FINAL

Oilaviy hayot

To‘ygacha hech narsa yo‘qmi?

Taehyung bo‘lajak eriga aynan shunday dedi.

Voy-bo‘! Eriga! Hali ham bunga ishonish qiyin!

Birinchidan o‘sha oqshom ular o‘rtasida hech narsa sodir bo‘lmadi garchi Taehyung uning karavotida uxlagan bo‘lsa ham. Ikkinchidan, ertalab Taehyung hech narsa bo‘lmagandek o‘zini tutdi chunki bu haqda kutilmaganda hammaga jar solishni istamasdi.

Eng ayanchli ahvolda Chimin ko‘rinardi. U nonushta paytida sochlari to‘zg‘igan uyqusiz ko‘zlari bilan o‘tirardi. Go‘yo kecha barcha mehmonlar va tug‘ilgan kun egasi uchun ichimlik ichgan odam aynan o‘zi edi. Uning boshidan nimalar o‘tgan ekan? Buni keyinroq do‘stiga aytib beradi.

Hozircha esa Taehyung uzuk taqilgan qo‘lini astoydil yashirardi. Bu esa Jungkookning noroziligiga sabab bo‘lardi. Taehyung uning yoniga o‘tirmagani yetmagandek ular o‘rtasida hech qanday alohida voqea yuz bermagandek o‘zini tutardi.

Jungkook bu taklif Taehyung uchun katta zarba bo‘lishini, u avvaliga qarshilik ko‘rsatib qochishga urinishi ammo oxir-oqibat baribir rozi bo‘lishini bilardi. Biroq endigina olti soat o‘tgan bo‘lsa-da, Taehyung undan avvalgidan ham ko‘proq cho‘chiy boshlagan munosabatlari qanchalik jiddiy tus olganini hali to‘liq anglab yetmagandi. Hozircha unashtirilganlarini oshkor qilish niyati ham yo‘q edi. Asosan shunchaki uyalardi.

Hammasi joyida bo‘lardiyu faqat butun oila bu haqda allaqachon xabardor edi. Ular kechagi kun davomida shu xabarni kutishgandi! Ammo ertalab hech qanday ma’lumot kelmadi… Shu sababli hamma «sirni fosh qilib qo‘ymaslik» uchun indamay bir-biriga qarab qo‘yardi.

Kimlar uyga qaytishga hozirlik ko‘rayotganida Jungkook Taehyungni chetga olib bu masalaga oydinlik kiritmoqchi bo‘ldi. Taehyung ularning munosabatlarini yashirayotgani Jungkookka yoqmasdi. Chamadanlarini yig‘ishtirib, bugun-erta uning uyiga ko‘chib o‘tishga shoshilmayotgani ham yoqmasdi.

Qishloqi yigitning asablarini biroz o‘ynatib qo‘yish foydali edi. Axir Jungkookning o‘zi uni avval rad etib hatto imkon ham bermaganidan keyin hammasi shunchalik oson va sodda bo‘lib ketishi mumkin emasdi. Endi esa Taehyungga hammasini joy-joyiga qo‘yib olish uchun vaqt kerak edi.

Uyga qaytgach Chimin ilonlar va pichan uyumlari professori bilan qayerda va qanday qilib yaqinlik qilganlarini barcha tafsilotlari bilan aytib berdi. Ha-ha, ular baribir «xotiralar joylari»ni aylanib chiqishgan edi.

Bu Namjoonning mashinasida sodir bo‘lgan. Taassurotlar esa bir-biriga zid edi. Chimin Apollonga telbalarcha oshiq bo‘lib qolmagan edi. Shunchaki, ular bir-birlariga yoqishgan va ikkalasi ham bir xil narsani istashgan.

Ma’lum bo‘lishicha uning «qalampiri» Chimin qo‘rqqanidek kichkina emas, odatdagi o‘rtacha kattalikda ekan. Qolaversa, undan foydalanishni ham juda yaxshi bilarkan. Shu darajada yaxshiki Chiminning ensasida eshikka qattiq-qattiq urilganidan katta shish paydo bo‘libdi.

Namjoon uni rosa holdan toydiribdi ham mahorat ham miqdor jihatidan, ya’ni bir martagina emas. O‘zini ko‘rsatganidek, nozik va aristokratlarga xos muloyimlik bilan emas, aslo!

Shu sababli Chiminning yaqin orada yana «karavotga chaqiruv signallari» bo‘lmaydi.

Apollondan keyin Chiminning orqa tomoni qattiq og‘rirdi, butun tanasi qaqshab ketgandi. Apollo uni ayab o‘tirmagan bo‘lsa-da, qishloqi aqlli yigit bilan bo‘lgan ehtirosli kecha unga yoqqandi. Hech bo‘lmaganda shaharga qaytgach, eslab yuradigan voqeasi bo‘lardi. Ammo Taehyung uni aslida butunlay boshqa narsa xafa qilganini tushunib bo‘lgandi.

Ha, Chimin oshiq emasdi, ularning munosabati haqida xayoliy rejalar ham tuzmagandi. Shunchaki, balki shu qadar tarbiyali shahzoda o‘zini boshqacha tutar, masalan, unga ehtiyotkorroq munosabatda bo‘lar, deb kutgandi. Ammo Chimin haqiqatan ham doim noto‘g‘ri erkaklarni tanlardi, o‘zining xatti-harakatlari bilan erkaklarni o‘ziga jalb qilardi. Mana, endi shikoyat ham qilmayapti. Taehyungga esa doim ham amalda, ham so‘z bilan yordam berishga tayyor, lekin o‘zi haqida, o‘z hayoti haqida bir qarorga kela olmaydi. Bu klassika emasmi?

Taehyung ham tungi sarguzashtlari haqida gapirib berdi. Chimin esa kaftiga yuzini yashirib, hayratdan ming xil tovush chiqardi, goh xo‘rsindi, goh hayqirdi. Hech kim Jungkook birinchi qadamni qo‘yishini, buning ustiga, bunchalik jiddiy qadam tashlashini kutmagandi! Chimin, albatta, o‘sha o‘tib bo‘lmas devor ortida qandaydir tuyg‘ular kurtak yozayotganini sezgandi, ammo Jungkook sevishga qodirligiga ishonmasdi. Tabriklashga arzigulik yangilik edi-yu, lekin ikkala do‘st ham qattiq dovdirab qolgan edi. Qishloqi yigit sevgisini tan olmagan bo‘lsa-da, bu uzukning o‘zi hammasidan darak berardi. Jin ursin, u Taehyungga turmushga chiqishni taklif qilgan edi… Aql bovar qilmas!

O‘sha kuni kechqurun va ertasi kuni Jungkook unga tinmay qo‘ng‘iroq qildi. Har safar Taehyung qachon tashrif buyurib, uni xursand qilishga loyiq ko‘rishini norozi ohangda so‘rardi. Ammo Taehyung avval ota-onasi bilan gaplashish va narsalarini yig‘ishtirib olish uchun shahardagi uyiga borishga qaror qildi.

Ota-onasi bu shov-shuvli xabarni eshitgach, umuman qarshilik ko‘rsatishmadi, biroq hammasi kutilmaganda yuz berganini yashirishmadi. Yangi turmush qurayotganlar shoshilmayaptimikan? Yagona o‘g‘lining uydan ketishidan ular unchalik xursand bo‘lishdi, deb ham bo‘lmasdi. Ammo bu uning yaxshiroq, baxtliroq hayotga olib boradigan yo‘li ekanini tushunishardi. Axir, bu uning tanlovi edi. Taehyung o‘qishga kirmasa, hech qaysi universitet bundan xafa bo‘lib qolmaydi. Kulgili ham, achinarli ham.

Shaharga Jungkook ham keldi. Uning ortidan. Oldindan ogohlantirmasdan (bobosi hamma gapni sotib qo‘ygan ekan…). Shu tariqa ota-onasi kuyov bo‘lmish yigitni ilk bor ko‘rib, hech bo‘lmaganda tanishib olishdi.

Taehyung undan o‘zini olib qochardi, nihoyatda odobli va vazmin tutardi. Holbuki, sobiq sevgilisi bilan ota-onasining oldida ham bemalol quchoqlashib yurardi. Ammo Jungkook bilan bunday qila olmasdi (u obro‘liroqmi? Buning sababi nimada ekanini tushunish qiyin).

Taehyung otasi bilan birga buyumlarni mashinaga joylashtirdi. Onasi yaqin orada bir-ikki kunlik ta’til olib, ularni ko‘rgani borishga va’da berdi. U oilaning yangi a’zosiga faxr bilan qarab turardi. Chamasi, Jungkook ularga yoqib qolgandi (sobiq sevgilisidan farqli ravishda otasi undan unchalik mamnun emasdi).

Taehyungning o‘zida esa g‘alati o‘zgarishlar yuz berayotgandi. Bir kechaning o‘zida u deyarli uyatchan, hatto sevgilisining ko‘ziga qarashga ham qo‘rqadigan bokira yigitga aylanib qolgandi. Jungkook endi uniki bo‘lishini, buning ustiga, shunchaki sevgilisi emas, eri bo‘lishini anglash uni sarosimaga, hatto qo‘rquvga solardi.

Shu tariqa ular qishloqqa nisbatan sokinlikda qaytishdi. Jungkook uni gapga solishga urinar, ammo Taehyung yo qisqa javob berar, yo derazadan tashqariga tikilib ketardi. Bir marta Jungkook uni o‘pdi, Taehyung esa istamaygina javob qaytardi, unga ortiqcha tegishga ham qo‘rqayotgandek edi.

Jungkook bularning barchasini Taehyungning qattiq hayajonlangani va kelajakdan qo‘rqayotgani bilan izohladi. Uning esa shoshadigan joyi yo‘q edi. Taehyung ko‘nikib, o‘zini erkin qo‘yib yuborguncha kutardi.

Uyga tunda kech yetib kelishdi, shu sababli Taehyung tunab qoldi. Va endi butunlay shu yerda qoldi. Jungkook unga taklif bermadi, shunchaki qarorini bildirdi: endi bir uydan ikkinchi uyga qatnab yurishlariga boshqa chidamaydi. Shu munosabat bilan erkaklar Taehyungning barcha buyumlari sig‘adigan katta shkaf yig‘ishdi.

Nonushta paytida esa Jungkook hammaga allaqachon ma’lum bo‘lgan yangilikni e’lon qildi ular unashtirilganini. Taehyungning ko‘rinishidan bu voqeadan xursand emasdek tuyulardi, ammo aslida unday emasdi. U shunchaki uyalardi va o‘zini qanday tutishni bilmasdi. Birovning uy tartibiga ko‘nikish ham oson emas. Eplay olarmikan?

Faqat shu oilani va bu odamlarni chin dildan hurmat qilgani uchun ham bu yerda o‘zini noqulay his qilardi. Go‘yo uning bu uyda borligi hamma narsani buzayotgandek. Ammo janob Chon allaqachon unga qarindoshidek quchoq ochib, dalda berardi.

Dastlabki kunlarda hech kim uni ishga zo‘rlamadi. Sanbom Salli kechayu kunduz yonida bo‘lishidan juda xursand edi. Ikkalasi birgalikda chamadonlarni ochib, kiyim-kechaklarni joylashtirishdi. Sanbom hamma ishda yordam berar, doim uning ortidan soyadek ergashib yurardi.

To‘shak masalasiga kelsak ular hali biror marta ham birga yotishmagan edi. Dastlab Sanbom ular bilan uxlashni so‘radi. Taehyung esa bundan xursand bo‘lib ruxsat berdi. Jungkook haqida esa bunday deb bo‘lmasdi. Ilgari u o‘g‘li bilan tez-tez birga uxlardi, ammo o‘shanda ikkovigina yashashardi, endi esa Taehyung ham bor edi.

Bundan tashqari, Jungkook Sanbomni taglikdan chiqarishga o‘rgatayotgandi. Shu sababli hozircha bola o‘z karavotida uxlardi. Mabodo tagiga qo‘yib yuborsa, suv o‘tkazmaydigan to‘shamaga tushsin, degan gap. Kichkina choyshabni yuvish butun karavot choyshabi bilan matrasni yuvishdan ancha oson.

Xo‘sh, nima bo‘ldi deysizmi? Aynan shunday bo‘ldi tunlarning birida Sanbom tagiga qo‘yib yubordi. Tabiiyki, ular darhol uyg‘onishdi. Bola esa bir zumda yig‘lab yubordi, chunki dadasi «jahl qilishi» va uni koyishini bilardi.

Taehyung ilgari kichkina bolalarga qarab ko‘rmagan endi esa buni darrov o‘rganishiga to‘g‘ri kelardi. U o‘rnidan sapchib turdi dadasidan baqirmaslikni so‘radi, choyshabni hech qachon bunchalik tez almashtirmaganidek, shosha-pisha almashtirdi. Dog‘ tushgan joylarga namlikni shimib olishi uchun salfetkalar qo‘ydi Sanbomni esa vannaxonaga olib ketdi.

Taehyung uni yuvintirib kiyimini almashtirayotganida bola hiqillab yig‘lar, nimanidir tushunarsiz qilib izohlashga urinardi. Jungkook esa o‘sha kecha qayta uxlay olmadi. Ularning yoniga kelib, o‘g‘lini biroz koyidi, keyin tinchlantirdi. So‘ng yana hammalari birga yotishdi: Sanbom dadasini quchoqlab oldi, Taehyung esa karavotning chetida indamay uxlab qoldi. U hanuz Jungkookni o‘ziga yaqinlashtirmasdi.

Ota-bola har doim erta turishardi, Taehyung esa ko‘zlarini zo‘rg‘a ochardi. Jungkook uni uyg‘otish uchun har safar bo‘ynidan o‘par, ammo darhol turishga majburlamasdi.

Ertalab pardalar yopiq, havo bulutli, yorug‘lik xira bo‘lardi — ko‘zlarni yana yumib uyquga ketging kelardi. Ota-bola birga hojatxonaga borishardi (Sanbom tuvakka o‘tirardi), keyin birga yuvinishar, kiyinib, nonushtaga tushishardi.

Endi esa Sanbom nonushtadan keyin darhol xonasiga yugurib qaytib, iliqqina karavotga chiqib olardi. Maykachasi va ichki kiyimida, uyqusi hali tarqamagan, yumshoqgina bolakay. Shundan keyin ular yana soat to‘qqizgacha uxlab olishardi… Jungkook esa koyimasdi.

Taehyung yozning oxiri kelgan o‘sha davrga to‘g‘ri keldi. Chon xonim bu davrni «bankalarni to‘ldirish marafoni» deb atardi. Ular murabbo qaynatishar dorivor o‘tlarni quritishar rezavorlarni muzlatishar va yana ko‘plab ishlarni bajarishardi. Taehyung hamma ishda yordam berardi, bu unga juda qiziq tuyulardi.

Bundan tashqari u asta-sekin oshxonaga ham o‘rgana boshladi. Ayollar unga ovqat pishirishni o‘rgatishardi, Taehyungning ilk taomlarini esa kuyovi bo‘lmish yigit tatib ko‘rardi. Shu sababli Jungkook bunday jazoga loyiq ish qilmaganini g‘udranib yurardi. Bu ham juda quvnoq o‘tardi.

Oshxonadan tashqari, Taehyung tomorqada ham ishlardi. Ular butun hosilni yig‘ishtirib, ekin ekilgan joylarni tartibga keltirishardi.

Kuzning birinchi kuni bilan havo birdaniga sovib yomg‘irli bo‘lib qoldi. Mayda, yoqimsiz yomg‘ir boshlanmasidan oldin Taehyung uch nafar bolakay bilan sayrga chiqdi. Hammalari etik va yomg‘irpo‘sh kiyib olishgandi. Havo bulutli, salqin edi. Erta kuzning hidi anqirdi, onda-sonda sariq barglar uchib o‘tardi hamma baxtiyor edi.

Keyin Taehyungning onasi keldi. Yana yarim tungacha davom etgan suhbatlar, ko‘p gap-so‘zlar, yugur-yugurlar va to‘y tashvishlari boshlandi. Taehyung esa indamay yurardi, go‘yo bu uning bayrami emas, boshqa birovning tantanasidek.

Keyinchalik Chon xonim bilan uning onasi Taehyungni alohida suhbatga chaqirishdi. Uni tinchlantirib, bunday holatga tushishi tabiiy ekanini aytishdi. Qo‘rqayotgani ham normal holat ekanini tushuntirishdi. Kuyoviga nisbatan biroz muloyimroq bo‘lishini so‘rashdi, bo‘lmasa, Jungkook shu kunlarda juda tund yurardi.

Xo‘sh, Taehyung ularning gapiga quloq soldi. Axir o‘zining g‘alati xatti-harakatlari uchun o‘zini aybdor his qilardi.

O‘sha kechasi u Jungkookni orqasidan quchoqladi. Jungkook darhol javob qaytardi — bir zumda uni karavotga yotqizib, o‘pa boshladi. Buni ruxsat deb tushungandi. Ammo ish jiddiylashib, eng muhim pallaga yetganida, Taehyung ikkilanib qoldi va to‘xtashini so‘radi.

Jungkookning yuzini ko‘rish kerak edi! Shunga qaramay, u to‘xtadi. Ular yana karavotning ikki chetida uxlab qolishdi.

Taehyung o‘zida nima noto‘g‘ri ekanini tushuntirib berolmasdi. Buning uchun uning oldida o‘zini nihoyatda noqulay his qilardi…

Dam olish kuni butun oila qo‘ziqorin terish uchun o‘rmonga yo‘l oldi. Taehyungning onasi, buvisi va bobosi ham ular bilan birga borishdi. Juda ajoyib va quvnoq kun bo‘ldi!

Taehyung Sanbom va Hosokning qizi bilan qo‘l ushlashib yurdi. Ularning yonida Chon xonim, Taehyungning onasi va buvisi ham bor edi. Ular bolalarga qo‘ziqorinlar haqida gapirib berishardi.

Kechki ovqatga qo‘ziqorinli sho‘rva tayyorlandi, tun esa Jungkookning quloq ostida qo‘rqinchli shivirlashi bilan yakunlandi.

— Bu qanday ishlar o‘zi?

Taehyungning xatti-harakatlari Jungkookni biroz xavotirga solardi, ammo u baribir talab qilmasdi. Taehyung yangi muhitga ko‘nikishi kerakligini tushunardi.

Sentabr o‘rtalarida to‘y bo‘lib o‘tdi. To‘y deganimiz ham… oilaviy yig‘in. Faqat eng yaqinlar davrada edi Taehyungning ota-onasi buvisi bilan bobosi, Chimin, rais o‘g‘li bilan, shuningdek, Chonlarning butun oilasi.

Kamtarona, ammo juda samimiy marosim bo‘ldi.

Taehyung chiroyli, rang-barang ko‘ylak kiygan edi o‘zi ham shunday yengil va nafis ko‘rinardi. Jungkook esa Taehyungning qarshisida ilk bor oq ko‘ylak va qora shimda namoyon bo‘ldi. Bungacha u hazillashib, bu kiyim har qanday vaziyatga mos kelishini aytgandi ham to‘yga ham dafn marosimiga. Qaniydi, shunday narsalar haqida hazil qilmasa!

Hamma oldida uzuk almashishdi, hammasi odatdagidek bo‘ldi. Ular dasturxonning to‘rida yonma-yon o‘tirishdi, tabriklar va maslahatlar qabul qilishdi. Ba’zan keksalar shunday tostlar aytishardiki, eshitgan odam yo tik turgan joyida qotib qolardi, yo yiqilib tushay derdi.

Yana bir jihati, yangi turmush qurganlar hammaning oldida o‘pishmadi. Taehyung bolalar buni tushunmay qolishidan xavotirda edi. Chamasi, bu masalada hamma uning fikriga qo‘shildi.

Keyin Taehyung biroz ichib, o‘zini bosib olgach, hammasi osonlashdi. Jungkookning qo‘lidan ham ushladi, boshqalar qatori kuldi ham. Ba’zan hatto o‘zini tutolmay, jazavaga tushgandek kulardi. Chunki bularning bari unga haqiqiy hayotga o‘xshamasdi.

Chimin esa butunlay o‘zgarib kelgandi: sochlari kumushrang, ensasida kichkina dumcha, chakkalari qirib olingan — bularning bari unga juda yarashardi. Ustiga-ustak, kiyimlari ham juda zamonaviy edi. U bilan Taehyung sekin raqslarga tushishdi, ichishdi, keyin Chon xonim, Taehyungning onasi va mehmonlar bilan ham raqsga tushishdi.

Jungkook esa erini raqsga taklif qilmadi. Kechaning qolgan qismini erkaklar bilan turli mavzularda jonli suhbatlashib o‘tkazdi. Taehyungning otasi esa hammaga rosa gapirib, yaxshi davraga qo‘shilib ketdi. Kuyovini munosib baholagandi.

Namjoon endi Chimin tomon boshqa qadam tashlamadi. Chimin esa o‘zini sho‘x, betashvish va quvnoq qilib ko‘rsatib, qo‘lida to‘la qadah bilan tinmay aylanib yurardi. Namjoon ham o‘zini xushmuomala aristokratdek tutardi, Chimin esa shaharlik bebosh yigit roliga kirib, uning nigohlarini butunlay e’tiborsiz qoldirardi.

Ammo bunday nigohlar bor edi — Taehyung buni payqab turardi. Ularning munosabatlari qorong‘i o‘rmonning o‘zi. Chimin esa ular o‘rtasida hech qanday munosabat ham, bog‘liqlik ham yo‘qligini ta’kidlardi. Albatta, o‘zi unga yaqinlik qilishga rozi bo‘lgan, ammo endi erkaklar bilan bundan keyin tanishib yurish unga qiziq emasdi.

Kechga borib, erkaklarning boshiga hammomni isitish fikri urdi va ular shu ish bilan shug‘ullanishdi. Hammomga esa juda kech kirishdi, u yerda tun bo‘yi gaplashib o‘tirishdi. Taehyung ichib olib uxlab qoldi. Binobarin, hech qanday to‘y kechasi bo‘lmadi.

Taehyungning ota-onasi yana bir sutka mehmon bo‘lib turishdi, keyin jo‘nab ketishdi. Ularning ortidan qolgan mehmonlar ham tarqalishdi.

Eng kulgili va ayni paytda eng qo‘rqinchli tomoni shundaki, yangi turmush qurganlar to‘ydan keyin bir-biri bilan umuman gaplashishmadi.

Jungkook ertalab uni uyg‘otmas, indamay chiqib ketardi. Erkaklar tushlikka kelishganida esa u jim ovqatlanib, yana ishga jo‘nab ketardi. Kechqurun esa har biri karavotning o‘z tomoniga yotardi. Jungkook endi Sanbomga ular bilan uxlashga ham ruxsat bermay qo‘ygandi.

Taehyung Jungkookning nega bunday asabiylashayotganini tushundi, ammo vaziyatni qanday to‘g‘rilashni mutlaqo bilmasdi. Unga yangi oilasidagi hamma narsa yoqardi, lekin oddiy yigit Taehyung sifatida. Jungkookning eri sifatida esa emas.

Chunki u hamon hammaning ko‘z o‘ngida o‘z his-tuyg‘ularini namoyon qilishdan uyalardi. Axir hamma hammasini tushunardi-ku, ularning munosabatiga xotirjam qarashardi. Faqat Taehyungning o‘zi bunga ko‘nika olmasdi.

Birinchidan, ha, u bu uyda o‘zini begona his qilardi. Ikkinchidan esa, negadir hammaning ko‘z o‘ngida Jungkook bilan bir karavotda uxlashdan uyalardi. O‘zining kvartirasida boshqa gap, hatto o‘rmondagi kulbada ham — u yerda ikkovidan boshqa hech kim yo‘q edi. Bu yerda esa uy liq to‘la, Sanbom ham yonlarida.

His-tuyg‘ulari esa hech qayerga ketmagan edi. Jungkook unga kerak. Ammo hammasi u o‘ylagandan ancha murakkab bo‘lib chiqdi.

Har kuni qo‘rquv va shubhalari qor uyumidek kattalashib borardi. Aytishlaricha, eng ko‘p qo‘rqadigan fanlaringizdan qarz yig‘ib yurmaslik kerak ekan. Ammo Taehyung hammasini oxirigacha paysalga soldi…

Endi esa bu vaziyatda nima qilishni bilmay, butunlay gangib qolgan edi.

Besh kun davom etgan sovuq sukutdan keyin Taehyung u bilan bir vaqtda, budilnik jiringlaganida ataylab o‘rnidan turdi. Nihoyat, hushyor bosh bilan gaplashib olishga qaror qilgandi.

Ammo endigina o‘zini qo‘lga olib, Jungkookni to‘xtatib, past ovozda:

— Sen bilan gaplashsam bo‘ladimi? — deb so‘rashga ulgurgan edi, u shunchalik keskin va qo‘pol ohangda:

— Gapir, — deb javob berdiki, Taehyungning gaplashishga bo‘lgan butun istagi bir zumda so‘ndi.

U ochiq-oydin tajovuzkor munosabatga duch kelib, dovdirab qoldi. Bu qo‘rqinchli ohangni juda yaxshi tanirdi, ammo Taehyungni masxara qiladigan o‘sha Jungkookni allaqachon unutayozgandi.

Shunda ham o‘zini majburlab, bo‘g‘iq ovozda so‘radi:

— Hammasini qanday to‘g‘rilashim mumkin?

Jungkook uning tashvishlarini yengillashtirish o‘rniga, ustiga yana bir gap qo‘shdi:

— Hali shaharga qaytging kelmayaptimi?

Shu bilan tamom. Taehyung yuzini o‘girib, yig‘lab yubordi. Jungkook esa shunchaki chiqib ketdi.

Sanbom uni quchoqlab, yupatishga urindi. Keyin o‘zi ham yig‘lab yubordi, chunki do‘stlar birga yig‘lashadi-da.

Albatta, birozdan keyin Taehyung Chiminga qo‘ng‘iroq qilib, unga dardini to‘kdi. Chimin esa odatdagidek uni tinchlantirdi. Shundan keyin Taehyung o‘zini biroz yengilroq his qilgandek bo‘ldi.

Chiminning qishloqi yigit bilan munosabatlari yoqimli davom etmagan bo‘lsa-da, u do‘stining yana bir bor ayrilishini istamasdi. Shu sababli Jungkook yumshab, yon berishga tayyor bo‘lmaguncha, Taehyungga qayta-qayta gaplashishga urinaverishni maslahat berdi.

Xo‘sh, birinchi urinishdayoq taslim bo‘lish haqiqatan ham ahmoqlik edi. Shuning uchun kechqurun Taehyung yana Jungkookni poylab, gaplashishni taklif qildi.

Ammo hammasi battar yomonlashdi…

Ular ayvonchada, begonalar eshitmaydigan joyda turishardi. Tashqarida esa yoqimsiz jala quyib, sovuq shamol esardi… Taehyung o‘zini pledga yaxshilab o‘rab olgan, Jungkookning yonida esa har qachongidan ham kichkina va nochordek ko‘rinardi.

Jungkook esa doimgidek o‘ziga ishongan, buni boshqalarga ham ko‘rsatishga intilardi. Masalan, hozirgidek qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib olgan. Butun diqqati Taehyungda, go‘yo: «Qani, meni hayratda qoldirchi», degandek.

Taehyung ayb o‘zida ekanini bilardi. Jungkookning ko‘z-ko‘z qilinayotgan befarqligi ham aynan uning aybi edi. Axir Jungkook munosabatlarini yaxshilash uchun qo‘lidan kelgan hamma narsani qilgandi. Uning xafa bo‘lishi uchun asos bor edi (yoki yo‘qmi?). Nima bo‘lganda ham, endi Taehyung hammasini o‘zi hal qilishi kerak edi. Bu yerda yordam beradigan hech kim yo‘q. Oilaviy hayot doim asaldek shirin bo‘lishiga hech kim va’da bermagan.

— Kechir… Men… rostdan ham ahmoqona ish tutdim…

Balki ular bir-birini hali yetarlicha tanimas, balki ruhan ham unchalik yaqin emasdir. Har holda, uning qarshisida ko‘nglini ochib ichidagilarni aytish Taehyung uchun nihoyatda uyatli edi.

— Menga juda qiyin bo‘ldi… Men seni sevaman… Juda afsusdaman.

Aslida bu uning ilk bor sevgisini tan olishi edi. Ammo shunga qaramay osmon yorishib ketmadi Jungkookning jiddiy yuzidagi mushaklar ham bo‘shashmadi.

— Hammasini boshidan qanday boshlashni bilmayman… Hali ham biz birga emasmiz, birga bo‘la olmaymiz, deb o‘ylayman. Xuddi o‘shanda o‘rmonda aytganingdek… Rostdan ham juda afsusdaman.

— Unda nega rozi bo‘lding?

— A?.. — Taehyung hatto dovdirab qoldi, chunki Jungkook uni fikridan chalg‘itib yuborgandi. — Taklifingni nazarda tutyapsanmi?

— Aynan shuni.

Taehyung labini tishlab, qoshlarini chimirdi. Hammasi u o‘ylagandek ketmayotgandi.

— Chunki men seni sevaman.

Bundan tashqari, Jungkook uni qo‘yib yubormasligini va shunga o‘xshash gaplarni ishonch bilan aytgandi. Ammo sevgisi haqida biror marta ham og‘iz ochmagandi.

— Bir oy davomida mendan olgan yagona narsang — sukut va sovuqqonlik. O‘zingga ham shunday munosabat yoqmayaptimi? Unda kechir.

Hozir eng muhimi uning jizzakiligiga chidab turish. Jungkook ichidagilarni aytib olishi kerak shundan keyingina Taehyungni ham tinglay oladi. Axir mohiyatan shunday emasmi?

— Hammasi juda tez sodir bo‘ldi… Avvaliga sen meni rad etding! Hech qanday imkoniyat yo‘qligini aytding! Endi esa o‘zimni qanday tutishni bilmayapman…

— Men buni bilishim kerakmi?

— Men unday demoqchi emasdim… Bilaman gaplashishga juda kech qaror qildim. Menga qiyin… Hamma narsadan uyalaman. Atrofimizda hamma bor…

Albatta, Jungkook buni bolalarcha bahona deb qabul qilishi mumkin edi ammo bu aynan Taehyungga xos holat edi. Axir u hech qachon turmush qurmagan bir to‘da qarindoshlar bilan bir uyda yashab ham ko‘rmagan.

— Xo‘sh buni qanday hal qilmoqchi eding?

— Ko‘nikib ketaman deb umid qilgandim…

Jungkook qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turardi. Taehyungning «u-u»lab, gap topolmay qiynalishiga umuman yordam bermasdi. Uni jazolayotgandek edi. Chunki bunga o‘zi aybdor.

— Shunday taassurot paydo bo‘lyaptiki, go‘yo butun dunyoda yolg‘iz o‘zing bordek, hamma seni xafa qilayotgandek. Senga qiyin bo‘lganida yoningda edim ammo sen menga murojaat qilmading. Buning o‘rniga ichingga yutinding do‘stingga tinmay qo‘ng‘iroq qilding, faqat men senga tegmay qo‘yay deb Sanbomni karavotga olding. Hatto to‘yda ham mendan qochding. Bilasanmi men hammasini tushunishim mumkin, faqat bu haqda menga aytishsa bas.

Hammasi o‘rinli gaplar edi, ammo baribir og‘riqli. Taehyung hanuz o‘zini zo‘rg‘a tutib turardi. Jungkook uni yana koyiyotgandi, lekin bu safar bunga, shubhasiz, haqqi bor edi.

— Kechir, kechir meni… Hozircha yaqinlik qilishni istamayotganimni aytolmadim. Hatto buni qanday tushuntirishni ham bilmasdim!

— Men hozir senga nima haqida gapirdim? Sendan faqat jinsiy yaqinlikni so‘radimmi? Qo‘lingdan kelmasa, ayt. Buning nimasi muammo? Ammo sen men bilan bog‘liq hamma narsadan jirkanayotgandek bo‘lib qolding.

— Jirkanmayman! Men qo‘rqdim.

— Bu gapingni eshitib, hatto kulgim kelyapti.

Ammo u kulmadi. Ovozi ranjigan, nihoyatda kinoyali edi.

— Aytishing mumkin bo‘lgan eng ahmoqona gap shu.

Ataylab qilmagan bo‘lsada yana uning ahmoqligiga tegib ketdi. Taehyung ko‘z yoshlarini yutish uchun boshini egdi. U his-tuyg‘ularini umuman jilovlay olmasdi, ammo endi o‘zini nazorat qilishni o‘rganadigan vaqt kelgandi. O‘zini tuta bilish Jungkook bilan hayot kechirishning asosiy sharti edi, chunki u ajoyib ig‘vogar edi.

— Jungkook, iltimos, meni kechir!

Bu unga qanchalik qiyin bo‘lmasin, o‘zini yengib o‘tishga tayyor edi. Munosabatlar va oila bu mehnat. Ularni saqlab qolish uchun ko‘p narsalarni yengib o‘tish, o‘zgarish kerak. Ikkalasi ham. Ha, ikkalasi ham! Shu sababli Taehyung unga bir qadam yaqinlashib, quchoqladi. Jungkook esa joyidan qimirlamadi, qo‘llarini ham cho‘ntagidan chiqarmadi. Hissiyotlarga berilmaydigan odam (hech bo‘lmaganda hozircha).

— Yana qanday qilib kechirim so‘rashni bilmayman…

Taehyung bundan ham ortig‘ini qildi uni o‘pishga urindi ammo Jungkook yuzini olib qochdi. Endi esa vahimaga tushsa bo‘lardi. Taehyungning rejalarida ajrashish degan narsa yo‘q edi. Hali bir oy ham o‘tmadiku! Bu dahshat!

— Menga sadaqa qilishing kerak emas. Men jinsiy yaqinliksiz ham o‘lib qolmayman. Agar kechirim so‘rash uchun shunchaki birga bo‘lish kifoya, deb o‘ylayotgan bo‘lsang, adashyapsan.

Taehyung qo‘llarini tushirib, sovuqdanmi yoki ichki bezovtalikdanmi, seskanib ketdi-da, yana o‘zini quchoqladi. O‘zini yolg‘iz his qilganida doim shunday qilardi. Yana nimanidir noto‘g‘ri qildi. Yana xato qildi.

— Men shunchaki seni o‘pmoqchi edim…

— Sen buni istamading. Sen meni xohlamayapsan gapni aynan shundan boshlashing kerak edi. Endi men ham seni xohlamayman. Demak, bizda muammo bor.

Taehyungning butun vujudi muzlab ketdi, ko‘zlari esa xiralashdi. Eng yomon qo‘rquvlari ro‘yobga chiqayotgandi. U bunday keskin rad javobini kutmagandi.

— Balki vaqt o‘tib, meni kechirarsan… Hammasi yaxshi bo‘lib ketar…

Bundan yaxshiroq nima deyishni bilmasdi. Qochib ketishga odatlangan bo‘lsada bu safar qochmaslik uchun gapirardi. Hozir ularning so‘nggi suhbati bo‘lib qolish ehtimoli juda katta edi, ammo Taehyung bunga chiday olmasdi. Shu sababli har qanday umidga yopishib olishi kerak edi.

— Bolalarcha gapirma.

— Jungkook… Faqat hammasidan voz kechmoqchiman, deb o‘ylama. U kabi… Keling hammasini boshidan boshlaylik. Va’da beraman o‘zgaraman…

— Albatta.

Uning aytgan yagona gapi shu bo‘ldi. Shu bilan suhbatni yakunlab, ayvondan chiqib ketdi.

Taehyung uning ortidan yugurib, tirsagidan ushlab qoldi. O‘sha kecha ular yonma-yon uxlashdi. Aniqrog‘i Taehyung uni orqasidan quchoqlab yotdi Jungkook esa hozircha javob qaytarmadi.

Ammo hech bo‘lmaganda bu hali yakun emasdi.

Bu oilaviy hayot.

Taehyung juda erta uyg‘ondi, hatto Sanbomni ham o‘zi uyg‘otdi. Birgalikda yuz-qo‘llarini yuvishdi Taehyung unga tuvakka borishda yordam berdi keyin esa nonushta tayyorlash uchun oshxonaga tushishdi. Kayfiyati ancha yaxshi edi. Hali hammasini o‘zgartirishga kech emas endi bu turmush tarziga moslashishi kerak. Hatto oshxonada ham qo‘lidan ish keldi: likopchalar va piyolalarni tarqatdi. Bolalarni ovutish uchun televizorda multfilmlar qo‘yib berdi. Dadajonlar esa u yoqdan bu yoqqa uyqu bosgan sharpalardek yurishar, goh tashqariga chiqib ketishardi.

Bugun Taehyun buvisi bilan bobosinikiga borishni rejalashtirgandi. Shu bois Jungkookdan birga fermaga borib, sut olib kelishni so‘rashga qaror qildi. Jungkook odatdagidek o‘zini tutdi. Ular odatdagidek indamay o‘tirishdi, buning ustiga Sanbom ham bugun xarxasha qilib, ovqat yeyishdan bosh tortardi. Kayfiyat yana tezda tushib ketdi. Jungkook kechagidan keyin ham unchalik yumshamagan edi. Aniqrog‘i, hamon sovuqqon va o‘zini chetga tortib yurardi.

Onaxon Taehyunning rejasidan xabardor edi. O‘zi ham o‘g‘liga taklif qildi borib kel, sut olib ber, hech kimni xafa qilma, degandek. Jungkook yelka qisib, ularni ikkinchi qatnovda olib ketishini aytdi. Bu ham yomon emas! Hozircha ular yig‘ishtirib, Davonning o‘rtancha o‘g‘lini Hoshokning qizini va Sanbomni kiyintirishdi. Taehyun ularning barchasini oilasinikiga olib borishni o‘z zimmasiga oldi. Xavotirga o‘rin yo‘q edi. Taehyun endi bolalarga doim qarashardi va buni uddalardi. Uy-ro‘zg‘or ishlarining ustasi emas, albatta, lekin mutlaqo foydasiz ham emas. Bolalar bilan ham til topishish ularga qanday muomala qilishni bilish kerak.

Jungkook va’da qilganidek ikkinchi qatnovda yetib keldi. Yo‘lda gaplashadigan mavzu deyarli topilmadi bolalar esa tinmay gapirib sukunatga yo‘l qo‘yishmadi. Taehyun hayotida ikkinchi marta ularning fermasiga kelayotgandi, ammo avvalgi tashrif haqidagi xotiralar bu joyga mehr uyg‘otmasdi. Jungkook ularni sog‘ish apparati turgan joyga boshlab bordi. Sog‘uvchi ayol sut idishini to‘ldirayotgan edi. U yangi yuzga, ya’ni Taehyunga qiyshayib qaradi.

Sog‘ish tugashini kutib turganlarida Hoshok ularni buzoqlar oldiga olib bordi. Yana ularni silab-siypashdi erkalashdi. Taehyun buzoqlarni oziqlantirdi bolalar esa bundan xursand bo‘lishdi. Ammo bu joy yana yaxshilik olib kelmadi… Taehyun o‘zi haqidagi gaplarni eshitib qoldi. Ha, aynan o‘zi haqida. Bu yerda ishlaydigan ikki ayol qizmi yoki allaqachon ayol bo‘lib ulgurganmi, noma’lum uni yashirmay masxaraomuz kuzatib turishardi. Nigohlari uning qo‘llariga, aniqrog‘i, uzuklariga qadalgan edi.

«Shu ekan-da? Avvalgisi yaxshiroq edi», go‘yo ularning hech kimga kerak bo‘lmagan fikri albatta inobatga olinishi kerakdek.

«Xo‘jayinimizning aqli aynib qolganmikan?» — deb kulishdi.

Taehyun darhol barcha bolalarni yig‘ishtirib u yerdan uzoqlashdi va sutni kutib turdi. Shu payt sut tashuvchi mashina ham kelib qoldi, endi ayollarga qarab o‘tirishga vaqt yo‘q edi. Sut idishini sog‘uvchi ayol olib keldi biroq uni Taehyunning uzatilgan qo‘llariga emas, Sanbomga berdi. Ma’lum bo‘lishicha, Sanbom hatto uning ismini ham bilarkan. Ayol Taehyunga nisbatan ochiqdan-ochiq salbiy munosabatda edi va buni ko‘rsatishga intilardi. Taehyun bu yerga umuman kelganidan pushaymon bo‘lib ulgurgandi. Boshqa munosabatni kutish mumkinmidi o‘zi? Axir mag‘rur bosh ko‘tarib yurishi kerak bo‘lgan odam u. Aynan u. Ular emas.

— Shalli ol!

Sanbom yaxshi bola darhol idishni unga uzatmoqchi bo‘ldi. Ammo ayol uni qo‘yib yubormay, Taehyunni ataylab ko‘rmaganga olardi. Bu asabiga tegayotgan bo‘lsa-da, xafa bo‘lganini hech kimga bildirmasligi kerak edi. Qolaversa, janjal ko‘tarishning ham keragi yo‘q. Jungkook buni aniq ma’qullamaydi.

— Sanbomjon dada sutni sen ko‘tarib borishingni aytdi. Ehtiyot bo‘l, quyoshim.

Sanbom yana idishni Taehyunga uzatdiyu… ushlab turolmadi. Hammasi xuddi kerakligidek bo‘ldi! Idish chil-chil sindi, sut to‘kildi, Sanbom yig‘lab yubordi, bolalar qo‘rqib, ular ham yig‘lashga tushishdi… Ajoyib. O‘sha ahmoq ayol Sanbomni quchoqlab, uni ovutishga tushdi. Hammasini Taehyun qo‘pol harakat qilib, fermada shovqin ko‘targandek ko‘rsatardi.

Bu shovqin-suronni eshitgan jahldor Jungkook tabiiyki, darhol yetib keldi. Undan yaxshilik kutib bo‘lmasdi. Endi qochish kerak, aks holda u hammaning oldida Taehyunni koyib beradi. Bu esa uni butunlay sindirishi aniq.

— Voy, janob Chon sutimiz to‘kilib ketdi, bola ham qo‘rqib ketdi. Nega bolalarni bu yerga olib keldingiz?

Aslida esa u «nega Taehyunni bu yerga olib keldingiz, bu kaltafahm bolaga qaray olmadi», demoqchi edi. Jungkook unga bir qarab qo‘ydi, ammo hech qanday chora ko‘rmadi. Umuman olganda, unga singan idishning ahamiyati yo‘q edi. Shoshilinch ravishda ikkinchi idishga sut quyishni so‘radida chiqib ketdi. Ammo ikkinchi idish endi kerak emasdi…

Taehyun barcha bolalarni yig‘ib, u yerdan o‘qdek uchib chiqdi. Yo‘lda ularga tezda taskin berib, har biriga bittadan konfet ulashdi. Shunday qilib qo‘l ushlashgancha buvisi bilan bobosining uyiga yo‘l olishdi. U yerda ularni albatta yaxshi kutib olishardi…

Buvisi hammani mehr bilan qarshi oldi, to‘yib ovqatlantirdi. Bobo bolalar bilan o‘ynadi hatto mushukchalarni ham olib chiqdi. Ular mushukchalarni silab-siypashdi. Taehyun esa xonasidagi o‘z karavotida yotib, tinimsiz o‘ylardi. Hammasi behuda bo‘lgandir, degan yomon fikr xayoliga keldi. O‘rmonda bo‘lgan o‘sha yaqinlik hech narsani anglatmagan, Taehyun esa jabrdiyda rolidan chiqmaslik uchun hammasini o‘zi to‘qib olgan, degan fikrga bordi. Shunda unga yanada og‘ir bo‘ldi… O‘zini o‘zi qiynashni juda yaxshi bilardi.

Shu tariqa ular kechgacha qolishdi. Taehyun yana bobosi tavsiya qilgan kitobni oldi kechqurunlari o‘zini nimadir bilan band qilish kerak edi. Kechki ovqatga yaqin unga odatdagidek onaxon emas, Jungkookning o‘zi qo‘ng‘iroq qildi. Uyga qaytishlarini aytdi. Hatto o‘zi kelib olib ketdi. Qaytishga to‘g‘ri keldi, garchi yangi uyiga ko‘ngli tortmayotgan bo‘lsa-da. Buvisi unda nimadir noto‘g‘ri ekanini sezdi, ammo haqiqatni bilib ololmadi. Taehyun o‘zining tund qiyofasi hammani charchatgan bo‘lsa kerak, deb o‘yladi. Shu sababli yuziga tabassum yopishtirib, mashinaga o‘tirdi. Bolalar yana bir-birining gapini bo‘lib, kun davomida ko‘rgan-kechirganlarini aytib ketishdi. Taehyun esa indamay derazaga tikildi.

Kechki ovqatda ham xuddi shu tabassum bilan o‘tirdi, ma’nosiz suhbatga qo‘shilib turdi. Deyarli hech narsa yemadi va ko‘zga tashlanmaslikka harakat qildi. Jungkook dasturxonga biroz kechroq keldi shuning uchun undan uzoqroqda o‘tirdi va Taehyunning xatti-harakatlarini ko‘z qiri bilan kuzatdi. Uning yuz ifodasidan buni bilish qiyin bo‘lsa-da, Jungkook har doim odamlarni yaxshi tushunardi. Hammasini ko‘radi va tezda tahlil qiladi. Taehyunning fermadan qanday qiyofada yugurib chiqqanini ham eslab qolgan edi.

Hamma ovqatlanib bo‘lgach Taehyun dasturxonni yig‘ishtirishga yordam berayotganida Sanbom Jungkookning tizzasiga chiqib oldi. Ko‘ylagining tugmalarini o‘ynab, kunini qanday o‘tkazganini gapira boshladi. Bola hammaga tuyulganidan ko‘ra ko‘proq narsani tushunardi.

— …Shalli bizga konfet bedi mazali, ustida sigirchalari bor. Senda ham shunaqasi bor, dadajon. Keyin mushukchala bilan o‘ynadik, u yerda juda ko‘p mushuk bor! Keyin buvi bilan bobom ham bor edi. To‘p o‘ynadik! Shalli esa… uxlamadi. Xafa bo‘ldi! Buvi mendan Shalli nega xafa, deb so‘radi. Dadajon, bizning Shallimizni kim xafa qilganini bilasanmi?..

Taehyun dasturxonni yorug‘lik tezligida yig‘ishtirardi, faqat shu gaplarni eshitmaslik uchun. Sanbom uni oxirgi xoindek sotib qo‘ydi, dadasi esa gapini bo‘lmay, diqqat bilan tinglardi.

— Bilaman — dedi ota xotirjamlik bilan va Taehyunga qaradi.

Uning esa allaqachon izi ham qolmagandi oshxonaga chiqib ketgan edi.

Sanbom, aftidan, hisobotini davom ettirdi. Jungkook esa u bilan kattalardek suhbatlashardi. O‘g‘li nimadandir xafa bo‘lib, hamon tugmalarni o‘ynardi. Keyin dadasining bo‘yniga osilib, u bilan tuvakka borishni so‘radi.

Oshxonani yig‘ishtirib bo‘lgach, Taehyun chiqish eshigi tomon shoshildi va ustiga issiq kurtkasini tashladi. Hamma har tomonga tarqalgan u esa hech kimga ko‘rinmay, toza havodan nafas olishni rejalashtirgandi. Ammo rejasiga zid ravishda Jungkook qayerdandir paydo bo‘lib, orqasidan ovoz berdi. Unga g‘alati qarab turardi.

— Qayerga?

Shoshilinch ravishda biror bahona topish kerak edi. Taehyun yana jilmayib Hanterning oldiga ketayotganini aytib yolg‘on gapirdi. Jungkook hech narsa demadi. Taehyun esa albatta itning oldiga bormadi. Garchi aynan itdek uvillagisi kelayotgan bo‘lsa ham.

Yana Chiminiga qo‘ng‘iroq qildi. Ammo bu safar nolish uchun emas, uning ahvolini so‘rash o‘zi haqida gapirib berishini tinglash uchun. Nima, faqat o‘zi shikoyat qilib, butun dunyo faqat uning atrofida aylanayotgandek yig‘layveradimi? Chimin mamnuniyat bilan hamma gapni to‘kib soldi va Taehyunni bir yarim soatcha band qildi. Uyga qaytganida allaqachon qorong‘i tushgan, butun oila uyquga tayyorlanayotgan edi.

Taehyun hech narsa bo‘lmagandek Jungkookka jilmaydi, it bilan uzoq o‘ynab qolganligi uchun uzr so‘radi. Keyin Sanbom bilan tuvakka bordi, so‘ng tishlarini yuvib, kiyimlarini almashtirishdi. Jungkook uxlab qolganga o‘xshardi qorni bilan yotib, bir maromda nafas olardi. Sanbom ham o‘z karavotida uxlab qoldi. Taehyun tumbochka ustidan kitobni sekingina oldi-da, birinchi qavatdagi mehmonxonaga tushib, tungi chiroqni yoqdi. Baribir bu qadar oson uxlay olmasdi. Yaxshisi, xayolini kitob bilan band qilsin. Ammo harflar so‘zlarga aylanmas, o‘qish umuman yurishmasdi. Keyin Taehyun ochiq kitobni tizzasiga qo‘ygancha shunchaki o‘tirib qoldi. Xayolga cho‘mib, devorga tikildi.

Unga butun vaziyat, ayniqsa o‘zi yaratgan muammolar azob berardi. Hammasi bunchalik murakkab bo‘lishini kutmagandi…

Zinadan tushayotgan qadam tovushlarini ham eshitmadi, xayolga shu qadar berilib ketgandi.

Jungkook…

Faqat u divanga yaqinlashganida Taehyun uni payqab, cho‘chib tushdi va kitobni chetga qo‘ydi. Yana, u bunday tez orada suhbatlashishni rejalashtirmagandi. Hozir nima ham derdi?..

— Seni uyg‘otib yubordimmi? Kechir.

Jungkook kitobga tanqidiy qarab, uning yoniga o‘tirdi va… kutilmaganda o‘ziga tortdi.

— Yonimda xursandchilikni bas qil. Men ahmoq emasman.

Taehyun ham uni quchoqladi, ammo ehtiyotkorlik bilan. Axir hali yarashishmagan edi.

— Men shunchaki baxtliman…

Ammo o‘zi yig‘lay boshladi. Ha, albatta, baxtdan… Jungkook barmoqlari bilan uning yuzini ko‘tardi.

— Ko‘rib turibman.

Ko‘z yoshlarini artdi, chunki bunga qarab turolmasdi.

— Yig‘la, yig‘la. Darrov yengil tortasan.

Taehyunga ruxsat berildi va u o‘zini tutishga uringan bo‘lsada, Jungkookning ko‘ksiga yuzini bosib, ho‘ngrab yubordi.

Jungkook, albatta, unga saboq bermoqchi edi, ammo bundan o‘ziga ham yengil bo‘lmayotgandi.

— Meni tanlaganingdan afsuslanyapsanmi? Rostini ayt… Hali kech bo‘lmasidan ketaman…

U hiqillab, Jungkookning qo‘lidan ushlab silkitardi. Taehyunning hanuz ularga ishonmasligiga sabablar ko‘p edi.

— Indama. Axir meni sevmaysanmi? Mendan uyalasan… Bugun hammasini eshitdim. Men bu yerda ortiqchaman. Yana qancha chidaymiz?..

Jungkook uning og‘zini kafti bilan yopib, o‘ziga mahkam bosdi. Taehyun bu fikrlarni anchadan beri ichida saqlab kelgan, yana noto‘g‘ri xulosaga kelgandi.

— O‘zing meni mensimading, endi esa xatongni tuzatmaslik uchun aybni menga ag‘daryapsan.

Taehyun norozilik bildirib, nimadir demoqchi bo‘ldi, ammo lablari kaft bilan mahkam berkitilgandi.

— Agar men seni tashlab ketsam, hammasini «men bu yerda ortiqchaman, u esa pushaymon bo‘ldi» degan gaplarga yo‘yib qo‘yasan. Lekin men senga bunday imkon bermayman.

— Yo‘q! Jungkook…

— Sen meni bir necha hafta mensimading, men esa seni juda qisqa vaqt e’tiborsiz qoldirdim, sen esa allaqachon yig‘lab, meni aybdor qilyapsan. Haqiqatan ham o‘zgarishing kerak.

Taehyun uning quchog‘idan chiqib, nariroq surildi va shishib ketgan ko‘zlari bilan oldinga tikildi.

— Men aybni senga ag‘darmayapman. Lekin meni tushunishga urinishdan ko‘ra, irodasiz deb o‘ylashing osonroq…

— Xo‘sh, nimani tushunmadim? Ma’rifat berchi. Men fikr o‘qiy olmayman.

Jungkook shubha bilan qoshini ko‘tardi.

— Har safar menga qo‘l tekkizganingda, o‘sha tongni eslardim… Sen allaqachon hammasini unutding, tushunaman… Men ham seni kechirdim, ta’na qilishga haqqim yo‘q. Bularning hammasi faqat mening boshimda… Shu sababli o‘zi o‘tib ketishini kutdim…

Jungkookning shubhali ifodasi biroz yo‘qoldi, uning o‘rniga qovog‘i chimirildi.

— Nima o‘tib ketishini?

— Sen menga qo‘l tekkizganingda… o‘sha kundagidek his qilaman. Sen ham hammasi yaxshi bo‘lishini aytganding… Ammo oxir-oqibat… meni rad etding. Shuning uchun biz birga tun o‘tkazsak, ertalab…

Jungkook barcha niqoblarini tushirdida, Taehyun qo‘lini tortib olishga urinsa ham, uning bilagidan mahkam ushladi. U bu haqda chindan ham unutayozgan edi. Chunki yangi hayot boshlangani bilan eski sahifa yopildi, barcha yomonliklar o‘tmishda qoldi, deb o‘ylagandi.

— Nega menga aytmading?

— Chunki meni yuzingga solyapti yoki bahona qidiryapti, deb o‘ylarding…

— Taehyun… Qanaqa bema’nilik bu — dedi u biroz hafsalasi pir bo‘lgandek. Ammo endi nima ham qilardi? Taehyunni hali tayyor emasligini bilsa-da, tezda oilasiga olib kelgan edi. Endi oqibatlari yuzaga chiqqanida hayron bo‘lishning nima keragi bor? Ikkalasi ham qoyil qilishdi.

— Ko‘rdingmi… Sen uchun bu bema’nilik.

— Chunki menga ishonmaysan. Anchadan beri men bilan yaqinlik qilishdan qo‘rqayotganingni aytishing mumkin ediku.

Buni shunchalik ochiq aytish shartmidi?!

— Gap shundaku ayta olmasdim! Sen «Unda nega rozi bo‘lding?» derding. Bundan hech narsa o‘zgarmasdi!

Jungkook uning yoniga yaqinroq o‘tirib, belidan ehtiyotkorlik bilan quchdi uni yana cho‘chitib yubormaslik uchun.

— Haqiqatan ham men seni bu muammo bilan yolg‘iz tashlab ketaman, deb o‘yladingmi? Yoki nima kutding? Seni majburlashimnimi?..

Taehyun labini tishladi. Bu bitta narsani anglatardi: ha, shunday deb o‘ylagan edi.

Jungkook norozilik bilan tilini tishiga urdi.

— Avval miyangni davolash kerak.

Jungkook hatto undan shunday fikrda bo‘lganidan xafa ham edi. Taehyun bosh chayqab, uni quchoqladi va nihoyat, ichini ezib kelayotgan hamma gapni aytdi. Tabiiyki, shundan keyin ancha yengil tortdi. Jungkook uni o‘ziga yaqinroq tortib, tizzasiga o‘tqazdi va ustiga adyol yopdi. Hozir Taehyun hech qanday noqulaylik his qilmayotgandi. Chunki Jungkook qayta-qayta ta’kidlaganidek, ular nihoyat gaplashib olishdi.

Shunday qilib, atrof iliq-iliq bo‘lib, g‘ayritabiiy tarzda ko‘ngil tinchlandi.

— Nihoyat tushunib ol mening maqsadim seni shunchaki karavotga yiqitish emas. Men muntazam yaqinlikni emas, hayotimni birga o‘tkazadigan insonimni izlaganman. Ha, albatta, seni xohlayman lekin majburlasam ham, sen o‘zing istamaguningcha bundan hech qanday zavq bo‘lmaydi. Menga sening o‘yining kerak emas.
Jungkook uni kichkina boladek tebratib, kaftini dumbasida tutar, gohida yengilgina shapillatib qo‘yardi. Taehyun esa bu mo‘rt ishonchni buzib qo‘ymaslik uchun xursand bo‘lishga ham qo‘rqardi.

— Bilmayman… Men ham ba’zan xohlayman, juda ham, lekin hozir buning vaqti emas… Umuman olganda, buni yotoqxonada qanday qilishimizni ham tasavvur qilolmayman.

Jungkook kulimsiradi.

— Agar Sanbom uyg‘onib qolishidan xavotir olayotgan bo‘lsang, u uyg‘onmaydi.

— Uyg‘onib qolsachi?!

— Axir ko‘rpa ostida bo‘lamiz hech narsani tushunmaydi.

— Baribir… Men baland ovoz chiqarib yuborsamchi… Devor ortidagilar eshitib qolsachi?

Jungkook yana kulimsiradi. Indamay yurishdan ko‘ra so‘ragani yaxshi.

— Bu uyda hamma yaqinlik qiladi. Bizning nimamiz boshqacha? Seningcha, ular ikkimiz faqat qo‘l ushlashib yuramiz, deb o‘ylashadimi?

— Ular bizni eshitib qolishi mumkinligini o‘ylashning o‘zi yoqimsiz.

— Sen shunchaki bunga o‘rganmagansan.

— Uyalaman…

Jungkook kulimsirab, uni qulayroq quchib oldi.

— Mening oldimda yalang‘och yurishdan uyalmaysanu kimdir eshitib qolsa, bu dahshat shundaymi?

— Bu boshqa masala…

— Xavotir olishingga hojat yo‘q. Hammasini nazorat qilaman.

Taehyun bu javobdan qoniqmay, xo‘rsindi.

— Bir tomonda hojatxona, ikkinchi tomonda esa bo‘sh xona. Seni kim kuzatib turardi? Sanbom uyg‘onib qolsa ham, shunchaki to‘xtab turamiz.

— Biz uning ruhiyatini buzib qo‘yamiz…

— Sen o‘zing uch yoshingda nimalar bo‘lganini eslaysanmi?

Jungkookning o‘zi ham eslamasdi, deyarli hech kim eslamaydi. Chunki bu yoshda faqat juda yorqin voqealar xotirada qoladi. Aslida esa bu kapalakning uchib o‘tishi kabi oddiy bir narsa ham bo‘lishi mumkin.

— Unga men sen uchun kim ekanimni tushuntirish kerak. Mabodo kimdir unga bu noto‘g‘ri deb uqtirib, u mendan nafratlanib qolsachi?

Jungkook ko‘zlarini aylantirdi, istehzoli javob bermaslikka harakat qildi. Bir tomondan, Taehyunning hamma narsadan, jumladan boladan ham xavotir olayotgani yaxshi. Bunda yomon narsa yo‘q. Boshqa tomondan esa, bu uni biroz kuldirardi, chunki u bu yerda hech qanday muammo ko‘rmasdi.

— Men unga sen biz bilan men bilan yashashingni tushuntirganmanku. Hozircha unga shu yetarli.

So‘ng butunlay boshqa mavzuga o‘tdi.

— Fermada senga nima deyishdi?

Mana, og‘riqli joyiga tegdi. Taehyun bosh chayqab, hech narsa aytishdan bosh tortdi.

— Hech narsa.

— Ha, o‘sha «hech narsa»ga qanday munosabat bildirganingni ko‘rdim.

Taehyun ko‘zlarini pastga tushirib, ma’yus jilmaydi.

— Ko‘rding, ha… Lekin hech narsa qilmading. Demak, hech narsa bo‘lmagan. Yana nimani eshitmoqchisan?

Hammasi yana noto‘g‘ri tomonga ketdi. Jungkook uni yanada mahkam quchib, og‘ir xo‘rsindi. Taehyun bilan hatto ayol kishidan ham qiyinroq ekan!

— Bo‘ldi. Yotgani ketdik. Ertalabki aql kechqurungidan ziyoda.

U Taehyunni belidan ko‘tarib, o‘rnidan turdi. Tungi suhbatlar va ko‘z yoshlar yetarli. Yaxshisi, chindan ham yotib, hammasini unutish kerak.

Tungi chiroq o‘chdi, kitob mehmonxona stolchasida qoldi, Taehyun esa allaqachon sovib qolgan karavotda, erining quchog‘iga mahkam bosilgancha yotardi.

Ha… Erining.

Bu yerda birinchi marta uxlash unga quvonch bag‘ishladi.

Ertalab Taehyun uni qitiqlashayotganidan uyg‘ondi. Aniqrog‘i, yana bo‘ynidan o‘pishardi. Bunday erta paytda ko‘zlarini ochgisi kelmasdi. Uyg‘onish hissi esa boshi og‘rib, aylanadigan mastlikka o‘xshardi. Jungkook uning ustiga engashib, yoqimli erkalashlarini davom ettirardi. Taehyun lanjlik bilan cho‘zilib, uni itarishga va yana ko‘rpaga o‘ranishga urindi, ammo hech narsa chiqmadi. Jungkook qo‘lini futbolkasi ostiga kiritdi. Barmoqlari yonboshiga tekkanda Taehyun birdan sapchib tushdi, zo‘rg‘a chinqirib yuborishdan o‘zini tiydi qitiqlanardi! Jungkook g‘olibona jilmayib, yana uning ustiga engashdi.

— Shunaqa qattiq uxlaymizki, to‘pdan o‘q otsang ham uyg‘onmaymiz.

Qishloqi, yana o‘zining g‘alati iboralari bilan! Taehyun esa odatdagidek uning tushunarsiz gaplariga qoshini chimirib qaradi va Jungkook ushlab turgan futbolkasining etagini muvaffaqiyatsiz tortib qo‘ydi.

— Uxlagim kelyapti… — deb ingradi-da, yostiqqa yuzini bosib, og‘ir xo‘rsindi.

— Mening ham. Lekin turishimiz kerak. Yaxshilik qilish vaqti keldi.

— Mmm…

— Uch sanaganimda boshqa usulda turg‘azaman.

Mana bu endi qo‘rqinchli eshitildi. Taehyun bir ko‘zini ochib, kulimsiradi. Go‘yo «boshqa usul» nima ekanini tushungandek. Garchi hech qanday uyatsiz ishora bo‘lmasa ham.

— Mayli unda.

— Keyin baqirma.

Taehyun qizarib ketdi, ammo baribir turishni istamadi. Jungkook kulimsirab, sanashga ham hojat qoldirmay, uni ko‘tarib yelkasiga tashladi. Ataylab silkitib, tushirib yuborish bilan qo‘rqitdi. Taehyun allaqachon o‘n marta uyg‘onib bo‘lgandi, tirnoqlari bilan Jungkookka yopishib olgan edi. Baqira olmasdi, chunki Sanbom hali uxlayotgan, qolaversa, butun uy ahli ham uyquda edi. Oxiri Jungkook uni polga tushirib, o‘g‘lining oldiga ketdi. Sanbom ancha tezroq uyg‘onadi va qo‘lga ham ancha ishtiyoq bilan chiqadi. Xeh, ustiga-ustak, ancha yengil ham.

Jungkook hammomdan qaytgunlaricha Taehyun kiyinib, karavotni yig‘ishtirmasa, jazolashini aytdi. Qanday jazolashi esa sir edi. Mayli u ikkala karavotni ham yig‘ishtirdi ammo kiyim tanlashda ishlar qiyinlashdi. O‘zini hurmat qiladigan har qanday moda ishqibozi kabi u ham shkaf oldida kiyim tanlab qotib qoldi. Tashqarida izg‘irin tuman va namgarchilik. Kiyim tanlay olmagani uchun Jungkook uni hammomga jo‘natdi hali band bo‘lmasidan. O‘zi bilan Sanbom esa tezda kiyinishdi. Ayrim yalqovlardan farqli ravishda.

Nonushta tayyorlash uchun birga pastga tushishdi. Sanbomni multfilm ko‘rishga o‘tqazishdi, er-xotin esa plita oldiga turishdi. Jungkook ham ovqat tayyorlardi. Onaxonning yuzidan nur yog‘ilardi axir ularning ishlari joyiga tushgan edi. Jungkook eriga mazali ovqat tayyorlashni sabr bilan o‘rgatardi. Ammo eng muhimi ular birga vaqt o‘tkazishardi. Taehyun uni tinimsiz orqasidan turtib, jilmayardi, chunki Jungkook uning ustidan tinmay hazillashardi. Keyin hamma birga nonushta qildi. Shundan keyingina Jungkook katta bolani maktabga o‘zi olib borishini aytdi. Jin o‘rniga, ustiga-ustak, o‘z ishlarini ham bitirib kelardi. Taehyun uni o‘zi bilan olib ketishini xayoliga ham keltirmagandi.

Aynan shu yerda ota-onasi sovg‘a qilgan mashina kerak bo‘ldi. To‘y sovg‘asi edi Taehyun shaharga ularnikiga borib kelishi uchun. Ammo mashina bekor turardi, chunki Taehyun mashina haydashni unchalik yoqtirmasdi. Yolg‘iz o‘zi borishni ham istamasdi, bolalar bilan esa qo‘rqardi mabodo biror narsa bo‘lib qolsa… Pikaplar erkaklarga kerak, shu bois Jungkook uning xorijiy mashinasini olib chiqdi. To‘rtovlon yo‘lga tushishdi. Sanbom ham ular bilan edi.

Pusanda uzoq qolishmasligini bilgan Taehyun qalin kurtka, etik kiyib, bo‘yniga sharf ham o‘rab oldi. Sanbom bolalar o‘rindig‘ida o‘tirib, ko‘rgan hamma narsasi haqida tinmay gapirardi. Jungkook esa katta maktab o‘quvchisi bilan gaplashib sinfdagi ishlari qanday ketayotganini so‘rardi.

Katta bolani maktabga olib borishgach Jungkook yoqilg‘i quyish shoxobchasiga kirdi. Shu bilan birga qahva va shokolad ham sotib oldi. Taehyun Sanbom zerikmasin deb orqa o‘rindiqqa o‘tirdi va ular tinchgina tamaddi qilishdi. Dadasi esa o‘g‘liga erkalik qilib goh oyog‘idan tortar goh uni mazax qilardi. Sanbomning esa qovog‘i solinib, oyoqlarini tipirchilatgancha Salligiga shikoyat qila boshladi. Faqat Jungkookning o‘ziga kulgili edi. Shu kayfiyatda yana yo‘lga tushishdi.

Qishloqqa qaytib kelishganida havo hamon bulutli va sovuq edi. Jungkook fermaga kirib chiqishi kerakligini aytdi. Ular esa mashinada kutib turishlari mumkin edi. Ammo Sanbom tanish angarlarni ko‘rishi bilan sigirchalarni ko‘rishni so‘radi. Taehyun bor jasoratini yig‘di. Jungkook esa uning qo‘lidan ushlab, istehzoli kulimsiradi. Nahotki yana uni mahalliy g‘iybatchilarning qo‘liga tashlab ketadi deb o‘ylagan bo‘lsa? Shunday qilib hamma birga yo‘l oldi. Bir oila bo‘lib. Taehyunga hasad bilan qarayotgan nigohlar ko‘p edi, ammo ularni nima ham qilsin? Axir uning yonida hammani mensimay, qo‘lidan ishonch bilan ushlab turgan eri bor edi.

Avval Hoseokning oldiga borishdi. Jungkook ish yuzasidan nimanidir so‘radi. Keyin Sanbom ko‘rishni istagan buzoqlar oldiga borishdi. Yosh kelin-kuyov, ayniqsa bola bilan birga, juda yoqimli va ahil ko‘rinishardi. Taehyunga hatto yoqib ham tushdi. Nima bo‘pti? Hasadgo‘ylar yana-da ko‘proq hasad qilsin, qolgan yomon niyatli odamlar esa o‘z yo‘liga ravona bo‘lsin.

Fermadan keyin ular raisnikiga yo‘l olishdi. Namjoon shaharda edi, shu bois ularni faqat ota-onasi kutib oldi. Ularning uyida ham ancha ushlanib qolishdi, choy-qahva ichishdi. Sanbomdan kattalardek nima ichishni xohlashi so‘ralganida, u kulgili tarzda sanab berdi

— Choy kofa, kakava!

Xullas, tanlov «kakava», ya’ni kakao ustida to‘xtadi.

Tushlikka yaqin uyga qaytishdi. Jungkook ovqatlanib tashqaridagi ishlarini qilish uchun ketdi. Taehyun esa bolalar bilan ayvondagi arg‘imchoqda tebranib o‘tirdi. Kayfiyati a’lo edi. Aynan shu narsa unga yetishmayotgandi. U Jungkookdan ayrilishni istamasdi. Yaxshisi, butun kunni birga o‘tkazishsa… Ammo oldinda hali minglab shunday kunlar bor, shuning uchun sabr qilish kerak.

Endi ular yarashib olishganidan keyin Taehyun Jungkookdan umuman qo‘rqmasdi. Balki bu uni yana yo‘qotishdan ko‘proq qo‘rqayotgani bilan bog‘liqdir. Balki bu muammoni hal qilish uchun shunchaki gaplashishning o‘zi kifoya qilgandir. Har holda, oxiri hammasi yaxshi yakunlandi. Muhimi ham shu.

Taehyun kechki ovqat tayyorlamadi chunki bolalarni yuvintirib, kiyintirayotgan edi. Ba’zan ularning enagasidek bo‘lib qolardi. Buning o‘rniga o‘zining aziz erini ovqatga chaqirish uchun chiqdi. Jungkook bog‘da nimadir qilib, telefonda gaplashayotgan edi. Taehyun sekingina orqasidan yaqinlashib uni kutilmaganda quchoqlab oldi. Tabiiyki, Jungkook hatto qimirlamadi, chunki uning kelayotganini avvaldan eshitgan edi. Taehyun yana bir necha soniya o‘ziga qiziq bo‘lmagan suhbatni tingladi. Nihoyat Jungkook gaplashib bo‘lib, unga yuzlandi. Endi o‘zi uni egalik hissi bilan quchib, tanbeh aralash qaradi.

— Orqadan pisib kelish yaxshi emas. Mabodo duduq bo‘lib qolsamchi?

Taehyun kulib yubordi, erib ketdi. Uning masxarali gaplarini qanchalik sog‘inganini endi angladi.

— Bo‘lmaysan. Ovqatlanishga ketdik, — dedi jilmayib unga xuddi mushuk qaymoqqa qaragandek tikilib.

Jungkook esa bu iliqlikdan hayratlandi. Faqat hayratlanibgina qolmadi…

— Hozir jarima yozamiz, — dedida uning dumbasiga shapillatib qo‘ydi. Taehyun kulib, uni turtib yubordi.

— Qanaqa jarima yana?!

— Fuqarolarning osoyishtaligini buzganing uchun, — deb hech narsa bo‘lmagandek tushuntirdi va shu ruhda o‘pdi. Ammo bu o‘pich osoyishta va muloyim emas, balki talabchan va ehtirosli edi. Taehyun allaqachon o‘zini yo‘qotgan, endi esa butunlay reallikdan uzildi. Jungkook yana bir marta uning dumbasiga shapillatib qo‘ydi va buni «katta muhr bosish» deb izohladi. Axir u jarima yozayotgandiku!

Bu safar Taehyun o‘zi o‘pdi ammo o‘ziga xos tarzda sekin va muloyim barmoqlarini Jungkookning sochlari orasiga kirgizib. Aftidan, ular bog‘ni yotoqxona bilan adashtirib yuborishgandi. Jungkook, albatta, bor kuchi bilan o‘zini tiyib turardi ammo uning nima istayotgani shundoq ham bilinib turardi.

Ikkalasi ham og‘ir nafas olib burunlari bir-biriga tegib turardi. Taehyun uning sochlarini o‘ynashda davom etardi, kechki ovqatni esa allaqachon unutgan edi.

— Erimjon ko‘zlaringda qo‘rquvning izini ham ko‘rmadimku— dedi Jungkook.

U kechagi Taehyun aytgan gaplarni nazarda tutayotgandi. Ammo ikkalasi ham vaziyatni o‘zgartirib, gorizontal holatga kelishni xohlab qolishgandi. Taehyunning ko‘rinishidan esa… u umuman hamma narsaga tayyor edi.

— Bu haqda… kechqurun gaplashamiz — dedi u dovdirab.

— Albatta.

Jungkook uni qo‘yib yubordi-da, qulog‘iga poyabzalining bog‘ichi yechilib qolganini shivirladi. Taehyun esa quloq solib, bir zum to‘xtab qoldi va qo‘zichoqdek issiq galoshlariga tikilib qoldi.

Jungkook mamnun holda kulib, oldinda yurardi. Qo‘llari cho‘ntagida, sochlari tartibsiz haqiqiy qishloqi burgut!

Voy Taehyun uning naqadar chidab bo‘lmasligini unutib qo‘yayozgan ekan!

Kechki soat to‘qqizlarda Taehyun Sanbomni uxlatayotgan, unga uyqu oldidan ertak o‘qib berayotgan edi. Jungkook esa qayergadir g‘oyib bo‘lgandi. Sanbom injiqlik qilardi uxlagisi yo‘qligini aytib u yoqdan bu yoqqa ag‘darilar, ko‘zlarini tinmay ishqalardi. Oxiri Taehyun uni o‘zlarining karavotiga olib o‘tishga majbur bo‘ldi. Bu yerga kelgach, Sanbom qushdek qanot yozdi. Buning ustiga Taehyun «mushukcha»ni ham olib keldi. Bola darhol tinchlanib, uyquga ketdi. Mushukni quchoqlagancha, Taehyunning qo‘lini ham qo‘yib yubormay uxlab qoldi.

Keyin Taehyunning o‘zi ham yuz-qo‘lini yuvishga bordi. So‘ng uy futbolkasi va shimini kiyib, sochlarini taradida kitobini olib mehmonxonaga tushdi. Jungkook hech qayerda ko‘rinmasdi, uni izlash kerak edi. Ammo uzoq izlashga to‘g‘ri kelmadi Leshiy tebranma kresloda o‘tirardi. Uning yuziga hovlidagi chiroq nuri tushib qo‘rqinchli ertak qahramonining vahimali basharasiga o‘xshab ketardi. Jungkook tizzalariga shapillatib qo‘ydi. Buni tushuntirish shart emas bu uning yoniga o‘tirish kerakligini anglatardi. Taehyun yaqinlashib, bu yer sovuqligini, kasal bo‘lib qolishini yengil kiyinganini aytib nolidi. Jungkook esa shunchaki uni quchog‘iga oldi.

— Ku-ku-ku — deb yana uning g‘amxo‘rlik bilan aytgan gaplariga taqlid qildi va qo‘llarini Taehyunning qorni ustida chalishtirdi.

Taehyun unga orqasini o‘girib o‘tirardi, kuzgi sovuq tunning romantikasini esa umuman his qilmasdi.

— Uyga kiraylik, jin ursin…

Jungkook xalatining yoqasini chetga surib bo‘yniga lablarini tekkizdi. O‘sha joydan darhol jimirlash butun tanasiga tarqaldi, Taehyunning nafasi bo‘g‘ziga tiqildi. Keyingi o‘pich umurtqa suyagi bo‘rtig‘iga tushdi. Bu esa uni butunlay gangitib qo‘ydi… O‘rmonda ham Jungkook aynan shu joydan boshlagandi.

— Asal oyimizni bo‘rilar qurshovida o‘tkazishni taklif qilaman— dedi u bo‘yniga xirillagan ovozda.

Voy, naqadar romantik taklif! Taehyun uning qornidagi qo‘llariga yopishib, boshini yelkasiga tashladi.

— Nima?..

— Masalan, uch-to‘rt kunga o‘rmondagi inimizga boramiz.

— U yer sovuqku…

— Keyingi hafta iliq bo‘ladi.

— Yana quyonlarni o‘ldirishing uchunmi? Yo‘q. U yerga borishni xohlamayman.

Jungkook qo‘llarini pastga, oyoqlari orasiga tushirib, yengilgina siqdi. Taehyun esa butun vujudi bilan taranglashib, oyoqlarini yig‘ib oldi. Romantika tobora avj olayotgandi.

— Kun bo‘yi bir odamni ko‘rib o‘tirishim uchun.

— Tushundim! Sen meni o‘lgudek charchatasan! Yo‘q, yo‘q…

Jungkook uning intim joylarini silab, asta-sekin erkalashda davom etdi.

— Nega darrov o‘lgudek? Ertalab kunduzi va taxminan yarim tungacha.

Taehyun asabiy kulib yubordi, tirnoqlarini Jungkookning qo‘llariga botirdi. U esa bunga umuman munosabat bildirmadi.

— Hecham unday emas!

Jangovar yigit oldinga otilmoqchi bo‘ldi, ammo Jungkook uni yana o‘ziga tortib, qo‘yib yubormadi.

— Unda seni ko‘chada tutib olib, pichan uyumlariga sudrab boraman. Ertalab, kunduzi va…

— Nazarimda, kimdadir miyaga yaqinlik yetishmasligi kasalligi bor, — dedi Taehyun.

Chimin sog‘-salomat bo‘lsin odatda shunday derdi.

— Qoyil juda aqllisan, — dedi Jungkook kulimsirab. Yaramas!

— Agar sen ham ba’zan shimim ichiga qarab qo‘yganingda, miyam bilan hammasi joyida bo‘lardi.

Taehyun kulib uni turtib yubordi.

— Ha, albatta, senga qaray qolay… Men sening «yarim tun» deganing qanchaga yetishini allaqachon ko‘rib bo‘lganman!

— Voy bir yarim oy davomida rosa qiynalibsanda.

— O‘zing bunga loyiqsan.

— Men necha marta kechirim so‘radim seni erim qildim endi yana sendan yaqinlik so‘rab yolvorishim kerakmi?

—Nolishim senga kamlik qilyaptimi?

— Aynan kerakligicha! Aytgancha men ham rosa qiynaldim!

Jungkook u bilan birga kreslodan turib, uy tomon yurdi. Nima bo‘lsa ham Taehyun nimanidir kutayotgandi.

— Men ham — dedi Jungkook yo‘l-yo‘lakay.

So‘ng unga divanda kutib turishni buyurib, o‘zi yotoqxonaga ketdi. Taehyun esa sabrsizlik bilan o‘tirib keyin nima bo‘lishini taxmin qilardi. Nahotki ular shu yerning o‘zida yaqinlik qilishsa?!

Jungkook nimanidir ming‘irlab, qaytib keldi. Mushuk haqida nimadir deyayotgandi. Taehyun ataylab karavotda ikkita syurpriz qoldirgan, Jungkookni sergak tutish uchun. Qolaversa, bu shunchaki kulgili edi. Jungkookning qo‘lida esa ko‘rpa va… yangi moylovchi gel bor edi. Er ham anoyi emas ekan!

Endi esa Taehyunda boshqa savollar ko‘paydi.

— Eeee… Shu yerdami?

— Qorin bilan yot.

Shunaqayam darrovmi?

— Mabodo kimdir kirib qolsachi?..

— Uyqudagi odammi?

Jungkook qulayroq joylashib Taehyunning shim rezinkasidan ushladida uni o‘z tizzasiga yaqinlashtirdi. Taehyun o‘tirdiyu, ammo ularni shu yerda ko‘rib qolishlari mumkinligi haqidagi fikr xayolidan ketmasdi.

— Boshqa joyga boraylik.

— Mayli.

Ammo o‘zi joyidan qimirlamadi. Faqat Taehyunning beligacha ko‘rpa yopib, qo‘llarini ko‘rpa ostida harakatlantirdi. Taehyun qulayroq joylashishga urinayotganida, Jungkook allaqachon barmoqlariga gel surtib, unga ehtiyotkorlik bilan yaqinlashdi. Avvaliga og‘riqli, umuman yoqimli emasdi. Taehyun hali unchalik hayajonlanmagan ham edi. U Jungkookning yelkalarini mahkam quchoqlab, ko‘ylagiga yopishdi. Jungkook ehtiyotkorlik bilan harakat qilardi vaziyatni nazorat ostida ushlab turardi. Balki o‘zi ham sal shoshayotgandir.

Ingrash ovozlari chiqmasligi uchun Taehyun og‘zini mahkam yumishga majbur edi. Jungkook shoshilmasdan, keyin noqulaylik bo‘lmasligi uchun ehtiyotkorlik bilan harakat qilardi. Uning o‘zi, albatta, sabrsizlanayotgandi, ammo bu darajada emas.

Ko‘rpa va kiyimlar ostida issiq bo‘lib ketdi. Taehyunning futbolkasi allaqachon orqasiga yopishib qolgan, butun tanasi terlagandi. Jungkook qo‘llarini tortib, barmoqlarini Taehyunning yalang‘och terisiga artdi. Shunda aynan Taehyun tezroq davom etishni so‘radi, chunki u bir vaqtning o‘zida ham hayajonlangan, ham ortiqcha hayajonga berilgan edi. Jungkook kiyimlarini allaqachon biroz tushirganini sezmay qoldi. Faqat keyingi harakatni his qildi. Taehyun, xudo haqqi, ingrashlarini bosishga urinardi, ammo ovozlari baribir lablaridan uchib chiqardi. Jungkook sekin harakatlanar uning dumbalaridan ushlab jarayonni boshqarardi. Taehyun esa o‘zini tutishni o‘rganardi. Jungkook uchun uning og‘zini qo‘li bilan berkitib yelkasiga yuzini bosishi juda kulgili edi.

