uni ham uchratarman bu zamonda. Bu dunyoda u ham qayta tug‘ilgandir.

Yo‘l yoqalab asta yurarkan qulog‘iga tanish ovoz chalindi.

Azizam, bo‘ldi qilgin endi.
Menga gapirma Suga! Sen doim bunday qilasan!

Tae hayrat bilan burilib qaradi. Yo‘q bu mumkin emas!

Ko‘z oldida turgan juftlik Jimin va Suga edi.

Jimin lablarini chapillatib, burnini ko‘tarib turardi. Suga esa uning ortidan yurib, ko‘nglini olishga urinardi. Ikkinchisi ohangida tanish mehr ko‘zlarida esa o‘sha eskicha chuqur sevgi porlab turardi.

Tae yuragini ushlab qoldi. Nafasi tiqilib kelardi.

Yo‘q bu bo‘lishi mumkin emas. Axir ular ular o‘shanda o‘lishgan bu qanday voqelik? Bu tushmi? Yoki men boshqa bir dunyodamanmi?

Tae bugungi voqealarni xayolidan o‘tkazarkan yuragi titray boshladi. Har narsa xuddi qayta yozilgan taqdirdek edi. Balki bu taqdir bergan ikkinchi imkoniyatdir?

U beixtiyor osmonga qaradi. Yuragida faqat bitta savol gardanday aylandi.

Agar bu mo‘jiza bo‘lsa unda qachon Jungkookni uchrataman?

Kunlar tunlarga ulanib ketdi. Har tong Tae uyg‘onganda yuragining bir cheti bo‘sh nimadandir mahrum tuyulardi. U kutubxonaga qatnar kofe ichar shahar shovqinida yurardi ammo hech narsa yuragidagi bo‘shliqni to‘ldira olmasdi.

U har kuni bir mo‘jiza kutardi Jungkookni yana ko‘rish mo‘jizasini.

Ammo oylar o‘tdi. Umid so‘nib, yerga cho‘ka boshladi. Endi har kuni oddiy bir kun edi. To yanglishdi Noyabr kuzning so‘nggi nafaslari yomg‘irga aylangan kun edi.

U kutubxonadan chiqarkan, osmon to‘kilib ketayotgandek yog‘ayotgan yomg‘irga qaradi. Shibal ehh soyabonimni unutibmanku! Tae esa shoshib yugurdi. Serqatnov yo‘l bo‘ylab o‘tib ketayotgan mashinalar, odamlar orasidan o‘tgani chog‘ida kim bilandir turtishib ketdi. Qog‘ozlar kitoblar yerga sochilib ketdi.

Kechirasiz! Men bilmay qoldim dedi u andak nafasini rostlab.

Tae yerga cho‘kkalab namlangan qog‘ozlarni birma-bir terayotgan edi. Qo‘llari titrarkan bir varaqni uzatish uchun boshini ko‘tardi.

Va

U yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Soyabon ostida bir yigit turardi. Uning qiyofasi yomg‘ir shovqini orasida ham tiniq edi. Sochlaridan mayin suv tomchilari oqib tushardi. Ko‘zlari esa o‘zbekcha deya oladigan bo‘lsak xuddi yillar oldingi o‘sha o‘qraygan ko‘zlar edi.

Jungkook? dedi Tae shivirlab.

Jungkook jilmaydi. Soz, tiniq ovozda javob berdi. Kechikdim lekin seni topdim.

Tae lablarini qimirlatdi lekin hech nima deyolmadi. Yomg‘ir izlariga qorishgan ko‘z yoshlarini yashirishga ham urinmadi. U yerda o‘tirganicha, qarshisidagi soyabon ostidagi mo‘jizaga tikilib turdi.

Jungkook asta oldinga bir qadam tashladi. Soyabonni kengroq ochdi.

Endi yolg‘iz qolmaysan Taehyung. Endi hech qachon.

Tae sekin o‘rnidan turdi. Ikkalasi soyabon ostida turgancha bir-biriga qarab turishardi. Atrofda odamlar, mashinalar shahar hayoti bor edi. Ammo ularning olamida faqat ikkita yurak urayotgandi.

Yomg‘ir yog‘averdi. Soyabon ostida esa yo‘qolgan vaqt, kechirilgan og‘riqlar va qayta topilgan sevgi jimjimador sukunatda qovushdi.

Ishbu fanficni sabr bilan kutib o‘qiganlarlarga rahmat ko‘pchilikni yig‘latib qo‘yib ohirida sevintirgan fanfic uchun sizlarga rahmat
#HeSu

28- qism
Ushbu fanficc shunchaki muallifni hayollari mahsuli Taekookerslarga bag‘ishlanadi

Suga Jiminni bag‘rida ushlab turardi. Jiminning ko‘zlari asta yumulib borar, tanasi sovib borayotgan edi.

Jimina Jimina iltimos. Ko‘zlaringni och. Men seni hali to‘liq sevolmadim. Hali hali baxtli bo‘lishimiz kerak edi deya Suga uning muzlayotgan qo‘lini qo‘lida ushlab turdi.

So‘nggi harakat bilan Suga yuziga ohangraboday termuldi. Nafasi to‘xtadi.

Jimin endi sukut edi.

Suga qotib qoldi. Ko‘zlaridan yosh emas, butun borlig‘idan dard quyilardi. Jiminni ko‘ksiga bosib.

Yo‘q bu rost emas. Bu bo‘lishi mumkin emas! deya yerdan osmonga, osmondan yuragiga qadar faryod chekdi.

Jungkook esa boshini egib ko‘zlarini yumdi. Bu uning qaror olish nuqtasi edi.

Endi bu yurtda adolat bo‘lishi kerak. Bu qon javobsiz qolmaydi.

Jiminning tanasi oq matoga o‘raldi. Saroyga jimlik cho‘kdi. Butun saltanat bir farishtasidan ayrilgandi.
Jiminning o‘limi nafaqat Suga, balki Jungkook Tae va hatto butun Jeonlar saltanatini o‘zgartiradigan burilish bo‘ldi. Endi har bir qadam qasos haqiqat va adolat yo‘lida tashlanadi.

Saroy devorlari orasida kuchli faryod aks sanchardi. Jungkook g‘azabda edi. U qirolichaning huzuriga bostirib kirdi. Qo‘riqchilar to‘xtatmoqchi bo‘lishganda, u qarsillatib qichqirdi.

Kim meni to‘xtatmoqchi? Valiahd Qirolman.

Qirolicha esa hali ham murosasiz ko‘zlar bilan unga qaradi. Ammo bu safar Jungkookda ko‘hna mehr emas adolat alangasi yonayotgan edi.

Jiminni o‘limiga siz sababchisiz to‘g‘rimi?! Sizning hiyonatiz endi chegara bilmay qoldi!

Qirolicha sekin turdi ammo yuzi jiddiy edi.

Men bu saltanatni himoya qilyapman. Jimindek oddiy kanizak uchun Minlar sulolasi kuchayib borayotganini jim qarab tura olmayman.

Jungkook g‘azabdan titrardi.

