Sabina sinov natijalarini ko‘zdan kechirar ekan, yuragi tobora siqilib bordi. Soniyalar uzoqlashganday tuyuldi, raqamlar ko‘zida qaltirardi. Nihoyat, ekranning pastki qismida yozilgan javob yuragini qaqshatdi — u o‘sha orzu qilgan universitetga kira olmagan edi.
Ustiga o‘zbekcha yozilgan kitoblar ochiq, daftarlar sochilib yotar, ammo Sabinaning nigohi derazadan uzoqlarga qadalgan edi. U ichida pichirladi: "Men bu yerda qololmayman...men dunyoni kòrmoqchiman...ahir biasimni kòraman deb òzimga vada berganman....nahot bular shunchaki orzu bòlsa"
Shu damdan boshlab u Koreyaga ketish uchun reja tuzishni boshladi. Qo‘rquv bor edi, ammo umidsizlik undan-da kuchliroq edi. U Koreyada yangi hayot, yangi imkoniyat kutayotganini his qildi.

Universitetga kira olmaganidan so‘ng, Sabina o‘zini yo‘qotmadi. Orzusi hali o‘lmagan edi. U har kuni koreys tilini o‘rganishga kirishdi. Tongda darslik, kechqurun videodarslar, hatto oromgohda ham qulog‘ida koreys tilidagi podkastlar yangrardi.

Bir kuni u sekin kompyuterni ochib, TOPIK imtihoniga ro‘yxatdan o‘tdi. "Bu mening yo‘limning kaliti," deb o‘yladi u.

Imtihon kuni yuragi qattiq urar, ammo u o‘ziga ishondi. Javoblar chiqqanda, Sabina qichqirib yubordi — u yuqori darajani oldi! Buning ortidan esa — Koreyada talaba bo‘lish imkonini beruvchi grant dasturiga ariza topshirdi.

Bir necha hafta o‘tib, kechqurun telefoniga xabar keldi:
“Siz grantni yutdingiz. Tabriklaymiz. Siz Koreyada o‘qish imkoniyatiga egasiz.”

Onasi jim edi. Otasi chuqur xo‘rsindi. "Yolg‘iz ketasanmi? U yerda tanimaysan hech kimni," dedi ular. Ammo Sabinaning ko‘zlarida yong‘in bor edi — orzu olovi.

Noiloj, lekin yurakdan unga ishonib, ota-onasi bosh irg‘ashdi. "Hop biz rozimiz ... lekin o‘zingni ehtiyot qil,” dedi onasi, ko‘zlarida yosh bilan.

Shu tariqa Sabina ilk bor pasportini qo‘liga oldi, vizasini olib, chamadon tayyorladi. U nafaqat mamlakatni, balki butun hayot yo‘lini o‘zgartirish uchun Koreyaga yo‘l oldi.

Zo‘r, endi sen aytgan sahnani tasvirlayman: Sabinaning Koreyaga kelishi, universitetda o‘qishni boshlashi, ish topishi va tasodifan Kim Taehyung bilan uchrashuvi.

Sabina Incheon aeroportiga qadam qo‘yganida, yuragi tez ura boshladi. Havo boshqa, hid boshqa, hamma narsa yangiday edi. Uning chamadoni yelkasida, ko‘zlarida esa yangi orzular porlab turardi. Bu endi orzu emas — haqiqat edi.

Universitet yotoqxonasiga joylashgach, u o‘qishni boshladi. Darslar koreys tilida o‘tardi, lekin Sabina asta-sekin o‘rganib bordi. Har kuni o‘z ustida ishlardi: dars, til, yozuv, madaniyat... Hammasi unga begona emas, lekin qiyin edi.

Moliyaviy qiyinchiliklar sabab, u kafeda yarim stavkali ish topdi. Kechki smenalarda choy tarqatar, ba'zida mijozlar bilan suxbatlashar, lekin doim tabassumini yo‘qotmasdi.

Sabina choy solingan podnosni ehtiyotlab ko‘tarib, mehmonxonaning yuqori qavatiga ko‘tarilayotgan edi. Korridorda sokinlik hukm surardi. Lift eshigi ochildi — va u ichkariga qadam tashladi. Liftda faqat bitta odam bor edi. Shapka, qora niqob, uzun palto... Lekin nigohlari — bu nigohlarni Sabina minglab marta video va suratlarda ko‘rgan.

U tanidi. Bu Kim Taehyung edi.

U bir-biriga tikilib qolishdi — atigi 3 soniya, lekin Sabina uchun bu vaqt to‘xtab qolganday tuyuldi. Nafasi qisildi. U boshini sekin egib, hech nima demay liftda bir chekkada turdi.

Taehyung esa indamay turar, lekin uning ko‘zlari Sabinaning yuzini bir zum kuzatdi. U bu qizni ko‘rmagandek bo‘lishga urinar, ammo bir lahzalik qiziqish ko‘zlarida chaqnadi. Ehtimol, u Sabinaning koreys bo‘lmaganini darhol payqadi. Yoki, balki, qizning titroq qo‘llari va sokin, ammo hayajonli nigohi unga tanish tuyulgandir.

Lift to‘xtadi. Taehyung hech nima demasdan chiqib ketdi. Sabina esa nafasini ushlab qoldi, yuragi qarsillab urardi. Eshiklar yopildi. U o‘ziga zo‘rg‘a keldi:

"Bu rost edi... Men uni ko‘rdim. Yuzma-yuz."

Sabina xonaga choyni yetkazib bergach, xuddi boshqa dunyoga tushib qolgandek edi. Yuragi tinmay urardi. Ich-ichidan issiqlik toshardi — bu hayajon, cho‘chish va... yashirin quvonch edi.

“Bu oddiy emasdi,” deb o‘yladi u. “U menga qaradi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri, ko‘zlarimga.”

U o‘zini urushda yutqazgandek his qildi — biror narsa qilish kerak edi, ammo hech narsa qilolmadi. Shu bilan birga, yuragining bir chetida umid bor edi: “Ehtimol... bu yana takrorlanar?”

Taehyung esa o‘sha kechani xotirasida olib yurdi. U ko‘p odamni uchratgan, ammo bu qiz boshqacha edi. Ko‘zlarida vahima yo‘q edi — hayrat va ehtirom bor edi. O‘sha sokinlik unga yoqdi.

Oradan bir necha kun o‘tdi.

Sabina har kech kafega borishda yuragida g‘alati hissiyot his qilar, xuddi bir narsa sodir bo‘ladiganday. Va, haqiqatdan ham, u kutilmaganda o‘sha mashhur mehmonni yana ko‘rdi.

Kechki soat 20:43. Kafeda odamlar kam, sokin musiqa chalinardi. Eshik ochildi — Sabina boshini ko‘tarmadi. Ammo birdan uning oldida kimdir jim turdi. Ko‘z qirrasida... u edi.

Kim Taehyung.

U asta kirdi, niqob taqmagan edi. Qoshlarini biroz pasaytirgan, ko‘zlari bilan xonani kuzatardi. Va Sabinani ko‘rgach, bir lahzalik tanaffus qildi.

U buyurtma bermadi. Faqat oddiy stolda yolg‘iz o‘tirdi.

Sabina yuragini bosib, asta yondoshdi. Tilini tishlab, oddiy savol berdi:
"Salom. Sizga nima olib kelay?"

Taehyung qaradi. Bir zum sukutdan so‘ng, faqat shunday dedi:
"Americano. ."

Gaplar qisqa edi, lekin yuraklar... uzoq suhbatlashayotgandek edi.

Taehyung stolda jim o‘tirar, Sabina esa uni uzoqdan kuzatar, yuragi hali ham tinmagandi. Americano tayyor bo‘ldi. U podnosni ko‘tarib, sekin yaqinlashdi.

Chashka stolga qo‘yilgach, Sabina sekin bosh egdi:
"Marhamat."

Taehyung, xuddi unga o‘rgangan odamday, asta javob berdi:
"Rahmat."
So‘ng bir zum sukutdan so‘ng:
"Sen koreys emassan, to‘g‘rimi?"

Sabina to‘xtab qoldi. Bu savolni kutmagan edi.
"Ha... men O‘zbekistondanman."

Taehyung boshini qimirlatdi, qiziqish bilan:
"O‘zbekiston... Men u yurt haqida kam eshitganman. Sen bu yerga o‘qish uchun keldingmi?"

"Ha. Grant asosida," — dedi Sabina, yuragida titroq bilan.

Ularning suhbati shunday oddiy, ammo tabiiy boshlanib ketdi. Taehyung uning tilga e'tibor bilan yondashganini, ko‘zlarida soddalik borligini ko‘rib hayron edi. Sabina esa bu mashhur inson oddiy va muloyim bo‘lishi mumkinligini ilk bor his qilgandi.

Oradan yarim soat o‘tdi. Kafe sokin, tashqarida yomg‘ir boshlangan. Sabina choyni topshirdi, lekin ketmadi. Taehyung esa qo‘l soatiga qarab dedi:

"Bugun men uchun g‘alati tinch kun edi. Odatda odamlar yonimga yuguradi, suratga tushadi. Ammo sen..."

Sabina kulimsirab qaradi:
"Men faqat... sizni odam sifatida ko‘rdim."

Ular bir necha daqiqa jim qoldilar. Bu sukut noqulay emas edi. Bu — tushunish sukuti edi.

Taehyung asta chashkani ichib tugatdi, keyin telefonini olib, nimadandir ikkilanib:
"Agar yana shu yerda ishlasangiz... balki, yana uchrasharmiz?"

Sabina yuragini ushlab, mayin bosh irg‘adi. Bu ruxsatdek edi.