Ha albatta rosa kulgili.

— Shunaqa chiyillayversang, bizni aniq tutib olishadi.

— Bu… sening… aybing… Taehyun uning ko‘ksidan itarib tashabbusni o‘z qo‘liga oldi. Baribir tepadagi holat uning eng yaxshi uddalaydigan usuli edi. Jungkook ham buni bilardi.

— O‘zingni tiyishga o‘rganishingga to‘g‘ri keladi azizim.

— Azizim…

Taehyun uning labini tishlab, yanada faolroq harakat qildi. Jungkook esa uni qulayroq ushlab oldi.

— …Sigirxonada ko‘rasan!

— Mening sigirlarimni nazarda tutyapsanmi?

Ular yarim shivirlab gaplashishardi vaholanki Jungkook odatda bunday paytda gap sotmasdi.

— Mmm… Senda ular ko‘p.

— Sanbom bilan erkalashib yuradigan ayol meniki emas. U sigir ham emasga o‘xshaydi.

Ikkalasi ham gap kim haqida ketayotganini tushundi idishni sindirishga sabab bo‘lgan sog‘uvchi ayol haqida.

— Sen u bilan yotganmisan?

Savol to‘g‘ridan-to‘g‘ri berildi. Jungkook mamnun jilmaydi ammo javob bermadi. Buning o‘rniga uni o‘pdi. Taehyunning esa baribir juda bilgisi kelib qoldi. Shunchalik qiziqdiki hatto to‘xtab biroz ko‘tarildi. Natijada Jungkook undan ajraldi.

— Rashk qilishga endi odam topdingmi?

Jungkook uni yana o‘ziga tortib yaqinlashtirdi va harakatlarini davom ettirdi. Taehyun uning qulog‘i ostida og‘ir nafas olib qo‘llarini ko‘ylagi ostiga kiritdi. Jungkook indamay o‘sha jiddiy qiyofasi bilan o‘tirganida uning aqli yanada ko‘proq shoshardi. Rashk esa bu yarashuvning ustiga sepilgan ziravorli kukundek edi.

— Sen u bilan yotgansan, — dedi Taehyun.

Bu ta’na ham xafagarchilik ham emasdi. Shunchaki yarashuvdan keyingi yaqinliklariga bir oz tikan qo‘shmoqchi edi.

Jungkook javob bermadi. Uni chalqancha yotqizib shimini oyoqlaridan tushirdi va harakatlarini tezlashtirdi. Taehyun atrofga alangladi mabodo kimdir kutilmaganda kirib qolsachi?

Nega faqat o‘zi bundan xavotir olardi? Ayni paytda qornining pastida hammasi taranglashib tortishardi u juda yaqin edi.

Yana o‘pich. Taehyun unga yanada mahkam yopishib oyoqlarini Jungkook atrofida chirmadi. Jungkook, rostini aytganda, uning yaqinlik paytida butunlay o‘zgarishini yoqtirardi. Ammo rashk qilinishini unchalik yoqtirmasdi. Garchi aytishlaricha, bu sevgining eng yaxshi izhori emish. Taehyun esa buni jiddiy aytmayotgandi. Agar Jungkook istaganida o‘zining «sigirchalari»dan biri bilan allaqachon munosabat boshlagan bo‘lardi.

Taehyun oxirgi ingrashini bosish uchun divanga mahkam yopishdi. Jungkook esa hali tugatmagandi u hali ham uning bag‘rida edi. Jungkook uchun doim oxirigacha davom ettirish yoqimli edi. Unga yuqoridan qarash og‘ir nafas olishini charchoqdan bo‘shashganini tanasining unga ochilib ishonch bilan taslim bo‘lishini ko‘rish nihoyatda yoqardi. Buni sog‘inganini aytish to‘g‘ri bo‘lardi…

Birdan qayerdandir taqillagan ovoz eshitildi! Taehyun yuragi to‘xtab qolayozdi Jungkook esa boshini zinapoya tomonga burib tovush manbasini izlay boshladi.

…«Kisha» paxmoq dumini mag‘rur likillatib, burchak ortiga yashirinib ketayotgan edi.

Taehyun yana chalqancha yotib yuzini qo‘llari bilan berkitdi. Boshiga tushgan qo‘rquvdan o‘ziga kelishi kerak edi. Bekorga kutilmagan mehmonlardan xavotir olmagan ekan!

Bekorga emas!

Jungkook jilmayib uning ustiga engashdi va qulog‘iga issiq nafasini urib dedi.

— Ko‘rdingmi u bilan oramizda urush bor.

Oxir-oqibat ular iliq kunlarda o‘rmonga borishdi va u yerda «asal haftaligi»ni o‘tkazishdi. Aniqrog‘i, to‘rt kun.

Chimindan xabarlar kelib turardi. U barcha muammolarini batafsil aytib berar, yaqinda kelib, ularni xursand qilishga va’da berardi. Jungkook uzoq erkalatib, savollar bilan siquvga olganidan keyingina Namjoonning jahli chiqayotganini tan oldi. Nega? Chunki Chimin hech qanday ta’na yoki sahna ko‘tarmasdan uni tashlab ketgan edi. Vaholanki, ikkalasi ham jiddiy munosabatlarni rejalashtirmagandi. Aftidan, bu Namjoonga qattiq tekkan. Odatda uning ortidan yugurishardi, ayniqsa yaqinlikdan keyin… Chimin esa burnini ko‘tarib, go‘yo ular bir-birini tanimaydigan odamlardek tutdi, to‘yda ichib, maza qilib yurdi, ustiga-ustak, yanada chiroy ochdi. Taehyunga esa boshqa hech qachon… birinchi uchragan odam bilan yaqinlik qilmaslikka va’da berdi. U ham xatolaridan saboq olyapti.

Ba’zan yosh er-xotin janjallashib qolishadi. Buning sababi esa aynan Jungkookning janjallashishni bilmasligi uning o‘rniga aqllilik qilishi. Shunga qaramay birinchi achchiq gapdan keyinoq yarashib olishadi. Taehyun haqiqatan ham o‘zini boshqarishni o‘rganmoqda va endi har narsaga yig‘layvermaydi. Endi esa Jungkook xavotir olishi kerak chunki unda matonat borasida jiddiy raqib paydo bo‘ldi.

Kisha endi ularning yotoqxonasida uxlamaydi jazolangan. Sanbom sog‘lom va baxtli ulg‘aymoqda onasi haqida hech qachon so‘ramaydi. Taehyun ovqat tayyorlashni muvaffaqiyatli o‘rganmoqda va odamlar unga notöğri qarashiga qaramay buvisi bilan bobosinikiga qishloqqa tez-tez borib turadi. Chimin ham keladi.

Kechqurunlari uchovlon Taehyun, Jungkook va Chimin birga o‘tirishadi. Bu ikki kishi esa mushuk bilan itdek bir-biriga tashlanadi garchi Taehyun ularning buni do‘stona munosabat deb bilsa ham. Jungkook Chimingacha bo‘lgan yaxshi munosabatini yashiradi Chimin ham unga nisbatan iliqligini bildirmaydi. Shunga qaramay, ikkalasi yonma-yon bemalol o‘tirishadi, faqat tinmay nimadir haqida tortishishadi. Ularni yaqinlashtirgan narsa esa…

Ha aniq! Taehyunga bo‘lgan muhabbat.

Taehyun o‘ziga qarash uchun shaharga borishda davom etadi. Aytgancha endi Jungkook ham unga hamrohlik qiladi.

Yo‘l-yo‘lakay bu mashg‘ulotning qanchalik befoyda ekani va pulni bekorga sarflashligini ming‘irlab yuradi. Ammo pulni qizg‘anmaydi xohlaganini olib beradi. Keyin esa uning yangi manikyuriga uzoq tikilib turadi hech qanday izoh bermaydi ammo baribir o‘zicha baho beradi. Taehyun unga aynan shunday holati bilan yoqqanini aniq biladi.
Shaxsiy hayotidagi ishlar ham erta uyg‘onish masalasi ham iziga tushdi. Endi Taehyun erta turishni va Sanbom bilan sayrga chiqishni juda yaxshi ko‘radi. Sarg‘aygan daraxtlarni zavq bilan kuzatadi. Taehyun ko‘pincha bolani xazonlar orasida yoki o‘zi sezmagan paytlarida suratga oladi. Hatto bolalik xotiralarini saqlash uchun albom ham sotib oldi, suratlarni yopishtirib boradi. Ish kunlari esa ikkalasi o‘qish va yozishni o‘rganishadi. Jungkook esa ikkalasiga ham o‘qituvchi kerak deb tez-tez hazillashadi.

Yana bir bor butun oila bo‘lib qo‘ziqorin terishga o‘rmonga borishdi. Bu safar Taehyun yonida tinimsiz jig‘iga tegadigan eri bor edi. U Taehyun ko‘rsatgan qo‘ziqorinlarga har safar ko‘zlarini aylantirib, ularning zaharli ekanini aytardi. Bir marta Taehyun barglarda sirpanib ketdi yana bir safar o‘rgimchak to‘riga ilinib qoldi. Sanbom esa uning o‘rniga yig‘lab yuborayozdi, Hanter esa orqa fonda tilini osiltirgancha aylanib yugurardi. Bundan ortiq qanday baxt bo‘lishi mumkin?

Ha aynan shunday.

Oxirida shuni ham aytish kerakki Taehyunning telefonida yangi fon rasmi bor. Unda sohil bo‘yi qayiqda o‘tirgan Jungkook va uning qo‘llarida xarxasha qilayotgan Sanbom tasvirlangan.

Bular uning eng sevimli erkaklari. U ular bilan doimo birga bo‘ladi. Bundan kamiga rozi emas.

Eri ham aytgancha xuddi shunday fikrda.

Fanfic yoqqanidan xursandman hammasi yaxshilik bilan tugadi. 💋

10—bob

Keyin nima bo‘ldi?

So‘nggi paytlarda Jungkookning xatti-harakatlari kabi yana bir g‘alati holat yuz berdi. Xavf ortda qolgach ham Jungkook uning yonidan ketmadi. Goho quchoqlashga urinardi, goho qo‘lidan tutib olardi xullas, tinchlantirmoqchi bo‘lardi. Albatta, bularning bari yaxshi shubhasiz… Ammo Taehyung allaqachon tinchlangan, aqli ham joyiga kelgandi. Endi uni erkalab ovutish shart emas. Qolaversa tashqaridan juda g‘alati ko‘rinishardi Jungkook yuzida qandaydir iliq tabassum bilan Taehyung esa go‘yo ruhiy kasaldek birovning yordamidan bosh tortib, umuman, o‘zining og‘ir ahvolini tan olmayotgandek.

Ko‘z yoshlari allaqachon qurigan edi. Ayvonda dasturxon yozilgan. Jungkook xotirjam qahva ichardi Chimin unga teshib yuborgudek tikilardi Taehyung esa tirsagi bilan unga tegib ketmaslikka urinardi. Buvi bilan bobo esa hech narsadan bexabardek o‘zlarini ahmoqqa solib hech bo‘lmasa dimiqib ketgan muhitni biroz yumshatishga harakat qilishardi.

Kun allaqachon rasvo bo‘lganiga yana bir balo qo‘shilib, ularni yolg‘iz qoldirishdi. Jungkook hammaga gaplashib olishlari kerakligini aytgandi. Chimin na rozi, na qarshi edi. Axir uning saxovatpesha yordami uchun mas’uliyat ham o‘z zimmasida edi faqat shu sababli u ham ketdi. Holbuki, bir paytlar qishloqchasini to‘p o‘qidan ham yaqinlashtirmaslikka va’da bergandi…

Bir daqiqa noqulay sukunat cho‘kdi.

Taehyung u bilan yakkama-yakka qolishni orzu qilmagandi. O‘sha mash’um oqshomdagi dildan suhbatlar unga yetib ortgandi. Endi esa uning muammoli shaxsiga haddan tashqari ko‘p e’tibor qaratilayotgandi. Taehyung o‘zini qarzdordek his qilardi, ammo qanday minnatdorchilik bildirishni bilmasdi. O‘ylab qarasa, u Jungkookni yordamga ham chaqirmagan ediku… Unda nega o‘zini unga qarzdor deb hisoblayapti?

— Mm… Rahmat… tezda yetib kelganing uchun — dedi u noqulay sukutni birinchi bo‘lib buzib. Qishloqchisi esa uyat-andishasizlarcha unga tikilib o‘tirardi. Bu hatto Taehyungni bezovta qila boshladi.

— Nishonga qaratilgan miltiqni tortib olish mumkin emasligini bilasanmi?

Ana xolos! Taehyung bu yerda noqulaylikni yengishga urinayotgan bo‘lsa, u yana nasihat qilishni boshladi.

— Voy, sen qiziq odamsana! Taehyung chinakamiga e’tiroz bildirdi.

— Men sening hayotingni barbod qilishingni xotirjam kuzatib turishim kerakmidi?!

— Miltiq o‘qlanmaganini aytishni unutibman — dedi Jungkook go‘yoki mehribonlik bilan, ammo uning kinoya qilayotgani yaqqol sezilib turardi.

— Agar ichida o‘qlar bo‘lganida, birovni otib qo‘yishing mumkin edi.

— Ha, albatta. Keyingi safar xohlaganingni qilaver, menga baribir bo‘ladi — deb pishqirdi Taehyung va qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.

— Keyingi safar? Muxlislaring haddan tashqari ko‘payib ketmayaptimi?

Bu qanday qarash o‘zi? Bu tushunarsiz kinoyali tabassum nimasi?

— Aytgancha, yordamingni tinmay o‘zing taklif qilyapsan. Men sendan so‘raganim yo‘q.

— Gap nimada? Men buning evaziga nimadir talab qilyapmanmi?

— Men umuman bu suhbat nimaga kerakligini tushunmayapman…

Taehyung asabiylashib lablarini qisdi. U bu gaplarni jiddiy qabul qilmoqchi emasdi, ammo beixtiyor hissiyotlarga berilib ketdi.

— Sen doim hammaga nima qilish kerakligini o‘rgatasan. Vaholanki, bu safar ahmoqlik qilgan o‘zing.

Jungkook uni ataylab mazax qilayotgani aniq edi. Faqat nima uchun? Hech narsadan hech qanday suhbat paydo bo‘ldi, Taehyung esa yana o‘z haq ekanini astoydil isbotlashga tushdi. Axir hech kimni otib qo‘yishmadi, hamma sog‘-omon xursand. Unda nimani talashish kerak?

— Unda senga Sanbomga munosabat qilgandek munosabatda bo‘lish kerak ekan-da: qo‘lingni yuv, sovuq yerda yotma o‘zingni yaxshi tut, ovqatlan.

— Bechora bola — Taehyung zaharxanda kulimsiradi. Jungkook ham unga xuddi shunday javob qaytardi. Bu yerda o‘zi nima bo‘lyapti?

— Rostdanmi?

— Albatta. U xuddi armiyadagidek buyruq bilan turadi buyruq bilan ovqatlanadi. Menimcha faqat sening ruxsating bilan o‘ynasa kerak. Hatto senga qarashga ham qo‘rqadi!

Biror e’tiroz topish kerakda. Vaholanki Taehyung sanab o‘tgan narsalar shunchaki tarbiya deb atalardi.

— Aksincha siz ikkovingizdan faqat Sanbom ko‘zimga tik qarashdan qo‘rqmaydi.

Juda aniq nishonga tegdi. Taehyung mag‘lubiyatni xotirjam qabul qildi, go‘yo bu gap unga umuman tegishli emasdek.

— …U ham xuddi senga o‘xshab ulg‘ayadi.

— Shundaymi? Qanaqa bo‘lib?

— Yaramas va gapga ko‘nmaydigan.

Jungkook sho‘x nigoh bilan uni kuzatib stul suyanchig‘iga suyanib oldi.

— Ajoyib fazilatlar. Yanachi?

— Qo‘pol.

— Erkak bo‘ladi. Yana?

— Kekkaygan.

— O‘z qadrini bilish kerak. Hozircha birorta ham yomon xislat topilmadi.

— Va zolim — deb yakunladi Taehyung ham stul suyanchig‘iga suyanarkan.

— Xotiram pand bermayotgan bo‘lsa, sen o‘g‘limga meni aqlli chiroyli va yaxshi odam deb aytganding. Bolalarga yolg‘on gapirasanmi? Uyalmaysanmi?

— Men o‘z otam haqida gapirgandim. Sen buni o‘zingga oldingmi?

Jungkook yana ko‘zlarini qisib xuddi Taehyungdek qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi. Bu bilan nimani ko‘rsatmoqchi ekanini tushunib bo‘lmasdi.

— Agar Sanbomni sen tarbiyalaganingda, ahvol juda ayanchli bo‘lardi.

— Men bolalar bilan juda yaxshi chiqishaman.

— Yaxshi chiqishish bilan tarbiyalash boshqa-boshqa narsalar. Sizning yotoqxonangiz doim to‘zg‘ib yotardi, u sen tufayli kech turadigan va dangasa bo‘lib qolardi. Yana boshqa qancha muammolar…

— Axir men uyda yig‘ishtirib-tartibga keltiramanku.

— Pol yuvishingni eslayman.

— Ana, ko‘rdingmi! Sen zolimsan! Odamlarning pol yuvishi ham senga yoqmaydi! Buning uchun ham, chamamda, maxsus diplom kerakdir? Nega birorta kelin nomzodi «suhbatdan» o‘ta olmasligini endi tushundim!

Ular yana me’yordan oshib ketishdi ammo Jungkookning jahli chiqmayapti. Aslida, uning o‘ziga bu suhbat qiziq. Chunki Taehyung endi oddiy «salom-alik» bilan kifoyalanmaydi buning ustiga, undan qochishga ham urinadi. Ammo mana shunday mavzular uni gapga soladi.

— Nega ekan? Juda qiziq.

— Ular harbiy bilim yurtida o‘qishmagan, pol yuvuvchi idish yuvuvchi oshpaz va ertalab turishga usta bo‘lish mutaxassisligini olishmagan. Yana boshqa nimalarnidir ham!

Jungkook qoshini zavq bilan ko‘tarib keng jilmaydi.

— Ertalab turish mutaxassisligi? Bu yangilik ekan. Unda nimaga o‘rgatishadi?

— Erta turishga.

— Buni yodda tutish kerak ekan. Sen tufayli nomzodlar ro‘yxati tobora qisqarib boryapti.

— Bechora qizlar sening qanchalik sinchkov ekaningni bilishmaydi.

Taehyung uning bog‘iga yana tosh otishda davom etdi. Nima bo‘pti! Kimningdir o‘ziga bo‘lgan bahosi haddan tashqari baland.

— Senchi bilasanmi?

— Ha bilishga to‘g‘ri kelgan. To‘g‘ri, uzoq davom etmadi, lekin bu ham yaxshi. Jungkookning tabassumi o‘zgardi biroz so‘ndi ammo yuzidan butunlay yo‘qolmadi. Nigohi esa xiralashdi. U suhbat beixtiyor o‘rmondagi ta’til mavzusiga borib taqalganini tushundi.

— Nahotki men shunchalik sinchkov bo‘lgan bo‘lsam? Uning ovozi mayinlashdi ammo nigohi hamon o‘tkir o‘zi esa bu suhbatga ochiqchasiga qiziqayotgandi.

— Boshqa istalgan qiz birinchi kechadayoq chiday olmay, sendan qochib ketgan bo‘lardi. Men esa senga chidab berdim.

— Boshqa istalgan qiz mening kulbamga kelgan bo‘lardi, deb kim aytdi?

Taehyung unga xuddi ahmoqqa qaragandek tikilib qotib qoldi. Chunki bunday gapni faqat ahmoq aytishi mumkin edi.

— Albatta, boshqa istalgan qiz o‘rmonni yaxshi bilgan bo‘lardi va chiqish yo‘lini darrov topardi.

— Sening «boshqa istalgan qiz» haqidagi tasavvuring ancha buzilgan ekan. U men bilan katta mamnuniyat bilan ketgan bo‘lardi.

— O‘zing yaxshi bilasan. Ko‘pchilik sen bilan borganmi?

Taehyung bu ma’lumot unga ortiqcha ekanini, ehtimol, yana yuragini og‘ritishini tushunib turardi. Ammo o‘zini to‘xtata olmadi.

Yashirin savol esa shunday edi «U yerda mendan boshqa birov bilan ham tun o‘tkazganmisan?»

— Yolg‘iz bo‘lishni afzal ko‘rardim.

Taehyung o‘z savollari bilan haqiqatan ham jarlik yoqasida yuribdi.

— Afzal ko‘rarding? Xo‘sh nima o‘zgardi?

— Bir kuni o‘zim bilan bir ziyolini olib ketganman.

— Unda endi o‘zing bilan hamroh olib yurarkansanda.

Taehyung soxta tabassum qildi. Shu tariqa unga zarracha ham og‘rimaganini umuman olganda ular shunchaki do‘stlarcha Jungkookning kelajagini muhokama qilayotganini ko‘rsatmoqchi bo‘ldi.

— Ha shunday desa ham bo‘ladi.

Mana endi qattiq og‘ridi. Ammo baribir tabassumini saqlab, o‘z rolini oxirigacha ijro etmoqda. Bugun negadir haddidan oshib ketdi. Nima keragi bor edi? O‘ziga aloqasi bo‘lmagan erkakka uning shaxsiy ishlariga aralashib noo‘rin e’tirozlar bildirishning nima keragi bor?

— Hoy hech bo‘lmasa yolg‘on gapirsang bo‘lardiku!

U hatto chinakam ahmoqdek xixolab kuldi. Axir boshqalar uni shunday deb hisoblashardi. Jungkook esa bunga hech narsa demadi. Endi so‘roq qilish navbati unga keldi.

— Hayot uchun qanday rejalaring bor?

— O‘qishga kirishga tayyorlanaman biror joyda ishlayman…

— Qaysi yo‘nalishga kirmoqchisan?

— Hozircha bilmayman…

— Qanday ishda ishlamoqchisan?

— Hali ish e’lonlarini ham ko‘rib chiqqanim yo‘q…

Jungkook uning yangi hayot boshlashga bo‘lgan ishtiyoqini ko‘rib mehr bilan kulimsiradi.

— Hammasi tushunarli.

U o‘rnidan turdi. Yana ortiqcha gapirib qo‘yishidan oldin ketgani ma’qul.

— Aytgancha onamning tug‘ilgan kuni yigirma beshinchi sanada. U sizlarni taklif qiladi. Umid qilamanki uning taklifini rad etmaysan.

Ularning uyiga yana borib, xursand odamdek ko‘rinish istiqboli unchalik quvonarli emasdi. Ammo ehtimol, bu Chon oilasi, Sanbom bilan bo‘ladigan so‘nggi uchrashuvdir… U yerga borgisi kelmasa ham, butun oqshom amalga oshmagan muhabbatiga hasrat bilan tikilib o‘tirishiga to‘g‘ri kelsa ham, taklifni rad eta olmaydi. Shunchaki indamay ketib qololmaydi. Axir bu odamlar unga begona emas…

Baribir Jungkookni oxirgi marta ko‘radi…

Jungkook esa xayrlashayotib, unga yelkasidan tegdi. Bu unga xos bo‘lmagan darajada samimiy xayrlashuv edi. Taehyung ortiga o‘girilib, uning ketishini kuzatdi. Yana xayollarga cho‘mdi…

Shaharlik yigitlar poytaxtga qaytishdi. Yo‘q hozircha butunlay emas, axir yoz tugashiga hali bir yarim hafta bor. Ularning shaharda o‘z ishlari bor edi. Chimin ota-onasi bilan nimanidir hal qilib yuribdi Taehyung esa onaxon va barcha bolalar uchun sovg‘alar tanlayapti.

Xullas, onaxonga u qo‘lda yasalgan katta malaxit toshi o‘rnatilgan uzuk sotib oldi. Ehtimol, u buni taqmas, ammo uzuk unga juda mos tushardi. Katta oilani birlashtirib, unda hamjihatlik va mehr-muhabbatni saqlab kelayotgan shunday dono ayolga, albatta ulkan toshlar yarashadi bu uning ulug‘vorligini ifodalaydi.

Bolalarning har biriga bittadan o‘yinchoq oldi. Sanbomga ham aniqrog‘i mister Sallivanga. Unga qo‘shimcha ravishda konfet shaklidagi qutichada shirin sovg‘a ham oldi. Taehyung Jungkook unga ko‘p konfet yeyishga ruxsat bermasligini aniq bilardi. Umuman olganda, Chonlar oilasida istagan paytda shirinlikni olib yeyish odat tusiga kirmagan faqat choy bilan. Bu esa «Shalli»dan yana bir kichik imtiyoz edi. So‘nggi sovg‘a sifatida.

Shuningdek, shahardagi kvartirasida Taehyung bayram uchun kiyim tanladi, sochlarini tartibga keltirish va to‘q shokolad rangini yangilash uchun sartaroshxonaga bordi. Albatta, sevimli manikyur ustasining oldiga ham kirib o‘tdi. Har doimgidek, unga erkaklar uchun parvarish muolajasi qilishdi va tirnoqlariga shaffof lak surtishdi. To‘g‘risi, na usta, na Taehyung o‘zini tiyib tura oldi: nomsiz barmoqlarga yurakcha shaklini ham qo‘shishdi. Yaxshilab tikilmasang hatto ko‘rinmaydi ham.

Oxirgi navbatda lazer epilyatsiyasi turardi. Albatta, qishloqda o‘tkazgan vaqti davomida u ancha o‘zgargandi ammo boshqa odamga aylanib qolmadi. O‘ziga qarash unga hamon yoqardi. U o‘zini aynan shundayligicha yaxshi ko‘radi.

Kvartirasida bir kecha tunab yana qishloqqa jo‘nab ketdi. Buni qanday tushuntirish mumkin… U sukunat va yam-yashil kengliklarga ko‘nikib qolgandi. Shaharda o‘zini qandaydir noqulay his qilardi, shu bois u yerda uzoq qolmadi.

Ikki kundan keyin Chimin ham yangilanib ancha tetiklashgan holda yetib keldi: zamonaviy soch turmagi, malla sochlar va qishloq jamiyatida yana bir bor geyona kayfiyatni tarqatadigan ko‘rinish. Kechqurun uchun bir shisha vino ham olib kelibdi. Qoyilmaqom!

Ertaga onaxonning tug‘ilgan kuni. Shu sababli u yana bir bor qo‘ng‘iroq qilib barcha Kimlar kelish-kelmasligini (ularning sodiq do‘sti Endjel bilan birga) aniqlashtirdi.

«X» kuni ham yetib keldi. Yigitlar uzoq vaqt karavotda cho‘zilib yotishdi. Ob-havo ma’lumotlariga ko‘ra, kun bo‘yi quyoshli bo‘lishi kutilayotgandi. Ochiq derazadan mayin, salqin shabada esar, tonggi quyosh hali jazirama qilmas qushlar sayrardi.

Chimin uyg‘onish uchun karavotdan boshini pastga osiltirib yotardi Taehyung esa xuddi shu maqsadda quloqchin orqali musiqa tinglardi. To‘g‘risi, unchalik yordam bermayotgandi.

Gap shundaki ular onaxonning bayram kunida uni bezovta qilmaslik uchun ayollarga dasturxon yozishda yordam berishga va’da berishgandi. Bu paytda buvi bog‘da guldasta uchun gullar uzayotgan, bobo esa ularni uyg‘otish uchun kelgandi. Xohlaysanmi-yo‘qmi baribir turish kerak. Avval nonushta qilish, keyin kiyinish so‘ng o‘zlarini tartibga keltirish kerak edi. Taehyung yoqasiz oq ko‘ylak va bej rang shim kiydi na haddan tashqari ko‘zga tashlanadigan na juda kamtarona.

Soat birlarda bobo ularni olib bordi. Bu paytga kelib erkaklar tushlikdan so‘ng allaqachon ketishgan yuvilmagan idishlar tog‘dek uyulib, muzlatkich esa oziq-ovqatga to‘lib yotardi.

Birinchi navbatda onaxonning oldiga borib sovg‘alarini topshirishdi. Buvi unga allaqachon beshinchisi bo‘lgan guldastani berdi. Chonlarning onasi bugun juda chiroyli edi ko‘ylak kiygan, yengil pardoz qilgan nihoyatda baxtiyor va har doimgidek xushmuomala. Keyin u barchani jumladan Taehyungni ham quchoqlab chiqdi. Uning qulog‘iga kelganidan juda xursand ekanini va yordami uchun minnatdorligini pichirladi. Bu juda yoqimli edi.

Bolalarni uxlatib qo‘yishgandi shu sababli ularga sovg‘alarni topshirishni keyinroqqa qoldirishdi.

Shundan so‘ng dasturxonni yig‘ishtirish, idishlarni yuvish va yana bitta stolni ko‘tarib kelish ishlariga kirishishdi. Keyin salatlar tayyorlashga tushishdi. Buni Chimin bilan Taehyung qilishdi, chunki boshqa hech narsani eplashmasdi. Ayollar esa oilaviy retseptlari bo‘yicha go‘shtni duxovkada pishirishar gazaklar va boshqa taomlarni tayyorlashardi.

Chimin o‘z musiqalarini qo‘ydi. Zamonaviy qo‘shiqlar sadolari ostida vaqt qanday o‘tganini ham sezmay qolishdi.

Kunning to‘rtinchi soatiga yaqinlashgan bo‘lsada ovqat tayyorlash ishlari hamon davom etardi. Taehyung dasturxon yozib, kerakli miqdorda stullarni joylashtirdi idish-tovoqlarni terib chiqdi. So‘ng gullar solingan barcha vazalarni oshxonaga olib o‘tdi. Oxirgi vazani bir joydan ikkinchi joyga ko‘chirayotganida, parda yonida turib qolib, yuragi ko‘kragidan chiqib ketay dedi!

Ostonada, ravoq ustuniga suyanib, fermadan endigina kelgan Jungkook turardi. Bugun havo issiq bo‘lgani uchun u oddiy futbolka va shimda, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib olgandi. Taehyungni kuzatardi. Qancha vaqtdan beri?

— Seni faqat o‘limga yuborish kerak ekan.

Jungkook yana o‘z odatiga ko‘ra uni mazax qildi. Kutilmaganda paydo bo‘lganidan dovdirab qolgan Taehyung vazani darhol qo‘ydi. Endi interyer bezagi haqida bosh qotirishga hojat yo‘q edi. Uning yagona maqsadi bu yerdan qochish.

— Salom. Qo‘rqitib yubording — dedi u dadil va beparvo ohangda, ayni paytda Jungkookning yonidan o‘tib ketarkan.

Tabiiyki, fermadan kelgani uchun undan o‘ziga xos hid anqirdi. Ammo Taehyungning dahshatiga qarshi o‘laroq, bu unda kerakli darajadagi jirkanish hissini uyg‘otmadi.

— Asalaridek mehnat qilyapsan. Qarab ko‘rishga ko‘z quvonadi.

— Ha-ha— dedi Taehyung tund qiyofada. Hatto ortiga qaramay, yo‘lida davom etdi. Qishloqi yigit uning ortidan ergashish uchun erinmadi holbuki, o‘zi ham og‘ir jismoniy mehnatdan rosa charchagan edi.

— Mana senga «ha-ha». Bugun hammomimiz borligini unutma.

Jin ursin, Taehyung bu haqda hatto o‘ylab ham ko‘rmagandi. U hammomga borishni istaydiganlar ro‘yxatining eng oxirida turardi.

— Xo‘sh nima bo‘pti?

— Nima bo‘lardidi. Siz, ikki nozikta’b xonim, biz bilan kirsangiz supurgi bilan savalanasiz.

Taehyung baribir to‘xtadi. Jungkook nimaga sha’ma qilayotganini darrov tushunmadi. Sir bo‘lmasa uning o‘zi ham hammomga borishni rejalashtirmagandi. Ayniqsa, kimningdir oldida hislari alanga olib o‘sha odam bilan yaqinlikni boshdan kechirganidan keyin. Ularning yalang‘och holda bir xonada o‘tirishlari mumkin emasligi aniq edi. Eski xotiralar ta’sirida yana nimalar yuz berishi mumkinligini kim biladi? Chimin ham bormagani ma’qul u hammomsiz ham ancha qizishib yuradigan yigit.

— Bu qanday tahdid?

— Shundaymi?

Taehyung qoshlarini chimirib unga qovoq ostidan qaradi.

— Men baribir borishni rejalashtirmagandim.

Jungkook xirgoyi qilib qo‘ydida Sanbomni uyg‘otish uchun ikkinchi qavatdagi yotoqxonaga chiqib ketdi.

Davon tushuntirishicha avval bolalarni cho‘miltirish kerak, keyin istagan ayollar kirishadi. Erkaklarga esa bunday hordiq doim yoqadi. Qolaversa, ular hammomni faqat dam olish kunlari bir marta yoqishar qolgan kunlari esa dush qabul qilishardi.

Yana Davon ba’zan juft-juft bo‘lib ham kirishlarini aytdi. Shunda, emishki ish tezroq bitarkan.

Taehyung bu gapning ma’nosini xayolida davom ettirib, hatto qizarib ketdi. Bunday ma’lumot unga mutlaqo ortiqcha edi.

Keyin Jungkook Sanbom bilan birga tashqariga chiqdi. Ikkalasi ham xalat kiyib olgandi. Sanbom esa baribir Taehyungni ko‘rib qoldi-yu, darhol hayratdan ko‘zlarini katta ochdi. Otasining qo‘lida tipirchilab yelkasiga shapillatib urar baland ovozda qayta-qayta Salli kelganini aytardi.

Taehyung uning oldiga bormasdan turolmadi. Sanbom esa darrov uning qo‘liga o‘tishni so‘radi. Yonoqlaridan o‘pib bo‘ynidan mahkam quchoqladi. Taehyung yaxshi ko‘rib qolgan, quloqchalari bor o‘sha xalatini yana kiyib olgandi.

— Aziz Shalli, biz bilan bo‘r! — Voy qanday yoqimtoy! Ammo ba’zan uning gaplarini eshitib, nima deyishni bilmay qolasan. Ular eshik oldida turganlarida Jin ham yetib keldi. U o‘z bolalarini ham ular bilan birga cho‘milishga shoshiltirardi.

— Dadajon mumkinmi?

Jungkook… Go‘yo ataylab Taehyungning asablarini o‘ynayotgandek edi.

— Salli o‘zi qaror qilsin.

«Aqling joyidami?» — degan savol Taehyungning nigohida yaqqol aks etardi.

— Dadajon ruxsat berdi. Yur! U yerda o‘rdakchalar bor!

U rezina o‘rdakchalarni nazarda tutgandi.

— Men allaqachon cho‘milib bo‘ldim. Ko‘ryapsanmi kiyimimni ham kiyib oldimku?

Jungkook, mayli, bu safar hazilni davom ettirmadi. O‘g‘lini yana qo‘liga olib Jinni kutdi. Rostini aytganda ularga u yerda Salli kerak emasdi (ya’ni aynan biror kishining davrasida).

— Men tezda qaytaman. Meni kutib tur, xo‘pmi?

— Xo‘p, xo‘p, o‘g‘lim, yur. Keyin yana ko‘rishasan.

Shunday qilib ular jo‘nab ketishdi.

Bu orada ayollar ham hammomga borishga hozirlik ko‘rishardi. Ular bilan birga kenja qizaloq va Hosokning qizi ham bor edi.

Butun shu jarayon davom etayotgan paytda Taehyung bilan Chimin tebranma ayvondagi o‘rindiqqa cho‘zilib dam olishdi.

Tez orada uy mehmonlarga to‘lib ketadi. Yungi xotini bilan uning ota-onasi rais o‘g‘li bilan shuningdek onaxonning shahardan kelgan singlisi va ukasi. Baliqchi, tabiiyki, endi taklif etilganlar ro‘yxatida yo‘q edi. Albatta, Kimlar oilasi va Chimin ham kelishadi. Bu yerda o‘ttizga yaqin odam bo‘ladi! Dahshatku! Ular hali hamma taomni tayyorlab ulgurishmagan. Yaxshiyamki aqlli ayollar kechadan boshlab ayrim narsalarni to‘g‘rab muzlatkichga joylab qo‘yishgan. Chimin bilan Taehyung esa bu yerda ta’bir joiz bo‘lsa besh qo‘lday begona edilar. Ammo taklif qilishgan ekan…

Vaqt o‘tdi. Ayollar cho‘milib chiqishdi mehmonlar ham asta-sekin kela boshladi.

Chimin «supurgi professori» bilan to‘qnash kelmaslik uchun oshxonaga kirib ketdi. Taehyung esa yo‘lakda hammomdan keyin qizarib, kayfiyati chog‘ bo‘lib chiqqan Sanbomni uchratdi. Ayni paytda unga va boshqa bolalarga sovg‘alarini topshirdi.

Sanbomning yuzida tabassum paydo bo‘ldi hatto uyalib ham ketdi! Keyin esa konfetlarni shunchaki yeyish mumkin emasligini rostini aytib tan oldi. Taehyung esa u bilan birga bo‘lsa mumkinligini aytdi. Kishani qo‘liga olib ular yotoqxonaga yashirinishga qaror qilishdi. Taehyungning fikricha otasi allaqachon biror joyga ketgan bo‘lishi kerak edi.

Xo‘sh nima bo‘ldi deysizmi? Bu to‘liq muvaffaqiyatsizlik edi! Ular hali jinoyatni sodir etishga ham ulgurmay ostonadayoq qo‘lga tushishdi.

Jungkook hamon karavotda yotardi (xalatda!) ular xonaga kirgan zahoti bir ko‘zini ochdi. Kisha darhol Taehyungning qo‘lidan sakrab tushdida Hunterdan ham tezroq xonadan otilib chiqib ketdi.

Sanbom lablarini cho‘chchaytirib begunoh ko‘zlarini pirpiratdi. Taehyung esa aybdor ahvolga tushganini anglab zo‘rg‘a tabassum qildi.

Endi ikkovlarini ham har tomonlama rosa koyishsa kerak.

— Men tushunmadim.

U qornida yotgancha qo‘llarini yostiq ostiga tiqib olgandi. Ko‘rinishidan, dam olayotgan edi.

— Sendan hatto mushuk ham qo‘rqadi.

Eng yaxshi himoya hujum. Sanbom ham ma’qullagandek bosh irg‘adi.

— Dadajon kishaga jahli chiqyapti.

— Agar mushuk o‘zining to‘kilgan junlarini yig‘ishtirib yursa balki u bilan til topisharmiz.

— Bizga aralashma. Axir biz senga aralashmayapmizku to‘g‘rimi, Sanbom?

Sanbom o‘zini himoyalangan his qilib, yana bosh irg‘adi va dadasiga mushtini ko‘rsatdi.

— Mayli unday bo‘lsa, men sizlarga aralashmayman. Sanbomni o‘zing kiydirasan.

— Bemalol.

— Qani boshlay qol.

Sanbom xursand bo‘lib komoddagi o‘z tortmasini ko‘rsatdi. Ular esa tomoshabinning norozi nigohi ostida mamnuniyat bilan hamma narsani ag‘dar-to‘ntar qilishdi. Taehyung yerda o‘tirgancha bir narsani olib, boshqasini ko‘zdan kechirardi. Sanbom esa konfetlar solingan qutini titkilardi chunki bu juda qiziqarli edi.

— Hammasini polga to‘kib yubor shunda ko‘rinishi osonroq bo‘ladi.

Xe-xe, ataylab dadasining jig‘iga tegish uchun. Axir u suyak-suyagigacha ozodalikni yaxshi ko‘radigan odam!

Konfetlar har tomonga sochilib ketdi kiyimlar esa ag‘dar-to‘ntar qilindi. Taehyung Sanbomning sochlarini tarab, uzun jingalaklarini quloqlari ortiga qistirib qo‘ydi. Nihoyat unga mos kiyim topdi kombinezon va yo‘l-yo‘l futbolka.

Xalatini yechgan Sanbom quyondek jilmayib o‘zining yoqimtoy qornichasini ko‘rsatdi.

— Pupa.

Bolalar tilidan tarjima qilganda kindik degani. Taehyung mehrdan yorilib ketay dedi. Ammo Sanbom uni hayratda qoldirishda davom etdi.

— Dada bilan menda filcha (cöcoq) bor. Dadamda mana bunaqa…

Jin ursin Sanbom kimning «filcha» qanchalik katta ekanini qo‘llari bilan ko‘rsata boshlaganida Taehyung uyatdan ingrab yuborishiga sal qoldi. Uning nimani nazarda tutayotganini tushunish qiyin emasdi.

— Menda esa bunaqa. Senda qanaqa?

— O‘g‘lim bunday narsalarni aytish mumkin emas — degan ovoz yostiq ostidan eshitildi.

Jungkookka esa zarracha ham parvo emasdi. Taehyung haqida bunday deb bo‘lmasdi. U o‘zining filchasi (cöcoği) qanday ko‘rinishini kechagidek eslardi! Kimdir yordam bersin!

— Jin amakida esa ma-a-na bunaqa…

— Sanbom jim!

— Dadajon kishaga jahli chiqyapti!

Taehyung uning og‘zini kafti bilan yopib yana xotirjamlik bilan tushuntirishga kirishdi.

— Sanbom filchani (cöcoqcasini nazarda tutgan) mana bu yerga yashirish kerak.

U bolaga ichki kiyimini kiydirdi.

— Hech kim ko‘rmasin. Hech kimga ham aytma. Bu sening siring.

Sanbom hammasini tushunganini bildirib bosh irg‘adi va o‘zi kiyina boshladi. To‘g‘ri Taehyung uning kiyimlarini chiroyli qilib to‘g‘rilab qo‘ydi axir u haqiqiy kelishgan yigit bo‘lishi kerak edi.

Karavotdan bo‘g‘iq ovoz eshitildi.

— Paypoqlar ham.

Paypoqlarni ham topib hatto kombinezonining pochalari ustidan kiydirishdi. Sanbom otasi oldida u yoqdan bu yoqqa aylanib ko‘rsatdi ikkita konfet yediyu shirinlik tanlashni bas qildi. Xullas ular mehmonlarni zabt etishga tayyor. Endi sayrga chiqsa ham bo‘ladi.

— Ko‘chaga chiqishi mumkin emas.

Go‘yo Taehyungning xayolidan o‘tgan fikrni o‘qigandek, Jungkook yana gapga aralashdida o‘rnidan turdi. Taehyung uning tomonga qaramaslikka urinardi.

— Faqat hammomdan keyin. Shamollab qoladi.

— Xo‘p mayli…

Shu payt eshik taqilladi va ostonada onaxon paydo bo‘ldi. Ularning barchasini birga ko‘rib yuzida nurli tabassum paydo bo‘ldi.

— Hamma kelib bo‘ldi. Hammomga bor— dedi u Jungkookka.

Jungkook darhol o‘rnidan turdi va Taehyungga yuzinchi marta navbatdagi qoidani tayinlashni ham unutmadi

— Mabodo mushukning izini ko‘rsam…

— Dumingga urasanmi? — deb ayyorona so‘radi Sanbom.

— Urаman.

— Shalliga hammi?

Jungkookning nigohi avval Taehyungga, keyin konfetlarga so‘ng komodga ko‘chdi.

— Albatta.

Nima?..

Taehyung yana dong qotgancha uning ortidan qarab qoldi. Yo Jungkook nimanidir noto‘g‘ri yeb qo‘ygan yo uning o‘rniga boshqa odam kelgan. Har ikki holatda ham jabr ko‘rayotgan yagona odam Taehyung.

Unga «dumba»siga qanday urishganini juda yaxshi eslaydi. Bu esa mutlaqo jazo uchun bo‘lmagan…

Xudoyim bu kun qachon tugaydi o‘zi?!

Taqiqlanganiga qaramay bolani xursand qilish uchun kichkina sho‘xlik qilib Taehyung mushukni tutib oldi. Shunday qilib uchovlon birga yotishdi. Sanbom mushukning junlarini teskari tomonga silab «kisha» va Hoseokning qizi bilan qanday sayr qilishlarini gapirib berardi.

Taehyung esa sezdirmay yuzini yostiqlarga bosib Jungkookning hididan nafas olardi. Yostiqlardan biri Jungkook hozirgina yotgan hali namligi ketmagan yostiq gel hidini taratardi. Umuman olganda xona juda yoqimli hidga to‘la edi tumbochka ustida xushbo‘y moy solingan idish va unga botirilgan tayoqchalar turardi.

Jungkook haqiqatan ham hamma narsaning toza va ozoda bo‘lishini yaxshi ko‘radi, Sanbomni ham shunga o‘rgatadi. Taehyungka esa bu jihati la’nati darajada yoqardi…

Yana qo‘lga tushib qolmaslik uchun ular mushukchani ham olib boshqalardan ertaroq chiqib ketishdi va dasturxon atrofidan joy olishdi. Chimin ularni tezda topdi. Yonlariga o‘zini tashlab o‘tirar ekan shovqin bilan xo‘rsindida Taehyungning qulog‘iga hozirgina yuz bergan voqeani shoshib-pishib aytib bera boshladi.

Gap shundaki, pichan ishlari professori raisning o‘g‘li uni ayvonda poylab turibdi-da, unga she’rlarni ifodali qilib o‘qib bera boshlabdi. Chiminning g‘azab bilan ta’kidlashicha bu she’rlar sevgi haqida ekan.

U esa fonar ustunidek qotib turib, ko‘zlarini katta-katta ochib unga tikilgancha qolibdi. Chimin uchun bu mutlaqo yangilik edi!

Taqiqlanganiga qaramay bolani xursand qilish uchun kichkina sho‘xlik qilib Taehyung mushukni tutib oldi. Shunday qilib, uchovlon birga yotishdi. Sanbom mushukning junlarini teskari tomonga silab «kisha» va Hoseokning qizi bilan qanday sayr qilishlarini gapirib berardi.

Taehyung esa sezdirmay yuzini yostiqlarga bosib Jungkookning hididan nafas olardi. Yostiqlardan biri Jungkook hozirgina yotgan hali namligi ketmagan yostiq gel hidini taratardi. Umuman olganda, xona juda yoqimli hidga to‘la edi tumbochka ustida xushbo‘y moy solingan idish va unga botirilgan tayoqchalar turardi.

Jungkook haqiqatan ham hamma narsaning toza va ozoda bo‘lishini yaxshi ko‘radi, Sanbomni ham shunga o‘rgatadi. Taehyungka esa bu jihati la’nati darajada yoqardi…

Yana qo‘lga tushib qolmaslik uchun ular mushukchani ham olib boshqalardan ertaroq chiqib ketishdi va dasturxon atrofidan joy olishdi. Chimin ularni tezda topdi. Yonlariga o‘zini tashlab o‘tirar ekan shovqin bilan xo‘rsindida Taehyungning qulog‘iga hozirgina yuz bergan voqeani shoshib-pishib aytib bera boshladi.

Gap shundaki, pichan ishlari professori raisning o‘g‘li uni ayvonda poylab turibdida unga she’rlarni ifodali qilib o‘qib bera boshlabdi. Chiminning g‘azab bilan ta’kidlashicha bu she’rlar sevgi haqida ekan.

U esa fonar ustunidek qotib turib ko‘zlarini katta-katta ochib unga tikilgancha qolibdi. Chimin uchun bu mutlaqo yangilik edi!

— Shunaqa o‘ychan qiyofa yasadimki! Axir meni bilasan-ku she’rdan mutlaqo bexabarman! U esa, tushunyapsanmi la’nati, tuganmas zaxiraga ega ekan! Men unga «Mersi-tujur-bukur», deb har xil gaplarni aytaverdim!.. U qo‘limga intilib, barmoqlarimdan o‘pdi! Barmoqlarimdan, eshityapsanmi?! Go‘yo «Apollon, o‘pishing mumkin bo‘lgan yumshoq joylarim shunchalik ko‘pki…» degandek. Xullas, madaniy shokka tushdim! Yana unga «Senkyu veri mach, ay sou in d’eksayted!» dedim!.. Va!..

Taehyung keng tabassumini yashirishga urinib, qah-qah otib yubormaslikka harakat qildi. Sanbom ularning gaplarini eshitmayotgan edi eshitgan taqdirda ham baribir hech narsani tushunmasdi. U otasi tanbeh bermaguncha sekingina burnini kavlab o‘tirardi.

— Keyinchi?

— Men uni o‘pib tashladim!

Taehyung qoshlarini ko‘tarib, ko‘zlarini katta-katta ochdi. Chimin esa bosh irg‘adi ha ha rosa ehtiros bilan o‘pganini bildirdi.

— Men uning shunchaki kichkina qalampiri bor shuning uchun atrofimda aylanib yuribdi deb o‘ylagandim… Ammo la’nati…

— Nima?..

Taehyung hayajonli uchrashuv haqidagi hikoyaga butunlay berilib ketdi, qiziqishdan joyida qimirlab qo‘ydi. Chiminning ko‘zlari yonib turardi.

— U meni bosh terim bilan qo‘shib yutib yuboray dedi! Hali ham yonib ketyapman!

— Keyin-chi?..

— Hech narsa! Keyin peshonamdan o‘pib, ham tanam, ham qalbim go‘zal ekanini aytdi… Dahshata? Yana, iqtibos keltiraman «Asaldek shirin bo‘sang uchun rahmat», dedi. La’nati voqea…

Taehyung baribir kulib yubordi, lekin ularga hech kim unchalik e’tibor bermadi. Hamma oshxonaga yig‘ila boshlagan edi. Keyin Taehyungning yonidagi bo‘sh stulga kimdir kelib o‘tirdi. Taehyung esa hamon «xi-xi», «xa-xa» qilib baxtdan boshi osmonda edi… Beixtiyor boshini burdi…

— Qanaqa voqea ekan? Birgalashib kulamiz.

Jungkook.

Chimin darhol jim bo‘lib qoldi, qishloqi yigit haqida boshqa bir og‘iz ham gapirmadi. U hanuz Jungkookka ishonchsizlik bilan qarardi ammo buni odob yuzasidan ichiga yutardi. Keyin esa umuman tili kalimaga kelmay qoldi uning yoniga xushmuomala tabassum bilan Namjoon kelib o‘tirdi va go‘yo ular anchadan beri ko‘rishmagandek salomlashdi. (Ya’ni, o‘pishmagandek.)

— Hammom qanday o‘tdi? —

Mavzuni chaqqonlik bilan o‘zgartirgan Taehyung uning kiyimlariga ko‘z yugurtirdi: yenglari shimarilgan yupqa oq kofta va qora jinsi shim. Hammasi oddiy ammo Jungkookda bunday ko‘rinishni ko‘rishga odatlanmagan edi. Undan yoqimli hid kelardi Taehyung buni ham payqadi. Yuragi yana hapqirib ketdi.

— Uy egasi joyida.

Taehyung uning yelkasiga turtib qo‘ydi.

— Aytgancha, ko‘rpacha ustidagi junlar qayerdan paydo bo‘lganini aytib bermaysanmi?

Yana turtib qo‘ydi.

— Nazorating bilan jonga tegding.

— Ko‘nikaver.

Yana o‘sha qiyshiq qarash. Taehyung bunga e’tibor bermadi. Jungkook, chamasi, bugun oyog‘ini noto‘g‘ri qo‘yib turgan edi. Boshqa qanday izohlash mumkin?

Taehyung endi u bilan boshqa gaplashmadi. So‘ng bayramning tantanali qismi boshlandi: hamma onaxonini tabriklab sovg‘alar topshirdi tinmay vino yoki undan kuchliroq ichimliklar solingan qadahlarni ko‘tarishdi. Masalan, Chimin konyakni xo‘plab ichardi Taehyung uy vinosidan, Sanbom esa sharbatdan ichardi. Jungkook onasining sog‘lig‘i uchun bir-ikki marta qadah ko‘tardiyu keyin boshqa spirtli ichimliklarga qo‘l ham urmadi. Qaranga naqadar tartibli odam!

Hammasi juda mazali edi. Dasturxon atrofida qiziqarli mavzularda suhbatlashishar kulishar sovg‘alarni ochishardi. Sanbom zerikib qoldi Taehyung esa u bilan kaft urishtirib o‘ynadi. Qadahlar ko‘tarilganida, u ham boshqalar qatori ichardi. Toki bir payt Jungkook uning qadahini chetga olib qo‘ymaguncha.

— Senga yetadi.

Bu qanday buyruq ohangi? Taehyung Jungkookdan hayratlanishdan to‘xtamasdi. Bu esa uning g‘ashiga tegardi.

— Nega yonimga kelib o‘tirdingu meni nazorat qilyapsan?

— Boshqa safar mast bo‘larsan.

— Men mast bo‘lmayapman.

— Mast bo‘lishingning asosiy sababi ham shu.

— Nima?

— O‘zingni hushyorman deb ishontirishing.

— Meni tinch qo‘ysang-chi!

Mayli, Taehyung boshqa ichimlikka qo‘l urmadi ammo rosa ovqat yedi. Sanbom esa ko‘p odam va ularning shovqinli ovozlaridan charchab, uning tizzasida uxlab qoldi. Bolalarning hammasini allaqachon yotqizish uchun olib ketishgandi. Jungkook ham o‘g‘lini olib, ehtiyotkorlik bilan beshigiga yotqizdi. Kattalarga esa hali uzoq vaqt o‘tirishga to‘g‘ri kelardi.

Qirq yoshdan oshganlarning hammasi ancha-muncha ichib qo‘yishdi. Onaxon esa qadah ko‘tarishga majburlardi axir hali hamma shishalar ochilmagan emish ichimlikni qoldirish yaxshi emas ekan. Keyin tortlar ham olib kelishdi shunaqangi kattaki Taehyung bunaqasini hali ko‘rmagan ham, yemagan ham edi. Uyda tayyorlangan tortlar. Aql bovar qilmas darajada mazali! Taehyung ham hech kimga e’tibor bermay, katta-katta bo‘laklarni paqqos tushira boshladi.

— Yorilib ketmaysanmi?

Yana o‘sha.

Taehyung baribir yangi bo‘lakni og‘ziga olib bordi, faqat yonidagi odamga ko‘z qirini tashlab qo‘ydi. Mayli, qimmatbaho shirinlik isrof bo‘lgandan ko‘ra, o‘sha jirkanch qorin yorilib ketsin!

— Meni kuzatishni bas qil.

— Unday bo‘lsa, karavotga sig‘may qolasan.

— Hechqisi yo‘q, karavotim katta.

— Mening karavotim esa unday emas.

— Buning mening karavotimga nima aloqasi bor?

— Demak, senga polga ko‘rpa to‘shab beraymi?

— Aslida, biz uyga ketamiz.

Jungkook xunukroq kulimsiradi-da, qo‘lini koftasining ichiga tiqib qornini siladi. Taehyung negadir shu oddiy harakatga tikilib qoldi.

— Qiziq, seni kim olib ketadi? Hamma mast.

Rostdan ham, agar hammasi qishloqi aytayotgandek bo‘lsa u holda Taehyung qayerda uxlaydi?

— Hammomga boraman.

— O‘zing bilasan.

Yana bir-birlariga qarab qo‘yishdi. Bugun uni qaysi pashsha chaqqan ekan nega bunaqa bema’ni gaplarni gapiryapti?

Shu payt Chimin ketayotib uning yelkasiga tegdi. U Namjoon bilan birga qayergadir yo‘l olarkan ko‘zlarini katta ochib lablarini cho‘chchaytirdi. Taehyungning qulog‘iga engashib qizg‘in pichirladi

— Mabodo so‘rasang, men hozir shish kabob sixiga o‘zimni o‘tkazib, orgazm sari yo‘l izlayapman. Yo‘qotib qo‘yma!

Taehyung ularning ortidan angrayib qarab qoldi. Hech kim ularga unchalik e’tibor bermadi, Jungkook esa hayratdan qotib qolgan yonidagi odamga ko‘zlarini qisib qaradi.

— «Xotiralar joylari»ni aylanib chiqishadimi?

Taehyung, tabiiyki, bu gapni tushunmadi, peshonasini tirishtirdi. Jungkook esa uyalmay, stol ostida mushtini qisib bir-ikki marta oldinga-orqaga harakatlantirdi.

Nima?..

Taehyung tilidan ayrildi. Jungkookning ishorasini aynan u ko‘zlagan ma’noda tushunib yetdi. Havo dimligidan allaqachon qizarib turgan bo‘lmaganida battar qizarib ketardi.

— Hoy!

Yana uning yelkasiga turtib qo‘ydi.

— Ish shu darajaga borishini bilardim.

Yana ular xuddi shunday mavzularda bemalol gaplasha oladigan yaqin tanishlardek o‘tirishardi.

— Sen Namjoonni yaxshi taniysanmi? U Chiminni masxara qilmayaptimi? Undan nima istayapti?

Jungkook unga bir necha soniya tikilib turdi keyin mensimagandek javob berdi:

— To‘shakka olib kirishni istayapti.

— Shu xolosmi?.. Shunchaki karavotga olib kirish…

«Xuddi sen kabi», deb aytmadi. Ammo Jungkook buni shundoq ham tushundi.

— Do‘stingni o‘ta uyatchan deb aytmagan bo‘lardim.

— Hoy! Uni hukm qilish senga emas. U yaxshi yigit. Shunchaki noto‘g‘ri odamlarni tanlaydi… Namjoon u haqida biror narsa dedimi?..

— Ha, senga endi hamma sirlarimni ochib beraman.

Taehyung ko‘zlarini aylantirib, baland xo‘rsindi. Jungkook bugun kech bo‘yi uning joniga tegdi.

— Hammangiz bir xil…

— Bahsli fikr— deya qayd etdi Jungkook va qo‘lini Taehyungning stuli suyanchig‘iga qo‘ydi.

— Bu komoddan chiqqan yangi moda nima?

U Taehyungning yangi manikyurini, aniqrog‘i nomsiz barmog‘idagi yurakcha konturini payqab qolgan edi. Hatto yaxshiroq ko‘rish uchun uning barmoqlaridan ham ushladi.

Taehyung qo‘lini darhol tortib olib, stol ostiga yashirdi va o‘zini noqulay his qilgancha undan nariroq surildi. Jungkook ikki ma’noli gaplarni qanchalik ko‘p gapirsa va unga tez-tez teginsa, Taehyungga shunchalik og‘ir botardi. Go‘yo ataylab mazax qilayotgandek. Vaholanki uning qitiqlashlarida yomon niyat yo‘q edi.

— Senga nima? Menga yoqadi.

— Men bunga qarshi biror narsa dedimmi?

— Sen men qilayotgan hamma narsani doim masxara qilasan.

Jungkook xiyol jilmayib uning yelkasiga tegdi. Stul suyanchig‘idagi qo‘lini esa hamon olmagan edi.

— Mubolag‘a qilma. Xohlaganingcha bezanaver.

— Ma’qullaganing uchun rahmat— dedi Taehyung kinoya bilan.

— Arzimaydi.

Taehyung undan qo‘l siltab qutuldi. Jungkook chindan ham joniga tegib bo‘lgandi. Gap uning e’tiborini umuman istamasligida emasdi, ammo bu e’tibor do‘stlar qatoridan nariga o‘ta olmaydigan odam uchun hech qanday ma’noga ega emas edi.

U zo‘rg‘a davra tugashini kutdi yarim tun bo‘lib qolgan edi. Taehyung faqat idishlarni olib chiqishga yordam berdi qolganini ertaga o‘zlari yuvishardi. Jungkook esa negadir uxlashga ketmay, kresloga joylashib oldi. Mehmonlar uchun divanni yoyishayotgan edi.

Shu tariqa Taehyung sezdirmay pledni olib tashqariga chiqib ketdida ayvondagi tebranma kresloga o‘tirdi. Tonggacha qayerga borishini, nima qilishini bilmasdi. Hammomda uxlashni unchalik istamasdi Jungkook bilan bir karavotda yotishga esa g‘ururi yo‘l qo‘ymasdi. Qolaversa, yuragi oddiygina og‘riqdan yorilib ketishi mumkin edi.

Bu iblis uni bu yerdan ham topdi. Yonidagi stulga o‘tirib xuddi undan qarzini talab qiladigandek kuzata boshladi.

— Yana nima kerak senga? Bor uxla…

Taehyung u bilan yolg‘iz qolganida xotirjam o‘tira olmasdi. Yana o‘rnidan turdi, qochishga chog‘landi. Endi gaplarni chaynab o‘tirishga ham holi qolmagandi. Hammasi tugadi… Bu ularning so‘nggi uchrashuvi edi.

Ammo Jungkook ham ortidan turdi-da, qat’iy harakat bilan uni bag‘riga tortdi. Uni to‘xtatmoqchimi yoki asta-sekin aqlidan ozayaptimi Taehyung tushunolmadi.

— Bunday qilma… Yo‘qsa noto‘g‘ri tushunib qolaman.

Taehyung undan ajralishga urindi, ammo baquvvat qo‘llar bunga yo‘l qo‘ymadi. Yuragi tobora tezroq urardi. U hech narsani anglay olmayotgan edi.

— Kun bo‘yi senga gapiryapman, gapiryapman, sen esa eshitmayotgandek yuribsan.

— Jungkook… Agar sen… nimanidir istayotgan bo‘lsang… Men senga bunday odam emasligimni tushuntirdim deb o‘ylagandim…

— Yo Xudoyim, Taehyung. Men, albatta, ahmoqman lekin bunchalik emas.

Taehyung tinchlana olmasdi, butun vujudi hayajondan titrardi. Qishloqi yigitning xatti-harakatlari esa bunga aslo yordam bermasdi: u Taehyungning yonoqlariga tegib, bosh barmog‘i bilan terisini siladi. Taehyung nima bo‘layotganini anglab ulgurmay, Jungkook uni belidan tortib, o‘pib qo‘ydi.

Bir, ikki uch soniya…

Bas!

Taehyung bor kuchi bilan uning ko‘ksidan itardi va yuziga tarsaki tushirdi.

Shu bilan butun oqshom barbod bo‘ldi. Bu endi barcha chegaralardan oshib ketish edi!

U hoziroq uyiga ketib qoladi…

— Seni boshqa ko‘rishni istamayman… Menga qanchalik og‘ir bo‘lganini bila turib… Sen esa… Ket.

Jungkook uni tutib olib, ortiqcha gapirmasligi uchun og‘zini qo‘li bilan berkitdi. Albatta, uni shunday kutilmaganda o‘zining bu harakatlari bilan dovdiratib qo‘ygandan keyin, Taehyung yana nimalarni o‘ylashi mumkin edi?

— Senga qanchalik og‘ir bo‘lganini bilaman. Har kecha o‘sha kuni ertalab meni quchoqlaganingni, men esa senga qanday javob qaytarganimni eslayman. Menga baribir deb o‘ylaysanmi? O‘zimdan nafratlanaman. Sen esa mendan qochyapsan, ko‘zimga ham qaramaysan. Men bo‘lsam senga bo‘lgan ehtiyojimni tobora kuchliroq his qilyapman. Buni anglashim uchun vaqt kerak bo‘ldi. Endi nima deyishingdan qat’i nazar seni boshqa qo‘yib yubormayman.

Taehyung unga arvohni ko‘rgandek tikilib qoldi. Go‘yo borliqdan uzilib qolgandi. Hatto Jungkookning gaplarini oxirigacha eshitmagan ham bo‘lishi mumkin quloqlari shang‘illardi. Jungkook jiddiy ko‘rinardi, niyati ham qat’iy edi. U Taehyungni mahkam quchib turar ikkinchi qo‘li bilan shimining orqa cho‘ntagidan nimanidir chiqarardi…

Baxmal qutichani.

Nima?..

— Bilasanmi, men chiroyli gapirishga usta emasman. Lekin senga munosib bir erkak tilaganimda, darrov o‘zimni ahmoqdek his qildim. Go‘yo sen menikimasdek. Seni o‘zimniki emas deb o‘ylashning o‘zi jirkanch.

Qutichaning qopqog‘i ochildi. Uzuk qimmatbaho tosh, Taehyungning yurak xuruji…

— Aytganimdek, qo‘lingdan tutaman, seni uyimga olib boraman va sen o‘sha uyda qolasan… «Bir umrga» degan so‘z seni qo‘rqitadimi? Mayli meni sevishdan to‘xtagan kuning buni yuzimga aytasan keyin hammasini xotirjam muhokama qilamiz. Ammo bu sodir bo‘lmaguncha, sen mening turmush o‘rtog‘im bo‘lasan. Mening uyim sening qal’ang. Bu yerda hech kim seni ranjitmaydi.

Taehyung uzukni olmadi. Indamay ko‘z yosh to‘ka boshladi. Ko‘zlari katta-katta ochilgan ishonmasdi. Butun badanini chumoli o‘rmalagandek jimirlash bosdi. U Jungkookning quchog‘idan chiqib oldi…

— Yo‘q.

…faqat qochib ketish uchun.

Jungkook unga hatto bir qadam ham tashlashga imkon bermadi. Belidan tutib, yana o‘ziga tortdi. U bunday munosabat bo‘lishini oldindan kutgan edi.

— Nimalar deyapsan o‘zi?! Qanaqa oila?! Sanbom ulg‘ayganda unga nima deymiz?! Boshqa bolalarga-chi?! Oilangning obro‘siga putur yetkazmoqchimisan?! Odamlar sizlar haqida nima deyishadi?! Men geyman senga esa xotin kerak hayotingni barbod qilish emas!

Taehyung yig‘lab yubordi albatta ko‘z yoshlarsiz bo‘larmidi! His-tuyg‘ulari haddan oshib ketgandi. Hatto eng jasur xayollarida ham kimdir unga turmush qurishni taklif qilishini tasavvur qilmagan edi.

Jungkook esa uning barmoqlarini tutib qarshiligiga qaramay uzukni taqdi. Uni bir lahza ham qo‘yib yubormadi. Hech ikkilanmadi.

Tamom. Hammasi rost edi endi ortga yo‘l yo‘q.

U endi o‘sha xatoni boshqa takrorlamaydi.

— Asabiylashma. Hamma hammasini allaqachon biladi. Bolalar mehr-muhabbat ichida ulg‘ayishadi ularga nima yaxshiyu nima yomonligini tushuntirishadi. Qanaqa, kechir-u, barbod bo‘lgan hayot haqida gapiryapsan? Kim nima deyishi menga baribir.

— Yo‘q!

— Ha ha Taehyung. Baribir mendan qochib qutulolmaysan. Senga shahar kerak emas. O‘z hayoting bilan nima qilishni bilmayapsan. Men esa bilaman.

— Yo‘q! Men oilangni barbod qilaman! Hammasini buzaman! Oilang bunday narsaga loyiq emas!

Jungkook uning gapidan norozi bo‘lib tilini taqillatdi.

— Otam sening bobong bizni tanishtirishni taklif qilganida mamnuniyat bilan bosh irg‘agan. Onam haqidaku gapirmasa ham bo‘ladi. Bema’ni narsalarni o‘ylab topma.

— Sendan nafratlanishadi! Ustimdan kulishadi!

— Menga mutlaqo baribir.

— Nima deyayotganingni tushunmayapsan! Buning oqibatlarini tasavvur ham qilmayapsan!

— Nima, aqldan ozdingmi Taehyung? Men bir marta beriladigan hayotimni birovning ko‘rsatmasi bilan yashashim kerakmi? Kimdir… qandaydir begona fikri tor odamlar meni qoralashi mumkinligi uchun o‘zimni baxtdan mahrum qilishim kerakmi? Nima, sen qandaydir ajinapoyasanmi? Qishloqdagi eng chiroyli yigitsan. Mayli Sanbomdan keyin.

Jungkook jilmaydi. Taehyung ham biroz yumshadi, ammo shubhalar uni hamon qiynardi. Bugun sodir bo‘lishi mumkin bo‘lgan eng so‘nggi narsa turmush qurish taklifi edi.

— Meni chiroyli deb hisoblaysanmi?..

— Uzukni nima maqsadda berayotganimni ham so‘rab ko‘r.

— Men pol yuvolmayman…

— Yomon emas eplaysan.

— Ovqat pishirishni bilmayman…

— O‘rgataman.

— Bunaqa erta turolmayman…

— Ko‘nikasan.

— Bog‘-rog‘ ishlarini umuman bilmayman…

— Hech gap emas.

— Senga farzand tug‘ib bera olmayman!

— Uyimizda har yoshdagi bola to‘lib yotibdiku. O‘g‘lim ham bor.

— Men ahmoqman! Bilimsizman! Ishsizman! Senga munosib bo‘la oladigan eng yomon nomzodman!

— Men ishlayman senga nima kerak? Sening ma’lumoting menga nima uchun kerak? Men seni ishga emas turmush o‘rtog‘im bo‘lishga tanlayapman.

— Men…

— Qani, qani, yana nima o‘ylab topasan?

Taehyung uning quchog‘idan chiqishga biroz urinib ko‘rdi, ammo endi unchalik ham jon-jahdi bilan harakat qilmayotgandi. U butunlay dovdirab qolgandi.

— Biz rasman nikohdan o‘ta olmaymiz…

— Voy, jin ursin, naqadar dahshatli fojia! Yana nima kam?

— Ota-onam shaharda, sen esa menga hech qayerga borish mumkin emas deding…

— Men seni zanjirga bog‘lab qo‘ymoqchi emasman. Shaharga borishing kerak bo‘lsa, borasan.

— Yaxshilab o‘ylamading… Hamma tomonini hisobga olmading…

— Dalillaring tugadi. Yana nimani rad etishim kerak?

— Sen qattiqqo‘l qo‘polsan va hamma narsa faqat sen aytgandek bo‘lishi kerak. Men bunday yashashni istamayman.

— Murosaga kelamiz.

— Jungkook…

Jungkook uning kaftini ko‘tardi-da, barmoqlariga lablarini tekkizdi. Hatto nafas olishga ham qo‘rqasan rozilik berish u yoqda tursin. Bu shunchaki telbalik…

— Sentyabr oxirigacha ota-onangni chaqiramiz. Hamma oldida uzuk almashamiz. Endi sendan rozilik so‘ramayman lekin baribir hech bo‘lmasa boshingni qimirlatib qo‘yishingni kutyapman. Taehyung.

Butun hayoti ko‘z oldidan kinolentadek o‘tdi. Mana u endigina qishloqqa kelgan paytlar… Bu yerda hech narsa unga yoqmasdi buning ustiga Chonlarning kenjasi ham olovga moy separdi. Unga dardidan forig‘ bo‘lish yangi tanishlar orttirish, yangi mashg‘ulotlar topish va qaytadan yashashni o‘rganish kerak edi. Bu oson bo‘lmadi. O‘zini poklash uchun ko‘p narsalarni qayta anglash kerak ekan. Oxir-oqibat, o‘zini tushunish hayotdan nimani istashini qayerga borishini nimalarni orzu qilishini bilish. Balki u o‘ylaganidan ham teranroq insondir, atrofidagi dunyo esa avvalgidan ko‘ra ancha qiziqarliroqdir.

Keyin esa tasodif taqozosi bilan ajoyib o‘rmonga tushib qoldi va u yerda eng jizzaki shu bilan birga eng maftunkor qo‘pol insonga oshiq bo‘ldi. Uning deb ham ozmuncha ko‘z yoshi to‘kmadi.

Xo‘sh endi nima bo‘ladi?

U yangi kuzni va yangi hayotni qayerda kutib oladi?

Inson faqat bir marta sevib qoladimi keyin esa faqat o‘sha insonga o‘xshashlarni izlaydimi?

Bu chin muhabbatmi?

Bunday jiddiy qadamga arziydimi?

Agar bularning javobini bilganida, allaqachon aytgan bo‘lardi. Ammo hamma narsani bilish borasida ularning orasida Jungkook ustun edi. U esa hammasi yaxshi bo‘lishiga ishontirardi. Biri avvalgisiga ikkinchisi esa sobiq sevgilisiga o‘xshamaydi kimdadir nimadir yetishmasa, ikkinchisi uni to‘ldiradi. Umuman olganda hammasi unchalik yomon emas. Hatto yaxshi. Balki haddan tashqari yaxshi.

Xo‘sh, rozi bo‘lsinmi yoki yo‘q? Albatta qochib ketishi mumkin, lekin Leshiy baribir quvib yetadi. Keyin yana yuzta sabab topishga to‘g‘ri keladi, ammo u hali bittasini ham o‘ylab topgani yo‘q. Demak, hali birorta sabab topmagan ekan…

Hozircha javobini ham bilmaydi…

Mayli, mayli! Aslida uning shunchaki Jungkookning asablarini o‘ynatgisi kelyapti. Iblis ham biroz asabiylashsin. Kutish nimaligini his qilib ko‘rsin!

Taehyung uning ko‘zlariga tikildi va bir narsani aniq angladi: ha, folbin rostdan ham adashmagan ekan bu Qirol. Bu yerda esa qal’a bor. Tez orada uning qo‘llarida ikkita uzuk bo‘ladi. Keyingi taqdir qanday kechadi? Buni hech kim bilmaydi. Ammo boshqa barcha shubhayu yashirin qo‘rquvlar orasida Taehyung faqat bir narsaga ishonch bilan amin bo‘lishi mumkin edi uning kuyovi

𝑿𝒂𝒓𝒐𝒃𝒂𝒅𝒂𝒏 𝑪𝒉𝒊𝒒𝒒𝒂𝒏 𝑲𝒊𝒚𝒐𝒗

Va u unga: «Ha!» deb javob beradi!

9—bob

Taehyung uni tinglardi chindan ham tinglardi ammo xayolidan bir fikrni hech chiqarolmasdi bu qo‘llar yana uni quchoqlab turibdi. Bu qo‘llar issiq, ushlaganda dag‘al, xuddi egasining o‘zi kabi qo‘pol edi. Ammo endi emas. Jungkook unga bo‘lgan munosabatini o‘zgartirgandi, biroq Taehyung endi qaytadan sevib qololmasdi u allaqachon qulog‘igacha butun borlig‘i bilan oshiq edi. Hatto muloyim rad javobidan keyin ham shuncha ko‘z yosh to‘kkanidan keyin ham.

Balki shunday bo‘lishi kerakdir?

Jungkook unga imkon bermagani to‘g‘ri bo‘lgandir chunki his-tuyg‘ular bo‘lmasa, soxta umid berish kerak emas. Ammo vaziyatni to‘liq tushunib, qabul qilgan bo‘lsada baribir bu qo‘llarning iliqligini g‘amxo‘rligini va quchog‘ini doim istashini o‘ylashdan to‘xtay olmasdi. O‘zi uchun juda ko‘p narsani anglatgan yaqinlikdan keyin shunchaki do‘st bo‘lib qolish oson emasdi. Ammo uning yonida bo‘lishini ham inkor eta olmasdi. Qanchalik og‘riqli bo‘lmasin, Jungkookning g‘amxo‘rligi baribir uning qalbiga yetib borar, ichini iliqlik bilan to‘ldirardi.

Mayli Taehyung yana irodasiz yoki o‘zidan ham battar ahmoq bo‘lib ko‘rinsin, lekin yolg‘iz o‘zi buni uddalay olmaydi. Uning boshiga juda ko‘p narsa tushgandi dunyo faqat Jungkook va uning rad javobi atrofida aylanmaydi buning ustiga hamma uni fohisha deb biladi, bir necha oy oldin unga xiyonat qilishgan va, umuman olganda, Taehyung chamasi Yer yuzidagi eng katta landovurdir. Ammo Jungkook yordam qo‘lini cho‘zishi mumkin ekan nima qilsin?

Bu uning o‘z xohishi. Taehyungga endi buning nima uchun qilinayotgani muhimmi?

Biror narsani yengib o‘tish uchun suyanchiq kerak ba’zan yaqinlaringning qo‘llab-quvvatlashi ham yetarli bo‘lmaydi. Mana shunday yordamchi paydo bo‘ldi…

Hayotdagi og‘ir vaziyatlar haqida hazil aralash samimiy suhbatlashib o‘tirishganidan taxminan bir soat o‘tgach Jungkook yana Jimin haqida so‘radi va o‘zi unga qo‘ng‘iroq qildi. Ammo telefoni tarmoq doirasidan tashqarida edi. Taehyung Jimin Namjoon bilan ketganini aytdi shundan keyin Namjoonning o‘ziga qo‘ng‘iroq qilishdi. Hammasi darhol hal bo‘ldi barchasini topishdi. To‘g‘ri birgina «ammo» bor edi ularning ahvoli unchalik yaxshi emasdi. Jimin oyog‘ini qayirib olgandi (bir tashvishning ustiga boshqasi!).

Sayil davom etardi. Pikapning ochiq derazalaridan quvnoq musiqa yangrar uzoq-uzoqlardan jarangdor ovozlar va kulgi eshitilardi. Jungkook tun qorong‘usida motorni ishga tushirdi. Yo‘l bo‘ylab faralarning iliq nuri yoyildi, dvigatel gurillab ishga tushdi. Taehyung orqa o‘rindiqda qolib, tizzalarini ko‘ksiga tortdi. Endi unga hammasi baribir edi. Qalbi yig‘lab-yig‘lab, nihoyat tinchigandi.

Bu g‘alati, ammo rost edi ular orasida nimalar bo‘lib o‘tganiga qaramay Jungkook bilan birga bo‘lish unga xotirjamlik bag‘ishlardi. Yoki gap shundadir faqat ular orasida hamma narsa bo‘lib o‘tgandan keyingina…

Kasal bilan sog‘lomni olib ketish uchun yo‘lga tushishdi (agar Namjoon sog‘lom bo‘lsa, albatta).

— Sanbom qalay?

Taehyungning ovozi ham iliqlashdi. Endi ular go‘yo yana ahil do‘stona munosabatda edilar… hammasi joyida.

— Har doimgidek injiqlik qiladi. Lekin umuman olganda, yaxshi.

— U meni unutdimi?

— Ba’zan qachon kelishingni so‘raydi, ammo seni tobora kamroq eslayapti. Tez orada unutadi.

Ha… Tez orada unutadi… Jungkook ham, uning oilasi ham hovuz bo‘yidagi uycha ham, bu qishloq joylar ham… Go‘yo Taehyung bu yerda hech qachon bo‘lmagandek. Shunday bo‘lgani to‘g‘rimi?..

— O‘zingchi, farzandli bo‘lishni xohlaysanmi?

Suhbatni davom ettirish uchun beriladigan oddiy, beozor savoldek tuyulardi. Garchi ular bu haqda avval ham gaplashishgan bo‘lsada. O‘shanda Jungkook ham bola haqida gap ochgan, natijada Taehyung bo‘riga duch kelgandi.

— Men bolalarni yaxshi ko‘raman. Lekin sobiq sevgilim bunday kelajakni istamagandi. Men bilan ya’ni bir yigit bilan oila qurishni hech kim xohlamasa kerak… Nima demoqchi ekanimni tushunding. Mehribonlik uyidan bolalarni olib, uchovimiz birga yashash… Va hokazo… Bu juda jiddiy qadam— dedi u biroz g‘amginlik bilan, ammo o‘zini yaxshi tutishga harakat qildi.

Jungkookning ko‘ngli g‘ash tortdi. U yana qovog‘ini soldi, chunki Taehyung o‘zi haqida noto‘g‘ri fikrda edi.

— Qanaqa bema’nilik bu? Hamma ham sobiq yigitingga o‘xshaydi, deb o‘ylaysanmi? Ha, bolalarni asrab olish muammoli bo‘lishi mumkinligini taxmin qilaman, ammo bunga hech kim sen bilan oila qurishni istamasligi sabab bo‘lmaydi.

Aslida, bu ular davom ettirishi kerak bo‘lgan suhbat emasdi. Bir odam u bilan oila qurishni orzu qilgan, ikkinchisi esa uni albatta kimdir turmushga olishini ishontirayotgan vaziyatning o‘zi kulgili edi. Albatta, rasman emas, ammo og‘zaki ravishda bemalol.

— Meni yupataverma. O‘zingchi…

— Men nima?

— Nima, sen emasmi? Ayollarga ishonmaysan chunki ular oila qurishni istamaydi, deb o‘ylaysan-ku.

Voy, rosa topib qo‘ydi! Jungkook istehzo bilan kulimsiradi.

— Men endi o‘zim ham xohlamayman.

— Oilanimi?

— Xotinni.

Bir daqiqa, nima?!

— Xohlamaysan?..

— Ya’ni, hayotimda nimanidir o‘zgartirishni istamayman. Sukunatga, xotirjamlikka o‘rganib qolganman. Hech kim miyamni qotirmaydi, ishlarimga aralashmaydi. Qolaversa, birovning bolasini tarbiyalay oladigan ayolni topish uchun ancha izlashga to‘g‘ri keladi. Oldimda onalik rolini o‘ynaydiganini emas, chinakamiga ona bo‘la oladiganini aytyapman.

— Axir, bu lavozim uchun nomzodlaring navbatda turibdimi?

Qishloq yoshgina qizlarga to‘la, ammo boy fermerlarga unchalik boy emas xulosa o‘z-o‘zidan kelib chiqadi. Shuning uchun ajrashgan kichik Chon uchun butun boshli ishqiy urushlar ketmoqda. Kim ham ularning qasrida xuddi jannatdagidek, hech narsadan kam-ko‘stsiz yashashni istamasdi deysiz?

— Shunaqasi ham bor.

— Hm… Hammaga rad javobini berasanmi? Ikki yildan beri yolg‘izmisan?