U oddiy emas edi u inson edi. Va men u orqali sevgi nima ekanini ko‘rdim!

Qirolicha to‘xtab qoldi. Jungkook ilk bor ko‘zidagi yosh bilan gapirdi.

Bu sening yakuniy hiyla-nayranglaring edi. Endi esa men boshqaraman. Sen emas.

U saroydagi barcha qo‘riqchilarga buyruq berdi

Qirolichani alohida ko‘z ostiga oling. Uning har bir qadamini nazorat ostiga oling!

Kunlar haftalarga ulandi. Endi Qirolicha butunlay taxtni o‘ziniki qilish paytiga tushdi.

Jungkook endi unga bo‘ysunmasdi. O‘g‘lini yo‘ldan olib tashlash birdan bir mawsadiga aylana boshladi.

Saroyning narigi chetida esa, Yoongi xonasi qorong‘ilikda edi. Ichkarida shamlar yongan ammo uning ko‘zlaridagi nur so‘ngandi. Jiminsiz tonglarni tasavvur qila olmasdi.

U piyolani yana bir marta to‘ldirdi. Navbatdagi achchiq ichimlik tomog‘idan o‘tarkan, ko‘zlariga yosh qalqdi.

Sen meni kechirding, Jimin men o‘zimni kechira olmayman.

Jinni tayyorlagan giyohli damlamalarni chetga surdi. Endi unga malham emas, unutish kerak edi. Unutish esa faqat ichkilikda.

Har tun jimjitlikda Jiminning oxirgi so‘zlarini eshitayotgandek bo‘lardi.

Men seni doim sevganman.

Yoongi endi dunyodagi eng boy yigit emasdi. U dunyodagi eng yolg‘iz yurak edi.

Jungkook borgan sari kuchayib borardi. Tae undan qattiq havotir olar mashg‘ulotga ketsa kelishini intizorlik bilan kutardi. Jungkook va Tae sevgisi butun xalq ichida gap so‘zlar yurar hamma havas qilardi. Jungkook o‘ta adolatli Tae esa mubattali edi. Oylar shu zaylda o‘tdi. Bir kuni Saroyda zulmat hukm surardi. Qirolicha nozik ammo zaharlik qadamlari bilan Qirol huzuriga bordi. Ko‘zlarida g‘azab so‘zlarida yolg‘on.

Jungkook sizni ag‘darmoqchi. U taxtni egallashga harakat qilyapti.

Qirol bunga ishonishni istamasa ham Qirolichaning muhr bilan yozilgan soxta maktubini ko‘rdi. Fitna ishladi.

Jungkook qo‘lga olindi. Uni bir zindonga olib borishdi. Saroy qorong‘u yo‘laklarida urilgan yiqilgan ovozlar eshitilardi. Uning qoni saroy devorlariga singdi.

So‘roqchilar so‘radi.

Taxtni nega xohlading?
Qiroldan voz kech tan ol!

Ammo Jungkook jim edi. Ko‘zlarida faqat Tae, faqat yovvoyi yurak muhabbat va faqat sadoqat aks etgan edi.
Tae qirolichani oyoqlari ostiga o‘zini tashladi yalindi yolvordi valiahd shaxzodani kechirishini iltimos qildi.
Qirolicha butunlay taxt dardida edi.
U Taeni saroydan chiqarib yubordi. Tae Jungkookni azoblanib kaltaklanayotgani ko‘tara olmasdi. U kunlab Qirolicha saroyi oldida tiz cho‘kib o‘tirdi.

Qirol farmoni bilan Valiahd shaxzodani saroy maydoniga olib chiqildi. Qo‘llari zanjirda, boshi baland. Tae esa bu manzarani ko‘rib qichqirdi.

Yo‘q!!! Bu tuhmat! U bunday qilmagan.

Ammo qirollik buyrug‘i ayovsiz edi. Qilich yuqoriga ko‘tarildi va Jungkookning hayoti o‘sha yerda tugadi. Qon yerga tomdi muhabbat jim bo‘ldi.

Tae hushidan ketdi. Yuragi buni ko‘tara olmadi.

Valiahd yo‘q. Endi sadoqatli do‘stlar qoldi.

Qo‘mondon Rm qilichini olib Qirolichaga qarshi kurash ochishga qaror qildi.

Jin unga bir qaradi.Yolg‘iz ketmaysan. Men sening soyangman.

Ular saroy devorlariga yaqinlashgan edi. Ammo g‘amgin osmon ostida qasddan tayyorlangan kamon o‘qi Jinning yuragini teshib o‘tdi. U yerga cho‘kdi.

Jin deya qichqirdi Rm.

U qo‘sh qo‘llab Jin tanasini quchoqlagan edi orqasidan qilich sanchildi. Shunday qilib, ikki sadoqatli yurak bir joyda to‘xtadi. Ular o‘sha joyda birga sukunatda qoldi.
Ikki sevishgan juft bir birini bag‘rida yotar muzlagan tana.

Endi nima bo‘ladi xalq qayg‘uda edi. Saroyning baʼzi honalarida shivir shivir boshlangan. Ko‘pchilik bu mudhish voqealardan hafa edi.

Haftalar oylarga ulandi. Jungkook o‘lgach qirol go‘yo hayotda qolmagan edi. U o‘z farzandining o‘limini ko‘z oldida ko‘rgan, ammo haqiqatni anglay olmayotgan edi. Qirolicha esa g‘alabasidan mast nihoyat butun taxt uning ixtiyorida edi.

Endi saroyda nur emas zulmat hukmron.

Tae Minlar saroyida yotardi. Hushsiz ammo yuragi hali ham tirik edi. Har kuni u tushida Jungkookni ko‘rar u bilan so‘zlashar ammo uyg‘onmasdi

Suga har kuni uni kuzatardi. U o‘ziga bergan va’dasini eslardi. Tae tirik qoladi. Va men Qirolichadan qasos olaman.

Sadoqat, dard, muhabbat va o‘tkinchi hayot barchasi Sugani boshqa odamga aylantirdi.

Qasos yo‘lida Suga jangga otlanadi

Endi Suga jangchi emas qo‘zg‘olon yetakchisi edi. U o‘z yoniga eng ishonchli kishilarni, ayanchli tarixga guvoh bo‘lganlarni yig‘di. Ularning har biri sevikli odamlarini yo‘qotgan, saroyning zolim siyosatidan ezilgan edi.

Suga kechalari jang taktikasini chizdi. Tonglarda yuragini sovitishga harakat qildi. Ammo qasos olovi uni tirik tutardi.

Suga yolg‘iz emas edi. U uzoq oromgohlar ichidan sehrli shifobaxsh kuchga ega tabibni Hobiyni topdi. Hobi osoyishta ammo kuchli nigoh bilan Taega termuldi. U unga bitta so‘z aytdi.

Yuraging yashasa u yana sevishni xohlaydi.

Tae vujudida asta jon uyg‘onayotgandek bo‘ldi. Hobi unga maxsus damlamalar sehrli davo qiluvchi quvvatlar bilan yordam bera boshladi.