Ular hali “do‘st” emas edilar. Yoki “nima” ekanliklarini aniq bilmasdilar. Lekin ular o‘sha kechadan boshlab, bir-birining hayotida nimadir bo‘lib qolgandilar.

O‘sha kundan keyin ular har kecha bir-biriga yozadigan bo‘lishdi. Avvaliga oddiy salomlar, charchaganmi deb so‘rashlar, so‘ngra asta-sekin chuqurroq suhbatlar... Sabina telefoniga qarab kulib qo‘yar, yuragi qinidan chiqib ketgudek edi chunki bu Kim Taehyung BTS memberi Sabinani biasi....

Bir kuni kechqurun telefoniga xabar keldi:
T: "Kechqurun bandmisan?"
S: "Yo‘q, bugun bòshman."
T: "Qayergadir yuramizmi? Sokinchalik joyga."
S: "Bo‘ladi. Faqat... hech kim bilmasin."

Shu tariqa ular yashirin ravishda uchrashuvlarni boshlashdi. Shahar chetidagi kichik parklar, kechki piyoda sayrlar, mashinada musiqasiz sayohatlar. Hech qanday paparatsilar, shovqin yo‘q — faqat ular, jim so‘zlar va yurak urishlari.

Taehyungning nigohlari asta-sekin Sabinaga to‘liq qaratila boshladi. U bu qiz bilan oddiy, tinch, real hayotni his qilardi. Sabina esa u bilan o‘zini xuddi tush kabi dunyoda topganday his qilardi — ammo u buni tezda yo‘qotib qo‘yishdan cho‘chirdi.

Bir kecha, yomg‘irli payt. Sabina yotoqxonasida deraza yonida kitob o‘qiyotgan edi. Telefoniga xabar keldi:

T: "Uydamisan?"

S: "Ha. Nega?"

U xabarni yuborgan zahoti eshik taqilladi.

Sabina sergaklandi. Yuragi urib ketdi. Eshikni ochdi — va... u edi. Sabina shokda ...biasi u bilan kvartirada

Taehyung palto kiygan, sochlari ho‘l, bir qo‘lida qog‘oz paket — ehtimol, kechki ovqat.
"Sen bilan shunchaki ko‘rishmoqchi bo‘ldim... hech qayerga bormasdan."

Sabina hushsizdek turdi. Ko‘zlarida shubha, quvonch, hayajon aralashib ketgandi.
"Ichkariga kiring," — dedi u nihoyat sekin.

Shu lahzada, bu oddiy kvartira ichida, shovqinsiz bir samimiylik paydo bo‘ldi. Ular shunchaki bir-biriga qarab o‘tirishdi. Gap kam, yurak ovozi baland edi.

Kvartirada sokinlik edi. Tashqarida yomg‘ir ohangdosh tushayotgan, ichkarida esa ikki yurak birga urardi.

Taehyung olib kelgan ovqatni stolga qo‘ydi. “Kimchi jiggae” va “tteokbokki” — oddiy, ammo ilikdan joy oladigan koreys taomlari. Sabina jilmaydi:

"Siz bularni o‘zingiz tanladingizmi?"

Taehyung kulib qo‘ydi:
"Bu ovqat issiq — xuddi sening mehringga o‘xshaydi."

Ular birga ovqatlanishdi. Har bir luqma, har bir qarash asta-sekin oralari yaqinlashayotganini bildirardi. Sabina biroz tortinardi, lekin yuragining bir cheti allaqachon Taehyung tomon ochilib bo‘lgandi.

Taehyung chashkasini chetga surdi. Uning nigohi chuqurlashdi. So‘ng asta, ishonch bilan gapirdi:

"Men seni boshqacha his qilayapman, Sabina. Senga qaraganimda, yuragim tinmaydi. Men buni yashira olmayman. Hamma narsadan charchagan paytlarimda sen menga osoyishtalik olib kelyapsan."

Sabina ko‘zlarini olib qochdi. Yuragi muzlab ketayotgandek edi — hayajondan, hislardan.

Taehyung unga yaqinroq bordi. Barmog‘i bilan sekin yuzidan ipdek sochini surdi. Nigohlari to‘qnashdi. Tashqaridagi yomg‘ir ularning yurak urishini yuvib, dunyoni tozalayotganday edi.

U sekin Sabinaning yuziga egildi. Ularning lablari ilk bor bir-biriga tegdi — bu o‘pish emas, bu yuraklar to‘qnashuvi edi. Uzoq, mayin, sokin...

Sabina qaltiradi, ammo orqaga chekinmadi. Bu o‘pish ichida nafaqat ehtiros, balki ishonch bor edi. Taehyung undan uzoqlashmay, past ovozda pichirladi:

"Men seni sevaman."

Bu so‘zlar Sabina uchun birdaniga har qanday havotirni yuvdi. U indamadi. Faqat boshini uning ko‘ksiga qo‘ydi. Unga quchoq ochdi. Taehyung esa uni mahkam bag‘riga bosdi.

Ularning yaqinligi ortgan sari, Taehyung Sabinaning yuziga, yelkalariga nozik o‘pichlar bera boshladi. Uni ohangdosh, sokin ehtiros bilan o‘ziga yaqinlashtirdi... va kòtarib yotoqxonaga olib kirdi Sabinani divanga yotqizib unga termuldi huddi ruhsat sòragandek....Sabinani yuragi huddi tomoĝida urayotgandek edi tanasi qizir edi ... u ham Tae ni hohlar edi va sekin kòzlarini yumdi...Tae buni "Ha" deb qabul qildi va uni yana òpa boshladi. Bu safar bòsalar qòpolroq va ehtirosliroq ...u qizni bòyniga hikkeyla qoldirishni boshladi qiz esa bundan rohatlanar edi va Tae qizni bòynini tishlaganida qiz qisqa nola qilar edi...Bu nolalar sabab Taeni ham ehtirosi oshdi .. Keyin òrnidan turib kòylagini yechdi ...Sabina bu manzaradan shokda edi ...Tae qizni ham kòylagini tugmalarini asta asta yecha boshladi.. va bluzkasini ham yechdi ..Bu oppoq kòkraklar uni aqldan ozdirdi ..u ularni òpishni va yosh bola kabi emib sòrishni boshladi qiz esa bu holatdan boshini orqaga qilib rohatlanar va nola qilar edi ...

Tae endi butunlay yechindi azosi allaqacon qattiq va qizni ichida bòlishni hohlardi

Buni qiz kòrib qòrqdi va bokiraligini aytdi

" Baby....sen meni aqldan ozdirding....men yumshoq bòlaman....faqat biroz oĝridi...."

Shunday deb Tae qizni ichiga kirdi va qiz qichqirdi chunki Tae harbiy hizmatdan keyin anca kattalashgan edi

Bu tun juda ehtirosli edi va ularni birinchi kechalari butun umr yodida qoladi

O‘sha tun ularning orasida bir narsa o‘zgardi. Endi ular bir-birining yuragiga yanada yaqin edi. Ular birga tong otishini ko‘rgan, jimlik ichida sevgi topgan ikki inson edilar.

Ammo ertasi kun real hayot ularni kutib olardi.

Taehyung hali ham idol edi — millionlab muxlislari, shartnomalar, yashirin hayoti. Sabina esa oddiy talaba, oddiy orzular bilan.

Ular yashirin ravishda uchrashishda davom etishdi. Taehyung mashinalarda olib ketar, kechalari telefon orqali soatlab suhbatlashar, bir-birining ovozida taskin topishardi.

Sabina hayotida ilk bor o‘zini to‘liq tushunilgan, sevib ko‘rilgan his qildi. Taehyung esa uning soddaligi, halolligi, yutish uchun emas — tushunish uchun sevishini qadrlardi.

Ammo bu soddalik ortida xavf ham bor edi. Birgina rasm, birgina mish-mish ularni butun dunyoga ochib qo‘yishi mumkin edi.

Bir kuni Taehyung Sabinaning qo‘lini tutib dedi:
"Men seni hammaga aytib, dunyoga baqrishni istayman. Ammo hali emas. Yana ozgina sabr qila olamizmi?"

Sabina boshini qimirlatdi. Ko‘zlarida sukunat bor edi, lekin yuragida ishonch:
"Men sizni kutaman. Qachonki siz tayyor bo‘lsangiz— men shu yerda bo‘laman."

Ular sevgi topgan edilar. Yashirin, ehtirosli, ba'zan og‘riqli, lekin chinakam sevgi. Va u sevgi sabr, ishonch va sadoqat bilan ulg‘ayib borardi.

10 epizod

Ertasi kuni ertalab Taehyung uyg'onganida, to'shak bo‘sh edi. U xonani hamma joyidan qidirdi, lekin Sumini topolmadi.

U vannaxonada bo‘lishi mumkin deb o‘ylab, yana to‘shakka yotdi va muhim xabarlari bor-yo‘qligini tekshirish uchun telefonini oldi.

U yarmi soatdan keyin ham vannaxonadan chiqmagach, u to‘shakdan turib, asta-sekin vannaxona eshigini taqillatdi.

— Sumi, nega bunchalik uzoq vaqt olyapsan? Chiqsang-chi.

Ichkaridan hech qanday javob bo‘lmadi, shunda u eshik tutqichini burdi va eshikni ochdi, lekin hayratlanarlisi shundaki, vannaxona bo‘sh edi, hech kim yo‘q edi.

U xonadan chiqib, oshxonaga qarab yurdi, balki u yerda bo‘lsa kerak deb o‘yladi, lekin u yerda ham yo‘q edi. U xavotir ola boshladi va butun uy bo‘ylab uni izlay boshladi. Yakshanba ertalab edi, ya'ni hech qanday ish yo‘q edi. Unda u qayerga ketdi?