Ular haddan tashqari shaxsiy mavzularda, negadir hech narsani yashirmay gaplashishardi. Jungkook juda sergap edi, Taehyungga esa shunchaki qiziq (uning shaxsiy hayoti haqidagi ochiq gaplarini tinglab, o‘zini qiynash ham qiziq-da, a?).

— Yo‘q, shu vaqt ichida hech kim bilan uchrashmadim. Biror ayol bilan uchrashishni boshlasam, u darrov meni bo‘lajak eri deb hisoblay boshlaydi. Men haqimda shundoq ham mish-mishlar yetarli. Menga buning nima keragi bor?

Taehyung ham xuddi shunday qilgandi… Jungkook unga hech narsa va’da qilmagan bo‘lsa-da, u ikkovining ertaklardagi kabi qo‘shma kelajagini allaqachon xayolan rejalashtirib qo‘ygandi. Ha, rosa ahmoqlik qilibdi. Demak, Jungkook haq ekan — sodda oshiq-ma’shuqlardan masofa saqlash kerak.

Taehyung ham bundan buyon aql bilan ish tutadi.

Bularning bari, albatta, juda og‘riqli edi. Haddan tashqari. Ammo Taehyung o‘zini qo‘lga olib, yana hissiyotlarga berilmaslik uchun tirnoqlarini kaftiga botirdi. Ular o‘tmishda qolgan. Ularning munosabati — shunchaki bir kechalik xato edi. Ha, hayotda shunaqasi ham bo‘ladi.

— Demak, ikki yildan beri rostdan ham… butunlay yolg‘izmisan?

Bu haddan tashqari shaxsiy savollar toifasidan edi. Axir, ular bir-biriga «bor gapni» aytishyapti-ku?

Jungkook shundoq ham juda sekin haydab borardi, ba’zan hatto aylanma yo‘llardan ham yurardi. Ammo eng yaqin o‘tloqqacha yetib borish uchun ko‘p vaqt ketmasdi. U yerda esa boshqa bir juftlik bor edi, ularning oldida bemalol suhbatlashib bo‘lmasdi.

Jungkook unga qisqagina qarab qo‘ydi, ammo munosabatlar va jinsiy yaqinlik bir-biriga majburiy bog‘liq emasligini ochiq aytmadi. Ya’ni, birinchisi ikkinchisisiz bo‘lmaydi, ammo munosabatlarsiz ham yaqinlik qilish oson. Buni yana bir bor eshitish Taehyungga og‘riq berishini bilardi. Jungkook esa uni battar ranjitishni istamasdi. U bilan bunday qilishni xohlamasdi.

Taehyung o‘yga toldi va bir nuqtaga tikilgancha qotib qoldi. Qorong‘ida yaxshi ko‘rinmasdi, ammo Jimin bilan Namjoon pichan g‘aramida o‘tirishardi (ikkalasi ham kiyimda, ancha tartibli ko‘rinishda, sochlari ham to‘zib ketmagan).

Namjoon jarohatlangan yigitning o‘tirishiga yordam bergandi. Jimin esa darhol do‘stiga yopishib, g‘oyib bo‘lib ketgani uchun indamay uzr so‘radi. U Taehyungning fermer mashinasida nimalar qilganidan mutlaqo bexabar edi. Do‘stini nazoratsiz qoldirib, aslida uni qiyin vaziyatda yolg‘iz tashlab qo‘ygani uchun o‘zini juda yomon his qilardi. Axir, Jungkookni Taehyungga yaqinlashtirmaslikka va’da bergandi-ku! Ammo hammasi, odatdagidek, reja bo‘yicha ketmadi.

Namjoon bilan Jungkook oldinda o‘tirishardi, hatto bir-birlari bilan gaplashishmadi ham. Avval raisning o‘g‘lini uyiga eltishdi, keyin esa Kimlarning uyi tomonga yo‘l olishdi. Jimin ulardan nima bo‘lganini so‘rashga o‘zini tiyib turdi. Hech bo‘lmaganda Jungkookning oldida. So‘roq keyinroq bo‘ladi.

Xayrlashayotganlarida Jungkook yana uning tizzasidan ushlab to‘xtatdi bu safar Taehyung seskanmadi ham janjal ko‘tarmadi ham. Ularning orasida qandaydir sulh, betaraflik xohlasangiz do‘stlik o‘rnatilgandi. Ammo aslida bu shunchaki «salom-alik» darajasidagi odobli munosabat edi, xolos.

— Yana bir bor aytaman agar u yana senga tegajog‘lik qilmoqchi bo‘lsa, darhol menga qo‘ng‘iroq qilasan. Mening raqamim senda bormi?

Taehyung ehtiyotkorlik bilan oyog‘ini tortib oldi bu bilan uning qo‘lini olib qo‘yishini ishora qilmoqchi bo‘ldi. Jungkook qo‘lini oldi. Telefon raqami unda yo‘q edi. Qayerdan ham bo‘lsin?

— Telefoningni berchi.

Taehyung, sodda jon, telefonini olib, unga uzatdi. Hatto ekran rasmini o‘zgartirganini, bu surat Jungkookning ko‘rishi uchun emasligini ham o‘ylamadi. Unda o‘sha hovuzning tong sahardagi surati turardi. Go‘yoki buning hech qanday yomon joyi yo‘q oddiy manzara, xolos. Ammo bunga qanday qarashingizga bog‘liq.

O‘sha joyda tashlab ketilgan odam xotira uchun surat saqlamaydi.

Jungkook bir zumga to‘xtab qoldi ammo hech narsa demadi. Shunchaki raqamini kiritdi. Taehyung, zarurat tug‘ilgan taqdirda ham, qo‘ng‘iroq qilishga va’da bermadi. Umuman hech narsaga va’da bermadi. Bu tungi uchrashuv, bu suhbatlar ularning orasidagi hech narsani o‘zgartirmadi. «Xayr», deb Taehyung xotirjamlik bilan mashinadan tushdi.

Xotirjamlik ham yomon. Demak inson o‘z taqdiriga ko‘nikkan va endi hech kimdan hech narsa kutmay qo‘ygan.

Jungkook yana bir muddat ularning uyi yonida turib qoldi. So‘nggi paytlarda uning oldida bir savol ko‘ndalang bo‘lib turardi o‘zi aslida nimani xohlaydi?

Albatta, ular bir-birlari bilan pichirlashib gaplashib olmaguncha uxlamasliklari aniq edi. Bobosi bilan buvisi allaqachon uxlab qolishgan, shu sababli ular xonaga juda sekin, oyoq uchida kirib borishdi. Ammo qancha ehtiyot bo‘lishmasin, pol taxtalari xiyonatkorona g‘ichirlardi. Chiminning oyog‘iga qandaydir krem surtishdi, ikkalasi ko‘rpa ostiga joylashib, sabrsizlik bilan bir-birlariga qarashdi. Ikkalasining ham aytadigan gapi bor edi.

— Men...

— Xo‘sh...

Ikkalasi ham kulib yuborishdi.

— Qani, avval sen gapir.

— Yo‘q, sen. — Oxirgi so‘z Chiminniki bo‘ldi.

Taehyung chuqur nafas olib, o‘yga toldi-da, baliqchi uning yoniga kelib o‘tirgani, nimalar degani, Jin bilan Davon uni qanday qutqarib qolgani va keyin o‘zlarining «supermeni»ni chaqirishgani haqida aytib berdi.

Chiminning jahli chiqdi, ustiga-ustak, u tinmay uzr so‘rardi. Holbuki, Taehyungning o‘zi uni Namjoon bilan ketishga undagan, telefonining quvvati tugab qolishi esa shunchaki tasodif edi. Chamasi, taqdirning yozgani shu ekan.

Keyin Taehyung Jungkook bilan uchrashgani haqida gapirib berdi hatto ko‘zlariga yosh kelayozdi. Nega? U endigina uni ko‘nglidan chiqarishni boshlaganida Jungkook yana hayotida paydo bo‘ldi yana o‘sha mehribon, g‘amxo‘r holida. His-tuyg‘ulari hech qayerga ketmagan, ularni yana bostirishning iloji bo‘lmay qolgandi. Chon xonim bashorat qilganidek Taehyung birga o‘tkazgan vaqtlarini sog‘ina boshlagandi.

Bu esa o‘zidan nafratlanish va o‘ziga achinishdan ham battarroq edi. Endi u Jungkookni ko‘rishni istayotgani uchun azob chekardi hech bo‘lmasa bir ko‘z qiri bilan bo‘lsa ham. Hatto gaplashishlari ham shart emasdi. Ammo bunday istaklari uchun o‘zini aybdor his qilardi. U Jungkookka endi undan umidi yo‘qligini, hammasini unutganini aytgandi. O‘zi esa yuragini ezuvchi hislar bilan uning quchog‘ida isinib, ayni damda o‘zini naqadar yaxshi his qilayotganini o‘ylagandi.

Chimin uni, umuman olganda, tushunardi uning o‘zi ham sevib qolgan, ayriliqni boshdan kechirgan. Birga bo‘lishing mumkin bo‘lmagan insonni sog‘inib, uning yoniga intilish qanchalik og‘irligini undan yaxshiroq hech kim bilmasdi. Aslida, bunda uyatli hech narsa yo‘q edi. Kuchli mayl bilan kurashayotgan aql-idrokdan ko‘ra his-tuyg‘ular ustun kelayotgani uchun Taehyung aybdor emasdi.

Ammo, baribir, bugungi voqealardan keyin Taehyungning yuragi yana qattiq junbushga kelgandi. U o‘zini allaqachon unutdim deb ishontirib kelgan, lekin Jungkook uni tinchlantirib, bunchalik e’tiborli munosabatda bo‘lganida, endi hech qanday shubha qolmagandi bu hali uzoq davom etadigan jarayon edi. Insonni ko‘ngildan chiqarish oson emasdi.

Chiminga esa uni qo‘llab-quvvatlashdan boshqa chora qolmasdi. Yurakdagi og‘irlikni yengillashtirish uchun qanday so‘z topish mumkin? Axir uning o‘zi ham o‘sha qishloqchasini yomon ko‘rardi, ammo u bo‘lsa, xuddi yarqiragan sovut kiygan ritsardek u yoqdan bu yoqqa yugurib, uni himoya qilardi. Go‘yo vijdoni va rahm-shafqati bordek. Go‘yo u unchalik ham ablah emasdek.

Munosabatlar masalasida hammasi murakkab. Aqling bilan «yo‘q» ekanini tushunasan, ammo ichingdagi hamma narsa «Ha! Ha!» deb qichqiradi. Bunday paytda xato qilib qo‘yish ehtimoli juda katta.

Chimin ham o‘zining qishloqcha «uchrashuvi» haqida gapirib berdi. Garchi uni hecham uchrashuv deb bo‘lmasa-da. Birinchidan, hammasi boshidanoq rasvo bo‘ldi: o‘tloqda qandaydir chuqurchaga tushib ketdi, oqibatda oyog‘ini qayirib oldi. Ikkinchidan, Namjoon... g‘alati edi. Ya’ni...

— Xullas, u menga pichan ustida yotishni taklif qildi. Men esa ichimda: tamom, endi antisanitariya sharoitida himoyasiz yaqinlik bo‘ladi, deb o‘ylab, xayolan... Mayli, tushunding. Hatto tagimga nima to‘shashni ham o‘ylab qo‘ydim, tagimga pichan sanchilmasin deb! Oyog‘imni ham unutdim! Atrof zim-ziyo, ko‘zga barmoq tiqsang ham ko‘rinmaydi. U yana shunchalik yaqin o‘tirdiki! Tushunyapsanmi, hamma narsa ajoyib bir kecha bo‘lishidan darak berayotgandi! — U hayajondan ovozini baland pichirlab, qo‘llarini jahli chiqqancha silkitar edi. — Ikkalamiz deyarli burunma-burun turibmiz! Ichimda hamma narsa titrayapti, unga tomon engashdim-u... Hozir aytadiganlarim umuman dahshat! U sviterimdagi bir poxol cho‘pni olib tashladi! ...Keyin esa, la’nati pichan g‘arami qanday tayyorlanishini tushuntira boshladi. Yana ba’zan pichanni uzoq dalalardan olib kelishlari, u yerda-ilarda degan gaplarni aytdi... Go‘yoki, u yerlarda ilonlar ko‘p emish. Bu yerda esa yo‘q, shuning uchun ular shu yo‘l bilan kelib qolishi mumkin ekan. Xudo ko‘rsatmasin-u, bu yerda ko‘payib ketishsa! Jin ursin! Buni qanchalik yomon ko‘rishimni bilasan-ku! Shu zahoti hafsalam pir bo‘ldi, u yerdan sakrab tushishga tayyor edim! Yaxshiyamki, sizlar kelib bizni olib ketdingiz!

Taehyung muvaffaqiyatsiz uchrashuv ustidan kulib, mehr bilan jilmaydi. Chiminning o‘zi ham u bilan borishni istamagandi, ustiga-ustak, o‘zini eng yomon holatga tayyorlab qo‘ygandi. Natijasi esa mana!

— O‘zimga tasalli berish uchun bu hasharotlar bilan o‘tadigan eng jirkanch, tikanli yaqinlik bo‘lardi, deb o‘ylayapman... Xullas, tamom — qishloq romantikasi tugadi. Yo Apollon bu narsalardan bexabar, yo u rosa ahmoqona hazil qiladigan odam.

— Qo‘ysang-chi, hech bo‘lmasa gaplashib yurish mumkin-ku.

Buni qarang-a, Taehyungning o‘zi aytyapti!

— Yo‘q, yo‘q, Xudo saqlasin! Meni hozirning o‘zida og‘ir kunlar kutib turibdi! Endi yana sevib ham qolsammi, hayotim asalga aylanib ketmasin deb-a? Yo‘q, rahmat. Yaxshisi, joyimda tinchgina o‘tiraman...

Kechqurunning xulosasi shunday bo‘ldi: har biri o‘ziga kerakli saboqni oldi va bir talay tashvishga botdi. Chimin quloqlariga naushnik taqib, darrov uxlab qoldi. Taehyung esa tonggacha u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib chiqdi. Qisqa va bezovta uyqusida goh valetni, goh qirol kartasini, goh esa uni ko‘zga ko‘rinmas tarzda quchib, keyin izsiz g‘oyib bo‘ladigan Jungkookni ko‘rdi. Yana kimdir uning qo‘llariga kishan singari ikkita uzuk taqib qo‘yayotgandek edi.

U qayta-qayta cho‘chib va hafsalasi pir bo‘lib uyg‘onardi. Kechqurun bunchalik sarguzashtga boy bo‘lgach, tushiga ham shular kirishi tabiiy edi.

Chiminning davolanishini buvisi o‘z zimmasiga oldi, Taehyung esa yana tushkunlikka tushdi. G‘alati tushlari, tunda mashinada o‘tirib o‘tkazgan suhbatlari Jungkookning xayrlashish oldidan uning ongiga singdirgan fikrlari xayolida qayta-qayta aylanaverardi shu sabab yana ko‘ngli xira tortardi. U tinimsiz Jungkook haqida (ular haqida?) o‘ylardi va asta-sekin izdan chiqib borardi (aqldan ozayozgandi).

Najot esa mutlaqo kutilmaganda topildi. Axir u hech qachon kitob o‘qishga qiziqishi bilan ajralib turmagan edi. Ammo bir kuni nonushta paytida buvasi unga muqovasi titilib ketgan, eski bir kitobni uzatdi. Bu esa Taehyung uchun toza havodan nafas olgandek bo‘ldi. U tez o‘qiydiganlardan emasdi ammo kitobni berilib o‘qirdi, buning ustiga vaqt ham sezilmay o‘tib ketardi. Chimin undan xafa bo‘lmadi seriallarni yolg‘iz tomosha qilaverdi. Taehyung uchun esa bu o‘zini unutish va chalg‘ishning ajoyib usuli edi. Qolaversa, keyin ikkinchi kitobga ham qo‘l urdi. Uni shoshilmay mazasini chiqarib o‘qir, notanish so‘zlarni esa tinmay internetdan qidirardi.

Dunyosi birdaniga rang-barang tus oldi, deb bo‘lmasdi ammo hayoti shubhasiz o‘zgardi shaharning shiddatli sur’atidan sokin va osoyishta qishloq hayotiga ko‘chdi. Hatto Chimin ham unga qarab, javondagi kitoblarni titkilab chiqdi va o‘z didiga mos biror narsa topdi. Ikki shaharlik yigit hammani quvontirib, hayratga solgancha adabiyot olamiga sho‘ng‘ib ketdi.

Chiminning ahvoli yaxshilanib borardi, Taehyungniki esa unchalik emasdi. Axir kitoblar yurak azobini davolamaydi, faqat vaqtni yutadi, xolos. Ammo buning evaziga ular ortiqcha muammolarga duch kelmaslik uchun u yoq-bu yoqda tentirab yurishmasdi. Ikkalasiga ham ruhiy xotirjamlik kerak edi. Ko‘ngilsiz folbinlikdan keyin Chimin ancha tinchlanib qolgandi va oddiygina qilib aytganda, hech kim bilan uchrashishni istamasdi. Ayniqsa, ularga tish qayrab yurgan baliqchi bilan.

Shunday kunlarning birida buvasi u bilan birga sayr qilib kelishni taklif qilganida, Taehyung yangi kitobining sahifasini varaqlagancha, o‘ylab ham o‘tirmay rad etdi. U yerda nimani ko‘rardi o‘zi? Qishloqliklarnimi? Ammo buvasi Chonlarning uyiga ham bir kirib o‘tmoqchi ekanini aytganida, hammasi butunlay o‘zgardi.

Taqvimda avgustning yarmi yaqinlashib qolgan, Taehyungning ketishiga ham oz vaqt qolgandi. Ehtimol, u bu yerga boshqa qaytib kelmasdi. Ammo Jungkookni hali yana bir bor ko‘rgisi kelardi. U bilan gaplashish uchun emas, shunchaki bir ko‘z tashlab olish uchun. Chunki bundan keyin ularning yo‘llari boshqa kesishmasdi.

Taehyung mashinadan tushishni ham, u yoqda tursin, uyga kirishni ham xayoliga keltirmayotgandi. Omadi kelsa, uni uzoqdan ko‘rar kelmasa, demak, taqdir emas ekan. Taehyung bunday qilmasligi kerakligini bilardi, ammo u sevib qolgan edi. Chon xonim aytganidek, bunday tuyg‘uni yurakdan sug‘urib tashlab bo‘lmaydi hammasi ham shunchaki o‘tib ketavermaydi.

Mayli, axir u hech kimning hayotiga aralashmoqchi emasku. Yozning so‘nggi haftalarida amalga oshmagan sevgilisiga pinhona ko‘z tashlab turishning nimasi yomon? Keyin u ketadi va hammasi tugaydi.

Ammo buvasi hovliga kirishi bilan Taehyung devorga o‘ziga bir paytlar juda qadrdon endi esa begona bo‘lib qolgan uyga qaradi. Ilgari butun oila bilan birga o‘tkazilgan shinam oqshomlarni sog‘inch bilan esladi. Endi bu xotiralar yuzida iliq tabassum uyg‘otardi. Bu uydagilardan hech kimni ko‘rmasligini allaqachon tushunib yetgandi. Shuning uchun atrofni, daryo bo‘yidagi bu go‘zal maskanning manzaralarini tomosha qildi. Hech bo‘lmaganda shuning o‘zi unga bir oz taskin berardi.

Albatta, Jungkookka kelin kerak unga esa kuyov. Jungkook bilan bu qasrda yashashni har qanday qiz istaydi (sobiq sevgilisidan tashqari?), Taehyung bilan esa hamma ham yashashni xohlamaydi (Jungkook ham bundan mustasno emas). Lekin taqdir ularni nega uchrashtirdi ekan? Taehyung kerakli tajribaga ega bo‘ldi, umuman olganda qishloqdagi hayot uni ancha tobladi. Ammo bu yerda yolg‘iz o‘zi yashab keta olmasdi, buning unga keragi ham yo‘q. Uni shahar kutmoqda.

Bular esa shunchaki hayotdagi to‘siqlar, u albatta ularni yengib o‘tadi...

Va mana, o‘sha to‘siq yuvaverib eskirgan kulrang futbolka, qora shortik, shippak, odatdagidek pala-partish sochlar va har doimgidek hissiz chehra darvozadan chiqib keldi. Yonida Hunter, bolalar aravachasi va Sanbom bor edi.

Taehyungning jag‘i tushib ketgandek bo‘ldi. Ha, aynan shunday. Mana buni vaqtida kelish desa bo‘ladi!

Jungkook Davonning kenja qizi bilan sayr qilib yurgan ekan. Hozir esa qizaloqni qo‘liga olib kutilmaganda iliq tabassum bilan unga mehr ko‘rsata boshladi. Taehyung uning yaxshi ota ekaniga shubha qilmasdi, ammo bolalarni (ya’ni, faqat o‘zinikilarni emas) ham yaxshi ko‘radi, deb o‘ylamagandi. Garchi uydagi bolalarning barchasi uning jiyanlari bo‘lsa-da, bundan ajablanishga hojat yo‘q edi. Lekin Taehyung uning hali juda kichkina Sanbomga qanday qaraganini ko‘rmagan. Qolaversa, sovuqqon qiyofasi bilan bo‘sh vaqtida bolalar aravachasini itarib yuradigan mehribon dada-amakining obrazi bir-biriga unchalik mos kelmasdi. Balki bu manzara nihoyatda yoqimlidir.

Ammo yonida namunali oila boshlig‘idan tashqari, lablarini cho‘chchaytirib olgan Sanbom ham odimlab kelardi. Hunter esa tilini osiltirgancha, hammadan oldinda quvonch bilan sakrab yugurardi. Agar gapira olganida taxminan shunday qo‘shiq aytgan bo‘lardi: «Men bo‘riman! Xudoyim, naqadar zo‘rman! Panjalarim qanchalik baquvvat!»

Jungkook bir muddat joyida turib, qizaloqqa nimanidir shivirladi. So‘ng uning to‘lachagina yuzidan o‘pib, yurishda davom etdi.

Taehyungni ko‘rib qoldi.

Bir ko‘z tashlab oldi, atrofni ko‘zdan kechirdi, buvasi bilan sayr qilib keldi! Barakalla, Taehyung! Juda ham omadli kelib qolding!

Yashirinishga urinmasin, darvoza yonida turgan yagona mashinani payqamaslik qiyin edi. Qolaversa u ancha yaqin joyda turardi. Keyin Sanbom ham uni ko‘rib qoldi. Bola joyida qotib, ko‘zlarini katta-katta ochdi. Taehyung ham xuddi shunday unga tikilib qoldi.

U bolani hayajonga solishni istamagandi, ammo Sanbom asta-sekin yig‘lab yuborayozdi pastki labini osiltirib, nihoyat orziqib kutgan do‘sti tomon yugurishga jur’at topolmay turardi. (Otasi esa ehtimol uning bu paydo bo‘lishini la’natlayotgandir...)

— Dada, Shalli... Bu Shallimi? U mening oldimga keldimi? — Sanbom barmog‘i bilan mashina tomonni ko‘rsatdi. Jungkook ham o‘sha tomonga — Taehyungga qaradi.

Taehyung o‘zini juda noqulay his qildi, yana uyalib ketdi. Ko‘rishni istaganmidi? Mana, marhamat, uchrashuv ham bo‘ldi. Endi boshqa so‘ramang. Chimin aytganidek, uyda o‘tirib, joyingizda tinchgina turing.

— Odamlarga barmog‘ingni bigiz qilma, senga necha marta aytganman.

Sanbom joyidan qimirlamadi. Goho dadasiga, goho do‘stiga qarab turarkan, o‘zini tutolmay, battar yig‘lab yubordi. Barmog‘ini tushirmay, Taehyungni ko‘rsatishda davom etdi.

— Sen u yo‘q deganding, lekin u bo‘r! Sen menga yolg‘on gapirding...

Jungkook qo‘lida uxlagisi kelayotganga o‘xshagan qizaloqni ko‘tarib turardi. Sanbom esa yig‘isi bilan xalaqit berardi. Taehyung shunchaki mashinada o‘tirib qololmasligini tushundi, endi esa buning uchun kech bo‘lgandi.

Ularning oldiga borib, Jungkook bilan qisqagina salomlashdi-da, bolaning yoniga cho‘kkaladi. Sanbom ikkilanibgina uning bo‘ynidan quchdi. Go‘yo rostdan ham uning qarshisida turganiga ishonmayotgandek, yangi rangga bo‘yalgan yumshoq sochlarini paypasladi. Demak, endi u mister Sallivan emas, ammo Sanbom do‘stining qanday ko‘rinishda bo‘lishidan qat’i nazar, undan voz kechmasdi. Axir u shunchalik kutgandi! Tez orada uning oldiga kelishlariga shunchalik umid qilgandi!

— Shalli, sen yolg‘izmisan?

Bu bola ham-a! Doim uni noqulay vaziyatga soladi. Savolining tagida yana boshqa ma’no ham bor edi.

— Yo‘q, bobom bilan keldim. Nega yig‘layapsan? Axir dadang bilan sayrga chiqqanding-ku.

Sanbom uni qo‘yib yubormasdi. Avval kaftini, keyin esa kiyimini artib, burnidan oqayotgan shilimshiqni tozaladi. Shu zahoti ozodalikka o‘rgatayotgan dadasiga xavotir bilan qaradi-da, yana labini osiltirib, yig‘lab yuborayozdi.

— Dadacha opachasi bilan... Men esa yolg‘izman... Yana ketib qolasanmi? Meni tashlab ketasanmi?

Taehyung unga qanday qilib yo‘q deya olardi? Jungkook oldinga ishora qilib, ular bilan yurishga taklif qildi. Taehyung ham Sanbomni qo‘liga oldi. Bola ancha og‘irlashib qolgan bo‘lsa-da, hech bo‘lmaganda, dadasi singlisini ko‘tarib ketayotganiga havas qilmasdi. Taehyung butun e’tiborini unga qaratdi. Axir bolalar juda rashkchi va ta’sirchan bo‘lishadi.

Hunter uzoqda hamon quvnoq sakrab yugurardi, kichkina qizaloq esa mudrab qolgan edi. Oxiri Jungkook uni aravachaga yotqizdi va shoshilmay yurishda davom etdi. Uning ko‘rinishi biroz charchaganga o‘xshardi, ammo aslo jahldor emasdi. (Taehyung hech qanday yomon ish qilmagan bo‘lsa, nimaga jahli chiqsin?)

— Yana menga chaqimchilik qilyapsanmi, o‘g‘lim?

Sanbom boshini burib dadasidan yashirindi. Uning jingalak sochlari Taehyungning bo‘ynini qitiqlardi.

— Men chaqimchi emasman...

— Doim kim yig‘laydi?

— Dadacha!

Jungkook jilmayib o‘g‘lining dumbasini yengil chimchilab qo‘ydi. Sanbom qimirlay boshladi kayfiyati ham ancha ko‘tarilgandi.

— Men yig‘layapmanmi?

— Ha!

— Unda dumbangga shapaloq tushiraymi?

Sanbom unga mushtini ko‘rsatdi (odatda dadasi shunday qilardi). Hozir u Sallining himoyasida edi, shu bois qarang-a, naqadar dovyurak va jasur bo‘lib qoldi.

— Taehyung, uni tushirib qo‘y og‘irlik qilyapti.

Jungkook kutilmaganda unga murojaat qildi. Taehyung esa gapiga qarshi chiqishni xayoliga ham keltirmadi.

Sanbomga shunchaki uning qo‘lidan ushlab yurishning o‘ziyoq yoqardi. U Taehyungni savollarga ko‘mib tashladi, o‘zi haqida ham bir talay narsalarni gapirib berdi qayerlarda sayr qilgani, nimalar yegani, qumdan kulichiklar va qasr yasagani haqida. Taehyung ham uning tushunarsiz tinimsiz gaplari orasida imkon topib nimadir deb javob berardi. Keyin esa Sanbom qandaydir makkorona o‘yinni boshladi...

— Dada dada!

U sabrsizlik bilan chaqirib Jungkookning yoniga bordi va shortigidan tortdi.

— Shalliga baliqchalarni ko‘rsatamizmi?

Taehyungning tizzalari bo‘shashib ketdi. Faqat uylariga olib kirmasa bo‘lgani...

— Kimlarni? — Jungkook ataylab qayta so‘radi, toki o‘g‘li «r» harfini to‘g‘ri talaffuz qilishga urinib ko‘rsin.

— Baliqlarni! Mumkinmi?..

Taehyung Jungkook bilan ko‘z urishtirdi. Ular bir jamoada ekanini ya’ni, ikkalasi ham uning uy hududida bo‘lishini istamasligini juda yaxshi bilardi (shunday emasmi?). Taehyung sezdirmay, qoshlarini chimirgancha unga qo‘l siltadi. Go‘yo bolaga yon bosmaslikni aytayotgandek. Jungkook buni tushunmasligi mumkin emasdi. Qolaversa, bu uning o‘ziga ham foyda keltirmasdi...

— Mumkin.

Taehyung hayratdan ko‘zlarini katta ochib, unga sekingina o‘qraydi. Buni sira kutmagandi. Jungkook odatda o‘g‘lining aytganiga ham ko‘navermasdi.

— Hozir boringlar biz yana biroz sayr qilamiz.

U «biz» deganda albatta, o‘zini va jiyan qizaloqni nazarda tutgandi. Sanbomga ikki marta aytishning hojati yo‘q edi axir unga ruxsat berishdi, taqiq qo‘yishmadi. U darrov do‘stini uy tomon tortdi. Taehyung esa qarshilik ko‘rsatmadi chunki endi buning foydasi yo‘q edi. Sanbomni yana qo‘liga ko‘tarib oldi va imkon borida, hech kim ko‘rmayotganida u bilan o‘ynashib bordi.

Sanbom uni mehr bilan quchib qanchalik sog‘inganini buvisi Taehyung uzoq mamlakatdaligi va hali tez orada qaytib kelmasligini aytganini gapirib berdi. Endi esa u shu yerda edi. Ular yana karavotda mushukcha bilan uxlashlari qumdan qasrlar yasashlari va «baliqchalar»ni tomosha qilishlari mumkin edi. Taehyungning ko‘ngli shu qadar samimiy kutib olingani eng muhimi bunchalik yaxshi ko‘rilganidan erib ketayozdi.

Baliqlar Jinning bolalar uchun maxsus yasagan hovuzida ekan. Sanbom ularning ismlarini taxminan aytardi, lekin kim kimligini aniq bilgandek ko‘rinishga harakat qilardi. Keyin ular maysaga yonboshlashdi (Jungkook esa o‘g‘liga sovuq yerda o‘tirishni taqiqlagan edi). Sanbom uning qorniga joylashib oldi, ikkalasi shunchaki o‘ynashardi. Taehyung uni qitiqlar kuldirar, o‘zi ham bolalarcha sho‘xlik qilardi.

Bu quvonchli manzaraga buvi ham qo‘shildi. Kutilmagan mehmonni ko‘rib, qo‘llarini yoygancha hayratini yashira olmadi. Axir u Taehyungni o‘z uyida ko‘rishdan doim xursand bo‘lardi.

— Sen ham shu yerdamisan! Men esa bobongiz nega biz bilan dasturxon atrofida o‘tirishni istamayapti, deb hayron bo‘lib yurgandim. Taehyung, yur ovqatlanamiz. Sanbom ham xursand bo‘ladi, shundaymi?

Sanbom bu taklifni qo‘l-oyog‘i bilan ma’qulladi. Bu masalada u bilan buvisining fikri bir joydan chiqardi. Ammo Taehyung ayolga qo‘rquv aralash ko‘zlari bilan qarab sekingina: «Kerak emas», deb shivirladi.

Jungkook unga nisbatan yaxshiroq munosabatda bo‘la boshlagan bo‘lishi mumkin ammo baribir uni o‘z uyida ko‘rishni xushlamaydi. Taehyung esa bu uyga boshqa qadam bosmaslikka o‘ziga va’da bergan edi.

Sanbom yana yig‘lay boshladi. Uni quchoqlab, burnini tortgancha, buvisidan madad izlay boshladi. Ammo ayol Taehyungning rad javobini tushunardi va uni majburlashga haqqi yo‘q edi.

Shu payt o‘g‘lining yig‘i-sig‘isini eshitgan Jungkook yetib keldi. U Davonning jiyan qizchasini olib borib qo‘ygan, endi esa ikki do‘stini topgandi. Hunter esa yonlarida sho‘xlik bilan sakrab yurib, bu dramatik manzaraga juda mos tushardi.

— O‘g‘lim bu yoqqa kel.

Taehyung o‘zini aybdor his qildi holbuki, hech qanday yomon ish qilmagandi. Jungkook ham unga xalq dushmaniga qaragandek qaramayotgandi.

U cho‘kkalab o‘tirib, qarshilik ko‘rsatayotgan o‘g‘lini kuch bilan bag‘riga oldida ko‘tarib u bilan qandaydir past ovozda suhbatlasha boshladi. Bu suhbat nimalar haqida ekanini esa hech kim bilishi shart emasdi.

Taehyung o‘rnidan turib, kiyimlarini qoqdi. Endi sezdirmay chiqib, uyiga jo‘nab ketsa, hech kimning asabiga tegmasa bo‘lardi...

Ammo shu payt Jungkook uni ham chaqirdi. Bobosi bilan birga dasturxon atrofida o‘tirishlarini qat’iy taklif qildi. Taehyung endi kimga qarashni ham bilmay qoldi kimdandir yordam kutardi. Jungkook, ehtimol, yana unga rahmi kelgani uchun ruxsat berayotgandir. Balki bolaga achinayotgandir... Axir uning o‘zi ham oilasidan boshqa hech narsa uni qiziqtirmasligini aytgandi...

Taehyung yana o‘zini ortiqcha o‘ylarga ko‘mib, shu fikrlar bilan ularning ortidan uyga kirdi... go‘yo og‘ir mehnatga ketayotgandek.

Mehmonxonada ularni ko‘rgan bobosi ancha hayratlandi. Hamma Taehyung bilan xuddi eski qadrdon do‘stidek samimiy salomlashdi. Hatto bolalar ham yugurib kelib, uni quchoqlashdi. Taehyung esa bunday iliq kutib olishlarga juda ta’sirchan edi...

Ayollar dasturxon tuzatayotgan, Jungkook bilan Sanbom esa qo‘l yuvayotgan paytda, Taehyung eng chekka joyni egalladi yana bolalar davrasidan. Ko‘p o‘tmay Sanbom juda odob bilan uning yoniga o‘tirishga ruxsat so‘radi. Endi tinchlangandi faqat burnini biroz tortib qo‘yardi. Albatta, Taehyung unga ruxsat berdi. Aksincha, yolg‘iz qolmasligi yaxshi edi.

Erkaklarning hammasi bir joyga o‘tirib, darhol idish-tovoqlarni jaranglatgancha, bir-birlari bilan gaplasha boshlashdi. Taehyung esa dasturxonning «ayollar» tomonida qolib ketdi. Ayollar unga sharob quyib berishar suhbatlariga tortishar likopchasiga ovqat solib qo‘yishardi xullas unga juda mehribonlik bilan g‘amxo‘rlik qilishardi.

Sanbom deyarli ovqat yemadi. Faqat Taehyungga suyanib indamay o‘tirar va boshqalarning gaplarini tinglardi. Holbuki yonlaridagi bolalar ishtaha bilan ovqatlanib, o‘zaro nimanidir bahslashishardi ham.

Aytish mumkinki, bu yerda uchta alohida guruh bor edi erkaklar ayollar va bolalar. Ammo Sanbom bilan Taehyung hech kim bilan muloqot qilishni istamaydigan, o‘ziga xos alohida bir guruh edi.

Ovqatlanish doim uzoqqa cho‘zilardi, chunki erkaklarning muhokama qiladigan gaplari ko‘p ayollar esa hech narsa qilmay shunchaki o‘tirib suhbatlashishdan zavq olishardi. Bu paytga kelib bolalar allaqachon joylaridan sakrab turib, o‘ynagani qochib ketishgandi. Sanbom esa do‘stiga yopishib olgancha bir qadam ham nariga jilmasdi. Jungkook unga xuddi tinchlantiruvchi dori ukol qilgandek edi mana senga otalik ta’siri!

Ammo nima bo‘lganda ham, xayrlashish vaqti kelgandi. Bobo yana darvoza oldida janob Chon bilan suhbatlashib qolgan, Taehyung esa tinchib qolgan Sanbomni quchoqlab turardi. Bola lablarini cho‘chchaytirgancha, unga g‘amgin kiyiknikidek ko‘zlari bilan qarardi.

Negadir Jungkook ham ularning yoniga keldi. Yonoqlarini olmaxondek shishirib olgan o‘g‘lini qo‘liga ko‘tardi-da, Taehyungga ma’nosini anglab bo‘lmaydigan nigoh bilan tikildi. Nigoh tushunarsiz bo‘lsa demak, uni anglashning iloji yo‘q. Bu esa Taehyungni noqulay ahvolga solardi.

— Hammasi joyidami?

Yana o‘sha «do‘stona munosabatlar doirasidagi» so‘roq. Taehyung bir joyda bezovtalanib turib, atrofga alangladi va o‘zini beparvo ko‘rsatishga urindi. Hammasi a’lo, ularni hech narsa bog‘lab turmaydi demak hayajonlanishga hojat yo‘q.

— Ha. Hammasi zo‘r.

— Hech kim tinchingni buzmayaptimi?

Sanbom otasining futbolkasi yoqasini barmoqlari bilan o‘ynab, labini tishlagancha, tez-tez Salliga qarab qo‘yardi. Taehyung esa odatdagidek o‘zini ortiqcha odamdek his qildi.

— Yo‘q.

Taehyungning ko‘rinishidan bu suhbat unga og‘irlik qilayotgani va undan tezroq qutulishni istayotgani bilinib turardi. Garchi «bilib turardi» deyish shartmidi? Axir rostdan ham shunday edi.

— Bu soch rangi senga juda yarashibdi.

Nima-nima? Taehyung buni mutlaqo kutmagandi. Shu bois gapidan to‘xtab, ahmoqona tarzda qayta so‘radi. Nima yarashibdi? Qaysi rang? Nima bilan? Kimga?

— Soching — deya aniqlik kiritdi Jungkook uning pala-partish turmaklangan sochlariga qarab. Bu turmak, aksincha, unga yoqimli ko‘rinish berardi. Biroz jingalak tus olgan kashtanrang sochlari uning qiyofasini yanada nozikroq, muloyimroq qilib ko‘rsatardi.

— Senga juda yarashgan.

Bu endi komplimentmi?

— Demak ko‘k rangdagisi yarashmaganmi?

Taehyung dovdirab qolganidan keyin xayoliga kelgan birinchi gapni aytdi.

— Yomon emasdi. Ammo bunisi yaxshiroq.

Taehyung puf tortib beixtiyor qulog‘i ortiga tushib turgan soch tolasini tekisladi. Agar bu maqtov bo‘lsa ham, uni jiddiy qabul qilmoqchi emasdi.

— Sen hech narsani tushunmaysan. O‘shanda uslubli edi, hozir esa unday emas.

— Bahslashmayman. Biz, qishloqilar uslub borasida sizlarga yetolmaymiz.

Jungkook samimiy kulimsiradi. Taehyung esa nigohini olib qochib, tortinchoq jilmaydi. Jungkookning hech qanday yashirin ma’noga ega bo‘lmagan, ammo baribir ko‘ngliga tegib ketadigan gaplariga qanday munosabat bildirishni unchalik bilmasdi.

— Mayl… Xayr.

Taehyung bobosining ishini tugatib, ularga qarab kelayotganini ko‘rib, shosha-pisha ketishga hozirlandi. Yana kelishini so‘ragan va uni sog‘inishini va’da qilgan Sanbomga qo‘l silkitdi. Ha… Qarindoshlaridan tashqari qishloqda uni sog‘inadigan hech bo‘lmasa bir inson bor ekan.

Jungkook mashina eshigini ushlab turdi (bugun unga nima bo‘lyapti o‘zi?) va xayrlashish oldidan qo‘shimcha qildi.

— Yordam kerak bo‘lsa menga qo‘ng‘iroq qilasan.

Bu hatto taklif ham emas, qat’iy aytilgan gap edi. Buni u birinchi marta aytayotgani ham yo‘q. Taehyung eshikni yopdi.

— Ha, albatta.

Albatta, yo‘q. U endi Jungkookni o‘z muammolari bilan bezovta qilmaydi. Qolaversa, boshqa muammolar yuzaga kelmasligiga umid qilardi. Yozning qolgan qismi tinch va osoyishta o‘tadi. Sevimli insonlari davrasida.

Yana o‘qish va qorin to‘ydirish bilan kunlar o‘tardi. Taehyung bilan Chimin «qo‘riq yerlarni o‘zlashtirishga» kirishib ketishdi ba’zan begona o‘tlarni yulish uchun tomorqaga chiqishardi. Shu tariqa o‘zlarini butunlay foydasiz his qilishmasdi.

Taehyungning tushlariga hamon o‘sha orzu qilgan erkak kirardi. Bu esa uni juda qiynardi. Chimin bilan ikki marta somon shlyapalar kiyib tanib qolishmasin deb sohil bo‘yidagi bandargohgacha sayr qilishdi. Tabiiyki, ular zerikishardi atrofdagi manzaralar esa shu qadar go‘zalki uyda o‘tirib bo‘lmasdi. Buning ustiga hech qanday alohida voqea ham yuz bermadi.

Yaqinda tanishgan Namjoon yana bir bor ularning uyiga, aniqrog‘i bobosinikiga keldi. Ammo Chimin uni mensimadi, faqat sovuqqina salomlashdi. Bu haqda Taehyung bilan ham gaplashishdi. Chimin undan uzoqroq yurishga qaror qildi. Birinchidan imkoniyat nolga teng, ikkinchidan, taqdirning g‘azabini keltirmagani ma’qul. U folbinning gaplariga rostdan ham ishonib qolgan kelajagi haqida jiddiy o‘ylay boshlagandi. Lekin oxir-oqibat, unga shunchaki shaharga borib kim bilandir yaqinlik qilish kerak shunda arzimas narsalar haqida bosh qotirishni bas qiladi, degan xulosaga keldi.

Xullas, vaqt bir joyda to‘xtab turmaydi. Ikkalasi ham oldinga intilishi kerak. Ular bobosi bilan turli xaridlar uchun Pusanga borishar, qurilish mollari do‘konida Chon oilasining erkaklariga yana duch kelishar, Taehyung esa Jungkookning navbatdagi «Salom ishlaring yaxshimi?» degan gapidan muvaffaqiyatli qochib qutulardi.

Balki bu noto‘g‘ridir ammo u qo‘rqardi. O‘zidanmi undanmi farqi yo‘q baribir bir gap. Axir Jungkookning yuziga qarab o‘zini xuddi oddiy, xushmuomala tanishdek tutish unga og‘ir botardi. Chunki la’nati bo‘lsin ular oddiy tanishlar emasku!

Mashina ichidagi o‘sha tun… Shunchaki bir lahzalik ojizlik edi. Jungkook unga achindi qolaversa, o‘zini aybdor his qilyapti. Ha Taehyungning ishonch va o‘ziga bo‘lgan bahosiga putur yetkazgan xatosini tuzatmoqchi. Ammo muammo ham shunda Jungkook hech narsani tuzatmaydi, aksincha, vaziyatni yanada chigallashtiradi.

Ko‘zdan yiroq ko‘ngildan yiroq. Shunday bo‘la qolsin.

Hammasi aynan shunday davom etardi. Aslida Taehyung hatto o‘zini uddalayotganiga ishontirib, vaziyatni eplab ham kelayotgandi. Toki bir kuni Chimin bilan sut va non olishga chiqmagunlaricha. Hech kim ularga barmog‘ini bigiz qilmadi, haqoratlamadi yoki ortlaridan tupurmadi.

Ammo hammasi mutlaqo-kutilmagan-darajada-juda to‘satdan sodir bo‘ldi.

…Ulardan bir necha metr narida mashina to‘xtadi. Xo‘sh, mashina to‘xtabdi-da? Nima bo‘pti? Ammo ular shlyapa va ko‘zoynak taqib olishgandi. Hech kim ularni tanimaydi, demak, qo‘rqishga hojat yo‘q. Lekin ularni qo‘rqitgan narsa bu ham emasdi. Taehyung avval hech qachon eshitmasligi kerak bo‘lgan ovozni eshitdi. Mashinani esa faqat keyinroq, kutilmagan hodisadan o‘ziga kelgach tanidi.

Taehyung bu mashinada juda ko‘p marta yo‘lovchi o‘rindig‘ida o‘tirgan. Uning rulida esa sevgan insoni bo‘lardi. Ular shu mashinada ham uch yil birga yashagan kvartiralaridagi karavotda ham bir-birlariga mehr berib, juda ko‘p vaqt o‘tkazishgan. Toki o‘sha kungacha muhabbat o‘lgan kungacha. Taehyung bu insonning ovozini minglab ovozlar orasidan ham tanirdi.

Sobiq sevgilisi begona uyning darvozasi oldiga kelib qishloqlik bir erkakdan Kimlar oilasini qanday topishni so‘rayotgandi…

Taehyungning ichida hamma narsa lov etib yondi. Ularning orasida bor-yo‘g‘i o‘n metr masofa bor edi bu ham uzoq, ham yaqin. Agar u diqqat bilan qarasa, Taehyungni albatta tanib olardi.

Chimin bir zumda vaziyatni tushundi. Yo‘l chetidagi ariq tomonga burilib, uylar orasidagi tor yo‘lakka tez yurib kirdi birovning tomorqasiga o‘tib butalar orasiga yashirindi.

Taehyung esa boshidan oyog‘igacha qaltirardi. Ko‘zlaridan yosh darhol quyila boshladi. U bu dahshatni unutmagandi. Ammo kutilmagan uchrashuvning zarbasi yanada kuchli bo‘ldi. Hozir o‘zini aqldan ozib qoladigandek his qilardi. So‘nggi oylarda uning boshidan haddan tashqari ko‘p yomon voqealar o‘tdi. Hammasi uning boshiga tushdi. U sobiq sevgilisini unuta olmasdi Jungkookni ham unutishga kuchi yetmasdi, endi esa o‘tmish kelib, go‘yo yuziga tarsaki tushirgandek bo‘ldi!

Bu ablah uni topibdi! Nima uchun?! Uning oldiga kelibdimi? Nima maqsadda?! To‘g‘riku… O‘rmonda bo‘lganlarida unga xabar kelgandi. Unda nima yozilgandi? Jungkook nima deb javob bergandi? Uning qishloqda ekanini bilish qiyin emasdi. Buning uchun hatto xususiy detektiv yollash ham shart emas Instagramdagi oxirgi suratning geolokatsiyasiga qarash kifoya. Lekin baribir nima uchun?!

Taehyung do‘stining yelkasiga bosh qo‘yib, ho‘ngrab yig‘layotgan bir paytda, Chimin qo‘llari qaltiragancha, allaqachon tanish bo‘lib qolgan raqamni terdi. Tomog‘iga nimadir tiqilgandek og‘ir yutindi. Uni qayg‘u emas g‘azab qaltiratardi. Sobiq sevgililar ertami-kechmi qaytib kelishadi ammo ularni kutishganmi bu boshqa masala.

Jungkook telefon ortidan eshitilayotgan hiqillashlarni aniq eshitdi.

— Taehyung?..

U bu ho‘ngrab yig‘lashni minglab ovozlar orasidan ham tanirdi. Buni necha marta eshitganini endi sanab ham bo‘lmasdi.

— Chimin. Yana qo‘ng‘iroq qilayotganim uchun uzr… Bu… jiddiy masala. Tushundingmi?

— Gapning po‘stkallasini ayt! — dedi Jungkook jahli chiqib. Vaziyat qanchalik jiddiyligini o‘zi ham tushunib turgandi. Ammo shu payt Taehyung telefonni tortib oldi. O‘ziga o‘zi qarshi chiqib:

— Yo‘q! Hammasi joyida! — dedi u hiqillab, uzatilgan va tinmay harakatlanayotgan qo‘llardan qochishga urinarkan.

— Unut!

Chimin baribir telefonni qaytarib oldi-da, o‘zini boshqara olmayotgan do‘stini qattiqroq itarib yubordi.

— Do‘kon yonidan burilib birovning tomorqasiga kirib ketdik. Uning sobiq sevgilisi kelibdi! Ee yordam bera olasanmi? U hozir bizning uyimiz tomon ketadi. Men u bilan yuzma-yuz kelishni istamayman. Taehyung esa… undan ham ko‘proq.

Jungkook qisqagina javob berdi

— Kutinglar.

So‘ng telefonni o‘chirdi.

Taehyungning jahli chiqib, o‘rnidan sapchib turdida, boshqa tomonga qarab ketdi. Chimin esa uning ortidan yugurib, qo‘lidan mahkam ushladi. Ular Jungkook va uning tinimsiz yordami haqida, endi unga boshqa murojaat qilmasliklari haqida avval ham gaplashishgandi. Ammo Chimin baribir o‘z bilganidan qolmasdi. Uning pozitsiyasi aniq edi qanday yo‘l bilan bo‘lmasin, yaxshi natijaga erishadi. Birinchidan, Jungkookning o‘zi unga Taehyung uchrashishni istayotgani haqida xabar kelganini aytgandi. Ikkinchidan, Jungkook aybini yuvishni istayotganini ochiq-oydin ko‘rsatgan edi. Xo‘sh, mana, imkoniyat!

— Nega?! U sening do‘stingmi?! Yoki menikimi?! Nega yana uni chaqirding?!

Chiminning ham jahli chiqdi. U tortishib o‘tirmay, Taehyungning hushini joyiga keltirish uchun yuziga tarsaki tushirdi. Tarsaki hammaga ta’sir qiladi, Taehyungga ham ba’zan jilovdan chiqmasligi uchun qattiqqo‘l bo‘lish kerak edi.

— Menga baribir! U baribir keladi va hammasini o‘zi hal qiladi! Kim bo‘lishining nima farqi bor?! Senga hech kim emas-ku! Shunchaki, la’nati, yordam berishga tayyor bir erkak! Senda muammo bo‘lsa, men unga qo‘ng‘iroq qilaman! Xohlaganingcha qarshilik qil!

— Sen tushunmayapsanmi?! Tushunmayapsanmi?! Men sharmandaman! Muammolarim ham sharmandali! U meni rad etgan bo‘lsa, qanday qilib undan yordam so‘rashim mumkin?!

Taehyung yana o‘zini qo‘lga ololmay, yugurib ketdi. Qayoqqa ketayotganiga ham qaramay, tomorqalar orasidagi notekis so‘qmoqdan o‘tib, ko‘p o‘tmay boshqa ko‘chaga chiqib qoldi. Chimin uni ushlab qolishga ulgurmadi.

Ammo Jungkook ulgurdi.

U aynan shu yo‘ldan mashinada kelayotgan edi. Vaziyatni darhol anglab (tan olish kerak, mashinasidan ham juda tez tushdi), tashqariga otilib chiqdi va ho‘ngrab yig‘layotgan Taehyungni kuch bilan to‘xtatib, bag‘riga bosdi.

Taehyung esa ikki soniyadan ortiq qarshilik ko‘rsatmadi. Ojizligiga taslim bo‘lib, Jungkookni quchoqladi va boshini uning yelkasiga yashirdi.

Chiminning jahli bosildi. Axir Taehyungga kerak bo‘lgan insonning o‘zi allaqachon uning yoniga kelgandi. U indamay ularning yonidan o‘tib, mashinaga o‘tirdi.

Ikkalasi yuzma-yuz gaplashib olishsin.

U adashmagan edi. Taehyungga aynan mana shunday yordam kerak edi.

— Men shu yerdaman… Hammasi yaxshi bo‘ladi.

«Nimadan qo‘rqyapsan? Sen yolg‘iz emassan, men shu yerdaman»— deya uni tungi dahshatli tushlardan himoya qilgan edi.

«Yig‘lama, men shu yerdaman» bo‘ridan himoya qilgan edi.

Hozir ham uni himoya qilyapti. Bu endi odat tusiga kiryaptimi?..

Taehyung uni mahkam quchoqladi. Bu esa unga taskin berardi. Chimin bunday qila olmasdi. Gap uning tashqi ko‘rinishidan nimjonligi yoki ishonch uyg‘otmasligida emas axir u Taehyungning eng yaqin va eng ishonchli do‘sti edi. Shunchaki, bunday ta’sirga faqat bir inson ega bo‘lishi mumkin. Va taqdir taqozosi bilan bu Chimin emasdi.

Taehyung ilk bor o‘zini chinakam himoyada his qilganida, peshonasi qattiq shikastlangan uni esa nafratlangan hammomdan ko‘tarib olib chiqishayotgandi. O‘shandan beri hech kim unga bunday tuyg‘uni bera olmadi.

Bu qandaydir balo… Ammo uni o‘zidan itarib yuborishga ham kuchi yetmaydi. Taehyung beixtiyor unga intiladi.

— Yana nimaga yig‘layapsan? — Jungkookning tinchlantirish usuli odatdagidek, biroz qo‘pol edi.

— O‘zimni yomon his qilyapman… — dedi Taehyung titroq ovozda. U bunchalik bo‘shashishni istamasdi, ammo yana hissiyotlariga yengildi.

— O‘zimga achinyapman…

Va bu mutlaqo tabiiy edi. Taehyungning ahvoli yomon, chunki xotiralar uni eng qattiq jarohatlagan voqealar bilan yana yuzlashtirdi. O‘zidan boshqa kimga achinishi kerak edi? Faqat yig‘isining sababi va bu ko‘z yoshlar kimga atalganini adashtirmasa bo‘lgani. O‘ziga achinish tabiiy hol. O‘zi uchun yig‘lash ham.

Uch yil behuda ketdi. Oxirida esa singan yurak, tushib ketgan o‘ziga baho va bir uyum komplekslar qoldi. Jungkook bunday ko‘z yoshlarini o‘zi ham to‘kkanini tan olmasa, yolg‘on gapirgan bo‘lardi. Garchi buni hech kim ko‘rmagan bo‘lsa-da.

— Eslatchi. Men senga erkatoysan, deb aytganmidim? — Jungkook jilmayib, uning burnini chertdi. Taehyung ham boshini egib tabassumini yashirishga urinarkan, yuziga nur yugurdi.

— Erkatoy bu olma pyuresi. Men esa ta’sirchanman, — dedi u muloyimlik bilan.

Qanday yoqimli javob! Agar bunchalik g‘amgin bo‘lmaganida, juda shirin tuyulardi.

— A-a…

Jungkook kulimsirab qo‘ydida Taehyungga mashinaning orqa eshigini ochdi.

Chimin, albatta, kar emasdi. Tasodifan ularning gapini eshitib qolgan ekan, do‘stini qoshini savolomuz ko‘targancha kutib oldi. Bunga izoh berishning hojati yo‘q. Ularning munosabatlari juda chigal edi…

Uyga yetib borish uchun besh soniya kifoya qildi. Taehyung hech narsani ko‘rmaslik, iloji bo‘lsa, eshitmaslik uchun deraza tomonga yuzlandi. Chimin esa tashqaridagi manzarani diqqat bilan kuzatardi: buvi bilan bobo darvoza ortida turishardi, uy yonida esa nafratga aylangan mashina va o‘sha ablah bor edi. U buvisi bilan janjallashayotgan, buvisi esa unga atalgan bir qancha achchiq gaplarni allaqachon tayyorlab qo‘ygandi.

Ularning qishloqcha Stethemiga kelsak, u Chimin tomonga yarim tabassum bilan qaradi (ularning munosabatlari yaqinlashib qolganga o‘xshaydi?) so‘ng o‘rindiq tagidan miltiqni oldi. Uni ataylab o‘zi bilan olib kelgandi kutilmagan sovg‘a, ta’bir joiz bo‘lsa. Xoinlarni qanday kuzatib qo‘yish mumkinligining ko‘rgazmali namunasi.

— Hoy to‘xta…

Chimin umuman olganda, sarguzashtlarni yaxshi ko‘rardi, ammo haqiqiy hayotda emas, ayniqsa qishloqcha Stethem bilan bog‘liq bo‘lsa. Jungkook hammasi nazorat ostida ekanini anglatib, boshini chayqadi-da, mashinadan tushdi.

Agar ko‘zlarini butalar orasiga tashlab, yaxshiroq tomosha qilish uchun boshqa joyga o‘tira olganida, Chimin shunday qilgan bo‘lardi. Ammo u faqat quloqlarini ding qilib, oynani tushirdi. Qiziqish uni ich-ichidan kemirardi. Jungkook endi nima qilarkin?

Jungkook kam gapirdi sobiq sevgilisi esa qo‘pol ohangda tinmay javob qaytardi. Buvi bilan bobo uyni himoya qilayotgandek turishardi. Jungkook esa unga nima yaxshiyu nima yomonligini o‘zi loyiq bo‘lmagan insonlarning hayotidan qanday qilib chiqib ketish kerakligini barmoqlari bilan tushuntirardi.

Erkak uning gaplariga quloq solmagach, Jungkook «mehribon» tabassum bilan miltiqni unga qaratdi. Endi boshqacha usulda tushuntira boshladi uchgacha sanagach, semiz quyonni otib tashlashini aytdi.

Buvisi yuragini ushlab qoldi. Chimin ko‘zlarini katta-katta ochib, oldinga engashdi endi butalar orasiga yashirinishning ham hojati yo‘q edi. Taehyung esa mashinadan otilib chiqib aqlidan ozganga o‘xshab qolgan Leshiyning qo‘lidan ushladi.

Bu u istagan narsa emasdi!

— Jungkook! U bunga arzimaydi! Aqldan ozdingmi?!

Juda to‘g‘ri gap. Axir Jungkookning o‘zi hammasini tushunib turardi haligi semiz quyon hech narsaga arzimaydi. Ammo sanoq boshlangan edi, bu yerda hazilga o‘rin yo‘q!

Taehyung sobiq sevgilisiga hatto qaramadi ham. Ana endi tomosha! Butun qishloq uchun yana bir qancha aql bovar qilmas g‘iybatlarga mavzu topildi.

Shaharlik dandiy eshikni qarsillatib yopdida, hammaga dag‘dag‘a qilib, mashinasini keskin haydab ketdi. Umid qilamizki, endi qaytib kelmaydi. U hech kimning yodida qolmadi hech kimga kerak ham emas. Ismsiz va chehrasiz o‘tmishdan kelgan bir inson, xolos. O‘tmishda qolaversin.

Taehyung hayratdan qotib qoldi. Jungkookning qo‘lidan miltiqni tortib olib, unga tanbeh bera boshladi axir u otaku, oilasi borku! Umuman, nima haqida o‘yladi? Qanday qilib bir arzimagan odam tufayli o‘z hayotini xavf ostiga qo‘yishi mumkin?!

Ehtimol, hissiyotlar ta’sirida Taehyungning ko‘zlariga yana yosh keldi. Chunki bu voqea unga juda qattiq ta’sir qilgandi.

Jungkook esa shu vaqt davomida tabassumini yo‘qotmadi. Balki Taehyungning soddaligidan, uni «xatosidan» qutqarish uchun yugurib kelganidan biroz zavqlanayotgandir? Ha, aynan shunday unga sal kulgili tuyulayotgandi. Axir aslida sog‘lom fikrning o‘zi Jungkook edi.

…

Chimin o‘rindiq suyanchig‘iga suyanib, og‘zi ochilgancha hayratda qoldi. Bir zumda hammasini anglab yetdi. Birdan miyasida nimadir joyiga tushdiyu hammasi ravshanlashdi! Folbin yolg‘on gapirmagan ekan!

Birinchi valet bor u hozirgina sharmandali tarzda bu yerni tark etdi.

Ikkinchi valet bor u maydonni (jang maydonini) yuz-ko‘zi lat yegan holda tark etgan.

Yana qishloq bor. Mana shu qishloq. Bu yerda hamma faqat bitta qasr borligini biladi. Unda dehqon qirollar yashaydi.

Taehyung ulardan biri bilan yaqindan aloqada bo‘lib qoldi. Hozir esa uning yonida turibdi xavotir olyapti, sevadi, kechiradi, urishadi. Hali haqiqatni bilmaydi. Hali taqdirga ishonmaydi.

Jungkookmi? Ha u hamon jilmayib turardi.

Himoya qilish bilan o‘zingni himoya qildirishning farqi bor. Faqat Taehyung boshqa bir inson haqida o‘ylab ko‘z yosh to‘kayotgandi. Endi esa uning o‘sha odam bilan ishi yo‘q edi.

Ustuvorliklar o‘z o‘rniga qo‘yildi.

Demak, jilmayishga arzigulik sabab bor ekanda?..

Miltiqning o‘qdonida avvaldan o‘q yo‘q edi.

8—bob.

Qishloqqa qaytganidan beri Jungkook har kecha uning tushiga kirardi. Bu tushlarda Jungkook avval uning oyoqlari yonida o‘tirar oyoqlarini isitib, bug‘lab, o‘par, keyin esa yuqoriroqqa ko‘tarilardi. So‘ng uni o‘pib erkalardi. Keyin Taehyungning bir marta tunashga ulgurgan yotoqxonasidagi karavotda uni uzoq vaqt bag‘riga bosib, erkalardi.

Keyin esa… Jungkook uning qo‘llarini karavotning bosh tomoniga bog‘lab yotoqxonani kalitlab qo‘yar va faqat kechqurun kelardi. Hammasi yana boshidan boshlanardi.

Dahshat! Bu uning qizib ketgan miyasidagi bema'ni xayollar edi. Bir safar tushning davomi ham bo‘ldi va Taehyung qochishga urindi. O‘sha kecha u terga botib uyg‘ondi Jungkook miltiq bilan uning ortidan quvib kelayotgan oxiri esa yetib olgandi…

Eng dahshatlisi bu hatto Jungkookning zolimligi ham, uni «qo‘lidan tutib o‘z uyiga bir umrga olib ketishi» ham emasdi. Eng dahshatlisi Jungkook u bilan yotoqda nimalar qilayotgani va Taehyungga bular shu qadar yoqardiki, hatto bundan o‘zi ham azob chekardi. Albatta, uni xonaga qamab qo‘yishlaridan oldin. Bu umuman normal holat emas. Ammo uning ongsizligi u bilan shafqatsiz o‘yin o‘ynardi.

U yig‘lamaslikka harakat qilib, o‘zini turli narsalar bilan chalg‘itardi. Uy ahli unga nihoyatda ehtiyotkorlik bilan munosabatda bo‘lishar, gap tanlashda ham juda sinchkov edilar. Go‘yo u og‘ir xastalikka chalingandek.

Buvisi yotoqxonasidagi floks gullarini yangisiga almashtirdi. Bundan tashqari, u bilan Jimin uxlashdan oldin oyoqlarini efir moylari solingan tog‘oralarda ivitishardi (Xudoyim…). Bu uyquni mustahkamlash uchun emish.

Ular bobosi bilan birga xo‘jalik ishlariga ham qarashar, buvisi bilan esa tomorqaga chiqishardi (albatta, uzoq emas, lekin hech bo‘lmasa bir-ikki soat jismoniy mehnat qilishardi). Keyin esa serial tomosha qilishga qochib, qotib-qotib kulishardi.

Jimin uni tinmay quchoqlab, birdan jilmayishdan to‘xtab qolsa va ko‘zlariga yosh qalqishini sezib, yuzi qizarib ketsa, yupatardi. Agar Jimin bo‘lmaganida, Taehyung allaqachon tamom bo‘lgan bo‘lardi…

Dam olish kunlari, aniqrog‘i, yakshanba kuni tushdan keyin bobosi ularni dalaga birga borishga chaqirdi. Uning bir tanish qariya u yerda otlarni boqardi. Bobosi esa nevaralarining ko‘nglini ko‘tarish uchun ularga qo‘shilib borishga kelishibdi.

Ob-havo esa qanday ajoyib edi! Kecha kechqurun barcha uylarning mo‘rilaridan tutun ko‘tarilgan, hamma hammomda cho‘milib olgandi qishloqning odati shunday edi. Bugun esa hamma uyida ish bilan band: gilam va paloslarni qoqishar, katta kir yuvish ishlari bilan shug‘ullanishardi. Xullas, qishloqda osoyishtalik hukm surardi.

Ana shu sokinlik fonida havo sovib kun bo‘yi bulutli bo‘lib turdi.

Ular o‘tloqqa yetib kelishganida, osmon kulrang-ko‘kimtir, maysalar esa yam-yashil va qalin edi. Baland bo‘yli chiroyli otlar har tomonga tarqalib yurardi…

Kulrang osmon bilan yashil dala ufqda tutashib, aql bovar qilmas darajada go‘zal manzara hosil qilgandi. Ikki do‘st bu ilohiy go‘zallikdan hayratlanib, tinmay hayratlarini izhor qilishardi.

Qariya yigitlarga ot minishni taklif qildi, ammo Jimin (o‘zini eng jasur deb biladigan odam!) qat'iyan rad etdi. U allaqachon ot uni uloqtirib yuborishi, o‘zi esa halok bo‘lishi haqida xayol surib ulgurgandi.

Taehyung esa aksincha bundan xursand bo‘ldi.

Bolaligida u ot sporti maktabiga qatnagan, garchi uzoq vaqt bo‘lmagan bo‘lsada egarda qanday o‘tirishni hali ham eslardi.

Buning ustiga tabiatning bunday go‘zal uyg‘unligini ko‘rib turib ot minmaslikning iloji yo‘q edi. Bunday imkoniyatni qo‘ldan chiqarish kerak emasdi!

Bitta otni tanlab, unga egar-jabduqni o‘rnatishdi. Taehyung bir oyog‘ini uzangiga qo‘yib, otga mindi. U o‘z taxtida o‘tirgan podshohdek mag‘rur qomat bilan egarda viqor bilan o‘tirardi: mayin shokoladrang sochlar, baland yoqali oq sviter, tanaga yopishib turadigan qora jinsi shim va bobosining tizzasigacha chiqadigan rezina etiklari — haqiqiy ertaklardagi shahzoda!

Avvaliga qariya uning yonida turib, nazorat qilib turdi. Keyin Taehyung dalada ot choptira boshladi, ammo kattalarning nazorati ostida edi. U his-tuyg‘ularga shu qadar to‘lib-toshgandiki, atrofidagi hech narsani payqamasdi. Ammo baribir motor ovozini eshitdi.

Dalaga notanish mashina kirib keldi. Katta va chiroyli mashina. Garchi unchalik ham notanish bo‘lmasa-da. Nazarida, ular hammomga kelganlarida bu mashinani Jeonlarning uyi yonida ko‘rgandi.

Keyin esa mashinadan… Xan Syonxon tushdi. Baliqchi.

Bu qanday? Nima? Nega?

Taehyung bilan Jimin bir-biriga qarab olishdi. Ularning kayfiyati bir zumda tushib ketdi. Erkak o‘ziga tortuvchi tabassum bilan ot ustidagi yigitning nigohini qarshi oldi… Uning yangi qiyofasini boshdan-oyoq ko‘zdan kechirdi, ko‘zlarini qisib, boshqacha jilmaydi — xuddi och qolgan yirtqichlar tishini irjaytirgandek.

U Taehyungni nigohi bilan yutib yuborayotgandek edi.

So‘ng uning tomon yurdi.

Jimin chindan ham qattiq asabiylashdi. Bu yerda ikkita qariya va o‘zi bor — guvoh sifatida. Ammo mabodo biror narsa yuz bersa-chi… Lekin nima yuz berishi mumkin? U buni bilmasdi…

Biroq Jungkookning bu odam haqidagi gaplari va ogohlantirishi ayni paytda juda noo‘rin tarzda yodiga tushdi. Demak, undan qo‘rqish uchun sabab bor ekan-da?

Erkak Taehyungning yoniga keldi. Ot esa maysalarni chimdib, mamnun holda pishqirar, gohida dumini likillatardi.

Baliqchi otning silliq yonboshini siladi… keyin esa kaftini Taehyungning tizzasiga qo‘ydi.

(Hozir vahimaga tushsa ham bo‘ladimi?)

Taehyung qotib qoldi, ich-ichidan hamma narsasi taranglashdi. Ayniqsa, mutlaqo begona odamning teginishi unda yoqimsiz his uyg‘otardi.

— Seni qancha vaqt izladim-a… — Taehyungning hiqildog‘i qimirladi, lablari qisildi. Negadir ko‘ngli g‘ash edi. Osmon ham xuddi uning kayfiyatiga mosdek, xira va qoramtir edi. — Nihoyat, yana topdim. Endi sen kaptar bolasi emassan. O‘z tabiiy ranging senga ko‘proq yarashadi.

Bunga nima deb javob berish mumkin?

Taehyung dovdirab qolgandi va rostini aytganda, bu odam bilan o‘zini qanday tutishni bilmasdi.

Ana u yerda qariyalar maysaga yonboshlab olib, oshqovoqdan tayyorlangan idishdagi uy konyagini ichish bilan ovora. Jimin esa uzoqdan asabiy kuzatib turardi. Agar Taehyung biror ishora qilsa, darhol uni himoya qilishga otlanadi.

— Ha… Balki… — deb muloyim javob berdi otliq, egarning balandligida o‘zini noqulay his qilib.

Erkakning kafti hamon uning tizzasida edi.

— Senga hamrohlik qilsam maylimi? Sen bilan biroz vaqt o‘tkazishni xohlayman. Qarshi emasmisan?

U odamga ochiqchasiga rad javobini bera olmasdi. Ayniqsa, hozircha bunga aniq bir sabab yo‘q ekan. Ha, u biroz irodasiz edi, ammo baribir odob-axloq bilan tarbiya topgan…

— Mayli, deylik…

Erkak xirgoyi qilgandek kulimsiradi va ikkinchi qo‘li bilan otning yolini siladi.

— Bizning tomonlar senga yoqyaptimi? Bu yerda uzoq qolasanmi? Yana uchrashishimizga imkon bormi?

U haddan tashqari yopishqoq edi, hatto bu bosim o‘tkazayotgandek tuyulardi. Taehyung erkak qo‘lini olib qo‘yishidan umid qilib, oyog‘ini qimirlatdi. Ammo uning changali yanada mahkamroq qisildi. Bu juda yoqimsiz edi.

— Avgust oxirigacha.

Yana ko‘rishishni istamasang, nega rostini aytasan?.. Landovur.

— Ajoyib. Demak, menda hali vaqt bor. Qanday vino yoqtirasan?

Taehyung mensimasligini ko‘rsatishni istamadi, ammo beixtiyor yuzini burishtirdi. Uni o‘ziga og‘dirishga urinayotgan edi, lekin bu odam aslida nima ko‘zlayotgani tushunarsiz. Uning o‘zi hech qanday ishonch uyg‘otmasdi.

— Hech qanaqasini.

Ataylab shunday javob berdi.

— Qanday musiqa tinglaysan?

— Har xilini.

Bu odamga umuman gap o‘tmas ekan.

— Vino, shokolad, musiqa… Seni o‘zimnikiga taklif qilishga jur'at etyapman. Yana eng mazali baliqni ham o‘zim pishiraman! — deya kulib qo‘shib qo‘ydi: — Ortiqcha kamtarliksiz aytyapman.

Ammo Taehyungga kulgili emasdi. Mayli, hazilni tushunmaydi, deb o‘ylasin. Bu o‘zi qanday taklif bo‘ldi? Nimaga o‘xshaydi?..

— Uchrashuvgami?..

Agar u bunday taxmini uchun Taehyungning ustidan kulsa ham, xayoliga bundan boshqa hech narsa kelmayotgandi.

— Bu seni hayron qoldiryaptimi?

Bu odam umuman kamtarlik nimaligini biladimi? Albatta, hayron qoldiryapti! Qishloqqa kelib, erkaklar unga yopishib olishyapti! Bu qandaydir noto‘g‘ri edi. Taehyung bunday bo‘lishini kutmagandi.

— Men uchrashuvlarga bormayman.

— Sen o‘z qadringni bilasan, osonlikcha taslim bo‘lmaysan. Bu menga yanada ko‘proq yoqyapti. Ammo men ham ortga chekinmayman.

Taehyung Jiminga ishora qildi. Bu vaziyat endi uni jiddiy bezovta qila boshlagandi.

— Bu yerda ekaningni qanday bildingiz?

— Buning ahamiyati bormi? Sen mavzudan qochyapsan. Bunday qilish yaxshi emas, Taehyung, — dedi u maftunkor tabassum bilan.

Xo‘sh, Jimin nima qilyapti? (Axir uchrashganda ayrimlarning yuziga tupurishga va'da bergan o‘sha Jimin-chi?)

U ikkilanib, nima qilishni bilmay u yoqdan bu yoqqa alanglardi: qo‘ng‘iroq qilaymi yoki yo‘qmi?

Axir uning telefon raqami bor-ku.

Aynan unga qo‘ng‘iroq qilish juda ahmoqona va noqulay tuyulardi…

Jungkook Taehyungni xafa qildi, tashlab ketdi, Jimin esa uni rosa so‘kkan edi. Yo‘q, yo‘q, unga qo‘ng‘iroq qilib bo‘lmaydi.

Ammo ayni damda nimadir yomon hodisa yuz berayotganga o‘xshardi. Taehyung xavf ostida, qariyalar esa uzoqda xotirjamgina mudrab yotishibdi.

Jungkook-chi…

Jin ursin, balki biror maslahat berar!

Jimin bir marta o‘zini yerga urib qo‘ygani yaxshiroq, keyinchalik qo‘ng‘iroq qilmagani uchun afsuslanishidan ko‘ra.

Qolaversa, unga buning nima ahamiyati bor? Baribir shaharga qaytib ketadi va hammasini unutadi. Nimadan afsuslanishi kerak o‘zi?

— Yana mast holda bema’ni gaplarni boshlasang, seni bloklab qo‘yaman.

Bu safar telefonni tez ko‘tardi va aniq javob berdi. Aslida, umuman ko‘tarmasa ham bo‘lardi, axir Jimin unga eng yomon tilaklarini bildirgan edi.

Juda noqulay, ha…

— Ehm, salom. Bitta savolim bor. Ana u baliqchi shubhali odammi? Ha yoki yo‘q?

Darhaqiqat, Jimin mast holda uni rosa haqorat qilganidan keyin yana biror narsa so‘rashga jur’at topibdi. Xo‘sh, nima bo‘pti? Jungkook ham farishta emas uning ham aybi yetarlicha.

— Qaysi ma’noda?

Uning ovozi hamon sovuq va keskin edi. Jimin bilan bir-birining oldida xushomadgo‘ylik qilishlariga hojat yo‘q. Ular o‘zaro bir-birini yoqtirishmasdi.

— U tegajog‘lik qilishi mumkinmi? Bilmayman… Yoki kuch ishlatishi mumkinmi?…

Kolxozchi biroz muddat jimib qoldi. Jimin esa u indamay telefonni o‘chirib qo‘yishiga tayyorlanib turardi. Axir unga kim kimga tegajog‘lik qilayotganining nima farqi bor? Taehyung unga hech kim emas.

— Aniqroq gapir.

Jungkook telefonni o‘chirmadi va negadir uning gaplariga chidab turardi.

— Men bilan Tae otlarni tomosha qilish uchun kelgandik… Shu payt ana u odam kelib qoldi. Uning o‘zini tutishi menga yoqmayapti. Taehyungga ham. Biror chora ko‘rish kerakmi yoki u aslida yaxshi odammi?

Jimin hozircha aralashmay turardi. U bu odamni tanimasdi va nimalarga qodirligini bilmasdi. Shuning uchun vaziyatdan xabardor bo‘lgan odamdan so‘rash kerak edi. Balki uning xavotirlari asossizdir?

— Hozir yetib boraman. Sen aralashma. U shunchaki ketib qolmaydi.

Nima?..

Jimin lol qoldi. U og‘ir yurak bilan do‘stiga qarab turdiyu, endi chetda turolmadi…

Ana u kolxozchi qachon yetib keladi? Taehyung shu vaqtgacha allaqachon bir talay xatoga yo‘l qo‘yishi mumkin. Nima bo‘lganda ham, Jimin uning yonida bo‘lishi kerak.

Jimin yaqinlashganida, erkakning qo‘li allaqachon Taehyungning tizzasidan yuqoriroqda turganini ko‘rdi. Taehyung esa uning qo‘lini o‘zidan olib tashlashga urinib, qoshlarini chimirardi.

Ko‘rinishidan, ular tortishayotgan edi. Demak, tinch yo‘l bilan kelishishga urinishlar tugagan?

— Bu yerda nima bo‘lyapti? — dedi Jimin qo‘pol va baland ovozda. O‘zi borib, erkakning surbetlarcha tegib turgan qo‘lini Taehyungdan tortib oldi.

Baliqchi norozi tarzda ko‘zlarini qisdi, ammo yuzidagi sirpanchiq tabassumini yo‘qotmay, unga yuzlandi.

— Naqadar go‘zal mavjudot…
bu uning salomlashish usuli edi.

— Biz Taehyung bilan biroz bandmiz. Birovlarning suhbatiga aralashish odobsizlik.

Jimin esa umuman olganda, doim birovlarning ishiga aralashardi goh birovlarning munosabatiga, goh suhbatiga.

Taehyung ayni vaziyatdan foydalanib, otdan tushdi. Nihoyat, oyoqlari yerga tegdi va u erkakdan uzoqlashish imkoniga ega bo‘ldi. Baliqchi esa nigohi bilan uning ortidan kuzatdi.

— Notanish odamga qo‘l tekkizish undan ham odobsizlik, — deb javob qaytardi Jimin.

— Yana bir bor takrorlayman, go‘zalim…

— Ufuni nima deb atadi?! — Burningni birovlarning ishiga suqma.

— Burningiz uchun rahmat, ammo biz ketamiz, — dedi Jimin va Taehyungning qo‘lidan ushladi. Ammo baliqchi ham uning qo‘lidan changallab oldi.

— Biz hali gapimizni tugatmadik. Men talab qilyapman, Taehyung. Hozir ketadigan bo‘lsang, uyingga o‘zim boraman.

Bu endi ta’qib qilishning o‘zi edi.

— U senga rad javobini berdi. U sen bilan muloqot qilishni istamayapti, — dedi bepul tarjimon Pak Angel, odatdagidek yordamga shoshilib.

Taehyung asabiy ravishda labini tishladi. Nima deyishni bilmasdi, chunki uni… yana bir bor haqorat qilishdi.

Hattoki ko‘r odamga ham baliqchining niyati tushunarli edi. U Taehyung bilan yaqinlik qilishni istayotgandi. Buni ochiqchasiga aytmagan bo‘lsa-da, maqsadi ravshan edi: u o‘zini hammaga ochiq tutadigan odam bo‘lsa, demak, hamma bilan ham bo‘lishishga tayyor, deb o‘ylardi.

Buni madaniyatli so‘zlar bilan yashirish mumkin, ammo mazmuni o‘zgarmaydi.

Baliqchi birinchi uchrashuvdanoq nega bunchalik yopishib olganining sababi ham shu edi. Taehyung qanday ko‘rinardi, buni qanday aytish mumkin… oson qo‘lga tushadigandek. Hech bo‘lmaganda qishloq odamlari nazarida. Qolaversa, sochini bo‘yagan yigit hatto shaharda ham begunohlik timsoli bo‘lib ko‘rinmasdi.

— Rad javobi — bu yashirin rozilik. Men nima uchun shunday deyayotganingni bilaman.

Bu ham uning Taehyungga aytgan gaplaridan biri edi. Go‘yoki Taehyung o‘z qadrini oshirib ko‘rsatayotgan emish.

— Bu yerdan senga hech narsa chiqmaydi. Bor, katta yo‘l bo‘yidan o‘zingga birovni qidir. Xayr.

Baliqchi ikkalasini ham qo‘yib yubormay, joyida ushlab qoldi. Ko‘zlari yaltirab turardi.

— Sen, albatta, ancha xarakterli ekansan, lekin meni Taehyung qiziqtiryapti. Garchi… yotoqxonada hammamizga joy topiladi.

Jimin bu ochiqchasiga qilinayotgan shilqimlik va haqoratdan dong qotib qoldi! Hatto nima deyishni ham bilmay qoldi.

Baliqchi esa allaqachon Taehyungni o‘ziga tortib olgandi. Taehyung g‘azabdan qizarib, uni itarishga urindi, ammo hech qanday natija bo‘lmadi.

Xudolarga shukrki, aynan shu paytda iblisning o‘zi yetib keldi! Endi Jimin bu surbetning yuziga musht tushirish uchun bilagini sindirib o‘tirishiga hojat qolmaydi.

Baliqchi, tabiiyki, chalg‘idi. Tanish «Dodge» mashinasi ko‘zga tashlanmay qoladigan mitti pashsha emasdi.

Undan Jungkook tushdi. U odatdagidek uy kiyimida edi paxtali kurtka, sport shim va etiklar. Xullas, har doimgidek. Ko‘rinishidan, biror ish bilan band bo‘lgan, ammo darhol yetib kelgandi (vijdoni qiynaldimi?).

Uning nigohi qo‘rqinchli edi, negadir o‘zi ham g‘azabga to‘lgandi.

Taehyung…

U shundoq ham shok holatida edi, endi esa ikki karra karaxt bo‘lib qoldi! Butun vujudi titrardi!

Baliqchi esa go‘yo butunlay aqlini yo‘qotgandek, Taehyungni yelkasidan quchib, uni o‘ziniki deb ko‘rsatishga urinardi. Ataylab hammani g‘azablantirayotgandek.