Urush arafasi Bu orada Qirolicha hukmini yanada mustahkamlashga urinar Jeonlar saltanati g‘alaba nashidasiga cho‘milayotganday edi. Ammo u bir narsani unutdi orqada jimgina yonayotgan qasos alangasi bor edi. Bu alangani Suga yoqqandi.

Uning yuragida faqat bitta niyat: Jungkook o‘limi Rm va Jinning fidokorligi Jiminning ko‘z yoshi va Taening qalbini barbod etmaslik.

Qirolicha U yillar davomida tuzgan rejasining quliga aylangandi. Suga boshchiligidagi Minlar qo‘shini yurakdagi alam yo‘qotish, va qasos bilan jangga otlangandi. Qirolicha esa Sugadan bu darajada kuchli zarba kutmagandi. U shoshib qoldi. Qo‘llari ostidagi sadoqatli qo‘shin birin-ketin qulab tushdi.

Suga yuragida faqat bitta so‘z jarang sochardi.
Sening zolimliging mening yurtdoshlarimning qoni bilan to‘xtaydi!

Kunlar haftalarga ulanib ketdi. Oxiri so‘nggi jangda Jeonlar saltanati butunlay qulab tushdi. Qirolicha o‘z o‘g‘lini o‘ldirgan, davlatni firoq va zulmatga giriftor qilgan ayol sifatida tarixda nomi qoralik bilan yozildi. U aqldan ozdi. Endi u yovvoyi ko‘zlari bilan bo‘m-bo‘sh devorlarga tikilib, qulog‘iga Jungkookning bolalikdagi qahqahasi eshitilayotgandek bo‘lardi.

Uni eng chekka orollardan biriga, "Qirolicha o‘z o‘g‘lini qotili" tamg‘asi bilan surgun qilishdi.

Saltanatga Minlar sulolasi rahbarlik qila boshladi. Yillar davomida zulm ostida ezilgan yurtdoshlar nihoyat nafas oldi. Sadoqatli do‘stlar xotirasi esa hech qachon unutilmasdi.

Bir kechasi, Suga, qo‘mondon Rm, Jin, va Jungkook nomi tilida yurt o‘rmonida fonarlar uchurtirdi. Har bir fonar osmonga ko‘tarilar ekan, Jiminning ohangdor ovozi eshitilayotgandek tuyuldi.

Sadoqat va sevgi o‘lmaydi. Biz bor edik. Biz yuraklarda qolamiz.

Suga bu fonarlarga qarab uzoq sukut saqladi. Yuragining eng chuqur burchagida, bir vaqtlar qulab tushgan va endi yana tiklangan o‘zini his qildi.

Bu orada, Hobi mo‘jiza kabi Taeni tuzatishga muvaffaq bo‘ldi. Garchi yuragida chuqur jarohatlar qolgan bo‘lsa-da, Tae yana sekin-asta hayotga qayta boshladi. Har tong qushlar sayrashi ostida uyg‘onib, oynaga qarar va yuragini tinglardi.

Men hali ham tirikman. Men hali ham sevaman.

U uzoq vaqt faqat yodda saqlagan nomlarni yuragida asradi. Jungkook Jimin, Jin, Rm.

Suga nihoyat Taeni oldiga keldi. Yillar ichida ko‘p narsani yo‘qotgan, ammo yuragidagi eng muhim insonni yana sog‘-salomat ko‘rish unga beqiyos taskin bag‘ishlardi. Tae endi yanada sokin, ammo ko‘zlarida oldingidan ham chuqurroq donolik porlab turardi.

Suga yumshoq tabassum bilan

Endi sening o‘rning saroyda Tae, yuraklar seni sog‘ingan dedi.

Tae bosh irg‘ab jim quloq tutdi. Keyin ohangdor va sokin ovozda javob berdi.

Meni bu yerga bir narsa bog‘lab turganday.Senga aytmoqchi edim.Men ishonaman. Sen eng adolatli, eng mehrli Qirol bo‘lishingga ishonaman Suga.

Suga yuragida iliqlik his qilib, bu so‘zlar uchun faqat ko‘zlari bilan minnatdorchilik bildirdi. So‘ng bosh irg‘ab, kech tushganini aytib, saroyga qaytishga ruxsat so‘radi.

Tae Men biroz bu yerda qolaman Qadimiy daraxt menga tinchlik bag‘ishlaydi dedi.

Suga sekin orqasiga burilib ketdi.

Tae esa daraxt tagida chuqur nafas olib ko‘zlarini yumdi. Shu payt osmonda sekin-sekin yongan qurtlar uchib chiqa boshladi. Ularning mayin nurlari atrofni porlatib go‘yo bir necha asrlar avvalgi afsonalardan chiqqandek edi.

Birdan, atrofda havo o‘zgarib, yengil shabada esdi. Daraxt tanasidan yumshoq nur chiqarildi. Tae ko‘zlarini ochib, mo‘jizaviy manzaraga tikildi. Ko‘z oldi qorishib, yuragi gupillay boshladi. U boshini ushlab o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi, lekin yengilgina tebrandi va hushidan ketdi.

Tae sekin-sekin ko‘zlarini ochdi. Yorqin chiroqlar yuziga urilar, boshidagi og‘riq yuragini tez urishga majbur qilardi. Nafas olish og‘ir, yuragi esa nima bo‘lganini anglay olmay notinch urardi. U harakat qilmoqchi bo‘ldi, lekin qo‘llari zaif edi. O‘zini go‘yoki vaqt ichida muzlab qolganidek his qildi.

U ko‘zlarini shiftga qadarkan, asta harakatlanayotgan soyalarga ko‘zi tushdi. Ularning orasidan oq xalatli odamlar siluetini tanidi. Shifoxona bu shifoxonami

Tae cho‘chib boshini burdi. Ko‘z oldida turli yuzlar, yurakdan chiqqan chaqiriqlar, va nihoyat bosh shifokorning yumshoq va sokin ovozi eshitildi.

Janob Kim, tinchlaning
Siz xavfsiz joydasiz. O‘zingizni qanday his qilyapsiz?

Tae qiyinchilik bilan gapirdi.

Qayerdaman.

Shifokor engil jilmayib, yon daftarchasiga qarab qo‘ydi.

Siz uzoq koma holatida edingiz, janob Kim. Qariyb uch oy. Ammo hushyorligingiz qaytganini ko‘rib, butun shifoxona bugun bayramga tayyor.

Tae hayratda. Koma? Uch oy?

Ko‘zlari chaqnab, chuqur nafas oldi. Ko‘z o‘ngidan o‘tgan lahzalar Jungkook, Jin, Jimin, Suga, saroylar, qirolicha, urush, sevgi va xiyonatlar bularning bari bir lahzada xayolida charx urdi.

Hammasi tushmi deb pichirladi u.

Bosh shifokor indamadi, faqat yelkasiga qo‘l qo‘yib ko‘zlari bilan hozircha tinchlaning degandek boqdi.

Tae esa ko‘zlaridan yumshoq yoshlar sizib chiqqancha bir narsani tushunardi.