U o‘zicha o‘yladi va xonaga qaytib, telefonini oldi. Uning raqamiga qo‘ng‘iroq qilib, ulanishini kutdi, lekin qo‘ng‘iroq to‘g‘ridan-to‘g‘ri ovozli pochta (voicemail) ga yo‘naltirildi. U juda xavotirga tushdi.

U hozir shortikda bo‘lganligi sababli o‘ziga kiyim olish uchun shkafga borayotgan edi, shu payt ko‘zi yotoqxona stolida turgan qog‘ozga tushdi.

U xatni qo‘liga olib, ustida o‘zining ismini ko‘rdi — Sumi tomonidan yozilgan qo‘l yozuvida.

U peshonasini tirishtirib, “Nega Sumi menga xat yozdi?” deb o‘yladi.

U xatni asta ochdi va o‘qishni boshladi…

Xat:

Aziz Taehyung,
Kechirasan, seni bu tarzda xabardor qilayotganim uchun, lekin men xolamning uyiga ketayapman. U meni uzoq vaqtdan beri chaqirib kelayotgan edi, lekin men har doim rad qilganman. Hozir aynan dam olish uchun eng yaxshi payt deb o‘ylayapman.

Va bilganingdek, oxirgi paytlarda ikkovimiz orasida hammasi unchalik yaxshi ketmayapti, shuning uchun o‘ylashimcha, biroz vaqt bir-birimizdan uzoq bo‘lib, hammasini o‘ylab ko‘rishimiz kerak. Umid qilamanki, mening qarorimni tushunasan va menga jahling chiqmaydi.
Telefon qilma, chunki bu yerda telefonim ishlamasligi mumkin. Shunchaki bilib qo‘y, men yaxshiman. Meni o‘ylab tashvishlanma va o‘zingni ham, Kookieni ham ehtiyot qil. Tannie ham men bilan, bronnyni ham o‘zim bilan olyapman.
Taee, Jungkookga hozir sen kerak bo‘lyapsan. Iltimos, uning yonida bo‘l. U butunlay sinib qolgan, yordam ber.
Xayr.
— Sumi.

(Eslatma: Men xolasining yashash joyini o‘zgartirdim. Endi xolasi Yaponiyada emas, Busanda yashaydi.)

U xatni o‘qib bo‘lgach, o‘zini juda g‘alati his qildi. Chunki butun bu vaziyat juda g‘alati edi.

O‘tgan kecha Sumi juda tushkun va ojiz ovozda gapirayotgan edi, va bugun ertalab u hech qanday ogohlantirishsiz ketib qoldi. Faqat bitta la’nati xat qoldirgan xolos.

Ustiga ustak, u bronny-ni ham o‘zi bilan olib ketdi. U hech qachon bunaqa qilmaydi. Bu umuman unga o‘xshamaydi. Nima bo‘layapti? Nimadir juda noto‘g‘ri.

U xatni oldi, tezda kiyimlarini kiyib, xonasidan chiqib ketdi.

U oshxonada nimanidir qidirayotgan Jungkookni ko‘rib, “Kookie,” dedi umidsiz ohangda.

— Hyung, hayrli tong, — dedi Jungkook unga qarab jilmayib, lekin Taehyungning yuzidagi ifodani ko‘rib darhol jilmayishi so‘nib qoldi. — Nima bo‘ldi?

— Iltimos, Jin hyungga qo‘ng‘iroq qilib, iloji boricha tezroq shu yerga kelishini ayt. Joonie hyung bilan birga. Men qolganlarga o‘zim qo‘ng‘iroq qilaman. Bu juda shoshilinch, — dedi u. Jungkook esa tezda bosh irg‘ab rozi bo‘ldi.

Qolganlar kelishidan oldin u Jungkookga vaziyat haqida qisqacha ma'lumot berdi, bu esa jkni ham xavotirga soldi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, hamma yig‘ildi va hammasi divanlarga o‘tirib, minglab savollar bera boshlashdi.

Jungkook esa Taehyung bilganlarini ularga aytib berdi

unga qarab o‘tkir nigohlar bilan tikilib turgan uch kishini ko‘rdi: Yoongi, Jimin va Hoseok.

— U bilan gaplashmadingmi? — birinchi bo‘lib Yoongi gap boshladi.

— Yo‘q, hyung, vaqtim bo‘lmadi... — dedi Taehyung, lekin Jimin uni gapini tugatishiga qo‘ymadi.

— Nima deysan, Tae?! Hali ham u bilan gaplashmadingmi?

— To‘xta, sen qayerdan bilasan, men u bilan gaplashmoqchi bo‘lganimni? — deb so‘radi Taehyung.

— Albatta, Yoongi hyung orqali, — dedi Jimin, go‘yoki bu eng aniq narsa ekanini aytayotgandek ajablangan qarash bilan.

— Endi nima qilishni bilmayapman, — deb sekin pichirladi Taehyung, lekin hamma eshitdi.

— Tae, ehtimol u shunchaki xolasini ko‘rgisi kelgandir. Hechqisi yo‘q. Oila davrasida vaqt o‘tkazib, xotirjam bo‘lib qaytadi. — dedi birinchi bor ovoz chiqargan Namjoon.

— Lekin u xatda biz har ikkimiz hammasini o‘ylab ko‘rishimiz kerakligini yozgan, telefonini o‘chiradi deb yozgan — u allaqachon o‘chiq. Eng yomoni, xatning oxirida “xayr” deb yozgan, — dedi Taehyung.

— Xo‘sh, hyung? “Xayr” demaslikda nima yomonlik bor? — deb so‘radi Jungkook.

— Sumi “xayr” degan so‘zni yoqtirmaydi. U har doim “yana ko‘rishamiz” deb aytishni afzal ko‘radi, — dedi Hobi, Taehyungga qarab.

Jimin: "Tae, iltimos, menga maktubni ko‘rsatib bera olasanmi?" — dedi va Taehyung unga maktubni uzatdi.

Jimin maktubni o‘qib bo‘lgach, og‘zidan xo‘rsiniq chiqdi.

Jimin: "Tae, u ketibdi," — dedi.

Taehyung: "Men buni bilaman, Chim. Men uning ketganini bilaman," — dedi Taehyung.

Jimin: "Yo‘q... Yo‘q, sen tushunmayapsan," — dedi Jimin sekin.

Taehyung: "Nimani tushunmayapman?" — deb so‘radi.

Jimin: "U-- u seni tark etdi..." — dedi Jimin yakunlab.

Jungkook: "Nima?" — dedi.

Jimin: "U seni tark etdi, Taehyung. U seni tark etdi," — dedi Jimin katta ko‘z bilan.

Taehyung: "Bu bilan nima demoqchisan?" — dedi hayratda qolgancha.

Jimin: "Tae–" — Jimin oyoqlariga tikilib qoldi.

Taehyung: "Nima, Jimin?" — deyarli baqirib so‘radi.

Jimin: "U biladi," — dedi.

Jin: "Nimani biladi?" — Jin birinchi marta gapirdi.

Yoongi: "Taehyung va Jungkook haqida. Ularning o‘tmishi haqida. U siz ikkala bir-biringizni sevganingizni biladi."

Taehyung: "Nima? Qanday qilib? Kim aytdi unga?" — deb so‘radi.

Jimin: "Hech kim, Tae. O‘zi tushundi," — dedi.

Jungkook: "Qanday qilib bularning barchasini bilasizlar?" — deb so‘radi.

Jimin: "Aslida, men, Yoongi hyung va Hobi hyung – uchalamiz ham bilamiz. O‘sha kuni sen studiyaga men bilan gaplashishga kelganingda, ketganingdan keyin Sumi keldi va u sizlar haqida hammasini bilishini aytdi. Undan qanday bilganini so‘radim, u esa ahmoq emasligini, chunki Jungkook bilan gaplashgach, va siz ikkala ko‘zingizda ham buni ko‘rgach, tushunib yetganini aytdi. U qattiq yig‘layotgandi, men uni yupatishga harakat qildim, lekin u hushidan ketdi," — dedi Jimin.

Taehyung: "Nima? Shu sababdan hushidan ketganmi? Nega menga o‘sha kuni aytmading, Jimin?" — deya qariyb baqirib yubordi.

Jimin: "Chunki bu narsalarni senga u o‘zi aytishi kerak deb o‘yladim."

Jungkook: "Demak shuning uchun Sumi shuncha vaqt g‘alati harakat qilayotgan edi," — dedi va Taehyungga qaradi.

Taehyung: "Ha," — dedi va divanga cho‘kib tushdi. "Nima bo‘lsa bo‘ldi. Bu haqida endi gaplashgim kelmaydi."

Namjoon: "Tae, unga biroz vaqt beraylik. U nima bo‘layotganini o‘zi tushunib oladi."

Taehyung: "Ha, men ham shunday qilaman. Odamlarga vaqt beraman. Va ular nima qilishni xohlasa, shuni qilishsin," — dedi.

Jimin: "Tae, sen uni biror narsaga majburlay olmaysan."

Taehyung: "Voy, majburlash haqida gapirayotgan senmisan?" — deya Jimin tomonga qaradi.

Jimin: "Nimani nazarda tutyapsan, Tae?"

Taehyung: "To‘rt yil oldin sen meni majburlagansan, endi esa meni uni majburlama deyapsanmi?" — dedi.

Jimin: "Tae, birinchidan, men seni majburlamaganman. Sen mening qo‘g‘irchog‘im emassan, senga nima qilishni aytsam, shuni qiladigan. Ikkinchidan, bu sening foydang uchun edi. Juda ko‘p azoblanayotgan eding. Men faqat—"

Taehyung: (Jiminning gapini bo‘lib) "Bo‘ldi, Chim. Bu gaplaringni eshitgim kelmaydi," — dedi va o‘rnidan turdi. "Men xonamga ketdim.