Taehyungga bu manzara ko‘ngil aynitadigan darajada yoqimsiz edi. Go‘yo u allaqachon boshqa birovning quchog‘iga otilib borgandek tuyulardi.

Ammo Jungkookka baribir edi. Uning o‘zi ham undan yaxshiroq emasdi imkoniyat tug‘ilganda, u ham Taehyung bilan yaqinlik qilishdan bosh tortmagandi.

Balki Taehyung haqiqatan ham boshqalarning ko‘ziga oson qo‘lga tushadigandek ko‘rinardi…

Mayli, u haqida kim nima o‘ylasa, o‘ylayversin. Ularning hammasi shunday fikrda bo‘lsa ham mayli. Taehyung hech kimga hech narsani isbotlab bermaydi…

Endi unga baribir edi. Baribir hech kim uni inson o‘rnida ko‘rmayotgandi.

Ammo Jungkook bu yerda qanday paydo bo‘ldi?

— O Chon, bu yerlarda nima qilib yuribsan? Sigir boqib yuribsanmi?

Baliqchi yana ustidan kuldi.

Jungkook esa jiddiy qiyofada uning ko‘ylagidan changallab oldi.

— Haddidan oshib ketma, — dedi Jungkook. Uning ovozi telefondagidek sovuq va keskin edi. To‘g‘risini aytganda, u umuman olganda ham unchalik xushmuomala odam emasdi.

Baliqchi yana laganbardorona jilmaydi va Taehyungni qo‘yib yubordi. Taehyung esa hatto boshini ham ko‘tarmadi, darhol u yerdan uzoqlasha boshladi. Ularning janjalini kuzatishga qiziqmasdi. Hammasi barbod bo‘lsin! Bo‘ldi, uning haqorat va xo‘rliklardan toqati toq bo‘ldi.

Jimin uning ortidan ergashdi.

— Jungkook, sen ham qayoqqa burningni suqyapsan?

Erkak uning qo‘lini siltab tashlab, qaddini rostladi.

Bugun uning o‘ljasi ilmoqdan sirg‘alib qutulib ketdi.

— Chegarangni bil. Men sening ayollaringni tortib olmayapman, buning ustiga, bu odam bilan sening umuman ishing yo‘q.

Bu odam.

Demak, Taehyungni «bu odam» deb ataydimi?

— Unga tegma. U sening mahalliy yengiloyoq ayollaringdan emas.

— Albatta, mahalliy emas. Bu shahardan kelgan qimmatbaho qo‘g‘irchoq. Senga nima farqi bor?

Jungkook chindan ham g‘azablangan edi. U tishlarini qattiq qisdi-da, otni cho‘chitib yubormaslik uchun yon tomonga surildi. Axir hayvonlar ham hamma narsani his qilishadi.

— Mening jahlimni chiqarma.

— Tiliga ehtiyot bo‘l. Men senga jo‘ra emasman. Bu bezaklaring bilan o‘zim shug‘ullanaman. Agar shunchalik xohlayotgan bo‘lsang ikkinchisini olib ket.

Jungkook yana uning yoqasidan changalladi va zaharxanda bilan gapirdi:

— Ularga tegib ko‘rchi!

— Keyin nima bo‘ladi? Miltiq ko‘tarib oldimga kelasanmi? Unday bo‘lsa, kelaver. Hammamiz birgalikda maza qilib vaqt o‘tkazamiz.

— ğirt ahmoqlik! Nima uchun birinchisi menga yoqqanini bilasanmi? Qo‘y terisiga o‘ralgan bo‘ri. U bilan ancha qizg‘in bo‘lishiga shubham yo‘q. Ayniqsa, qarshilik ko‘rsat…

Jungkook uning gapini oxirigacha eshitmadi. Tinch yo‘l bilan kelishishga urinishdan foyda yo‘q edi. Xan har doim oxirigacha boradiganlardan, shuning uchun uning bu istagini so‘ndirish kerak edi urish orqali.

Jungkookning qo‘li og‘ir, musht tushirishni esa bolaligidan yaxshi bilardi. Zarba kutmagan erkak hatto orqaga uchib ketdi. Burnidan darhol qon oqa boshladi.

Bu iflos esa yana ustidan kuldi!

— Xudoyim, Chong, sen nima deb o‘ylayapsan? Men bir bechoraginaning deb mushtlashamanmi? Men endi bunaqa yoshda emasman. Buruningni artib ol.

Jungkook uni turg‘azdida yana bir bor urdi. Xan ham javoban zarba berdi.

Ularning suhbatlashish usuli shu edi. Qishloq erkaklari faqat kuch tilini tushunishardi ayniqsa, o‘z tillarini tiyolmasalar.

— Unga tegadigan bo‘lsang, o‘ldiraman.

Baliqchi yana kuldi va Jungkookning g‘azabini yanada qo‘zg‘atdi. Ammo Jungkook bundan ortig‘iga bormaydi u aqlini yo‘qotmagan.

— Tushundim. Sen uni allaqachon qo‘lga kiritibsan. Ochig‘i, hayron qoldim. Xo‘sh, unday bo‘lsa… Buni boshidanoq aytishing kerak edi. Jeonlarning mulkiga tegmayman. Ammo sen ham uni nazoratsiz qoldirma. Bunaqalar bilan gunoh qilishning o‘zi bir qiziq.

— Og‘zingdan chiqayotgan axlatni bas qil.

Jungkook Taehyungni o‘ziniki deb tasdiqlamadi. Ammo buning keragi ham yo‘q edi. Uning Taehyungni himoya qilish uchun qanday jon kuydirayotganidan hammasi shundoq ham ayon edi.

— Umid qilamanki, aqling bilan ish tutyapsan va uni shunchaki molxonalarda maza qilib aylantiryapsan, xolos. Yoki unga atab in quryapsanmi? Oilangning yuzini yerga qaratma.

Jungkook yana uni urdi.

Yo‘q, bu odamning chidab bo‘lmas darajadagi gaplariga qanday qilib indamay quloq solish mumkin?!

Jungkook uning yoqasini tortib, qulog‘iga yaqinlashdi. Buni chetdan ko‘rgan odam butunlay boshqacha tushunishi mumkin edi. Ammo hech bo‘lmaganda, gapni o‘ta ahmoqlarga qayta-qayta takrorlashga hojat qolmasdi.

— O‘zingni mening oilam bilan, ayniqsa, u bilan tenglashtirma. Uyimda bundan keyin sening hiding ham kelmasin!

— O‘zingni mening oilam bilan, ayniqsa, u bilan tenglashtirma. Uyimda bundan keyin sening hiding ham kelmasin!

Bo‘ldi. Endi hammasi tugadi.

Jungkook qo‘llarini undan olib, o‘rnidan turdi. Baliqchi ham uning ortidan turdida, istehzoli jilmaygancha o‘z mashinasi tomon ketdi.

Shunday bo‘lib chiqdiki, atrofda boshqa mashina yo‘q edi. Shu sababli yigitlar «Dodge» tomon yo‘l olishdi.

Qariyalar maysalar orasida xurrak otib yotishardi. Otlar esa o‘zlari o‘tlayotgan edi.

Jimin shu vaqt davomida voqealarni kuzatib turgani uchun jangchining qarshisida hali ham hayratdan dong qotgancha turardi. Rostini aytganda, u buni umuman kutmagandi.

— Nima haqida gaplashdingiz? — sabrsizlik bilan so‘radi u.

Jungkookning labi yorilganini, o‘ng qo‘lining bo‘g‘imlari ham shikastlanganini payqadi. Demak, u shunchaki silamagan, mushtlashgan edi.

— Ob-havo haqida — dedi Jungkook keskin ohangda.

U yana jahl ustida edi. Nega? Shunchaki…

Buning ustiga, Taehyung qo‘llarini ko‘ksida chalishtirgancha, yana bu yerda o‘zi yo‘qdek turardi. Bu esa olovga moy sepish bilan barobar edi. Yana Jimin ham bor edi afsuski, uning ovozini o‘chirib qo‘yadigan tugma mavjud emasdi.

— Ikkalang ham mashinaga! — buyruq ohangida gapirdi u.

Uning bu kutilmagan amri hatto beixtiyor odamning yuragini orqaga torttirardi.

Baliqchi jo‘nab ketayotib, ularga xayrlashuv signali berdi.

Taehyung esa Jimindan tortib, ortga qishloq tomonga yurdi. Ular bu yerga piyoda kelishgan, demak, piyoda qaytishadi.

Ammo… hammasi ham bunchalik oddiy emasdi.

Axir yordamchini o‘zi Jimin chaqirgan edi (garchi kelishini so‘ramagan bo‘lsa ham). Demak, uning zimmasida qandaydir majburiyat bor edi. (Buni aytishning o‘zi ham g‘alati!)

Kolxozchi uning do‘stini xo‘rladi endi esa Jimin kimning ortidan borishni bilmay qoldi.

Bu vaziyatda hammasi juda murakkab edi.

Jungkook esa ortiqcha gap-so‘z qilib o‘tirmadi. Taehyungning belidan ushlab ikki qadamda mashinaga yetib bordi va uni ichkariga o‘tqazib qo‘ydi.

U o‘zini ko‘rsatishga haqli, ammo jahli chiqsa ham, hech bo‘lmaganda o‘z mashinasida chiqarsin. Hammaga shunday yaxshiroq bo‘ladi. Tinchroq ham.

— Taehyung, asabimga tegma, — dedi u asabiy ammo avvalgidan yumshoqroq ohangda.

Taehyungning esa, tabiiyki, tog‘dek g‘azabi bor edi. Do‘sti bir ablahni chaqirdi u esa darhol ikkinchi ablah tomonidan xo‘rlandi…

Ha, u shunchaki baxtdan yettinchi osmonda edi!

Ularning o‘zlari bu vaziyatdan chiqib keta olmasliklari tushunarli edi, ammo…

Bu yerda hammasi chindan ham juda murakkab edi.

— Seni ham majburlab olib keldimmi yoki o‘zing keldingmi? — deb so‘radi Jungkook Jiminning o‘zidan. U itoatkorlik bilan oldingi o‘rindiqqa o‘tirdi va barcha zarbani o‘ziga olishga tayyor edi. Taehyung tinchlanishi, Jimin esa bu vaziyatda ojiz ekanini tan olishi kerak. Xoinni yordamga chaqirgani uning obro‘siga putur yetkazardi, ammo bu yerda boshqa hech kimdan yordam so‘ray olmasdi. Axir, Jungkook… begona emas. Garchi Taehyung bilan munosabatlari juda yomon yakunlangan bo‘lsa ham. Ba’zan tanlashga imkon bo‘lmaydi dushmandan yordam olishga majbur bo‘lasan.

Bu orada Jungkook cholning oldiga borib, uni uyg‘otdi va ularni uyiga olib borishini aytdi. Taehyungning bobosi kimligini anglagach, hatto sapchib o‘rnidan turdi va u ham uyga ketishga hozirlandi. Nabirasini bu ahvolda tashlab ketish yaxshi ish emasdi. U o‘rmonga borilganidan keyin ham, hozir ham aslida nimalar bo‘lganini bilmasdi. Shu sababli uchinchi yo‘lovchi bo‘lib mashinaga o‘tirdi. Chol otboqar esa uyquni davom ettirdi. Uning hech qayerga shoshiladigan joyi yo‘q…

Jimin odatiga ko‘ra xavfsizlik kamarini taqdi (bu yerda na tezlik bor, na yo‘l belgilari).

— U nima dedi?

Yana o‘zini xavfga qo‘yyapti. Jungkook jahli chiqqan holda mashinani bir qo‘li bilan boshqarar rulni mahkam siqib olgandi. Bu savollar uning asabini yanada buzardi.

— Jim o‘tir.

Gapirish imkoniyati bor ekan, jim o‘tirish qiyin-da.

— Qo‘pollik qilma. O‘zing yordamga chaqirding. Men esa nima bo‘lganini so‘rashga haqliman!

— Uyga borgach so‘raysan.

Ajoyib.

Taehyung esa derazaga yuzlangancha indamay o‘tirardi. U mashinadan tushib, nihoyat chuqur nafas oladigan lahzani kutardi. Ko‘krak qafasi siqilib, bo‘shashmasdi. Har bir asabi tarang tortilgandi. Buning sababi tushunarli edi.

Belida hamon xayoliy bir teginish sezilardi… Uning ovozi. Uning hidi. Uning… hamma narsasi. Ular anchadan beri ko‘rishishmagandi. Taehyung boshqa uchrashmaslikka umid qilgandi, ammo yana hammasi ko‘ngildagidek bo‘lmadi.

Shu tariqa Kimlarning uyiga yetib kelishdi. Jimin bilan bobo allaqachon mashinadan tushishgandi ammo Jungkook ortiga o‘girilib Taehyungning tizzasidan ushlab, uni to‘xtatishga ulgurdi. Bu baliqchining jirkanch kafti emasdi… Afsuski jirkanch emasdi… Juda-juda afsuski.

— Hech bo‘lmasa, meni tingla! Taehyung o‘zini tortib olgani uchun Jungkook qo‘pollik bilan gapirdi. Taehyung esa tezroq qochib ketishni istardi. Hech qanday teginishlar, qarashlar, so‘zlar… Ular begona. Ular bir-biriga hech kim emas. Endi boshqa hech narsa kerak emas! Hammasi allaqachon tugagandi…

— Taehyung!

U Jungkookning qo‘lini siltab tashladi va mensimagan qiyofa kasb etdi. U Jungkookga hali hech qachon bunday qarab ko‘rmagandi.

— Menga baqirma!

— Meni tingla! Men buni senga yomonlik qilish uchun qilmayapman!

— Yo‘qol!

Jungkook tezroq harakat qilib, o‘zini bosishga urinarkan, uning oyog‘idan yana mahkam ushladi.

— Yolg‘iz yurma. Agar u yana paydo bo‘lsa, menga qo‘ng‘iroq qilinglar. Meni tushundingmi?

Taehyung uning qo‘liga urdi, ammo Jungkook parvo ham qilmadi. Keyin yuziga shapaloq tushirdi. Tarsaki juda qattiq jarangladi. Rostini aytganda, Taehyungning o‘zi ham uning ovozidan cho‘chib ketdi. Jungkook kutilganidek g‘azabga to‘lmadi aksincha, unga uzoq vaqt aybdorona tikilib qoldi. Ko‘zlari qoraydi ammo bu g‘azabdan emasdi. Ha, u… ikkalasi ham buning sababini bilardi.

— Men tushunishda qiynalaman, buni payqamadingmi?! Meni zo‘rlashsa, men buni sevgi deb o‘ylayman!

Uni qo‘yib yuborgisi… umuman kelmayapti.

— Ehtiyot bo‘l.

Ahmoqmi? Yoki o‘zini shunday ko‘rsatyaptimi?

— O‘zingni ehtiyot qil.

Taehyung asabiy tarzda mashinadan tushib ketdi. Bu g‘amxo‘rlik unga nihoyatda qattiq azob berardi! Go‘yo taqdir uning ustidan kulayotgandek edi.

«Qara, u axir yaxshi g‘amxo‘r inson. Balki sizlardan nimadir chiqishi mumkin edi, ammo sen unga kerak emassan». Bunday xatti-harakat odamning aqlini shoshirib qo‘yadi. Sevishning o‘zi oson emas, sevish bilan birga nafratlanish esa… Buning ustiga uning g‘amxo‘rligini ham qabul qilish…

Jungkook bir necha soniyaga ko‘zlarini yumdi.

Hammasi… ancha murakkabroq edi…

Bir kuni kechki ovqatlardan birida buvisi qandaydir mish-mishlarni aytib qo‘ydi. Yakshanba kungi janjaldan beri hali ko‘p vaqt o‘tmagan bo‘lsa-da, allaqachon turli gap-so‘zlar tarqalib ulgurgandi. Jimin uzoq vaqt ko‘ndirishga urinib, oxiri buvisidan hammasini aytib berishga muvaffaq bo‘ldi.

Taehyungning ahvoli shundoq ham og‘ir, bu mish-mishlar esa uni yanada yomon ahvolga solishi hammaga ayon edi. Ammo…

Bu gap-so‘zlar daladagi voqeadan ancha oldin tarqala boshlagan ekan. Ehtimol, hamma ilk bor moviy sochli nabirani motoblok ustida ko‘rgan paytdanoq.

Mish-mishlarga ko‘ra, Taehyungni boy sevgilisi tashlab ketgan, shu sababli u qishloqqa kelib, Chonlardan pul undirmoqchi emish. Yana Hoseokni oilasidan ajratib olib ketmoqchi ekan (nima?!). Bundan tashqari u baliqchi bilan pul evaziga yotarmish.

Ammo eng zo‘ri hali oldinda edi. Jimin fohishaxonadan qochib sobiq «hamkasbi»ning uyida yashirinib yurgan emish.

Bu gapni eshitgan Jimin shunchaki qotib qoldi, keyin esa ovoz chiqarib kulib yubordi. Buvi bilan boboga kulgili emasdi ammo yigitlar uchun juda kulgili edi. Hatto Taehyung ham qah-qah otib kulardi, chunki bularning bari telbaning xayoliga keladigan bema’ni gaplarga o‘xshardi.

Bu axir qishloq-ku: bir chekkasida puflasang, ikkinchi chekkasiga «tagiga qo‘yib yuboribdi» deb yetkazishadi. Ustiga-ustak, poytaxtdan shunday g‘aroyib mehmonlar kelgan bo‘lsa, ularni bo‘hton bilan ko‘mish gunoh bo‘lardi.

Xo‘sh, Taehyung buni hatto yaxshilikka yo‘ydi. Mayli, u haqda shunday iflos mish-mishlar tarqalsin. Uni bundan oldin ham shu maqsadda ishlatishgan, faqat xizmat haqini to‘lashmagan edi. Jungkookning undan yuz o‘girganiga endi ajablanmasa ham bo‘lardi. Yengiltak odam bilan yurish yaxshi emas, bo‘lmasa oilasining nomiga dog‘ tushirishi mumkin-da. Ammo bobosi bilan buvisiga achinardi u ular haqida yomon gaplar tarqalishini istamagandi.

Achchiq kinoya. Ammo endi yig‘lamaydi, yo‘q. Bundan buyon kimgadir ishonishdan, ayniqsa, kim bilandir yaqin munosabatga kirishishdan oldin ming karra ehtiyotkor bo‘ladi. Jungkookning bir gapida shubhasiz, jon bor edi ulg‘ayish vaqti kelgan.

Keyingi shunday sokin kunlarning birida, yigitlar hovlida bekorchilik qilib, it bilan mushuk bolalarini erkalatib o‘tirishganida, ularning uyiga notanish mashina kelib to‘xtadi.

Lekin, yana aytganda, u unchalik ham notanish emasdi. Taehyung uni hammom kuni Chonlarning uyi oldida ko‘rgandi.

So‘ng darvozani raisning o‘zi ochdi, uning ortida esa o‘g‘li turardi. Taehyung go‘yo prezidentni uchratgandek, darrov o‘zini yig‘ishtirib oldi. Jimin esa yosh yigitga qarab, og‘zini ochgancha qotib qoldi. U nimaga bunchalik hayron bo‘ldi ekan?

Erkaklar boboning oldiga kelishgandi. U ularga nimanidir berishi kerak edi. (Boboning ish joyi ham bor kichkina ustaxonasi mavjud. U yerda turli stanoklar bo‘lib, metall varaqlardan har xil bolt, gayka va vintlarni yasardi.)

Taehyung mushugi bilan polga cho‘zilib, qattiq uxlab yotgan bobosini chaqirish uchun yugurdi. Bu paytda buvisi serial tomosha qilayotgan edi, shu sababli u ham hech narsani eshitmagan.

Jimin esa ular bilan yolg‘iz qoldi. Noqulay ahvolda, u yoqdan bu yoqqa qadam tashlab, o‘zini tanishtirdi. Namjoon do‘stona suhbatni davom ettirishga harakat qildi, ammo Jiminni go‘yo almashtirib qo‘yishgandek edi tili tanglayiga yopishib qolgan boshida esa g‘uvillash boshlangandi.

Keyin erkaklar ustaxonaga ketishdi, Jimin esa hech narsani tushunmay turgan do‘stini yuragidan ushlagancha tomorqaga boshlab bordi.

— Menga aytchi bu alfa erkak uylanmagan to‘g‘rimi? Aks holda o‘zimni traktor tagiga tashlayman…

Taehyungning ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi keyin esa gap nimadaligini tushunib hayrat bilan kulimsiradi.

— Faqat unga ko‘ngil qo‘yib qoldim, deb aytma.

— Men shunchaki lol qoldim! Sen qayoqqa qarab yurganding o‘zi? U axir haqiqiy Apollonku Xudo haqqi! Eyfel minorasidek baland shkafdek keng yelkali qo‘llari esa… Xudolar, bu qo‘llar shapatilash uchun yaratilgan… Yo‘talib qo‘yay. O‘zimni bosolmay ketdim…

Taehyung kafti bilan og‘zini to‘sib, yanada kengroq jilmaydi va kulib yubordi.

— U bo‘ydoq. Endi qishloqqa ko‘chib kelmoqchimisan?

— Jin ursin, unga hatto bola tug‘ib berishga ham tayyorman…

Ikkalasi ham chinakam dugonalardek pichirlashib, qah-qah otib kulishdi. Ammo…

— U yerda choy ichmoqchi edik. Sizlar ham qo‘shilasizlarmi?

Yuraklari tovoniga tushib ketdi.

«Sen bilan dunyoning narigi chekkasigacha borishga tayyorman!» albatta, buni ovoz chiqarib aytishmadi.

Jimin sal qolsa, so‘lagiga tiqilib qolardi. Agar bu alp yigit ularning gaplarini eshitgan bo‘lsa choy ustida paypog‘ini yeb maza qilib chaynashiga to‘g‘ri keladi. Taehyung esa xiyonatkorona tarzda yanada balandroq kulib yubordi.

Ammo unga ham qarshi chora topildi…

Chunki ularning oldiga yana mehmonlar kelishdi…

Janob Chon, uning kenja o‘g‘li va kuyovi (Seokjin)… Ular ham qandaydir ehtiyot qismlar uchun kelishgandi. Bobo bu haqda oldindan ogohlantirmagandi. Buvisi ham hayratda Taehyungga qo‘rquv aralash nigoh bilan qarardi. U buvisining bunga aloqasi yo‘qligini tushundi. Jimin do‘stining qo‘lidan ushlab uni tinchlantirdi.

Ikkala do‘st ham Jimin bir paytlar Taehyungga Yangi yil sovg‘asi sifatida bergan futbolkalarni kiyib olgani juda yoqimli ko‘rinardi. Futbolkalarning har birida yurakning yarmi va bir xil yozuv «my best friend» bor edi.

Hech bo‘lmaganda Jimin oddiy sport shimida edi. Taehyung esa sharqona naqshli yashil shalvarda (hind bodringi deb ataladigan hind bodringiga o‘xshash naqsh). U paypoqlarini shimining pochasi ustidan tortib olgandi xuddi mehmon kutib olish uchun maxsus kiyingandek. Aslida, hammasi joyida edi, hatto raisning oldida ham unchalik uyatli emasdi. Ammo uning oldida…

Erkaklarning butun boshli to‘dasi ularning uyiga kirib keldi.

Taehyung qochib ketishni rejalashtirayotgandi qayerga bo‘lsa ham, hatto velosipedda qishloq bo‘ylab aylanib chiqishga ham tayyor edi. Faqat u bilan bir xonada qolmaslik uchun. Ammo Jimin uning qo‘lini mahkam ushlab, qo‘rqoq bo‘lmaslik kerakligini, kolxozchi uning qo‘rquviga arzim asligini takrorlardi. Taehyungning esa hech qanday aybi yo‘q edi. Unda nimadan qo‘rqishi kerak? Qo‘rqib, qochadigan odam kolxozchining o‘zi bo‘lsin!

Yaxshiyamki, dasturxon atrofidagi bo‘sh joylar faqat Namjoonning yonida qolgan edi. Jimin o‘zi uyalayotgani uchun (?) do‘stini uning yoniga turtib qo‘yardi. Ammo Taehyung raisning yoniga o‘tirdi, Jimin esa butun qishloqning jinsiy timsoli yonidan joy oldi. Sal qolsa, uning yonida erib, ko‘lmakka aylanardi.

Ikkala do‘st ham o‘zini nihoyatda noqulay his qilardi. Faqat har kimning xayoli boshqa narsada edi.

Taehyung Jungkookning yoniga o‘tirmagan bo‘lsada u ro‘parasida o‘tirardi bu ham undan yaxshiroq emasdi. Uning davrasidan qochish uchun Taehyung hatto oshxonaga kirib, buvisiga yordam berishga urindi. Ammo bu yerda ham omadi kelmadi hammaga piyolalarni tarqatish kerak bo‘ldi. Unga ham, albatta…

U hech qachon bunchalik tez harakatlanmagandi. Axir, o‘zini hech narsa bo‘lmagandek tutolmasdi. Garchi ularning yaqin munosabatda bo‘lganini hech kim bilmasa ham (qarindoshlar hisobga kirmaydi).

Buvisi sharlotka pishirig‘ini olib kelib, hammaga bittadan bo‘lak tarqatdi. Erkaklar parrandachilik fermasi qurilishi haqida suhbatlashib, bahslashishardi. Namjoon esa Jiminni rosa siylayotgandi: unga shakar idishini uzatdi, tarelkasiga pirog bo‘lagini solib qo‘ydi. Jimin esa birin-ketin yurak xurujlarini boshdan kechirardi. Bugun uning uchun haqiqiy stressli kun edi.

Taehyung esa o‘z xayollariga cho‘mib, dasturxon naqshlariga tikilib o‘tirardi. Choy ham, pirog ham tomog‘idan o‘tmasdi, chunki u doimo Jungkookning ovozini eshitardi. O‘zining zanjiriga osilib qolishni istab ketdi.

Keyin bobo uyda tayyorlangan nastoykasini olib chiqdi. Janob Chon bilan rais undan bir-ikki ho‘plab olishdi (faqat nabiralarining sog‘lig‘i uchun albatta). Keyin esa birinchi qadah ortidan ikkinchisi keldi, undan so‘ng esa keksalarning hazil-mutoyibalari boshlandi.

— Men xotinimga «Qani, senga bir topishmoq aytaman, eshit» deyman— deb boshladi janob Chon.

— Buni beshinchi marta eshityapman — deb kulib yubordi Jin.

— Meni dunyoga keltirishganida, u birinchi bo‘lib shu topishmoqni aytgan — deb gapga qo‘shildi Jungkook.

Taehyung Jungkook har safar gapirganida beixtiyor seskanardi. Hozir ham unga zarracha kulgili emasdi.

— Jim bo‘l, mittivoy. Xullas men aytaman: tizzadan yuqorida, kindikdan pastda shunday bir teshik borki unga qo‘l sig‘adi. Kim topadi?

Rais qah-qah otib kuldi, buvisi ham ularni «qari ahmoqlar» deb atab, kulib yubordi. Taehyung bilan Jimin esa bir-biriga qarab qo‘yishdida hech narsani tushunmagandek ko‘rinishga urinishdi. Xayollariga hech qanday odobli javob kelmasdi.

— Keyin meni hammomda tunashga majbur qilishgan! Xotinimning hazil tuyg‘usi umuman yo‘q!

— Men ham sening ta’ziringni berardim — deb piching qildi buvisi.

Jimin aralashishga qaror qildi

— Xo‘sh, javobi nima ekan?

Janob Chon kulib yubordi.

— Men cho‘ntakni nazarda tutgandim. Nima uchun meni jazolashganini tushunmayman.

Jimin jilmaydi Taehyung esa yo‘q. U faqat bir marta ko‘zlarini ko‘tardiyu darhol nigohini olib qochdi.

Jin ursin… Unga tikilib o‘tiribdi. Hech kimdan uyalmasdan! Nahotki, uning umuman yuragi bo‘lmasa? Shuncha voqeadan keyin uning uyiga kelib ularning piyolalaridan choy ichib Taehyung uchun tomog‘iga tiqilgan suyakdek bo‘lgan odamga tikilib o‘tirishga qanday ko‘ngli bordi?

Ular shu tariqa chamasi bir soatcha o‘tirishdi. Keyin Chonlarning onasi qo‘ng‘iroq qilib nega bunchalik kechikishayotganini so‘rab, ularni koyidi. Erkaklar ketishga hozirlik ko‘ra boshlashdi.

Taehyung birdan dahlizdagi ilgichda birovning eski paxtali kurtkasi osilib turganini esladi. Bu kurtka unga kerak emasdi bobosiga esa undan ham battar. Umuman olganda, Jungkookdan unga hech narsa kerak emasdi.

Shuning uchun Taehyung hamma dasturxon atrofidan turishini kutdi-da, Jinni tutib olib, kurtkani uning qo‘liga tutqazdi. Afsuski hammasi reja bo‘yicha ketmadi Jin yaqinlashib kelayotgan Jungkookni ko‘rib qoldi Taehyungga aybdorona bosh irg‘adi-yu, g‘oyib bo‘ldi.

Kurtka egasining qo‘liga o‘tdi. Jungkook esa Taehyungning yonida paydo bo‘ldi.

— Men bu haqda allaqachon unutib ham yuboruvdim.

Taehyung yana beparvo qiyofaga kirdi va uning nigohiga e’tibor bermadi.

— Keraksiz narsalarni unutish yaxshi xususiyat.

Tushunarli, hammasi aniq. Jungkook uning jahldorligini biladi-yu, baribir gap boshlayveradi. Agar uni haydab yuborgan bo‘lsa endi nega muloqotni davom ettirishga urinadi? Shunchaki yonidan o‘tib ketishi mumkin edi. Ammo gap boshladimi endi javobini oladi.

— Ishlaring qalay?

Taehyung o‘zini tutolmadi va unga butun g‘azabini ko‘z-ko‘z qilgancha tikildi.

Betlikning ham chegarasi bo‘ladi. Vijdonning ham!

— Hammadan ham yaxshi.

Jungkookning yuzida zarracha o‘zgarish bo‘lmadi. U Taehyungning yo‘lini to‘sib turardi. Hatto unga yaqinlashishga urinayotgandek ham ko‘rinardi, ammo Taehyung bu shunchaki odob yuzasidan qilinayotgan ishora ekanini bilardi (yoki vijdonsizlar odatda nima qilishsa o‘sha).

Avval rad etib, keyin yana unga suykalishdan nima ma’no bor? Hech qanday ma’no yo‘q. Demak, Jungkook uchun bu oddiy holat yoshlikdagi bir martalik «xato»dan keyin ham bemalol gaplashib yurish mumkin.

— U boshqa ko‘rinmadimi?

— Men u bilan allaqachon… o‘sha ishni qilib bo‘ldim. Umuman olganda, men pul evaziga yotaman. Mahalliylardan eshitmadingmi?

Jungkook yana mashinadagidek nigoh bilan qaradi na xafa, na aybdor, yana qandaydir… Xullas Taehyung uni tushunmasdi va tushunishni ham istamasdi.

— Tinchlan.

Uning sovuqqon basharasini ko‘rib, odamning joni chiqardi. Jungkook paxtali kurtkani qo‘ltig‘iga qisib xayrlashayotib

— Sog‘ bo‘l — dedi.

Taehyungning «Albatta, sog‘ bo‘laman!» deb baqirgisi keldi, ammo u lablarini qattiq qisib, Jungkookning ortidan achchiq nigoh bilan qarab qoldi.

Agar yarani qayta-qayta tirnayversang u hech qachon bitmaydi.

Dam olish kunlari qishloqda sayil bo‘lib o‘tardi. Taehyung bu tadbirda hech qachon qatnashmagan edi. Birinchi avgust kuni «juftlashish mavsumi»ning boshlanishi sifatida nishonlanardi.

Bu nimani anglatardi?

Kechqurun katta o‘tloqda erkaklar gulxan yoqishardi. Bu yerda uyda tayyorlangan vinolar bilan mehmon qilishar, shirin kulchalar tarqatishardi. Yosh qizlar bir joyga to‘planishar, bo‘ydoq yigitlar esa ularni raqsga taklif qilishardi. Balki shu tariqa bo‘lajak umr yo‘ldoshlarini ham topishardi.

Taehyungning u yerda qiladigan ishi yo‘q edi. Qolaversa, buvisi bilan bobosi allaqachon uyda qolishga qaror qilishgan, hech qayerga borish niyatlari yo‘q edi. Ammo Jimin sayilga borib, atrofni tomosha qilishni xohlardi. Yana bir ko‘z qiri bilan Namjoonni ham ko‘rib qolish umidida edi.

Oxir-oqibat Taehyung rozi bo‘ldi, chunki Jungkook u yerga bormasligiga amin edi (u bunday tadbirlarni yoqtirmasdi). Demak, hammasi joyida bo‘lardi.

Yigitlar ko‘zga tashlanmaslik uchun qishloq aholisiga mos kiyinib olishga qaror qilishdi: oddiy sviterlar, kurtkalar, shimlar va krossovkalar. Taehyung esa hatto issiq galoshlarini kiydi, chunki ularda yurish qulay edi.

Uni shundoq ham fohisha deb o‘ylashardi (aytgancha, Jiminni ham), shuning uchun bu laqabga mos keladigan ko‘rinishda yurmagani ma’qul edi. Bo‘lmasa, boshiga yana qancha muammo orttirishi mumkin.

Ketishdan oldin Jimin u bilan gaplashdi. O‘sha kuni dalada Jungkookga qo‘ng‘iroq qilib do‘stona ish tutmagani uchun yana bir bor uzr so‘radi.

Gap shundaki, u kolxozchini haqorat qilganidan afsuslanayotgani yo‘q edi (qilib bo‘ldi, endi pushaymon bo‘lishdan nima foyda?). Shunchaki, uni haqorat qilgan bo‘lsada Jungkook baribir yordamga kelgani noqulay tuyulayotgandi.

Taehyung bilan Jiminga yon bosadigan, ularni himoya qiladigan hech kim yo‘q edi. Shu sababli tanilgan, obro‘li odamning oldida bosh egishga majbur edilar. Jimin buni ochiqchasiga so‘ramagan ammo vaziyat shunday tus olgandi…

Hozir eng muhimi birga bo‘lish va yozning so‘nggi oyidan zavqlanish edi. Axir, ko‘z yosh va qayg‘u bilan umr o‘tib ketadi.

Ular yetib kelishganida, sayil allaqachon avjiga chiqqan odamlar raqsga tushib ichib-o‘ynashardi. Taehyung darhol Seokjin bilan Dawonni ko‘rib qoldi: ular shunchaki sayr qilib yurishar, tanishgan paytlarini eslashardi. Endi Taehyung nima qilishi kerak edi? To‘rt devor orasida o‘tiraversinmi? U taxmin qilganidek, Jungkook ko‘rinmasdi.

Yigitlar gulxan yoniga borishdi. Dam olayotgan, xursandchilik qilayotgan odamlarni tomosha qilib, jilmayib qo‘yishdi. Axir, ularga ham biroz hordiq kerak edi.

Keyin Jimin bir ayol o‘tirgan stolchani ko‘rib qoldi. Ayolning boshida to‘q rangli ro‘mol bor edi. Jimin shunchaki uning yoniga borib, nima sotayotganini so‘radi.

Ma’lum bo‘lishicha, u… fol ocharkan.

Taehyung bunday narsalarga ishonmasdi, ammo Jimin qiziqib, sinab ko‘rgisi keldi. Darhol unga ramziy miqdorda pul berib, ro‘parasiga o‘tirdi. Ayol kartalarni yoyib chiqdi. Aslida, kartalarga hali ishonish mumkindir. Taehyung esa shubha bilan kuzatib turardi.

— Kartalarga qaraganda, munosabatlaringda ishlar yurishmayapti. O‘zing yengiltabiat, bezovta odamsan. Yaxshilikni ko‘rmaysan, vaqtinchalik narsalarni tanlaysan. Seni o‘zgarishlar kutmoqda: muammolarga duch kelas an, qiynalasan, faqat shundan keyingina izlagan narsangni topasan. O‘zing ham boshqa odamga aylanganingdan keyin.

Jimin bunday bashoratdan cho‘chib ketdi. Albatta, unga bu yoqmadi. Taehyung ham bezovtalana boshladi, chunki ayolning gaplari qandaydir yomon alomatga o‘xshardi.

Shunda Jimin kulib, xavotirni tarqatdi va buni hazil deb qabul qildi. Keyin Taehyungni ham stulga o‘tqazib, uning uchun ham pul to‘ladi. Xullas, bashoratlar rostmi yoki yo‘qmi, tekshirib ko‘rmoqchi edi.

Ayol esa kartalarga, so‘ng Taehyungga qarab, qoshlarini chimirdi. Gulxan alangasi uning yuziga qo‘rqinchli soyalar tashlar go‘yo bu ishda qandaydir qora sehr bordek ko‘rinardi.

Rostini aytganda, Taehyungning ham birdan issig‘i chiqib, ko‘ngli g‘ash tortdi.

— Omading chopmayapti… Xayollaring osmonda, hayotga pushti ko‘zoynak orqali qaraysan. Sening ikki valetingni ko‘ryapman.

Ayol unga sinchiklab qaradi. Taehyungning kimligini gey ekanini anglagandek edi.

— Bu yerlik emasmisan?

Taehyung bosh irg‘adi.

— Hayotingdagi birinchi valet ketib qolgan, u chillak. Ikkinchi valet ham seniki emas.

Taehyung Jungkook unga tegishli emasligini o‘zi ham bilardi, ammo…

Hatto kartalar ham ularning birga bo‘lishini bashorat qilmayotgani yanada alamli edi. Bekorga kayfiyatlarini buzishdi.

— Sening qiroling bo‘ladi. O‘zingning kartang esa qirolicha. Qo‘llaringda ikkita uzuk bo‘ladi. Undan keyin esa hayotingni ko‘ra olmayapman…

Badanimdan sovuq yugurib o‘tdi! Jimin tezda fol ochishni to‘xtatdi, ayolga rahmat aytib, do‘stini ergashtirib ketdi. Ikkalasi ham xuddi chaynab tashlangan saqichdek ezilib qolishgandi. Juda g‘amgin bo‘lib ketishdi, buni so‘z bilan ta’riflab bo‘lmasdi.

— Ikkinchi valet meniki emas ekan…

— Mening esa hamma ishim rasvo bo‘larkan…

Ikkalasi xo‘rsinib, skameyka o‘rnida turgan xodaga o‘tirishdi. Kimdir ularga stakanlarda vino olib keldi ular ham kayfiyatni ko‘tarish uchun birvarakayiga ichib yuborishdi. Keyin esa o‘zlari yana ichimlik olib kelishdi-da, gulxanga ma’yus, hatto falsafiy nigoh bilan tikilib qolishdi. Birdan atrofdagi shovqin-suron tarqab ketgandek bo‘ldi, faqat o‘ylar qoldi… Ular girdobdek o‘ziga tortardi. Yigitlarning o‘zlari ham bu bashorat ularni bunchalik tushkunlikka solganidan hayratda edi.

…Kutilmaganda ularning yoniga Namjoon kelib qoldi. Jimin endi bundan ham xursand emasdi, qisqa-qisqa javob berardi. Namjoon esa juda muloyim gaplashib, uni sayrga taklif qildi. Jimin rad etdi (axir, uning hayoti yaqinda butunlay izdan chiqishi kerak edi, har qanday sayr xavfli!). Ammo bu safar Taehyung uni turtib, shu yerda kutib turishini aytdi. Namjoon Jiminning ko‘ngliga yoqqanini sezgandi, lekin Jimin negadir ortga chekina boshladi. Taehyung buni o‘zi tufayli deb o‘yladi. Lekin ko‘nglingga yoqqan odam sayrga taklif qilayotganida, butun oqshomni u bilan o‘tirib o‘tkazish ahmoqlikku. Jimin baribir ko‘nmadi, ammo Namjoon bilan Taehyung ikkisi birlashib uni ko‘ndirishdi. Oxiri Taehyung yolg‘iz qoldi. O‘z o‘ylari bilan yuzma-yuz.

So‘nggi paytlarda u ko‘p narsalar haqida o‘ylaydigan o‘zini ko‘p tanqid qiladigan bo‘lib qolgandi. O‘zining naqadar ahmoq va arzimas ekanini tushunardi. Endi havoyi orzular qurishni sevgiga ishonishni, hatto… o‘ziga ishonishni ham istamasdi. Birinchi marta unga xiyonat qilishdi tasodif. Ikkinchi marta undan foydalanishdi tasodifiy mos kelishuvmi? Uchinchi marta uyiga chaqirib, u bilan yaqinlik qilishmoqchi bo‘lishdi demak, bu endi qonuniyat. Balki gap o‘zidadir? O‘zini noto‘g‘ri tutar o‘zini haddan tashqari dadil ko‘rsatar? Nega hech kim uni jiddiy qabul qilmaydi?

Yaqinda onasi bilan gaplashgandi, ular universitetga kirish masalasini muhokama qilishdi. Lekin avval repetitorlar, maktab dasturidagi bilimlarni to‘ldirish yangi hayotga moslashish… Taehyung onasini qo‘llab-quvvatladi hammasiga rozi bo‘ldi. Albatta, u dahoning o‘zi emas va hech qachon bunday bo‘la olmaydi. Ammo hech bo‘lmasa o‘qishni tugatadi, keyin biror joyga ishga joylashadi masalan, yordamchi bo‘lib ishlaydi va ota-onasi bilan tinchgina yashaydi. Keyin esa… vaqt ko‘rsatadi. U butun umri ota-onasining bo‘ynida yashashni istamasdi, lekin hozir hech narsani o‘zgartirib bo‘lmasdi vaqt boy berilgan. Balki shu yil biror joyda qo‘shimcha ishlab turar… U foydasiz farzand edi va bundan uyalardi. Ba’zan qayerdaligini, qanday yashayotganini unutib qo‘yardi. Qishloqda yuz bergan voqealardan keyin go‘yo ko‘zlari ochilgandi. Hatto Jungkookdan xafa bo‘lishi ham asta-sekin so‘nib borardi. U nimaga umid qilgandi o‘zi? Jungkook uni o‘ziga kuyov qilib tanlashigami? Jungkook uni sevib qolishigami? Jungkookni uning tanasidan boshqa nimadir ham qiziqtirishigami? Haqiqatan ham ulg‘ayishi kerak edi Jungkook aytganidek. Shunchaki jinsiy yaqinlik bu oddiy holat… Odamlarni tanlashni bilmasligida hech kim aybdor emas…

Shunday g‘amgin o‘ylar ichida o‘tirganida, kimdir uning yoniga kelib joylashdi. Shu zahoti oqshom butunlay va uzil-kesil barbod bo‘ldi. O‘zini o‘zi koyib o‘tirgani yetmagandek, endi Han Seunghon ham paydo bo‘ldi. Abadiy bo‘ydoq. Yana tun uchun qurbon izlab atrofni ko‘zdan kechiryapti.

Folbin uning hayotida qirol paydo bo‘lishini aytgandi. Demak, uni kutish kerakmi?

Yer yuzining qayeridadir uni chin dildan sevib qoladigan inson albatta bor. Haqiqatan ham sevib qoladigan inson.

— Yana qarovsiz qolibsan. Himoyaching qani?

Taehyung uning zaharxanda ohangiga hatto munosabat ham bildirmadi. Nima desa desin.

— Yoki faqat yashirincha uchrashib, mazza qilasizlarmi? Shunchaki qiziqyapman.

— Menga baribir.

Taehyung haqoratga o‘tmaydi bu uning tabiatiga xos emas.

— Nega men emas? Nima keragi bor senga bolasi bor yosh go‘dakning? Men sendan kattaman, tajribaliroqman. Men bilan ancha qiziqarli bo‘ladi. Axir sen jinsiy yaqinlikni yaxshi ko‘rasanku?

Taehyung seskanib ketdi. Yana hamma gap jinsiy yaqinlikka borib taqaldi, muhokama markazida esa yana uning o‘zi. Go‘yo u baliqchiga ko‘z suzmagandi ammo baribir unga yana yengiltakdek munosabatda bo‘lishdi. Hatto bundan ham battar.

— Bas qiling. Siz bilan gaplashmayman.

— Sen u bilan tekinga yuribsanmi? Jungkook senga sovg‘a-salom beradiganlardan emas, buni aniq bilaman. U o‘zini juda to‘g‘ri odam qilib ko‘rsatadi. Garchi ko‘rinishingdan ancha to‘q yashashing bilinib tursa ham.

— Taehyung uni mutlaqo eshitmasdi. Qotib o‘tirar aytilgan gaplar qulog‘iga kirmasdi. Jimin tezroq qaytib kelishiga umid qilardi.

— Nega bu yerga kelding o‘zi? Kimni ko‘zlab yuribsan?

— O‘zingiz bilan o‘zingiz gaplashishdan charchamadingizmi?

— Uyimga boramiz. Buning nimasi yomon? Menga qiziq, senga ham yoqadi. Xafa qilmayman.

Xudoyim, naqadar jirkanch odam! Taehyung yuzini burishtirib, undan nariroq surildi. Go‘yo bu gaplar uni boshdan-oyoq bulg‘ab tashlagandek edi.

— Men fohisha emasman.

— Yur, Taehyung. Bir-birimizdan yashiradigan narsamiz yo‘q.

Bu endi kulgili edi! Taehyung ketish uchun o‘rnidan turdi. Ammo u bilagidan tutib qoldi, ko‘zlarida yovuzlik chaqnardi.

— Hammaga sen hammomlarga borib, u yerda duch kelganing bilan yotib chiqishingni aytib yuraman. Yomon nom chiqarishni xohlaysanmi?

— Menga baribir.

Taehyung uni itarib yubordi, baliqchi esa uning bilagini og‘ritib yuborgudek qattiq siqdi. Hozirgi ahvolida u hech narsani his qilmayotgandek edi, go‘yo yuragini sug‘urib olishgandi. Bundan ortiq og‘riq bo‘lishi mumkin emasdi.

— Keyin Jungkookka seni qayerda va necha marta qo‘lga kiritganimni aytib beraman. Bu senga muhimmi? Nima ustuvor ekanini yaxshilab o‘ylab ko‘r.

Taehyung kimdir uni himoya qilishiga umid qilmagandi. Ammo qayerdandir Seokjin bilan Dawon paydo bo‘lib qolishdi. Seokjin baliqchini chetroqqa olib ketdi, Dawon esa Taehyungni gulxan yonidan uzoqlashtirdi. Atrofda nimadir sodir bo‘layotgandi, hamma narsa shiddat bilan o‘zgarib, bir-biriga ulanib ketayotgandi, ammo u buni na ko‘rar, na tushunardi. Ichida hech narsa qolmagandi.

Dawon undan nimanidir so‘rardi, ammo Taehyung javob bera olmasdi aytadigan gapi yo‘q, lug‘atidagi barcha so‘zlar tugagandek edi. Keyin jahli chiqqan Seokjin qaytib keldi va u ham savollar yog‘dira boshladi. Taehyung ikkovini ham o‘zidan nari surardi. Ular unga bosim o‘tkazishyapti, u esa ularni tushunmayotgandi. Uyga borib, shunchaki uxlab olish kerak. Ertalab hammasi yana yaxshi bo‘ladi. Shunchaki ketish kerak. Bu yerdan uzoqlashish. Hayotini o‘zgartirish.

Shom qorong‘iligi allaqachon cho‘ka boshlagandi. Taehyung Jiminning raqamini qayta-qayta terdi, ammo u javob bermadi. Taehyung yolg‘iz ketardi hatto qo‘rqmayotgandi ham, go‘yo bu tuyg‘uni undan butunlay sug‘urib olishgandek. Vaholanki baliqchining tahdidlaridan keyin yolg‘iz yurmasligi kerak edi. Ammo qo‘rquv ham xuddi elektr simlari uzilgandek o‘chib qolgandi chiroq yo‘q.

Orqa tomondan qandaydir shovqin eshitildi, mashina eshigi qarsillab yopildi. Kimdir uning qo‘lidan tutgandek bo‘ldi. Taehyung bu yana o‘sha baliqchi ekanini anglab ulgurgandi, ammo aynan bu safar (xayriyatki!) adashgandi.

Bu Jungkook edi.

Yengillikmi? Ha ha…

— Nega yolg‘iz yuribsan? Ehtiyot bo‘l, deb tayinlagandimku! Jimin qayerda?! Nega menga qo‘ng‘iroq qilmading?! U senga tegindimi? Nima dedi? Nega Seokjinning gapiga kirmading?

Bir-biriga ulanib ketgan savollar yog‘dusi. Taehyung esa faqat qo‘llari bir-biriga tutashib turganini o‘ylardi. yana bu naqadar ahmoqlik ekanini tushunardi. Nima keragi bor? O‘ziga befarq bo‘lgan odamga qayta-qayta yordam berishning nima keragi bor? Buni tushunolmasdi, hatto boshini devorga ursayam… (Aytgancha bir marta urib ham ko‘rgandi…).

— Taehyung nima bo‘ldi? — Jungkookning ovozi yumshadi. U Taehyungning iyagidan tutib, ko‘zlariga tikildi. Taehyungning nigohi xira, ko‘zlari shishadek edi. U Jungkookni itarmadi, ammo gap hamirmadi. O‘zi ham dunyo ham shu paytgacha bilgan barcha narsalari ham uni chalg‘itib yuborgandi. Hammasi yolg‘on.

— Taehyung meni qo‘rqitma. U senga nima qildi?

Hammasi juda murakkab… Hech qanday javob yo‘q.

Taehyung zaifgina jilmaydi.

— Miltiq bilan borasanmi?

Hech bo‘lmasa bir og‘iz gapirdi, buning ustiga hazillashishga ham qodir yaxshi alomat.

— Menda doim kaltak bor.

Taehyung kulib yubordi. Hammasi avvalgidek. shu bilan birga mutlaqo boshqacha.

— Sen bilan gaplashish qo‘rqinchli.

— Nima bo‘ldi? — Jungkook yana o‘sha savoliga qaytdi.

— Jungkook meni himoya qilishing shart emas. Sen menga hech narsa qarzdor emassan. Men hammasini tushundim, hech qanday xafagarchilik yo‘q. Men sendan hech narsa kutmayman menga hech narsa kerak emas. Hammasi joyida, do‘stim bilan dam olyapman. Menga kasaldek qarama. Keling, hammasini unutamiz. Hech kim aybdor emas, chunki hech narsa bo‘lmagan.

Avval so‘z topolmayotgandi, endi esa birdaniga juda ko‘p gapirib yubordi. Go‘yo ichidagi buloq otilib chiqqandek.

Jungkook… bundan xursand emasdi. Aslo xursand emasdi.

— Nimalar deyapsan? — ovozi ancha qattiq chiqdi. Taehyung endi o‘zini bolalardek tutmaydi. U xatolarini tushundi. O‘zgarishi kerak, aks holda hech qachon oldinga siljiy olmaydi.

— Qanaqa kasal? Nega hamma narsani ikki chekkaga olib borasan yo uchrashish kerak, yo begonalardek ko‘rinish? Senga yoqmaydigan erkak tegajog‘lik qilayotgan bo‘lsa, nega menga baribir bo‘lishi kerak? Biz begona emasmiz sen ham, men ham bir paytlar yaqin bo‘lganimizni juda yaxshi eslaymiz. Va men kerak bo‘lganicha seni himoya qilaman. Mendan nafratlanishing mumkin, lekin g‘amxo‘rligimni to‘g‘ri qabul qil.

Unga «Xiyonatdan keyingi hayot. Jinsiy yaqinlikdan keyingi hayot» degan maqola yozish kerak ekan. Taehyung uni albatta o‘qib, foydali biror narsa o‘rganardi.

— Hammasi joyida. U hech narsa qilmadi. Uyga ketyapman— Taehyung suhbatni tugatib, yana qochishga urindi. Bularning bari ma’nosiz edi.

— Men senga ahmoqqa o‘xshaymanmi?

— Sen yo‘q.

Aslida esa: «Men ha».

Jungkook yana qovog‘ini soldi va unga ma’noli tikildi. Taehyungning boshiga o‘zini foydasiz ahmoq va noto‘g‘ri gey deb o‘ylashni aynan u singdirgandi, buning ustiga bularning barini hech qanday majburiyat yuklamaydigan jinsiy yaqinlik bilan bezagandi. Taehyung o‘zidan uyalib, hatto o‘zini yomon ko‘ra boshlaganiga faqat Jungkook aybdor edi. U o‘z imkoniyatlarini to‘g‘ri baholay olmagandi, zarbasi esa Taehyungga bor kuchi bilan tekkan edi. Endi Taehyungga faqat qochish qolgan shu sababli u o‘zidan ham qochishga urinardi.

Jungkook uni shunchaki bag‘riga bosdi, qo‘lini ensasiga qo‘yib, o‘ziga yaqin tortdi. Unga juda achinardi. Taehyung ham qo‘llarini uning atrofida chirmadi. Nima uchunligini bilmasdi shunchaki o‘zini uning bag‘riga tashlagandi. Ammo shu zahoti ko‘ngli tinchlandi. Balki barcha muammolar yana yo‘q bo‘lib qolgandir. U ham ozgina bo‘lsada o‘zini unutgandek edi.

— Meni kechir. Hech qachon o‘zingni biror narsada ayblama. Sening haqingda nima deyishmasin, ishonma. Oilang biladi men bilaman sen yaxshi insonsan.

Taehyung o‘zi ham sezmagan holda bosh irg‘adi. Uni Jungkookning ovoz ohangi tinchlantirardi, ammo aytayotgan gaplari emas. Bu haqda allaqachon juda ko‘p gapirilgandi.

— Yomon odam menman, Han yomon, sobiq yigiting yomon, ammo sen emas. Hammasi yaxshi bo‘ladi. Sen albatta seni hech qachon ranjitmaydigan munosib erkakni uchratasan. Menga ishonasanmi?

Taehyung yana bosh irg‘adi.

— U seni yuksakka ko‘taradi va sen o‘zingni eng yaxshi insondek his qilasan. Hayotda shunday bo‘ladiki, ba’zan biz noto‘g‘ri odamlarni uchratamiz. Baxtimizni topishimizdan oldin qiyinchiliklarni yengib o‘tishimiz va qayerda xato qilganimizni anglashimiz uchun boshimizga sinovlar tushadi. Buni o‘zing ham bilasanku?..

—Hayot har doim ham bizga tabassum qilavermaydi. Ammo biz yashashda va tabassum qilishda davom etamiz shunday emasmi?

Ular mashinaga o‘tib, orqa o‘rindiqqa joylashishdi. Jungkook hamon uni quchoqlab do‘stona tarzda yupatardi. Aytishlaricha, sobiq sevgililar bilan yaxshi munosabatda qolish, hatto do‘stlashish ham mumkin ekan. Taehyung bilmasdi u hali hech kim bilan bunchalik ko‘p marta ajralishib ko‘rmagandi, qolaversa, Jungkook ham uning sobiq sevgilisi emasdi.

Balki hozir shu yerda o‘tirib, uni tinglab, gohida jilmayib, hatto kulib yuborayotgani bilan yana juda katta ahmoqlik qilayotgandir. Balki yana xato qilayotgandir. Ammo o‘zini sevmaydigan erkakka oshiq bo‘lib qolganini hech narsa bilan o‘zgartira olmasdi.

Ikkinchi valet unga tegishli emas ekan, bunga ko‘nikishiga to‘g‘ri keladi.

7—bob

Taehyung uzoq vaqt uxlay olmadi. To‘g‘risini aytganda, ikkalasining ham uxlay olmasligiga aynan uning o‘zi sababchi edi. Har safar yaqinlikdan so‘ng yana Jungkookga erkalik qilib suykalardi, uni o‘par, baxtdan uning bo‘yniga qarab ahmoqona kulardi. Jungkook esa indamay jilmayib, uni tinchlantirishga urinardi. Ammo har safar urinishi besamar ketardi Taehyung chaqqonlik bilan yana uning ustiga chiqib olar, muloyim o‘pich bilan uni o‘ziga rom etardi… Jungkook esa uni itarib yuboradigan temirdan yasalgan odam emasku. Shu tariqa hammasi yana boshidan boshlanardi.

Go‘yo to‘ymas odam Taehyung edi, ammo aslida Jungkookning ham unga mehri va istagi tinmasdi bu ham haqiqat. Yopiq doira.

Taehyung nihoyat holdan toyganida, tong yorishib, qushlar sayray boshlagandi. U yana o‘zining (haqiqatan ham o‘zinikimi?) shaytoni yonida yotardi. Bu safar uni dadil quchib, yaqinligidan huzurlanardi. Jungkook uning sababidan erta turish odatini buzib, tonggi ishlarini qoldirishiga ozgina bo‘lsa-da, ich-ichidan xursand edi. Uning deb butun kun tartibini o‘zgartiradi! Endi yana bir oz bag‘rida erkalashib, ko‘rpa ostidagi iliqlikni saqlab yotishadi…

Taehyung aynan shunday bema’ni xayollarga berilgandi. Hatto uxlab qolganida ham yuzidagi tabassum yo‘qolmadi.

Qancha uxlagani va nima sababdan uyg‘ongani noma’lum. Butun tanasi qattiq zirqirardi, tomog‘i qurib ketgandi, boshi aylanib, og‘rirdi, kechagi ochlikdan ko‘ngli aynirdi. Ammo o‘tgan tun haqidagi xotiralar eng yaxshi og‘riq qoldiruvchi vosita edi.

Jungkook yonida yo‘q edi, lekin Taehyung bundan xafa bo‘lmadi. Uni uyg‘otmaslik uchun sekingina o‘z ishlari bilan ketgandir. Buning nimasi yomon?..

Taehyung erkalangancha cho‘zilib, yostiqni quchdi va undan kelayotgan hidni chuqur nafas olib his qildi. Bularning bari tush emasdi, bunga zarracha shubhasi yo‘q edi. O‘sha og‘riqni boshqa hech narsa bilan adashtirib bo‘lmasdi. Uning o‘zi ham Jungkookning hidini o‘ziga singdirib olgandi lablari hali ham uning ta’mini eslardi… nafaqat lablarini. Tanasi ham eslab qolgandi. Balki hatto sog‘inayotgandir, yana mehr va erkalik istayotgandir…

Taehyungda bunday holat faqat bir marta sobiq sevgilisi bilan uchrashishni boshlaganida bo‘lgandi. Bu xuddi qorin ichidagi kapalaklar yengillik, parvoz hissi, hayajon munosabatlarning ilk, shirin davri edi. Hatto Jungkook uxlagan yostiqni quchib, uning tomonida yotishning o‘zi ham unga cheksiz zavq bag‘ishlardi.

Taehyung endi uniki edi. Jungkook bu bilan nima qilishni istasa, o‘zi biladi. O‘tgan tunni shunchaki unutib yuborib bo‘lmasdi.

Nihoyat, yetarlicha yotib dam olgach, Taehyung gandiraklab o‘rnidan turdi. Jungkookning futbolkasini va sonlarini yopib turadigan kamuflyaj kurtkasini kiydi. Ichki kiyimi qayergadir uloqtirilgandi, ammo uni qidirishga unchalik ham xohishi yo‘q edi. Avval yuvinib olishi kerak axir butun badaniga ter chiqib ketgan ustiga-ustak, o‘zidan ayrim izlarni ham yuvib tashlashi lozim edi. Jungkookning izlarini…

Galoshlarini kiyarkan, og‘ziga bir hovuch chernikani tashladi va bir stakan suvni chanqoq bilan ichib yubordi. Shu bilan birga, juda to‘zg‘ib ketgan sochlarini tartibga keltirdi.

Uni tezroq ko‘rib, xayrli tong tilagisi kelardi. Mayli, xayrli kun bo‘lsa ham farqi yo‘q. Uni quchmoqchi, o‘pich so‘rab olmoqchi edi. Shunchaki u bilan birga bo‘lishni istardi… Faqat u bilan, aynan shu Xudo unutgan joyda.

Keyin esa ular qaytishadi va endi bir-birlaridan ochiqchasiga bahramand bo‘la olishmaydi. Ammo bu ham unchalik qo‘rqinchli emasdi. Balki ko‘p narsani yengib o‘tishlariga to‘g‘ri kelar, lekin Taehyung bunga tayyor edi. Qolaversa, Chonlar oilasi uni allaqachon qabul qilgandi, demak, qolgan ishlar unchalik qiyin bo‘lmasa kerak.

Xullas, hali qilinadigan ishlar ko‘p edi! Juda-juda ko‘p. Ota-onasiga aytish, ko‘chib o‘tish masalasini rejalashtirish, Chimin bilan gaplashish, o‘zi ham bularning bari qanday qilib bunchalik tez sodir bo‘lganini yaxshilab o‘ylab ko‘rishi kerak edi va… va…

Ammo bularning hammasi keyinroq.

Hozir esa Taehyung faqat uni quchoqlashni istardi.

Uychadan chiqishi bilan Taehyung uni darrov ko‘rdi. Jungkook hovuz bo‘yida turardi: qo‘llari cho‘ntagida, oyoqlari yelka kengligida kerilgan — hech narsa qilmayotgan, har doimgidek sirli qiyofada.

Taehyung sekingina unga yaqinlashishga urinar, shu bilan birga yuzidagi quvonchli tabassumni zo‘rg‘a bosib turardi. Hozir uning ustiga qanday otilishini tasavvur qilardi. Xuddi shunday qildi ham — yugurib borib, Jungkookning orqasiga yopishdi, uni mahkam quchib, yuzini yelkasiga yashirdi.

Shu zahoti Taehyungni yoqimli bir xotirjamlik, to‘qlik va ichki to‘kislik hissi qamrab oldi. Qachondan beri o‘zini bunchalik yaxshi his qilmagandi!

Ammo Jungkook hatto qimirlamadi ham. Go‘yo butun umri davomida ustundek qotib turishga odatlangandek. Taehyung bundan zarracha xavotir olmadi. Axir Jungkookning o‘zi ham ancha sovuqqon odam ekanini yaxshi bilardi. Uchrashuvdagi bu sovuqlikni oqlash uchun istagancha sabab topish mumkin-ku!

Taehyung yana o‘zining gullarga burkangan xayollar olamiga sho‘ng‘igandi. Yana oshiq, yana beparvo. Uni his-tuyg‘ulari boshqarardi, Jungkookni esa aqli…

— Xayrli tong. Anchadan beri uyg‘oqmisan? — dedi u yoqimli, deyarli mushukdek mayin ovozda.

Jungkook uning barmoqlarini qisqa muddat siqdi, biroz jim turdi-da, keyin qo‘llarini o‘zidan olib tashladi.

(Tong xayrli emasmi? Anchadan beri uyg‘oqmisan?..)

Birinchi xavotirli qo‘ng‘iroq yangradi.

Ammo Jungkook unga yuzlanayotganida ham Taehyung jilmayishda davom etardi. Nihoyat, birinchi marta uning yaxshi uxlamagan, odatdagidan ham tundroq yuzini ko‘rish imkoniga ega bo‘ldi.

Qanday shayton-a! Ammo o‘ziga naqadar tortardi. Bunda Taehyungning ham, uning tez ko‘ngil qo‘yishi yoki irodasizligining ham aybi yo‘q edi. Axir hamma baquvvat, o‘ziga ishongan erkaklarni yoqtiradi, bunday insonlarga ko‘pchilikning ko‘ngli tushadi. Faqat amalda esa, aksariyat hollarda, ular sovuqqon yoki undan ham yomoni — zolim bo‘lib chiqadi.

Ammo Taehyung baribir ishonardi. Xiyonatdan keyin ham uning sevgiga ishongisi kelardi…

— Yig‘inib olaylik. Soat allaqachon kunduzgi ikkiga bo‘ldi.

Demak, tong baribir xayrli emas ekan. Allaqachon kun bo‘libdi.

Ular endi avvalgidek yaqin emasdi.

Taehyung qotib qoldi. Hali ham jilmayardi, ammo quvonch niqobi darz ketib, lablarining chetlari asta pastga tushdi. U Jungkookka yana bir qaradi. Endi uning tartibli kiyinganini, sovuq muomalasini, og‘ir nigohini payqadi…

Taehyungni esa asta-sekin, ammo juda kuchli bir vahima bosdi.

U ilgari hech kim bilan shunchaki bir kechalik munosabatda bo‘lmagan. Chimin esa buning yomon joyi yo‘qligini, yoshlikdagi xatolar ekanini aytardi. Hatto bunday tajriba qiziqarli ham bo‘lishi mumkinligini, faqat aql bilan ish tutish kerakligini ta’kidlardi.

Taehyung hech kimni qoralamasdi, o‘z qarashlarini boshqalarga tiqishtirmasdi. Ammo u… xato qilishni istamagandi.

Qaniydi, bularning hammasi tush bo‘lsa.

— Men bunchalik uzoq uxlaganim uchun jahling chiqdimi?..

Noqulay sukunatni buzish uchun topilgan eng ahmoqona va achinarli taxmin edi. Uning o‘zi ham achinarli ahvolda edi. Goho issiq bosar, goho sovuq qotardi yana terga botdi.

U hammasini noto‘g‘ri tushungan bo‘lishiga juda-juda umid qilardi. Uning biroz esi pastroq ekanini hisobga olib, unga ellik foiz chegirma berishsa ham bo‘lardi.

Balki u chiroyli yuzli, ichi bo‘sh odamga o‘xshab ko‘rinar. Ammo Jungkook-ku biladi! U Taehyungning har kim bilan osonlikcha yaqinlashadigan yengiltak ahmoq emasligini ko‘rgandi.

Va… u buni biladiku. Albatta, biladi…

— Yo‘q. Yaxshilab uxlab olishingni kutdim. Qaytish vaqti bo‘ldi.

U faqat qaytish haqida gapirdi. Ularning munosabati haqida esa bir og‘iz ham so‘z aytmadi. Ammo ular… axir birga bo‘lishgandiku!

— Shu aytadigan gapingning hammasi shumi?..

Taehyungning ovozi titrab, uzilib chiqdi. Oyoqlari zo‘rg‘a ko‘tarib turardi. Boshi yanada qattiq og‘riy boshladi. U bu o‘rmondan tirik chiqolmasa kerak…

— O‘zing hammasini tushunib olding, deb o‘ylagandim.

Taehyung asabiy ravishda lablarini qiyshaytirdi qandaydir g‘alati qiyshiq tabassum hosil bo‘ldi. Quloqlarida xuddi dengiz chig‘anog‘ini tutgandagi kabi shovqin eshitilardi…

Uning o‘zi ham go‘yo suv ostida, qalin suv qatlamining tagida edi. Hech qayerda yo‘qdek. Faqat shunday bo‘lgandagina og‘riq sezilmaydigandek tuyulardi.

Ammo hamisha og‘riydi. Hatto hammasini eshitmaganga olgan taqdirda ham.

Og‘riqqa chidash chegarasi bor. Taehyung ham cheksiz sabr egasi emasdi…

— A…

Taehyung oyoqlarini zo‘rg‘a boshqarib, yon tomonga burildi. Hali ham yuzida zo‘rg‘a tabassumga o‘xshash ifoda bor edi. Ko‘zlari katta-katta ochilgan yoshga to‘lgandi. Ularga qarab ham odam cho‘kib ketishi mumkin edi. Uning havodagi qasrlari erib yo‘q bo‘lib ketgandi.

— Tushunarli. Kechir. Darrov anglay olmadim.

U o‘zini qandaydir film qahramonidek his qilardi. Go‘yo unga shahzodalar bilan hech qachon omadi chopmaydi. Har bir qism uning ko‘z yoshlari va singan yuragi bilan yakunlanadi. Ammo nega? Qanday qilib? U nimani noto‘g‘ri qilyapti?

Taehyung yuzini yashirish uchun o‘girilib olgan paytda Jungkook uning qo‘lidan tutib to‘xtatdi. Taehyung unga yuzini ko‘rsatishni istamasdi o‘zi esa ko‘zga tashlanarli darajada titrardi.

Sevgilisi xiyonat qilganidan keyin endi yana… sevib qolgan insoni ham uni rad etdi. Ha, shunday. Axir u Jungkookni sevib qolgandi.

«Ba’zan shunday bo‘ladi», degandi Jungkook. Unga yaxshiroq ma’lum…

— Taehyung axir ikkimiz ham voyaga yetgan insonlarmiz. Shunchaki istagimiz bo‘ldi va buni amalga oshirdik. Bu bir lahzalik zaiflik edi. Buni yuragingga bunchalik yaqin olma.

U hammasini raqamlar bilan ifodalayotgandek murakkab tenglamani soddalashtirayotgandek gapirardi. Taehyung esa matematik emasdi, ularning tenglamasi hech qanday yechimga kelmasdi.

Ha, afsus…

— Shunchaki jinsiy aloqa… — dedi u jonsiz ovozda va qo‘lini tortib oldi. Endi Jungkookning teginishlari unga sovuq tuyulardi. Tonggi quvonchdan asar ham qolmagandi. «Ba’zan shunday bo‘ladi».

— Men hech kim bilan shunchaki yaqinlik qilmayman… Men unday emasman…

Yana qo‘llari bilan o‘zini quchib olgisi, hech bo‘lmasa shu tariqa himoyalangandek his qilgisi kelardi. Sehrli tayoqcha silkinishi bilan Jungkook g‘oyib bo‘lib qolsa-yu, o‘zini yashirishiga hojat qolmasa edi.

Ammo Jungkook yana uning tirsagidan tutdi. Go‘yo shu tariqa gaplashish unga qulayroq edi.

— Meni kechir. Men qo‘rqoqona yo‘l tutdim. Lekin seni xafa qilishni istamagandim. Taehyung, agar buni bunchalik og‘ir qabul qilishingni bilganimda, senga yaqinlashmagan bo‘lardim. Kechir.

— Qo‘rqoq öxshab yo‘l tutdim. U esa hamma narsani yuragiga yaqin oladi. Aslida, voyaga yetgan odamlar o‘rtasidagi yaqinlik shunchaki o‘zaro yoqtirishdan kelib chiqadigan holat. Buning nimasi bor? Taehyung shunchaki shaharlik nozikta’b, hali hayotni yaxshi tushunib yetmagan…

Taehyung qo‘lini yana tortib oldi-da, undan uzoqlashdi. Bo‘ldi, endi boshqa kerak emas. Go‘yo ichidagi nimadir uzilib qolgandek edi. Unga achinishlarini yoqtirmasdi, achinish uni o‘ldirayotgandek tuyulardi… Atrofdagilarning bari shunchaki his qilishni va sevishni bilganligi uchun unga rahmi kelardi.

— Sen shu vaqtgacha meni masxara qilib kelgansan…

—Men ahmoqmanmi?

—Buni o‘zim ham bilaman…

—Lekin menga qilgan hamma narsangdan keyin ham sen bilan birga bo‘lishni istadim…

—Senga ishondim…

Ko‘z yoshlari lablari bo‘ylab oqdi. Hatto bundan ham jirkanardi. Chunki Jungkook unga achinardi, aslida esa unga baribir edi. Taehyung esa yana bir bor o‘zining ojizligini ko‘rsatayotgandi.

Albatta! Qanday sodda bola! O‘ylabdi, ishonibdi! Jungkook uni rostdan ham yoqtirib qolgan deb o‘ylabdi… U bilan yaqinlik qilish esa uyat emas emish… Axir buning uchun o‘z jinsiy moyilligini o‘zgartirish shart emasku…

— Yig‘lama Taehyung. Ba’zan ehtiros uyg‘onadi, bu tabiiy. Ikkalamiz ham anchadan beri bunday yaqinlikni boshdan kechirmagandik, ustiga-ustak, bir-birimizga yoqamiz. Bunday vaziyatda bu oddiy hol.

Bunday vaziyatda…

— Sen shunchaki xohlading… Men esa qarshilik qilmadimmi?.. Menda sinab ko‘rmoqchi bo‘lgan qandaydir g‘aroyib narsani ko‘rdingmi?..

Jungkook uning yelkasidan mahkamroq ushlab, ehtiyotkorlik bilan o‘ziga qaratdi.

— Men yengiltak emasman… Taehyung alam bilan past ovozda yig‘lab yubordi. Undan qutulishga urinib, ko‘ksidan itardi. Jungkookning achinishi unga hech qanday tasalli bermasdi!

— Seni kim yengiltak dedi? «G‘aroyib narsa» emas. Bu so‘zni unut. Haqoratlarimga yopishib olma men shunchaki ahmoqman, seni ranjitmoqchi bo‘lgandim. Lekin hozir emas. Sen jozibali yigitsan, yaxshi insonsan. Qanday qilib birovga yoqmasliging mumkin?

— Menga tegma! Mendан uzoqroq tur!

Taehyung endi chindan ham jahli chiqib qizarib ketgan g‘azabli ko‘zlari bilan unga qaradi. Jungkook uni hech qachon bunday holatda ko‘rmagandi hatto ataylab haqorat qilgan paytlarida ham.

Mayli, u unga tegmaydi. Ammo bu suhbatning bunday yakunlanishiga ham yo‘l qo‘ymaydi.

— Taehyung sen shaharga qaytasan, o‘zing istagandek boshqa birovni topasan va bularning hammasini unutasan. Bu kechadan keyin hech narsa bo‘lmasligini tushunmaganmiding? Nima bo‘lishi mumkin o‘zi? Men shu yerda yashayman, sening uying shaharda, tez orada ketasan. Yo‘llarimiz boshqa-boshqa. Buni tushunasanku.

— Men sening sobiq xotiningga o‘xshamayman!

— Mening sobiq xotinim qanday edi? Shaharlik emasmi? Oila qurishni xohlaysanmi? Balki meni sevarsan? Taehyung yig‘lashni bas qil, janjallashmaylik. Sening uying shaharda. Hammasi shunday bo‘lishi kerak.

— Qaniydi meni hech bo‘lmasa bir marta to‘xtatganingda! Hech bo‘lmasa birortang! Men hech qayerga ketmagan bo‘lardim! Sen ahmoqsan! Yaxshiyamki meni to‘xtatib qolmading…

Jungkook uni ancha qat’iy ushlab, o‘ziga tortdi va ensasidan mahkam quchdi. Taehyung undan ajralishga urinib qarshilik ko‘rsatdi. Ammo baribir Jungkook undan kuchliroq edi.

U esa Taehyungning qulog‘iga xotirjam muloyim ovozda gapirdi.

— Agar seni ushlab tursam boshqa hech qayerga ketolmaysan. Men bilan, yonimda doim. Qo‘lingdan ushlab uyimga olib boraman va u yerda abadiy qolasan. O‘g‘limni tarbiyalaysan, meni uyda kutasan. Bir-ikki yilga emas, butun umrga. Shunday yashashga rozimisan? Sen aynan shuni xohlaysanmi?

— Ha! Shuni xohlayman! Balki men aynan shunday yashashni istarman!

Taehyung hamon qarshilik ko‘rsatib, bor ovozi bilan baqirdi.

— Menda umuman hech narsa yo‘q! Meni haqorat qiladigan, keyin esa men bilan yaqinlik qiladigan erkak yoqib qolgan bo‘lsa, nima qilay?! Shunchaki… Men senga aytgandim-ku! To‘xtashingni so‘ragandim… Lekin sen o‘z so‘zingda turib olding! Sen!

— Ayb menda. O‘sha tun uchun meni kechir. Men turib oldim senga yaqinlashdim bu mening aybim. Mas’uliyatdan qochmayman. Ammo men bilan birga bo‘lishni xohlayotganing borasida adashyapsan. Men hazillashyapman deb o‘ylaysanmi? Mening farzandim bor. U seni ona sifatida eslab qoladi. Keyin esa sen qishloq hayotidan charchab shaharga qaytmoqchi bo‘lsang… Senga nima qilishimni bilmayman. Menga oila kerak. Men vaqtinchalik uchrashib yuradigan bola emasman.

— Sen aqling joyidami?! Biz hali uchrashishni ham boshlamadik sen esa allaqachon meni tashlab ketishim haqida gapiryapsan! Odamlar ajrashadi! Bu bir yildan keyin ham, besh yildan keyin ham bo‘lishi mumkin! Balki men seni sevishdan to‘xtarman yoki sen mendan zerikarsan! Sen esa xuddi zolimdek gapiryapsan! Atrofdagilarning hammasi nohaq faqat sen haq! Darrov meni o‘z qoidalaringga solmoqchisan axir biz hali munosabatlarni ham sinab ko‘rmadikku…

— Mayli, odamlar ajrashaversin, — Jungkook jahli chiqib javob qaytarmadi aksincha, xotirjam tushuntirdi.

— Men esa buni istamayman. Har besh yilda sherigimni almashtirish menga qiziq emas. Hatto qiyin bo‘lsa ham, hislarimiz so‘nsa ham baribir birga yashaymiz, chunki biz oilamiz. Qishloqdagi hayot shunaqa. Menga bu ma’qul. Ammo senga emas.

U qo‘llarini bo‘shashtirdi. Taehyung bundan foydalanib undan bir necha qadam uzoqlashdi. His-tuyg‘ulari xiralashib, o‘rnida faqat bo‘shliq g‘am va umidsizlik qoldi…

— Unda nega men bilan yaqinlik qilding?

— Seni istamaslikning iloji bormi?

—Mening kiyimlarimni kiyib yuribsan yonimda quchoqlashib uxlaysan mendan hid keladi yonimda uyalasan… Tunlari ham yonimda, juda yaqinsan. Seni istamagan bo‘lsam chindan ham aqlim joyida bo‘lmasligi kerak edi. Bunda sening ham ozgina aybing bor, ammo sen yoshsan hissiyotlarga beriluvchansan. Men esa o‘zimni tiyishim mumkin edi. Lekin kecha bunday qilmadim. Sababini o‘zing ham tushunasan. Men aynan seni juda-juda istagandim.

Taehyung yana yig‘lab yubordi ehtimol, Jungkookning ochiq gaplaridan. Uning so‘zlari haqoratdek eshitilmadi aksincha… Jungkook o‘zining to‘g‘riso‘zligi bilan uni lol qoldirdi, ammo bu og‘riqni kamaytirmadi. Axir yaqinlik va tuyg‘ular bir ildizdan chiqqan so‘zlar emas, ularning ma’nosi ham boshqa-boshqa.

— Nega hech bo‘lmasa men bilan uchrashib ko‘rishni istamaysan?..

Taehyung boshini ko‘tardi. Nam kipriklari bir-biriga yopishib qolganidan qahvarang ko‘zlari qisilib turardi.

U yana chetda qo‘llari tushgancha, yolg‘iz va hech kimga tegishli bo‘lmay turardi. Holbuki o‘zini kimgadir bag‘ishlashga evaziga faqat mehr va g‘amxo‘rlik ko‘rishga tayyor edi. Jungkook buni uddalay olardi. Axir u Taehyungni hech qachon tashlab ketmasdi, xiyonat ham qilmasdi. Uning yonida esa ojiz bo‘lish mumkin edi. Doim ishonchli himoya ostida yashash mumkin edi. Ammo Jungkookka u kerak emasdi: na shunchalik jozibali, na shunchalik istalgan, na samimiy va yaxshi inson sifatida.

Albatta, Taehyung uni o‘ziga oshiq bo‘lishga majburlay olmasdi. Bu shunchaki imkonsiz edi. U odam Taehyungni istamasdi.

— Biz bir-birimizga mos emasmiz. Dunyoqarashimiz boshqa-boshqa. Sen boshqachasan.

Butunlay boshqacha… Beqaror, rang-barang va ichi bo‘sh?.. Uning hurmatga sazovor namunali oilasiga munosib emasmi?

— Meni uyingga olib borishga uyalasanmi? Men shunday ekanimdan uyalasanmi?..

U naqadar alam bilan yig‘lardi… Har safar bu yerda bo‘lishining naqadar bema’niligini anglaganida yuragi yana chil-chil bo‘lardi. Qanday qilib ular o‘rtasida nimadir borligiga ishona oldi?! Jungkook boshidanoq unga hech qanday umid bermagan buni ochiq aytib kelgandi…

— Oilamdan boshqa hech kimning fikri meni qiziqtirmaydi. Kimdan uyalishim kerak? Barcha haqoratlarim uchun meni kechir. Sen meni yomon ko‘rib qolishing, uyimga boshqa qaytmasliging kerak edi tushunyapsanmi? Ammo sen doim bunday narsalardan ustun turasan. Sen… mendan yaxshiroqsan. Yig‘lama. Agar hammasini ortga qaytarish mumkin bo‘lganida, seni o‘zim bilan olib ketmagan bo‘lardim. Shunda hech narsa sodir bo‘lmasdi.

Demak…

— Oramizda bo‘lgan narsadan… afsuslanyapsanmi?

— Hozirgi ahvolingni ko‘rib turib ha.

Taehyung seskanib ketdida o‘zini qo‘llari bilan mahkam quchib oldi. Yashirinishi o‘zini himoya qilishi unga og‘riq berayotgan narsadan uzoqlashishi kerak edi.

— Tushunarli… — «Kechir» degan so‘z aytilmadi. Yetarlicha uzr so‘ralgandi.

— Kiyimlarimni almashtirishim kerak.