U yashagan o‘tmish haqiqat bo‘lmasa ham yuragida qoldirgan izlar muhabbat, sadoqat va og‘rig‘i u bilan birga uyg‘ongan edi.

Tae asta-sekin o‘zini tiklab borarkan shifokorlar uni o‘rganishda davom etardi. Tekshiruvlar natijasi esa har safar bir xil edi yuragi endi sog‘lom. Avvallari zaif har nafasda sinadigan bu yurak endi o‘z barqarorligini topgandi. Shifokorlar bu holatni moʻjiza deb atadi. Ammo bu moʻjiza ostida bir inson yuragi bor edi chopib ketgan, azoblangan, ammo muhabbatdan to‘ymas yurak.

Ammo tanasi tuzalgan bo‘lsa-da, qalbi hanuz o‘tmishda edi.

Har tun, soat tungi ikki atrofida u uyg‘onar ko‘zlari namlanar, yuragi tamom bo‘lay deb urardi. U hanuz u yerda edi qorong‘u saroy yo‘laklarida yuragi urgancha shivirlab Jungkook deya chaqirar, lekin javob kelmasdi.

U oynaga qarardi lekin o‘zini emas, xuddi Jinning beg‘ubor jilmayishini Rmning qat’iy ko‘zlarini Jiminga uzatilgan qo‘lni Suganing bardam nigohini ko‘rardi.

Ularni unutolmasdi. Ular xayol emas ular taqdirining bir parchasi edi.

Tae yuragida yana o‘sha satrlarni o‘qirdi.
Jungkook mening yuragimning bekasi.
Jimin muhabbatni isbotlagan shirin orzular.
Jin mehr va hazilni aralashtirib ko‘ngilni yoritgan nur.
Rm jasorat va sadoqat timsoli.
Suga adolatli, ammo g‘amli qirol.

U har kecha ushbu nomlarni yodga olar, yostig‘i nam yuragi esa yalang‘och bo‘lib tongga yetardi.

Shifokorlar unga.
Siz tuzalyapsiz, endi yangi hayot boshlang deyishardi.

Ammo Tae yuragidan javob berardi.

Yangi hayot? Men hanuz o‘sha dunyodaman o‘sha sevgim o‘sha do‘stligim o‘sha sadoqatim bilan.

27- qism
Ushbu fanficc shunchaki muallifni hayollari mahsuli Taekookerslarga bag‘ishlanadi

Jungkook va Taehyung yulduzlar ostida yurishardi. Ularning ko‘zlarida tinimsiz sevgining jilosi bor edi. Har bir qarash, har bir kulgi yurakdagi tuyg‘ularga qadalgan tasmadek edi. Taehyung Jungkookning yelkasiga boshini qo‘ydi.

Bu lahzalar abadiy bo‘lsa edi dedi u sokin ovozda.

Jungkook esa uning qo‘lini ushlab, yuragiga qo‘ydi:

U abadiy bo‘ladi sen men bilan bo‘lganingda. Men bu saltanatni sen bilan bo‘lishishni istayman.

Ammo bu sevgi fonida zulmat harakatda edi.

Qirolicha o‘z saroyida yolg‘iz o‘tirar, qadimiy qog‘ozlarni varaqlar, xitobnomalar yozar edi. Uning ko‘zlarida g‘azab, yuragida xiyonat kayfiyati.

Jungkook sen mening o‘g‘lim emas sen mening qurolimsan dedi u oynaga qarab. Agar sen sevgingni menga qarshi qo‘ysang men seni o‘sha sevgining orqali qulataman.

U maxfiy elchilarini chaqirib, yangi reja tuzdi. Rejaning markazida Jungkook turardi. U orqali qirolicha mavjud qirolni chetlatib taxtni o‘z nomiga yozmoqchi edi. Buning uchun u valiahdni o‘z qo‘li bilan o‘z sevgisi orqali boshqarishi lozim edi.

Ammo qirolicha bitta narsani hisobga olmagan edi Jungkook endi yurak bilan boshqarardi hiyla bilan emas.

Jimin Suganing bag‘rida yotarkan yuragi sekin urardi. Nafasi hamon titrab chiqardi ammo bu titroq qo‘rquvdan emasdi bu titroq sog‘inchdan nihoyat topilgan mehrdan edi. U ko‘zlarini yumdi, yuzini Suganing ko‘ksiga bosdi. U yerda yurak ostida Suganing hislari urardi xuddi o‘tmishda yarim qolgan baxt yana hayotga kelganday.

Suga jim yotardi, lekin boshi ichida fikrlar chaqmoqdek chaqnardi.

Shuncha yil seni unutishga urinib yashadim Jimin. Lekin sening bir jilvang, bir ohang hatto qadam tovushing xotiramdan ketmadi. Endi yana yonimdasan.Men seni yana yo‘qotishga toqat qilolmayman.

U asta Jiminning qo‘lini tutdi. O‘sha nozik qo‘llar, o‘sha eski muhabbatni eslatuvchi ilik harorat.U ichida qat’iy bir qarorga keldi.

Balki balki vaqt keldi. Endi seni yonimda saqlab qolish va rasmiy tarzda menga tegishli ekaningni dunyoga aytish vaqti keldi.

Suga asta egilib Jiminning peshonasidan o‘pdi. So‘ng yuragini bosib turgan so‘zlar nihoyat og‘zidan chiqdi.

Jimin men sening qo‘lingni ushlab, qolgan umrni sen bilan o‘tkazmoqchiman. Uylanishimni istaysanmi.

Jimin kutilmagan taklifdan karaxt holatda qotib qoldi. Qulog‘iga yangragan so‘zlar Men bilan turmush qurishni istaysanmi? yuragini zirillatib yubordi. U beixtiyor Suga tomon qaradi. Ko‘zlarida yosh miltillardi lekin bu yoshlar alamdan emasdi bu nihoyat kutgan baxt ko‘z yoshlari edi.

U lablarini ochdi nimadir demoqchi bo‘ldi ammo ovozi titradi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilib kelganday edi. O‘zini tutolmadi ko‘zlaridan tomchilanib yoshlar oqib tushdi.

Men men bunga ishonolmayapman dedi u past ovozda Seni yana ko‘rishimning o‘zi mo‘jiza edi endi esa bu bu taklif.

Suga jimgina jilmaydi, ko‘zlarida esa haqiqiy muhabbat porlardi. U Jiminning yuzini ohista avaylab tutdi, barmoqlari bilan ko‘zidagi yoshlarga tegdi.

Men seni hech qachon yana yo‘qotmoqchi emasman Jimin. Agar rozi bo‘lsang, seni har tong uyg‘otadigan har tun bag‘rimda uxlatadigan inson bo‘laman. Faqat ha degin

Jimin boshini engiltak qimirlatdi lablari orasidan nihoyat o‘sha mo’jizaviy so‘z chiqqanday bo‘ldi.

Ha Suga Men roziman

Ular bir-birining bag‘riga yana cho‘kib ketishdi bu safar ajralmaslikka qasam ichgandek.