Taehyung: "Bu narsalar haqida gaplashgim kelmaydi. Charchadim. Xayr, bolalar, ertalab sizlarni bezovta qilganim uchun kechirasiz," — dedi va xonasiga ketdi.

Taehyung ketgach, Jungkook boshqalarga qarab so‘radi:
Jungkook: "U qaytib keladimi?"

Hobi: "Seoulga? Ha. Ammo Taehyungga? Ishonchim komil emas."

Jungkook: "Nega, hyung?"

Hobi: "Ichimda bir tuyg‘u bor, shunchaki."

Jungkook: "Ammo ular bir-birini sevishadi-ku," — dedi past ovozda.

Yoongi: "Ba'zida sevgi ham yetarli bo‘lmaydi, Kookie. Menimcha, hammamiz endi ketishimiz kerak."

Jin: (Jungkookga yaqin kelib uni quchoqlab) "Ha, Kookie. O‘zingni ehtiyot qil, hammasi oxir-oqibat joyiga tushadi."

Jungkook: "Bo‘ladi, hyung," — deb javob berdi.

Bir muddat o‘tgach, hamma ketdi va Jungkook oshxonaga borib, ikkovi uchun nonushta tayyorladi.

So‘ng u sekin Taehyungning xonasiga borib, eshikni taqillatdi:
Jungkook: "Hyung, men nonushta tayyorladim. Iltimos, chiq."

Taehyung bir necha daqiqadan keyin chiqdi va ikkalasi jimjitlikda ovqatlana boshlashdi.

Biroz vaqt o‘tgach, Jungkook sukunatni buzdi:
Jungkook: "Qanday his qilyapsan o‘zingni, hyung?"

Taehyung: "Yaxshiman, Kookie."

Taehyung: "Kookie, bilaman, sen Jiminni o‘zing uchun joy topishini so‘ragansan. Endi seni to‘xtatmayman. Agar chin dildan ketishni istasang, ket. Seni ushlamayman. Oldin seni qolishga majburlaganim uchun kechirasan."

Jungkook: "Nima demoqchisan, hyung?"

“Demak... odamlar istagan narsasini qilaverishadi. Hech kim mening fikrimni so‘ramaydi, shuning uchun sen ham hech qanday cheklovga ega emassan. Sen ham ketishing mumkin, hamma ketadi axir. Haqiqatni aytaylik – hamma ketadi. Meni YOLĜIZ QOLDIRISHADI. Odamlar xohlagan paytida meni tashlab ketadi, shuning uchun sen ham ketishing mumkin, yana bir bor.” – dedi Taehyung biroz balandroq ovozda. Og‘riq uning ovozidan aniq bilinardi.

“Hyung, men seni yolg‘iz tashlab ketmayman,” – dedi Jungkook.

“Ha, hozir emas, lekin qachongacha? Baribir ketasan.” – dedi Taehyung va stuldan turib ketishga tayyorlandi.

“Yo‘q hyung, men ketmayman, hech qachon,” – dedi Jungkook.

“Buni yillar oldin ham aytganding, lekin baribir ketding. Bilaman, bu sening aybing emasdi, lekin baribir. Sen ketding.” – dedi Taehyung.

“Men ketmayman. Bu safar emas,” – deb pichirladi Jungkook, lekin Taehyung baribir eshitdi.

Taehyung POV:

Xonamning deraza yonida o‘tirib, hayotim nima bo‘lib qolganini o‘ylayman. Hammasi chalkash va ayni vaqtda asabiylashtiruvchi.

Har safar hayotim to‘g‘ri yo‘lga kirganday bo‘lsa, nimadir ro‘y beradi. Va men yana boshiga qaytaman. Hammasi shunchalik chigallashadiki, o‘zimni dunyoga kelganim uchun ayblay boshlayman.

Atrofimdagilar meni himoya qilmoqchi bo‘lishadi, lekin eng ko‘p meni aynan ular xafa qilishadi. Nega odamlar mening hayotimga oid qarorlarni qabul qilayotganda fikrimni hisobga olishmaydi?

Ular meni nega doimiy ravishda qadrsiz deb bilishadi?

Nega ular men uchun eng yaxshisini qilishlariga ishonishadi, lekin hech qachon mendan “men nima istayman?” deb so‘rashmaydi?

Nega ular har doim men uchun eng yaxshisini qilishadi deb o‘ylashadi-yu, lekin mendan nima istashimni so‘rashmaydi?

Qiz do‘stim... aslida hozir uni shunday atash mumkinmi, bilmayman. U ketganiga uch hafta bo‘ldi. Hech qanday tushuntirish yo‘q. Hech qanday rad etish ham yo‘q. uzr so‘rash ham yo‘q. Qaytib kelish ham, bog‘lanishga urinish ham yo‘q. Shunchaki ketdi.

Bu uning tanlovi edi. U mendan nima istayotganimni so‘radimi? Men uchun nima yaxshiroq deb o‘ylayotganimni so‘radimi? Meni bunaqa muomala qilishni xohlayotganimni so‘radimi? Yo‘q, so‘ramadi. Hech kim so‘ramaydi. HECH KIM MENDAN HECH NARSANI SO‘RAMAYDI. O‘z bilganlaricha qaror qilishadi, o‘zlari to‘g‘ri deb bilgan ishni qilishadi.

Endi men ham istagan narsamni qilaman. Hech kimdan so‘ramayman. Hech kimga yolvorib o‘tirmayman. Hech kimdan kechirim so‘ramayman. Va hech kimni kutib ham o‘tirmayman.

Hayotimning bir qismi bo‘lmoqchimisan? Zo‘r, rahmat.

Bo‘lishni istamaysanmi? Yaxshi, yo‘qol.

"Hyung." Jungkookning ovozi quloqlarimda jarangladi.

Men orqamga o‘girildim va uni ko‘rdim — u xonam eshigida Tannieni quchoqlab turardi.

"Ha, kook," — dedim.

"Tanniening ovqati qayerga qo‘ygansan? Topolmayapman. Bechora och," — dedi u labini chiqarib. Men unga kulib qaradim.

"Yur, qayerda turganini ko‘rsataman," — dedim. Xonadan chiqib oshxonaga bordik. Bir tokchani ochib unga Tannie va Bronny uchun mo‘ljallangan yemi qayerda turganini ko‘rsatdim. Faqat hozirda faqat Tannieniki, chunki Bronny oxirgi uch haftadan beri uyda emas.

"Mana shu yerda," — dedim.

"Rahmat hyung~" — deb kuylab yubordi u va Tannieni ovqatlantirish bilan band bo‘ldi.

"Kook, men Busanga borishni o‘ylayapman. Yana birga borishni xohlaysanmi? Oilang bilan tanishishing mumkin," — dedim unga.

"Ertalab uchrashamizmi?" — dedi u.

"Ertalabmi? Zo‘r bo‘ladi," — dedi u. Bir necha daqiqadan so‘ng u so‘radi: "Hyung, o‘zingni qanday his qilyapsan?"

"Juda yaxshi," — deb javob berdim.

"Yaxshi. Unda nega u bilan uchrashmoqchisan? U sen bilan bog‘landimi?" — deb so‘radi u.

"Yo‘q, bog‘lanmadi," — dedim.

"Yaxshi, baribir uni orqaga qaytarish vaqti keldi," — dedi u sekin.

"Men undan qaytishini yolvorib so‘ramayman, Jungkook. Va so‘nggi uch hafta ichida bir marta ham bog‘lanmagani — bu degani u qaytishni istamaydi," — dedim.

"Unda nega borayapsan?" — deb so‘radi jk

"Ba'zi savollarga javob olish uchun. Faqat shu," — dedim.

"Yaxshi, demak sen haqiqatdan ham yaxshisan? Haqsan, hyung?" — deb noaniq holda so‘radi jk

"Agar mendan yuragim ezildimi deb so‘ramoqchi bo‘lsang, yo‘q. Men yaxshi. Bunga odatlangandekman. Rostdan ham juda yaxshi," — deb halol javob berdim.

"Bu kichkina bolani qayerga qoldiramiz?" — deb Tanniega ishora qilib so‘radi u.

"Uni o‘zimiz bilan olib ketamiz, chunki biz Busanga mashinada boramiz," — dedim unga.

"Mashinada sayohatmi?!" — hayajon bilan qichqirib yubordi u.

"Ha," — dedim va uning yuzini chimchiladim. "O‘x Kook, oldingi semizcha yuzingga nima bo‘ldi? Oldingidek yumshoq emas-ku."

"Heh, men endi bola emasman, hyung. Men katta bo‘lgan odamman. Haftada olti marta sport zaliga boraman," — deb javob berdi u ko‘zlarini pirpiratgan holda.

"Haftasiga nechchi marta?" — deb kulib so‘radim.

Ertasi kuni soat 5 da Pusanga jo‘nadik.
Men mashina haydab ketayotgan edim, yonimda Jungkook o‘tirardi. U bag‘rida Tannieni ushlab olgan, u esa tinchgina uxlab yotardi.

— Kel, biroz musiqa eshitaylik, — dedim men.
— Lekin u uyg‘onib ketadi, hyung, — dedi Jungkook.
— Hech narsa qilmaydi, Kook. Baribir uyg‘onadi.

Biz tasodifiy qo‘shiqlarni eshita boshladik. Jungkook kuylab o‘tirardi va biz juda ko‘p kulib, quvnoq dam olayotgandik. Lekin men ichimdan Pusanga yetib borgach nima bo‘lishini o‘ylab xavotirda edim. Yangi haqiqatlar ochilishi, qanday holatga tushishim, bularning barchasiga qanday bardosh berishim haqida o‘ylardim.

Keyin, taxminan ikki hafta avval Sumiyning holasi bilan qilgan telefon suhbatim yodimga tushdi...