Uning ortidan qarab turish ham o‘ziga xos azob edi, go‘yo o‘zini ataylab qiynayotgandek. Kurtka ostidan ikkita gugurt cho‘pidek oyog‘i ko‘rinib turardi, pastida esa Taehyung allaqachon ko‘nikib qolgan beo‘xshov kalishlari. Jungkook undan o‘z kiyimlarini yechishni so‘ramagandi. Ammo Taehyung endi uning kiyimlarini o‘ziniki qilib olishni istamasdi… Fermer xo‘jaligidan xafa bo‘lib, Jungkookning eski paxtali kurtkasini kiygancha ketganida ham uni qaytarmagandi…

Taehyung qaytib kelganida, o‘zining barcha kiyimlarini kiyib olgandi: kir va yirtilgan jinsi shim kir ko‘ylak, yana qulog‘iga taqib olgan sirg‘asi, o‘ziga yarashadigan tovlanib turuvchi chiroyli zanjiri va bir paytlar och rangda bo‘lgan krossovkalari. Eng yaxshi saqlanib qolgani ham aynan shu krossovkalari edi. Bugun havo salqin u shubhasiz sovqotayotgandi, ammo ustiga boshqa kiyim kiymaydi. Tezroq yo‘lga chiqish kerak.

Jungkook uy ichini tezda yig‘ishtirdi, qurib qolgan o‘tlarni tashladi, sumkasini tayyorladi. Endi yuvilishi kerak bo‘lgan choyshablarni ham oldi. Taehyung uni kutib turardi… O‘rmon chetida turib, gullar uzayotgan ekan. Mayda qalqonsimon to‘pgullari va kigizdek mayin tuklari oppoq bulutni eslatardi. Ularni uzish unchalik oson emasdi, ammo Taehyungga juda kerak bo‘lganga o‘xshardi. Jungkookning qadam tovushlarini eshitib ham ortiga qaramadi. Bir dasta gul uzdida, hech qanday taklif kutmasdan uning ortidan yo‘lga tushdi. Yuragiga yaqin bo‘lib qolgan bu joy bilan xayrlashish uchun ham ortiga bir qaramadi. Bunday qilsa, yanada og‘ir bo‘lardi. Garchi eng go‘zal tonglar va quyosh botishlariga guvoh bo‘lgan bu so‘lim ochiq maydon Taehyungdan foydalanib keyin uni rad etganlar uchun aybdor bo‘lmasa-da.

Ular sukutda yo‘l bosishdi. Jungkook miltig‘ini shay tutib, o‘rmon tovushlariga quloq solardi. Taehyung esa guldastasini silkitib, alamdan yig‘lab yubormaslik uchun xayolan qandaydir qo‘shiqni xirgoyi qilardi. O‘rgimchak to‘rlariga ilinib qolmaslik uchun Jungkookning izidan yurardi. Endi charchaganidan nolimasdi oyoqlari uni o‘z-o‘zidan oldinga eltardi. Faqat bu majburiy hamrohlikdan tezroq qutulishni istardi.

Ammo omad Taehyungning tarafida emasdi. U yaqin atrofdagi daraxtlardan birida qandaydir harakatni ko‘rdi. Ich-ichidan seskanib ketdi. Qadamini sekinlatdi, ammo oldinda ketayotgan Jungkookni chaqirmadi. Keyin yana nimadir qimirladi, butalar orasidan shitirlagan ovoz eshitildi. Taehyung qotib qoldi, noma’lum jonzotga orqa o‘girishdan qo‘rqardi. Guldastasini xuddi qalqondek oldiga tutib rangi oqarib ketdi. Birdan yugurib ketish uchun soniyalarni sanadi, ammo butalar orasidan olmaxon otilib chiqqanida faqat baqira oldi chaqmoqdek tez mitti va surbet bir olmaxon! U boshqa daraxtga tirmashib chiqib ketdi, Taehyung esa yuzini qo‘llari bilan berkitgancha yerga cho‘kib qoldi.

Jungkook nihoyat uning ortda qolganini payqadi. Orqadan kelgan chinqiriqni eshitib, seskanib ketdi. Yana nimadandir qo‘rqib, yiqilib tushgan edi. Jungkook uning yoniga borib, o‘rnidan turishiga yordam berishi, tinchlantirishi mumkin edi (boshqa nima ham qilardi?), ammo Taehyung o‘zi o‘rnidan turdi-da, oyoqlari dir-dir titragancha, hech narsa tushuntirmay uning yoniga yetib oldi.

— O‘rmondan adashib qolishdan ko‘ra g‘ururingni bir chetga surganing yaxshi — dedi Jungkook jahli chiqayotganini zo‘rg‘a bosib, qat’iy ohangda.

— Seni kim qo‘rqitdi?

Taehyung baland o‘tloqqa beparvo qaradi. Aslida, u ko‘ziga ko‘ringan hamma narsadan qo‘rqardiku.

— Olmaxon. Yuraveramizmi yoki yo‘qmi?

Hatto ovozi ham o‘zgarib ketgandi endi unda avvalgi muloyimlik va savol berayotgandagi ehtiyotkorlik yo‘q edi.

— Yoki yo‘qmi? — dedi u qattiq ohangda.

—Agar qandaydir shitirlagan tovushlarni eshitsang, bu haqda menga aytishing kerak. Hech qachon butalar orasidan kimdir otilib chiqishini kutib, qotib turmasliging kerak!

— Maslahating uchun rahmat.

Jungkook tilini tishlab, yuzini boshqa tomonga burdi. Yana bir og‘iz gapirsa, portlab ketadigandek edi. Ahmoqona qaysarligi tufayli o‘ziga o‘zi zarar yetkazadigan bunday xatti-harakatlar uni asabiylashtirardi. Taehyung nega kinoya qilayotganini tushunardi ammo qanday qilib o‘z hayotiga bunchalik beparvo qarash mumkinligini tushunolmasdi.

Yana sukutda yo‘lga tushishdi. «Karvonboshi» qadamini tezlatdi Taehyung ham undan qolishmadi. Shu tariqa dalaga chiqishdi, undan keyin kichkina o‘rmonzor, nihoyat qishloq! Tezroq yurishsa, ozgina qolgandi. Shu vaqt ichida Taehyung ikki marta qoqildi, yana bir marta chinqirib yuborib Jungkookni cho‘chitdi. Jungkook har safar keskin ortiga o‘girilib, nima bo‘lganini so‘rardi. Taehyung esa qisqa javob berib yo‘lida davom etardi.

Uning kiyimlari butunlay yaroqsiz holga kelgandi buvisiyu bobosi ko‘rsa, dahshatga tushishardi. Go‘yo shu kunlarning hammasini ko‘chada, uni tez-tez tishlab oladigan va umuman… unchalik yoqtirmaydigan bo‘ri bilan birga yashagandek edi.

Shu tariqa butun yo‘lni bosib o‘tishdi. Taehyung achchiq kinoya bilan jilmaydi: axir o‘shanda u o‘rmonning eng chetida turgan, hech qayerda adashmagandi… Jungkook uni negadir aldab, o‘zi bilan olib ketgandi. Mayli, endi buning ahamiyati yo‘q… Chimin minora yonida unga to‘g‘ri aytgandi: Jungkookning niyati shunchaki u bilan yaqinlik qilish bo‘lgan. Buni qanday puxta o‘ylabdi aynan oxirgi kechada, qaytib kelguncha sevishganlar rolini o‘ynamaslik uchun.

Mana, malina butalari ham ortda qoldi. O‘rmon cheti, uning tugashi, oyoqlar bilan bosib tekislangan so‘qmoq bor toza ochiq maydon, biroz narida esa qishloq uylari va ilonizi daryo ko‘rinardi. Taehyung sivilizatsiyani qanchalik sog‘inganini endi his qildi. Odamlarni ham… uni yaxshi ko‘radigan insonlarni.

— Kutib tur Hoseokka qo‘ng‘iroq qilaman. U mashinada olib ketadi.

Bu gap momaqaldiroqdek yangradi.

Taehyung hatto ortiga qaramadi. Tervolgan guldastasini pastga tushirgancha, yengil qadamlar bilan oldinga yurib ketdi. Bu yerdan piyoda ham yetib olsa bo‘lardi-ku… Bir kilometr ko‘pmi ikki kilometr kammi endi farqi yo‘q edi.

Jungkook unga og‘ir nigohini qadab turdi. Keyin baribir akasiga qo‘ng‘iroq qildi. Chunki yana yarim soat davomida o‘z xayollari bilan yolg‘iz, sukutda yurishni istamasdi. Uyda hammasi osonroq: uy odamlar bilan to‘la uni intizorlik bilan kutayotgan o‘g‘li bor. Hammasi avvalgidek yaxshi bo‘ladi. Har qanday holatda ham vaqt o‘tib bu og‘riq bosiladi.

Ammo u ko‘l bo‘yidagi o‘sha uyga hali uzoq vaqt qaytmasligiga amin edi. Chunki u yerdagi hamma narsa Taehyungni eslatardi…

\*\*

Taehyung buvisining yig‘i aralash ovozi ostida uyga otilib kirdi. U hatto buvisini quchishga ham qodir emasdi hozir hech kimni quchgisi kelmas hatto quchoqlashning o‘zi ham unga yoqimsiz tuyulardi. Buvining ovozini eshitib bobosi ham uyga kirdi va qaytib kelgan nevarasiga aybdorona qaradi.

Taehyung ularni gaplari bilan o‘zidan uzoqlashtirdi yuvinib olmoqchi ekanini aytdi.

Dushxonada mubolag‘asiz rosa bir soat o‘tirdi. Uzoq vaqt ishqalandi, tanasidagi kir va ter qatlamini ko‘z yoshlari bilan birga yuvib tashlashga urindi. Ayniqsa sonlarining ichki tomonlarini va tanasining intim joylarini titrayotgan qo‘llari bilan qayta-qayta sovunladi. Go‘yo shu tariqa xotirasini ham yuvib tashlay oladigandek edi. Sochini ham ikki marta yuvdi taglikka moviy rangli suv oqib tushdi.

Keyin esa shunchaki suv ostida o‘tirib, tozalik va iliqlikdan bahramand bo‘ldi. Beixtiyor pechka yodiga tushdi… Va yana yig‘lab yubordi.

Buvisi bilan gaplashishga ham yuziga tabassum taqib, hech narsa bo‘lmagandek kechki ovqatga o‘tirishga ham xohishi yo‘q edi. U xudbin bo‘lishni istardi. Chunki bir kishi Chon xonim bilan bu sayohatni kelishib olgan boshqasi uni o‘rmonda tashlab ketib, o‘zi jo‘nab qolgan, yana biri esa uni topib olib qiynagan u bilan yaqinlik qilgan va yana ortga qaytarib yuborgan edi. Mana sizga «Rim ta’tili»! Singan yurakni davolashdi… Hammaga rahmat endi hammangiz bemalol ketavering.

Taehyung xalat kiyib chiqdi. Buvisi kursichada uni kutib o‘tirardi ammo yaqinlasha olmadi Taehyung undan sekingina yolg‘iz qoldirishini so‘radi. Xonasiga kirib, eshikni yopdi-da, yangi choyshab solingan karavotga o‘zini tashladi. Yostiqqa yuzini bosib qolgan bor alamini yig‘lab chiqardi. Buvisi bilan bobosining uyida unga juda yaxshi edi ko‘ngli orom olib ruhi yayrardi. Ammo hozir hamma narsa jirkanch tuyulardi va buni hech narsa bilan o‘zgartirib bo‘lmasdi.

Birozdan keyin uy ahlidan kimdir uning xonasiga sekingina mushukchalar solingan qutini olib kirdi. Taehyung ularni karavotiga oldi, bag‘riga bosib ular bilan o‘ynay boshladi. Xonani xira qilish uchun pardalarni yopdi, noutbukini olib, o‘yinlarni yoqdi. Ammo bunga ham uzoq chiday olmadi yana yostiqqa bosh qo‘ydida bu safar telefonini titkilay boshladi.

Nihoyat, aloqa bor internetga ham kirish mumkin edi. Taehyung Chiminning, yana bir nechta do‘stlari va tanishlarining, onasining yangi xabarlarini ko‘rdi. Ammo hech kimga javob bermadi.

Va eng oxirgi ahmoqdek galereyaga kirdi…

Voy, naqadar ahmoq ekan!

Eng oxirgi surat uxlab yotgan Jungkookning surati edi. Uni ular o‘sha kecha birga bo‘lishidan oldin olgandi. Undan avval esa «fotosessiya» paytida olingan ikkita surat bor edi. Ularning orasida tabiat manzaralari tong va shom, barglar ustidagi kapalaklar qushlar, o‘tlar, daraxtlarning ko‘plab suratlari joylashgandi… Bularning hammasini ko‘rmaslik uchun boshini devorga urib yuborgisi kelardi.

Barmoqlari o‘z-o‘zidan yaqin insonining raqamini terdi. U endi bardosh bera olmayotgandi. Buni yolg‘iz uddalay olmasdi…

Uzoq gudoklar va nihoyat…

— Allo? Chiminaa-a…

Chimin ertasi kuni kardiologga kerak bo‘ladigan barcha jihozlari bilan yetib keldi. Nega aynan kardiolog?

Yana yuragini sindirishdimi, endi uni kim davolaydi? Anxel yordamga shoshiladi!

Uni darvoza oldidayoq kutib olishdi it xalat va shippak kiygan Taehyung hamda buvisi.

Salli darhol uning quchog‘iga otildi. Burnini tortib-tortib qo‘yardi ko‘zlari ostidagi qora halqalar va ozib, holdan toygan yuzi esa yanada achinarli ko‘rinardi. U Chimin bilan yarim tungacha gaplashib o‘tirdi. Boshidan kechirgan hamma narsasini aytib berdi, yig‘ladi, o‘zini har xil yomon so‘zlar bilan atadi va bo‘lgan voqealarning barchasidan afsuslandi.

Faqat ertalab buvisi bilan bobosining uzr so‘rab, hammasini tushuntirishlarini eshitgachgina nonushtaga chiqdi. Endi ularning uzri unga kerak emasdi. Ya’ni kechirim so‘rashlari. Taehyung faqat o‘sha kechani o‘tkazganidan afsuslanardi, o‘rmondagi ta’tilidan esa yo‘q. U Jungkook bilan u yerda o‘zini yaxshi his qilgandi. Garchi oxiri hammasi dahshatli yakunlangan bo‘lsa ham.

Chimin og‘ir yo‘l sumkasini polga qo‘ydi. Sumkaning eng ustida beshta shampan vinosi shishasi turardi. U bularning hammasini qanday ko‘tarib kelgan o‘zi?!

Buvisi hayratdan xo‘rsinib yubordi, ammo darhol qadahlar va mevalar olib keldida do‘stlarini yolg‘iz qoldirdi. Uning yordami allaqachon yetarlicha bo‘lgandi nevarasi hozir ham ko‘z yoshlarini yengiga artib o‘tiribdi.

Chiminga kelsak… U jangovar kayfiyatda shampan shishasining tiqinini keskin sug‘urib oldida qadahlarni sekin-asta to‘ldirdi.

Birinchi qadah!

— Oson kirib oson chiqsin!

Bir ko‘tarishda!

Taehyung aftini burishtirib, yana ko‘zlarini pirpiratdi. Ichida yana yig‘i xuruji ko‘tarilayotgandi. Ammo Chimin yana qadahga quydi. Liq to‘ldirdi.

Keyingi tilak!

— Ularning ikkala a’zosiga ham o‘sha qishloqi bezorining ham a’zosiga ham qiron kelsin!

Yo‘q, buni albatta oxirigacha ichish kerak edi.

Chimin uning yonidagi stulga o‘tirdi, birinchi shishani oxirigacha bo‘shatdi. Taehyungning boshini yelkasiga qo‘yib, uni quchdi.

Oldingi jarohat hali bitmagan edi Taehyung sumkalarini ko‘tarib uning oldiga kelgan, xiyonat qanday bo‘lishini aytib, tun bo‘yi yig‘lagan kunlar. Chimin o‘shanda Taehyung alahsirab nimalar deganini hech qachon unutmaydi. Uning so‘zlaridan sochlari tikka bo‘lib ketgandi. Rostdan ham Taehyung o‘ziga biror zarar yetkazib qo‘yishidan qo‘rqqan edi. Ammo hammasi yaxshi yakunlandi, og‘ir davr ortda qoldi. Faqat kultepaga aylangan qalb va hech qachon javobi topilmaydigan minglab savollar qoldi: «Nima uchun?», «Nega?» «Sevmaganmidi?» Bu savollar hali uzoq vaqt bitmaydigan yara kabi qayta-qayta zirqirab turadi.

Aslida, Taehyung bir muddat yolg‘iz qolishi kerak edi. U avvaldan hech kimga ishonmasdi, Jungkookdan keyin esa… Umuman, birov bilan munosabat qurishdan qo‘rqib qolgandi. Chunki shunday bo‘lib chiqyaptiki, u hammaga faqat yaqinlik uchun kerak, Taehyungning o‘zi esa butun borlig‘i bilan hech kimga keraksiz. Chiroyli, ammo ichi bo‘sh qo‘g‘irchoq. Hatto bu birovning qarashlariga zid bo‘lsa ham, u bilan bir marta vaqt o‘tkazish maroqli.

— Qanaqa fohisha?! Butunlay esi og‘ib qoldimi? Echki sutini ichib, mast bo‘lib qoldingmi?

Chimin har doimgidek uni sodda tushunarli tilda yupatardi.

— Bir zumlik hissiyotga berilib, o‘zingni unga topshirib qo‘yibsan, endi nima bo‘pti!

—Qo‘y o‘sha molxonasidagi go‘ngiga ko‘milib yursin!

—U senga o‘xshaganlarni faqat internetda ko‘rgan internetdan foydalanishni bilsa, albatta! Endi hech qachon undan yaxshirog‘iga duch kelmaydi!

—O‘zining go‘ngiga belanib yashayversin ablah!

—Har kecha o‘sha kechani eslab yotsin!

Taehyung uni mahkam quchib oldi va indamay minnatdorchilik bildirdi. Yana ichishdi. Aqli biroz xiralasha boshladi. Maqsad bitta mast bo‘lish. Rosa ichib, o‘sha yaramasning o‘ziga o‘xshab qolish. Hozir bu unga har qachongidan ham zarur edi.

Birinchidan, shampan tezda boshga uradi. Ikkinchidan shuning uchun beshta shisha olishgan ta’siri aniq bo‘lishi uchun. Ustiga-ustak yaqinda deyarli hech narsa yeyishmagandi. Bu esa… juda kuchli ta’sir qiladigan miqdor edi. Kunduzi ichkilikbozlik qilishyapti! Ammo ularni kechirish mumkin. Hozir Taehyungga aynan shu kerak edi. Hech bo‘lmasa yana uxlab qoladi va uzoq dam oladi. Uyqu barcha tashvishlarga davo hayot haqiqati.

Uchinchi shishadan keyin (uning katta qismini Taehyung ichib yuborgandi) Chimin yarim mast holatga keldi faqat gapirish sur’ati biroz tezlashgan edi. Taehyung esa tamom, butunlay mast edi. Tili yechilib Jungkookning naqadar yaxshi g‘amxo‘r inson ekanini tinmay gapira boshladi. Uni qanday quchganini, oyoqlarini qanday yuvib berganini uni juda sog‘inganini aytardi… (Mast odam rost gapiradi. G‘azab va nafrat esa ichilgan ichimliklar orasida yo‘qolib ketdi.) Jungkook sobiq sevgilisidan ancha yaxshiroq ekanini, garchi qo‘pol bo‘lsada uning yonida Taehyung o‘zini qulay his qilganini takrorlardi. Umuman olganda Taehyung unga oshiq bo‘lib qolgan va uni unuta olmasdi. Yana… Uni o‘ylashning o‘zi ham og‘riqli edi. Jungkook bilan bog‘liq hamma narsa yuragini ezardi.

So‘zlar sharsharadek quyilib oxir-oqibat o‘sha sayohatning achchiq yakuniga borib urilardi.

Buvisi Taehyungni yotoqxonaga olib borishga yordam berdi. Uni yotqizishdi, ustini yopishdi, yoniga tog‘ora, sochiq va bir stakan suv qo‘yishdi. Ehtimol ko‘ngli aynib qayt qilishi mumkin edi ammo baribir ertami-kechmi o‘ziga keladi. Buvisi karavot yonidagi tumbochkaga pushti floks gullaridan iborat guldasta qo‘ydi. Ularning yoqimli hidi butun xonaga taralardi. Buvisi bu gullar nabirasining tinch uxlashiga yordam berishiga ishongisi kelardi.

Bu orada Chimin garajdan boboni topib, undan Jungkookning telefon raqamini so‘radi. Qo‘lida ichilmay qolgan qadahini olib itni silagancha o‘rindiqqa o‘tirdi. Taehyung unga haqorat yog‘dira olmasdi ammo Chimin buni bemalol uddalardi. Har holda u jim turmoqchi emasdi. Jungkookka qanday ablah ekanini aytib qo‘ymoqchi edi. Garchi bu uning ishi bo‘lmasada garchi qishloqi uchun Chiminning fikri bir pul bo‘lsa-da, baribir qo‘ng‘iroq qilgisi kelardi. Ichkilik unga jasorat, yashirmasa biroz surbetlik ham qo‘shgandi.

Gudoklar uzoq davom etdi birinchi qo‘ng‘iroqqa javob berilmadi. Ammo Chimin taslim bo‘lmadi va yana terdi. Ikkinchi safar esa Jungkook telefonni ko‘tardi…

— Eshitaman.

— Unda eshit…

Angel darhol gap boshladi. G‘azab va nafratdan ko‘ksini kerib olgandi. O‘ziga bo‘lgan ishonchi ham haddan tashqari oshib ketgan edi axir hech kim undan so‘ramagan joyga ham albatta aralashishi kerakku.

— Bugun bemalol uxlay oldingmi? Yuraging og‘rimadimi?

—Tushunaman sizlar uchun biz shaharliklar aqli kalta buzuq odamlarmiz.

—Lekin o‘zing umuman odammisan?!

Jungkook javob bermasa ham bo‘lardi. Chimin uchun muhimi unga kimligini va kimni yo‘qotganini tushuntirish edi. Agar u ham qo‘pollik bilan javob qaytarsa, Chiminning og‘zidan bundan ham ko‘proq achchiq gaplar chiqishi aniq edi.

— Sen uning yigiti xiyonat qilganini juda yaxshi bilarding. U, la’nati shunchaki ko‘nglini yozish uchun kelgandi!

—Sen esa uni nafaqat haqorat qilding balki u bilan yaqinlik qilib keyin rad etding! Bir marta ham emas! Senda umuman yurak bormi?!

—G‘aroyib narsa a?

—Agar seni ko‘rib qolsam yuzingga tupuraman chunki sen haqiqiy razilsan. Uning ko‘z yoshlari uchun hali javob berasan… Shuni bilib qo‘y. Sendan hali yana ko‘p ayollar qochib ketadi.

Qattiq gapirdimi? Ha, bunga loyiq edi.

Chimin biroz tin oldi, qadahidan ho‘pladi-da, Jungkook nima deyishini kutdi. U qo‘pol odam edi, demak, albatta, o‘z nomiga yarasha javob qaytarardi.

Telefonning narigi tomonida sukut cho‘kdi. Tushundimi? Albatta. Bu ajoyib insonni tanigandi.

— U qanday?

Mingta so‘z o‘rniga shu savol. Shumi, xolos?

— Agar u seni rostdan ham qiziqtirganida, hech bo‘lmasa buvisiga qo‘ng‘iroq qilgan bo‘larding… — dedi Chimin achchiq kinoya bilan jilmayib.

Albatta, undan qo‘ng‘iroq kutish befoyda edi. U Taehyungning ahvolini so‘rashni xayoliga ham keltirmagandi. Demak, bu kecha bemalol uxlagan, yuragi ham soppa-sog‘ edi.

— Yaxshi, hech bo‘lmasa hozir sen uning yonida ekansan.

— Nima, endi mehribon odam rolini o‘ynayapsanmi? Bundan ham jirkanchroq.

— Mayli, shunday bo‘la qolsin, — Jungkook bahslashmadi, o‘zini oqlamadi, hech narsani isbotlashga urinmadi. U deyarli befarq, faqat odob yuzasidan hol-ahvol so‘rayotgandek edi. (Faqat undan tinch qo‘yishlarini istayaptimi?) — Seni ogohlantirmoqchiman: bir necha kun oldin uning sobiq sevgilisi yozdi. Men xabarni uning o‘rniga o‘qidim. U uchrashishni xohlashini, gaplashib olishlari kerakligini yozibdi. Biror narsa bo‘lsa, hushyor bo‘l.

Chimin lol bo‘lib qoldi. U ikkalasidan ham birdek nafratlanardi.

— Voy, haqiqiy ritsar ekansan-ku! Uning o‘rniga xabarni o‘qibsan… Meni ham ogohlantiryapsan… Agar men qo‘ng‘iroq qilmaganimda-chi? Unda senga baribir bo‘larmidi? Axir bu sening muammong emas-ku, shundaymi?..

— Agar mening vijdonim bo‘lib olmoqchi bo‘lsang, vaqtingni bekorga sarflayapsan. Men o‘z aybim nimada ekanini sensiz ham bilaman.

— Jin ursin, rostdanmi? Bilasanmi?! Qoyil, naqadar aqlli ekansan! Unda bilasanmi, u o‘zini shunchaki foydalanib ketiladigan fohisha deb hisoblayapti? O‘zicha nimalarni o‘ylab topayotganini bilasanmi? U senga nima yomonlik qildi-yu, sen unga nega bunday munosabatda bo‘lding?! Umuman, nega unga yaqinlashding? Ayol kammi senga?! U sodda, mayli, lekin sen nima bilan o‘ylading? Shaharliklarning turli xil munosabatlarini solishtirib ko‘rmoqchi bo‘ldingmi? Qanday ekan — yoqadimi yoki yo‘qmi? Xo‘sh, natija qanday?

To‘g‘riso‘zlik Chiminning eng kuchli jihati edi. Nima ham qilardi, u bilan gaplashganda so‘z tanlashning keragi bormidi?

— Bema’ni gaplarni gapirma. Men undan kechirim so‘radim va hammasini tushuntirdim. Agar u menga biror gap aytmoqchi bo‘lsa, buni o‘zi qilishi mumkin. Sen emas.

— Nega endi mumkin emas? Sen kechirim so‘rading, endi hech narsani ortga qaytara olmaysan. Men esa qo‘ng‘iroq qilib, seni rosa haqorat qilishim mumkin. Xo‘sh, nima bo‘pti? Yoki sen bunday munosabatga loyiq emasmisan?

— Qo‘ng‘iroqdan maqsading nima? — Jungkook ish yuzasidan gapirayotgandek keskin va quruq ohangda so‘radi.

Chiminning jahli yanada chiqdi. U bu ablah Taehyung bilan ertalab qanday gaplashganini tasavvur qilgan sari yuragi ko‘proq og‘rirdi. Taehyung bularning hammasiga qanday chidadi ekan…

— Bilasanmi yaxshi odamlar yo‘lda sochilib yotmaydi. Qachonki rosa katta xato qilganingni tushunib, undan kechirim so‘rash uchun yugurib kelganingda men seni uning yoniga yaqinlashtirmayman. U sen kabi bir ablahni sevib qolishga muvaffaq bo‘ldi sening esa aqling faqat u bilan yaqinlik qilishga yetdi. Xullas, senga tilagim bitta Yomon yashagin senga eng yomon narsalarni tilayman.

Chimin telefonni o‘chirdi. Alam va g‘azabdan butun vujudi titrardi! Uning mehribon nozik Taehyungi hayot yo‘lida uchragan ikkita ablahga aslo loyiq emasdi. Bu adolatsizlik edi! Kerak bo‘lsa Chimin hammaning yoqasidan olardi.

Chunki hayotining eng og‘ir damlarida, Chimin hali aqlsiz va qo‘rqmas bo‘lib katta-katta balolarga aralashib yurgan paytlarida, uni har safar o‘sha balolardan aynan Taehyung qutqarib qolgan edi. Chimin avliyo emasdi. Aqlini yig‘ib olguniga qadar ko‘p xatolar qilgan. Endi esa Taehyung yordamga hech bo‘lmasa ma’naviy ko‘makka muhtoj bo‘lganida uning yonida turish navbati Chimingga kelgandi.

Atrofdagilarning hammasi xiyonat qilishi mumkin…

Ammo do‘stlar emas.

Xudoga shukurki, Taehyungning ko‘ngli aynimadi. Ammo uyg‘onganida o‘zini ezilgan va holsiz his qildi. Yana uzoq vaqt dush qabul qildi aspirin ichdi. Keyin buvisi ularga hangomadan keyingi holatni yengillashtiradigan sho‘rva tayyorlab berdi bobosi esa o‘zining damlamasidan ozgina quyib, aytishicha ahvolini yaxshilash uchun ichirdi.

Ular kun bo‘yi mushukchalar bilan karavotda yotib serial tomosha qilishdi. Yaxshilab ovqatlanishdi mors va sharbat ichishdi. Faqat kechqurun uy telefoniga qo‘ng‘iroq bo‘lib, buvisi go‘shakni ko‘tardi. So‘ng ularga Taehyungning onasi u bilan gaplashmoqchi ekanini o‘zi qo‘ng‘iroq qilayotganini aytdi. Ammo Taehyung u bilan gaplashishdan qat’iyan bosh tortdi. Bu oila bilan boshqa hech qanday aloqasi bo‘lishini istamasdi.

Ertasi kuni ular hovliga chiqib, quyoshda toblanishdi. Keyin tomorqaga borib rezavor mevalardan yeyishdi. Kechga yaqin Chimin yana sartaroshlik vazifasini o‘z zimmasiga oldi. Taehyung undan shokolad rangidagi soch bo‘yog‘ini olib kelishni so‘ragandi. Hatto buvisi ham uni fikridan qaytarish uchun yugurib chiqdi. Uning fikricha, bu bilan Taehyung o‘zini sindirishganini endi «oddiy odam»ga aylanganini ko‘rsatib qo‘yardi. Ya’ni uni ranjitgan odamlarga o‘zlarini haq deb his qilish imkonini berardi go‘yoki ular Taehyungni shu qadar qattiq xafa qilishganki, u boshqalardan ajralib turmaslik, ko‘zga tashlanmaslik uchun o‘zgarishga qaror qilgan. Vaholanki, bu shunchaki uning uslubiga xos emasdi qolganlarning hammasi oddiy bo‘lgani uchun emas.

Ammo Taehyungga o‘zgarish juda zarur edi. Chunki ko‘k sochlari unga o‘sha odamni eslatardi…

Xullas, sochlarini bo‘yashdi. Chimin uni qo‘llab-quvvatladi buvisi esa uning pushti sochlarini ham bo‘yab berdi. Bir soatdan keyin ikkalasi ham ko‘zguga qarab kashtanrang sochlarini tomosha qilishardi. Anchadan beri ishlatmagan, ko‘zga tashlanmaydigan sokin rang. Bu ham ularga biroz g‘amginlik olib keldi, ammo Chimin sochlariga dam berish kerakligini, keyin yana qandaydir «ko‘zni kuydiradigan» rangga bo‘yashlarini aytib, uni tinchlantirdi.

Shu kayfiyatda kechki ovqat uchun ayvonga chiqishdi. Aynan o‘sha paytda… hovliga Taehyungning onasi kirib keldi. Yolg‘iz o‘zi.

Taehyungning ich-ichigacha sovib ketdi. U ulardan hech kimni ko‘rishni ayniqsa o‘tmishni yana kavlashni istamasdi. Uni rad etishdi, tamom. Unga bu bema’ni achinish ham arzimagan uzrlar ham kerak emasdi…

— Bezovta qilganim uchun uzr. Yoqimli ishtaha. Taehyung, men sen bilan gaplashgani keldim… Iltimos, menga bir necha daqiqa ajrat. Sen bilan juda gaplashgim kelyapti…

Taehyung qovog‘ini solgancha navbatma-navbat unga, buvisiga va Chiminga qaradi. Chimin unga sekingina bosh irg‘adi go‘yo «Mayli, gaplash» degandek. Buvisi ham uning onasi bilan suhbatlashishini istardi. Taehyungning o‘zi esa uni shunchaki qo‘pol ravishda haydab yubora olmasdi. Faqat shu sababli ikkalasi uyga kirib mehmonxonadagi divanga o‘tirishdi.

Taehyung choy taklif qilmadi. Bunday choyxo‘rlikning ham keragi yo‘q edi.

Ayol uning yangi qiyofasiga mehr bilan, biroz g‘amgin qaradida gapni aylantirmasdan to‘g‘ridan-to‘g‘ri maqsadga o‘tdi. Buning uchun unga rahmat.

— Hammasi bunday tugagani uchun meni kechir… Men senga hech qachon yomonlikni ravo ko‘rmaganman! Shunchaki bir-biringizga yoqib qolishingizni istagandim… Ammo hammasi mana bunday bo‘lib ketdi…

— Siz hammasini bilasizmi? — Taehyungning ovozida hech qanday hissiyot yo‘q edi.

— Jungkook hech narsa aytmadi. O‘zim fahmladim…

— Uzr so‘rashingiz shart emas. Men sizdan xafa emasman.

Albatta, Taehyung xafa emasdi. Boshqa har qanday sog‘lom fikrlaydigan odam esa xafa bo‘lishi kerak edi.

— Jungkook senga aynan nima deganini bilmayman, lekin o‘ylashimcha, u gaplariga unchalik ehtiyot bo‘lmagan… Iltimos uni kechir. U o‘zi ko‘rinishni istagandek odam emas. Uni ham ranjitishgan, endi esa hech kimni o‘ziga yaqinlashtirmaydi. Ishon o‘rmondan qaytganida uning ahvoli juda yomon edi…

— U gaplariga ehtiyot bo‘ldi va mendan uzr ham so‘radi. Bularning hammasini menga aytishingiz shart emas.

Taehyung sovuqqon edi chunki oralarida masofa saqlamoqchi bo‘lardi. U endi ularning uyiga boshqa kelmaydi, keyin esa butunlay shaharga qaytib bu oilani unutadi. Shuning uchun shirin gaplarning keragi yo‘q edi.

— Sen unga yoqib qolding, buni men yaxshi ko‘rib turibman. Ammo u seni o‘ziga yaqinlashtirishdan qo‘rqadi. Seni istaydi, lekin ayni paytda qo‘rqadi. Unga vaqt kerak tushunyapsanmi? Hammasini anglab yetishi va qabul qilishi uchun. Hozir sen jahldorsan xafasan, meni tinglashni istamayapsan. Lekin sen allaqachon sevib qolgansan bunday tuyg‘uni yurakdan shunchaki sug‘urib tashlab bo‘lmaydi. Biroz vaqt o‘tadi, uni yana ko‘rging keladi sog‘inasan… Axir sen ham hammasi oson emasligini tushunasan. Chunki uning kichkina farzandi bor u esa yonida ishonchli inson bo‘lishini istaydi…

— Bu inson men emasman. Men yigitman. Shu bilan hammasi aytilgan.

Jungkook unga buni bir necha bor tushuntirgandi: ba’zan qo‘pol ba’zan esa muloyim tarzda.

— Oilamiz seni qabul qiladi… Ikkalangiz bir jins vakili ekaningiz biz uchun ahamiyatsiz. Muhimi orangizda tuyg‘u bo‘lsa bas. Qishloqdagi nodonlarning gapiga esa quloq solishning hojati yo‘q. Bizning qo‘rg‘onimizni ko‘rganmisan? U yerda hech kim senga tegina olmaydi Jungkook ham seni hech kimga xafa qildirmaydi. Men sening sadoqatli yigit ekaningni bilaman Jungkook ham biladi. Sen uning sobiq xotiniga umuman o‘xshamaysan. U bir kun kelib aqlini yig‘ib olsa iltimos, unga ikkinchi imkoniyat ber… Hozir bu yoqimsiz va og‘riqli lekin senga ham vaqt kerak…

— U aqlini yig‘ib olmaydi… U meni sevmaydi men buni bilaman! Ishonavering, buni juda yaxshi bilaman!

Taehyung lablarini qattiq qisib, alam bilan ovozini ko‘tardi. Uning jahli chiqishga ham, baqirishga ham haqqi bor edi.

— Sen hech o‘z oilangni qurish haqida o‘ylab ko‘rganmisan? — ayol kutilmaganda savol berdi.

— Axir bizning oilamizda senga yoqqan, shundaymi?
Sen ham shunday oilani istarmiding?
Tasavvur qil sening turmush o‘rtog‘ing va o‘g‘ling bor.

—Buni o‘ylaganingda nimalarni his qilasan?

—Hali ham shaharga qaytging keladimi?

Taehyung darhol javob bera olmadi.

Axir shaharda uni hech narsa ushlab turmasdi. Ota-onasi doim ishda. Uch yil davomida sevgilisining kvartirasida yashadi, endi esa mana qishloqda edi… Shaharga qaytsa, ehtimol Chimin bilan yashar. U joyini osongina o‘zgartirardi va yangi joyga xuddi shunday tez ko‘nikib ketardi. Shuning uchun, agar uni shu yerda qolishga ko‘ndirishsa…

U ketishni istarmidi?

Javob esa bitta edi.

6—bob. Sog‘lom tanada sog‘lom aql

Kechqurun Taehyung yana cho‘mildi (nahotki shuncha yo‘l bosib, terlab ketmagan bo‘lsa!). Suv avvalgidek sovuq edi ammo baribir tong sahardagidek muzdek emasdi. Bu paytda Jungkook «yeyish mumkin bo‘lgan» o‘t-o‘lanlardan zaxira qilish uchun o‘rmonga ketgandi Taehyung esa yolg‘iz qoldi.

Avvaliga uzoq suzdi asosan chalqancha. Sochlari suv ichida bo‘lsa balki hech bo‘lmaganda shu tariqa yuvilib qolar deb umid qilgandi. Keyin bo‘ynigacha suvga botib o‘tirgancha shunchaki hamma narsa haqida va hech narsa haqida o‘yladi. Ko‘zlari ufqda botayotgan zarg‘aldoq quyoshga tikilgan edi.

Tabiat qo‘ynida, olis o‘rmon ichida, sivilizatsiyadan uzoqda odamning xayolida mutlaqo yangi fikrlar tug‘iladi: kelajak dunyo yoki, ehtimol, mana shu xavfli xarobadek go‘zal maskan haqida… Bunday yuksak xayollar Taehyungga xos emasdi, ammo hayot falsafasi aynan yolg‘izlikda tug‘iladi.

Hatto o‘zining naqadar kulgili ko‘rinishidan kulgisi keldi: nilufar bargida o‘tirgan qurbaqadek suvda o‘tirib, osmonga tikilgancha katta dunyo haqida o‘ylayotgan mitti pashshaga o‘xshardi. Hozir sovuqdan qurillashni ham boshlasa kerak xullas hammasi o‘ziga yarashgan. Botqoqning kelishgan yigiti!

Xullas birdan beliga qandaydir baliq tegib ketgach, shoshilinch ravishda suvdan chiqishga majbur bo‘ldi. Taehyung xuddi ilon chaqqandek sapchib tushdi. Qishloqi falsafasining oxiri shu bo‘ldi.

So‘ng gulli ko‘ylagini yelkasiga tashlab, pechka yoniga borish uchun kulba tomon chopib ketdi.

Jungkook faqat bir soatdan keyin qaytib keldi. Kelishi bilan oshxona javonlari ustiga turli o‘simliklarni terib chiqa boshladi. Ikkalasi ham indamadi. Yana nima haqida gaplashishardi? Taehyung uni kutib o‘tirgandi, chunki uxlashga yotmoqchi edi bu yerda boshqa qiladigan ish ham yo‘q. Hozircha esa choy ichib, bekorchi bo‘lib o‘tirardi.

Jungkook ham hovuzda cho‘milibdi. Qaytganida esa… yana faqat suzish kiyimida edi. Ko‘rinishi odatdagidek, beparvo.

Nima bo‘pti erkak kishi boshqa bir erkakning oldida yarim yalang‘och yuraversa? (Mayli, erkak emas yigit Taehyung hali erkaklarga o‘xshab ketmaydi.) Bu axir vasvasaga solish emas oddiy holat-ku. Ammo har safar ko‘zlarini bu gavdadan uzish tobora qiyinlashib borardi…

Tashqi ko‘rinish jihatidan hammasi juda chiroyli edi. Taehyungga aynan shunday qomat yoqardi me’yorida chiniqqan, baquvvat, keng yelkali va hatto baland bo‘yli (Jungkook undan sal balandroq ham edi). Shuning uchun nigohi hadeb uning badaniga tushib ketayotganida Taehyung aybdor emasdi. Biroq u bu azobli vasvasaga berilmasdi: o‘zini darhol koyib, fikrlarini yig‘ishtirib olardi. Jungkookka ko‘z olaytirish ahmoqlikning eng yuqori cho‘qqisi. Bundan hech narsa chiqmaydi.

Taehyung qurib choy bilan isinib olgunicha o‘rniga yotib, ko‘rpaga o‘randi. Goho yo‘talib qo‘yardi. Tomog‘iga nimadir tiqilgandek edi. Ba’zan baland ovozda aksirib, keyin tomog‘ini qirib olardi. U yoqdan bu yoqqa ag‘darilib, oyoqlarini qimirlatib, tinimsiz o‘girlanardi.

Jungkookni bu «simfoniya» bezovta qila boshladi. Ziyoli odamdan har qanday kutilmagan holatni kutish mumkinda.

— Bu nima deganing? — dedi u boshliqning qattiq ovozida.

— Nima?..

Taehyung noqulaylik bilan yelkasini qisib yostiqqa yanada chuqurroq botdi.

Nigohi yana Jungkookning oyoqlariga tushdi. Tukli oyoqlar. Sonlari ham naqadar baquvvat… Taehyung o‘zining doimgidek silliq va nozik oyog‘ini silab qo‘ydi. Yana yo‘taldi, burnini artdi. Keyin yana aksirdi.

Ha rostdan ham oyog‘i doimgidek nozik edi. U o‘zi nima haqida o‘ylayapti?!

Yana kindigidan pastga qarab tushadigan tukli chizig‘i ham bor…

Taehyung baland ovozda yo‘talib xayolidagi bemaza tasavvurlardan voz kechdi. Yana bir marta shunday xayolga borsa, uyatdan o‘zini shu yerning o‘zida ko‘mib yuboradi. Axir ularga hali yonma-yon uxlash ham bor.

Biror xulosa chiqarishga hali erta edi ammo Jungkook bu shunchaki chang tufayli bo‘layotganiga shamollash alomati emasligiga umid qilardi.

U ko‘rpa ostiga kirib yotganida kutilmaganda kaftining orqa tomoni bilan Taehyungning yonoqlari va peshonasiga tegib ko‘rdi. Taehyung unga xiralashgan nigoh bilan qarab juda uyqusi kelayotganini tushuntirdi.

Bu safar u Jungkookni quchoqlamadi. Ikkalasi ham bir-biriga orqa o‘girib yotishdi. Dumbalari bir-biriga tegib ketdi shu sababli Taehyung pastroqqa surilib tegib ketmaslikka harakat qildi.

U o‘zini dunyodagi eng baxtsiz odam deb o‘yladi dumbasi Jungkooknikiga tegmasligi uchun oyoqlarini bukib, yostiqning chekkasida uxlashiga to‘g‘ri kelayotgandi. Jungkook esa ularning bir-biriga tegib-tegmayotganiga mutlaqo parvo qilmasdi.

Oxiri Jungkook Taehyungdan hadeb u yoqdan bu yoqqa surilavermaslikni, tinchlanib, «yostiqqa yopishib yotishni» so‘radi. O‘zi esa unga ko‘kragi bilan yuzlanib o‘girildi.

Yana bir qiyomat! Jungkook endi uning ensasiga nafas olayotgan oyog‘i esa Taehyungning dumbasiga tegib turardi.

Taehyungning ichidan uvvos solgisi keldi. Yo‘q, unga baqirib, bu mutlaqo normal holat emasligini, Jungkook ham bundan xavotir olishi va o‘z tanasini nazorat qilishi kerakligini aytgisi keldi. Ammo bu holat Jungkookni zarracha xijolat qilmasdi. Faqat Taehyungning o‘zi qiynalardi.

Jungkookning bir maromdagi nafas olishi eshitilgach, u beixtiyor Taehyungga yanada yaqinroq surildi.

Hazil emas Taehyung sal qolsa jon taslim qilayozdi. Endi uning oyog‘i emas, tos qismi tegib turardi. Qulog‘i ostidagi nafasi esa yanada issiqroq bo‘lib, terisiyu sochlarini kuydirayotgandek edi. Taehyungning butun badanini chumoli o‘rmalagandek jimirlash bosdi. U devorga mungli tikilib yotardi.

Jungkook hatto uxlayotganida ham uni masxara qilardi.

Yana aksirdi.

Rostdan ham ataylab qilyapti!

Ko‘pincha bo‘lib turadiganidek tong yana «noto‘g‘ri oyoqdan» boshlandi. To‘g‘rirog‘i qo‘llardan ham emas. Hammasi qattiq aksirish burnini tortish va quruq yo‘tal bilan boshlandi.

Taehyung terga botgancha yotardi. Yonoqlari qizarib butun badani lovullab turardi…

Hovuzda chiniqqani shu bo‘ldimi?

Sog‘lom tanada sog‘lom aql deganlari shu ekanda?

Jungkook oxirigacha uning shamollab qolganiga ishonmadi. Yo‘talib oladiyu o‘tib ketadi deb o‘ylagandi. Ammo unday bo‘lmadi!

Immuniteti zaif shahar nozikkalari salgina shabada tegishi bilan qirq darajaga yaqin isitmalab to‘shakka mixlanib qolishadi!

Taehyung ham albatta o‘zining erkatoy degan nomini oqladi kasal bo‘lib qaynatilgan nimagadir o‘xshab qoldi.

Tong mana shunday boshlandi.

Jungkook tilini taqillatib, uning yuziga qo‘l tekkizdi. Qoshlarini chimirgancha shoshilinch kiyina boshladi. Kutilmagan shamollash hamma rejalarni o‘zgartirib yubordi ammo bu yerda dori-darmon yo‘qligi muammo emasdi. Jungkook qishloqda ulg‘aygan ular har qanday kasallikni xalqona usullar bilan davolashardi.

Qolaversa atrofda shifobaxsh o‘simliklar qancha! Jungkook uni tezda oyoqqa turg‘izadi xavotirga o‘rin yo‘q.

Shunday bo‘lsada vaziyat yoqimsiz edi. Axir uni bu yerga o‘zi boshlab kelgan sovuq hovuzda cho‘milishga ham o‘zi yuborgan Taehyung esa mana kasal bo‘lib qoldi. Endi buning uchun Jungkook javobgar edi!

O‘rmon jinining yana ishi boshidan oshib yotardi. Avvalo pechkani yoqishga kirishdi. Taehyung esa uni tinimsiz savollari bilan chalg‘itardi.

— Men o‘lib qolamanmi? — Endi nima qilaman?

— Meni qutqarasanmi?

Buning ustiga ora-sira ingrab qo‘yardi.

— Mazam yo‘q…

Burnini tortib, aksirib, oyoqlari orasiga ko‘rpani qulayroq yotish uchun uzunchoq qilib buklab olgan edi. Oyoqlari yalang‘och, o‘zi terga botgan yuzi g‘amgin va qip-qizil, isitmalab yotibdi ko‘zlari yoshlanib ketgan… Hozircha uning bunchalik ko‘p gapirayotganini kechirish mumkin edi.

Jungkook hech narsaga javob bermadi. Faqat keyinroq uning oldiga kelib ko‘rpaga yaxshilab o‘ranishini buyurdi va yana uxlab olishga urinib ko‘rishni maslahat berdi. Taehyung esa yo‘talaverib boshining qattiq og‘riyotgani uchun uxlay olmayotganini aytib, nolidi. Jungkook ayni damda unga yordam berolmasdi. Holbuki, unga qarashning o‘zi achinarli, hatto biroz qo‘rqinchli edi.

Pechka qizib olguncha, Jungkook choynakka suv qo‘ydi. Keyin isitmani tushirish uchun brusnika barglaridan damlama tayyorlamoqchi edi. Shuningdek, bor masalliqlardan to‘g‘rab, sho‘rva pishirishga kirishdi. Yo‘talga qarshi moychechak gullari, mavrak va yalpizdan qaynatma ham tayyorlamoqchi edi, ammo buning uchun o‘rmonga borishi kerak.

Taehyung esa hamon uxlamadi. Uni kuzatib yotarkan, indamay ko‘z yosh to‘kardi isitmasi tufayli. Badani qiynalayotgan ekan demak, uning o‘ziga ham juda og‘ir edi. Balki bu holat hayoti uchun xavfli bo‘lishidan qo‘rqayotgandir axir bu yer huvillagan kulba telefon ham tutmaydi.

Mabodo ahvoli battar yomonlashsachi?

Jungkook yordam berolmasachi?

U alahsirab, karavotda u yoqdan bu yoqqa ag‘darilarkan orqa fonda u yoqdan bu yoqqa o‘tib yurgan Jungkook vaqti-vaqti bilan yoniga kelib turardi.

Biroz vaqt o‘tgach, Jungkook brusnika damlamasini olib keldi. Taehyungning boshidan ko‘tarib ichishga majbur qildi. Sanbom kasal bo‘lganda ham hammasi xuddi shunday kechardi shu sababli Jungkook bunday ishlarga ko‘nikkan edi. Bolalar tez-tez kasal bo‘lishadida. U Taehyungning piyolasini ushlab turdi, chetidan oqib tushgan damlamani artdi va hammasi yaxshi bo‘lishini aytib, ko‘nglini ko‘tardi.

Damlama ichgach Taehyungning badani yanada qizib, issiq bosdi. Jungkook terlab olishi uchun uni yaxshilab ko‘rpaga o‘rab qo‘ydi. Uxlab qolishidan oldin Tae Jungkookning qo‘lidan ushlab, yonida biroz o‘tirishini so‘radi. Boshqa hech narsa deyishmadi. Jungkook esa karavot boshida o‘tirib, uning uyquga ketgan-ketmaganini diqqat bilan tinglab turdi.

Bemor uyquga ketganida Jungkook rezavorlar va dorivor o‘tlar terish uchun o‘rmonga bordi. Keyin onasiga ham qo‘ng‘iroq qilib shamollashda nima qilish kerakligini so‘radi. Onasi, albatta, xavotirga tushdi, uni biroz koyidi ammo keyin Taehyung tezroq tuzalib ketishi uchun bir dunyo maslahat berdi. Suhbat oxirida telefonni Sanbomga uzatib dadasiga «salom» aytishini so‘radi. Jungkook esa tez orada uyga qaytishga va’da berdi.

Faqat avval bir odamni davolab olishi kerak edi…

Kulba ichi iliq, hatto biroz dim bo‘lib ketdi. Osmonda yana bulutlar to‘plana boshladi. Quyoshni bulutlar to‘sdi, shamol ko‘tarildi, yomg‘ir hidi keldi.

Qaytib kelgach, Jungkook Taehyungni o‘zi uyg‘otdi. Chunki melissa solib, bir piyola qaynoq suv tayyorlagan edi. Ko‘rpani uning boshi ustidan yopib bug‘ni og‘zi va burni orqali nafas olishga majbur qildi bu xuddi ingalyatsiyaga o‘xshardi.

Taehyung, tabiiyki, oddiy bemorga o‘xshab qolgan edi: yuzi shishgan, holsiz, uyqusi kelib turardi. Xuddi plastilindek yumshoq uni istagancha ezg‘ilash xohlagan tomonga olib ketish mumkin. Plastilindan yasalgan Sally erkalash va achinishga shunchalik muhtoj ediki…

Ammo Jungkook uni erkalash o‘rniga davolash bilan band edi bir kompressni olib boshqasini qo‘yardi.

Ingalyatsiyadan keyin Jungkook uni chelakdagi qaynoq suvga oyoqlarini solib isitishga majbur qildi. Tae xirillagan ovozda suv juda issiqligidan nolirdi, ammo Jungkook uning oyoqlarini mahkam ushlab, aytganini qilishga undardi. So‘ng oyoqlarini o‘zi yaxshilab artib quritdi, paypoqlarini kiydirdi va yana ko‘rpaga o‘rab qo‘ydi. Taehyung deyarli darhol g‘ujanak bo‘lib uxlab qoldi. O‘rmon hayoti unga mutlaqo to‘g‘ri kelmasdi.

Nihoyat, jala quyib yubordi. Jungkook yana to‘rt devor orasida qolib ketdi. U xayolga cho‘mgancha choy ichar, vaqti-vaqti bilan uxlab yotgan Taehyungga qarab qo‘yardi. Bunday kasal holida uni ikki baravar ko‘proq himoya qilging kelardi xuddi kichkina boladek. Chunki bu sharoitda u mutlaqo himoyasiz edi. Tabiiyki, Jungkook uni o‘zi bilan o‘rmonga olib kelgan ekan, «shahar bolasi» uchun barcha mas’uliyat ham uning zimmasida edi. U Taehyungning tez orada tuzalishiga shubha qilmasdi. Isitmasi allaqachon tushgan. Hozir yaxshilab uxlab olsa, hammasi joyiga tushadi.

Ammo nega baribir uni o‘zi bilan olib ketdi? Axir o‘rmonning boshidayoq uni tashqariga olib chiqib, uyiga jo‘natishi mumkin edi. Taehyungning o‘zi ham shunday degandi… Lekin Jungkook o‘jarlik qilib, uni gap bilan chalg‘itdi-yu, mana endi Taehyung shu yerda yotibdi. Buning mantiqli izohi bormidi?

Aslida, bor edi. Jungkookning nazarida, bu juda mantiqli edi.

U o‘rmonga ketishidan sal oldin Taehyung haqida onasi bilan gaplashgandi.

Ha uni bir yigit gey bilan tanishtirishmoqchi ekanlarini bilardi. Onasiga buni inkor qilishning hojati yo‘q edi, u bu masalaga jiddiy qarayotgandi. Onasining dalili oddiy edi Jungkook baribir hech kim bilan yurmaydi, unda nega urinib ko‘rmaslik kerak?

Ha yigit. Ha, qishloqda bunday oila bilan yashash unchalik odatiy emas, lekin uning atrofida girdikapalak bo‘lib yuradigan turli ayollardan farqli o‘laroq, Taehyung manfaat kutmaydigan samimiy inson edi. Qolaversa, o‘g‘li bilan ham yaxshi chiqishardi. To‘g‘ri, uning o‘zi ham boladek, shu sababli unga ko‘ngil qo‘yib qolish oson. Umuman olganda, Taehyung shunday insonki, unga boshqarib turadigan odam kerak. Jungkook esa bu ishga juda mos edi. Faqat unga buning keragi yo‘q edi… Unga yigit kerak emasdi.

O‘rmondagi uchrashuv ulardan biri uchun tasodifiy emasdi. Jungkook o‘zi ham fahmladi: axir onasi uni hali ovga chiqishni rejalashtirmagan paytida «ta’tilga» jo‘natishi bejiz emasdi. Balki u Taehyungni ataylab o‘zi bilan olib ketgandir… Yo‘q balki emas aynan shunday qilgandi ataylab, onasining jahli chiqishi uchun.

Aslida, ular shunchaki suhbatlashishlari kerak edi. Ehtimol, onasi Jungkook Taehyungni o‘rmondan olib chiqib uyigacha kuzatib qo‘yadi, deb o‘ylagandir. Maqsad ularni odatiy bo‘lmagan sharoitda bir-biri bilan yaqindan tanishtirish edi.

Ammo Jungkook qachon bunaqa ish qilgan?

Onasi ularning suhbatlashishini istagan ekan, Jungkook ham uni o‘rmonning qoq o‘rtasiga boshlab kirib og‘ir hayotning ta’mini totib ko‘rishga majbur qildi. Shunda Taehyung bularning hammasidan nafratlanib, «ta’til-dam olish» tugashi bilan shaharga jo‘nab ketadi, deb o‘ylagandi.

Axir shunday bo‘lsa, hamma uchun osonroq bo‘lardi: Jungkook bir bosh og‘rig‘idan qutulardi, onasi esa behuda xayollarga berilmasdi.

Ammo nimadir rejadagidek ketmadi…

Taehyung erka edi, ha, lekin yoqimsiz emasdi. Bu yerda hamma narsa uni qo‘rqitishi va hech biri yoqmasligiga ajablanmasa ham bo‘lardi. U antisanitariya holatidan chinqirardi axir u boshqa sharoitda tug‘ilib o‘sgan o‘rgimchaklar bilan yonma-yon yashashga hech qachon majbur bo‘lmagan.

Lekin Taehyung Jungkook topshirgan vazifalarni xohlamasa ham bajarardi. Biror narsaga qiziqib savol berardi, hayvonlarga tegmaslik uchun och yurishga ham rozi bo‘lardi. O‘ziga qulaylik yaratish uchun haddidan oshmasdi noo‘rin gapirib qo‘ysa kechirim so‘rardi. O‘rmon hayotiga unchalik ham yomon moslashmagan edi.

Qolaversa, ikki kishining kimsasiz joyda, yolg‘iz qolishi ham o‘z ta’sirini ko‘rsatardi: ular yanada yaqinroq muloqot qilishar bir-birlarini turli vaziyatlarda tanib borishardi… Oxir-oqibat, birga bo‘lishga ko‘nikish paydo bo‘lardi.

Bu yerda kunlar hatto qishloqdagidan ham shaharni-ku aytmasa ham bo‘ladi, ancha sekin o‘tardi. Shu bois ular bu yerda anchadan beri yashayotgandek bir-birlarini ham uzoq vaqtdan beri bilgandek tuyulardi. Chunki Taehyung juda sodda inson edi xuddi besh qo‘ldek tanish.

U yaxshi yigit edi. Aslida, uni haqorat qilish juda pastkashlik edi. Ammo Taehyungning o‘zi hammasini kechirardi. Hech qanday sababsiz.

Shu sababli Jungkook ko‘p narsalar haqida o‘ylardi, ammo bu xayollarning hech biri unga kerak emasdi. Uning o‘zi ham tezroq uyga qaytishni istayotgandi. Shaharlik nozikkani chiniqtirib ko‘rish haqidagi ahmoqona fikr edi bu. Endi buni tushunib yetdi. Hatto Taehyungni o‘zi bilan olib kelganidan afsuslanayotgandi ham. Agar o‘sha bema’ni fikr bo‘lmaganida, bularning hech biri yuz bermasdi. U Taehyungni bunchalik yaqindan tanishni va shu bilan birga undan ko‘ngli qolmasligini rejalashtirmagandi…

Ikki soatdan keyin Jungkook karavot chetiga o‘tirib, uni uyg‘otdi. Taehyung uzoq vaqt javob bermadi. Keyin qizargan ko‘zlarini arang ochdi. Shu qadar holdan toygan ko‘rinardiki go‘yo umuman uxlamagandek edi. Nam peshonasiga ko‘k sochlari yopishib qolgan marjonli zanjiri yostiqqa sirg‘alib tushgan, sirg‘asi esa allaqachon yechilib, sumkasida yotardi. Uni bezovta qilishga ko‘ngli bo‘lmasdi ammo muolajalar hali tugamagandi.

— Uyg‘on. Hozir yuvinib olasan, yana bir marta bug‘ bilan nafas olasan keyin yana uxlaysan.

Taehyung ko‘zlarini mahkam yumib, ko‘rpa ostiga yashirindi. Sira turishni ham biror ish qilishni ham istamasdi. Hatto yuvinishni ham xohlamadi, holbuki sog‘lom paytlarida kuniga ikki marta dush qabul qilardi.

Jungkook ovozini ko‘tarmasdan gapini xotirjam takrorladi. Bir qo‘li bilan ko‘rpani tortib oldi ikkinchi qo‘li bilan Taehyungni to‘pig‘idan o‘ziga yaqinroq surdi. Terisi issiq va yopishqoq edi. Ha albatta, uni suvga tushirish kerak.

— Bormayman… U yer sovuq. Xohlamayman — deb takrorlardi Taehyung. Uni muloyimlik bilan o‘zidan itarardi, chunki u hech qachon hech narsani qo‘pollik bilan qilmasdi.

Jungkook yaxshi uxlashi uchun ayvonda ustidan iliq suv quyib yuvintirishini aytdi. Ammo Taehyung buni xayoliga keltirishi bilan ham seskanib, orqaga tisarildi. Yechinmaydi. Jungkookning uni yalang‘och holda ko‘rishini istamaydi. Yo‘q yo‘q va yana yo‘q.

— Tezroq bajarsang, tezroq yotib uxlayverasan. Butunlay terga botibsan. Tur.

Taehyung qimirlamadi. Shunda Jungkook uning tirsagidan ushlab, o‘tirishga yordam berdi. Taehyung esa zo‘rg‘a belini tik tutib o‘tirar butun qiyofasi bilan o‘zini juda yomon his qilayotganini bildirardi.

— Jungkook… — dedi u charchagan, mungli ovozda. Quruq lablari arang qimirlardi, ko‘zlarini kamdan-kam va og‘ir ochib-yumardi. Taehyung bu qaysar odam bilan tortishib bo‘lmasligini bilardi ammo baribir iltimos qilishdan to‘xtamadi.

— Xohlamayman. U yer sovuqku… Keyin men qanday qilib?..

— Hammasi joyida bo‘ladi. Cho‘kkalab o‘tirasan, men ustingdan suv quyaman. Pechka yonida qurib olasan bug‘ bilan nafas olasan, keyin uxlaysan.

Demak u yalang‘och holda cho‘kkalab o‘tirishi kerak. Demak…

— Men bunday qilolmayman…

Mayli demak Taehyung undan uyalardi. Uning o‘ziga yarasha injiqliklari ko‘p edi, endi ularning safiga yana bittasi qo‘shildi. Muammo shundaki, Taehyung «boshqacha» Jungkook esa heteroseksual edi.

Bu vaziyat hech bo‘lmaganda ulardan biri uchun noqulay edi, chunki Taehyung bu holatga Jungkookdan butunlay boshqacha qarardi. Jungkook uchun buning ahamiyati bo‘lmasada Taehyung uchun unday emasdi.

— Bas qil, o‘zingni qizlardek tutaverma!

Taehyungning bu qilig‘idan yuzi burishgan Jungkook pechka yoniga borib, iliq suv tayyorlay boshladi. E’tirozlarga quloq solmoqchi emasdi. Yelkasidan oshirib, dag‘alroq ohangda buyurdi:

— Tezroq yechin!

Bu gapdan Taehyungning badaniga chumoli o‘rmalagandek jimirlab ketdi. U labini tishlab, ko‘ylagining tugmalarini sekin yecha boshladi. Jungkook esa ataylab qilgandek, aynan shu payt unga o‘girilib, tikilib qaradi.

Yo‘q, bu endi ataylab qiynash-ku!

— Axir men sendan… O‘girilib tur, degandim-ku…

Taehyung ko‘ylagini yechishdan to‘xtadi, qoshlarini chimirdi. O‘mrov suyaklari ko‘rinib qolgan, yoqasining soyasi ostidan esa uning «Carpe diem» tatuirovkasi mo‘ralab turardi. Ha, Jungkook bularning hammasiga hech bir uyalmay qarab turardi.

— Nima deb yozilganini o‘zing bilasanmi? Yoki shunchaki duch kelgan so‘zni yozdirib olganmisan?

Voy, qanday kaltafahm odam-a! Taehyung xafa bo‘lib, burnini jiyirdi-da, ko‘ylagini yana yopib oldi. U shundoq ham uyalayotgan edi buning ustiga, tanasi ham ozg‘in, mushaklari yo‘q. Yana ustidan shunday kulishsa…

— Senga nima? — dedi u nigohini pastga qaratib, o‘zini kerib, burnini tortarkan.

Jungkook esa doim unga qo‘pol muomala qilardi.

— Mayli. Yechinda ayvonga chiq.

Taehyungning shunchalik nozik tabiatli ekanini hisobga olib Jungkook vaziyatni yumshatishga urindi. U o‘girilib, kutib turdi. Har qanday holatda ham Taehyungning badanini chayib olishi kerak edi.

Taehyung oxiri ko‘ngli bo‘lmasa-da, yechindi. Hatto ichki kiyimini ham yechishga majbur bo‘ldi. Haqiqatan ham terga botgan, badani yopishqoq edi, o‘zidan o‘zi jirkanib ketayotgandi. Ammo butun vaziyat unga shu qadar noqulay tuyulardiki…

Ehtimol, o‘ziga bu holatga ortiqcha ahamiyat berayotganini qayta-qayta eslatishi kerakdir. Axir Jungkookka uning keragi yo‘q, erkaklarning yalang‘och tanasi esa unga mutlaqo qiziq emas. Barcha muammolar odamning o‘z boshida, degan gap bejiz emas. Ammo bunday xayollardan qanday qutulish mumkin?..

Taehyung eshik yonida turib, ko‘ylagini kerakli joyiga tutib olgan edi. Jungkook chelakni ko‘tarib, tezda cho‘kkalashni buyurdi va o‘zining iborasi bilan aytganda: «Chiyillamaysan!»

Taehyung aytganini qildida ayvonga yugurib chiqdi.

Tashqarida yomg‘ir shiddat bilan yog‘ardi. Atrofda nam o‘t va ozonning yoqimli hidi anqirdi. Havo na sovuq na issiq edi, ammo shamol ancha kuchli esardi. Jungkook chelakdagi suvni me’yorida quyarkan Taehyung bukchayib, oyoq barmoqlarini ichiga tortgancha turar, Jungkook qayerga qarayotganini o‘ylamaslikka urinardi.

Albatta, bu halokatli biror hodisa emasdi. Shunchaki juda noqulay edi. Axir u Jungkookning qarshisida yalang‘och dumbasi bilan cho‘kkalab o‘tiribdi. Bunda quvonadigan nima bor?!

Ish tugagach, Jungkook eshikni ochib turdi, Taehyung esa shamolday ichkariga otilib kirdi. U hamon burnini tortib yo‘talib, Jungkookka orqa o‘girgancha pechka yoniga yopishib oldi.

Jungkook uni uyaltiradigan hech narsa demadi. Faqat sochi ho‘l bo‘lmaganini hisobga olib, o‘z ko‘ylagi bilan artinishni buyurdi, keyin esa unga futbolkasini uloqtirdi.

Taehyung uyalib, o‘zini koyigancha, hammasini tezda bajarib oldi. Jungkookning futbolkasini kiyib, etagini sonining o‘rtasigacha tushirdi. Shu zahoti uning hidini sezdi.

Jungkookning hidini.

Bu fikr miyasiga yarim ochiq derazadan kirgan yel kabi bostirib kirib, butun xayollarini ostin-ustun qilib yubordi. Yonoqlariga qon yanada qattiq yugurdi.

Xudo ko‘rsatmasin Jungkook nimanidir sezib qolsa, noto‘g‘ri tushunsa yoki uni umuman buzuq xayolli odam deb o‘ylasachi?

Keyin uning ko‘zlariga qanday qaraydi?.. Qolgan kunlarda u bilan qanday muomala qiladi?..

Yo‘q yo‘q, deb o‘zini to‘xtatdi Taehyung. Xayolan o‘ziga bir-ikki shapaloq tushirib, noo‘rin xayollari uchun o‘zini koyidi…

Shu payt yelkasiga qo‘l qo‘ndi.

— Nega qotib qolding? Yur, ingalyatsiya qilamiz, — dedi Jungkook odatiy ohangda, qaynoq suv solingan piyolani tayyorlar ekan.

Taehyung noqulaygina karavotga o‘tirdi. Jungkook uning yoniga stulni surib qo‘ydida qisqagina qarab oldi.

Yana peshonasi va bo‘ynini ushlab ko‘rdi…

Hozir aynan shu ishni qiladigan payt emasdi…

— Isitmang yana ko‘tarildimi? Mazang yomonmi?

Taehyung tez-tez bosh chayqab, yo‘q degan ishora qildi. Jungkook uni ko‘rpaga o‘rab, bug‘ bilan nafas olishga majbur qildi. O‘zi ham yoniga o‘tirdi. Tizzasi Taehyungning tizzasiga tegib turardi. Bu o‘z-o‘zidan jinsiy yaqinlikka ishora emasdi, aslo! Hatto noz-karashma ham emasdi! Ammo Taehyung yana o‘zini yomon his qila boshladi.

Faqat bu safar sog‘lig‘i tufayli emasdi. Garchi sog‘lig‘i ham joyida bo‘lmasada.

Ilgari u o‘zini odatdagidek tutish, geylarga xos deb hisoblagan xatti-harakatlardan qochish uchun barcha noo‘rin xayollarni xayolidan chiqarib tashlashga urinardi. Ammo bu safar qo‘lidan kelmayotgandi.

Unga Jungkookning ichki matonati, ataylab qo‘pol muomalasi, ovozidagi qat’iyat, jismoniy qiyofasi, o‘zini boshqalardan uzoq tutishi, yonidagi iliqligi, hidi… yoqardi. O‘ta sezilmas, ammo yoqimli hid. Bularning bari uning sezgilariga shu qadar singib borardiki o‘rmonda yolg‘iz hayot kechirish fonida Taehyungning o‘zini tiyish qobiliyati butunlay yo‘qolayotgandi.

Taehyung shahvatparast emasdi. Yo‘q, u duch kelgan har bir erkakka tashlanavermasdi. Umuman olganda uning faqat bitta jinsiy sherigi bo‘lgan hozircha boshqa birov bilan yaqinlik qilish niyati ham yo‘q edi…

Ammo…

Bu holat uni qo‘zg‘atardi. U bunga hech narsa qila olmasdi!

— Hammasi joyidami? Nafas olyapsanmi?

Qanday paradoks! Hali nafas olayotgandi, ammo tez orada bo‘g‘ilib qoladigandek edi atrofning hamma joyi Jungkookning hidiga to‘lib ketgan. Nima ham derdi, axir ular har kecha bir-biriga orqa o‘girib uxlaydi, bitta ko‘rpaga o‘ranadi, uyquda tanalari bir-biriga tegib turadi…

Xudoyim…

Jungkook suvning qachon sovishini va foydasiz bo‘lib qolishini Taehyung o‘zi anglab yetishiga umid qilmay, kerakli vaqtni o‘zi kutib o‘tirdi. Keyin unga yana damlamadan ichirdi va tashqi ko‘rinishini xavotir bilan kuzatdi.

— Ertaga oxirgi kun. Indinga ertalab uyga qaytamiz. Tez orada jahannaming tugaydi.

Nega bu gap bunchalik… g‘amgin eshitildi?.. Yoki bu faqat Taehyungga shunday tuyuldimi?

Uning ko‘zlari hech narsasiz, xuddi bir zumda yoshga to‘ldi. Balki u Jungkook bilan kuniga yigirma to‘rt soat birga bo‘lishga ko‘nikib qolgandir. Balki bu sokin joyga, o‘rmon hidlariga va uning tovushlariga o‘rganib qolgandir. Balki har tong erta uyg‘onib uning yonida ko‘z ochishga shu qadar odatlanib qolgandir…

Odat eng qo‘rqinchli narsalardan biri. Undan voz kechish juda qiyin. Ayniqsa voz kechging kelmasa.

— Ovqat yeging kelyaptimi? Yoki uxlamoqchimisan? Rezavorlar bor.

Jungkook Taehyung bilan birga parhez tutishga majbur bo‘layotgandi chunki o‘zi bu o‘t-o‘lanlar bilan qornini to‘ydira olmasdi. Taehyung ham yengil ovqatlanish sabab ancha ozib qolgandi, lekin u avvaldan ham kam ovqatlanardi. Bugun esa damlamadan boshqa hech narsa ichmagandi.

Kasal bo‘lganda och yurishni maslahat berishadi ammo bu har kimga har xil ta’sir qiladi.

Har xil o‘tlar orasida bir hovuch ko‘k mevalar ham sochilib yotardi. Taehyung ularni tatib ko‘rmasdan uxlay olmasdi. Darrov yogurtlar turli tortletkalar, ko‘k mevali eklerlar yodiga tushdi. Bu yerda esa hech qanday qo‘shimchasiz, yangi uzilgan mevalar bor edi. Ammo bularning barchasi qanchalik ajoyib bo‘lmasin, xayolida «oxirgi kun» degan so‘zlar aks-sado berib turardi.

Ba’zan biror narsaga odatlanish uchun bir kunning o‘zi kifoya qiladi. Sevib qolish uchun esa… Mayli, buning ahamiyati yo‘q.

Yana birinchi kechadagidek yotishdi. Taehyung odatdagidek uni qo‘rqibgina quchoqlab olardi. Go‘yo bunga haqqi yo‘qdek yoki Jungkook uning quchog‘idan jirkanadigandek.

Mabodo shunday bo‘lsachi?! U shunchaki chidab yurgandir…

Unda nega uni o‘zi bilan o‘rmonga olib keldi?

Nega shuncha kun shu yerda ushlab turdi?

Nega quchoqlashiga ruxsat beradi?

Balki u shunchalik befarq odamdirki, yonida qandaydir yigit borligiga ham parvo qilmas? Ha shunchaki bunga ahamiyat bermaydi. Taehyung uni hech qachon qiziqtirmasligini aniq bilardi. Shu sababli noo‘rin xayollari uchun yanada ko‘proq uyalardi. Go‘yo bu fikrlarini hamma eshitayotgandek…

Axir Jungkook bu yerda unga qarashi kerak edi. Chunki uni o‘rmonga o‘zi boshlab kelgan. Ammo… U haqiqatan ham Taehyung uchun juda ko‘p ish qildi. G‘amxo‘rlik qildi, uning istaklariga moslashdi. Taehyung esa buning evaziga nima bilan javob qaytaryapti?

Qandaydir istaklar bilanmi?..

Taehyungning o‘zi ham bunga javob topolmasdi.

— Nega tarakandek tipirchilayverasan? Nima haqida o‘ylayapsan o‘zi… Bo‘ldi uxla — dedi Jungkook ko‘zlarini ochmay og‘ir xo‘rsinib.

Taehyungning qo‘li Jungkookning ko‘kragi ko‘tarilib-tushishi bilan birga harakatlanardi. U yana nima haqida o‘ylashi mumkin edi?..

Va yolg‘on gapirdi.

— Shunchaki qo‘rqyapman…

— Yana nimadan qo‘rqib ketding?

Uning ovozida befarqlik yo‘q edi. Shunchaki betaraf sokin ohangda gapirdi. Jungkookning butun qiyofasi nazorat va ishonch hissini uyg‘otardi. Hatto asossiz ravishda qo‘pollik qilganida ham aynan shu jihati odamni o‘ziga rom etardi.

— Shunchaki…

(O‘zimdan.)

Taehyung qo‘llarini undan oldi. Jungkook esa ko‘zlarini ochib, yarim yumilgan kipriklari ostidan uni kuzatib turganini ko‘rmadi. Hech narsa demay devorga o‘girilib yotdi.

Endi o‘rgimchaklar-u boshqa narsalarning unga umuman ahamiyati yo‘q edi. Ko‘nglida yana o‘sha bo‘shliq va g‘amginlik paydo bo‘ldi. U Jungkookdek odamga ko‘ngil qo‘yadigan darajada ahmoq emasdi. Uni quchoqlash ham, unga yopishib olish ham nolib yurish ham kerak emasdi…

O‘rmon jini esa uni kuzatib turardi.

Ertalab Jungkook bildirmaygina o‘rnidan turdi. Taehyungning ahvolini tekshirish uchun yana ehtiyotkorlik bilan quloq tutdi, peshonasiga qo‘l tekkizdi. Isitmasi yo‘qdek, ammo badani hali ham issiq edi. Og‘zi bilan nafas olayotgan edi.

Ob-havo hamon tund salqin, atrofda namlik hidi anqirdi. Yana kun bo‘yi uyda o‘tirishga to‘g‘ri keladi. Qishloqqa ham qaytib ketolmaydi, chunki Taehyung hali yo‘l yurishga tayyor emas. Tuzalib olishi uchun kamida yana bir kun kerak.

Yaxshiyamki, Jungkook o‘tin g‘amlab qo‘ygan, pechkani bemalol yoqishi mumkin edi. Yomg‘ir boshlanmasidan oldin hovuzga baliq tutgani bordi. Taehyung ovqat yemasa ham, uning o‘zi o‘t-o‘lan bilan kun o‘tkazib, och yurishni istamasdi. Baliqli sho‘rva tayyorlaydi, keyin kim nimani xohlasa, shuni yeyaveradi.

Jungkook uchun shuncha ishlash og‘ir emasdi. Bu uning odatiy turmush tarzi edi. Har kuni shunday o‘tardi. Umuman olganda, u mehnatkash odam edi, qo‘l qovushtirib o‘tirishga toqati yo‘q. Buning ustiga, bu ishlar unga og‘irlik ham qilmasdi baribir o‘zi uchun ham ovqat tayyorlardi.

Taehyungning uyqusini buzmaslik uchun baliqni tashqarida tozaladi. Keyin sho‘rvaga masalliqlarni solib, pechka ustiga qo‘ydi. Taehyung esa hamon uxlar, karavotda tinimsiz u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib, ko‘rpaga chuqurroq o‘ranib olardi.

Jungkook yana ikki chelakka suv to‘ldirdi. Birini isitish uchun ikkinchisini esa zaxiraga qo‘ydi. Yomg‘ir har lahzada quyib yuborishi mumkin edi bir tomondan momaqaldiroqli bulutlar yaqinlashib kelardi. Ob-havo bashorati yaxshi emasdi. Bir soatlardan keyin Taehyung momaqaldiroqdan qo‘rqish-qo‘rqmasligini bilib oladi (ha-ha). Negadir javobi «ha» bo‘lishiga bir zum ham shubha qilmasdi.

Taehyung baribir kun bo‘yi yotadigan bo‘lsa, unga bug‘da yumshatilgan do‘lana emas, lopux barglaridan kompress tayyorlab qo‘ysa ham bo‘ladi. Oddiy va samarali. Sakkizta barg uzib qaynoq suvda yumshatdida biroz tindirish uchun chetga qo‘ydi. Aslida, ular bilan tun bo‘yi uxlash tavsiya qilinardi, ammo bu safar kun bo‘yi yotganida ham bo‘laveradi.

Aynan shu paytga kelib ertalab soat to‘qqizlarda mayda yomg‘ir yog‘a boshladi, momaqaldiroq gumburladi. Taehyung ham tipirchilab, uyg‘ondi. Darrov qoshlarini chimirdi. Ha, albatta, qo‘rqadi.

— Momaqaldiroqmi? — dedi u bo‘g‘iq ovozda, yo‘talib olarkan.

Holsiz edi. Ko‘zlari hamon qizargan, yoshlanib turardi. Yuzlari ham qip-qizil, ammo kechagiga qaraganda ancha yaxshi ko‘rinardi.

— Hojatga chiqmoqchi bo‘lsang, yomg‘ir kuchaymasidan hozir boraylik.

Chiqishi kerak edi, ammo o‘rnidan turishga erinardi. O‘zini xuddi urib-sindirib tashlangan guldondek his qilardi: butun badanida og‘riq, hamma joyi zirqiraydi, holi yo‘q.

Jungkook esa uning toshbaqa tezligida ko‘rpadan chiqishini kutib turdi. Taehyung paypoqlarini topdi kechasi yechib tashlagan ekan. Keyin kalishlarini izlab topdi, zo‘rg‘a oyoqqa turib, gandiraklagancha tashqariga chiqdi. Oxiri kulbaning orqa tomoniga borib keldi, Jungkook esa ayvonda kutib turdi.

Endi davolashni davom ettirsa bo‘ladi. Uni kasal holida uyiga qaytarish yaxshi emasdi.

Taehyung qarshilik ko‘rsatmadi, ammo ko‘kragi va orqasiga qo‘yilgan lopux barglaridan unchalik xursand emasligi ko‘rinib turardi. Avval damlamani ichdi, keyin «hech bo‘lmasa, ikki qoshiq» sho‘rva yedi. Shundan so‘ng Jungkook unga biroz tinchlik berdi va o‘zi ham ovqatlandi.

Kecha kechqurundan beri Taehyung juda kamgap va ehtiyotkor bo‘lib qolgandi. Itoatkor bo‘lishga, ortiqcha tashvish tug‘dirmaslikka urinardi.

Ertaga ular ayrilishadi. Ertaga ularni hech narsa bog‘lab turmaydi va Jungkook yana avvalgidek sovuq qo‘pol bo‘ladi.

Bu esa alam qilardi. Aslida, hammasi alam qilardi.

— Xo‘sh, bugun o‘zingni qanday his qilyapsan? — Ovqatlanib bo‘lgach Jungkook karavotning oyoq tomoniga o‘tirib, bemorni ko‘zdan kechirdi.

Bugun u rostdan ham ancha yaxshiroq ko‘rinardi.

— Yaxshi.

— Lopux barglari isitayaptimi?

— Ha…

— Oyoqlaring sovqotyaptimi?

Taehyung «yo‘q» deyishga ham ulgurmay, Jungkook ko‘rpani ko‘tardi. Avval uning oyog‘ini kaftlari orasiga oldi, keyin paypog‘ini yechib, haroratini tekshirdi. Taehyungning qitiqlanib ketdi, buning ustiga, o‘zini noqulay his qildi. Oyog‘ini darrov yana ko‘rpa ostiga tortdi, nigohini esa Jungkook bilan ko‘z urishtirmaslik uchun polga qadadi.

— Oyoqlarni issiqda qorinni ochlikda, boshni esa sovuqda tutish kerak. Shunaqa gapni eshitganmisan?

Taehyung odatdagidek boshini chayqadi.