Suga va Jiminning unashtirilgani haqida yangilik saroyda chaqmoqdek tarqaldi. Har bir xizmatkor, har bir amaldor bu xabarni bir-biriga shivirlab yetkazardi. Ayrimlar bu sevgi haqiqiyligini hayrat bilan qarshi olishdi, boshqalar esa ayniqsa Minlar sulolasiga xusumati borlar bu ittifoqni siyosiy kuchayish deb talqin qilishdi.

Jungkook esa do‘stining yuzidagi nurga qarab, chin dildan quvondi. U Jiminga yaqinlashib do‘stona kulimsirab dedi:

Tabriklayman Jimin. Nihoyat yuragingni xotirjam qiladigan odam yoningda. Endi sen ham biz kabi baxtli bo‘lasan.

Tae esa Jiminga yaqinlashib, qo‘llarini tutdi.

Men har doim sening baxtingni istaganman Jimin. Endi u kun keldi. Yillar seni azoblagan bo‘lsa ham, muhabbat seni davoladi.

Ammo bu shodlik soyasida bir salqinlik ham yurardi. Qirolicha Suga va Jimin ittifoqi orqali Minlar kuchayishini sezdi. U bu unashtiruvni o‘z taxtiga tahdid sifatida ko‘rdi. Ich-ichida yonib turgan g‘azab bilan u shunday dedi.

Minlar o‘g‘li va bechoragina kotibBu unashuv quvonch emas fitna. Agar bunga ko‘z yumsam ertaga ular Jeonlar taxtiga ham da’vogarlik qilishadi.

Shunday qilib Qirolicha yana bir reja tuza boshladi. Bu safar u jim o‘tirishga niyat qilmagandi. U yuragini zaharga to‘ldirib, ortidan g‘amgin kulib turdi.

Minlar sulolasi vakili Suga va Jeonlar saroyining sobiq xizmatkori hozir esa qalblarni zabt etgan Jiminning unashtirilish marosimi saroy bog‘larining eng go‘zal joyida, gullar ochgan bahor tongida boshlandi. Marosim oddiy, lekin yuraklarga juda yaqin ruhda o‘tdi. Jin chiroyli mato bilan bezatilgan maydonda shirinliklar va giyohli damlamalarni shaxsan o‘zi tayyorladi. Jungkook va Tae esa mehmonlarni qarshi olib ularning yonida doimiy jilmayib turardi.

Suga oddatda sovuqqon bo‘lsa-da bugun ko‘zlarida ishonch va muhabbat chaqnardi. U Jimin oldida tiz cho‘kib, asta dedi.

Men seni kutdim Jimin. Yillar davomida hatto o‘zimdan ham yashirib keldim. Endi esa istayman sen har tong ko‘zim ochilganida yonimda bo‘lgin. Uylanaman deb so‘ramayman. Men yalinaman.

Jimin ko‘zlari yoshga to‘lib, qo‘lini Suganiki bilan birlashtirdi.

Sen meni unutmagan ekansan men ham unutmadim. Endi yuragimni hech kimdan yashirmayman. Ha men roziman Min Yoongi.

Shu payt qushlar chirqilladi, atrofdagilar gulduros qarsaklar bilan ularni tabrikladi. Taehyung hamon o‘zini tutolmas ko‘zlarini artib qo‘ydi. Jungkook uning yelkasiga sekin qo‘l qo‘ydi.

Bugun biz baxtni tomosha qildik. Va bu sevgi hammani davolaydi.

Ammo bu marosimdan xabar topgan Qirolicha o‘z xonasida, oynali oynalarga tikilib qotib turardi. Uning yuzida g‘azab, ko‘zlarida esa hasad yaltirardi.

Endi ular ittifoq tuzishyapti Minlar bilan Jeonlar Bu unashtiruv bu sevgi bu men uchun urush eloni.

U yonidagi sadoqatli xizmatkoriga pichirladi.

Agar bu unashtiruv nikohga aylanadigan bo‘lsa men taxtni yo‘qotaman. Yaxshisi to‘yga qadarularning yo‘lini to‘sish kerak.

Saroyda go‘yoki nur yog‘ilayotganday edi. Suga va Jiminning sevgi bilan boyigan unashtiruvi saroy ahli uchun ham quvonchli ham umidbaxsh voqea bo‘ldi. Jungkook maxsus farmon chiqarib ikki sulola Minlar va Jeonlar o‘rtasidagi rasmiy ittifoqni e’lon qildi.

Tae bu yangilikdan benihoya mamnun edi. Endi u Jungkookni o‘zga sirli tuyg‘ular emas, tinchlik va sevgi bilan ko‘rardi. U har kuni Jiminning to‘y libosini tanlashiga yordam berar, qizlar orasida o‘zi ham eng sho‘x eng mehribon dugona sifatida porlardi.

Lekin saroy devorlarining orqasida jimjitlik egasini yo‘qotayotgan edi.

Qirolichaning yuborgan maktubi hozirda o‘z manziliga yollanma qotillar to‘dasi yetakchisining qo‘liga yetib borgan edi. U maktubda qisqagina yozilgan edi.

To‘y kechasi urish fursati. Nisha qiyomat.

Bu Qirolichaning siri edi. “Nisha” saroy tepasidagi qadimiy minoraning nomi bo‘lib to‘yda shohona ohanglar aynan u yerdan chalinar edi. Ammo endi u yerdan to‘y ohanglari emas, o‘lim yangrashi rejalashtirilgan edi.

💍 To‘y kuni

Saray bog‘lari minglab chiroqlar bilan bezatildi. Jimin oppoq to‘y libosida So‘g‘a esa tantanali ammo oddiy libosda mehmonlar qarshisida yurardi. Jungkook va Taehyung eng oldingi qatorda o‘tirar bir-birining qo‘lini sekin ushlab turgan edilar.

Jimin sahnaga chiqayotgan chog‘da Jungkook nigohini saroy minorasiga qaratdi. Nimadir noto‘g‘ri tuyuldi.

U birdan o‘rnidan turdi.

RM Tez minoraga odam yubor!

RM darhol ishga tushdi. Lekin bu kech edi. Minoraning soyasida yashiringan yovuz niyatli qotil allaqachon kamonini tortgan ed.

Hammani nigohi sahnaga qaratilgan edi. Jimin yuragi qattiq urardi u yillar davomida orzu qilgan to‘y kuni nihoyat yetib kelgan, yonida Suga yuragining egasi.

Ammo

Shu payt minoradan kamon o‘qi uchib keldi.

Vaqt go‘yoki sekinlashdi.

Jimin! Qoch!!! deb baqirdi Suga yuragi yorilgudek bo‘lib.

Lekin kech edi O‘q Jiminning ko‘ksiga sanchildi.

Jimin hayrat bilan atrofga qaradi, so‘ngra asta orqaga cho‘zilib yiqildi. Qon oqib tushayotgan edi.

JIMIIIIIIIIIIIN Suga ko‘z oldi qorong‘ilashdi. U yugurib kelib Jiminni bag‘riga bosdi. Jimin qaltirardi lablari oqardi.