(Orqaga qaytish — ikki hafta avval)

Taehyung Sumiyning bedarak yo‘qolganidan qattiq xavotir olib, uning holasiga qo‘ng‘iroq qildi. U Sumi aynan qayerdaligini ham, ahvoli qanday ekanini ham bilmasdi. Bir tarafdan u juda jahli chiqqan edi, boshqa tarafdan esa, uning xavfsizligidan qo‘rqayotgandi. Bir haftadan beri unga bog‘lanishga harakat qilardi, lekin hali hech qanday xabar yo‘q edi.

Nihoyat, bir necha qo‘ng‘iroqdan so‘ng, holasi telefonni ko‘tardi:
— “Allo.”

— “Allo, holajon, bu Taehyung edi,” — dedi u hayajon bilan.
— “Taehyung, qanday yuribsiz, o‘g‘lim?” — dedi holasining mehrli va iliq ovozi.
— “Yaxshiman. Sizchi?” — deb so‘radi u.
— “Men ham yaxshiman. Aytingchi, qanday qilib meni eslab qoldingiz?” — deb so‘radi u kulib.
— “Men... umm... aslida Sumi siz bilanmi yoki yo‘qmi, shuni bilmoqchi edim,” — dedi Taehyung.

— "Ha, ha. U men bilan," — dedi holasi.
— "Yaxshimi o‘zi?" — deb so‘radi Taehyung.
— "Oldingidan ancha yaxshi desam bo‘ladi," — dedi u.
— "Yaxshi. O‘zingizni ham, uni ham ehtiyot qiling, iltimos," — dedi u.
— "Albatta. Qachon meni ko‘rgani kelasiz, bolajonim?" — dedi holasi shirin ohangda.
— "Sumi meni u yerga kelganimni xohlamasa kerak," — dedi u.
— "Bo‘ldi, bas qil. U xohlasa ham, xohlamasa ham, sen kelasan. Men seni ko‘rmoqchiman. Juda ko‘p vaqt o‘tib ketdi, yigit," — dedi holasi biroz qat’iyroq ohangda.
— "Yaxshi, holajon. Tez orada boraman," — dedi Taehyung.

— "O‘zingni ehtiyot qil, Taehyung. Va do‘stingni ham o‘zing bilan birga olib kel," — dedi u.
— "Qaysi do‘stni, holajon?" — deb so‘radi u.

— "Bo‘lishi mumkin bo‘lgan yagona odam — Jeon Jungkook. Yana kim bo‘lsin? Uni ham olib kel," — dedi u.
— "Siz... uni tanisizmi?" — dedi Taehyung hayron bo‘lib.
— "Men hamma narsani bilaman, Taehyung," — dedi holasi.
— "Kechirasiz, holajon. Bu meniki emas edi..." — deb gap boshlaganida, u gapini bo‘lib yubordi.
— "Shsh, bu sening aybing emas. O‘zingni ayblashni to‘xta," — dedi holasi.

So‘ng ular qo‘ng‘iroqni yakunlashdi.

(Orqaga qaytish yakunlandi)

Bir necha soatdan so‘ng Pusanga yetib keldik.

— "Hyung, meni uyimga tushirib ket," — dedi Jungkook.
— "Yo‘q, sen men bilan borasan," — dedim men.
— "Lekin, hyung, men u yerda nima qilaman? Menimcha, siz bilan borishim kerak emas," — dedi u ikkilanib.

— “Men sendan ruxsat so‘rayotganim yo‘q, Kook. Men aytyapman: sen men bilan borasan,” — dedim qat’iy ohangda.

— “Lekin hyung–” — dedi u, ammo men gapini bo‘ldim.

— “Hech qanday ‘lekin’ yo‘q. Avval Sumiyning holasinikiga boramiz, keyin seni uyinga olib boraman,” — dedim qat’iy ohangda va u shunchaki bosh irg‘ab rozi bo‘ldi.

9 epizod

Sumi kasalxonadan chiqqaniga bir haftadan ko‘proq vaqt bo‘ldi.

Jungkook uydan chiqishga urindi, lekin uydagi boshqa ikki inson uni umuman eshitmadi.

Va har kuni ertalab Taekook orasida Kim xonadonida ishlar shunday davom etardi.

"Xayrli tong, Jungkook."

"Xayrli tong, hyung."

—

"Xayrli tun, Jungkook."

"Xayrli tun, Hyung."

—

"Xayrli tong, Kookie, nonushta qildingmi?"

"Xayrli tong, Hyung, men sen uchun ham nonushta tayyorladim. Marhamat, yegin."

Nonushta qilib bo‘lgach, ular ishga jo‘nab ketishdi.

Shu tarzda yashay boshlashdi

Eshik ochildi va charchagan Jungkook uyga kirdi.

“Xush kelibsan, Kook.” – Taehyung telefonidan boshini ko‘tarib dedi.

“Salom, hyung. Sumi qayerda?” – Jungkook yoniga o‘tirib so‘radi.

“O‘zining qaytishiga tayyorgarlik ko‘ryapti.” – Taehyung javob berdi.

“Ha, uni necha kundan beri ko‘rganim yo‘q.” – Jungkook dedi.

“Men ham. Oxirgi haftada deyarli ko‘rmadim.” – Taehyung ham javob qaytardi.

“O‘sha kuni yig‘lab hushidan ketganining sababini aytdimi?” – Jungkook so‘radi.

“Yo‘q, undan so‘radim, lekin u javob bermadi.” – Taehyung chuqur nafas oldi.

“Yoongi hyung bu yerda nima qilyapti?” – Jungkook ro‘paralarida adyolga o‘ralgan (Yoongi) dumalab yotgan odamga ishora qilib so‘radi.

“Uxlashdan boshqa nima ham qilardi?” – Taehyung yelka qisdi.

“Men uxlayotganim yo‘q, tentak.” – Yoongi ko‘zlarini ochib gapirdi.

“Voy, xayrli tong hyung.” – Jungkook kulib qo‘ydi.

“Salom, Kookie.” – Yoongi unga jilmayib qaradi.

“U sen tomonga kulib qaradimi?” – Taehyung Jungkookka shivirlab, hayratini yashira olmadi.

“Menimcha, ha.” – Jungkook ham shivirladi.

“Ikkalang nima shivir-shivir qilib o‘tiribsizlar, ahmoqlar? Oldingda o‘tiribman-ku, bu odobsizlik emasmi?” – Yoongi dedi.

“Odob haqida gapirayotgan kim o‘zi? Hozirgina uxlab yotgan odam-ku!” – Taehyung ko‘zlarini qisib javob berdi.

“Men shunchaki uxlamayotganimni aytdim.” – Yoongi jiddiy javob qaytardi.

“Unda nima qilib yotganding, Hyungie?” – Jungkook kirpiklarini qoqib so‘radi.

"Ikkalangni ham kuzatib turibman." – Yoongi dedi va so‘ng ikkala kichikroq do‘stlariga qo‘rqinchli nigoh bilan qaradi. "Jinnilik, men buni baland aytishim kerak emasdi." – deb o‘yladi o‘ziga-o‘zi.

"Bizni kuzatishdan maqsading nima?" – Taehyung so‘radi.

"Biz hech narsa qilayotganimiz yo‘q–" – Jungkook tushuntirmoqchi bo‘ldi, ammo Yoongi uni gapidan to‘xtatdi.

"Ha, buni juda yaxshi bilaman." "Sizning o'tmishingizni inobatga olsam, bunga ishonishim qiyin." – deb o‘yladi Yoongi va Taehyungga qaradi. U esa unga hech narsa demay qarab turardi.

"Qani, kim kechki ovqat yeydi?" – Yoongi mavzuni o‘zgartirishga harakat qilib, o‘rnidan turdi va ulardan so‘radi.

"Men! Juda och qoldim." – Jungkook o‘rnidan sakrab turdi.

"Yur, Kookie, men sening sevimli taomlaringni tayyorladim." – Yoongi "men" va "sening" so‘zlariga alohida urg‘u berib, Taehyungga kinoya bilan qarab kulib qo‘ydi.

Uchovlon kechki ovqatga o‘tirdilar. Taehyung va Yoongi yonma-yon, Jungkook esa ro‘paralarida o‘tirdi.

"Yoongi hyung, hamma narsa juda mazali ko‘rinadi. Biz uchun shuncha ovqat tayyorlaganingiz uchun katta rahmat." – Jungkook jilmayib dedi.

"Marhamat, Kookie." – Yoongi javob qaytardi.

"Rahmat... hyung." – Taehyung soxta yo‘tal qilib qo‘ydi. "Mayli, ovqatlanamiz."

Jungkook taomning mazali ta'midan zavqlanib, ohangrabodek tovush chiqardi. Bu esa Yoongi va Tae unga katta ko‘zlar bilan tikilishiga sabab bo‘ldi. U esa ularning nigohlarini sezmagan holda ovqatlanishda davom etdi.

"Senga ham Deja Vu bo‘lyaptimi, ha?" – Yoongi Taehyungning qo‘liga engilgina turtib, sekin pichirladi.

" Jim bòling hyung " deb javob berdi Tae picirlab

Ular shunday ovqatlanishdi

---

— Qachongacha u ikkitasini e'tiborsiz qoldirmoqchisan? — deb so'radi Hoseok, unga tashvish bilan qarab.

— Og‘riq to‘xtamaguncha, — javob berdi Sumi tug‘ilgan kunida Taehyung sovg‘a qilgan bilaguzugini o‘ynab.

— “Bu” degani nima? — deb so‘radi Hoseok.

— Yuragim, — dedi Sumi

— Bunday vaziyatda u hech qachon to‘xtamaydi, — dedi Hoseok, boshini yengil silab.