— Unda isinib olish kerak.

Kerak bo‘lsa, demak, kerak. Taehyung indamadi.

Hammasi kechagidek takrorlandi: Jungkook uning oyoqlarini issiq suvga solib ushlab turdi, Taehyung esa suvning issiqligidan pishillab qo‘yardi. Ammo bugun suv unchalik qaynoq emasdi. Shunchaki ko‘ngli juda g‘ash edi. U bir narsani so‘ragisi kelardi.

— Uyga qaytganimizdan keyin men bilan salomlashmaysanmi?..

Jungkook boshini ko‘tardi. Ko‘zlarini biroz qisib, unga qaradi. Oyoqlarini hamon qo‘yib yubormagandi.

— Qanaqa bema’ni gap bu?

— Bu yerda majburan birga vaqt o‘tkazdik. U yerda esa men bilan gaplashging kelmay qoladimi?

— Yo‘limiz kesishib qolsa, salomlashaman. Muammo nimada?

Taehyungning ko‘ngli yanada cho‘kdi. Bu yerda ular o‘rtasida bo‘lgan narsalar uyga qaytishlari bilan hech qachon takrorlanmaydi.

— Agar onang meni chaqirsa siznikiga borishim mumkinmi?..

— Men senga avval ham aytganmanku… Sanbom yangi odamlarga tez ko‘nikib qoladi. Keyin sen ketasan u esa seni kutib yuradi. Buning nima keragi bor?

— Tushunarli…

Taehyung oyoqlarini o‘zi artmoqchi bo‘ldi. Axir uning qo‘llari ishlamay qolmaganku… Agar Jungkook u bilan bog‘liq hamma narsadan shunchalik noqulaylik his qilsa, Taehyung o‘ziga o‘zi qaray oladi…

Ammo Jungkook eski ko‘ylakni qo‘liga olib, uning oyoqlarini o‘zi artib qo‘ydi. Jungkook uchun bu oddiy hol bo‘lishi mumkin edi lekin Taehyung uning oyoqlarini artishi paypoqlarini kiydirishi va ko‘rpaga o‘rab qo‘yishi yuragiga tegardi.

«Buning nima keragi bor?» — deb o‘zi so‘ragandiku. Taehyungning o‘zi ham bu g‘amxo‘rlikning sababini tushunmasdi.

Unga onasi ham, buvisi ham g‘amxo‘rlik qilishi mumkin edi. Ammo Jungkookning e’tibori unga boshqacha ta’sir qilardi.

Taehyung bunga hech narsa qila olmasdi. Baribir xayolida ular birga o‘tkazadigan oxirgi kun aylanardi. Hali boshlanmagan narsa ham tugab ketadi…

Holbuki, qanday boshlanish haqida gapirish mumkin edi? U yana hammasini o‘z xayolida to‘qib chiqargandi…

— Nega jim bo‘lib qolding? Boshing og‘riyaptimi?

Taehyung burnini tortib, boshini chayqadi.

Shu payt osmonda momaqaldiroq shunday gumburladiki, Taehyung cho‘chib ketib, derazaga ko‘zlarini katta-katta ochgancha tikildi.

— Chaqmoq bizga tushmaydimi?..

— Tomda chaqmoq qaytargich bor.

— Sharsimon chaqmoqchi?

(U sharsimon chaqmoq haqida biladi!)

— Umuman bu haqda o‘ylama.

— Pardalarni yopib qo‘ya olasanmi?..

Jungkook hech qanday kulgisiz uning iltimosini bajardi va kasalning yoniga joylashib karavotga yotdi. Bunday ob-havoda faqat uxlaging keladi, odamni birdan charchoq bosadi.

— Uxla. Ahvoling yomonlashsa meni uyg‘ot.
— Jungkook… — Taehyung to‘satdan unga murojaat qildi. Nimadir so‘ramoqchi edi, ammo Jungkookning savolomuz ko‘tarilgan qoshlarini ko‘rib, qo‘l siltadi. So‘rashga botinolmadi.

U Jungkook nega uni o‘zi bilan olib ketganini bilgisi kelardi. Ammo bu fermerni yaxshi bilgani uchun uning niyatlari romantikadan yiroq ekaniga shubha qilmasdi. Taehyung o‘zini xayollar bilan ovutmoqchi emasdi. Bu yerga qanday kelib qolgani endi uning uchun ahamiyatsiz edi. Muhimi, endi u Jungkook bilan bu yerda boshqa bo‘la olmasdi. Uni qiynayotgan narsa ham shu edi.

Shunday qilib, ular bir-birlariga orqa o‘girgancha uxlab qolishdi. Taehyung esa har doimgidek o‘z xayolida ortiqcha narsalarni to‘qib chiqargani uchun g‘amgin edi.

Ajablanarlisi shundaki Jungkook uxlab qolib, kechgacha uyg‘onmadi. Taehyung esa ancha oldin uyg‘onib, shunchaki uni kuzatib yotgandi. Nima sababdanligini o‘zi ham bilmay, Jungkookni yashirincha suratga ham oldi. Keyin uning sokin nafas olishini tinglab, hatto uyqusida ham jiddiy ko‘rinadigan yuzini, ayniqsa lablarini uzoq tomosha qildi.

— Uxlayapsanmi? — deb pichirladi, agar uxlayotgan bo‘lsa, uyg‘otib yubormaslik uchun.

Jungkook hech qanday munosabat bildirmadi. Demak, hammasi joyida, kuzatishda davom etsa bo‘ladi.

Birozdan so‘ng Jungkook unga yuzlanib ag‘darildi. Endi Taehyung uni yanada yaxshiroq ko‘ra olardi. U sekingina yaqinlashib, deyarli burunlari bir-biriga tegadigan darajagacha bordi. Jungkookning nafasini yuzida his qildi. Sochlariga ham ehtiyotkorlik bilan tegib ko‘rdi. Keyin tasodifan burni Jungkookning burniga tegib ketdi va Taehyung bu holatdan jilmayib qo‘ydi.

Jungkook qimirlamadi. Hech qanday reaksiya yo‘q. U aniq uxlayotgandi.

Taehyung esa o‘zini juda noqulay his qilardi. Jungkook istalgan lahzada uyg‘onib qolishi mumkin edi. Shunda nima bo‘lishini tasavvur qilishning o‘ziyoq uni vahimaga solardi. U o‘zini bu xayollardan chalg‘itishga urinardi ammo Jungkookning yonida yotib, boshqa narsa haqida o‘ylash juda qiyin edi.

Taehyung oxiri ko‘zlari ostidagi namlikni artib, o‘tirgan holatga keldi. Chuqur nafas oldi, bir necha bor ko‘zlarini pirpiratdi va ichida o‘ngacha sanadi. Unga toza havo kerak edi. Yaxshisi, bir oz yolg‘iz qolsa…

U karavotdan juda sekin turib, Jungkookni bezovta qilmasdan uning ustidan oshib o‘tmoqchi bo‘ldi. Karavotning oyoq tomoniga suyanib, ehtiyotkorlik bilan harakatlandi. O‘zini ahmoqdek his qilardi.

So‘ng uxlayotgan Jungkookka qisqagina ko‘z tashladi.

Jungkook esa unga javoban boshdan-oyoq sinchkov nigoh bilan qarab turardi.

U… umuman uxlayotganga o‘xshamasdi.

Taehyungning tomog‘iga nimadir tiqilib qolgandek bo‘ldi. U qattiq yo‘talib yubordi, tizzalari bo‘shashdi. Vaziyatdan qochish uchun tezda polga tushishga urindi ammo allaqachon ter bosib yuzi lovullab ketgandi.

Jungkook ham xuddi shu zahoti uning futbolkasidan tutib, o‘ziga tortdi.

Nima? Qanday? Nega?!

Taehyung unga qarashga ham, hatto nafas olishga ham botinolmasdi. Xuddi biror ayb ish qilib qo‘ygan kuchukchadek qotib qolgandi. Uyalganidan qayerga kirib ketishni bilmasdi. Hozir hamma narsa chegaradan oshib ketgandi his-tuyg‘ulari ichiga sig‘mayotgandi.

U juda katta xatoga yo‘l qo‘ygandi…

O‘zini nihoyatda aybdor his qilardi.

Jungkook ham o‘tirib oldi. Ammo uning qanday qarayotganini Taehyung bilolmasdi.

Qoralayaptimi?

Dashnom beradimi? Eng muhimi qattiq jahli chiqmagan bo‘lsin. Taehyungning yuragidagi bu og‘irlik bilan endi uxlay olmasligi aniq edi…

Ularning so‘nggi kuni juda yomon yakunlanadiganga o‘xshardi.

— Qayoqqa otlanding?

Jungkookning ovozi past, na baland, na juda sokin edi. Uning ishonch bilan gapirishi Taehyungni gangitib qo‘ydi. O‘zi esa hech narsaga ishonchi komil emasdi. Qaniydi, hozir yer yorilib, uni yutib yuborsa…

— Hojatxonaga… juda past ovozda javob berdi.

Yonoqlariga qon yugurdi, jag‘lari taranglashdi. Negadir qattiq ichib, keyin ko‘ngli aynib, endigina o‘ziga kelayotgandek titrardi. Xullas, ahvoli juda yomon edi. Buning hammasi shunday yakun topishi oldindan ma’lumdek edi, axir uxlayotgan odamga tegish yaxshilikka olib kelmasdi.

Taehyung Jungkook tushunadigan inson bo‘lib chiqishiga va bechora geyga rahmi kelib, uni tinch qo‘yishiga umid qilardi.

— Ahmoqlik qilma.

Taehyung seskanib ketdi. Jungkookning qo‘li hamon uning belidan ushlab turardi. Taehyungning butun badanini ter bosgandi. Bu qanday isitma bo‘ldi o‘zi, kechagidan ham kuchliroq! Miyasi butunlay chalkashib ketgan, endi qayerga qochishni ham bilmasdi. Uni yoqasidan tutib olishgandi.

— Sen… uxlayotganmiding?

So‘zlarni aytish ham qiyin edi, o‘zini bosib olish esa umuman qo‘lidan kelmasdi.

— Yo‘q.

Taehyung yuzini qo‘llari bilan berkitib, hiqillab yig‘lab yubordi. His-tuyg‘ulari ustun kelganda o‘zini tutishni bilmasdi. Bu safar esa uni to‘qqizinchi to‘lqin kabi bosib ketgandi. Tamom. Endi rostdan ham tamom edi.

— Kechir… Iltimos, meni kechir… Unut…

Jungkook uning orqasiga yaqinroq surilib, qo‘lini Taehyungning belidan o‘tkazdi va o‘ziga tortdi. Taehyung qasam ichishi mumkin edi yuragi hozirgina ko‘kragini yorib chiqib ketayozdi shu qadar qattiq urardi.

— Tinchlan.

Bunday vaziyatda qanday tinchlanish mumkin?!

— Iltimos, qo‘yib yubor… Uyalayapman… Men bunday qila olmayman…

— Biror ishni boshlasang, oxirigacha yetkaz.

Taehyung yana hiqillab yig‘ladi Jungkookning qo‘lidan chiqib ketishga urinib o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi. O‘zini allaqachon jirkanch his qilayotgan bir paytda yana nasihat eshitishgina yetishmay turgandi. Ammo Jungkook uni qo‘yib yubormadi, yana o‘ziga tortib, bag‘riga bosdi. Mana endi bu chindan ham qo‘rqinchli edi… Uradimi?

— Kerak emas… Kechir. Men… Kechir.

Jungkook avval uning ensasiga tegdi. Taehyung buning sababini tushunmadi balki boshini qayirib yubormoqchidir? Keyin qo‘li bo‘ynining orqa tomonidan yelkasiga sirg‘alib tushdi. U qattiq ushlamayotgandi.

So‘ng umurtqa suyagining bo‘rtib turgan joyidan o‘pdi…

Taehyungning butun badanini jimirlash bosdi.

— Tinchlan. Tanang shunday istak bildirayotgani uchun sen aybdor emassan.

— Yo‘q men buni xohlamayman!

Taehyung og‘zini ochgancha dahshat ichida inkor etdi. Hozir yig‘lab yuboradimi yoki nafasi tiqilib qoladimi o‘zi ham bilmasdi. Bu gaplarni u tanigan Jungkook aytayotganga o‘xshamasdi.

Haqiqiy Jungkookni kim o‘g‘irlab ketdi?..

— Xohlaysan. Men ham xohlayman. Ba’zan shunday bo‘ladi.

«Ba’zan shunday bo‘ladi». Bu so‘zlar Taehyungning yuragiga kutilmaganda og‘ir botdi. Jungkook uning yonida yashab, uni tushunishga ulgurgani uchun shunday deyaptimi? Yo‘q bunday bo‘lishi mumkin emas. Bunday bo‘lmasligi ham kerak.

— Men xohlamayman. Qo‘yib yubor.

— Menga allaqachon juda yaqin bo‘lib ketding.

—Seningcha men nimani xohlayapman?
Jungkook unga yanada yaqinlashdi. Taehyung esa nima bo‘layotganini anglay olmay, qotib qoldi.

— Qochishga urinishning endi foydasi yo‘q.

Qochish degani hamma narsa ma’nosini yo‘qotgan paytda amalga oshiriladigan ishku.

— Jungkook, yo‘q. Sen bunday odam emassan… Sen tushunmaysan…

— Ikki voyaga yetgan inson o‘rtasidagi yaqinlikni tushunmaymanmi?

Bu so‘z ular orasida ilgari hech qachon aytilmagandi. Qanday qilib bunday mavzu ularning suhbatiga kirib keldi?!

— Sen meni ko‘rishga ham toqat qilolmaysan! Qo‘yib yubor!
— Ko‘rib turibsanku toqat qilyapman. Asabiylashma. Baribir seni qo‘yib yubormayman.

Taehyung hammasini tushunib turgandek edi. Jungkookning munosabati uning ko‘nglidagi hislarga o‘xshamasdi. Balki bu shunchaki bir lahzalik istakdir. Taehyungning o‘zi unga yaqinlashib, vaziyatni shu darajaga olib kelgandi. Endi esa nima qilishni bilmay qolgandi.

Jungkook esa ularning orasidagi yaqinlikni davom ettirishni istayotgandek edi.

Nima?

— Men bunday qila olmayman…

— Unda qanday qila olasan?

—Yashirincha o‘zingni ovutib yotishnimi?

Taehyung yana seskanib tirsagi bilan uni turtib yubordi. Bu Jungkookning shafqatsiz haziliga o‘xshardi. U rostdan ham o‘ziga biroz yaqinlashgan har qanday odam bilan shunday munosabatda bo‘ladimi?

Yo‘qdir?..

Axir u sovuqqon va odamoviku.

Nahotki unga har kim yoqib qolishi mumkin bo‘lsa?

Jungkookning navbatdagi harakati Taehyungni butunlay gangitib qo‘ydi. U nima bo‘layotganiga ishonolmas hatto qanday munosabat bildirishni ham bilmasdi.

— Jungkook… Bunday qilma…

— Bularning hammasi bugun yoki kecha boshlangani yo‘q. Sen hammasini tushunib turibsan. Men ham.

— So‘ng qat’iy ohangda qo‘shib qo‘ydi.

— Hozir ikkalamiz ham nimani his qilayotganimizni bilamiz. Bo‘lmagan narsadek ko‘rsatishdan ma’no ko‘rmayapman.

—Buni qila olmaysan...

Sog‘lom fikrlash qobiliyati so‘nggi soniyalarini yashamoqda. U xuddi jarlik yoqasida muvozanatini yo‘qotib yiqilish arafasida turibdi.

Jungkook uning a*zosini qat’iy va ishonch bilan avval hech kuzatilmagan kuch bilan mahkam siqib ushladi.

Jk: Men senga tegmasdim. Buni o‘zing boshlading.

Taehyung taslim bo‘ldi u Jungkookning qo‘llari orasida bo‘shashib ko‘zlarini yumdi. Bunday bosim ostida ayniqsa, gap Jungkook haqida ketayotganda o‘zini tiyib turishning iloji yo‘q edi. Jungkook o‘zining futbolkasini yechib tashladi xuddi bu biror yakuniy voqea emas, balki oddiy tibbiy muolaja jarayonidek o‘ta xotirjam va sovuqqonlik bilan.

U Taehyungning ustiga yopishib qolgan tikanli o‘simlik barglarini olib tashlab, ularni yonidagi stol ustiga uloqtirdi. Taehyungni o‘ziga tortib uni oyoqlari orasiga oldi har bir harakatida shunday kuch-quvvat sezilardiki, go‘yo Taehyung hozir sinib ketadigandek tuyulardi. Agar Jungkookning shunchaki ushlab turishining o‘ziyoq Taehyungning aqlini shoshirishga yetarli bo‘lsa, unda u haqiqatan ham...

—Nimadan bunchalik qo‘rqyapsan? Bu birinchi marta bo‘layotgani yo‘qku.

—Sen bilan... birinchi marta — deb pichirladi karaxt ahvolda Taehyung Jungkookning qo‘liga yopishib oldi. Endi qochib qutulishning iloji yo‘q u buni o‘zi chaqirib oldi. Shunga qaramay, u hamon sodir bo‘layotgan voqealarga ishonolmasdi.

—Quruq holda... iloji yo‘q... menga yordam kerak...

Ehtimol u anal aloqa qanday amalga oshirilishini aslida bilmas ammo Jungkook uni masxara qilmadi. Yigitning allaqachon o‘zini yo‘qotib qo‘ygani yaqqol ko‘rinib turardi; vaziyatni yanada og‘irlashtirishning hojati yo‘q edi.

—Yordam beraman. O‘girilib, menga qarab ol.

Og‘ir nafas olgancha, Taehyung uning aytganini qildi va Jungkookning sonlari ustiga o‘tirdi. U endi butunlay yalang‘och edi u shuncha vaqt davomida yashirishga uringan barcha narsalar endi ochiq-oydin namoyon bo‘lib turardi. Va bu to‘g‘ri ham bunday xazinalarni faqat bir kishi ko‘rishi kerak xolos. Jungkook ham xuddi shunday maftun bo‘lib qolgan edi ayni damda ham u shunday ahvolda barmog‘i bilan o‘mrov suyagi bo‘ylab yurib, undagi yozuvni diqqat bilan o‘rganyapti so‘ng pastroqqa ko‘krak uchlariga undan ham pastroqqa tekis qoringa yana ham pastroqqa qarab siljiyapti…

Xudoyim nega u bunday qarayapti!

— Ancha bo‘lib ketdimi?.. — deb so‘radi Taehyung Jungkukning ko‘ylagi tugmalarini yechayotib. U ikkilanib harakat qilsada aslida unga aniq ruxsat berilgan edi. Jungkookning qo‘li tanasi bo‘ylab sekin-asta harakatlanib, uni o‘rganar uning jiddiy qiyofasi esa vaziyatni yanada hayajonli qilardi. Axir nega u bunchalik...?!

Ular jinsiy aloqada bo‘lishmoqchi… Jinsiy aloqa… Ikkalasi.

— Seni o‘lgudek qattiq sikib qo‘yishimdan qo‘rqyapsanmi?

—To‘g‘risini aytsam ha.

— Men juda qo‘pol munosabatni xohlamasdim…

— Qanday desang shunday bo‘lsin.

Bu degani u Taehyungning xohishlariga moslashishga tayyormi?..

Jungkook uning iyakidan ushlab oldi nigohi Taehyungning ko‘zlari va lablari o‘rtasida kezardi.

U o‘pmoqchimi?

Yoki yo‘qmi?

Balki Taehyungning birinchi qadam tashlashini kutyaptimi?

Taehyung bunga qarshi emasdi ammo bu qadamni qo‘yishga jur’ati yetmasdi. Axir, bu Jungkuk-ku! Uni ilgari har xil so‘zlar bilan atagan o‘sha «qishloqi» yigit! Shunga qaramay… mana u Jungkukning qarshisida butunlay erib boryapti. Xuddi Jimin bashorat qilganidek.

Junguk o‘pish o‘rniga uning ijagidan tishlab oldi, so‘ng ko‘zlariga tikilib uning hayratdan qotib qolgan yuz ifodasini ko‘rgach, kinoyali tabassum qildi. U nimaga taqlid qilyapti bo‘rigami? Butunlay dovdirab qolgan Taehyung Jungkookning sochlaridan mahkam ushlab, yalang‘och tanasini unga yanada yaqinroq bosdi. Uning xayolidan bir lahzalik g‘alati fikr o‘tdi agar

Jungkook hoziroq o‘rnidan turib uning ustidan kulsachi?

Kimdir uni haqiqatan ham istashi mumkinligiga ishongan soddaligi uchun kulsachi? Shunga qaramay Jungkookning dag‘al terili qo‘llarini qo‘yib yubormadi. Endi ortga yo‘l yo‘q edi.

— Taehyung o‘zingga kel. Men seni majburlamoqchi emasman.

Jungkoom uni dumbasidan ko‘tarib ehtiyotkorlik bilan orqasiga yotqizdi va uning keng ochilgan oyoqlari orasiga joylashdi. U birinchi marta unga ismi bilan murojaat qildi ammo Taehyung katta-katta xavotirli ko‘zlari bilan tikilib qoldi xuddi yana haqoratlangandek.

— Sen... hazillashmayapsanmi?

Uning ovozi umidsiz, deyarli isteriya yoqasida edi. Ikkalasi ham bu savol aslida majburlash haqida emasligini yaxshi bilishardi. Jungkook hatto qoshlarini chimirdi unga bunday deb o‘ylashlari yoqmagani aniq edi. U birov bilan bunday o‘ynashadigan darajada pastkash emasdi.

— Jiddiy emasga o‘xshayapmanmi?

Jungkook uning kamariga qo‘l uzatdi va ko‘zlarini uzmay shimini pastga tortdi shu zahoti uning to‘liq taranglashgan olati ko‘zga tashlandi.

Qishloq odamlarining hammasi shunchalik erkinmi?

Taehyung jimlik va hayrat ichida qotib qoldi. Hammomda bo‘lganlarida u yaxshilab qaramagan edi, lekin hozir... xo‘sh, ular endi hammomda emasdilar Jungook ham uni urmoqchi emasdi. Va hech kim ularning tinchini buzmasdi.

— Lekin... men seni bezovta qilardimku...

U bu fikrdan qutula olmasdi; shubhalar uni qiynardi. U tushunmasdi mutlaqo tushunmasdi! Xo‘sh unda tushuntirib bersinchi!

— Avval ham aytganman sen meni umuman bilmaysan.

Ehtiyot yuzasidan u yana Taehyungning peshonasiga qo‘l tekkizib, isitmasi bor-yo‘qligini tekshirib ko‘radi. Ammo Taehyungdagi bu issiqlikning sababi boshqa. Uning nigohlari bir nuqtaga jamlanmagan bo‘lsada bunga sabab kasallik emas aniqrog‘i, bu butunlay boshqacha turdagi «xastalik» edi.

— Jungkook …

Taehyung yana oyoqlari bilan uning belini quchoqlab oldida lablarini unnikiga tekkizib og‘ir yutinib qo‘ydi. U o‘zini xuddi taqiqlangan biror narsaga nihoyat erishgan telbaday his qilardi.

— Ertalab gaplashsak bo‘ladimi?…

— Gaplashamiz.

Shu bilan so‘zlar tugadi. Yashil chiroq yondi.

Jungkookning qo‘llari chaqqon hatto juda epchil harakatlanardi yon-atrofida ko‘zga tashlanib turgan, chaqishlarga qarshi gel solingan tyubik esa bir chetga surib qo‘yildi. Taehyung nima bo‘layotganini kuzatib o‘tirmadi u shunchaki bor vujudi bilan his-tuyg‘ularga berilib ketdi. O‘sha quruq dag‘al barmoqlar uning ichiga xuddi shu yerga mos tushgandek chaqqon va ishonchli tarzda kirib bordi va uni go‘yo dunyodagi eng tabiiy holatdek kengaytira boshladi.

Jungkookning unga bunchalik ochko‘zlik bilan tashlanganiga qaraganda u uzoq vaqtdan beri hech kim bilan bo‘lmaganmikan?

Taehyung bu fikrlarni xayolidan haydab yuborishga urindi. U taslim bo‘ldi, Jungkookni to‘liqroq qabul qilish uchun oyoqlarini yanada kengroq ochdi va hammasi joyida ekanini bildirish uchun vaqti-vaqti bilan mayin ingradi.

Taehyung bularning barchasi qanday sodir bo‘lganini zo‘rg‘a eslay olardi. Noqulay yopishqoq yoki hatto og‘riqli lahzalar ham bo‘ldi… ammo uyat hissi butunlay chekinib ketdi. Bir paytga kelib u o‘zini ustki holatda ko‘rdi qanday qilib bunday bo‘lganini eslay olmaydi chunki harakat ritmini Jungkook boshqarayotgan edi u Taehyungni o‘zining kuchli qo‘llari bilan mahkam ushlab turardi. Taehyung uni asosidan ushlab o‘zini uning olatiga qarab pastga tashladi.

U bu holatni juda yaxshi bilardi axir begunoh bokira qizdek o‘zini ko‘rsatishdan nima ma’no bor?

Taehyung o‘zini qanday namoyish etishni yaxshi biladi eng muhimi u o‘z mahoratini a’lo darajada ko‘rsatib beradi.

U Jungkookning sonlari ustida sekin va jozibali tarzda tebranar boshini orqaga tashlagancha, uzun-uzun ingrash tovushlarini chiqarardi bu baqiriq emas, balki o‘lchovli va o‘ta shahvoniy tovushlar edi. Bu yerda telbadek baqirishga hojat yo‘q; Jungkook uni shundoq ham yaxshi eshitib turibdi. Unga bo‘lgan teginishlaridan ko‘rinib turibdiki, Jungkook bu jarayonning har bir lahzasidan huzur qilmoqda. Uning nigohi xuddi yirtqich hayvonnikidek, shahvatga to‘la u o‘zi nima qilayotganini to‘liq anglayaptimikan?

Vaqti-vaqti bilan Jungkook Taehyungning oyoqlarini ko‘tarib uning ichiga chuqurroq kirib borar Taehyung esa egilib, uning bo‘ynidan o‘par ko‘krak uchlarini silab, o‘ziga mahkam tortardi bu uning samimiyatini va Jungkook bilan birga bo‘lishdan qanchalik zavq olayotganini ko‘rsatuvchi harakat edi.

Jungkookning o‘pishlari asaldek shirin va uzoq davom etardi uning qo‘llari Taehyungning yumaloq dumbasini mahkam ushlagan bu egallab olish istagi bilan yo‘g‘rilgan ammo juda tabiiy teginish edi. Jungkook va’da qilganidek uning ichida edi u juda ehtiyotkor va muloyim harakatlanar hech qanday qo‘pollik yoki og‘riqqa yo‘l qo‘ymasdi. Shu lahzalar cho‘zilib go‘yo abadiyatga aylangandek tuyuldi.

Bir payt Taehyungning soni bo‘ylab nimadir ehtimol suyuqlik oqib tushayotganini sezdi balki u Jungkookning bel qismiga yaqinroq joylashib og‘zi bilan harakat qilayotgandir hammasi xira tumanli xotira kabi. Shu abadiyat ichida Taehyung yana chalqancha yotgan holda o‘zini topdi va bu «raqs» qaytadan boshlandi ritm butun karavotni larzaga keltirardi.

Jungkook ortiqcha gapirmadi u shunchaki harakat qildi o‘zi istagan narsani oldi va Taehyungning qulog‘i yonida og‘ir qaynoq nafas oldi. Xotiralar xira bo‘lsada bir payt Taehyung qorni bilan yotgan bo‘lishi ham mumkin pastki qismi yonayotgandek edi o‘zi ham butunlay shu olov ichida qolgandi Jungkook esa orqadan kirib harakatlanar qo‘li bilan Taehyungning belini silab turardi.

Spirtli ichimlik ta’sirida boshi og‘riyotgan bo‘lsada u ham mast, ham o‘zini yomon his qilayotgan holatda edi. Hech narsa yakuniga yetayotgani yo‘q edi Taehyung bunga amin edi go‘yo bir umr davomida u choyshabni g‘ijimlab yotdi ular esa balki oxiridan balki boshidan boshlabdir birga edilar: qo‘l belni quchgan oyoqlar chirmashgan, tillar tutashgan, terlar bir-biriga qorishgan. Birga o‘tgan cheksiz vaqt.

Shunday qilib tong otdi.

23-bob. Fengshuy bo‘yicha

Qarindoshlar bilan munosabatlar og‘ir kechadi hatto ular o‘zingniki bo‘lsa ham. Begonalari haqida esa gapirmasa ham bo‘ladi...

Frederik Begbeder.

«Sevgi uch yil yashaydi»

Chonguk Xitoyga ketishidan oldin Taehyon undan Sojun va Hunhe bilan xeykingga borishga ruxsat so‘radi. Albatta, bunday iltimosga javoban u halokatli nigohga duch keldi.

— Xotinimning vafot etganiga yillik sana yaqinlashib turganida sen sobiq sevgiling bilan maza qilib dam olgani bormoqchimisan? — deb uni nohaq uyaltirdi. Taehyonning kayfiyati shu zahoti tushib ketdi.

— Bu yillik sana kuni emas undan bir kun keyin bo‘ladi. Biz bilan Hunhe ham boradi. Axir men senga aytgandimku...

— Sening do‘stlaring bo‘lishi mumkin emas — gapini bo‘ldi va har bir so‘zini alohida ta’kidlab tahdid qildi.

— Ular mening do‘stlarim emas. Shunchaki kim bilandir muloqot qilgim kelyapti. Larkinga men bilan borishni buyur, u senga hammasini aytib beradi.

— Albatta aytib beradi. Go‘yo u sendan nimanidir yashirishi mumkin bo‘lgandek.

U Taehyonga shubhali nigoh bilan qaradi.

— Faqat Larkinning ko‘nglini olib mendan nimanidir yashirishga urinib ko‘rma. Agar u meni aldashga jur’at etsa, uni ishdan bo‘shataman sen esa boshqa hech qachon qo‘riqchilar bilan yaqinlashmaysan. Tushunarlimi?

— Larkin men uchun o‘zini xavf ostiga qo‘yadigan darajada ahmoq emas...

— Hech kim ahmoq bo‘lib tug‘ilmaydi. Shuning uchun yaxshi xodimni muammoga qo‘yma.

— Tushundim. Xo‘sh, ruxsat berasanmi? Sojun Hunheni ham taklif qilgan unga ko‘ngil qo‘yganiga qasam ichaman. Men esa shunchaki tanishlarim bilan tog‘larga chiqishni istayman.

Chonguk qog‘ozlariga tikilib, suhbatga qiziqmayotgandek ataylab o‘zini tutdi.

— Sizlar bilan yana bir qo‘riqchi ham boradi. Pe Hunhe yonidan uzoqlashmaysan. Bir juftlikning uchrashuviga bahona bo‘lishning nimasi yoqimli ekanini tasavvur qilishim qiyin. Lekin bu, chamasi mazoxizmning qandaydir o‘ziga xos turi. Men buni tushunmayman.

Taehyon sabr bilan indamadi. Chonguk nima desa desin muhimi u o‘z xohishiga erishadi.

Chonguk kecha kunduz kuni Koreyani tark etdi. Ketishidan oldin unga bank kartasini qoldirdi. O‘sha platina kartani. Taehyon buni kutmagandi, hatto uning mavjudligini ham butunlay unutib yuborgandi.

Chonguk ketishidan oldin ular biznes ochish masalasini ham muhokama qilishdi. Biroz o‘ylab ko‘rgach, Taehyon bu ish mutlaqo o‘ziga mos emas, degan xulosaga keldi. Qolaversa, Chongukka biznes orqali ham qaram bo‘lib qolish unchalik havas qiladigan istiqbol emasdi. Salgina shamol essa, ular yana janjallashib qolishlari undan ham yomoni urishib ketishlari mumkin edi. Keyin esa Taehyon Chongukdan qarzini hech qachon uzolmasdi.

Kartani qo‘liga olganida o‘zini xuddi bir paytlar Yuksam binosidagi kompaniyaga xat orqali jo‘natgan bumerangi qaytib kelib, peshonasiga urilgandek his qildi. Bu puldan yaxshilik hidi kelmasdi aksincha majburiyat va qarzdorlikni eslatardi. Ha, rostdan ham hammasi yana avvalgi holatiga qaytgandi. U shunchaki dabdabali hayotning qanday bo‘lishini unutishga ulgurgandi.

Bu safar ularning yo‘li Ivan-san tog‘iga qarab cho‘zilgan edi. Buyurilganidek Taehyon Hunhe yonidan ketmasdi. Ulardan uncha uzoq bo‘lmagan joyda esa Larkin nihoyatda mamnun qiyofada yurardi. Bu yerga kelayotganlarida u Taehyonga uni qo‘riqlash o‘zi uchun bir huzur ekanini aytgandi. Shu sababli kayfiyati ko‘tarinki edi.

Yana sal orqaroqda sayyohlar va nafaqaxo‘rlar orasida ko‘zdan pana bo‘lib ikkinchi qo‘riqchi

Alan ergashib kelardi. U yaqinda ishga olingandi. Boshqa amerikalik qo‘riqchilarga qaraganda ancha yoshroq edi tashqi ko‘rinishidan o‘ttiz yoshlarda deyish mumkin. Yuz chizgilari bolalarnikidek ammo doim chimirilgan qoshlari bilan birga qaraganda, jiddiydan ko‘ra yoqimtoyroq ko‘rinardi.

Chamasi, Chonguk aynan uni yuborgan, chunki u yangi va yosh edi. Demak boshlig‘ining ko‘ziga yomon ko‘rinib qolishdan hammadan ko‘proq qo‘rqardi. Shu sababli sayohat qilayotgan guruhlaridan lochin nigohini uzmasdi.

Bunday ketishda, hozir osmondan biror kalxat Taehyon Duranni payqab qolib, uni o‘lja deb olib ketadigandek edi.

— Hunhe sening yana munosabatlarni tiklaganingni aytib qo‘ydi, — deb yubordi Sojun.

Pe xonim ko‘zlarini osmonga qadab, yigitni chimchilab oldi. Taehyon biroz xijolat tortdi.

— Nahotki bu Santa aravasidagi o‘sha bug‘u bo‘lsa?

Albatta, Yangi yil kechasida Chonguk unga o‘sha «tabrik»ni yuborganida Sojun Taehyonning yonida edi. Shu bois uning o‘shanda naqadar tushkun ahvolda bo‘lganini yaxshi eslardi.

— Sekinroq uni unday deb atama. Ha o‘sha odam.

Taehyon ortiga qaradi. Larkin uni payqamagandek o‘zini tutardi, ammo yuzidagi ayyorona tabassum hammasini oshkor qildi: «Bug‘u a?»

— U senga nega butun bir qo‘riqchilar guruhini biriktirmabdi? Bor-yo‘g‘i ikkita qo‘riqchi. Buning ustiga, men...

Sojun fitnachilardek ovozini pasaytirdi.

— Mushuklar uchun yem degustatoriman.

Hunhe o‘zini tutolmay, qah-qah otib kuldi. Taehyon esa kamtarona jilmaydi ammo ko‘zlarida baxtli odamlarga xos o‘sha tentakona yaltirash yana paydo bo‘ldi. Yoki sevib qolganlarnikiga. Yoki aqldan ozganlarnikiga...

— Voy, vaysaqiey nimalar deyapsan? Janob Chon Taehyonni minoradagi malika kabi ajdarholar bilan qo‘riqlayapti. Buning nimasi yomon?

— Kelinglar, boshqa mavzuga o‘taylik. Men bu haqda gapirishni istamayman.

Chonguk haqida begonalar bilan gaplashish mumkin emasdi. Bu taqiqlangan mavzu edi. Shunday bo‘lsa-da, uning chiroyli yuzida noo‘rin tabassum yana gullashga urinardi.

Sochlari odatda yuradigan uzunligiga deyarli yetib qolgandi. Chonguk uning avvalgi soch turmagini eng ko‘p yoqtirishini aytgandi. Hozir qora tekis sochlarining yarmi bej rangli to‘qilgan bog‘ich ostida yashiringan bu esa och rangli ko‘zlari bilan juda jozibali kontrast hosil qilardi. Yo‘lovchilar unga tinmay qarashardi. Hamma bir narsaga qiziqardi: bu idolmi rangli linzami yoki genetikaning mo‘jizasimi?

Keyin ular kuzatuv maydonchasiga, buddaviylar ibodatxonasiga borishdi va Samchongak saroyini tomosha qilishdi. Bu yerda teatr, restoran, choyxona va mehmonlar uchun dam olish xonasini o‘z ichiga olgan madaniyat markazi ham joylashgandi.

Ular ibodatxonada o‘tkazilayotgan an’anaviy choy marosimida qatnashish imkoniyatidan foydalanishmadi, ammo madaniyat markazidagi choyxonaga kirishdi. Larkin bilan Alanga esa tashqarida kutishga to‘g‘ri keldi.

Nihoyat uchovlon bemalol nafas olish imkoniga ega bo‘ldi.

— Xitoyga tezroq borsak edi... Bu haqda nima deb o‘ylaysan? — dedi Hunhe xayol surgancha Taehyonga yuzlanib.

Gap shundaki oktyabrdagi chiqishdan keyin Pe xonimga xitoylik xoreografdan hamkorlik taklifi kelgandi. U avvalo ularni Xitoydagi raqs studiyasiga taklif qildi. Truppada salohiyat borligini, ammo texnik mahorat jihatidan ularga ancha yetishmayotganini aytdi. Muammoning asosiy sababi esa repetitsiyalar uchun vaqt kamligi edi. Ikki kun ishlab ikki kun dam olish va kechki repetitsiyalardan iborat jadval bu tugamaydigan yugur-yugurdan boshqa narsa emasdi.

Hunhe xitoylikning taklifini qabul qildi. Ammo bu barcha raqqoslar yo ishdan bo‘shashi, yo maoshsiz ta’til olishi kerakligini anglatardi. Boshqacha aytganda truppa ayrim a’zolaridan ayrilishi mumkin edi. Hamma ham truppani qo‘shimcha daromaddan ustun qo‘ymadi. Ularni ham tushunish mumkin edi hech kimning ortiqcha jamg‘armasi yo‘q.

Pulsiz nima qilishadi?

Xitoyda qancha vaqt qolishlariga to‘g‘ri keladi? Keyin nima bo‘ladi?

O‘zgarishlar taraqqiyotning harakatlantiruvchi kuchidir. Ammo har kim ham tavakkal qilishga qodir emas. Bu borada Taehyonning omadi kelgandi. Garchi u Tahraning yorqin kelajagi yo‘lida begona yurtda boshpanasiz qolishga ham tayyor bo‘lsa-da...

— Men baxtliman — deb rostini aytdi u.

Hatto Chonguk ham uning safar haqidagi xabarini hayratlanarli darajada oson qabul qilgandi. Buning sababini taxmin qilish qiyin emasdi: Chongukning Tan Shan shahrida tez-tez ishlari bo‘lardi, bundan tashqari Pekinda qarindoshlari ham bor edi.

Taehyon xayol surgancha derazadan tashqariga qaradi. «Chhongomabi» fasli kuzning maftunkor davri boshqacha aytganda, osmon yanada baland, otlar esa semiradigan payt atrofni oltinrang va to‘q qizil libosga burkagandi. Oyoq ostidagi qarsillaydigan yaproqlar, salqin va musaffo ob-havo kishiga ajoyib kayfiyat bag‘ishlardi. Bunga tog‘ so‘qmoqlari ibodatxonalar va saroylarning boqiy go‘zalligini ham qo‘shsak sayr har jihatdan ajoyib o‘tishi aniq edi.

— Men anchadan beri Namisomga borishni xohlardim. Hozir u yerning muhiti juda ajoyib — dedi Hunhe.

Namisom teleseriallar va reklamalardan barchaga tanish bo‘lgan kichik orol edi.

— Ammo yolg‘iz borsang, zerikarli. Velosiped ijaraga olib, xiyobonlar va muzeylarni kun bo‘yi aylanib chiqish mumkin.

— Xo‘sh muammo nimada? Istagan payting meni taklif qilishing mumkinku— deb darhol gapga qo‘shildi Sojun. Taehyon esa ularni ko‘z qiri bilan kuzatib turardi.

— Yo‘q yo‘q. Ikkovimiz birga bormaymiz.

— Nega endi? O‘zing biz ajoyib jamoamiz degandingku.

Hunhe maftunkorona jilmaydi-da, uning gapini ayyorlik bilan e’tiborsiz qoldirdi. Sojun esa shunday deb yuborganida Taehyon ichgan choyiga tiqilib qoldi

— Umid qilamanki, to‘yimizda bundan ko‘ra yoqimliroq gap aytasan, — dedi u Hunhening ovoziga taqlid qilishga urinib.

— Bo‘lmasa, o‘zimni futbolchidek his qilyapman. Darvozabon kabi. Sen esa menga gol uryapsan.

— Yana qanaqa to‘y? — Hunhe yana kulib yubordi.

— Omadsiz futbolchi. Men senga kampir xoladekman. Kampir!

— Ikkalamizning ikkita farzandimiz bo‘ladi. Ko‘rasan hali, nurim aynan shunday bo‘ladi.

Ayol keng tabassumini yashirish uchun kafti bilan og‘zini to‘sdi. Ularning noz-karashmasidan Taehyonning yuzi lovullab ketdi. U esa allaqachon zabt etib bo‘lmas qal’ani ochiqchasiga qo‘lga kiritishga urinayotgan o‘ziga ishongan yigitga hayrat aralash tabassum bilan qarab qo‘yardi.

— Meni kuldirma, quyoshim — deb Hunhe ham uning o‘yiniga qo‘shildi.

— Men endi farzand ko‘rish uchun ancha keksayganman.

— Muammo emas. O‘zim tug‘ib beraman.

Hunhening ko‘zlari porlab ketdi. Bu, shubhasiz jahldan emasdi.

— Yoshing nechida edi? Esimdan chiqibdi. Yigirma sakkizmi? Yigirma yettimi? Sen ham endi farzand ko‘rish uchun qarib qolyapsan.

U yana kulib yubordi.

— Yigirma-sakkiz-yetti? Bu qanday son o‘zi? Rahmat, nurim. Bolalar masalasida albatta biror chora topaman. Oxir-oqibat, laylakka pora berarman.

— Taehyon hech bo‘lmasa sen bu xayolparastning vaysashlarini to‘xtat. Aytgancha o‘zing farzandlar haqida o‘ylab ko‘rganmisan? O‘z farzanding bo‘lishini xohlaysanmi?

Taehyonning boshiga xuddi kimdir qattiq urib yuborgandek bo‘ldi. Xayolidagi barcha fikrlar bir zumda uchib ketdi.

— Xo‘sh...

— Hunhe demoqchi bo‘lgan narsa shuki, sen yigirma-bir-yigirmadasan ya’ni hali farzand ko‘rish uchun qarib qolmagansan.

Pe unga mushtini ko‘rsatdi.

Hatto Taehyon ham undan ko‘z uzolmasdi. Hunhe boshdan-oyoq nafosat timsoli edi: porlab turgan asalrang ko‘zlaridan tortib, quloqlaridagi dumaloq ziraklarigacha, bej rangli lab bo‘yog‘i surtilgan to‘la lablaridan tortib, nozik zanjir taqilgan nafis qo‘llarigacha.

Albatta, Taehyon munosabatlar masalasida maslahat beradigan yoki kimnidir hukm qiladigan odam emasdi. Ammo o‘z nuqtayi nazaridan qaraganda, bu ikkisi bir-biriga juda yarashardi.

— Menga taqlid qilishni bas qil, bo‘lmasa sen bilan darrov ajrashaman — deya javob qaytardi u.

— Sening urg‘oching mendan aqldan ozgan.

Noqulay sukunat cho‘kdi. Pe yuzidan qo‘lini olmagancha, kulishdan to‘xtamay qoshlarini ko‘tardi.

— Nima? Men samoed iting haqida gapiryapman.

Balki Taehyon bu quvonchli davrada ortiqcha odamdir ammo bu yerda unga shubhasiz, juda yoqyapti.

Raqs studiyasi Pekinda joylashgan edi. Chongukning qarindoshlari shu shaharda yashagani uchun u Taehyonning ketishiga osonlik bilan rozi bo‘ldi axir uning bu yerga kelib-ketishiga sabab bor edi. Biroq turar joy masalasida kelishmovchiliklar yuzaga keldi. Ancha taniqli xoreograf Xuan Imou o‘z studiyasini vaqtinchalik yotoqxonaga aylantirishni taklif qildi: kunduzlari raqs zali, kechalari esa tunash joyi bo‘lib xizmat qilardi. Ishsiz va pulsiz raqqoslarning barchasiga bu taklif ma’qul tushdi. Pe Hunhe hozircha truppani turar joy bilan ta’minlash imkoniga ega emasdi. Xitoylik xoreograf kechayu kunduz birga mashq qilish va bir joyda yashash raqqoslarni yanada jipslashtirishini, eng muhimi, ularning mahoratini oshirishini ta’kidladi.

Larkinni, albatta, Taehyonga biriktirishdi. Uning o‘zi esa bundan juda xursand edi: xo‘jayin bilan til topishib olgani naqadar yaxshi bo‘lganini, chunki ishi tobora qiziqarli tus olayotganini aytardi. Tez orada o‘zi ham raqsga tushib ketmasa bo‘ldi! Qo‘riqchi studiyaga eng yaqin joydan kvartira topishga majbur bo‘ldi. Tushunarli sabablarga ko‘ra u truppa bilan birga yashay olmasdi. Bir tomondan, u Xitoyda, ustiga-ustak kvartirada yolg‘iz yashaydi. Boshqa tomondan esa, soatlab bir joyga mixlanib qoladi va sayyohlikning barcha zavq-shavqidan to‘liq bahramand bo‘lishi amri mahol edi.

Yangi xoreograf rahbarligidagi mashg‘ulotlar odatdagilaridan unchalik farq qilmasdi, ammo ancha qiziqarli edi. Avvalgi tarkibdan yetti kishi ketdi. Janob Xuan o‘zining bir nechta raqqoslarini olib keldi, ular vaqtinchalikmi yoki doimiy qolishadimi hozircha noma’lum edi. Ularni ham truppaga qo‘shib qo‘ydi. Hunhe va baletmeyster Kang ham doim yonlarida bo‘lishardi.

Ertalabdan kechgacha oyoqda turishardi. Bir kuni yigitlarga puantlarni kiyib ko‘rish buyurildi qizlarga esa balet tuflilari kiydirildi. Shu tariqa ularning raqsga boshqacha nigoh bilan qarashlariga sabab bo‘lishdi. Taehyon puantlarda tushgan suratini olish uchun fursat topdi. Uni kimga yuborishni esa bilmasdi.

Mashg‘ulotlarda ular ko‘p suhbatlashishardi aylana bo‘lib o‘tirib olishardi. Birgalikda meditatsiya qilishar, ovqatlanishar uxlashga ham birga yotishardi yigitlar ham qizlar ham bitta zalda.

Jihyo ham ular bilan ketdi. Taehyon bilan uning o‘rtasida ochiq qarama-qarshilik yo‘q edi. Hatto Hunhe ataylab ularni juftlik qilib qo‘yardi, shaxsiy muammolarini studiya ostonasidan tashqarida qoldirishga o‘rgatardi. Va buning uddasidan chiqishardi. Har holda, Jihyo yuzini burishtirmas, zaharxanda gaplar bilan tegajog‘lik qilmas, juftlikdagi raqs paytida ham ularga xalaqit bermasdi.

Xuan ko‘p gapirar, ko‘p narsalarni amalda ko‘rsatardi. Klassik baletda ularni go‘yo uchishga osmonga sakrashga o‘rgatishsa, zamonaviy raqsda, aksincha, harakat tamoyili boshqacha edi polga singib ketish, u bilan birlashish kerak edi.

Xoreograf tinmay takrorlardi.

«Raqsni xayolingizdagi obrazlar bilan emas, his-tuyg‘ularingiz bilan ijro eting. Siz ko‘tarilish va qulashlardan iborat butun bir hissiy kechinmalar ketma-ketligini his qilishingiz kerak».

Demak hissiy tebranishlarmi? Xo‘sh bu Taehyonga tanish narsa! Buni u qoyilmaqom uddalay oladi.

Bir kuni Hunhe Xitoyga kelish ularning eng katta yutug‘i bo‘lganini aytdi. Yangi xoreograf bu doimo yangi uslub, yangi fikr va raqsga yangicha munosabat demakdir. San’atkorlar yangi xoreografni tushunishni undan harakatlar plastikasi va ifodaviyligini his qilishni o‘rganishlariga to‘g‘ri keladi. Xuan Imouning o‘zini kuzatish ham bundan kam qiziqarli emas edi. Axir u ham ko‘plab yangi iste’dodli raqqoslar, buning ustiga chet elliklar bilan hamkorlik qilishni o‘rganayotgan edi.

Taehyonning... po‘st tashlash davri boshlandi uning xoreografiya kurslarini shunday atash mumkin edi. Balki teri qavati ko‘chayotgandir, balki tanasining butun qismlari qanotlari yoki hasharotlarnikiga o‘xshash tashqi skeleti to‘kilayotgandir. Va ularning o‘rnida yangi bir narsa o‘sib chiqayotgandir. U endi boshqacha odam edi.

Chonguk bilan munosabatlarida ham o‘zgarishlar yuz bera boshladi. Masalan Chonguk undan suratlarini so‘raydigan bo‘ldi. O‘zini suratga olishni bilmaydigan, buning ustiga yoqtirmaydigan Taehyon esa unga xira noaniq rasmlarni yuborardi. Ularda goh yuzini chetga burar, goh kaftiga iyagini tirab olardi. Oxiri puant kiyib tushgan suratini ham yubordi. Chonguk har doim ham javob yozavermasdi, ammo yozganida xabarlarida yoqimli gaplar bo‘lardi.

Kechki paytlar Taehyon balkonga chiqardi aniqrog‘i begona quloqlardan yashirinish uchun o‘sha yerga borardi. Ular bir-birining ovozini eshitmagan kun hali bo‘lmadi. Hech narsa haqida gaplashishmasdi suhbatning asosiy qismini esa Chonguk egallardi. Uning bir maromdagi sokin ovozi Taehyonni uyquga chorlardi.

Raqqoslarga Xitoydagi raqs dasturi dekabr boshida yakunlanishi haqida xabar berishdi. Yangi yil tomoshalari ularning yakuniy imtihoni bo‘lishi kerak edi. Noyabr oyini ular o‘z tanalarini, musiqani, hamkorlarini va harakatlar plastikasini anglashga bag‘ishlashdi. Dekabr uchun esa Xuan «Suzuvchi gullar» baletini sahnalashtirishni rejalashtirdi. Ular bu spektaklni birinchi yanvardan boshlab Xitoy Yangi yiligacha namoyish etishlari shu bilan birga, Xitoyning yirik shaharlarini aylanib chiqishlari kerak edi.

Kelishuv shunday edi topilgan pul kostyumlar xarajatlarini qoplash, turar joy haqini to‘lash va tashkiliy masalalarga sarflanadi qolgan hamma narsa esa Xuan Imouning cho‘ntagiga tushadi. Albatta Hunhe bu shartga rozi bo‘ldi. Xoreograf ulardan pul ishlab olishi kerak edi Tahra esa o‘z navbatida mahalliy matbuotda ham, vatanida ham ijobiy shov-shuvga erishishi lozim edi.

Birinchi dekabr kuni ularga dam olish kuni berildi. Taehyon tong yorishmay turib Larkinning oldiga keldi. Oxiri divanga yotdi har ehtimolga qarshi begona erkakning to‘shagiga yotishdan bosh tortgandi va shu zahoti uxlab qoldi. Qo‘riqchi esa bir piyola qahva va noutbukini olib, oshxonaga joylashdi. U xo‘jayinini kutayotgandi.

Taehyon esa hech narsadan bexabar edi. Chunki xo‘jayinning tashrifi unga syurpriz bo‘lishi rejalashtirilgandi. Ular anchadan beri ko‘rishishmagandi, shu sababli Chonguk Xitoyga o‘ziga kerak bo‘lgan vaqtdan biroz ertaroq uchib kelgandi.

Tae bo‘ynidagi qitiqlash hisidan uyg‘onib ketdi; ongi asta-sekin o‘ziga kelar ekan bu lablarning tegishi ekanligini angladi. Bu uni bir zumda butunlay uyg‘otib yubordi. U keskin harakat bilan o‘girilib qaradi ich-ichidan Larkinga duch kelishni kutgan edi. Unga biror yomonlik yetgan bo‘lishi mumkinligidan qattiq xavotirda edi. Ammo tabiiyki, unga qarab turgan odam janob Jeon edi.

— Agar bunday sakrab turmaganingda senga bir nechta savollarim bo‘lardi. Barakalla instinktlaringni unutmagan ekansan.

Tae uyqusiragan yuzini ishqalab tik o‘tirdi va hayrat ichida ro‘parasida turgan haqiqiy Jungkookga tikilib qoldi.

— Bu yerda nima qilyapsiz?

— O‘rningdan tur mehmonxonaga ketyapmiz. Pekin bo‘ylab sayohat bekor qilindi.

Xitoy poytaxtida havo harorati keskin pasayib ketgandi. Tae svitshotining kapyushonini boshiga tortib paltosini o‘ziga mahkam o‘rab oldi. Jeonning yonida yangi bir mashina bor edi

Tae uni avval ko‘rmagan. Mashina ham haydovchi ham Xitoy xavfsizlik xizmatiga tegishli edi.

Yo‘l tez o‘tdi. Manzilga yetib kelgach Tae shoshilib issiq dushga kirdi ammo eshikni yopishga ulgurmay yoniga yana biri qo‘shildi. Nihoyat o‘zi shuncha vaqtdan beri orzu qilgan tanaga yetishgan Jungkook uni asta-sekin sovunlay boshladi uzoq a’zosining kirish qismiga alohida e’tibor qaratib, Tae lablaridan mayin ingrashlar chiqishiga sabab bo‘ldi.

—Hammasini boshqaruvchi yagona uzuk

haqidagi gaplar ham bekor ekan maqsadga erishish uchun barmoqlar bilan mohirona harakat qilishning o‘zi yetarli bo‘ldi.

Bu shunchalik yoqimli ediki Tae oyoqlarida zo‘rg‘a turardi. Keyin hech qanday ogohlantirishsiz Jungkook pastga egildi va uzoq vaqtdan beri qilishni istagan ishini amalga oshirdi u tilini ishga solib uni ichkaridan erkalay boshladi. Tae chekinishga urindi u hali ham bu holatni "iflos" deb hisoblardi ammo unga orqaga chekinishga yo‘l qo‘yishmadi.

Ko‘p o‘tmay u dastlabki qarshiligini unutdi hatto o‘zi ham oldinga intilib dumbasini yanada kengroq ochdi. Oyoqlari shunchalik kuchli titrardiki yiqilib tushishiga bir bahya qoldi.

Ular dushda ancha vaqt qolishdi axir agar bir kishi shunday zavqqa ega bo‘lgan ekan ikkinchisi ham mukofotga loyiqda. Keyin esa ustlaridagi xalatlarini yechmasdan yana ancha vaqt yotoqda yotishdi. Tae xuddi boladek boshini sherigining ko‘kragiga qo‘ydi; u o‘zida deyarli nojoiz darajadagi xotirjamlik va baxtni his etardi. Ma’lum bo‘lishicha, ichki xotirjamlikka erishish uchun shunchaki narsalarni va odamlarni o‘z o‘rniga qaytarib qo‘yishning o‘zi kifoya ekan.

Yoki balki gap feng-shuy tamoyillariga amal qilishdadir.

—Yana ozib ketibsan. To‘g‘ri ovqatlanishing kerakligi haqida kelishuvdikku. Sog‘lig‘ing bilan bog‘liq muammolar bo‘lishini xohlaysanmi?

Tae erinibgina xalatining yoqasini chetga surdida uning ko‘kragidan tezgina o‘pib qo‘ydi bu "gapiraverma, tinchlan" degan ma’noni anglatuvchi jim bir ishora edi. Jungkook nasihat aytayotganini ham unutib, xalatning bog‘ichini yechdi uni yelkasidan tushirdi va Tae’ni baquvvat, yumaloq dumbalaridan ushlab, o‘ziga yaqinroq tortdi. U Tae tanasining egri-bugri chiziqlarini qo‘llari bilan paypaslab his qilishni yaxshi ko‘rar edi.

—Men yetarlicha ovqatlanyapman shunchaki hammasini sarflab yuboryapman. Sen bo‘lsang, aksincha, biroz semiribsan. Rostdan ham shundaymi?

Tae kulimsirab uning ustiga chiqib oldida qorni va qo‘llarini turtkilay boshladi. U qo‘liga olgan ilk

—Fen-shuy kitobining nomi Ajdahoni uyg‘otish san’ati edi. Tae "ajdaho" tushunchasini o‘zicha biroz o‘zgacha talqin qilgan bo‘lishi mumkin ammo *bu* ajdahoni uyg‘otish juda oson edi. Jungkook unga qarab ko‘zlarida kinoyali va quvnoq bir yaltiroq bilan kuzatib turardi.

—Buni mushak massasi deyishadi. Va yana... biroz salobat.

U o‘z qornidagi terini chimchilab qo‘ydi.

—Uyda yangi oshpaz yolladingmi? Bu salobat shirinlik likopchasida tortiladimi? — deb hazillashdi Tae kinoyali tabassum bilan. Jungkook uning sonlarini siladi.

—Bugun ancha chaqqon gapiradigan bo‘lib qolibsanku. Men seni ham semirtirib qo‘yaman.

U yuqoriroq siljib Taening kindigidan o‘pdi. Tae qo‘llari bilan uning bo‘ynini quchoqlab oldi qitiqlanish hisidan qimirlab, kulib yubordi, yuzida esa keng tabassum paydo bo‘ldi.

—Shunda yumshoq va mazali bo‘lib ketasan.

—Undan keyin meni truppadan haydab yuborishadiku.

—Men seni ular uchun semirtirayotganim yo‘q o‘zim uchun qilyapman.

To‘satdan xotirjam va romantik muhit g‘oyib bo‘ldi. Jungkook Taening boshini silashni to‘xtatdida sochlarini mushtiga yig‘ib ushladi va boshini o‘zining qovog‘i tomon yo‘naltirdi.

—Keling, hoziroq boshlaylik. Buning naqadar mazali ekanini bilasiza?

Uning yuzidagi oshiqona tabassum g‘oyib bo‘ldi. Ko‘zlarini xira sutdek yumshoq parda qopladi lablari xuddi shirali shaftolining rangida va o‘sha shaftolidek mayin arang ochildi bu go‘yo gunohga chorlov edi.

5—bob

Taehyung ancha vaqtgacha joyidan qo‘zg‘ala olmadi avval butun vujudi titradi keyin esa qattiq yiqilganini shu sababli oyog‘ini biroz oqsoqlab bosayotganini angladi. Jungkook shunchaki yonida turib bo‘ronning bosilishini kutdi va uni belidan quchib turdi. So‘ng miltig‘ini yelkasiga ilib, hech narsa demay uni qo‘llariga ko‘tarib ortga olib ketdi.

Taehyung ham indamay, bu mehribonlikni minnatdorlik bilan qabul qildi. Qimirlay olmasdi boshidan kechirgan qo‘rquv tufayli barcha mushaklari qotib qolgandi.

Demak, Jungkook uni ikkinchi marta qo‘llarida ko‘tarib ketayotgandi. Aslida birinchi safarini hisobga olmasa ham bo‘ladi o‘shanda Jungkook unga befarq edi, Taehyung esa unga tegmagandi. Hozir esa hammasi boshqacha Jungkook unga g‘amxo‘rlik ko‘rsatyapti, Taehyung esa bo‘ynidan mahkam quchib olgan, oldidagi hech narsani ko‘rmaydi ko‘z oldi hamon xiralashib turibdi.

Bunga nima ham ajablanish mumkin? U o‘zi ham yig‘loqi buning ustiga hayotida boshidan kechirgan eng dahshatli voqea sodir bo‘ldi. Albatta, hozirgi jazavasi bir necha daqiqa avvalgisidan ham kuchliroq edi. U yerdagisi shunchaki gap-so‘z edi suv hatto iflos suv bo‘lsa ham. Bu esa haqiqiy xavf hayotiga tahdid edi. Jungkook yonida bo‘ldi. Tamom. Qolgan hamma narsa ahamiyatsiz.

Uyga kirishlari bilan Jungkook birinchi yordam qutisini olib, Taehyungning ko‘ylagi yengini shimarib qo‘ydi. Teri ancha shilingan qon oqardi, ammo xavfli emasdi. Oyog‘ini ham shikastlab olgan chamasi qattiq lat yegan.

— Shimingni yech — dedi u Taehyung burnini tortib, yig‘isini yutayotgan paytda, muloyim va tinchlantiruvchi ovozda.

Hozir hech qanday uyalish yo‘q edi bunga o‘rin yo‘q. Jungkook chindan ham g‘amxo‘rlik qilardi, hatto ortiqcha darajada (o‘zini aybdor his qilyaptimi?). U Taehyungning jinsi shimini silliq boldirlaridan tushirishga ham yordam berdi, so‘ng oyog‘ini qo‘llariga olib, tovonini o‘z tizzasiga qo‘ydi. Xuddi Zolushkaga billur tuflisini kiydirib ko‘rayotgandek. Oyog‘i ham kir bo‘lib ketgandi. Uni ham tozalab bog‘lab qo‘ydi endi yangi kabi. Faqat yuragiga zubturum bargini bosish qoldi.

Jungkook shu holatda uning qarshisida tiz cho‘kib o‘tirardi.

— Bas qil endi yig‘layverishni, bo‘lmasa yomg‘ir yog‘ib ketadi.

— Men sal qoldi o‘lishimga. O‘lishimga… U meni o‘ldirardi… Tilka-pora qilardi…

Taehyung bu voqeaning dahshatini endi-endi anglay boshlayotgandi. Hali ham shokda edi. U ilgari hech qachon o‘lim haqida o‘ylamagan…

— Bo‘rilar odamlarga kamdan-kam hujum qiladi. Bu yolg‘iz bo‘ri emasdi to‘dadan ekan. Ular zaiflashgan jonivorlarni ovlaydi. Odam esa ular uchun xavfli o‘lja. Menimcha, bu urg‘ochi bo‘ri edi. Ancha semirib ketgan qorni ham osilib qolgan.

Jungkook uni imkon qadar tinchlantirishga urindi, toki Taehyung xayoliga har xil qo‘rqinchli narsalarni keltirmasin.

Aslida, Jungkook mutlaqo rost gapirayotgandi bo‘rilar odamlarga kamdan-kam hujum qiladi. Agar shunday holat yuz bersa bu yo to‘dadan quvilgan alfa erkak bo‘ri bo‘ladi demak juda och qolgan bo‘ladi yoki to‘da bo‘rilari bo‘ladi, ular ham sog‘lom o‘ljani tanlaganiga qaraganda juda och qolgan bo‘lishi kerak. Jungkook bu o‘rmonga tez-tez keladi, demak, bu borada undan ko‘ra yaxshiroq biladigan odam yo‘q.

— Rostdan ham uni o‘ldirmadingmi?

Agar u urg‘ochi bo‘ri bo‘lsa ustiga-ustak bo‘g‘oz bo‘lsa, Jungkook uni faqat o‘q uzib qo‘rqitgan bo‘lishi mumkin… Xudoyim Taehyung, bu sening tashvishing emas.

— Rostdan ham.

Taehyung ko‘zlarini pirpiratib unga minnatdorlik bilan qaradi.

— Bechora rosa qo‘rqib ketgandir…

Jungkook tilini taqillatdi. Yana o‘sha Tereza ona kabi o‘zini tutishi! Hammaga yordam berishni istaydiyu hech kimni himoya qila olmaydi. O‘zini ham.

— Ha albatta. Sendan ko‘ra ko‘proq qo‘rqmagan bo‘lsa kerak. Xavotir olma, yo‘lda tug‘ib qo‘ymaydi.

— Bu o‘rmonda yurish shunchalik xavflimi?..

Taehyung janjaldan oldin Jungkook uni o‘zi bilan olib ketishni mutlaqo istamaganini esladi. Endi bu haqda jiddiy o‘ylab qoldi. Nahotki, rostdan ham xavfli bo‘lsa va u Jungkookni bekorga haqorat qilgan bo‘lsa? Shunday bo‘lsa Jungkook darrov tinchgina tushuntirishi mumkin ediku hurib tashlanmasdan…

— Sen uchun ha. Sen balo-magnitisan. Men uchun esa hammasi joyida.

Taehyung oxirgi marta burnini tortib, bir narsaga aniqlik kiritish uchun fikrlarini jamladi. O‘ylamay aytib yuborgan ilk gapidan beri shu narsa uni qiynayotgandi.

— Men…

U hali gapini boshlashga ham ulgurmagan edi Jungkook allaqachon nima demoqchi ekanini tushundi.

— Unutamiz. Ichimizdagi bor g‘azabni chiqarib tashladik, endi hayotdan zavqlanib yashayveramiz. Hech qanday xavf yo‘q edi. O‘zingni qiynama.

Shunchaki, bir-ikki og‘iz gap bilan vaziyatni hal qildi-qo‘ydi. Taehyung baribir kechirim so‘ramoqchi edi ammo, chamasi Jungkook haq bunga hojat yo‘q. Jungkook ham uni qattiq ranjitdi. Taehyung uning jahli chiqib turgan paytida gapga aralashib, o‘z kuchini hisobga olmadi, Jungkook esa, tabiiyki, unga «sovuq suv» sepib yubordi.

— Hozir ketasanmi?

Endi ovga bormaslikni so‘rash ham, o‘zi bilan olib ketishini iltimos qilish ham yo‘q. Bugun sarguzashtlar ham,
janjallar ham yetarli bo‘ldi. Hali tushlik payti u esa allaqachon jahldor Jungkookka ham bo‘riga ham duch kelishga ulgurdi… Omad!

— Shu atrofda bo‘laman. O‘tin yorishim kerak.

Taehyungning o‘zi ham Jungkookdan nima istayotganini bilmasdi. Uning yonida beixtiyor go‘dakdek tutadigan holatga tushib qolardi. O‘zi ham unchalik katta odamdek ko‘rinmasdi ammo Jungkookning yonida yanada kichrayib qolardi… Yoki Jungkook unga nisbatan haddan tashqari yetukmidi?

— Xo‘sh?

Jungkook Taehyungning nimadir demoqchi bo‘lib, ammo jur’at etolmayotganini ko‘rib turardi. U og‘zini ochib-yopdi, xolos. Endi nimadan qo‘rqadi? Bir-birlariga allaqachon «shirin» gaplarni aytib bo‘lishdiku.

— Hech narsa.

— Gapiraver keyin ketaman.

— Men bilan biroz o‘tirasanmi?..

Yuzi yig‘idan qizarib ketgan burni va lablari shishgan sochlari to‘zg‘ib ketgan ko‘zlari esa ishonch bilan katta ochilgan edi. Albatta, Jungkook ishlarini bahona qilib ketishi ham mumkin edi. Ammo qolsa ham bo‘ladi. Bundan unga hech narsa kamayib qolmaydi.

— Uxlagin kelyaptimi? Jungkook unga yotishga yordam berib, ustini ko‘rpa bilan yopdi. Aslida Taehyung hozir uxlab qolishini u oldindan bilardi. Ketma-ket stress ustiga-ustak yig‘lab ham oldi tezda uyquga ketadi. Yaxshisi ham shu tezroq o‘ziga keladi.

— Axir yaqindagina uyg‘ongandimku uxlamasligim kerak.

— Aksincha uxlaganing ma’qul.

Taehyung xotirjam yotardi qo‘llarini ko‘rpa ustiga chiqarib qo‘ygandi. Kunduzi na hasharotlardan, na alvastilardan qo‘rqish kerak faqat jahldor Jungkookdan. Ammo u yana muloyimlashgan ekan demak, hammasi joyida. To‘g‘ri, Taehyung yana biroz suhbatlashishni istardi. Janjalga aylanib ketmasa, u bilan gaplashish yoqardi. Qolaversa savollari anchadan beri ichida yig‘ilib qolgan edi. U unchalik ham kaltabin emas, mantiqan fikrlashni ham biladi.

— Bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?

— So‘rab ko‘r.

Jungkookning yuzi jiddiy ammo xotirjam edi. Suhbatga qiziqish bildirayotgani sezilib turardi.

— Men senga yoqimsizmanmi? Yo‘q, bu qandaydir… boshqa… shunaqa ma’noda emas. Noto‘g‘ri tushunma. Shunchaki… mening «boshqacha» ekanim senga yoqmaydimi?

Aniq savol, Taehyung darajasida. Yana nima ham qo‘shish mumkin? Qo‘lidan kelganicha tushuntiryapti. Bunday narsani so‘rash ham qo‘rqinchli, yana o‘zi haqida yoqimsiz gaplarni eshitib qolishdan cho‘chiydi. Ammo baribir bilishni istardi. Endi ular bunday mavzuda gaplashadigan darajada yaqinlashishgandi.

— Menga onamning rejasiga ko‘ra uyimizda aylanib yurganing yoqmagandi. Ha o‘shanda seni yaxshi tomondan ko‘rmaganman.

— Hozirchi?

— Nimani eshitishni xohlaysan?

Jungkook unga shunday tushunarsiz qaradiki Taehyung xijolat bo‘lib qoldi.

U hech qanday yashirin ma’noni nazarda tutmagandi. Shunchaki Jungkookning u haqidagi fikri o‘zgargandek tuyulgandi.

— Xo‘sh… Hali ham sening ko‘zingda avvalgidekmanmi?

— Men seni avval qanday ko‘rgan ekanman?

Yana insofsizlarcha o‘ynayapti. Birorta ham javob bermaydi faqat qarshi savol beradi.

— Menga seni jahlingni chiqarishimni bildirarding. Yana men «boshqacha» ekanimni bu esa senga yoqmasligini…

— Avvalambor ota-onam seni menga unashtirmoqchi ekanini bilardim. Men esa buni istamagandim. Shuning uchun jahlimg sendan chiqardi. Sening jinsiy orientatsiyang esa menga baribir, toki bu menga daxldor bo‘lmasa.

— Kechir.

Hammasi to‘g‘ri. Taehyungning orientatsiyasi unga umuman aloqasi yo‘q shuning uchun xotirjam bo‘lishi mumkin.

— Bekordan-bekorga uzr so‘rayverma.

— Men senga muammo tug‘dirdim… Aslida men hech kimni… izlab yurganim yo‘q. Tushundingku. O‘zimga hech kim qidirayotganim yo‘q. Shunchaki bu yerga… biroz dam olib, boshimni chalg‘itish uchun kelgandim.

Taehyung yana jilmaydi. Bu tabassum ortida nima yashiringanini tushunish qiyin edi. Oxir-oqibat u umuman javob bermadi. Savoldan qochdimi? Yoki uxlab qoldimi? Suhbatlashib o‘tirgan paytida bunchalik tez uxlab qolishi dargumon edi. Ammo Jungkook uni bezovta qilmadi va tashqariga chiqdi. Uning ham ko‘nglida qandaydir yoqimsiz his qoldi.

Go‘yo u nimadadir nohaqdek.

Taehyung esa so‘nggi savolini bermadi nega uni o‘zi bilan olib ketgandi?

Pechka yoqilgan, o‘tinlar yana qarsillab yonar, atrofga yoqimli iliqlik taralardi. Taehyung vaqti-vaqti bilan uyg‘onib, tanish siluetni ko‘rar, so‘ng yana uyquga ketardi.

Bu vaqt ichida Jungkook o‘ziga kechki ovqat tayyorladi, onasiga qo‘ng‘iroq qilib hammasi joyida ekanini aytdi (katta yigit bo‘lsa ham baribir onasining bolasi), ob-havo ayniyotganini ko‘rib, yana o‘tin g‘amladi shamol kuchayib, osmon qoraya boshlagandi. Ishlarini tugatib, yomg‘irni kutdi. Aytganidek ko‘z yoshidan keyin yomg‘ir yog‘adi.

Uyqu vaqtigacha hali to‘rt soat bor qiladigan ish ham yo‘q. Shuning uchun o‘ziga choy damlab, kurtkasini yechdida deraza yoniga o‘tirdi. Yomg‘ir ham o‘zining sehrli kuyini chalardi. Shaharda yashaganida Taehyung bunga umuman e’tibor bermasdi. Faqat hozirgina u og‘ir xo‘rsinib, bir ko‘zini sal ochdi.

— Allaqachon tong otdimi?

Jungkook asta ortiga o‘girilib, unga sinchkov nigoh tashladi. Aslida, g‘alati hech narsa yo‘q edi faqat Taehyung bir oyog‘ini ko‘rpaga ilib, ustidan chiqarib qo‘ygandi. Uyqusi kelib turgani uchun tashqi ko‘rinishiga e’tibor bermasdi. Ko‘ylagi shunchaki yuqoriga surilib ketgan, o‘zi doim yashirib yuradigan dumbasi ochilib qolgan (yaxshiyamki, ichki kiyimida edi), silliq oyog‘i esa ko‘rpa ustida yotardi. Sinchiklab qarashga arzigulik manzara. To‘g‘ri ko‘kargan joyi bor edi. Ammo bu jiddiy emas. Jungkook esa o‘z xayollariga berilgandi… Leshiylar nimalar haqida o‘ylarkin?

— Yumronqoziqlarning kun tartibi qandayligini bilmayman.

— Yumronqoziqlarning? Taehyung bo‘ynini uqalab lanjlik bilan so‘radi.

— Sen xuddi yumronqoziqqa o‘xshaysan. Kun bo‘yi uxlayapsan.

— A… — U befarq ohangda yana ko‘rpaga o‘ralib oldi. Tashqarida yomg‘ir yog‘yaptimi?

— O‘zing buyurtma qilganingdek.

— Nega men?..

Taehyung hali ham uyqu aralash hech narsani tushunmasdi.

— Men hech qayerga ketmasligim uchun.

Taehyung nihoyat gapning tagiga yetib jilmaydi.

— A… Unda ha men buyurtma qilgandim. Sen ham yot.

— Yarim tunda bedor o‘tirish uchunmi? Yo‘q. O‘zing alvastilaringdan qo‘rqib titrab chiqasan. Men esa mazza qilib uxlayman.

Taehyung biroz o‘ziga kelib, yostiqda sal yuqoriroq surildi.

— Jin ursin… Rostdan ham. Nega meni uyg‘otmading?

— Demak, endi men aybdormanmi? — dedi u kinoya bilan.

— ...Sen bu o‘rmonga tez-tez kelib turasanmi?

Taehyung birdan mavzuni o‘zgartirdi. Bu haqda chindan ham o‘ylab qolgandi.

— Yolg‘iz qolganingda qo‘rqmaysanmi?

— Sen bilan bo‘lsam qo‘rqaman kutilmagan javobdan Taehyung qulayroq o‘tirib oldi. Jungkookning gaplaridan ma’no chiqarishga urindi. U kayfiyati yaxshi bo‘lganida Taehyung u bilan suhbatlashishni yoqtirardi. Garchi Jungkook uni doim ahmoqqa chiqarsa ham.

— Nega?!

— Chunki sendan ko‘zingni uzmaslik kerak. Yana biror gap yoqmay qolsa, darrov yig‘lab, qochib qolasan.

Taehyung yana jilmaydi bu safar sho‘xlik bilan ko‘zlarida ayyorona chaqnash bor edi.

— Hoy! Axir sen meni haqorat qilding!

— Avval o‘zing boshlagansan.

— Meni o‘zing shu ahvolga keltirding.

— Demak yana men aybdormanmi?

Taehyung kulib yubordida karavotga yaxshiroq joylashib, oyoqlarini pastga tushirdi. Endi uning ham choy ichgisi kelgandi. Jungkook krujkasini unga uzatdi.

— Ha! Sen doim shunaqasan! Avval peshonamga urding keyin qo‘pollik qilding, yotoqxonadan haydading yana qo‘pollik! Keyin qo‘rqitding undan keyin yana qo‘pollik qilding! Men esa faqat bir marta shunday qildim!

Bu gapdan keyin Jungkookning lablarida ham xiyol tabassum paydo bo‘ldi.

— Birinchidan o‘shanda eshik yoniga o‘zing kelgansan. Ikkinchidan o‘zing o‘sha sochiqqa o‘ranib, xuddi qiz boladek tutding. Nima, Han sendan ko‘zini uzmagan deb o‘ylaysanmi? Men senga shunchaki ogohlantirdim erkaklarni xijolatga qo‘yyapsan. Yotoqxonadan esa uxlashim kerak bo‘lgani uchun haydadim men bilasanmi erta turib ishlayman, ayrimlarga o‘xshab tushgacha uxlamayman. Fermamda begona odamlarni yoqtirmayman. Yana qanday da’volaring bor?

Ana, ayyor! «Shunchaki begona odamlarni yoqtirmayman» emish. Shuning uchun quyonni so‘yib tashlash bilan qo‘rqitgandida! Yana qanday da’volari bor ekan? Quyon ham begona bo‘lgani uchunmi?.. Xullas hammaga tegib o‘tadi.

— Nima deganing qiz boladek?!

Taehyung ataylab xafa bo‘lgandek e’tiroz bildirdi.

— Qolaversa men xafa edim sen esa meni shafqatsizlarcha haydab yubording!

— Nima, nimaga? Sochiqqa o‘ranib olganding sal qolsa skafandr ham kiyib olarding. Xafa bo‘lganingga kelsak uzr, hayotda ko‘ngilsizliklar ham bo‘lib turadi.

Taehyung yana kulib yubordi.

— Men har kimning oldida yechinib yurmayman! Umuman olganda, menga o‘sha hammomning keragi ham yo‘q edi u yerga borishni istamagandim ham.

Jungkook istehzoli tarzda qoshlarini ko‘tardi.

— Istamagan bo‘lsang ham boribsanku. Xuddi nozikta’b xonimga o‘xshab.

Taehyung unga qandaydir qog‘oz bo‘lagini uloqtirdi ammo kayfiyati baribir ko‘tarinki edi. Jungkook ham... jilmayib turardi. Qanday g‘alati holat.

— O‘zing xonimsan! Kechirim so‘rash o‘rniga yana gap qaytarasan. Peshonamdagi ko‘karish hali ham ketgani yo‘q!

— Seni qo‘limda ko‘tarib olib kelganmanku yana qanday kechirim so‘rashim kerak?

— O‘zingni xuddi bolalardek tutyapsan.

Jungkook qah-qah otib kuldi, go‘yo qulog‘iga ishonmayotgandek yuzini burishtirdi.

— O‘zining kimligini bilmay turib gapiradiya!

— O‘zingga qarab gapir! Taehyung yana gap qaytardi va bezorilarcha tirjaydi.

— Yana yostiqqa yuzlanib yot. Shovqining ko‘p.

Taehyung aftini burishtirdida unga orqa o‘girib yotdi. Yuzidan arimayotgan tabassumini yashirishga urindi.

Tong. Taehyung tun bo‘yi qiynaldi goh bezovta uyquga ketdi, goh uzoq vaqt shiftga tikilib yotdi. Yomg‘ir tong otishidan sal oldin to‘xtagan, endi esa tomdan faqat erinibgina tomchilar tushardi. Ularning tovushi qushlar sayrashi bilan qo‘shilib, go‘yo ilohiy bir kuyga aylanardi.

Jungkook unga orqa o‘girib uxlayotgandi. Taehyung esa... oxiri chiday olmay uning yoniga surildida ehtiyotkorlik bilan quchoqlab oldi. Jim yotsa Jungkook qarshilik qilmasa kerak. Taehyungning aslida hech qanday nopok niyati yo‘q edi shunday yotsa uyqusi osonroq kelardi. Bu safar ham aynan shunday bo‘ldi.

«Buning hech qanday yomon joyi yo‘qku?» — deb o‘zini ishontirdi Taehyung. So‘ng hech bir uyalmay uxlab qoldi.

Baribir Leshiy uni mebelning bir bo‘lagi deb bilardi. Bilasizmi, xuddi pufikday ko‘rinishi chiroyli lekin aslida nima keragi bor?

Ular birga uyg‘onishdi. To‘g‘rirog‘i, avval Jungkook turdi, Taehyung esa yonidagi bo‘shliqni his qilib, ko‘zlarini ochdi. U shundoq ham bir umrga yetadigan darajada uxlab olgandi. Endi soat beshda turib savobli ishlar bilan shug‘ullansa ham bo‘lardi.

Balki, unchalik savobli bo‘lmagan ishlar bilan...

Jungkook unga orqa o‘girgancha, cho‘zilib kerishardi... ustida faqat ichki shortigi bor edi. Xudo Taehyungni yaxshi ko‘rmaydi, shekilli. Bo‘lmasa, nega uni bunchalik qiynaydi? U shahvatparast emas, yo‘q, ammo... Keng, mushakdor yelkalari (sigirlarni ko‘tarib yuradimi?), baquvvat qo‘llari, qoraygan terisi... Faqat pastga qaramaslik kerak. Faqat u tomonga emas... Qarama...

— Qani, tur qo‘shiq aytib! — dedi xo‘jayin past, bo‘g‘iq ovozda. U Taehyungning allaqachon uyg‘oqligini bilardi. Taehyung o‘zini mayda o‘g‘riga o‘xshab his qildi: hech narsa o‘g‘irlamagan bo‘lsada jinoyat ustida qo‘lga tushgandek edi.