Yo‘q, yo‘o‘o‘o‘o‘o‘o‘o‘o‘o‘o‘o‘q!
Qani tabiblar! Qani!!! deb faryod chekdi Suga.

Tae karaxt holatda joyidan turolmasdi. RM va Jin darhol harakatga tushdi.

Suga esa Jiminga yalinardi.

Jimina Ko‘zingni och iltimos! Menga qaragin. Yana yuragimni sindirma. Sen hali mening rafiqam bo‘lishing kerak edi.

Jimin esa ojizgina jilmaydi.

Men orzumdagi kunni ko‘rdim. Suga Men seni... sev...

So‘ng lablari qimirlamay qoldi.

2-fasl
10-qism
Bu fanficc Yoonminni qo‘llab quvvatlovchilar uchun

Hobi mashinasida o‘tirib, Jiminni uzoqdan kuzatardi. U o‘zini tutishga harakat qilayotgan do‘stini ko‘rib yuragi uvishib ketdi. Jimin parkdagi skameykaga cho‘kkancha, hech qanday harakat qilmay faqat ko‘zlari nam tortgan holda yuraksiz tikilib o‘tirardi.

Hobi ichidan chuqur xo‘rsinib, o‘z-o‘ziga pichirladi.

Suga sen uni RMdan olib ketding. Yuragini egallading. Ammo nima bo‘ldi? Asray olmading. Uni o‘zingdan ham og‘irroq holatga tashlading.

U yuragini bosib mashinadan tushdi. Qo‘lida ikki stakan issiq qahva. Hozir Jimin gap eshitishni istamasligini bilsa-da, baribir yoniga borishni tanladi. Chunki Hobi har doim iliqlik olib keluvchi inson edi.

Sekin-sekin yurib Jimin yoniga yaqinlashdi. Jimin hali ham yerga tikilgancha sukutda edi. Hobi uning yoniga kelib, asta jilmaydi.

Salom Jimin dedi ohangida samimiylik bilan.

Jimin boshini ko‘tardi. Ko‘zlari xiralashgan yuzida charchoq va mayuslik izlari. U Hobi tomon nigoh tashladi, ammo hech narsa demadi. Hobi bir stakan qahvani uning tomon uzatdi.

Bilaman hozir hech narsa istamaysan. Lekin hech bo‘lmaganda qo‘llaringni isitishga yordam berar.

Jimin qahvani asta oldi, qo‘llari biroz titrayotgan edi. Hobi esa yoniga o‘tirib u bilan birga sukunatni baham ko‘rdi.

Ba'zida odamlar o‘zlari ham nima yo‘qotayotganini bilmaydi Jim. Ba'zida esa kech tushunishadi dedi Hobi sekin, yurakdan chiqqan so‘zlar bilan.

Jimin uni diqqat bilan eshitardi. Endi og‘irlikni bo‘lishayotganini his qilar edi. Va bu bir necha daqiqalik jimlik davo kabi edi.

Hobi Jimin yonida o‘tirib, uning jim jim o‘tirishidan ko‘z uzmasdi. Qo‘lidagi qahvani asta yutib, do‘stining ko‘nglini ko‘tarmoqchi bo‘lar vaqti-vaqti bilan yumshoq so‘zlar bilan gap qotardi.

Jim hayot ba’zida adolatsiz bo‘ladi. Ba’zida biz sevgan odamlar, bizni tushunmaydi. Ammo baribir yurakni to‘xtatib bo‘lmaydi, u o‘zicha sevaveradi.

Jimin hech narsa demadi. Faqat uning ko‘zlaridagi mung ichki faryodidan darak berardi. Hobi yelkasiga qo‘l qo‘ydi.

Shu payt uzoqdan RMining mashinasi ko‘rindi. U Hobini topish uchun izlab chiqqandi, ammo qarasa.

U yerda Hobi bor edi. Yonida esa Jimin.

RM uzoqdan ularni ko‘rarkan yuragi shiddat bilan urdi. Ayniqsa, Jiminning holatini ko‘rib, yuragini nimadir tirnab o‘tdi. Jimin yelkasi bukilgancha ko‘zlarida mung barmoqlari qahva stakani atrofiga qattiq chirmashgan.

RM mashinasida chuqur xo‘rsindi.

Demak, Jimin bugungi voqealardan xabardor. U Suganing unashtirilganini ko‘rgan dedi ichida o‘ziga.

RM avvalgi kabi holsiz emasdi. Endi u ichida o‘zini aybdor emas, balki himoyachi kabi his qilardi.

Seni mendan olib ketishdi Jim. Ammo men seni unutmadim. Endi sening holatingni ko‘rib turib jim turolmayman.

U mashinadan tushmay, uzoqdan ularni kuzatishda davom etdi. Ammo yuragi aytardi bu jimlik uzoqqa cho‘zilmasdi. Yoki u borib Jimin bilan yuzlashadi. Yoki hatto Hobiga nisbatan yuragidagi yashirin rashqi bosh ko‘taradi.

RM mashinadan tusharkan, nigohi bevosita Hobi va Jimin tomonga qadaldi. Yuragi biroz siqildi. Bu tuyg‘uni na rashq na achinish deb atash mumkin edi. Bu ichida hanuz o‘chmagan Jimin degan bir umidning chirog‘i edi.

Hobi deb chaqirdi u.

Hobi orqasiga qaradi va ko‘zlari yonib kulimsiradi.

Voy qarang kimni ko‘ryapmiz! dedi qo‘l silkib. So‘ng Jimin tomonga ishora qilib, hazil aralash jilmaydi:
Bu yigit mensiz turmaydi. doim izlab topib oladi.

RM jimgina ularning oldiga kelib, bosh irg‘ab salom berdi.

Salom

Hobi yengil kuldi

Senga nisbatan hech narsa yashirib ham bo‘lmaydi-da.
So‘ng Jiminga qarab.
Men qahvamni yangilab kelaman o‘rtada boshqa do‘st ham borligini unutma xo‘pmi? deb jilmaygancha ketdi.

RM esa Jiminga qaradi. Jimin esa hanuz chuqur o‘yda yuragi zo‘rg‘a urayotgandek o‘tirardi. Qoshlarining orasi yig‘ilgan qahva stakanining qopqog‘ini xuddi ushlab o‘zini tutib turgandek siqib turardi.

RM asta uning qarshisiga o‘tirdi.

Bu o‘tirishing dedi RM ohangida og‘riq sezilarli edi.
Demak bugungi yangiliklardan xabardorsan. Ko‘rgansan Sugani unashtiruvni. Shundaymi Jimin?

Jimin hech narsa demadi. Faqat ko‘zlari pastga to‘g‘ri qahva stakaniga tikilgancha jim turardi.

RM jimlikni buzmaslikka harakat qilsa-da, yuragi tilka-pora edi. U Jiminga qarab ohangini biroz pasaytirdi.

Men bilaman og‘riq qanchalik qattiq bo‘lishi mumkin. Ayniqsa, sevgan odaming kim bilandir jilmayib turganini ko‘rsang. Uni yo‘qotganingni anglasang.