— Men buni taqmasligim kerak, deb o‘ylayapman, — dedi u bilaguzugini ko‘rsatib.

— Sumi, bas qil. Bor u bilan gaplash, — dedi Hoseok.

— Bo‘lmaydi, oppa. Men qo‘rqyapman, — deb javob berdi u, chap ko‘zidan yolg‘iz yosh tomib tushar ekan.

Kechki ovqatdan so‘ng Jungkook xonasiga cho‘milgani ketdi. Bu orada Taehyung va Yoongi idish-tovoq yuvayotgan edi. Yoongi gap boshladi:

— O‘zingni qanday his qilyapsan?

— Nima deganingiz, hyung? — deb so‘radi Taehyung.

— Jungkook haqida. U haqida nima his qilasan? — dedi Yoongi.

— U qaytgani yaxshi bo‘ldi, — javob berdi Taehyung.

— Va? — dedi Yoongi.

— Nima "va", hyung?

— Yana nima? — dedi Yoongi.

— Qayerga bormoqchi ekanligingizni bilaman, hyung, lekin menga ishoning, boshqa hech narsa yo‘q, — dedi Taehyung.

— Tae, tushunaman. Menga hamma narsani aytishing mumkin. Men seni hukm qilmayman, — dedi Yoongi.

— Bilaman, hyung, lekin aytadigan hech narsa yo‘q, — dedi Taehyung.

“Xo‘p, endi kechki ovqat davomida Jungkook’ga go‘yoki uni tiriklay yeb qo‘ygudek qarab o‘tirganingni inkor qilamizmi?” — dedi Yoongi ko‘zlarini olib qochib.

“Hyung~ Men unga tikilib o‘tirganim yo‘q. Shunchaki qarab qo‘ydim xolos,” — deb oqladi o‘zini Taehyung.

“Mayli, ishonaman, Tae,” — dedi Yoongi kinoyali ohangda.

“Faqat shuni qilma...” — Yoongi bir oz sukut saqladi, go‘yo o‘ylariga cho‘mib qolgandek. “Unga xiyonat qilma. Agar hech qachon nimadir qilmoqchidek his qilsang, oldin borib unga ayt. U buni boshqalardan ko‘ra ko‘proq bilishga haqli,” — deya yakunladi gapini.

“Hyung, men unga xiyonat qilmayman. Iltimos, menga ishon. Ha, ha, men hammasini aytaman,” — dedi Taehyung.

“Qanday hammasini?” — deb so‘radi Yoongi.

“Men va Jungkook haqida,” — dedi Taehyung.

“U kun haqida hammi?” — deb so‘radi Yoongi.

“O‘ylashimcha ha. Ha, o‘sha ham,” — javob berdi Taehyung.

“Tezroq ayt, Tae. Judayam tez.” — dedi Yoongi ogohlantiruvchi ohangda, bu ogohlantirishni Taehyung to‘liq tushunmadi, ammo e’tibor bermaslikka harakat qildi.

Bir ozdan so‘ng Yoongi chiqib ketdi, orqada esa endi hamma narsani to‘g‘rilab qo‘yishga qat’iy qaror qilgan Taehyung qoldi.

--

Soat 12:45 edi, Sumi charchagan va yuragi sinib uyga qaytib keldi.

U Yoongi aytganidek, ikkisi allaqachon uxlab yotganiga amin edi.

U sekin qadamlar bilan Taehyung bilan birga yashaydigan xonasiga yurdi va asta eshikni ochdi. Kutilganidek, xona qorong‘i edi — bu erkak uxlayotganini bildirardi.

U xonaga kirib, eshikni sekin yopdi. Ammo u eshikni yopayotganda, xonadagi chiroqlar yoqildi va Taehyung karavot chetida qo‘llari va oyoqlarini chalishtirib o‘tirardi.

"Uyga xush kelibsiz, " — dedi u jiddiy ohangda.

"Salom-- salom, Tae," — dedi Sumi qaltiragan holda.

"Yur, bu yoqqa," — dedi u qo‘lini cho‘zib. Sumi uning qo‘lini tutdi va yoniga o‘tirdi, noqulay tabassum bilan unga qaradi.

"Nima bo‘ldi? Juda charchaganga o‘xshaysan, Sumi," — dedi Taehyung xavotir bilan.

"Shunchaki ish... Juda og‘ir kunlar," — dedi u.

"Unda dam ol. Ertaga ishga borma," — dedi u mayin ovozda.

"Yo‘q, hozir dam olishim mumkin emas. Juda ko‘p ishlarim bor," — dedi Sumi.

"Iltimos, Sumi, o‘tgan haftada seni deyarli ko‘rmadim. Kookie ham seni sog‘ingan edi," — dedi Taehyung.

"Rostdanmi?" — deb so‘radi u.

"Ha, rost," — javob berdi Taehyung.

"U qanday? Sizlar hozir yaxshimisizlar? Endi u bilan odatdagidek gaplashayapsizlarmi?" — deb so‘radi Sumi.

"Ha, u yaxshi, va hammasi joyida. Endi normal gaplashyapmiz," — dedi Taehyung kulib.

"Nega kulyapsan?" — dedi Sumi.

"Chunki sen meni emas, uni so‘rading," — dedi Taehyung.

" ah Tae kecirasan . Sen qandaysan" dedi Sumi

" men yaxshiman lekin sen bilan gaplashib olmoqchiman" dedi Tae sekin

Sumi uni ajrawiw haqida gapiradi deb òylab vahimaga tushdi uning kòzlari yoshga tòlib Taeni sarosimaga soldi

"Sumi nima bòldi? Nega yiĝlayapsan? " Tae havotirlanib sòradi va Sumini quchoqladi

Sumi Taeni bòynidan mahkam quchoqlab yiĝlay boshladi " Tae iltimos undan qilmang iltimos....men juda charchadim..men bunga chiday olmayman..."

" Nima deyapsan Sumi " Taeni uni orqasini silab gapirdi

" Men juda charchadim.." Sumi sekin gapirdi

" mayli uxla boshqa kuni gaplashamiz " dedi Tae

" Men sizni sevaman Tae judayam sevaman" pichirladi Sumi

" men ham seni sevaman Sumi , endi uxlaymiz." Dedi Tae

"Blaman meni sevasiz...lekin uni mendan kòproq sevasiz" deb òyladi ichida Sumi

Òsha kuni kechasi Sumi ham Tae ham uxlay olmadilar

---
(Botta Tae love me again qowigini aytad qòwiq qatorlari bor man yozmadm)

Taehyung’ning yoqimli chuqur ovozi bo‘m-bo‘sh uyni tutib ketgandi.

Soat tun o‘n edi. Taehyung va Jungkook do‘stlari bilan kechki ovqatga chiqib ketgandi, Sumi esa uyga qaytib kelgan edi.

U yashash xonasida divan yonida polga o‘tirib oldi. Ikki kichkina “loviyalar”i ( it bu)bilan o‘ynar, Taehyungning ovozini tinglar edi.

— Dadangizning ovozi juda chiroyli, to‘g‘rimi, bolajonlar? — dedi u ikkalasining mo‘ynasini silarkan.

Yeontan qo‘lini yalay boshladi, bronny esa quvonchli ko‘zlari bilan unga tikilib, dumini qimirlatib turardi.

Yeontan dadaning bolasi, bronny esa onaning bolasi edi.

U Yeontanni bag‘riga olib, yuragining to‘ridan quchoqladi. Uning yuzini bir necha bor o‘pib, shivirladi: “Men seni juda yaxshi ko‘raman, buni har doim eslab yur.” Bu esa uni baxtdan miyyovlatdi.

U uni polga qo‘ydi, u esa akasi tomon yugurdi va ikkalasi bir-birini quvlab o‘ynay boshlashdi.

Sumi yonidagi kofe stolchasi ustidagi sigaret qutisini olib, birini yoqdi va og‘ziga tutdi.

U asta tortdi va darhol yo‘tala boshladi.

— Qanaqa bema’ni narsa bu? Odamlar bunga qanday qilib lazzatlanadi? — deb qichqirdi u ko‘proq yo‘talib.

— Men buni qila olmayman… — deb pichirladi va sigaretani ezib tashladi.

— Unda nega umuman chekmoqchi bo‘lding? — dedi Jungkook unga yaqinlashib.

U unga ikkilanib qarab, (burnini jiyirib) kichkina tabassum qildi.

Jungkook uning yoniga polga o‘tirdi va sigaret oldi, biroq yoqishga ulgurmadi — Sumi uni qo‘lidan tortib oldi.

— Kookie, bo‘lma! — dedi u burnini yoqimtoy qilib jiyirar ekan.

— Ohh, sen urinib ko‘rishing mumkin, men esa yo‘q. Bu qanday adolatsizlik? — dedi jk.

— Bu... bu sog‘liging uchun yaxshi emas, — deb asta javob berdi u.

— Tinchlan Sumi, men bunga o‘rganib qolganman, — dedi u va yana sigaret qutisiga qo‘l uzatdi, lekin foydasiz — Sumi uni tezda shimining cho‘ntagiga yashirib oldi.

— Sen chekasanmi? — deb so‘radi sumi undan.

— Ha, ba’zida, — deb javob berdi jk

— Lekin nega, Kookie? — dedi u.

— Shunchaki biroz stressdan qutulish uchun, — dedi jk

— Kookie, stress bo‘lma. Agar biror narsa haqida gaplashging kelsa, bemalol mengi oldmga kel. Men yoningda bo‘laman, — dedi u.

— Rostdanmi, Sumi? Yonimda bo‘lasanmi? — deb so‘radi u, va u boshini qattiq-qattiq qimirlatib tasdiqladi. — Lekin, eslashimcha, sen menga anchadan beri gapirmading yoki uchrashmading, — dedi u.