— Yuvinishning iloji bormi?

Taehyung ham o‘rnidan turdi. Sochlarini barmoqlari bilan tarashga ham urinmadi. Boshida tuxum qovursa bo‘ladigan darajada tartibsizlik hukm surardi rosa qulay uya!

— Nega bo‘lmas ekan? Ana, hovuz, mana oyoqlaring. Bor, yuvin.

Taehyung tishini g‘ijirlatib, yuzini burishtirdi. Kiyingisi kelmasdi, lekin ko‘rpa ichida ham yurib bo‘lmaydi. Buning ustiga, tashqarida hali ham sovuq edi. Hovuzdagi suv esa, ehtimol muzdek bo‘lsa kerak.

— Yonimda turasanmi? U joy chuqurmi? Toshlar bormi? Qisqichbaqalarchi?

Jungkook yuzini toshdek qotirdi va umuman javob bermadi. Oxiri u hech bo‘lmasa shimini kiyib etiklarini kiydi. Taehyung esa yana ko‘rpaga o‘ranib kalishlarini kiydi. Jungkookning oldida endi o‘zini tartibga keltirishdan foyda yo‘q edi u Taehyungni allaqachon har qanday holatda ko‘rgan.

Sochiq yo‘q. Dush geli ham yo‘q. Shampun haqida esa faqat orzu qilish mumkin...

Xudoyim, odam o‘z xohishi bilan bu yerda qanday yashashi mumkin? Yuvinmay, badbo‘y bo‘lib soch-soqoli o‘sib ketgan holda!

Yana o‘sha gaplar boshlandi.

— Orqangni o‘gir...

— Tezroq bo‘l!

Jungkook itoatkorlik bilan orqasini o‘girdi, nozikta’b xonim esa kiyimlarini yecha boshladi.

— Kechir... — Bir yelkasiga ko‘rpani ilib qo‘ydi.

— Uzr... — Ikkinchi yelkasiga ko‘ylagini tashladi.

— Jahling chiqmasin...

— Kalishlarini yoniga qo‘yib ichiga suzish kiyimini joyladi.

Sovuqdan badanining hamma joyi tortishib ketdi... Terisi bir zumda jimirlab g‘oz terisiga aylandi. Hovuzga tushishga esa zarracha ham istagi yo‘q edi.

Taehyung qo‘llari bilan o‘zini quchoqlab, oyog‘ining uchini suvga tekkizdiyu xuddi ilon chaqqandek sapchib tushdi.

— Muzdekku! Men yuvinishim kerak... Lekin suv muzdek! — deb zorlandi qattiqqo‘l sharoitlarga o‘rganmagan bechora ziyoli. Yana injiqlik qilib xarxasha qilgisi keldi.

— Hech bo‘lmasa sovun bormi?!

U jirkanib e’tiroz bildirdi va isinish uchun joyida sakray boshladi. Sivilizatsiyadan yiroq bu joy uning estetik dunyosiga jiddiy zarba berayotgandi.

— O‘zing nega yuvinmaysan?! — dedi tushkun ovozda quyosh nurida yaltirayotgan moviy suv yuziga nafrat bilan tikilib. Qani endi o‘sha quyosh ertalabki soat beshda hech bo‘lmasa isitganida.

— Men dunyoga toza bo‘lib kelganman — dedi bu qishloqi hech narsadan ta’sirlanmay.

Ana xolos rosa pokdomon ekan!

— Nima?

— Nima? Gunohsiz demoqchiman.

Taehyung unga o‘girilib xuddi yangi darvozani ko‘rgan qo‘chqordek tikilib qoldi. Ahmoqona savol og‘zidan otilib chiqdi u hali eshitgan gapini anglab ham ulgurmagandi.

— Ya’ni... Sen... Bokiramis­an?

Fermer qah-qah otib kuldi. Bokiraga o‘xshamaydiku... Ha-ha-ha.

— Ha. O‘g‘lim esa probirkadan chiqqan.

Taehyung xijolat bo‘lib nigohini yerga qadadi. Ha, endi rostdan ham ahmoqlik qilib qo‘ygandi. Nega umuman bunday deb yubordi?

— Yo suvga tushasan yo o‘zim seni otib yuboraman. Sabrimni sinama.

— Sovuq...

Birinchi qadamni tashladiyu, sekingina ingrab qo‘ydi.

— Tushgim yo‘q...

Ikkinchi qadamda ko‘zlarini mahkam yumdi.

— Uyga ketgim ke-e-elayapti...

— Men endi o‘girilyapman — degan baland va tahdidli ovoz uni shoshilinch ravishda suvga tushishga majbur qildi.

— Yo‘q!!! — deb qichqirdi Taehyung va darhol chuqur joyga sho‘ng‘idi. Butun vujudi titrar, o‘zi esa yig‘lamsirardi.

— E, bas qil endi, yig‘loqilikni. Hozir isinib ketasan.

Ko‘zlarini ochgan Taehyung unga xafa nigoh bilan qaradi. Suv bo‘ynigacha kelib turardi. To‘g‘ri, tanasi suv ichida isib qolgandi, ammo endi boshi sovqotardi. Sochlari muz bo‘laklaridek peshonasiga yopishib qolgan edi. Ko‘rinishi hecham kelishgan emasdi, bu esa kayfiyatini battar tushirardi. Moda qani? Estetika qani?

— Suv qanday ekan?

— Dahshatli...

— Chiniqyapmiz. Sog‘ tanda sog‘lom aql.

Taehyung biroz suvda chayqalib turdi, kir bosgan boshini foydasizgina qashilab qo‘ydi go‘yo shunday qilsa, sochlari tozalanib qoladigandek. Badanini ham sal ishqaladi, lekin buning ham foydasi yo‘q edi. Endi esa suvdan chiqish kerak...

— Sovuq. Chiqmayman.

— Mayli, turaver. Men esa ketdim.

— Yo‘q! Sochiq ber...

— Bizda bunaqa janoblar uchun sharoit yo‘q. O‘zing qurib olasan.

— Sen zolimmisan o‘zi? — lablari ko‘karib ketgan bechora suzuvchi burnini tortib, ming‘irladi. Terisi oqarib ketgan, yuzidan sovuq tomchilar sirg‘alib tushardi. Hatto Jungkookning ham unga rahmi kelib ketdi.

— Ko‘rpaga o‘ranib ol.

— Ushlab turasanmi?..

— Ko‘rpani ha.

Ana, ablah! Taehyung uni ko‘tarib olishni so‘ramagandiku!

— Faqat ko‘zlaringni yum. Qaramaysan, xo‘pmi? Taehyungning o‘ziga yarasha qoidasi bor, u shu qoidaga amal qiladi. Erkaklar yigirma to‘rt soat yalang‘och yurishi bir-birining oldida maqtanishi hatto bitta buta yonida hojat chiqarishi mumkin. Ammo Taehyung unday emas. Uning tanasi begonalarning nigohi uchun daxlsiz. O‘z odami bo‘lsa mayli, qarayversin. Lekin hamma emas. Bu juda muhim.

— E jin ursin chiq endi ingrayvermasdan!

Taehyung so‘radimi? Jungkook bajardi ko‘zlarini yumib, ko‘rpani keng yoyib turdi, Taehyung darhol unga o‘ranib olishi uchun. Sprinter bor irodasini musht qilib yig‘dida chinqirgancha yugurib chiqdi va norozi qiyofada turgan Jungkookning ustiga borib urildi. Jungkook uni ko‘rpaga o‘rab qo‘ydi.

Shunday bo‘lsada uning nigohi juda og‘ir edi. Taehyung bunga chiday olmas, doim yuzini chetga burardi.

— Rahmat... — dedi u mungli ovozda.

— O‘zing ham ingloqsan...

— Sen lapashangsan— Jungkook beozorgina kulimsiradi.

— O‘zing ham undan qolishmaysan.

Taehyung uyga yugurib kirib karavotga yiqildi va isinib yotdi. Jungkook ham cho‘mildi, ammo unga sochiq kerak emasdi o‘zi qurib ketaverardi.

Ikkalasi quriguncha Jungkook yana o‘zining cho‘plari bilan gulxan yoqdi va choynakni qaynatish uchun osib qo‘ydi. Taehyung hozirgina o‘ldirilgan hayvonlarning go‘shtini yeyishni istamagan ekan mayli, Jungkook uning ko‘ngliga qarashga qaror qildi. Axir ular o‘rmonda edilar bu yerda «oziq-ovqat» yetarli edi.

U yana hovuzga tushib qiyoqsimon qamish rogozni terib oldi. Bu qora boshchali o‘simlik bo‘lib ko‘pchilik uni oddiy qamish deb o‘ylaydi. Aslida esa rogozning ildizlari mazali va foydali bo‘ladi. Ta’mi pishirilgan kartoshkani eslatadi. Uni xomligicha yeyish, qaynatish yoki pishirish mumkin.

Keyin qichitqi o‘t ham terdi (albatta, qo‘lqop kiyib) ustidan qaynoq suv quydi. Undan karam sho‘rva tayyorlamoqchi edi. Otquloq o‘rniga esa kislichka topdi uni quyon karami ham deyishadi. Ta’mi otquloqqa juda o‘xshardi.

Sumkasida piyoz va sabzi bor edi. Hammasini to‘g‘rab qozonga soldi qaynatilgan choynakni esa pechka ustiga olib qo‘ydi.

Shu payt Taehyung ham tashqariga chiqib gulxan yoniga o‘tirdi. Jungkook deyarli qurib bo‘lgandi ammo hali kiyinmagan suzish kiyimida o‘tirardi...

Taehyung o‘ziga pastga qaramaslikni qat’iy taqiqladi. Axir u sohilda emasku bemalol begonalarning ortidan qarab o‘tirib, hech qanday muammoga duch kelmaydigan joyda ham emas. Bu yerda masofani saqlash kerak edi. (Faqat bu qoidaga amal qilishni faqat Taehyungning o‘zi nazorat qilardi.)

— Nima qilyapsan? — deb so‘radi Taehyung ishtiyoq bilan. Go‘sht yo‘q ekan demak hamma jonivorlar tirik qolibdi.

— Ro‘za sho‘rva tayyorlayapman.

— Nimadan?

— O‘tlardan. Sigirlardek ovqatlanamiz. O‘zing shuni xohlagandingku.

Taehyung uni sekingina turtib qo‘ydida qozonchaga qaradi. Ichida hammaga atalgan qandaydir sehrli damlama qaynayotgandek edi. Keyin rogoz poyalarini ko‘rib, indamay hayron qoldi. Jungkook nima qilayotganini biladi degan umidda edi. Tag‘in ularni zaharlab qo‘ymasa bo‘lgani.

— Agar o‘rmonda adashib qolsang, rezavorlardan tashqari yana nimalarni yeyish mumkin?

Jungkook unga shubhali nigoh tashladida shimini va ko‘ylagini kiydi. Baliqqa quruqlik haqida gapirib nima foyda? Taehyungga esa «kattalar» tekshirib bermaguncha, og‘ziga hech narsa solish umuman mumkin emas edi.

— Ko‘p narsa. Albatta jur’ating yetsa.

Voy, qiziqtirib qo‘ydiku!

— Masalan?

— Chumolilar, qurbaqalar, qurtlar, ilonlar... Davom etaymi?

— Fuu! Kerak emas! Hozir qayt qilib yuboraman... Taehyung yelkasini qisib ataylab tomog‘ini qirib qo‘ydi. Albatta, ko‘ngli aynishi mumkin edi lekin qiziqishi ham tinch qo‘ymasdi.

— Senchi... Shulardan birortasini yeb ko‘rganmisan?

Jungkook kulimsiradi.

— Qurtni qanday pishirsang ham, mazasi yo‘q. Shuning uchun tatib ko‘rmaganman. Chumolilarni yeganman. Chumolilarning g‘umbaklarini ham. Ilonni ham.

— iiii Bo‘ldi, bas! Fuu jirkanch! Bunaqasi ketmaydi! — Bechora Taehyung ko‘zlarini yumib, zorlanardi. Uning estetik olami yana bir bor larzaga kelgandi. Jungkook esa kulib qo‘yardi. Hozirgina iii fuu deb turgan odamning o‘zi yana so‘radi.

— Xo‘sh... ilonning ta’mi qanday ekan?

— ...Pishirib beraymi?

Bu tahdidga o‘xshab eshitildi. Taehyung yana chinqirib yubordida ayvon tomonga sakrab qochdi.

— Sen... qozonga biror narsa qo‘shib yubormadingmi?..

U qozonchani ko‘rsatdi. O‘zi esa yana junjikib ketdi. Nima ham derdi? Qiziqish mushukning boshiga yetadi, deyishadiku. O‘zi so‘radi o‘zi ko‘ngli aynidi.

— Bu yerda ilon yo‘q. Qolgan narsalarni esa uzoq qaynatish kerak.

Balki u rostdan ham oshpazdan saboq olgandir? Qanaqadir «jirkanch» oshpazdan sudralib yuradigan har xil iflos narsalarni tayyorlash bo‘yicha.

— Sen qo‘rqinchli odamsan!

— Shundaymi? Kechagina meni yaxshi ota degandingku.

Gapidan tutib oldi.

— Agar Sanbomga qurt yedirmasang, ha...

— O‘g‘limga faqat eng yaxshisini beraman. Gapni boshqa tomonga burma — dedi Jungkook kulimsirab, o‘rnidan turarkan.

Taehyung uning gapiga ilashib qoldi... va darhol uni masxara qilib takrorladi.

— Faqat eng yaxshisini! Taehyung uning gapini takrorlab, o‘zi ham kulib yubordi. Endi buning uchun tanbeh eshitishdan qo‘rqmasdi. Jungkook esa biroz dovdirab qoldi.

— Hasad qilma. Men sening arg‘imchoq va qumloq maydonchani qanchalik yoqtirganingni ko‘rganman.

Taehyung battar kulib boshini tasdiqlagancha qimirlatdi.

— Xalatni ham. Quloqchalisi bor ediku o‘shani.

— Yoshing nechida o‘zi? Jungkook aslida uning yoshini bilmasdi. Taehyung ham Jungkook necha yoshdaligini bilmasdi.

— Yigirma. Nima hasad qilyapsanmi? O‘zing necha yoshdasan?

— Sendan ancha kattaman. Har holda, ko‘rinishingdan bilinib turibdi...

— Hoy! Mening ko‘rinishimdan faqat yosh va jozibali ekanim bilinadi!

— Ha — dedi Jungkook asabga tegadigan istehzo bilan.

— Aqling esa o‘n yoshli bolanikidek.

— Hammada kamchilik bo‘ladi. Senda ham bor.

— Qiziq qanaqa ekan?

— Sen tarbiyasiz yovvoyisan.

— Bu dalil emas.

— Shafqatsiz tarbiyasiz yovvoyisan.

— Sen meni hali yaxshi tanimaysan — dedi Jungkook muloyim yarim tabassum bilan. Uning ovozida na jahl na so‘z bilan bellashish istagi bor edi. Taehyung esa bir zum jimib qoldida nigohini pastga tushirdi.

— Birinchi taassurot doim to‘g‘ri bo‘ladi...

— Aslida birinchi taassurot aldamchi bo‘ladi, deyishadi. Mayli, sening aqling bilan tenglasha olmayman baribir.

Shu bilan gap tamom bo‘ldi. Taehyung nihoyat kiyimlarini kiyib chiqdi (o‘z kiyimlarini) Jungkook ham o‘zini tartibga keltirdi.

Keyin ikkalasining ham og‘zi sho‘rva bilan band bo‘ldi. Taehyungga juda yoqdi mamnun bo‘lib ming‘irladi va bosh barmog‘ini ko‘tardi. So‘ng har biri bir krujkadan choy ichdi. Taehyung esa yana ko‘rpa-to‘shaklarni tashqariga olib chiqib quritishga yoydi. Bu safar ular yaxshilab qizib rosa tozalanardi.

Xo‘sh, endi nima qilishadi?

— Bugun nima qilamiz? Meni tashlab ketmaysana?

— Bir sutka uxlaganidan keyin Taehyungning quvvati haddan tashqari oshib ketgandi.

Jungkook qo‘llarini beliga tirab, nima qilishni o‘yladi. Uning tushunishicha Taehyungni umuman nazoratsiz qoldirib bo‘lmasdi. Ular ikkinchi marta bo‘riga duch kelishsa ikkalasi ham bundan omon chiqmasdi. Taehyung jismonan, Jungkook esa ruhiy tomondan chunki uni kuzatib yurmagan bo‘lardi. Xo‘sh endi u bilan nima qilish kerak? O‘zi bilan olib yurishmi? Demak ovga chiqib bo‘lmaydi. Shunchaki sayr qilishmi? Boshqa nima ham qilardi?..

— Minora yoniga borishimiz mumkin.

— Qanaqa minora? Qayerda? Uzoqmi?

— Voy buncha serharakat!

— U yerda aloqa tutadi yaqinlaringga qo‘ng‘iroq qilasan. Biroz uzoqroq yurishimiz kerak. Taxminan besh kilometr.

— Voy-bo‘!

— Men hazillashyapman deb o‘yladingmi? Qani, yo uxla yo sayrga chiqamiz — dedi u oxirgi so‘zni ataylab ta’kidlab. Axir kecha aynan shuni xohlagan ham shu edi.

— Ketdik.

Taehyung boshqa variantlarni umuman ko‘rib chiqmoqchi emasdi. Endi yolg‘iz qolmaydi. Jungkook bilan esa qo‘rqinchli emas.

Buvim aytganidek, «poti-tuti» qilib, minora tomon yo‘l olishdi. Havo issiq edi ammo nima ham qilishardi? Boshqa kiyimlari yo‘q, shunday yurishsa, chivinu hasharotlar talayveradi. Jungkook yonida miltiq ko‘tarib, atrofni sinchiklab kuzatgancha yurardi.

— Bu yerda ayiqlar bormi?..

— Yo‘q.

Yo‘llarida davom etishdi. Taehyung xavotir bilan alanglab, hadeb kutilmaganda «voy» deb yuborib, Jungkookni cho‘chitardi. Eng kulgilisi esa u birdan chinqirib yuborib deyarli Jungkookning ustiga sakraganida bo‘ldi.

— Ilon!!!

Taehyung ilonlardan juda qattiq qo‘rqardi. Umuman olganda, sudralib yuradigan hamma narsadan. Ayniqsa ilonlardan. Jungkook qora ilonlar haqida gapirib bu yerda ular uchramasligini aytganida, Taehyung uning gapiga quloq solmagandi. Aytib qo‘ydimi aytib qo‘ydi-da, shundaymi? Taehyung sodda odam tayoqni ko‘rsa qichqiradi.

Jungkook uni o‘zidan ajratib, o‘sha buta tomon egildi. Xo‘sh! Rostdan ham tayoq ekan. Uning narigi tomonida esa katta chumoli uyasi bor edi. Taehyung Jungkookning orqasiga yashirindi. U rostdan ham tayoqni ilon deb o‘ylagan endi esa har bir shitirlashdan titrab turardi. Bo‘ri bilan uchrashuv ham unga o‘z ta’sirini o‘tkazgandi vaholanki, undan oldin ham unchalik jasur emasdi.

— Bas qil hadeb sakrayverma. Bu yerda ilon yo‘q. Qancha baland qichqirsang, atrofimizdagi hayvonlar shuncha uzoqqa qochadi. Butun o‘rmonni uyg‘otib yubording. Yonimda yur.

Taehyung yonoq ichini tishlab, Jungkookga yaqinroq surildi. Uzr so‘ragandek jilmayib uning kamuflyaj kurtkasi yengidan mahkam ushlab oldi. Jungkook bu harakatga unchalik e’tibor bermadi.

Oldinda esa yana besh kilometr yo‘l bor edi.

Taxminan ikki kilometr yurganlaridan keyin Taehyung oyoqlari og‘riyotganidan kalishlarda yurish noqulayligidan va oyoqlarini ishqalab yuborayotganidan noliy boshladi. Jungkook esa uni hadeb koyib, tashlab ketish bilan qo‘rqitardi xuddi bolalarga qilgandek.

Axir yigit bunchalik ko‘p yurishga odatlanmagan edi. Faqat tungi klubda tonggacha raqsga tushganida shuncha harakat qilardi. U paytda esa biroz mast bo‘lib quvvati tugamas vaqt qanday o‘tganini ham sezmasdi. Bu yerda esa jazirama quyosh ostida qo‘rquv charchoq va og‘riq bilan yurish kerak edi. Albatta, noliydida!

— Yana qancha qoldi?

— Ikki kilometr.

Besh daqiqadan keyin

— Yetib keldikmi?

Yana besh daqiqadan so‘ng:

— Hali uzoqmi?

Jungkook bu ingloqning o‘zini aynan shunday tutishini oldindan bilardi. Shu sababli bunday vaziyatlar uchun uning maxsus «kar bo‘lish» rejimi bor edi. Sanbom bilan bo‘lgani kabi gohida bosh irg‘ab, gapiga qo‘shilgandek ko‘rinishi mumkin ammo aslida umuman quloq solmasdi.

Oradan o‘n daqiqa o‘tgach o‘rmon chetidagi ochiq maydonga chiqishdi. Ana, mana dala! Uning o‘rtasida esa aloqa minorasi qad rostlab turardi. Atrofni ajoyib hid qamrab olgan butun dala oq va pushti rangli mingbarg gullariga burkangan edi. Taehyung oldinga chiqib, og‘zini ochgancha chuqur nafas oldi. Bu yer bunchalik go‘zal ekanini kim bilibdi deysiz! Nafasi ichiga tushib ketay dedi!

— «Spirit: Dashtlar ruhi» multfilmini ko‘rganmisan?

— Sanbom bilan gaplash.

Tushunarli. Zerikarlidan yana nima kutish mumkin? Taehyung xushbo‘y gullar orasiga cho‘kkalab ularni qo‘llari bilan siladi. Bu lahzani hozir suratga muhrlab qo‘ymasa bir umr afsuslanishi aniq edi. Gulchambar to‘qiy olmasdi qo‘lidan kelmasdi Chon Jungkook esa prinsipial ravishda yordam bermasdi. Ammo suratga tushishchi… Uning sochlari ko‘k Jungkookning jinsi ko‘ylagi ham ko‘k edi. Demak beligacha kadrga olinsa nazariy jihatdan yomon ko‘rinmasdi. Lekin Jungkookchi…

— Meni suratga olib berasanmi?

Jungkook hatto qotib qoldi go‘yo noto‘g‘ri eshitganiga umid qilgandek.

— Iltimos. Iltimos…

— Men fotografga o‘xshaymanmi?

— Bir-ikki marta? Chik-chik… Bo‘ldi…

— Yo‘q.

— Iltimos atigi ikki marta!

— Yot.

Ajablanarlisi, Jungkook ko‘ndi va dala tomonga ishora qildi. Taehyung unga ekranida Chimin bilan Sanbomning olma bog‘ida tushgan surati turgan iPhone’ini uzatdi.

Qiziq… Qolaversa, yoqimli ham. Jungkook bunaqa nozikkina yigitlarning telefonida faqat o‘z suratlari yoki dengiz bo‘yida tushilgan qandaydir yarim yalang‘och rasmlar turadi deb o‘ylardi. Taehyung uni yana bir bor hayratda qoldirdi. U unchalik ham dabdabaparast ahmoq emas ekan.

Mana, suratga tush lahzadan foydalan! Ammo Taehyung qotib qoldi. Jungkook esa telefonni beparvolik bilan gorizontal tutib, allaqachon suratga olishga shay turgandi.

— Xo‘sh?

— Qanday tursam yaxshi bo‘ladi?

Taehyung u yoqdanbu yoqqa burilib undan maslahat so‘ray boshladi.

— Qimirlamay tur— deb quruqqina javob berdi Jungkook.

Taehyung cho‘kkaladi, undan ham o‘tirishni iltimos qildi. Jungkook ekran orqali unga qarab, baribir sinchiklab kuzata boshladi.

— Qo‘lingni tizzangga qo‘y, yuzingni yon tomonga bur.

Voybo‘!

— Shundaymi?

— O‘ychanroq ko‘rin. Axir o‘ylashni bilasanku?

— Shundaymi?

Taehyung boshini yon tomonga burdi lablarini xiyol ochdi nigohiga g‘amgin va o‘ychan tus berdi. Orqa fondagi quyosh uning qomatini qoraytirib, yanada sirli ko‘rsatardi. Buning ustiga atrofda butun boshli mingbarg gullari dalasi! Chert.

— Endi holatingni o‘zgartir.

Taehyung yana qanday qiyofaga kirishni bilmay unga yalinchoq nigoh bilan qaradi. Mayli Jungkook biroz chidashi kerak. Shunchaki chidasa bo‘ldi, hammasi tezda tugaydi.

— Chalqancha yot. Qanotlaringni bir amallab yig‘ishtir bo‘ldi.

Oson! Taehyung chalqancha yotib qo‘llari bilan yuzini nafis quchgancha kameraga qaradi.

Chert!

— Ikki marta. Fotosessiya tugadi.

Xasisning xuddi o‘zi! Taehyung lablarini cho‘chchaytirib o‘rnidan turdi. Albatta, u hatto shunday yordamga ham umid qilmagandi lekin ko‘proq suratga tushishni istagandi.

— Basharangni burishtirma. Kelishuvimiz bor edi. Bo‘ldi.

— Xo‘p mayli…

— Biz urug‘ sepmasmiz yer haydamasmiz, dalada trusik silkitib yurarmiz bu gap aynan sen haqingda ekan.

Taehyung unga qosh ostidan qaradiyu indamadi. Janjal chiqarishdan ko‘ra tilini tiyib turgani ma’qul. Keyin shunchaki bu yerga nima maqsadda kelishganini amalga oshirishga kirishdi.

Buvijoniga qo‘ng‘iroq qildi. U yig‘lab yuborib, Taehyungni «mening go‘zalim ayiqcham ko‘knor gulim» deb erkaladi. Ertalab Jungkookning onasi qo‘ng‘iroq qilib, hammasi yaxshi ekanini aytganini gapirdi. Taehyung uni tinchlantirib, ular «ta’tilda» ekanini, bu yerda hammasi a’lo darajada ekanini bundan yaxshisi bo‘lishi mumkin emasligini aytdi. Jungkook haqiqiy farishta, Taehyung esa tug‘ma o‘rmonchi ekanini ham qo‘shib qo‘ydi.

Hazil emas, buvisi o‘n besh daqiqa davomida undan kechirim so‘rab uni qanchalik yaxshi ko‘rishini aytdi va tezroq uyga qaytishini iltimos qildi.

Jungkook esa zerikkanidan o‘tga cho‘kkalab o‘tirib aloqa xodimlari paydo bo‘lishini kutdi.

Buvisi nihoyat uni qo‘yib yuborgach, Taehyung o‘zi ham uni qidirib qolgan Chimin’ga xabar yozdi. Qisqacha o‘rmonda Jungkook bilan ekanini qachon qaytishini bilmasligini va aloqa yo‘qligini tushuntirdi.

Yenjil esa darhol qayta qo‘ng‘iroq qildi. Uning savollari juda ko‘p edi!

— Qanaqa o‘rmon jin ursin?! Qanaqa Jungkook?! Qayerdasan o‘zi?!

Chiminning ovozi telefon karnayidan butun o‘rmonni boshiga ko‘tardi. Odatda Taehyung ovozni baland qilib qo‘yardi, ammo bu safar tovushni pasaytirib o‘tloqda o‘tirgan Leshiyga ko‘z tashladi.

— Adashib qoldim Jungkook meni topib oldi… Biz ovchilar kulbasida yashayapmiz… — deb vaziyatni tushuntirishga urindi u.

Chiminning og‘zidan olov chiqayotgandek edi.

— Nima, jin ursin?! Yashayapsizlar… qayerda?! U seni nega o‘zi bilan sudrab ketdi?!

— Chimin baqirma…

— U seni o‘ziga og‘dirib olmoqchi! Uning qaynoq badaniga uchib ketma! O‘zingni qo‘lga ol Kim!

— Hech narsa bo‘layotgani yo‘q, bas qil…

Taehyung ovozini pasaytirib javob berdi. Chimin esa hamon baqirardi ovozi baribir eshitilib turardi. Shunda Taehyung Jungkook hech narsani eshitmasligi uchun undan uzoqroqqa ketdi.

— Hozir kimdir himoyasiz yaqinlik qilib qo‘yadi! Xudo haqqi trusigingni mahkam ushla! Dumbangni ochib o‘tirma!

— Chimin! Jim bo‘l! Taehyung allaqachon qaynatilgan qisqichbaqadek qizarib ketgandi. Bunday narsalarni «dugonasi» bilan yolg‘iz qolganida muhokama qilish boshqayu begona odamning oldida gaplashish butunlay boshqa masala. Qolaversa gap aynan o‘sha begona odam haqida ketayotgan bo‘lsa!

— Bu urug‘ sochuvchi seni ko‘z ostiga olibdi! Mayli butun qishloq eshitsin!

— Chimin! Pak Chimin!

— Hoy qishloqi! Ekzotika izlab o‘zingni o‘zing qoniqtir! Unga yetkaz! Agar senga ozor bersa tuxumlarini qattiq qilib qaynatib tashlashimni ayt! Tushundingmi?!

— Albatta… aytmayman! Bo‘ldi meni sharmanda qilma. Hammasi joyida. Uyga borganimda qo‘ng‘iroq qilaman. O‘pdim.

Taehyung ortiqcha gap-so‘z chiqmasin deb, qo‘ng‘iroqni uzdi. Chimin yana nimalar deyishini kim biladi. Shundoq ham yetarlicha gapirib bo‘ldi…

Jungkook eshitdimi?

Unga qarab yo eshitmagan yo parvo ham qilmagan degan xayolga borish mumkin edi. Yuzidagi befarq ifoda o‘zgarmagandi. Suhbat tugaganini tushunib o‘rnidan turdi va ortga qaytishga chog‘landi.

Aynan noqulay paytda Taehyungning telefoni yana titradi. Yana kim bo‘lishi mumkin? Faqat Chimin. Hali ham tinchimayapti. Chamasi, xabari endigina yetib kelgan edi.

Ammo bu safar xabar do‘stidan emasdi.

O‘tmish sharpasidan edi.

Sobiq sevgilisidan.

Taehyung qotib qoldi. Xabarni ochishga ham joyidan qimirlay olishga ham jur’at etmadi.

— Nima bo‘ldi? Yana suratga tushmoqchimisan?

Qaniydi hammasi shunchalik oddiy bo‘lsa… Taehyung unga yaralangan kuchukchadek ko‘zlari bilan qaradi. Oradan bor-yo‘g‘i bir oydan sal ko‘proq vaqt o‘tgandi hammasi hali juda yangi, hech narsa unutilmagan edi. O‘tmishdan kelgan birgina taqillash uch yillik xotiralarni yana boshidan xayoliga olib kirdi. Yaxshi kunlar ham yomonlari ham. Ammo hammasi eng muhim voqea oldida rangsizlanib ketdi u uyga odatdagidan ertaroq qaytgan o‘sha kun oldida.

Endi uning uchun «yana yarashish» «kechirish», «qayta birga bo‘lish» degan narsalar yo‘q edi. Yo‘q. Hech qachon. U xiyonatni hech qachon, hech kimga kechirmaydi. Chunki sevgan insoningga bunday qilishmaydi.

— Temir yutib yubordingmi? Nega qotib qolding?

Taehyung indamadi hatto ko‘zini ham pirpiratmadi. Sevgilisi bilan ayrilganlar sobiq insoni kutilmaganda yana paydo bo‘lganda qanday holatga tushishni yaxshi bilishadi badan titraydi, miya sodir bo‘layotgan voqeani qabul qilmaydi qo‘llar bo‘ysunmaydi yurak esa… yig‘laydi.

Balki o‘sha ablax uchun buning hech qanday ahamiyati yo‘qdir shunchaki o‘zini eslatmoqchidir. Ammo Taehyungning butun dunyosi yana ostin-ustun bo‘lib ketgandi.

— Nima bo‘ldi o‘zi? Jungkookning jahli chiqib uning yoniga keldida yelkasidan ushlab silkitdi.

Taehyung asta-sekin o‘ziga kelib, telefonini unga uzatdi. O‘zi unga tegmoqchi ham emasdi.

— Xabar…

— Qanaqa xabar?

Telefon unga ishonib topshirilgach Jungkook hech ikkilanmay uni ochdi. Kontaktlar ro‘yxatidan o‘chirib tashlangan noma’lum raqamdan kelgan xabarni ko‘rdi. Jungkookdan hech kim bu haqda biror narsa qilishni so‘ramagandi ammo u xabarni ochib satrlarni ko‘zdan kechirdi. Bir zumda qiyofasi jiddiylashdi.

So‘ng xabarni o‘chirib tashladi. Go‘yo u hech qachon bo‘lmagandek.

— Unut. U endi hayotingda yo‘q. Ketdik.

Jungkook Taehyungning bilagidan ushlab o‘z ortidan tortdi. Taehyung esa xuddi yetaklab ketilayotgan odamdek uning ortidan ergashdi. Nima bo‘layotganini hali-hanuz anglay olmasdi.

— U yerda nima yozilganini aytma…

— Aytmoqchi ham emasdim. Raqamini bloklab qo‘y.

— Xo‘p… Faqat qanday qilishni bilmayman…

Jungkook buni ham o‘zi bajarib telefonni Taehyungning cho‘ntagiga solib qo‘ydi.

Mana, u unchalik aqlli yigit bo‘lmasligi mumkin, ammo hech bo‘lmaganda sobiq sevgilisi chaqirishi bilan uning oldiga yugurib bormaydi. Ko‘pchilik shunday qiladi Taehyungda esa hech bo‘lmasa o‘z qadrini bilish hissi bor.

— Kechir…

Yana hech qanday sababsiz uzr so‘rayapti.

— Ahmoqlik qilma. Bas, endi yig‘loqilikni ham yig‘ishtir. O‘z hayoting bilan yasha. U seni yo‘qotdi. Tamom. Buni yomon tushdek unut.

Uning maslahat berishga haqqi bor edi axir o‘zi ham xiyonatni boshdan kechirgan. Ammo gapirish oson, amalda esa hammasi ancha qiyin. Miyaga mahkam o‘rnashib olgan narsani qanday chiqarib tashlash mumkin? Uch yil davomida yashagan hayotingni qanday unutasan? Baribir birinchi muhabbat eng kuchli va eng og‘riqlisi bo‘ladi. Undan uzoqlashish uchun ancha vaqt kerak lekin uni hech qachon butunlay unutolmaysan. O‘sha inson bilan hamma narsa ilk bor sodir bo‘lgandi. Uni qanday unutish mumkin?..

— Qo‘limdan kelmayapti…

Qishloq hayoti Taehyung uchun haqiqiy omon qolish maktabiga aylandi. Birin-ketin darslar yangi to‘siqlar va yutuqlar. Uni doim odatlangan qulaylik hududidan chiqarib yuborishgani uchun tinimsiz yig‘laydi. O‘rmondagi «ta’til» esa bir umr yodida qoladigan bo‘ldi. Bu yerda boshidan kechirganlarini yig‘sa, yigirma yilida ham bunchalik ko‘p voqea bo‘lmagandir. Bular uning irodasini toblashi kerak edi ammo hammasi birdaniga va osonlikcha bo‘lib qolmaydi. Axir u hamon o‘sha Taehyung sodda va nozik qalbli yigit.

— Qo‘lingdan keladi. U senga xiyonat qilgani yetmagandek endi sen uning deb yig‘layapsan. Nima deb o‘ylaysan, u shuncha ko‘z yoshga arziydimi?
Yo‘q. O‘zini sening hisobingdan ko‘tarishiga yo‘l qo‘yma.

Mana shu gap Jungkookning ichidagi nimanidir qo‘zg‘atdi. Unga tanish tuyg‘u edi o‘zini qayta tiklash qanchalik qiyinligini yana bir bor esladi.

Taehyung yig‘lamadi, o‘zini tutdi. Nima, shunchalik bo‘shangmi?

Bir kun ham ko‘z yosh to‘kmasdan turolmaydimi? Albatta, hozir hissiyotlari juda beqaror edi. Arzimagan narsaga ham yig‘lab yuborishi mumkin. Buning ustiga, mana bunday «sovg‘a» ham keldi! Yo‘q sovg‘a emas ataylab qo‘yilgan tuzoq.

— O‘zing qanday uddalading?..

Bunday savol berish noo‘rin bo‘lishi mumkin, ammo bu yerda yuragi singan boshqa hech kim yo‘q edi.

— Hayotimdan o‘chirib tashladim, tamom. U men haqimda birorta ham xotiraga arzimaydi. Men uchun xoinlar mavjud emas. Senga ham xuddi shunday yo‘l tutishni maslahat beraman.

— Men senchalik kuchli emasman…

— Unda kuchli bo‘l. Nima deb o‘ylaysan kimdir seni ayab o‘tiradimi? Seni yer bilan bitta qilishadiyu hatto sezishmaydi ham sen esa ko‘z yosh to‘kib yuraverasan. O‘zingni o‘zing himoya qilmasang kim himoya qiladi?

— Senga muhtoj bo‘lmagan odam deb o‘zingni o‘ldirgudek qiynalishdan nima naf?

— Og‘riyapti…

— Og‘riq yaqinlaring vafot etganda bo‘ladi. Qolgan hammasiga chidasa bo‘ladi.

— Har kimning og‘riqqa chidash chegarasi har xil…

— Yana bir bor takrorlayman o‘zingga achinishni bas qil. Sevgan insonining qadriga yetmagan odamning yo‘li ochiq!

— Xotining kelganida rostdan ham miltiq bilan chiqqanmiding?

Bu uning ishi emasdi, albatta, ammo Jungkook hozir odatdagidan ancha gapdon bo‘lib qolgandi. Shuning uchun omadni sinab ko‘rsa bo‘lardi.

— Yoki qizil gilam yozib kutib olishim kerakmidi? «Kelganing uchun rahmat!» deb oyog‘iga yiqilib ta’zim qilishim kerakmidi? «Farzanding sog‘-salomat to‘g‘ri, sen bir necha oy davomida u bilan qiziqmading. Marhamat ichkariga kir!» deyishim kerakmidi?

— Yo‘q albatta…

— Agar uni bizning to‘shagimizda birov bilan ushlab olganimdachi? Ikkalasini ham rosa savalagan bo‘lardim.

— O‘zingchi, xiyonat qilganmisan?

Jungkook unga hayrat bilan ko‘zlarini katta-katta ochib qaradi.

— Agar bir ayolni tanlagan bo‘lsam, demak, faqat o‘sha bilan bo‘laman. O‘zim ovqatlanadigan likopchaga tupurmayman.

— Men ham xiyonat qilmaganman… Hatto… bu haqda hech o‘ylab ham ko‘rmaganman…

— Seni esa aldash juda oson ekan.

Jungkook juda tez yurardi, ustiga-ustak, jahli chiqqan shaytonga o‘xshardi. Bu gaplarning bari uning asabiga tekkan edi. U sobiq xotinini eslashni yomon ko‘rardi, chunki oxir-oqibat u hayotidagi eng katta xato bo‘lib chiqdi. Axir uni xotinlikka o‘zi tanlagan edi. Demak, o‘z tanlovi noto‘g‘ri bo‘lgan.

— Unday emas.

— Nimasi unday emas? Sen soddasan, gapga yaxshi quloq solmayapsan eshitganing ustida ham bosh qotirmaysan.

— Menga tanbeh berishni bas qil…

— Sen ham nolishni bas qil. Bo‘lmasa, qarasang yana qotib qolasan! Xafa bo‘lding! Ko‘rishga odamning ko‘ngli ayniydi.

— Tushundimku. Bas qil endi urishishni.

— O‘zing bas qil.

— O‘zing bas qil — deb Taehyung ham javob qaytardi va qisqagina jilmaydi.

Jungkook unga o‘tkir nigoh tashladi.

— Kayfiyating ko‘tarildimi? Endi kulgili bo‘lib qoldimi?

Taehyung qo‘lini uning qo‘lidan tortib oldida endi shunchaki yonma-yon yurdi. Oyoqlaridagi qadoqlarni ham, charchoqni ham unutib yuborgandi. Jungkook uning miyadagi barcha burmalarini yaxshilab tozalab tashlagandi, hatto o‘ylash ham og‘riqli edi. Hissiy jihatdan rosa baqirib berdi og‘zaki shapaloqlar bilan siyladi. Haqiqatan ham endi sobiq sevgilisi haqida o‘ylagisi kelmay qolgandi. Jungkook hammasini barmoq bilan tushuntirib bergandi.

— Sen shunaqayam zerikarlisan…

Jungkook xirgoyi qilib qo‘ydi. Bu borada ular bir-biriga munosib edi.

— Uchinchi ismim.

Taehyungning yuzi yorishib ketdi. Qolgan hamma narsa birdan ikkinchi darajaga tushib qoldi.

4—bob

Soat beshga yaqinlashib qolgan edi endi biror joyga borish uchun kech. Kechki ovqatga yegulik topish va kulbani isitish kerak. Kechalari bu yer ancha sovuq bo‘ladi.

Taehyung dumini qisib olgan kuchukdek o‘tirib og‘zini ochgancha Jungkookning harakatlarini kuzatardi. U juda tezlik bilan o‘tin yorib pechkaga yoqilg‘i tayyorladi keyin pichoq bilan qirindi yog‘ochlar tayyorlab olov yoqishga kirishdi. Ammo avval pechkaning mo‘risidagi zaslonkani ochdi. Shunchaki ochib qo‘ymadi, balki butunlay sug‘urib oldi uzun qoraga belangan temir bo‘lakni. Taehyung uchun bu yangiliklarning keti ko‘rinmasdi. U bunday narsani umrida ko‘rmagan edi.

— Nima qilyapsan? — mehmon ehtiyotkorlik bilan qiziqdi.

— Balki zaslonka qurum bilan qotib qolgandir— deb xotirjam javob berdi Jungkook.

— A?

Albatta Taehyung hech narsani tushunmadi. Iltimos, oddiyroq qilib tushuntiring. Jungkook xo‘rsindi. Ahmoqona savollarga javob berishga allaqachon ko‘nikib ketgan qolaversa, bu modaparastning o‘rdakdek aqlli ekanini bilardi.

— Pechka tutun chiqarmasligi uchun uni tozalash kerak. Hozir kulini chiqarib, mo‘rining tortishini tekshiraman. Hammasi joyida bo‘lsa pechkaga o‘t yoqaman.

Taehyung ko‘zlarini katta-katta ochib, og‘zini yumishni ham unutdi. Uning nazarida bu kosmik kemani boshqarishga o‘xshash qandaydir murakkab ish edi. Axir o‘zi hech qanday amaliy ko‘nikmaga ega emasdi.

— Mo‘rining tortishini qanday tekshirasan?

— Mo‘rining tortishini qanday tekshirasan?

Jungkook unga o‘girildi, bir-ikki soniya o‘ylanib turdi-da, oxiri yoniga chaqirdi. Rostdan ham, bu qanday ishlashini bilish qiziq-ku. Qolaversa, qo‘pol janobimizning bugun kayfiyati yaxshi ekan. Bunday imkoniyatdan foydalanib qolish kerak.

Jungkook gugurtni yoqib, pechka zaslonkasi joylashgan teshikka yaqinlashtirdi. Taehyung esa hayrat bilan kuzatib turardi, hatto har bir harakatiga izoh berib yuboray derdi minnatdor tomoshabin! Hech bo‘lmasa, «xarobalardagi ta’til»ning biror foydasi tegadi: yangi narsalarni ko‘rib oladi. Ammo eslab qolishi aniq emas. Qayta takrorlay olishi esa undan ham dargumon. Aytishganidek: bolalarni ekrandan uzoqroq tuting buni uyda takrorlashga urinmang!

— Olov yuqoriga qarab ketishi kerak, ko‘ryapsanmi? — Taehyung bosh irg‘adi.

— Demak tutun mo‘ri orqali chiqib ketadi, tortish bor.

Yigit hayrat bilan cho‘zib

— O-o-o…

degan paytda, Jungkook… Jungkook yechina boshladi.

Va shunchaki… Bam! Taehyung buni xotirjam qabul qila olmadi. U gey edi, erkaklar unga yoqardi. Hatto ular dunyoda tengi yo‘q qo‘pol bo‘lishsa ham. Ammo mana, ko‘z oldida turibdi bu gavdani endi ko‘rmaganga ololmaydi. Juda jozibali edi. Hatto haddan tashqari. Taehyung beixtiyor taranglashdi. Unga ortiqcha noqulay vaziyatlar kerak emasdi. Axir u katta bola, o‘zida nimadir «izdan chiqishi» mumkinligini yaxshi tushunardi.

— Nima qilyapsan?

Jungkook endigina unga e’tibor qaratdi. U yana nimanidir o‘ylab, bir vaqtning o‘zida nimchasini yechib, ko‘ylagining tugmalarini ochayotgan edi. Taehyung esa darhol boshqa tomonga o‘girildi. Tamom: na birovni noqulay ahvolga solishni, na o‘zi sharmanda bo‘lishni istardi.

Hammomda ham uni deyarli kuzatmagan edi… Ya’ni… Xo‘sh… Ayrim joylarini ko‘rib qolgan, albatta… Ammo bir-ikki lahzalik tasodifiy nigohlar bilan, sinchiklab emas, umumiy tarzda. Jungkookni esa bemalol tabriklasa bo‘lardi hamma jihati joyida edi.

— Kulni chiqarib tashlayapman. Hozir butun qo‘lim yelkamgacha qurumga belanadi. Biror narsang yoqmayotgan bo‘lsa, bor, aylanib kel.

U qo‘pollik qilmayapti shunchaki shunday gapiradi. Undan yana nimani kutish mumkin? U qishloqlik mehnatkash erkak. Erkaklar bilan hamisha dag‘al, keskin ohangda gaplashishga o‘rgangan, qo‘pollik uning qoniga singib ketgan. Axir u bunday bo‘lmaganida ov qila olmasdi hayvonlarni so‘ya olmasdi uy chorvasini so‘yishga kerak bo‘lsa kuchukcha va mushukchalarni ham yo‘q qilishga qo‘li bormasdi… Chunki u xonadon boshlig‘i, oilasini boqishi, ular uchun barcha sharoitlarni yaratishi kerak. Buning uchun esa ba’zan rahm-shafqatni bir chetga surishga to‘g‘ri keladi. Qishloq hayotining o‘ziga yarasha achchiq tomonlari bor. Hammasi tashqaridan ko‘ringanidek go‘zal emas. Qishloq odamlari shunaqa.

— Biror yordamim tegadimi?

Jungkook unga qarab kulimsiradi. Taehyung esa yon tomoni bilan turib olib, hatto ko‘zini ham ko‘tarmay, yordam berish haqida gapirardi. Juda kulgili.

— Xalaqit bermasang bo‘ldi.

Tushunarli, qabul qilindi. Xalaqit bermaslik kerak ekan — demak, xalaqit bermaydi. Taehyung jimib qoldi. Jungkook kulni chelakka chiqarib oldi. Uni uyning yoniga to‘kib, hovuz bo‘yiga borib yuvinib keldi. Qaytib kelgach, toza holatda pechkaga o‘t yoqdi.

Asta-sekin uy ichidagi sukunatni pechkadagi o‘tinlarning qirsillashi, hasharotlar va qushlarning chirqillashi butalarning shitirlashi buzdi. Nam tortgan pol va cho‘g‘lanayotgan o‘tinlarning hidi taraldi…

Taehyung bunday narsalarga ko‘nikmagan edi, shu bois bu manzara uning qalbiga ta’sir qildi. O‘rmon musiqasi yuragining eng tubiga singib borar, go‘yo u yerda bir umrga qoladigandek tuyulardi.

— Tozalashni bilasanmi? — Nihoyat, Jungkook kiyina boshladi. Endi navbatdagi ishga kirishmoqchi edi.

Taehyung savol ustida bir-ikki soniya o‘ylanib qoldi. Rostdan ham, bu juda murakkab savol edi.

— Yig‘ishtirish kerakmi?.. — Uning javobi aslida «Bilaman deb aytolmayman-u, lekin kerak bo‘lsa…» degandek eshitildi.

— Mana chelak, latta, hammasi shu yerda. Buni yuvib chiq. Pol yuvishni bilasanmi o‘zi?

Bekorga so‘ramadi. Chunki nozikoyim polni faqat shvabra bilan, qo‘lqop kiyib yuvardi. Tizzalab, yalang qo‘l bilan emas… Lekin bu yerda o‘r-gim-chak-lar borku… Brrr!

— Xo‘sh, mana bunday… Bir ikki…

Taehyung lattani qanday yurgizishni ko‘rsatib berdi.

Jungkook birdan uning yoniga kelib, nozik barmoqlaridan ushladida, manikyurini ko‘zdan kechirdi ishlov berilgan kutikulalari (allaqachon yana o‘sib chiqibdi), yaltirab turgan yulduzchali shaffof gel-lak xuddi pol yuvuvchi uchun maxsus to‘plam!

Qishloqi hafsalasi pir bo‘lib xo‘rsindida barmoqlarini qo‘yib yubordi. Aslida, u bundan ajablanmagandi ham.

Taehyung esa shu lahzada Jungkookning qo‘llari quruq va dag‘al ekanini payqadi.

— Jin ursin… — deb beozorgina so‘kinib qo‘ydi Jungkook. Manikyurga, albatta, achinardi, ammo pol o‘z-o‘zidan yuvilmaydi.

— Uzr shaharlik fransuzcha manikyuringizni buzishga to‘g‘ri keladi. Lattani siqma suv ko‘proq bo‘lsin: taxtalar orasida yoriqlar bor, u yerda chang yig‘iladi. Suv o‘sha yoriqlarga kirishi kerak. Keyin lattani yaxshilab siqib polni yana bir marta artasan. Andestend?

Voy, xudoyim! Qishloq polini yuvish bo‘yicha butun boshli tezkor kurs! Taehyung yana aftini burishtirib iflos polga g‘amgin tikildi.

— U yerda hasharotlar bor…

— Ular o‘lik.

— Jirkanch…

Qanchalik o‘zini bosib nazokatini saqlashga urinmasin, baribir uning nozikoyimligi goh-gohida bosh ko‘tarib qolardi.

— Hamma ishni men qilishimni sen esa tayyoriga ayyor bo‘lib yashashingni taklif qilyapsanmi?

— Yo‘q hammasini emas…

— Unda baliq ovlashga borasanmi? Men esa bu yerda hammasini yuvib bemalol dam olaman. Shundaymi?

Taehyung lablarini do‘rdaytirib, ataylab keskin harakat bilan lattani changalladi.

Nima ham derdik, shayton shaharlik nozikoyimning taslim bo‘lishidan mazoxistik zavq olayotgandi. Ana xolos, pol yuvish yoqmasmish. Toza pol ustida yurish esa yoqadimi?

Jungkook esa kulbada turgan qarmoqni baliq ovlash uchun kerakli barcha mayda-chuyda buyumlarni va qurtlar solingan bankani oldi-da, yo‘lga tushdi.

Taehyung o‘zining falokati bilan yolg‘iz qoldi.

Bu manzarani ko‘rish kerak edi: yuzi burishib ketgan lattani faqat barmoq uchlari bilan, jimjilog‘ini ko‘tarib ushlab turibdi xuddi ingliz qirolichasidek. Yugurib ketayotgan jonivorni ko‘rishi bilan chinqirib yuboradi, uni quvish va yo‘q qilish jarayonini esa tinimsiz qichqiriq bilan kuzatib boradi.

Keyin yana pol yuvishga tushadi. Jungkook buyurganidek, ikki marta. Pechka atrofidagi axlatlarni ham supurib burchaklarni latta bilan artadi o‘rgimchak to‘rlarini ham tozalaydi.

Bundan tashqari, o‘z tashabbusi bilan yana bir savobli ish qildi barcha ko‘rpa-to‘shaklarni va matrasni tashqariga olib chiqib, qoqib tashladi. Jungkook uni ko‘rib, bularni ayvondagi panjaraga ilib qo‘yishni buyurdi quyoshda qizisin (hech bo‘lmasa, shamollasin).

Shu payt Jungkook ham kichik o‘ljasi bilan qaytib keldi. Endi kechki ovqat tayyorlash kerak edi.

Xo‘sh, boshladik.

— Baliq tozalashni bilasanmi?

Ha-ha, yana ovqat pishirishni bilasanmi, deb so‘rasa ham bo‘lardi!

Taehyung labini tishladi.

— Qaysi baliqni?..

Jungkook xo‘rsindi.

— Tushunarli.

O‘zi pichoqni qo‘liga oldi.

— Hech bo‘lmasa, biror narsani eplay olasanmi?

Yana bir savol. Taehyungni gangitib qo‘yadigan savol. To‘g‘rirog‘i, unchalik ham gangitib qo‘ymadi…

— Ovqat yeyishni?..

Jungkook qahqaha otib kulib yubordi. Ha-ha, chindan ham kuldi!

Taehyung uni ilk bor bunchalik ko‘tarinki kayfiyatda ko‘rayotgan edi. Bu biroz shubhali tuyuldi, garchi o‘zining ham kulgisi kelayotgan bo‘lsada. Xo‘sh, ahmoq bo‘lsa nima qipti? Hech narsani eplay olmasa ham, baribir yashab yuribdi-ku.

Keyin Jungkook baliqlarni chaqqonlik bilan tozaladi, pechka ustiga suv solingan qozonni qo‘ydi, sumkasidan yangi sabzavotlarni olib, to‘g‘radi. Hammasini juda tez bajardi, go‘yo har kuni uyida ovqat tayyorlaydigandek.

Taehyung shu vaqt ichida birinchi baliqni ham zo‘rg‘a tozalab ulgurgan bo‘lardi.

Aytgancha, Jungkook baliqlarni o‘ldirdi. Buning uchun bir oz yig‘lab olishga arzimaydimi?

— Qayerda ovqat pishirishni shunchalik yaxshi o‘rgangansiz?

Jungkook qo‘llarini beliga tirab, qaynayotgan sho‘rvaga qarab turardi. Keyin Taehyungga o‘girilib unga xuddi qo‘yga qaragandek qaradi.

— Toskanada, italiyalik bosh oshpazdan. Sezilmadimi?

Taehyung kulib yubormaslikka harakat qildi. Ana xolos! Qarang-a, bu qanaqasi?! Axir kulgiliku jin ursin, rostdan ham kulgili! Holbuki uning ustidan kulishyapti.

— Rostdanmi?!

— Men hech qachon yolg‘on gapirmayman.

G‘alati, ammo Jungkook ham uning gapiga qo‘shilib, suhbatni bemalol davom ettirardi.

— Ha, albatta! Leshiy haqida ham shunaqa gaplarni to‘qib chiqargandingiz! Qulog‘imni lag‘mon qilib yubordingiz!

Jungkook pichirlab kulimsiradi. Kim aytdi bu gaplari yolg‘on deb?

— Senga yana bir gap aytay hovuzda Suv parisi emas Suv egasi yashaydi.

— Ha-ha-ha!

— Kechasi u yerga borishingni maslahat bermayman.

Tamom, Taehyungning yuzidagi tabassum so‘ndi. Jungkookning jirkanch tirjayishidan keyin u nima deyishni bilmay qoldi. Bu odam, tushunarli hech narsadan qo‘rqmaydi ammo Taehyungchi...

— Tushundim, bu suv ruhi ekan-da. Siz jiddiymi yoki hazillashyapsizmi? O‘zingiz shunga o‘xshash biror narsa ko‘rganmisiz?..

Jungkookning qo‘lidan kelsa, Taehyungni masxara qilishdan to‘xtamasdi.

— Nimaga ishonishingga bog‘liq.

— Bu qanday deganingiz?

— NUJlarga ishonasanmi?

Taehyung endi gapning boshini ham oxirini ham tushunmay qoldi. Hozirgina Suv egasi haqida gaplashishayotgandi NUJ qayerdan paydo bo‘ldi?

— A?

Rek:
— Yashil itbaliqlar seni olib ketishiga ishonasanmi? Uchuvchi likopchalarda uchib yurishadi. Hech ko‘rmaganmisan?

— Nimalar deyapsiz o‘zi? — Taehyung qoshlarini chimirib, qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi. Aqllilik qiladigan bo‘lib qolibdi-ya, qishloqi! Qayerdan shuncha g‘alati so‘zlarni o‘rganib olgan ekan? (Nima, u sigir tilida gapirishi kerakmidi?)

— O‘rmonda har xil ruhlar izg‘ib yuradi. Kechalari eshik qoqishadi.

Taehyung seskanib ketdi. Xayol surishdan ham to‘xtadi. Yo‘q, bu odam haddidan oshib ketdi. Shunchalik qo‘rqitdiki, Taehyung endi aniq uxlay olmaydi: tonggacha quloq tutib yotadi, ko‘zlari kosasidan chiqib, quloqlari tushib ketay deydi.

— Ana, birorta ruh eshik qoqsa, Xudoga ishonib qolasan.

Jungkookning o‘zi kulib yubordi. Yana o‘sha odamga xos, samimiy va yuqumli kulgisi bilan. (Voy-bo‘, qishloqilar ham odam ekan-da!)

Taehyung uning chiroyli tabassumini, chiroyli yonoq suyaklarini payqamay qolmadi... Iyaklari ham... chiroyli. Tushunyapsizmi, juda erkakcha chehrasi bor edi.

Aslida esa Jungkook yana uni har tomondan masxara qilayotgandi, Taehyung bo‘lsa uning tabassumi va kulgisiga mahliyo bo‘lib o‘tiribdi... Ahmoq!

O‘ziga kelishi uchun nigohini boshqa tomonga burishga majbur bo‘ldi. Tez orada ovqatlanishadi, keyin uxlashadi. Qaniydi, bularning hammasi tezroq tugasa.

Jungkook ikki piyolaga qaynoq suv quyib, har biriga bittadan choy paketchasini tashladi. Taehyungning kosasiga sho‘rva suzdi, o‘zi esa qozondan ichaverdi. Sho‘rvaning suvi yaxshilab qaynatilib, quyuqlashgan, yog‘li va juda mazali bo‘libdi. Taehyung shunchalik ishtaha bilan yediki, shubhali ko‘rinishdagi qoshiq va likopchani ham unutdi (go‘yoki toza, ammo xuddi it yalab chiqqandek edi).

Sho‘rvaning yarmini ertalabga qoldirishdi. Muzlatkich ishlamasdi (bu yerda nima qilib turgani ham tushunarsiz; elektr yo‘q, chamasi, shunchaki eski narsalarni shu yerga tashib kelishgan). Shu sababli qozonni pechka ustiga qo‘yishdi. Jungkook idishlarni o‘zi yuvdi, endi shaharlik nozikoyimni qiynamadi (shunchaki o‘zi tezroq va yaxshiroq yuvardi).

Hovuz yonida turib, telefonini chiqardi. Bu Taehyungnikiga o‘xshagan qimmatbaho, urfdagi g‘ilofli iPhone emasdi. Uniki oddiy smartfon edi (endi tugmachali g‘ishtdek telefonlardan emas). Uning o‘ziga xos tomoni — qopqog‘i mustahkam metall, zarbaga chidamli plastik va aviatsiya rezinasidan ishlangan, ekstremal mashg‘ulotlarni yoqtiradiganlar uchun mo‘ljallangan edi. Jungkook ferma va tomorqadagi ishlarni yetarlicha ekstremal deb hisoblagan. Mayli, aslida telefoni doim qo‘lidan tushib ketaverardi. Axir u mehnatkash odam: goh bir joyda o‘rnidan tursa, cho‘ntagidan tushib ketadi, goh mashinadan tushayotganda — yana fufaykasidan sirg‘alib chiqadi, ba’zan esa molxona atrofida... Ammo telefonida aloqa bor edi.

Aloqa bor.

Bu yerga birinchi marta kelayotgani yo‘q, shu sababli bu yerda tutadigan SIM-kartani qaysi biridan olish kerakligini bilardi. Onasiga hammasi yaxshi ekanini, Taehyungni hali bo‘rilarga (va o‘rgimchaklarga ham!) yem qilmaganini yozdi. Javoban onasidan darhol dakki oldi: Taehyungni ranjitib ko‘rmasin! Onasi yana bir talay gaplarni yozib yubordi, ammo Taehyung uning fikrini bo‘ldi...

— Endi nima qilamiz?

U ayvonda paydo bo‘ldi. Tashqarida allaqachon qorong‘i tushgan, ammo uning qomatini ajratish mumkin edi. Osmon to‘q ko‘k rangda. Taehyung etik kiymay, faqat paypoqda tashqariga yugurib chiqibdi. Qanaqa go‘dak-a... Keyin shu paypoqlari bilan karavotga ham chiqsa kerak.

Jungkook darhol telefonini yashirdi. Bu yerda boshliq o‘zi, demak, Taehyung undan ko‘rsatma kutardi. Qolaversa, uning juda ham zerikkani rost: telefonda titkilaydigan narsa yo‘q, o‘yin o‘ynay olmaydi, hech kimga qo‘ng‘iroq ham qila olmaydi, hatto gaplashadigan odam ham topilmaydi. Jungkook esa xuddi tund odamning o‘zi... Zerikishdan o‘lasan!

— Ko‘rpachalarni olib kir, joyni tayyorla.

Tushunarli, qabul qilindi. Taehyung choyshablarni yana bir bor qoqdi. Matras tozaligini, ustida birorta o‘rgimchak yoki suvarak yo‘qligini tekshirdi. Endi unda o‘rgimchaklar va boshqa mayda hasharotlarga nisbatan haqiqiy qo‘rquv paydo bo‘lgandi.

Choyshab yozishni esa yaxshi bilardi, bu borada muammo yo‘q edi. Choyshablardan qovurilgan narsaning hidi kelardi, ammo bu tom ma’noda emasdi: quyoshda yaxshilab qurigan, qotib, qarsildoq nondek bo‘lib qolgan, yoqimli hid taratardi. Aynan shunday choyshabda odam osongina uxlab qoladi va maza qilib dam oladi.

Taehyung hamma ishni tugatib, yana «boshliq»ning oldiga bordi. «Iblis» hovuz bo‘yida xuddi gipnoz qilingandek turar, sokin moviy suv yuzasiga ma’nosiz tikilib qolgan edi. Qanaqa zen holati bu? To‘g‘ri-da, axir bu uning orolchasi, ta’tili, dam oladigan joyi-ku, Xudoyim! Taehyung esa tabiat bilan uyg‘unlikdan bunday zavq ololmasdi (hech bo‘lmaganda, hozircha). Uning boshqa tashvishi bor edi. Ancha muhimroq!

— Hojatga chiqishim kerak...

Jungkook ortiga o‘girilmay, boshini sal egdi. Chamasi, hayron qoldi.

— Istagan buta seniki.

— Qo‘rqyapman.

Ana endi u ortiga o‘girilib, Taehyungga chinakam qiziqish bilan tikildi. Jungkook uni yana hayratda qoldirishga muvaffaq bo‘ldi. Axir bundan ortiq g‘alati narsa bo‘lmasa kerak, deb o‘ylagandi. Ammo Taehyungning g‘alati odatlari tugamaydiganga o‘xshaydi. Hammaga yetadi, ortib ham qoladi.

— Ko‘tarib turaymi?

— Yonimda turing, — kuchukchadek mo‘ltirab qaradi. — Iltimos...

— Turibman.

— Jin ursin! Bas qiling! Men rostdan ham qo‘rqyapman. Meni o‘zingiz qo‘rqitdingiz-ku!

— Nima bo‘lardi? O‘rgimchaklar olib ketishadimi? Garri Potterdagidek, bahaybatlaridan?

— Ahmoq, — dedi u zarracha jahl qilmay.

Endi tentaklardan xafa bo‘lib ham bo‘lmaydi-ku? Taehyung o‘z bilganicha uycha ortidagi butalar tomon yurib ketdi. Buning uchun uning oyoqlari ostida sudralib yurmaydi-ku, ayniqsa, shunchalik arzimas iltimos bilan... Shunchaki, u bilan olishaverishdan charchadi. O‘zi xato qiladi-yu, tuzatishni istamaydi. Qaysar, bag‘ritosh, qo‘pol odam!

Atigi o‘n soniyadan keyin o‘qdek otilib qaytib chiqdi: hammasi joyida. Ana, xohlasa, uddalay olarkan-ku! Bo‘lmasa, «qo‘rqyapman», «qilolmayman»... Haqiqiy harbiycha chiniqish!

Ikkalasi yana uyga kirishdi. Soat to‘qqizdan besh daqiqa o‘tgan edi. Taehyung bo‘lajak tun haqida bosh qotira boshladi, ammo qancha o‘ylamasin, biror jo‘yali yechim topolmadi. Faqat bitta imkoniyat bor edi: kimdir o‘rgimchaklar bilan quchoqlashib uxlashi kerak.

— Qanday uxlaymiz? — Bu juda muhim savol edi, unga faqat boshliq javob bera olardi.

— Men odatda shiftga osilib uxlayman.

— Bo‘ldi, Jungkook! Yetar endi. Siz bilan birga uxlashni xohlamayman...

— Unda tashqarida uxla.

— Karavot kichkina-ku... — Taehyung jiddiyroq dalillar topishga urindi, ammo bularning bari befoyda edi. Uyda qo‘shimcha yotoq ham yo‘q. Faqat bir kishilik karavot bor, xolos.

— Boshqa taklifing bormi? Meni polga yotqizmoqchimisan? Sening uyqung menikidan qadrliroq deb o‘ylaysanmi?

Puf! Jungkook qarshi dalillar bilan uni ko‘mib tashladi. Taehyung hatto seskanib tushdi.

Ular bir-biriga orqa o‘girib yotishardi. Taehyungga esa dumbalari bir-biriga tegib turishi juda noqulay edi. Shu sababli goh pastroqqa, goh yuqoriroqqa surilib, hech tinchlana olmasdi. Qo‘pol odamdan esa darak yo‘q — xuddi o‘chirib qo‘yilgandek uxlab qolgan. Ko‘rpa ham bitta edi, Taehyung uni mahkam changallab, bo‘ynigacha tortib olgandi. Haqiqatan ham issiq va noqulay, hatto qimirlay ham olmaysan. Bankadagi shprot baliqlariga o‘xshashardi — xuddi shunday yog‘li, ko‘zlari esa kosasidan chiqib ketay degandek.

Keyin Taehyungda «o‘rgimchak» paranoyasi boshlandi. Hasharot chaqqan joylari qichishardi, hojatga chiqgisi, ovqat yegisi, suv ichgisi, hatto o‘lgisi ham kelardi... Va shu holat qayta-qayta takrorlanardi.

Bir joyi qichishsa, qashirdi-yu, ammo bu chaqqan joy emasdek tuyulardi. Unda... o‘rgimchakmi? Taehyung hali bilmasdi, bu yerda nafaqat katta o‘rgimchaklar, balki ularning bolalari ham izg‘ib yurishi mumkinligini. Tanasidagi sezgi esa xuddi qo‘lida bir tola tuk qimirlab ketgandek edi. Ammo Taehyungning qo‘llari qirilgan-ku! Jin ursin, bu tuk emas!

Devorga nimadir taqillagan zahoti barcha o‘y-xayollari bir zumda to‘xtadi.

Xudoga ishonishmi? Ha, albatta, endi ishondi! Qo‘rquvdan ko‘zlariga yosh qalqib, bir zumda sapchib o‘rnidan turdi.

Bularning hammasiga Jungkook aybdor!

— Ruhlar?!

Jungkook og‘ir xo‘rsinib, unga o‘girildi-da, chalqancha yotdi. Ancha vaqt chidab keldi, ammo endi uning ham sabri tugay deb qolgandi. Uning uyqusi juda sezgir edi.

— Qanaqa ruhlar, jin ursin? Shoxlar devorga tegayapti. Uxla.

Qanaqa shoxlar? Qaysi shoxlar?! Axir ular ochiq maydonda-ku, daraxtlar esa ancha narida!

Taehyung rostdan ham titray boshladi. Qayta yotishga ham, biror harakat qilishga ham qo‘rqardi. Buning ustiga, go‘yo ustidan kulayotgandek, miyasi uychaning burchaklarida turli sharpalarni gavdalantira boshladi (tamom, aqli uchib ketdi). Har xil alvastilar ko‘ziga ko‘rinayotgandek edi. Taehyung yuzini berkitib, tizzalariga boshini yashirdi. U hali hech qachon bunchalik qo‘rqmagandi. Shu zahoti ko‘rgan barcha dahshatli filmlari yodiga tushdi. Bittasi ham xuddi shunaqa edi... O‘rmon, sayyohlar, chodirlar... Tun... Brrr!

Jungkook yonidagi odamni tinchlantirishga majbur bo‘ldi, aks holda ikkalasi ham uxlay olmasdi.

— Olmaxon isinib olishga kelgandir. Yig‘lama. Bu yerda hech kim yo‘q.

— Baribir qo‘rqyapman! Tushunmayapsizmi?! — Uning qo‘rquvi shu qadar kuchli ediki, deyarli jazavaga tushay deb qolgandi. O‘rmon ichida, tunda devorga nimadir taqillashi kimni ham qo‘rqitmasdi deysiz?

— Nimadan qo‘rqyapsan? Yolg‘iz emassan-ku, men shu yerdaman.

— Ha...

Bu gap uni chindan ham biroz tinchlantirdi. Jungkook ularni har qanday narsadan himoya qila olardi: yonida miltig‘i bor, o‘zi ham Taehyungdek nimjon emas. U haqiqatan ham kuchli va jasur edi. Demak, ha, qo‘rqishga hojat yo‘q...

— Bu yoqqa kel.

Jungkook shu darajada rahmi kelib ketdiki, hatto quchoqlash uchun qo‘llarini ochdi! Taehyung ko‘zlariga ishonmadi! Unga nimani taklif qilyapti? Quchoqlashib yotishnimi?.. Uni, Taehyungni quchoqlashnimi?.. Ular qaysi ertak ichiga tushib qolishdi, haqiqiy iblis qayerda?!

— Shunchaki yot-da, miyangni o‘chir.

Qaniydi, miyani o‘chirib qo‘yishni ham bilsa... Ammo Taehyung bu taklifni rad eta olmadi. Kimdir seni quchoqlasa, o‘zingni doim himoyalangandek his qilasan. Taehyungni esa anchadan beri hech kim quchoqlamagandi. Shu sababli hozir bunga ehtiyoji yanada kuchli edi.

U Jungkookning yoniga yotib, qo‘lini noqulaygina uning ko‘ksiga ko‘ndalang qo‘ydi. Jungkook hech qanday hissiyot bildirmay ko‘zlarini yumdi-da, Taehyungni ikkala qo‘li bilan quchdi (o‘zi ham qulayroq yotishi uchun).

Juda g‘alati tuyg‘ular edi. Endi Taehyungning xayolida mahluqlar yo‘q edi. Uning kafti ostida yurak urib turardi, qarshisida esa uni ko‘rishga ko‘zi yo‘q odamning yalang‘och ko‘kragi... (Rostdan ham ko‘rgisi kelmaydimi?) Ammo baribir unga rahmi kelib, quchoqlashga rozi bo‘ldi...

Shu yoqimli lahzada Taehyung ko‘zlarini yumdi-da, o‘zi ham sezmagan holda uyquga ketdi. Shunchalik osonmi? Ajablanarlisi, ha. Ko‘ngli tinchlandi, ortidan esa charchoq o‘zini his qildirdi.

Jungkook esa undan keyinroq uxlab qoldi.

Quyosh allaqachon ko‘tarilgandi. Jungkook qimirlay boshladi va shu bilan birga Taehyungni ham uyg‘otib yubordi, chunki hali ham uni quchoqlab yotardi. Quchoqlab turgan qo‘llari bo‘shashi bilan Taehyung darrov sovqotdi. U esnab, ko‘rpaga yanada qattiqroq o‘randi-da, bir ko‘zini ochib, yonidagi odam nima qilayotganiga qaradi. So‘ng uyqu aralash, bo‘g‘iq ovozda so‘radi:

— Qayerga ketyapsiz?

— Ovga. Uxlayver.

Taehyung og‘ir xo‘rsindi. Uyqu bilan yana bir necha soniya kurashib, tafsilotlarni bilishga urindi.

— Soat necha bo‘ldi?

— Ertalabki besh.

Taehyungning yuzi burishib ketdi, xuddi tovuqning orqa tomonidek\* bo‘lib qoldi. U Jungkookka orqa o‘girib, ko‘rpa ostidan faqat ko‘kimtir sochli boshini chiqarib yotdi.

Qishloqi esa badanini yozib, sho‘rvadan ichdi-da, kamuflyaj kiyimini kiydi. Yengil sumkasini (ichidagi ko‘p narsalarni olib tashlagandi) va miltig‘ini oldi, so‘ng eshikni sekingina yopib chiqib ketdi.

Agar Taehyungning uyqusi bunchalik qattiq bosmaganida, albatta, undan bunday qilmaslikni so‘ragan bo‘lardi. Chunki o‘ldirilgan hayvonni ko‘rish ham uni jazavaga solib, kechalari dahshatli tushlar ko‘rishiga sabab bo‘lishi aniq edi.

Ammo u yana qattiq uyquga ketdi.

\*Rus tilidagi qo‘pol hazil iborasi — Taehyungning yuzini juda xunuk burishtirganini anglatadi.

Taehyung faqat tushlik mahaliga kelib butunlay uyg‘ondi. Shirin kerishib, esnadi. Birinchi marta uyg‘onishi bilan odatdagidek telefoniga qo‘l cho‘zmadi. Baribir unda hech narsa yo‘q-ku, qurib qolsin!

Miyasi ham to‘liq uyg‘ongach, tashqaridagi tovushlarga quloq sola boshladi. Tabiiyki, Jungkookning ovozi eshitilmasdi — u o‘zi bilan o‘zi gaplashib yuradigan yoki fildek u yoqdan bu yoqqa borib, oyoq ostini gumburlatadigan odam emasdi. Buning o‘rniga hasharotlarning chirillashi, qushlarning sayrashi, chakalakzor ichiga yashiringan hayvonlarning tovushlari eshitilardi. O‘rmonning sehrli muhiti uni maftun etayotgandi. Axir shaharda mashinalarning shovqini va devor ortidagi televizor ovozidan boshqa hech narsa eshitilmaydi. Bu yerda esa... Go‘yo boshqa olamda, deyarli jannatda yashayotgandek edi.

Nihoyat, karavotdan turdi. Paypoqlarini va kalishlarini kiyib, ko‘rpaga o‘ranib oldi-da, tashqariga mo‘raladi.

Jungkook o‘sha yerda edi. U mangal o‘rniga kabob pishirish uchun moslama yasabdi: yerga ikkita shoxni qadab, uchinchisini ularning ustiga ko‘ndalang qilib qo‘ygan. Uning tagida kechagi kul va bugun pechkadan olingan cho‘g‘lar yotardi. Jungkook esa shoxga... yangi so‘yilgan hayvon tanasini ilib, pishirayotgandi.

Bo‘ldi, tonggi kayfiyat buzildi. Taehyung xuddi tarsaki yegandek darhol yuzini burib, ko‘zlarini yumdi. Bechora jonivorga juda achindi. Garchi u hech qachon vegetarian bo‘lmagan bo‘lsa-da, bu yerda yashab, vegetarian bo‘lish haqida o‘ylay boshlagandi.

— Bunchalik burningni jiyirma. Agar ov qilmasam, yeydigan narsamiz bo‘lmaydi.

Mana sizga xayrli tong!

— Men buni yemayman!

— Unda och yuraver, — dedi Jungkook beparvolik bilan. Xo‘sh, Taehyung yana nima kutgandi?

Jungkook uning kiyinishiga bir qarab chiqdi: to‘zg‘igan ko‘k sochlar, shishinqiragan yuz, ko‘rpaga pilladek o‘ralgan gavda va buning ustiga kalish kiyib olgan qirilgan oyoqlar. Ajoyib manzara!

— Unda men buni yemayman, — dedi Taehyung yana bir bor, bu safar qat’iy ohangda.

Jungkook yelka qisdi. O‘zi hammasini yeb qo‘ya qoladi, muammo yo‘q.

— Tishimni qanday tozalasam bo‘ladi?

Bu odamning savollari tugamaydi, shekilli.

— Loy bilan, — dedi Jungkook jiddiy ohangda.

— Nima?! Yo‘q! — Taehyung oppoq tishlariga loy surtib, keyin uni chayib tashlashni tasavvur qilishning o‘zidan jirkanardi. Qolaversa, o‘sha la’nati qum zarralari tishlari orasiga tiqilib qoladi, hatto oshqozoniga ham tushishi mumkin. Balki hazillashayotgandir? — Rostini ayting-chi?

— Yalpiz bargini chaynashing mumkin. Albatta, uning qanday ko‘rinishini bilsang.

Taehyung uning gapidan ko‘zlarini olaytirib, kiyinish uchun yana ichkariga kirib ketdi. U bilan ortiq gaplashgisi kelmay qolgandi. Kechasi quchoqlashib uxlaganlari allaqachon yodidan ko‘tarilgandek edi. Ertalab esa iliq tuyg‘ularni sovutib yubordi.

Ammo Jungkookning bunda nima aybi bor? Axir bugun tushlik qilishlari uchun quyon ovlab keldi. Kecha Taehyung baliqni ishtaha bilan yegan edi-ku, endi quyonning baliqdan nima farqi bor? Yoki baliq ovlash o‘ldirish hisoblanmaydimi? Taehyung o‘zining xayoliy, yorug‘ olamida shunday fikrlardi. Mayli, qorni ochlikdan umurtqasiga yopishib qolguncha o‘zini ko‘rsatib yuraversin!

Taehyung kechagi sho‘rvaning qolganini ichib tugatdi. Keyin idishlarni yuvishiga to‘g‘ri kelishini hafsalasi pir bo‘lib angladi (bu yerda na idish yuvish mashinasi, na idish yuvib beradigan odam bor edi). U esa idish yuvishni yomon ko‘rardi. Umuman olganda, u yoqtirmaydigan va eplay olmaydigan narsalar juda ko‘p edi. O‘ziga qarashni bilardi, xolos. Qolgan ishlarni, afsuski, hech qachon o‘rganmagan.

Taehyung yana tashqariga chiqqanida, Jungkook iyagi bilan ayvondagi piyolani ko‘rsatdi. Ichida o‘rmon qulupnayi bor edi! Choy bilan birga yeyiladigan shirinlikning o‘zi-ku, faqat o‘rmoncha talqinda!

Taehyung qozonni bir chetga surib, idish yuvishni butunlay unutdi va bor e’tiborini rezavorlarga qaratdi.

U «mangal» tomonga qaramaslikka harakat qildi. Nigohi etik kiygan oyoqlar va Jungkookning orqasiga tushardi. Bu kiyimda Jungkook qandaydir boshqacha ko‘rinardi. Garchi ular tun bo‘yi quchoqlashib uxlagan bo‘lishsa-da, Taehyung bundan hech narsani eslay olmasdi. Bir zumda uxlab qolgan, uyg‘onganida esa allaqachon yolg‘iz edi.

Ularning orasida hamon muzliklar hukm surardi. Bu esa Taehyungni biroz xafa qilardi.

Taehyung rezavorlarni chaynab o‘tirganida, Jungkook go‘shtdan bo‘laklab ola boshladi — go‘sht yaxshilab pishgandi. U shunchaki cho‘kkalab o‘tirdi-da, faqat pichoq va qo‘llaridan foydalanib ovqatlana boshladi. Yovvoyilar ham shunday yeyishadi — mazali souslar solingan chiroyli likopchalarsiz.

Taehyungga bu manzaraga qarash yoqmasdi. Ammo hayvonni qanday o‘ldirgani va terisini shilganini tasavvur qilish undan ham yoqimsiz edi... Umuman olganda...

— Bugun nima qilamiz?

U bu savolni allaqachon yuz ming marta bergandi. Jungkook avvaliga uzoq vaqt indamadi. Ovqatini chaynarkan, o‘ychan nigoh bilan o‘rmonga tikilib turdi. Keyin nihoyat javob berishga qaror qildi:

— Sen xohlasang, boshingda tur. Men esa ovga ketaman.

— Meni bu yerda yolg‘iz tashlab ketmang!

Taehyung vaqtini qanday o‘tkazish haqida jiddiy bosh qotirayotgandi. Atrofda huvillagan maydon, hovuz, har tomondan o‘rmon... Yo‘q, u bu yerda yolg‘iz qolishni sira istamasdi.

— O‘zim bilan olib ketmayman, — dedi Jungkook qat’iy.

— Iltimos... Mening oldimda hayvonlarni o‘ldirmang... Shunchaki sayrga chiqaylik? — Taehyungning soddaligiga gap yo‘q edi.

— Shaharga borib, xohlaganingcha sayr qil. — Yana qo‘pollik rejimini yoqdi.

— Iltimos... O‘zimni nima bilan band qilishni bilmayapman.

— Men nima, masxarabozmanmi?

— Iltimos...

— Yo‘q.

— Jungkook, siz rostdan ham taxtadan yasalganmisiz?! Nega menga bunchalik shafqatsiz munosabatda bo‘lasiz?! Men sizga nima yomonlik qildim?..

Jungkook ortiga o‘girildi. Uning ko‘zlaridan olov chaqnayotgandek edi.

Voy-bo‘! Jahli chiqqanida naqadar jozibali ko‘rinadi...