Jimin ohista boshini ko‘tardi. Nigohi xira, lekin unda yonayotgan bir alam bor edi.

Men bilmayman endi nima his qilyapman. Rashqmi g‘azabmi, yo bo‘lmasa yana uni sevishmi. Hammasi aralashib ketdi.

Uning tovushi qaltirardi. Yuragidagi og‘riq ko‘zlaridagi namlik so‘zlariga o‘z aksini berib turardi.

Jim bo‘lgan osmonda to‘satdan chaqmoq chaqqandek, Suga birdan paydo bo‘ldi. Qaynoq rashk va yuragidagi alangalanayotgan iztirob bilan u Rmning Jimin yelkasidagi qo‘lini ko‘rdi. Lablari qattiq qisildi, jag‘i qimirlar, ammo g‘azabini ichida yuta olmay, ovozini ko‘tarib baqirdi.

Qo‘lingni undan ol!

RM bir zum jim qoldi. Ko‘zlarini Suga bilan to‘qnash qildi ammo hech narsa demadi. Bu sokinlikda kuchli ogohlantirish bor edi. Ammo Suga bu jimlikni tahdid deb bildi. Yuragidagi portlashga sabr bardoshi yetmadi. U bir qadam oldinga tashladi:

Men senga aytyapman, undan qo‘lingni OL!

Yashin tezligida Jimin yoniga yetib bordi. Uning bilagidan mahkam tutdi va o‘ziga tortdi.

Jimin birdan shoshib. Qo‘yib yubor meni baqirdi. Ovozida titroq bor edi g‘azab emas, yuragini yulib ketayotgan iztirob edi bu.

Suga unga tikildi lekin ko‘zlarida hayqiriqdan ko‘ra dard tushkunlik ko‘proq edi. Jimin esa ko‘z yoshlarini zo‘rg‘a tiyar, yuragida portlab turgan savollarni tilga chiqardi.

Nega bunday qilayapsan?! Men endi senga ishonolmayman, Suga! Meni o‘yin qilding o‘sha chiqishing bilan! dedi u titrab.

Suga bir og‘iz so‘z demadi. Qon bosimi oshib yuragi g‘ijim bo‘lgandek edi. Ko‘zlarini yumib qattiq nafas oldi va Jiminning bilagini ushlagancha mashinasiga tomon yurdi.

Gapin tugagan bo‘lsa bo‘ldi. dedi u sovuq ohangda.

Jimin qarshilik ko‘rsatar, yuragi zarb bilan urar edi.

Qo‘yib yubor meni! Nima qilayotganingni bilayapsanmi?! Meni qiynayapsan Suga!

Ammo Suga unga quloq solmasdi. U Jiminni shartta ko‘tarib, mashinaga joylashtirdi. Eshikni ohangrabodek yopib rulga o‘tirdi. Mashinani haydab ketarkan ichki bo‘g‘ilish va o‘zi bilan kurashda edi.

Jimin mashina o‘rtasida qaltirab hansirab dedi.

To‘xtat mashinani!
Senga gapiryapman!
To‘xtat dedim Suga!

Lekin Suga jim edi. Uning ko‘zlari yo‘lga qadalgan, yuragi esa o‘tga aylangan edi. U hech kimni eshitmasdi hatto o‘zini ham.

Manzilga yetib kelgach Suga mashinadan chiqdi. Jimin o‘zini tortib chiqmoqchi bo‘ldi, lekin Suga eshikni ochib uni yana ko‘tarib oldi. Bu safar Jimin tipirchilab qarshilik ko‘rsatdi.

Meni qo‘yib yubor, Suga! Menga bunday qilishga haqin yo‘q!

Lekin Suga uni bag‘riga mahkam bosdi va hech narsa demay uyiga kirib bordi. Qorong‘ulikda yuraklarining faryodi aks-sado bergandek jimlik ularni o‘rab olgan edi.

Suga jimgina yurib Jiminni xonasiga olib bordi. Yuragi hali ham urardi lekin bu yurakda ehtiros, rashk va sevgi bir-biriga chirmashib ketgandi. U Jiminni ohista yerga qo‘ydi nafasini chuqur oldi va sekin ammo qat’iy ohangda pichirladi.

Sen faqat va faqat menga tegishlisan Jimin. Buni hech kim o‘zgartira olmaydi.

Shu so‘zlar bilan u Jiminning iyagidan ushlab yuzini o‘ziga qaratdi. Nigohlari chuqur, ammo to‘lqinli edi. So‘zlar tugashi bilan lablarini Jiminning lablariga olib bordi.

Bu bo‘sa bu sevgi emasdi. Bu portlayotgan tuyg‘ular ichki da’vo, xudbin iztirob edi. Jimin yuragi sanchib ketdi. Bu bo‘sa uni eritmadi uni sindirdi.

Jimin nafasini ichiga yutib Suga ko‘ksidan turtib yubordi. Yuzi g‘azabdan qip-qizil ko‘zlarida yosh porlardi.

Bu nima qilganing?! Kunduz kuni boshqa birov bilan unashtirilib, tunda esa meni his-tuyg‘ularing bilan band qilmoqchimisan?!

U baqirdi. Ovozida g‘am va alam aralashdi.

Men seni o‘yinchog‘ing emasman, Suga!

Suga orqaga bir qadam chekinib sukutga cho‘mdi. Kaftlari musht bo‘lib yopilgan nafas olish harakati og‘ir. Ko‘zlari to‘g‘ri Jimin ko‘zlariga qadalgan edi.

Men senga nisbatan hech qachon yolg‘on gapirmadim Sen mening yuragimsan Jimin. Bu unashtiruv bu siyosiy bu mafiyaviy, bu majburiyat ammo yuragim.

Yuraging?! Jimin kinoyali kulimsirab, uning gapini bo‘ldi. Agar yuraging bo‘lsa, meni himoya qilarding. Meni omma oldida arzon qilmasding. Suygan inson qurbonlik qiladi, Suga Sen esa meni qurbon qilding.

Xonada og‘ir jimlik o‘rnashdi.

Faqat yuraklarning baqiriqlari eshitilardi sukut ichida.

Jimin sekin orqasini o‘girdi. Qadam tashlagan har lahzada ichidan bir narsa sinib tushayotgandek edi. Ammo u to‘xtamadi. Eshikka yaqinlashar, ko‘z yoshlarini ichga yutar edi.

Suga esa joyida qotib qolgandi.

U bilardi. Bu g‘azab emas. Bu ishonch yo‘qolgani edi.

Va ishonch ketgan joydan sevgi qaytmaydi.

9-qism

Kai kulimsirab yon tomon surildi, nigohini asta Jungkookka qadab.
Qiziq Demak, endi uni himoya qilishga o‘tdingmi? dedi u, go‘yoki bir haqiqatni fosh qilayotgan odamdek.

Jungkookning tishlari hanuz ochiq, yaltirab turgan edi. Ammo u asta, g‘azabini yutib tishlarini orqaga joyiga qaytardi. Nafasi og‘ir ko‘zlarida esa alangaday chaqnash bor edi.
U Kai tomon sovuq, lekin qat’iy ohangda dedi.