— Kechir Kookie. Juda band edim, — dedi u.

— Bilaman. Baribir, qaytishingizga tayyorgarliklar qanday ketmoqda? — deb so‘radi u.

— Umm… aslida, sanasini kechiktirdim, — dedi u sekin ovozda.

— Nega? — deb so‘radi u.

— Men hali bunga tayyor emasman, — deb pichirladi u.

— Aha, mayli. Shoshilma, quticham, — dedi u kulib, boshini silab. — Nega sen bunchalik kichik, Sumi?

— Nima deganing bu? Men kichkina emasman, — deb lablarini chiqarib javob berdi u.

— Kichkinasan. Jimin hyungdan ham kichik. Kichkina va yoqimtoy, — dedi u kulib.

— "Yahh, men kichkina emasman. Sen shunchaki juda bo‘yli odamsan," dedi u jiddiy ohangda, qattiqqo‘l bo‘lishga harakat qilib, lekin buni umuman uddalay olmadi.

— "Ohho Sumi, men seni shaxsan uzoqdan beri tanimasligim mumkin, lekin doim hayotimning bir qismidek tuyilgansan. Sen yoqimli kichkintoysan. Qolaversa, sen mendan kichikroqsan, shuning uchun biz seni 'maknae' deb ataymiz," dedi u. So‘ng birdan o‘ziga kelib, pichirlab hayqirdi: "Yahh, qanday qilib mening o‘rnimni olib qo‘yishga jur'at etding?"

Sumi past ovozda lablarini qimirlatar edi, u Jungkook undan Taehyungni tortib olgan deb o‘ylab, unga jahl qilayapti deb o‘yladi.

— "Kookie... Men... Men... judayam afsusdaman. Men hech narsani bilmasdim... Kechir... Men sizlar orasiga aralashmoqchi emasdim... Faqat..." deb gapini boshladi, lekin u uni to‘xtatdi.

U yonidan uni quchoqlab dedi:
— "Sumi, nega yig‘layapsan? Yig‘lama. Bu sening aybing emas. Men senga jahlim chiqmagan."

— "Lekin hozirgina sen mening o‘rnimni egallading deding. Kechirasan, men hech narsani bilmasdim," dedi u ko‘zida yosh bilan unga qarab.

— "Hechqisi yo‘q. Men shunchaki hazillashdim. Men maknae bo‘lmasligimga ko‘nikdim," dedi u.

— "Nima? Endi maknae emasmisan?" dedi u hayron bo‘lib.

— "Ha, men endi guruhimizning maknaesi emasman," dedi u.

— "Nega?"

— "Chunki sen 'Pabo'san," dedi u (Pabo — koreyschada “ahmoq” degani, odatda mehr bilan ishlatiladi).

— "Oh." ‘Men senga o‘rningni qaytaraman’, deb o‘yladi sumi

— "Taehyung qayerda?" deb so‘radi u undan.

— "Hyung biror narsa sotib olishga ketdi. Hozir qaytib keladi," dedi u.

— "Sen nimadir yeging kelmayaptimi?" dedi u.

Yòq men och emasman dedi Sumi

— Yaxshi, charchagandirsan. Borib dam ol, nimaga ehtiyojing bo‘lsa, menga aytgin, — dedi u.

— Yaxshi, Eomma, — dedi u kulib.

— Men sening Eomma'ing emasman, Kookie, — dedi u erkalik bilan.

— Lekin xuddi Eomma’day harakat qilasan, — dedi jk va polga o‘tirgan joyidan turib, unga qo‘lini uzatdi.

Qiz uning qo‘lini ushlab, divanga o‘tirdi.

— Men Taehyungni kutaman.

— Yaxshi, — dedi yigit va xonasiga ketmoqchi bo‘lganda, qizning ovozi uni to‘xtatdi.

— Kookie, — dedi u.

Jk ortiga qarab:

— Ha, Sumi? — dedi.

— Qiyinmi? — dedi qiz.

— Nima? — deb so‘radi u.

— Sevgini qo‘yib yuborish qiyinmi? — deb so‘radi qiz.

— Bu dunyodagi eng qiyin narsa, — deb javob berdi u.

Taehyung bir soatlarda uyga qaytdi. U Sumiyni divanda uxlab yotganini ko‘rdi. O‘ziga sezdirmay kulib qo‘ydi va uni xonaga ko‘tarib olib o‘tmoqchi bo‘ldi, lekin shu payt Sumi birdan uyg‘onib, unga tushunarsiz ifoda bilan qaradi.

— Tae, — dedi u uyqudagi ovozda.

— Salom, Sumu, — dedi u sekin. — Yuraqol, xonaga borib uxlaylik, maylimi? — U bosh irg‘ab rozi bo‘ldi va ikkovlari xonaga yo‘l olishdi.

Taehyung tezda cho‘milishga kirib ketdi, Sumi esa tashqarida uni kutdi.

U chiqib kelgach, Sumi unga jilmayib qaradi va yotoqning yonidagi joyga ishora qilib, o‘tirishini so‘radi.

U yoniga o‘tirib, ilik tabassum bilan so‘radi:

— Nima gap?

— Hech narsa, odatdagidek holatlar, — dedi u.

— Mayli, hozir o‘zingni qanday his qilyapsan? — deb so‘radi Tae

— Yaxshi, men yaxshi, — dedi sumi

U sekin boshini uning yelkasiga qo‘ydi, qo‘llarini bo‘yniga o‘rab, asta shunday dedi:

— Tae, meni mahkam quchoqlab ol, iltimos.

U ham uni mahkam quchoqladi. Ular bir necha daqiqa jim turishdi. So‘ngra Taehyung so‘z boshladi:

— Sumi? Nima bo‘ldi? Nima bezovta qilyapti seni? Gapirgin, iltimos.

— Yo‘q... hech narsa, — dedi u.

— Rost gap ayt. Yashiryapsan nimadir. Menga ayt, iltimos, — dedi Taehyungning ovozida aniq umidsizlik sezilib.

— Tae? — dedi u past ovozda.

— Ha, jonim, — dedi u muloyimlik bilan.

— Uxlaymiz... oxirgi bor seni mahkam quchoqlab yotsam bo‘ladimi?

8 epizod

Jungkook telefonini olib, raqam terdi. Bir necha qo‘ng‘iroqdan so‘ng boshqa tomon javob berdi.
— Allo.
— Jimin hyung. Sen bn gaplawiwim kerak.
— Albatta, Kookie. Mening studiyamga kel, — dedi Jimin.
— Yolg‘izmisan? Yoki bo‘shmisan? — so‘radi Jungkook.
— Ha, Kook, men bo‘shman, kamida ikki soatga. Keyin uchrashuvim bor, lekin kelaver, — javob berdi Jimin.
— Yaxshi, hyung, hozir boraman, — dedi Jungkook.
— Kutaman, — dedi Jimin va qo‘ng‘iroqni uzdi.

Jungkook Taehyungga xabar yubordi va Jimin bilan uchrashish uchun yo‘lga tushdi.

Jimin biror ish bilan band edi, kimdir eshikni taqillatdi. U bu Jungkook ekanligini darhol bildi. O‘rnidan turib, Jungkookni ichkariga qo‘ydi.

Ular joylashishdi va Jimin gap boshladi:
— Xo‘sh, nima gap?
— Men hali ham uni sevaman, — dedi Jungkook ochiqchasiga.
— Kookie... — dedi Jimin, biroz pauza qilib, — bilaman.
— Nega u meni tanlamaydi, hyung? Ayting, iltimos, — dedi Jungkook Jimin tomon qarab.
— Senga nima deyishimni ham bilmayman.
— Nega, hyung? Sen hamisha shu yerdasan. Iltimos, javobimni ber, — dedi Jungkook sokin ohangda.
— Men Sumidan so‘radim. Ular qanday tanishganini. Hammasini aytib berdi, — dedi Jungkook.
— Ha, aytdimi? — dedi Jimin.

— Nega u boshqa qizlarga o‘xshamaydi? Nega u shunchalik yoqimtoy? Uni yomon ko‘ra olmayman, hyung. — Jungkook boshini egib, zorlanib gapirdi.
— U juda yaxshi inson, hech kim uni yomon ko‘rolmaydi, — dedi Jimin asta.
— Lekin, hyung, ularni birga ko‘rish og‘ir. Ko‘chib ketmoqchiman. Menga yordam ber, iltimos. — dedi Jungkook.
— Rostdan ham ko‘chib ketmoqchimisan? — so‘radi Jimin. Jungkook boshini qattiq-qattiq qimirlatdi.
— Yaxshi, men senga yaxshi joy topishga yordam beraman va ularning ikkalasi bilan gaplashaman, ko‘chib ketishga ruxsat olish uchun.
— Rahmat, hyung, — dedi Jungkook jilmayib.

— O‘zingni ehtiyot qil va uni qo‘yib yubor, — dedi Jimin yumshoq ohangda.
— Bu juda qiyin, hyung, — dedi Jungkook.
— Tushunaman, azizim. Aytgancha, u qachon va nega birga yashashni boshlaganini aytdimi? — deb so‘radi Jimin. Jungkook boshini sal qimirlatib "yo‘q" dedi.
— Sumi oilasiz qolgan. U tug‘ilganida onasidan ayrilgan va taxminan bir yarim yil avval otasi ham tashlab ketgan.
U otasining kichkina malikasi edi, shuning uchun otasining o‘limi unga katta zarba bo‘ldi. U butunlay yiqilib tushdi, yuragi sinib ketdi va qo‘rqinchli tushlar ko‘ra boshladi.
Hattoki vahima hujumlari ham boshlandi. Otasi endi u bilan emasligiga ishonish qiyin edi. Bir kuni Tae uni terapevtga olib bordi, va terapevt unga yolg‘iz yashamasligi kerakligini aytdi. Shuning uchun ular birga yashashni boshlashdi, — dedi Jimin.