Ammo Taehyung, tabiiyki, hozir uning jozibasi haqida emas, o‘zining ahvoli haqida o‘ylayotgandi.

— Ha, taxtadanman. O‘z istaklaringni o‘zingda saqla. Dumbangni bosib o‘tir-da, meni kut.

Taehyung rostdan ham tipratikandek hurpayib, hatto qizarib ketdi. Shu qadar alam qildiki, sabr kosasi to‘lib-toshdi. Bu esa juda yomon edi. Chunki bunday paytda til miyadan oldin harakatga keladi.

— Xotiningiz sizni nega tashlab ketganini endi tushundim!..

Voy, yo‘q...

Jungkookning yuzi birdan o‘zgardi. U darhol befarq qiyofaga kirdi: nigohi o‘tkir, sovuq va sinchkov edi. Taehyung hatto seskanib, ko‘zlarini yerga tikdi.

Xo‘sh, og‘zidan chiqib ketdi... Endi rosa dakki eshitadi. Nahotki, u Taehyungni ursa? Yoki shu yerda tashlab ketsa?..

— Agar miyang bo‘lmasa, hech bo‘lmaganda buni hammaga ko‘rsatib yurmagin, — dedi Jungkook odatdagidan ham keskinroq, zaharxanda ohangda.

Balki Taehyung bunga loyiqdir, ammo uni Jungkookning o‘zi shu holga olib keldi-ku. Nega Jungkook unga qo‘pollik qilib, kamsitishi mumkin-u, Taehyung bunga javob qaytarishi mumkin emas?

Taehyung ilgari hech qachon bunday ruhiy bosimni his qilmagandi. Go‘yo hozirgina uni press ostiga qo‘yib, majaqlab tashlashadigandek edi.

Mana endi haqiqiy «Zlichning dadasi»!

— O‘zingizda ham aql yo‘q, — deb burni ostida ming‘irladi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri gap qaytarishga jur’at etmadi. Ammo baribir nimadir deyishi kerak edi. Axir hamma narsaga ko‘z yumib, quloq solmay yuravermaydi-ku!

— Yana bir marta sobiq xotinim haqida chiyillaydigan bo‘lsang, uyga o‘zing piyoda ketasan.

Jin ursin, naqadar qo‘rqinchli tahdid qildi! Buni ro‘yobga chiqarishiga zarracha shubha yo‘q edi. Ammo baribir juda alam qildi!

— Siz shafqatsizsiz... — deb ayvonda yana ming‘irladi. Bu safar o‘rmon qulupnaylariga g‘amgin qaradi. Tomog‘iga bir nima tiqilib qolgandek edi. Bechora rezavorlar!

— Men hali shafqatsiz emasman. Xotinim nega meni tashlab ketgani haqida vaysashdan oldin meni yaxshilab tanib olishing kerak edi. Sen men haqimda nimani bilasan o‘zi? Men bilan bir tom ostida yashaganmisan? Yoki men bilan bir karavotda uxlaganmisan? Shafqatsizlik nima ekanini bilasanmi?

Yo‘q, Taehyung shafqatsizlik nima ekanini bilmasdi. Ammo mehr va ishonch hukm suradigan oilada ulg‘aygan Jungkook buni qayerdan bilardi? Nima ham derding, har bir oilada bittadan noshud topiladi, deganlaridekmi? Nega Taehyung xiyonatdan keyin badjahl, keksa bir odamga aylanib qolmadi?

— Hammasi shundoq ham tushunarli, — dedi u yana Jungkookning ko‘zlariga qaramay, labini tishlab.

U allaqachon uning xotini va qo‘polligi haqida gap ochganidan ko‘p marta pushaymon bo‘lgandi. Kerakmas joyni kovladi. Endi esa baloga qoldi...

— Bilvol, men bilan yashagan har qanday ayol o‘zini tosh devor ortidagidek xavfsiz his qiladi. Xotinim esa meni emas, qishloqni tashlab ketdi. Shaharlik erkatoylarga ko‘ngilxushlik kerak. Xuddi senga o‘xshaganlarga.

Bu gap Taehyungga qattiq tegdi! U darhol o‘zini oqlashga tushdi...

Axir Taehyung uning xotiniga o‘xshamasdi. O‘rmonda sayr qilishni so‘ragani endi yengiltaklik belgisimidi? Jungkook ov bilan o‘zini ovutadi, Taehyung-chi? Uni o‘rmonga olib kelgan bo‘lsa, unda yolg‘iz tashlab ketmasin!

Jin ursin, Taehyungni yana bir gap aytishga nima majbur qildi:

— O‘zingizni shunday ovutyapsizmi?

Mayli, urush boltasini kovlab chiqaramiz. Endi indamay ham o‘tirmaymiz!

Jungkook xavfli tarzda tirjayib, o‘rnidan turdi. Ana endi qo‘rqinchli bo‘ldi. Taehyung qochishga shaylandi. Hech bo‘lmasa, bu yerdan tezroq g‘oyib bo‘lishni istardi. Vaziyat gulxan cho‘g‘laridek qizib ketgandi.

— O‘zimni nimaga ovutishim kerak ekan? Mening oilam, ishim, farzandim bor. Hayotim a’lo darajada. Seniki esa unchalik emasga o‘xshaydi. O‘zingni past baholash majmuasi paydo bo‘ldimi? Xiyonatni boshdan kechirish og‘ir bo‘lsa kerak-a?

Taehyung go‘yo kar bo‘lib qolgandek, unga hayrat va tushunmovchilik bilan tikildi.

Kirni o‘ynatyapsiz, janob Qishloqi Qo‘pol!

Nega uning nigohi bunchalik sarosimali edi? Chunki ayriliqdan beri hech kim unga bunday dahshatli gaplarni aytmagandi. Hozir esa go‘yo o‘sha kunni boshqatdan boshdan kechirayotgandek edi.

Mana bu... mana shu haqiqiy shafqatsizlik edi.

Ikkalasi ham bir-birining eng og‘riqli joyiga tegib ketishdi.

— Nega birdan jim bo‘lib qolding? Erkaging senga boshqa ayol bilan xiyonat qilganida qanday bo‘lishini bilasanmi? Nega bunday qilganini taxmin qilishim mumkin, lekin shunda yana yig‘lab yuborasan.

Taehyung qandaydir karaxt holatga tushib qolgan bo‘lsa, hanuz o‘sha holatda qotib turardi. Jungkookka xuddi tarbiya berayotgan o‘qituvchisiga qaragandek tikilardi — ko‘zlari butunlay bo‘m-bo‘sh.

— Men bu munosabatlarga borimni berdim… Sen ham men haqimda hech narsani bilmaysan… — dedi u ham past ovozda.

— Qanday qilib shunday bo‘lishi mumkin? Axir u baribir xiyonat qilgan. Demak, nimadir yetishmagan. Yoqimsiz, shundaymi? Axir aybdor u, sen emas. Gap senda emas, to‘g‘rimi? O‘zingni shu bilan ovutyapsanmi? — Jungkook uning o‘ziga aytgan gaplarini qaytardi. Ularning vaziyatlari turlicha, ammo ayni paytda bir-biriga o‘xshash edi. Har ikkisi ham qandaydir ma’noda xiyonatga uchragan. Jungkookning o‘zi birovga pastlik kompleksi haqida gapiradigan ahvoldamidi? Axir ishonch borasida jiddiy muammolari bor odamning o‘zi…

— Hech bo‘lmasa menga xiyonat qilishdi, seni esa bolang bilan tashlab ketishgan. Yolg‘iz ota bo‘lish qanday ekan?

Mana, ol, o‘zingga tegishli haqoratlaringni qaytarib ol!

Ular shaxsiyatga o‘tib ketishdi, barcha bombalarni birvarakayiga portlatishdi — minalangan maydonni butunlay vayron qilishdi. Jungkook yana istehzoli kulimsiradi (ha, albatta, unga baribir emish). Ammo baribir uning ustunligi bor edi: uni tashlab ketishganiga ancha bo‘lgan, qariyb ikki yil. Taehyungning esa yarasi hali yangi — oradan bir oydan sal ko‘proq vaqt o‘tgan, xolos.

— Hech bo‘lmasa mening bolam bor. Sen esa hech qachon farzandli bo‘lolmaysan. Nega ekanini hammamiz tushunib turibmiz.

Taehyung ko‘zlaridagi yoshni kipriklarini pirpiratib to‘xtatishga urindi-da, indamay o‘rnidan turdi va uycha ichiga kirib ketdi. Butun vujudi titrardi. Ha, ikkalasi ham bir-birining yuragiga og‘riqli zarba berishdi, chunki janjalga tomon ketayotganlari boshidan ma’lum edi. Ammo Jungkook so‘z bilan zarba berishni yaxshi bilardi, o‘zi ham ancha bag‘ritosh edi. Taehyung esa ko‘ngli nozik, hamma gapni yuragiga yaqin oladigan inson.

Jungkookning kiyimlarini yechib, o‘zining jinsi shimini topdi. Burnini tortib, qo‘llaridagi titroqni bosolmay, ko‘z yoshlarini artdi. Zo‘rg‘a shimini kiydi, krossovkalariga oyoq soldi. Endi nima qilishini bilmasdi. Keyin nima bo‘lishini ham, bu yerdan qanday chiqib ketishni ham tasavvur qilolmasdi. Unga faqat o‘ziga og‘riq berayotgan insondan uzoqlashish kerak edi — hozircha tushungan yagona narsasi shu edi.

Jungkook esa hamon o‘sha joyda, qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turar, uning indamay ketishini diqqat bilan kuzatardi. Haqiqatan ham, hammasi janjalga qarab ketayotgan edi. Taehyung aynan shunday munosabat bildirishi kutilgandi.

— Bu yerdagilarga sening jazavalaring qiziq emas. Katta bo‘lib qol endi, — deb ortidan baqirdi.

Taehyung baland ovozda xo‘rsinib yig‘lab yubordi-da, sovuqdan o‘zini quchib oldi. Jungkookni urgisi kelardi. Birdan paydo bo‘lgan g‘alati istak. Vaholanki, Taehyung umri davomida hech kim bilan mushtlashmagan. Qolaversa, u qayerda-yu, mushtlashish qayerda… Bir urishda parcha-parcha bo‘lib ketadigandek edi.

— O‘zing hech kimga qiziq emassan! Yovvoyi odamdek yashaysan! Odamlar bilan gaplashishni ham bilmaysan! Sen shafqatsizsan, bag‘ritoshsan! Aslida, men senga achinaman! Men esa unday emasman! Bor, o‘rmoningda bo‘ri kabi yashayver, ahmoq!

U imkon qadar uzoqroqqa qochib ketadi. O‘rmonga? Mayli, nima bo‘pti. Bir amallab yo‘lini topar. U yerda qayerdadir dala bor… Daladan keyin kichkina o‘rmoncha…

Leshiy… Daraxtlar juda ko‘p… Ruhlar… Har xil hayvonlar…

Unga aytishlaricha, avvalgi o‘rmonda xavf yo‘q — u yerda faqat olmaxonlar bor. Ammo ular allaqachon boshqa joyda, dalaning narigi tomonida qolgan: «Bu yerda o‘rmon qalinroq, bo‘rilar esa yovuzroq».

Taehyung burnini tortib, bobosiga qo‘ng‘iroq qilish uchun telefonidan tarmoq izlaydi, ammo aloqa yo‘q. Yig‘lab yuborsa ham, mo‘jiza sodir bo‘lmaydi. Jungkookning qo‘pol gaplari unga juda qattiq botdi. U ortga qaytishni ham, hech narsa bo‘lmagandek uning yonida yurishga chidashni ham istamaydi, buning uddasidan ham chiqolmaydi. Yaxshisi, adashib ketsin. Leshiyga duch kelsin, u izlarini supurib, aylana bo‘ylab yurgizsin. Hozir g‘ururi ortga qaytishga yo‘l qo‘ymaydi. U Jungkookning jandarmdek buyruqbozligiga allaqachon juda ko‘p marta yon bergan.

Go‘yo kerakli tomonga ketayotgandek, ammo yo‘lni ilg‘ay olmaydi — ko‘z oldi xiralashib, hamma narsa suzib ketmoqda. Albatta, qo‘shiq aytishi mumkin, lekin hozir bunga hafsala yo‘q. Qolaversa, bu yerga mos keladigan qo‘shiq ham topilmaydi.

Bir marta qoqildi, ikki marta yiqildi. Tirsagini shilib oldimi? Arzimagan narsa. Buning mutlaqo ahamiyati yo‘q.

U adashib qoldi. Jungkook haq edi: u yolg‘iz o‘zi bu yerdan chiqish yo‘lini topolmaydi. Omadsiz, befoyda — Jungkook xohlaganicha atayversin. Chunki u yolg‘iz yashashni bilmaydi — doim yonida kimdir bo‘lishi kerak. Ammo nima ham qilsin, shahzoda o‘rniga qovoqni tiqishtirishsa, yordamga keladigan haqiqiy erkaklar esa hech qayerda bo‘lmasa? Taehyungning o‘zi ham haqiqiy emas… Mayli, nima bo‘pti. U hech qachon bunday bo‘lishga intilmagan, shunday emasligini yashirish uchun ko‘ksiga ham urmagan. U zaif, boshqalarning ta’siriga tez beriladigan, qisman ahmoq ham. Chunki uni birdan ulg‘ayishga majbur qiladigan darajada og‘ir sinovlarni boshdan kechirmagan. Qolaversa, u ulg‘ayishni ham istamagan.

U faqat sevishi mumkin bo‘lgan inson bo‘lishini xohlagan. Va o‘sha inson ham unga javoban mehr qo‘yishini. Xuddi hammasi yaxshilik bilan tugaydigan ertaklardagidek: tishli yirtqichlar va chirigan olmalar bo‘lmagan yovvoyi o‘rmondan chiqish yo‘li topiladigan ertaklardagidek.

Xo‘sh, bu ertakda uning o‘zi kim?

Ko‘zlari hamon yoshga to‘lib turardi, ammo bir necha qadam narida katta it turganini ko‘rdi. U bu yerga qayerdan kelib qoldi? Itning juni qalin va kulrang, tumshug‘i cho‘zinchoq, tishlari o‘tkir. Qo‘rqinchli kulrang ko‘zlarining qorachiqlari esa faqat bir marta — o‘lim oldidan ko‘rinadi. Bunday itlar qo‘lingga suykalmaydi, darvozang oldida bog‘langan holda o‘tirmaydi. Ular hurmaydi, ammo tishlaydi va uy atrofida daydib yurmaydi.

Bunday itlarga hech qachon duch kelmaganing ma’qul.

Qizil qalpoqchami? Mana, kulrang bo‘ri ham yetib keldi. Intelektuallarning hidini sezibdi.

Bu ertakning oxirini hech kim bilmaydi — uni qayta-qayta yozishgan, fikrlar esa turlicha. Taehyung ko‘z yoshlariga ko‘milib, ko‘zlarini va yuzini qo‘llari bilan berkitdi. Bo‘rilardan qanday qutulishni bilmasdi. Bu yerda bo‘rilar borligini, ularning qanday ko‘rinishini ham umuman bilmagan edi. Boradigan joyi ham yo‘q. Tez yugurishni esa eplolmaydi.

«Oldin» va «keyin» orasidagi bir lahzagina vaqt.

Ahmoqlik fojia bilan yakunlanishi mumkin edi! Unutib qo‘yishibdi, unutib qo‘yishibdi!

Yon-atrofda birdan baland o‘q ovozi yangradi. O‘qning zarbi, daraxtlar orasida aks-sado… Go‘yo daraxtlar bir-biriga xabar yetkazayotgandek. Itning ingragani eshitilmadi. O‘lgunicha? Kim? Taehyungmi?

Juda qo‘rqinchli. Hatto ko‘zlarini ochishning o‘zi ham.

Leshiy uning tirsagiga tegib, o‘ziga qaratdi. Taehyung uning hidini sezdi — uni hech kim bilan adashtirib bo‘lmaydi. Qolaversa, ortidan boshqa birov kelgan deb o‘ylash ahmoqlik edi. Bu yerda ular ikkovlon. Ikkalasi ham bitmagan yaralari bilan yolg‘izlikka mahkum odamlar.

— O‘lging kelsa, buning eng ahmoqona yo‘lini tanlabsan.

Taehyung uning kurtkasidan mahkam ushlab, yuzini yelkasiga yashirdi. Hali ham hammasi tushdek tuyulardi, u esa uyg‘onolmayotgandek edi.

— Uni o‘ldirdingmi?

Ba’zi narsalar hech qachon o‘zgarmaydi.

— Sen xohlaganingdek, quyonlarni yeb yurish uchun qochib ketdi.

Taehyungning o‘zi uni quchoqladi. Yana kimni quchoqlasin? Qarag‘aynimi? Baribir yoningda kimdir bo‘lishi yomon emas ekan. Hatto seni sevmaydigan inson bo‘lsa ham.

— U meni yeb qo‘yarmidi?

Endi buning ahamiyati yo‘q edi.

— Bo‘rilar yig‘layotgan odamlarni yemaydi.

— Nega?

— Ularni allaqachon kimdir xafa qilib bo‘lgan. Rahmi keladi.

Ana ertakchi! Ammo Taehyung unga ishongisi kelardi.

— Yig‘lama. Men shu yerdaman.

3—bob.

Xo‘sh nima deb o‘ylaysiz? Bobosi qo‘ng‘iroq qilib kela olmasligini aytibdi.

Ana xolos!

Mashinasi buzilib qolgan emish!

Mashinaga nima bo‘libdi o‘zi?!
Aslida uni o‘t oldirib, kelib ularni olib ketishga erinayotgan bo‘lsa kerak. Balki bu ishda buvisi bilan Chon xonimning ham qo‘li bordir…

Ammo haqiqat shuki, Taehyung uni ko‘rgani ko‘zi yo‘q odamning karavotida o‘tiribdi. U odam telefon karnayidan yangrayotgan har bir so‘zni eshitib turibdi va bundan uning ham xursand emasligi aniq. Hech bo‘lmaganda, Taehyung uning yuz ifodasidan shunday xulosa chiqardi.

Sanbom yana ming‘illab yig‘lar Shallini qo‘yib yubormasdi. Otasida esa bolalarning injiqliklariga nisbatan allaqanday immunitet borligi shundoqqina bilinib turardi.

Jungkook o‘g‘lini qo‘liga olmoqchi bo‘ldi ammo Sanbom Taehyungga yopishib uni quchoqladida dadasiga xafa nigoh bilan qaradi. Yo‘q bu endi haddidan oshishku… Bola o‘z otasini kimligi noma’lum bir odamga almashtirib qo‘ydi!

— Hozir dumbangga tushiraman!

Sanbom Shalliga dadasidan shikoyat qilib unga barmog‘ini nuqib ko‘rsatdi va burnidan oqayotgan shilimshiqni qo‘li bilan artdi. Yig‘isi esa juda jarangdor ingichka ovozda yangrardi! Taehyung hatto qo‘rqib ketdi nima qilish kerakligini ham vaziyatni qanday to‘g‘rilashni ham bilmasdi.

Hech bo‘lmasa kimdir Taehyungning qadriga yetayotgandi… Ammo bu bola uning farzandi emas. Shuning uchun uni o‘z tomoniga og‘dirishga, bolalarcha mehridan foydalanishga haqqi yo‘q edi.

— Shalli-i-i! Dada jahli chiqyapti!

Jungkook hali jahli ham chiqmagan edi. Shunchaki bola «do‘sti» timsolida himoyachi topib haqiqiy bolalarga xos tarzda ota-onasidan shikoyat qilayotgandi.

— Dadasining jahli chiqmayapti… — deb g‘uldiradi Taehyung otasiga xavotir bilan ko‘z qirini tashlab.

Sanbomning uyqusi kelgan shuning uchun injiqlik qila boshlagandi. Buni tasdiqlagandek ko‘zlarini ishqalab uyqu aralash pirpiratdi.

— O‘g‘lim borib cho‘milamizmi? — kutilmaganda, otasi juda muloyimlik bilan taklif qildi.

Sanbom biroz yumshab ikkilanib bosh irg‘adi. Ammo…

— Shallichi?

Jungkook moviy sochli yigitga ko‘z qirini tashladiyu Xudo guvoh farishtalarga xos sabr-toqatini ishga soldi.

— Yaxshi. Shalli borishni xohlayaptimi? — deb, urg‘u bilan janob Sallivanga yuzlandi.

Taehyung burni ostida nimadir deb ming‘irladi.

— U yerda uy arvohi borligini unutma.

Ana yaramasey!

Aytgancha, Sanbom hatto qoshini ham qimirlatmadi Taehyung esa sergak tortdi. Jungkook mamnun yovuzona tirjaygancha sochiq olishga ketdi.

Ha o‘g‘lining uni yaxshi ko‘rishida Taehyungning aybi yo‘q ammo hech bo‘lmaganda, uning ham kunini biroz qiyinlashtirib qo‘ysa maylida.

U komoddan bolalar sochig‘i va quloqchalari bor xalatni oldi-da, ikkalasini ham pastga tushishga chaqirdi. Jungkook hammomni band qilish shart emasligini aytdi (har ehtimolga qarshi) hammomxona esa bo‘sh ekan, faqat u yer biroz issiqroq edi. Mayli o‘lib qolishmas axir bug‘xonada o‘tirishmaydiku.

Butun oila ularga qarab qoldi: Sanbom ikkalasining qo‘lidan mahkam ushlab olgandi. Chon xonim baland ovozda qayerga ketayotganlarini so‘radi. Javobni eshitgach esa yuzida nurli tabassum paydo bo‘ldi.

Dushxonada Jungkook bolalar uchun mo‘ljallangan tog‘orachani olib, ichiga suv quydi va ko‘pik hosil qildi. Sanbom o‘zi yechinib vannachaga tushdi. Jungkook esa yoniga o‘tirib kaftidan suv olib, o‘g‘lining ustidan shunchalik mehr bilan quyardiki…

Taehyungning yuragi hozir mehrdan yorilib ketay derdi rostini aytganda. U shunchaki devor yonida turib, bu manzarani kuzatardi. Jungkook o‘g‘lining boshini mahorat bilan yuvib tanasini sovunladi. Sanbom esa rezina baliqchasi bilan o‘ynardi. U dadasidan tinmay nimanidir so‘rab ma’nosiz savollari bilan uni tinkasini quritardi. Jungkook esa yuzidagi ifodani o‘zgartirmay har safar bir xil javobni berardi. Bolalar bilan muomala qilishni yaxshi bilishi ko‘rinib turardi.

Sanbom Shalliga qo‘l silkitdi u ham javoban qo‘l siltadi. Shundan so‘ng Jungkook bolani vannachadan olib sochiqqa o‘radi va xalatini kiydirdi. Tepaga tikka turgan quloqchali kapyushon ostidan uning jingalak sochlari ko‘rinib turardi. Issiq suvdan badanlari qizargan yonoqlari lovullagan bola shirin-shirin ko‘zlarini pirpiratib boshini dadasining yelkasiga qo‘ydi.

Jungkook indamay uni ortiga ko‘tarib olib ketdi. Sanbom esa hamon Shallini kuzatardi.

Bola tinchgina uxlab qolishi uchun Taehyung uning karavoti yoniga o‘tirdi. (Bu hali ham bolalar karavoti edi chunki Sanbom unga bemalol sig‘ardi.) U uxlab qolgunicha kutdi. Bola Taehyungning bosh barmog‘idan ushlab oldi va nihoyat qattiq uyquga ketdi.

Hamma uyquga!

Ular yana dasturxon atrofiga qaytishdi. Ularni iliq kutib olishdi Sanbom haqida so‘rashdi. Bolalarning hammasi allaqachon yotqizilgan endi faqat kattalar qolishgandi.

Janob Chon nimanidir hikoya qilardi Chon xonim esa Taehyungning yoniga kelib o‘tirdida uning qo‘lidan ushladi. Hech qanday g‘alati ish qilmayotgandi shunchaki qo‘lini ushlab erining hikoyalarini tinglardi. Ammo Taehyung negadir o‘zini noqulay his qila boshladi.

Jungkook uni aniq yomon ko‘rardi: o‘g‘lini tortib oldi onasini ham o‘z tomoniga og‘dirib qo‘ydi mana ikkita jiddiy sabab. Uchinchisi esa ustiga-ustak sovg‘a Taehyung shahardan kelgan gey ham edi. Qoyil! Bir dunyo «yaxshi» yangiliklar…

Qo‘l yetadigan joyda turgan grafindagi vino sezdirmay-sezdirmay uning og‘ziga borardi. Birdan ko‘ngli g‘ash tortdi hatto ich-ichidan bo‘shliq his qildi.

Mana, ularda qanday ulkan oila bor! Hayot mazmuni qandaydir maqsadlar orzular… Taehyungda esa bularning hech biri yo‘q edi va hech qachon bo‘lmaydigandek tuyulardi. Faqat dadasi bilan oyisi bor ular ham uning «noaniq» hayot tarziga ma’lum vaqtgacha chidab kelishardi, xolos.

Chimin bilan ikkovlari yolg‘iz qolishsa, doim ko‘p ichishardi. Shu bois vino unga suvdek edi ichkilikka chidamliligi chakki emasdi.

Chon xonim uning oldiga olxo‘rilarni surib qo‘ydi (ehtimol hasaddan ichini kuydirish uchun bo‘lsa kerak) vaqti-vaqti bilan unga qarab ham qo‘yardi.

Iblis ham uni kuzatardi, qoshini sal ko‘targancha.

Nima gey bo‘lishning o‘zi yetmagandek yana ichkilikboz hammi?! Eee!

Ammo u mast emasdi… To‘g‘rirog‘i mast edi lekin cho‘chqadek chinqiradigan darajada emas. Shunchaki o‘z o‘ylariga chuqur botib ketgani ko‘rinib turardi: hech kimni eshitmas, kayfiyati tushkun edi. Undan biror narsa so‘rashsa, tili yechilib, bor gapini to‘kib solishi tayin edi.

Bugun ularga kechki soat to‘qqizdan keyin ham uxlashga ruxsat bor edi. Hammom kuni, kechki ovqatning kechikishi bu an’ana. Chon xonim Taehyungga nimanidir pichirladi. U esa boshini chayqadi. Ikkalasi birgalikda Jungkookka qarashdi. U yana qoshini ko‘tardi, xolos.

Oxirigacha o‘tirishdi. Aytgancha, katta qiz Davon uning peshonasidagi do‘mboqni eslab qoldi. Bu do‘mboq hali ham binafshagulzor kabi rang-barang bo‘lib turardi.

Buvisi bilan Taehyungni mehmonxonagacha kuzatib qo‘yishdi. Xona birinchi qavatda, yo‘lakning oxirida joylashgan edi. Hojatxona ham yonida. Ajoyib.

Buvisi uxlab qoldi ammo Taehyungning ko‘ziga uyqu kelmadi. Uning organizmida shunday bir xususiyat bor edi: ozgina ichimlik ichsa ham, uzoq vaqt uxlay olmasdi. Shu bois ko‘chaga chiqib ketdida tebranib turadigan ayvondagi o‘rindiqqa joylashib, ustiga adyol yopindi.

Kayfiyati hech bir sababsiz tubga tushib ketgandi. Garchi nima uchun sababsiz bo‘lsin?

Yigiti ham, do‘sti ham unga xiyonat qilgan. Axir bundan ortiq qanday sabab kerak?

U yana Chiminnga qo‘ng‘iroq qildi. O‘zini butun Yer yuzidagi eng yolg‘iz mavjudotdek his qilardi (bu mavjudot albatta inson bo‘lishi shart emas).

Ammo shu atrofda uy arvohi kezib yurganini bir soniya ham unutmasdi…

Rostini aytganda, uning nigohini his qilayotgandi. Shu sababli o‘zini eng himoyasiz joyga joylashtirdi. Balki u nihoyat kelib Taehyungni sudrab ketar va yeb qo‘yardi.

Asrab-avaylaydigan hech narsasi qolmagandi.

Sanbom haq edi u yolg‘iz edi.

Taehyung uyga faqat tongga yaqin qaytdi. Nonushta paytida (ertalab soat oltining yarimida, jin ursin!) likopchasiga burnini tiqib, mudrab o‘tirardi. Chon xonimning barcha savollariga o‘zini yaxshi his qilmayotganini aytish bilan cheklandi. Yig‘lagani yuzidan shundoqqina bilinib turardi.

Chimin esa uni ovutdi, kuldirdi, o‘zi bilan sodir bo‘lgan yangiliklarni gapirib berdi. Xullas u haqiqiy do‘st eng zo‘ri edi. Undan ham yaxshiroq bo‘lganlar faqat ota-onasi buvisi va bobosi edi.

Nonushtadan keyin ularni Jungkook uyiga olib borib qo‘ydi… Ular bilan birga janob Chon va Hoseok ham borishdi. Taehyung loqaydlik bilan xayrlashib uyga kirib ketdi. Buvisi esa haqiqiy buvilar kabi erkaklarni to‘xtatib, ularga mevalar tutqazdi.

Keyingi bir necha kun Taehyung dangasalik bilan uyning hamma joyida cho‘zilib yotdi. Issiq va g‘am-g‘ussadan ado bo‘layozgandi.

Keyin esa… Chimin keldi!

Yana bir pushti sochli go‘zal! Buvijon uning atrofida parvona bo‘lib, qo‘llarini bir-biriga urgancha yugurdi va uni «qo‘g‘irchog‘im» deb atadi. Chimin ham o‘zi bilan bir xalta sovg‘a-salom olib kelgandi.

Uy birdaniga ancha yorishib, jonlanib ketdi. Ular hovlida sayr qilishdi mushukchalarni silashdi. Chimin Taehyung uchun soch bo‘yog‘i ham olib kelgandi to‘q moviy rangda. So‘ng uning sochini o‘zi bo‘yadi. Ikkalasi bog‘dagi gullagan butalar fonida bir dunyo suratga tushishdi.

Keyin bu ikki dugona sayrga chiqishdi: avval xiyobonga, so‘ng pristan tomon yo‘l olishdi. Yo‘llarida uchragan har bir qishloqlik ularning ortidan qarayverib, bo‘ynini burib olishiga sal qoldi.

Chimin esa rosa qah-qah otib kulardi. O‘zini go‘yo juda mashhur guruhning superyulduz aydoli kabi his qilayotganini hazil qilardi. Unga bunday e’tibor yoqardi.

Xullas, ular rosa aylanib yurishdi, suratga tushishdi, kulishdi va kechki ovqatga qaytishdi.

Chimin bilan o‘tgan vaqt sezilmay o‘tib ketardi va oltindan ham qadrli edi. U do‘stining kayfiyatini ko‘tarish uchun uch kunga kelgandi.

Ertasi kuni buvisiga Chon xonim qo‘ng‘iroq qilib, Taehyungni bog‘laridagi olmalarni terishga taklif qildi. Aytishicha, u bir savat olmani o‘zi bilan olib ketishi mumkin ekan qolaversa, biroz chalg‘ib ko‘nglini yozib ham kelardi.

Chimin esa bu taklifni eshitishi bilan Taehyungdan ham tezroq shaylandi. U yig‘lab turgan odamni hammomning dahliziga haydab chiqargan iblisning kimligini o‘z ko‘zi bilan ko‘rmoqchi edi. Umuman olganda, bu qanday bemaza, qo‘pol odam ekan?

Taehyung borishni istamasdi! Sira ham! Ammo…

Ular tayyorgarlik ko‘rayotgan paytda, buvisi bobosini mashinani olib chiqishga undab, koyib turganida, boshqa bir mashina kelib to‘xtadi… Qora «Dodge». Dahshat! Bu yuz foiz Chon xonimning ishi edi. Haydovchining o‘zi bunday tashabbus ko‘rsatishi dargumon.

Taehyung och rangli yozgi shim va yupqa ko‘ylak kiydi. Ko‘ylagini shimining ustidan chiqargan yuqoridagi uchta tugmasini yechib qo‘ygandi. Bo‘ynidagi marvarid donachali zanjiri ham ko‘rinib turardi.

Chimin esa aksincha badaniga yopishib turadigan qora jinsi shim va shaftoli rang ko‘ylak kiydi. Yenglarini beparvolik bilan qayirib ko‘ylagining faqat bir tomonini shimiga qistirdi. Uning kimnidir o‘ziga rom etishdek aniq maqsadi yo‘q edi shunchaki o‘zini chiroyli ko‘rsatmoqchi xolos.

U bilan Taehyung bir-biriga munosib edi. Ikkalasi birga bo‘lsa haqiqiy vayronkor kuchga aylanardi. Gomofoblar esa dodini berardi!

Xo‘sh «Dodge» rulida kim o‘tirgandi? Unchalik xushmuomala bo‘lmagan iblis. Egnida eskirgan qora futbolka cho‘zilib ketgan sport shim va kalish. Darrov ko‘rinib turibdiki, uni qandaydir ishining o‘rtasidan uzib olishgan. Ehtimol, uy yumushlari bilan band bo‘lgandir. Lekin qishloq odami shaharlik nozli qizlar oldida qanday ko‘rinishi bilan bosh qotirarmidi?

Biroq Chiminning ko‘zlari chaqnab ketdi.

Aytishlaricha, «gap topib tegajog‘lik qilishga ruxsat bering!» Taq-taq!

— Salom. Men Chiminman. Tanishsak bo‘ladimi?

Do‘sti hatto oldinga engashib o‘tirdi butun qiyofasi bilan suhbatga ochiq va bemalol ekanini ko‘rsatdi. Taehyung esa Chiminning sho‘xliklariga aralashmaslik uchun deraza tomonga surilib oldi.

— Shuni nishonlayman — dedi Jungkook yo‘lga qarashda davom etib zarracha qiziqish bildirmasdan.

Chimin suhbat oson kechmasligini kutgandi ham.

— Nega darrov changalingni chiqarasan? — deb so‘radi u.

Ha, u biroz noz-karashma qilayotgandi ammo bu Jungkookning tashqi ko‘rinishi unga yoqqani uchun emasdi. Shunchaki Chiminning gapirish uslubi shunaqa edi. Hamma o‘zini Chimin unga qiziqyapti deb o‘ylardi natijada uning ortidan yanada ko‘proq yugurishardi.

— O‘chir ovozingni.

Mana, aynan uning uslubidagi javob. Hech narsani pisand qilmaydigan lekin tinmay huradigan devor go‘yo. Chimin esa boshqa yo‘lni tanladi.

— Nega bunchalik qo‘polsan? Gomofobmisan?

Jin ursin shunday ham yuziga qarab so‘raydimi… Taehyung yer yorilsayu kirib ketsa edi. Haqiqatan ham uyalib ketdi. Axir u hech qayerda gey ekanini ochiq aytmagan, garchi buni hamma bilsa ham.

— Bunaqa so‘zlarni hatto eshitmaganman. Biz kolxozdanmiz, unchalik aqlli emasmiz.

— Shundoq ham ko‘rinib turibdi.

— O‘zaro.

— Senga qo‘pol ekaningni aytishganmi?

Hatto Chimin ham ochiqchasiga bildirilgan salbiy munosabat va beparvolikdan biroz jahli chiqdi.

— Bu mening ikkinchi ismim.

— Birinchi ismingchi?

— Kolxozchi.

Taehyung uning javoblarini tinglab, derazadan tashqariga qaragancha jilmaydi. Nimaga jilmayyapti o‘zi? Go‘yo u bilan Jungkook biroz yaqinlashgandek, juda ozgina bo‘lsa ham. To‘g‘ri, ular deyarli gaplashishmagan, ammo baribir. Uning qo‘polligini eshitish qandaydir kulgili edi (ham kulgili, ham odatiy). Hatto Chimin ham undan biror gapni sug‘urib ololmayapti.

— Mayli. O‘zing haqingda hammasini bilarkansan. Sen bilan zerikarli ekan.

— Ajoyib.

Shu tariqa ular uyga yetib kelishdi. Jungkook mashinani garajga kiritmadi ularni tushirib, yana ishiga qaytdi o‘tin yorishi kerak edi. Ularni uy bekasi kutib oldi. Taehyungning do‘stini ham ko‘rib, quvonch bilan hayqirib, samimiy kutib oldi. Olma bog‘iga olib boradigan so‘qmoq bo‘ylab ketisharkan ayollar tarqab ketganini bolalarning hammasini o‘zlari bilan olib ketishganini tushuntirdi. Sanbomdan boshqa hammasini! U o‘zining Sallisini kutayotgan edi.

Yog‘och yoruvchi boltaning taqillagan ovozi eshitildi. Chimin daraxtlar orasida u yoqdan bu yoqqa yurardi Sanbom esa Taehyungning yuzidan o‘pib, uni qanchalik sog‘ingani va kutganini, juda ko‘p «cho‘chqillaganini» aytib berardi. Oxiri ishga kirishishga to‘g‘ri keldi olma terish kerak edi. Yigitlar olmalarni uzishar Sanbom esa ularni savatlarga joylardi. Bularning barchasi o‘tin yorilayotganining taqillagan ovozi ostida kechardi. Uy bekasi ham shu atrofda yurib, ekin maydonlaridagi o‘tlarni tozalardi.

Chimin boladan shunchalik erib ketdiki, uni yelkasiga mindirib oldi. Endi Sanbomning o‘zi ham olmalarni uzishi mumkin edi. Taehyung esa ularni suratga tushirardi. Ikkalasi ham kameraga turli qiliqlar qilishar, jilmayishar, o‘zlarini har xil tutishar, faqat ba’zan ishga qaytishardi. Xullas maza qilib vaqt o‘tkazishar sho‘xlik qilishardi hech kim esa ularga taqiq qo‘ymasdi.

Sanbomga Chimin ham yoqib qoldi. Shu sababli unga «Yenjil» deb laqab qo‘ydi. Bu «Lilo va Stich» multfilmidagi Stichning dugonasi Anjelni nazarda tutgandi. Sanbom bergan laqablar uning seni o‘zgacha yaxshi ko‘rishini anglatardi. Chimin ham, xuddi avval Taehyung kabi, quvonchdan chiyillab yubordi. «Yenjil» bo‘lish ham yomon emas ekan. Balki hatto janob Sallivandan ham yaxshiroqdir…

Shu payt Hunter hurdi ammo tajovuzkorona emas shunchaki motor ovozini eshitib qolgandi. Kimdir kelgan edi. Jungkook o‘tin yorishni to‘xtatib quloq soldi.

Bir erkakning ovozi eshitildi. Taehyung qotib qoldi.

— Xo‘jayinlar! Uyda hech kim bormi?

Baliqchi… Uni bu yerga qanday balolar boshlab keldi ekan?

Chimin avvaliga nima bo‘layotganini tushunmadi ammo vaziyat birdan taranglashganini sezdi. Taehyung unga bu kimligini sekingina tushuntirdi. Chiminning yuzi burishib ketdi. Sanbomni yerga tushirib Taehyungni daraxtlar orasining ichkarisiga itarib yubordi bu erkak uni ko‘rib qolmasligi kerak edi.

Baliqchi ko‘rinish bergan zahoti Chiminning ham unga ko‘ngli tortmadi. Tashqi ko‘rinishidan kelishgan, viqorli erkakka o‘xshardi ammo undan qandaydir jirkanch, yopishqoq bir salbiylik taralardi… Buni tushuntirish qiyin shunchaki unga qaraysanu ko‘ngling g‘ash tortadi.

— Xayrli kun!

U baland ovozda salomlashdida Chiminni qiziqish bilan ko‘zdan kechirdi. Nigohi o‘tkir va ayyor edi. Ammo Chimin ham bo‘sh keladiganlardan emasdi. Ikkalasining ham savollari bisyor edi.

— Bu qanday go‘zal mavjudot o‘zi?

U yangi tanishini maftun etishga kirishish uchun Jungkookning yonidan o‘tib ketmoqchi bo‘ldi. Bu yerga nima sababdan kelganini esa hali tushuntirmagandi. Kutilmaganda Jungkook uning ko‘ksidan turtib, yo‘lini to‘sdi. Chamasi uning ruxsatisiz birovning o‘z hududiga bostirib kirishini yoqtirmasdi. Bu yer birov kirib-chiqaveradigan hovli emas.

— Nima ish bilan kelding? Tanishishni darvoza oldida qil.

Chimin istehzo bilan kulimsiradi. U o‘z hamdardligini, shubhasiz kolxozchiga bildirdi. Jungkook hammaga birdek qo‘pol munosabatda bo‘larkan, demak, hammasi joyida. Chimin uni kechirdi.

— Ha Jungkook. Uzr. Otangni izlab kelgandim. Uyidami?

U yana Chimin tomonga qarab, o‘zini tanishtirdi.

— Han Synhon.

Jungkookning nigohi tundlashdi. Uni eshitishmayapti bu esa yaxshi emas. Bu uyda xo‘jayin o‘zi edi.

— Go‘zal mavjudot— deb Chimin ham unga xuddi o‘zi qo‘ygan nom bilan javob qaytarib tanishtirdi.

Jungkook baliqchining yelkasiga urib uni bu yerdan jo‘natishga shoshildi.

— Otam uyda yo‘q. Keyingi safar unga qo‘ng‘iroq qil.

— Yaxshi yaxshi uzr. Aytgancha...

Baliqchi yana to‘xtadida begunoh qiziquvchanlik bilan so‘radi

— Taehyung siznikiga boshqa kelmadimi? Olma daraxti yonidagi go‘zal mavjudot unga qarindoshga o‘xshaydi.

— Taehyung degani kim? — deb beparvolik bilan so‘radi Jungkook.

Uning yolg‘on gapirayotganini yuzidan bilib bo‘lmasdi. Balki u Taehyungning ismini chindan ham bilmasdir. Agar onasi har kuni o‘sha ko‘k sochli yigitni eslatib turmaganida, bu gapga ishonish ham mumkin edi.

— Hmm? Ha, mayli, uzr, xo‘jayin. Adashib boshqa uyga kelibman. Xayr.

Baliqchi jo‘nab ketdi. Jungkook hech narsa tushuntirmasdan qaytib kelib, yana o‘tin yorishga tushdi. Ammo Chimin uni to‘xtatdi.

— Bu qanday odam o‘zi?

Jungkook yog‘ochni yorib bo‘lgachgina unga qaradi.

— Boshingga balo orttirma. Ikkalang ham shaharga jo‘na.

Taehyung daraxtlar orasidan chiqib, goh biriga goh ikkinchisiga qaradi. Hozirgina ularni muloyimlik bilan haydab yuborishdi. Yana hech bir sababsiz shunchaki.

— Odamdek javob berolmaysanmi?

Jungkook unga e’tibor ham bermadi.

— U Taehyungga ko‘z olaytirib yuribdimi? — deb so‘radi Chimin.

Taehyung unga o‘qrayib, jim bo‘lishga ishora qildi. Voy qanday chiroyli! Sochlari yangidan bo‘yalgan quyoshda moviy rangda yaltirab turardi. Jungkook yana ishini to‘xtatdida istehzoli tirjayib navbatma-navbat ikkovini boshdan-oyoq ko‘zdan kechirdi.

— Kim biladi. Balki u ekzotik narsalarni yoqtiradigandir?

Qo‘pol. Yana qo‘pol. Hatto juda ham. Taehyung unga qisqagina qarab, labini tishladida cho‘zilib ketgan sukunatni buzish uchun shosha-pisha yana ishga qaytdi. Sanbom unga yordam berish uchun yugurib keldi Chimin esa himoyaga o‘tdi.

— Eshit bu endi haddidan oshishku. Nega bunchalik qo‘pollik qilasan?

— Yo ishlaysan yo do‘stingni qo‘ltiqlab uyga ketasan. Tushunarlimi?

Shu zahoti boltaning yana bir keskin zarbasi eshitildi.

Chimin pishqirib qo‘ydida Taehyungning qo‘lidan ushlab, o‘ziga tortdi. Taehyung yana unga sekingina o‘qraydi go‘yo «Nima qilyapsan?» degandek. Chimin esa hammani ham kechiravermaydi kimdir uni bir marta haqorat qilsa, o‘rnidan turib ketadi va boshqa qaytib kelmaydi. Ammo bu moviy sochli do‘stining soddaligi sabab unga doim aql kiritishga to‘g‘ri keladi. U qalbini ham ko‘nglini ham hammaga lang ochib qo‘yadiyu keyin nega ichiga axlat tashlashayotganiga hayron bo‘ladi…

— Ketdik. Bizni o‘sha tomonga jo‘natishdi. Demak, ketamiz.

— Olmalarchi?..

— Sen umringda olma yemaganmisan?

Sanbom Sallisi ketmoqchi ekanini tushuna boshladi. Uning lablari osilib ko‘z yoshlarini zo‘rg‘a artib turardi.

— Shalli… Ketma!

Hatto Chiminning ham yuragi bir seskandi. Shunday yaxshi bolayu shunday qo‘pol otasi bor. Ular ketishga shaylanayotganini ko‘rgan uy bekasi ham xavotirlanib yugurib keldi.

— Qayoqqa qayoqqa? Kechki ovqatga qolmaysizlarmi?

Sanbom Taehyungga tikilib turar, ko‘z yoshlarini zo‘rg‘a tiyib turardi (dadasi yig‘lagani uchun uni koyigan edi). Chimin g‘amgin xo‘rsinib, yana olma terishga qaytdi. Bolaga kelganda uning irodasi yetmasdi. Aslida bugun mazza qilib dam olamiz, deb o‘ylagandi ammo bu yerda qiladigan ish yo‘q ekan. Hammasi Taehyung aytganidek Sanbom uni yaxshi ko‘radi uy bekasi ham yaxshi ko‘radi, Jungkook esa tajovuzkorlik qiladi. Chimin bunday munosabatga chiday olmasdi. Yaxshisi, o‘sha takabbur ahmoqni qorong‘i burchakda tutib olib, tuxumidan qisib qo‘yardi. Ekzotik narsalarga qiziqishini tekshirib ko‘rardi. O‘zini shunchalik zo‘r deb o‘ylasa kerak hatto erkaklik g‘ururi ham faqat o‘z buyrug‘i bilan bosh ko‘taradi, shekilli.

Oxir-oqibat Taehyung Sanbom bilan hovlida aylanib yurdi mushuk bilan o‘ynashdi Hunterni ovqatlantirishga borishdi keyin bola unga tomorqadagi barcha gullarni ko‘rsatdi. Bu paytda Chimin esa o‘sha la’nati olmalarni terib, bola uchun jon-jahdi bilan mehnat qilardi. Ammo ular ketishsa, bola yig‘lardi. Chimin esa bolalarni yig‘latmaydi, u ham ularni yaxshi ko‘radi. Lekin olmalarni ham kimdir terishi kerakku. Shunday qilib u o‘zini qurbon qildi…

Xullas kechki ovqat paytiga kelib Chiminning holi qolmadi: qo‘llari qaltirar charchagan terga botgan edi. Uy bekasi uni quchoqlab, bosh yordamchini ovqatlantirish uchun boshlab ketdi. Jungkook hali ham o‘tin yorardi, lekin uni alohida taklif qilish shart emasdi. Taehyungni esa chaqirish kerak edi u har doimgidek o‘z dunyosiga sho‘ng‘ib ketgan hech narsani eshitmas hech narsani ko‘rmasdi.

Jungkook ularning ortidan yurdida o‘zi ham sezmagan holda to‘xtab qoldi. Maysazorda o‘tirgan ikkoviga qarab qoldi (Taehyung oppoq kiyimda edi!). Sanbom esa nimalar deb valdirayotganini eshitdi.

— Dadajonim ularni sigirchalar deydi. Keyin sigirchalar o‘sadi. Keyin dadam ularni sen bilan ushlaydi. Dadamning sigirchalari juda ko‘p!

Otasi sigirchalarni qayerdan topishini o‘g‘lidan yaxshiroq kim bilardi?

Albatta, maysalar orasidan. Mo‘jiza!

Taehyung kulib yubordi. Ayni paytda uning qo‘li bo‘ylab xonqizi sudralib borardi. Ha albatta, xonqizi qo‘lda yursa bu nafis va go‘zal manzara. Ammo o‘rgimchak yoki suvarak bo‘lsa dod-voy ko‘kka ko‘tariladi. Shaharlik nozikkina xonimlarning ikki xil mezonida.

— Ovqatga yuringlar — deb Jungkook keskin gapga aralashdi.

O‘g‘li jilmaygancha unga o‘girildi. Taehyung esa na javob berdi na hatto unga qaradi. Indamay o‘rnidan turdi, kiyimlarini qoqdida yurib ketdi. Jungkook uchun uning bu qiliqlari hech narsani anglatmasdi.

Ular uyga birga kirishdi va qo‘llarini yuvish uchun ham birga borishdi. Jungkookning sochlari nam, orqasi va qo‘llari terlagan edi. Kiyimlariga yog‘och qirindilari yopishib qolgan terisi esa quyoshda qorayib ketgandi oddiy mehnatkash odamning ko‘rinishi. U Sanbomni ko‘tarib kaftlari va yuzini yuvishga yordam berdi.

Taehyungning esa umuman ovqat yegisi kelmayotgandi… Yana kayfiyati tushib ketdi. Sanbom bilan uy bekasi uni o‘zlariga qanchalik bog‘lashga urinmasin bu yerda u ortiqcha odam edi.

Yeb-ichib bo‘lgach ular baribir jo‘nab ketishdi. O‘zlari bilan bir paket olma ham olishdi. Jungkook ularni uylariga eltib qo‘ydi Sanbomni ham sayr qildirib kelish uchun olib chiqishdi. Chimin Jungkook bilan xayrlashayotib ataylab tantanavor ta’zim qildi. So‘ng ortidagi uyni ko‘rsatib.

— Mana shu yerda ekzotika yashaydi — dedi.

Taehyung esa haydovchiga bir og‘iz ham gapirmadi hatto unga o‘girilib ham qaramadi. U o‘ziga necha bor bu uyga boshqa kelmaslikka va’da bergan ammo yana o‘sha xatoni takrorladi. Buning nimasi ajablanarli? Oxir-oqibat yana o‘sha xatoga yo‘l qo‘ydi Jungkook hammaga birdek qo‘pol, ular hech ham yaqinlashishmagan. Faqat Sanbomga achinardi bola unga allaqachon ko‘nikib qolgan edi.

Ertasi kuni Chimin jo‘nab ketadigan bo‘ldi. Taehyung uni quchoqlayverib usiz juda zerikishini, sog‘inishini aytib, xunob bo‘ldi. Ammo Chiminning bu yerda qiladigan boshqa ishi yo‘q edi mehmon bo‘lib yetarlicha turdi. U doim aloqada bo‘lishini aytdi.

Taehyung uni taksi kutib turgan darvozagacha kuzatib qo‘ydi. Shu zahoti buvisining changaliga tushdi. Yana tushkunlikka tushib qolmasin chunki u yostiqqa ko‘z yoshlarini oqizib yotishi aniq edi deb buvisi uni rezavor meva terishga yuborishga qaror qildi. O‘zi ham yeb olsin, sayr qilsin tabiat go‘zalligidan bahramand bo‘lsin dedi. Yaqin atrofda kichkina o‘rmon borligini u beozor ekanini, adashib qolishning iloji yo‘qligini ham qo‘shimcha qildi. Bobo mashinada olib borib kutib turardi.

— Ha, dadajon?! — deb buvisi baland ovozda bobosiga murojaat qildi.

Taehyungning qayoqqadir borib, nimadir qilgisi kelmayotgandi, ammo uni tom ma’noda majburlab tashqariga chiqarishdi. Axir ular ota-onasiga ta’til davomida nabirasini oyoqqa turg‘izib, kayfiyatini ko‘tarishga va’da berishgan edi. Endi va’dalarini bajarishlari kerak.

Mayli. Taehyung tor jinsi shim, gulli ko‘ylak, yana marjonli zanjir va qulog‘iga sirg‘a taqdi. Hech bo‘lmasa shu narsalar unga o‘zini yaxshiroq his qilishga yordam berardi. O‘zingga o‘zing yoqsang, hamma narsa boshqacha bo‘ladi.

Bobo, mayli, mashinani haydab chiqardi. O‘rmon chetida malina butalari o‘sardi. Ammo hammasi terib ketilgan ekan! Boshqa joydan izlashga to‘g‘ri keldi. Hatto yana qayerda rezavorlar borligini bilishga qiziqib ham qoldi.

Bobo o‘rmonning beozorligini, u yerda adashib qolmasligini qayta-qayta aytib, «Qo‘rqma», deb tayinladi. Xo‘p, mayli, shunday bo‘lsa, shundaydir.

Taehyung malina o‘rniga qulupnay topdi. Yana qandaydir qo‘ziqorinlarga ham ko‘zi tushdi ammo buvisi ularni terishni xayoliga ham keltirmaslikni eng muhimi qo‘li bilan ham tegmaslikni tayinlagan edi.

«Mayli, — deb o‘yladi Taehyung. Yana biroz aylanib ko‘ray».

Shundan keyin qo‘shiq ayta boshladi… O‘rmon huvillab yotibdi: xohlasang baqir xohlasang uvilla. Ko‘nglida esa his-tuyg‘ular to‘lib-toshgan ularni qayergadir chiqarib yuborish kerak… Negadir rosa baqirgisi kelib ketdi.

— Sen ham mening… o‘sha narsamni tatib ko‘rishni juda-juda xohlaganding… O-o-o… Undan rosa esi og‘ib ketgandi! Men esa bir o‘zim bir nechtasiga bas keldim!

Avvaliga ishonchsizroq kuyladi, keyin ovozini tobora balandroq ko‘tarib, jo‘shqinlik bilan, bor vujudi bilan kuylay boshladi. Ovozi bo‘lmasa ham mayli, muhimi, qo‘shiqni yurakdan ijro etish kerak. Bu qo‘shiq sobiq sevgilisiga bag‘ishlangani uchun undagi energiya toshib ketayotgandi.

— Sen bolani sevasan u-u-u! Sen bolani sevasan! Taehyung sakrab-sakrab raqsga tushishga xayolan belini o‘ynatishga ham tushdi.

Nima bo‘pti? O‘ynashga imkoniyati bor ustiga-ustak xohishi ham bor. Atrof huvillab yotibdiku. O‘rmon ham beozor. Qulupnay ham mazali. Xuddi qishloq klubidagidek!

— Sen bolani sevasan! U esa men bilan! U-u-u! U-u! Men uni allaqachon sevib bo‘ldim!

Hammasi ajoyib uning repertuari yuraklarga abadiy muhrlanadi hayvonlar qarsak chaladi daraxtlar esa yana bir bor kuylashini so‘raydi. Faqat daraxtlargina emas…

Taehyungning tizzalari bo‘shashib ketdi. Ichki a’zolari ham joyidan siljigandek bo‘ldi.

— Bechora Leshiy...

Qo‘shiqchi ko‘zlarini katta-katta ochib sapchib tushdi. Bu ovoz tanish edi. Juda tanish. Haddan tashqari tanish.

Bu ovoz bu yerda nima qilib yuribdi?..

Jungkook daraxtga suyanib turardi: oyog‘ida etik egnida qalin shim ko‘ylak va nimcha odatdagidek. Yelkasida ichida nima borligi noma’lum bo‘lgan ulkan xalta osilib turardi. Yana miltiq ham bor edi…

Taehyung Jungkook shu miltiq bilan sobiq xotinini qo‘rqitganini esladi… Endi o‘zining ham yuragi orqasiga tortib ketdi.

U ovga chiqqanmi?

Beozor o‘rmonga?!

— Salom…

Kutilmaganda duch kelib qolgan Taehyung o‘zini beparvo tutishga urinib, sochlarini to‘g‘riladi.

— Bir qatorini eshitmay qoldim. «Sen ham juda xohlaganding…» Nimani tatib ko‘rishni?

Taehyungning yuzi qizarib ketdi beixtiyor jilmayib ham qo‘ydi. Chimin bilan bundan ham uyatli qo‘shiqlarni bilishardi ammo bu qo‘shiq begonalarning qulog‘i uchun emasdi.

— Nima qilyapsan?..

Taehyung ahmoqdek o‘ziga-o‘zi gapirayotgandi Jungkook esa uning savollariga javob berishni xayoliga ham keltirmasdi. Qolaversa, savolning o‘zi ham kulgili chiqdi. Axir ikkalasi ham bu yerda nima qilib yuribdi?

— Raqsga tushyapman.

Ammo o‘zi hamon qimir etmay turardi. Taehyung o‘zini noqulay his qildi. Yaxshisi endi xayrlashib ketishi kerak edi.

— A… Zo‘r ekan. Mayli xayr…

— Bu yo‘l boshqa tomonga olib boradi — deb ogohlantirdi Jungkook. O‘zi ham yurib ketdi ammo boshqa yo‘nalishda. Miltiq bilan kelganiga qaraganda, u rezavor meva terish uchun chiqmagani aniq. Taehyung esa rostdan ham qo‘rqib ketdi: mabodo adashib qolsachi?

— Bu kichkina o‘rmonku? Men axir o‘sha tomondan kelgandim…

— Qayerga kirayotganingni bilmay turib o‘rmonga kiraverasanmi?

Jungkook to‘xtab atrofni ko‘zdan kechirdi. O‘rmon kichkina edi. Rostdan ham kichkina. Buvisi yolg‘on gapirmagan. Unda kim yolg‘on gapiryapti?

— Men adashib qoldimmi? Bu gap uning butun hayotini tasvirlab berayotgandek edi.

Jungkook yurishda davom etdi. Taehyung esa uning ortidan yugurib ketdi.

— Men adashib qoldimmi?! Meni tashlab ketyapsanmi?!

— Tashlab ketishim uchun avval seni o‘zim bilan olib kelgan bo‘lishim kerak edi. Leshiyni kutib tur.

Taehyung uning bilagidan mahkam, hatto umidsizlik bilan yopishib oldida qo‘rquv bilan unga tikildi.

— Leshiy kim?.. — deb shivirladi u, go‘yo bu kimdir ularni eshitib turgandek.

Jungkook odatdagidek tilini taqillatdi. Taehyungning hech narsani bilmasligiga endi hayron ham bo‘lmasdi.

— Hozir tanishib olasan.

Taehyung yana uni to‘xtatib qoshlarini chimirdi. U unchalik ishonmasada rostdan ham adashib qolishdan qo‘rqayotgandi. Endi bu o‘rmon unga qo‘rqinchli va cheksizdek tuyulardi.

— Men qo‘rqyapman…

Axir uni Jungkookning o‘zi qo‘rqitdi. Endi buning javobgarligini ham o‘zi zimmasiga olsin.

— Repertuaringdan biror qo‘shiq aytib ber. Balki u seni o‘rmonga olib chiqib qo‘yar.

Jungkook oldinga yurdi Taehyung esa hamon uning bilagidan ushlab ortidan ergashdi. Qo‘lini qo‘yib yubormas, xavotir bilan atrofga alanglab borardi.

— Sen Leshiyni ko‘rganmisan?..

U shunday beg‘ubor va samimiy qiyofada turardiki uning ustidan hazillashmaslikning iloji yo‘q edi.

— Nima ko‘rinishimdan bilinmayaptimi?

Bir zum o‘ylab oldi.

— Men o‘zim Leshiyman.

Taehyung qotib qoldi, hatto ko‘zini ham pirpiratmadi. U bu qanday kasb ekanini umuman tushunmasdi. Axir Jungkook sigirlarning oligarxiku!

— Unda nima ish qilasan?

Ishondi! Jungkook istehzo bilan kulimsiradi.

— Shaharlik ziyolilarni poylab yuraman, o‘rmonning ichkarisiga boshlab kiraman toki telefonlarining quvvati tugamaguncha. Keyin ularga bo‘rilarni yuboraman. Bo‘ldi.

Taehyung uning yelkasiga urib qo‘ydida aftini burishtirdi. Yana qandaydir bema’ni gapni o‘ylab topibdi ustiga-ustak to‘qishda davom etyapti.

— Ahmoq!

Jungkook boshini chayqadi go‘yo: «Ha endi shunaqada degandek.

— O‘zing Leshiyga qo‘shiq aytish kerak shunda u seni o‘rmondan olib chiqadi deganding?

—A?

—Qani mantiq qayerda?

—Menku qo‘shiq aytdim!

Jungkook quloqlariga ishonmayotgandek, ataylab ko‘zlarini katta-katta ochdi. Nahotki shunchalik adashgan bo‘lsa?

— Unda menga yoqmadi. Bo‘rilar tomon ketamiz — deb javob berdida uni kutmay yana oldinga yurib ketdi.

— Bo‘ldi endi! Odamdek tushuntir! Men adashib qoldimmi?!

Jungkook uzoq vaqt jim qoldi, ko‘zlarini qisib qaradi. Balki nigohi biroz pastroqqa tushgandir balki marjonli zanjirga, balki yoqasi ochiq ko‘ylagiga… Bu Leshiylarning ko‘nglida nima borligini kim ham bilardi?

Bir boshdan tashvishning o‘zi…

— Qaysi tomondan qarashingga bog‘liq.

— Jungkook…

Taehyung qoshlarini chimirdi. Endi unga ismi bilan murojaat qilayotgandi go‘yo bundan biror naf chiqadigandek. Ammo Leshiyga baribir edi. U shaharlik ziyolilarni yoqtirmasdi. Chunki aynan ziyolilar uni o‘rmonning qalin chakalakzorlariga boshlab kirishardi…

— O‘zing chiqish yo‘lini topolmaysan.

Bu faqat o‘rmon haqidamidi? Yoki umuman hayot haqidami?

— Qanday chiqaman? — bechora moviy sochli yigit jiddiy, hatto jangovar ohangda so‘radi.

Jungkook uning ohangiga taqlid qilib, xuddi shunday jiddiy javob qaytardi.

— Bilmayman.

Taehyung uning ortidan ergashdi. U biroz tentakroq edi ammo hatto unchalik bilimli bo‘lmagan miyasi bilan ham bu vaziyat g‘alati va noto‘g‘ri ekanini tushunardi.

Birinchidan, u o‘rmonda adashib qolishdan qo‘rqardi qishloq odami esa hech qachon adashib qolmaydi. Ikkinchidan ular gaplashib ketaverib, rostdan ham ancha uzoqlashib yuborishgandi. Ammo eng qo‘rqinchlisi bu emasdi. Bularning hammasi arzimas gap. Aslida qo‘rqinchlisi o‘rmonda yurishning o‘zi edi.

Jungkookka esa zarracha ta’sir qilmasdi. Taehyung bo‘lsa, yo‘lidagi barcha o‘rgimchak to‘rlariga ilinib chinqirar, sakrar, yugurardi. Go‘yo ustida o‘rgimchaklar sudralayotgandek tuyulardi holbuki ular yo‘q edi (balki bordir ham…). Jungkook faqat baqirmaslikni tayinlab yo‘lida davom etardi.

Keyin Taehyung bobosini eslab, so‘kinib yubordida shosha-pisha telefonini chiqardi. Jin ursin axir bobosiga qo‘ng‘iroq qilib yordamga chaqirishi mumkinku!

Aloqa yo‘q. Tamom, endi…

— Qo‘ng‘iroq qilishchi… Qanday bo‘ladi?

Jungkook unga buni amalda ko‘rsatdi kaftini qulog‘iga tutib yelkasini qisdi. Go‘yo «Mana, shunday» degandek. Taehyung yana uning yelkasiga turtib yubordi. Uning asablari tarang edi.

— Axir bobom meni kutib turibdiku! Mabodo unga biror narsa bo‘lsachi?! Sen butunlay ahmoqmisan?!

Leshiy uning baqir-chaqiridan allaqachon bezor bo‘lgandi shu sabab yuzini burishtirdi.

— Hoseok meni olib kelganida, bobong allaqachon ketib bo‘lgandi. Buni tasodif deb o‘ylaysanmi? To‘g‘ri o‘ylayapsan. Keyin onam bilan ham gaplashib olaman. Unga rahmat aytib qo‘y.

Nihoyat, Jungkook biror narsa dedi. Ammo Taehyung uning gaplaridan deyarli hech narsani tushunmadi.

— Meni bu yerda tashlab ketishdan nima foyda?

— Miyangni ishlatib ko‘r. Ishlaydi.

Taehyung qovog‘ini solib undan uzoqlashdi. Keyin esa butunlay to‘xtab o‘zi bilan o‘zi kurasha boshladi. Uni kutib turmaydi. Axir Taehyung ham birovning ipiga bog‘langan emasku… Ammo endi qayerga boradi?

Jin ursin yana uning ortidan ergashib, yonida sudralib yuribdi. Boshqa nima kutish mumkin edi? Yolg‘iz o‘zi yo‘l topishga jur’ati yetmaydi.

— Onang… hmm, adashmasam uzr… Bizni… uchrashtirmoqchimi?

U yana hech bir aybi bo‘lmasada uzr so‘radi. Go‘yo ikkovini bitta gapda tilga olishning o‘zi Jungkook uchun haqoratdek. Jungkookning o‘zi ham biroz hayron qoldi. Nahotki yigitni shunchalik qo‘rqitib qo‘ygan bo‘lsa, endi u gomofobning ko‘ngliga tegib qo‘yishdan ham qo‘rqayotgan bo‘lsa? Holbuki, Jungkook o‘zini gomofob deb aytmagan unga umuman farqi yo‘q edi.

— Barakalla. Aqling ishlayapti — dedi u yomon niyatsiz.

— Rostdanmi? Unda bizning o‘rmonda nima ishimiz bor? Uyda uchrashsak tushunardim…

— Qayerda yo‘llarimiz kesishishining nima farqi bor? Muhimi bir-birimizni ko‘rib qolishimiz va albatta sevib qolishimiz!

Taehyungning kayfiyati tushib ketdi, beixtiyor junjikdi. Sovqotdimi? Yo‘q, aslo. Shunchaki ichini nimadir ezib yubordi.

— A… Buni chamamda, bobom aytgan…

— Ha u ham qoyilmaqom ish qilibdi.

— Kechir.

Jungkook ko‘zlarini qisib nigohini oldinga qadadi. G‘alati… Aybsiz odam tinmay uzr so‘rayveradi. Aybdordan esa uzr olishning o‘zi amrimahol…

— Buning senga nima aloqasi bor?

— Ular men uchun shunday xavotir olishadida. Rostini aytsam, o‘zim ulardan buni so‘ramaganman!

— Bilaman.

— Bilasanmi?

— Buni bilmay nima ham qilardim? Bobongning «Bechora nevarama», deb gapirganini eshitganman. Ma’lum bo‘lishicha, men ham bechoraman. Ikkovimiz ham bechora ekanmiz demak, bizni albatta tanishtirish kerak ekan.

— A…

Taehyung buni biroz kechikib tushundi. Bobosi uning kelishi haqida ancha oldinroq og‘iz ochib qo‘ygan ekan. Demak Jungkook ular ilk bor uchrashganidayoq u haqda hamma narsani bilgan: xiyonat qilgan yigiti haqida ham tushkunlikka tushib qolganini ham… Taehyung esa nega u bunchalik qo‘pol ekan deb bosh qotirib yurgandi. Bularning bari unga geyni uylantirib qo‘yishmasin degan harakat ekanda.

Taehyung lablarini mahkam qisib, boshqa tomonga yuzlandi. Yana hech narsasiz ko‘ngli og‘rib ketdi. Qo‘llari bilan o‘zini quchoqlab beixtiyor burnini tortdi. Buni tumov bo‘lgandek ko‘rsatishga urindi, o‘zi ham dovdirab qoldi. Yana bir qadam tashladi… Axir u butunlay boshqa tomonga qarab ketayotgan ediku! Va bir zumda! Yuzini ulkan (yo‘q shunchaki bahaybat, jirkanch, yo‘g‘on) to‘rga urdi. To‘rning o‘rtasida esa katta butli o‘rgimchak o‘tirardi!

Uning qanday chinqirganini eshitish kerak edi! Jungkook ham cho‘chib tushdi. Taehyung esa dumalab yerga o‘tirdida oyoqlarini tipirchilatib, yopishib qolgan to‘rni yulib tashlashga ustidagi o‘rgimchakni qoqib tushirishga urindi. Betartib harakatlari bilan o‘zini u yoqdan bu yoqqa tashlardi. Jungkook o‘rgimchakni uzoqqa uloqtirib yuborib yigitning yoniga cho‘kkaladi.

Taehyung chindan ham yig‘lab yubordi tanasida bir nechta o‘rgimchak sudralib yurgandek tuyulardi shu sabab butun vujudi bilan tipirchilab ingrab yuborardi. Go‘yo ichidagi barcha asablari birdaniga uzilib ketgandek, endi qayeriga tegmang o‘zini yo‘qotib qo‘yayotgandi.

Jungkook xotirjamlik bilan Taehyungning yuzi va sochlaridagi o‘rgimchak to‘rlarini olib tashladida turishi uchun qo‘llaridan tortdi. Bunaqa nozikoyimni o‘rmonga qanday qo‘yib yuborishgan o‘zi? U bunday sharoitlarga mutlaqo tayyor emas-ku. Ustiga-ustak hamma narsadan qo‘rqadi.

— Bo‘ldi yig‘lama endi. Hech narsa qolmadi.

— U… qayerdadir… sudralib yuribdi… Ustimda!

Taehyung o‘zini qoqib bezovtalanib tipirchilashda davom etdi. U bu ketma-ket kelayotgan falokatlardan qayerga qochishni, o‘zini qayerga yashirishni bilmasdi.

— Orqamdan yur.

Yurdi… Boshqa chorasi bormidi?.. Jungkookning katta ryukzagi ortidan ergashdi. Qo‘llari bilan o‘zini quchoqlab olgancha burnini tortib qo‘yardi.

— Qayerga ketyapmiz? — ovozi hamon mungli va alamli edi.

— Ovchilar kulbasiga.

— Nima uchun?

— Bilmasam. Pirog pishiramizmi? O‘rmonda yana nima qilish mumkin? Taehyung uning kinoyasiga e’tibor ham bermadi.

— Sen… o‘ldirasanmi?.. — U ovda jonivorlarni o‘ldirishni nazarda tutgandi. Albatta, ov paytida!

— Ha, axir men qishloqlik yovvoyimanku. Albatta.

Jungkook doim odamlarni o‘zidan uzoqlashtirishi kerak bo‘lgan gaplarni gapirardi. Aslida, normal odam bunday gaplardan keyin undan uzoqroq yurishi kerak edi. Ammo Taehyung boshqa toifadagi odam edi.

Yana jimib qoldi. Yana xayolga toldi.

— Nega aynan hozir u yerga ketyapmiz?

— Men tez-tez bir-ikki kunga o‘rmonga ketib turaman. Bu mening ta’tilim.

Yana jimib qoldi. Yana xayolga toldi.

— Nega aynan hozir u yerga ketyapmiz?

— Men tez-tez bir-ikki kunga o‘rmonga ketib turaman. Bu mening ta’tilim.

— Sanbomchi?

— U ko‘chada yashamaydiku. Onam u bilan tunab qoladi. Qayerdaligimni biladi.

— Fermangchi?

— Fermani faqat men boshqarmayman.

— Tushunarli…

Taehyung nihoyat tinchlandi. Endi boshqa o‘rgimchak to‘rlari uchramasligini bilardi. Mabodo uchrab qolsa ham ularni olib tashlaydigan odam bor edi.

— Unda men nega kulbaga borishim kerak?

Tugamaydigan savollar…

— O‘zing ortimdan kelyapsan. Men seni taklif qilganim yo‘q.

— Axir men adashib qoldim…

— Xo‘sh, adashib qolibsan demak kulbaga borasan. Keyin onangga o‘rmonda yashash senga qanchalik «yoqqani» haqida aytib berarsan. U sen menga ergashib ketganingdan faqat xursand bo‘ladi.

— Demak hammasi oldindan rejalashtirilganmidi?..

U bu bilan buvisi va Jungkookning onasi ularni ataylab uchrashtirib ovchilar kulbasiga birga borishlarini ko‘zlaganini nazarda tutgandi. Ammo unday emasdi. Ular shunchaki ikkovini tanishtirmoqchi bo‘lishgan xolos.

— Men ta’tilimni o‘z ixtiyorim bilan buzadigan odamga o‘xshaymanmi?

— Unda meni o‘rmondan olib chiqib qo‘ya qol…?

— Menda ham aylanib yurishdan boshqa ish qolmagandi!

Taehyung ko‘zlarini yumib hech narsaga tushunmay qoldi. Jungkook unga befarq, uning davrasida bo‘lishni istamaydi, ammo o‘rmondan olib chiqishni ham xohlamaydi. Uni shunchaki tashlab ketmoqchimi?

Taehyung uy arvohlaridan o‘rmon ruhlaridan va bo‘rilardan qo‘rqadi… U yolg‘iz qololmaydi.

— Men o‘rmonda yashashni xohlamayman…

Jungkook istehzo bilan kulimsiradi. Bu gap unga yangilik emas: hech kim o‘rmonda yashashni xohlamaydi. Ammo uning o‘rmonda o‘ziga tegishli bir orolchasi bor edi ta’tili dam oladigan joyi. U yerda hech kim yo‘q, bemalol odamlardan yiroqda yashab hamma narsani unutishi tabiat bilan uyg‘unlashib ketishi mumkin edi. Xuddi barg orasida ko‘zga tashlanmay qoladigan bargga o‘xshash hasharot kabi.

Ammo kutilmagan vaziyat yuzaga keldi. Jungkook esa o‘ta qaysar edi.

Shundaymi?

— Senga achinaman.

Yo‘q.

Ular ancha vaqt indamay yurishdi. Taehyung biroz xafa edi, ammo ko‘proq nima bo‘layotganini tushunmay, gangib qolgandi. Hali vaziyatning mohiyatini to‘liq anglab yetmagan edi. U shaytonning (gomofobning!) o‘zi bilan birga ketyapti. Uning qo‘lida miltiq bor aqli joyida ekaniga ham shubha bor. Endi esa bir necha kunga ovchilar kulbasida yashashmoqchi. Ular birga nima qilishadi?!
Yaqinlariga qanday qo‘ng‘iroq qiladi? Axir ular ham xavotir olishadiku… Jungkookning o‘z so‘zlariga ko‘ra, onasi bilan buvisi ularni shunchaki o‘rmon boshida uchrashtirib biroz suhbatlashib, keyin har kim o‘z yo‘liga ketishini istashgan edi.
Oxir-oqibat nima bo‘ldi?
Bobosi nega ketib qoldi? Telefon qayerda tutadi? Endi nima qilish kerak?.. Taehyung bu yerda qanday omon qolishni umuman bilmasdi.

Keyin ular dala bo‘ylab yurishdi. Taehyung suv so‘raganida, Jungkook unga o‘simliklardan damlangan choy solingan termosni uzatdi. O‘zi esa og‘ir yukni orqasida ko‘tarib, hatto hansiramay borardi. Taehyung esa shunchaki yurishning o‘zidan charchab qolgan, ora-sira baland xo‘rsinardi, ammo ovoz chiqarib nolishga o‘ziga ruxsat bermasdi.

Daladan o‘tib, ular qandaydir ochiq maydonga chiqishdi. Yaqinida past bo‘yli daraxtlar va qamishlar bilan o‘ralgan hovuz bor edi. Botqoq emas suvi tiniq ko‘m-ko‘k. O‘sha xaroba esa hovuz bo‘yida joylashgan edi… Taehyung kichkina yog‘och uychani ishonqiramay ko‘zdan kechirar ekan, xayolan unga «xaroba» deb nom qo‘ydi. Mana bu haqiqiy ovloq joy ekan. Chinakam qishloq!

Taehyungni hasharotlar rosa chaqib tashlagan, shu sabab tinmay qashinar edi. Ustiga-ustak, faqat chivinlar emas, so‘nalar ham chaqqan. Ko‘ylagi yupqa bo‘lgani uchun yuzi, bo‘yni, umuman butun tanasi qichishardi. Kulbaga kirishi bilan yana qashina boshladi-da, chidab turolmay ingrab yubordi. Endi unga qulaylikning keragi yo‘q, faqat qichishish bosilsa bo‘ldi. Bo‘lmasa, terisini qonguncha tirnab tashlaydi…

Ichkarida… Joy juda tor edi. Ohak bilan oqlangan kichkina pechka (ustida qozon va choynak turgan plitali pechka), bir kishilik karavot, muzlatkich, uchta oshxona tumbochkasi, shift ostida tushunarsiz buyumlar bilan liq to‘la javonlar, hatto pardachalari ham bor ikkita deraza… Ammo yog‘och polga birorta gilamcha to‘shal magan, ustiga-ustak, pol kir va mayda hasharotlarga to‘la edi. Taehyung yana ingrab, burchakka qisilib oldi. Antisanitariya uni dahshatga solardi. Bu yerda bir necha kun yashash mumkinligini tasavvur ham qilolmasdi.

Jungkook esa bemalol ryukzagini yechib, yelkasini uqaladi-da, yigitga qaradi.

— Xo‘sh, nolig‘ich hashamatli studiyamiz senga yoqdimi?

Taehyungning burishgan yuziga qarab, bu yerda hashamatli ko‘rinadigan yagona narsa Jungkookning o‘zi ekani ayon edi. Uning ham hayot rosa adabini bergan, albatta.

— Hammasi… qichishyapti… — deb butunlay boshqa narsaga javob berdi u, juda achinarli ohangda.

Jungkook chaqilgan joylarini sinchiklab ko‘zdan kechirdi.

— Meni esa hech narsa chaqmabdi.

Haqiqatan ham, unda birorta chaqilgan joy ko‘rinmasdi. Axir u bu yerga mos «kiyinish qoidasi» bo‘yicha kiyingan edi.

— Shunchaki, men mazaliroqman — deb yubordi Taehyung, labini tishlab.

Jungkook kulimsirab, sumkasini titkilay boshladi. Ovga chiqqanda birinchi yordam qutisini hamisha o‘zi bilan olib yurardi. Undan hasharot chaqishiga qarshi gelni oldi. Taehyung uni shosha-pisha qo‘liga olib, avval yuzi va bo‘yniga surtdi. Ammo axir hamma joyi qichishayotgan edi… Ko‘ylagi ham juda yupqa…

Jungkook buni so‘zsiz ham tushundi. U zaxiradagi kiyimlarini chiqardi: jinsi ko‘ylak, uyda kiyiladigan issiq shim (hech bo‘lmasa yuvilgan), zamokli qalin huddi va jun paypoqlar. Kulbada yana kalish, oddiy etik va baliq ovlash uchun botqoqlik etigi ham bor edi. Hammasini bir joyga qo‘yib, kiyim almashtirishini anglatib, qo‘li bilan ishora qildi. Jungkookning bu yerda ov uchun alohida kiyimlari ham bor edi yozgi kamuflyaj kostyumi.

Taehyung avval shosha-pisha kiyimlarga intildi keyin ko‘z qiri bilan Jungkookka qaradi. Uning ham o‘ziga yarasha injiqliklari bor edi.

— O‘girilib tur.

Jungkook qoshini ko‘tarib, go‘yo eshitmagandek bo‘ldi. Birinchidan, u Taehyungga tikilib turmoqchi emasdi (uning boshqa ishi yo‘qmi?), ikkinchidan jinsiy orientatsiyaning gavda tuzilishiga nima aloqasi bor?

— Nima muammo?

— Bu shaxsiy hudud degani! Taehyungning ovozi ko‘tarilib, endi jahli chiqdi. Bo‘ldi to‘yib ketdi! Jungkook yelkasini qisdida kulbadan butunlay chiqib ketdi.

Taehyung bemalol kiyimini almashtirdi, so‘ng chaqilgan joylarining hammasiga gel surtdi. Kiyimlar unga ancha katta edi, qolaversa shaharlik modaparastning didiga mutlaqo to‘g‘ri kelmasdi. Taehyung hatto uyda ham pijamada yurardi tizzalari cho‘zilib ketgan sport shimlarda emas. Bu yerda esa eski shim (hech bo‘lmasa yuvilgan) birovning jun paypoqlari (bunday narsani kiyishning o‘ziyoq yoqimsiz) garchi ular toza bo‘lsa ham… Ammo boshqa iloji yo‘q edi. Taehyung Jungkookning hamma kiyimini kiyib oldi o‘z kiyimlarini g‘ijimlab uning sumkasiga joyladi.

Shu tariqa «no‘xat ustidagi malika» eshik oldida paydo bo‘ldi-da, tomog‘ini qirib qo‘ydi. Jungkook hovuz bo‘yida, qo‘llarini shimining cho‘ntagiga tiqqancha turardi. Taehyungning ovozini eshitib, sekin ortiga o‘girildi. Uning boshdan-oyoq kiyimini ko‘zdan kechirdi, ammo bu safar kulimsiramadi. Nigohi nihoyat yuziga ko‘zlariga kelib to‘xtadi. Yuzidagi chaqishlar ham Jungkookda masxarali tabassum uyg‘otmadi. Axir bu o‘rmon-ku uni hasharotlar chaqishi tabiiy. Taehyung esa lablarini do‘rdaytirib olgan, umuman kayfiyati yo‘q edi. Bu qishloq uning asablarini tamom qilgandi.

— Xuddi bir rasvo odamga o‘xshab qoldim… — deya xulosa qildi bechora ziyoli.

Yovvoyi esa iyagini ko‘tarib, ko‘zlarini qisdi.

— Xarobalar olamiga xush kelibsan.

* Taehyung o‘rmonda kuylagan qo‘shiq «Серебро» guruhining «Я отлюбила его» qo‘shig‘i.

Bu qo‘shiq aynan shu sahnaga mos.