Ovozingni pasaytir. Men bilan bu ohangda gaplashmagin, Kai.

Kai bir zum jim turdi. Nigohida ko‘z ilg‘amas xafalik, hatto qizg‘anish bor edi. U yelkasini qimirlatib, yuzini chetga oldi va pichirladi.

Qani endi bu himoya sening uchun kech bo‘lmasa edi so‘ng asta, og‘ir qadamlarda xonani tark etdi.

Ammo bu paytda

Taehyung dahshatdan qotib qolgan edi. U Jungkookning vampir tishlarini ko‘rgan, unga bo‘lgan ishonchi butunlay chilparchin bo‘lgan edi. Ko‘zlari keng ochilgan, qo‘llari qaltirab, lablari orasidan faqat bitta so‘z chiqa oldi:

Yo‘q

Keyingi lahzada u hushidan ketdi. Ustidagi barcha quvvat birdan tanasini tark etgandek, u yerga sokin yiqildi.

Taehyung! deb o‘zini tutolmay yugurdi Jungkook. U darhol egilib, Taening yuragini tingladi. Baribir ham nafasi bor edi lekin yuragi qo‘rquv bilan urayotgandi, go‘yoki o‘zidan ham qochib ketmoqchidek.

Jungkook bir lahzalik sukutda faqat yuragining o‘zi eshitilib turganday his qildi. Keyin u hech ikkilanmay, Taeni ohista bag‘riga oldi. Uning sovuq tanasi Jungkookning iliqligini izlayotgandek edi.

Zinalardan yuqorilab borar ekan, saroy xizmatkorlari yo‘l ochishardi. Hech kim qiroldan bu qadar shoshqaloqlikni kutmagandi.

U Taeni saroydagi maxsus xona sokinlik va tiklanish uchun ajratilgan sehr bilan himoyalangan palataga olib kirdi. Karavot oppoq ipaklar bilan bezatilgan, oynavand derazalardan qishki quyoshning nurlari tushib turardi.

Jungkook unga eng yengil harakat bilan yostiqqa yotqizdi. Sochlarini ohista yuzidan tortib olib, cho‘qqisiga yilt etgan lablarini qarab turdi.

Sen mendan qo‘rqyapsan lekin men senga ziyon yetkazmayman. Seni himoya qilish meni o‘zgartiryapti, Taehyung.

U chuqur nafas oldi. So‘ng asta o‘girilib, deraza oldiga bordi.

Yuragi ichi-dagidan kuylardi. O‘tmishdagi yovuzlik, qon, qiynoqlar bularning bari hozirda bir odam bolasining hushsiz tanasi oldida hech nimaga arzimasday tuyulardi.

Honadagi atmosfera sokin, ammo tarang edi. Qip-qizil ipak to‘shak Taening oqarib ketgan chehrasini yanada rangsizroq ko‘rsatardi. Jungkook ohangsiz nafas olib, yonida tiz cho‘kdi. Uning barmoqlari Taening muzdek peshonasiga tegib, allaqanday yurak og‘rig‘ini uyg‘otdi.

Kechirasan dedi u sokin pichirlab. Men faqat seni himoya qilmoqchi edim. Men o‘zim ham tushunmayapman.

Eshik g‘iyq etib ochildi. Hobi va Jin kirib kelishdi. Jin ko‘zlarini biroz qisib, Jungkookning yoniga yaqinlashdi.

Demak u seni ko‘rdi dedi u past, ammo ohangida chuqur ma’no bor edi.

Jungkook sekin bosh irg‘adi.

Ha ko‘rishini istamagandim hech qachon bunday holatda emas.

Hobi o‘zining maxsus giyoh suvidan bir necha tomchi Taening labiga tomizdi. Uning barmoqlari yengil teginishda edi, harakati esa sokin, mohir tabibnikidek aniq.

U birozdan so‘ng hushiga keladi dedi Hobi, lablarini qattiq tig‘day qilib. Ammo hushida bo‘lishi yetarli emas. U tushunishi kerak haqiqatni

Jungkookning ko‘zida og‘riq chaqnadi. U o‘zicha pichirladi:

Men unga hammasini tushuntiraman. Qanday bo‘lmasin bu safar yashirmayman.

Jin orqaga qarab yurarkan, xuddi yuragida og‘irlik bordek to‘xtadi va shunday dedi.

U senga qaraydi. Lekin uning ishonchini yo‘qotsang, bu safar yuragingni hech qanday kuch qaytara olmaydi.

Hobi esa sekin bosh irg‘adi.

Tayyor bo‘l Jungkook. Chunki bu safar sening hislaring uni faqat o‘zgartirmaydi balki seni ham butunlay boshqacha qilishi mumkin.

Qor bilan qoplangan o‘rmonning sovuq yo‘llarida yurib ketisharkan. Jimin tanasi asta-sekin muzlab borayotganini his qildi. Nafaqat havoning sovug‘i balki yaralangan oyog‘ining og‘rig‘i ham butun vujudiga taralayotgandek edi. U lablarini tishlab, yuragini bosmoqchi bo‘ldi, lekin ichidagi iztirob kuchli edi.

Shu payt unga ko‘z tikib turgan Suga sekin egildi. Uning nigohi sovuq emasdi ammo jiddiy edi. Jiminga tushunarsiz lekin yurakka yaqin hissiyotlar bilan qarardi.

Yo‘l uzoq dedi u yelkasiga engil ishora qilib.

Jimin bir lahzalik hayratdan so‘ng qizarib ketdi, ko‘zlarini olib qochdi.

Yo‘q menda hammasi joyida dedi u ohangida noaniq tortinish sezilardi.

Suga ko‘rib turibman senda hech narsa joyida emas dedi ohangsiz ammo qat’iy ovozda. So‘ng hech qanday ogohlantirishsiz Jiminni ehtiyotkorlik bilan bag‘riga olib, dast ko‘tardi.

Jimin hayratda edi. Uning yuragi to‘satdan duk-duk urib butun vujudiga qizg‘inlik yugurdi. Yelkasiga qo‘yilgan Suganing kuchli qo‘llari, yuragiga yaqin bo‘lgan sovuq, ammo xavfsiz ko‘kragi, hammasi uni bir muddat jim qilgandi.

U sekin pichirladi.

Senga kerak emas edi meni ko‘tarishing.

Suga unga pastga qarab javob qildi, ohangida muloyimlik yashiringan edi.

Men buni istadim. Chunki sen qiynalayotganingni ko‘rib, befarq tura olmadim.

Jimin bir zum ko‘zlarini yumdi. U bu g‘alati hisni tushunmasdi. Ammo shu sovuq o‘rtasida, Suga bag‘rida o‘zini ilk bor issiq his qilgandi.

U lablarini ohangrabodek tishladi, og‘riqni yashirishga urinardi. Ammo yuragidagi bezovtalikni yashira olmadi. Nega bu notanish yigit menga yordam bermoqda? Nega men unga bu darajada suyanishni istayapman?..