— Taehyung hyung uni birga yashashga taklif qilganmi? — deb so‘radi Jungkook.
— Ha, shunday qilgan, — dedi Jimin.
— Yaxshi, tushunarli, — dedi Jungkook.
— Tae uning yagona tayanchi, shuning uchun uni undan tortib olma. Bu gapni aytish bilan sen uchun yomon hyung bo‘lib qolayotganimni bilaman, kechir meni, Kookie, — dedi Jimin ko‘zlari namlanib.
— Men buni qilmoqchi emasman, hyung. Lekin uni juda yaxshi ko‘raman. Bu men uchun oson emas, — dedi Jungkook, Jimin tomonga qaramay.
— Tushunaman.
— Yaxshi, hyung, men endi ketaman. Ishlarim bor. Va esda tuting, ko‘chib ketishga yordam berishingiz kerak, — dedi Jungkook o‘rnidan turib.
— Ha, Kookie, yordam beraman, — dedi Jimin, ular quchoqlashishdi va Jungkook ketdi.

Jungkook ketgach, Jimin ish bilan band bo‘ldi, lekin yarim soat o‘tmasdan yana kimdir eshikni taqillatdi.
Eshikni ochganida, Sumi boshini egib, barmoqlari bilan o‘ynab turganini ko‘rdi.
— Sumi, keldingmi, ichkariga kir, — dedi u.
Sumi asta divanga yaqinlashib, o‘tirdi, lekin hali ham qo‘llariga tikilib turardi.
— Nima bo‘ldi, Sumi? Nega bunchalik jim turibsan? — deb xavotir bilan so‘radi Jimin.
Sumi sekin boshini ko‘tardi va unga qaradi, ko‘zlari shishib ketgan va qip-qizil edi — yig‘lagani aniq edi.
— Sumi, nega yig‘lading? Nima bo‘ldi? Tae nimadir qildimi? Aytsang, unga saboq beraman, — dedi Jimin.
— Jungkook Taehyungni sevadi, — deb pichirladi u, deyarli eshitilmas ohangda. Agar Jimin unga juda yaqin o‘tirmaganida, bu gapni eshitmagan bo‘lardi.

— Jimin oppa, rostini ayting-chi? Jungkook Taehyungni sevadimi? — deb so‘radi u.
— Senga buni kim aytdi, Sumi? — deb qaytarib so‘radi Jimin.
— Men ahmoq emasman, oppa. Taega qanday qarayotganini ko‘rdim. Jungkook menga o‘zi sevgan inson bilan birga bo‘la olmasligini aytganda, uning muhabbati boshqa odamga, ayolga ekanligini aytdi. U mendan nimanidir yashirgandek qattiq vahimaga tushdi. Bilaman. Javob bering, oppa, bu Tae, to‘g‘rimi? — dedi u va kichkina ko‘zlariga yosh yig‘ildi.
— Men... yaxshi... ha, bu u, — dedi nihoyat Jimin.
U birdan nimanidir anglab, hayotini ag‘dar-to‘ntar qiladigan bir haqiqatni tushundi.
— Kuting, demak, Tae mendan yuz o‘girganining sababi... Jungkook edi?
Jimin keng ochilgan ko‘zlari bilan unga qaradi, va uning ko‘zlari yana yoshlanib ketdi.
— Yo Xufo... Ular bir-birini sevishadi, — dedi u.

— Yo‘q, Sumi, Jungkook Taeni sevadi, lekin Tae seni sevadi, — dedi Jimin uni tinchlantirishga urinib.
— Yo‘q... u sevmaydi... — dedi u titrab. — U meni sevmasdi. U Jungkookni sevadi. Ha. Jungkook uning haqiqiy sevgisi. Men emas, — dedi u.
U yuzini qo‘llari bilan yopdi va yig‘lab yubordi. Jimin o‘rnidan turib, yoniga o‘tirdi va uni quchoqlab, sekin orqasidan siladi.
— Sumi, shsh... Yig‘lama. Iltimos. Juda ko‘p yig‘lasang, betob bo‘lasan, — dedi u sekin.
— Men Kookiening sevgisini tortib oldim. Ularning orasiga kirib qoldim, — dedi u.
— Yo‘q, unday qilganing yo‘q. Bunday gaplarni aytishni bas qil, — dedi Jimin qattiq ohangda.
— Mening Taem... u meniki emas. Oppa, u meniki emas, — dedi u Jimin tomonga qarab.

Uning zaif holati Jiminning yuragini vayron qildi. U hech narsa qila olmaydi. Uning uchta yaqin do‘sti muhabbat uchburchagida qolib ketishdi va ularning ikkitasi juda azob chekyapti. U o‘z do‘stlariga yordam bera olmaydi. Jungkook va Taehyung unga aka-uka kabi, Sumi esa kichik singlisi kabi. Qachonki Sumida muammo bo‘lsa, u har doim Jimin yoki Hobi bilan gaplashadi.

— Sumi, u faqat senikidir. Taehyung seni juda yaxshi ko‘radi, — dedi u.

— Lekin u Jungkookni mendan ham ko‘proq yaxshi ko‘radi. Buni bilaman. Men buni avval e'tiborga olmaganman, chunki u kimni birinchi bo‘lib sevganini bilmasdim. Lekin endi bilganimdan keyin ko‘z yumolmayman, — dedi u.

— Sumi, iltimos, ortiqcha o‘ylama, — dedi Jimin, ko‘z yoshlarini artib.

— Oppa, men usiz yashay olmayman, — deb yig‘lab yubordi u.

— Senga usiz yashashga to‘g‘ri kelmaydi, Sumi, — dedi Jimin, uning yelkasini silab.

— Lekin Jungkookchi? U nima qiladi? — deb so‘radi u.

— Bilmayman, Sumi, — Jimin halol javob berdi. — Bu haqda Tae bilan gaplashishing kerak.

— Bu masalada u bilan gaplasha olmayman. Agar u meni tark etishga qaror qilsa, nima qilaman? — dedi u, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay, aybsiz nigoh bilan unga qarab.

— U seni tark etmaydi, Sumi, — dedi Jimin.

— Buni bilmaymiz, Oppa. Endi uning haqiqiy sevgisi qaytdi... U meni tark etishi mumkin... — dedi u titrab.

— Sumi, iltimos, ortiqcha o‘ylama. U seni tark etmaydi.

— Lekin Jungkook qaytgandan keyin u baxtli bo‘lmaydi. Tae u bilan birga bo‘lishni xohlaydi, — dedi u, ko‘z yoshlari daryo kabi oqib.

— Yo‘q, u ketmaydi. Bunday narsalarni o‘ylama, — dedi Jimin va Sumiyni bag‘riga tortib, sekin boshini siladi.

— Lekin men Kookiening xafa bo‘lishini istamayman, — dedi u Jiminning ko‘ksiga boshini qo‘yib.

— Qanday qilib bunchalik fidoyi bo‘lasan, Sumi? Hech bo‘lmasa bir marta boshqalarni emas, o‘zingni o‘ylagin, — dedi u.

— Qo‘limdan kelmaydi. U mening do‘stim, — dedi Sumi pichirlab.

— Bilaman, kichkintoy, — dedi Jimin.

Ular bir necha daqiqa shu holda qoldilar, so‘ng Jimin:
— Sumi? — dedi.

U sekin pastga qaradi va uning ko‘zlari yumulganini ko‘rdi.
— Sumi? — yana dedi u. U javob bermadi, shuning uchun Jimin uni silkidi. Ammo yana hech qanday javob yo‘q edi.

— Sumi? O‘rningdan tur! — deb qichqirdi u.

Hech qanday javob bo‘lmadi, va Jimin vahimaga tushib, xuddi o‘sha binoda bo‘lgan Hobiyni chaqirdi.

Bir necha daqiqa o‘tgach, Hobi va Jimin birgalikda Sumiyni uyg‘otishga harakat qildilar, lekin u uyg‘onmadi. Jimin Taehyungga qo‘ng‘iroq qildi.

— Salom, Chim. Nima gaplar? — dedi Tae qo‘ng‘iroqni ko‘tarib.

— Tae... Sumi... U... u... — Jimin titrab gapira olmadi.

— Sumi? Unga nima bo‘ldi? — dedi Taehyung xavotirlanib.

— U hushidan ketdi. Nima qilishni bilmayman, — dedi Jimin.

— Hushidan ketdi? Qayerda? Qachon? Ayt menga, hozir yetib boraman, — dedi Taehyung.

— Yo‘q, Tae, vaqtni bekorga yo‘qotmasligimiz kerak. Iltimos, uning doktori qaysi shifoxonada ekanini ayt. Uni o‘sha yerga olib boramiz, sen ham o‘sha yerga kel, — dedi Jimin.

— Uni Seul shahar shifoxonasiga olib boringlar. Men yetib boraman. Uning doktori Doktor Choi, — dedi Taehyung va qo‘ng‘iroqni tugatdi.

Hoseok va Jimin uni shifoxonaga olib borishdi, va doktor uni tekshiruv uchun xonaga olib kirib ketdi. Ikkovlari tashqarida o‘tirishardi.

— Endi nima bo‘ldi va u bu yerda nima qilayapti? — deb so‘radi Hobi Jimin tomonga qarab.

Jimin sodir bo‘lgan hamma narsani qisqacha tushuntirib berdi.

— Voy, endi nima qilamiz? — dedi Hobi.

— Bilmayman, hyung. Agar u homilador bo‘lsa-chi? — dedi Jimin qo‘rquv bilan.

— Yo‘q, u homilador emas, — dedi Hobi.

— Yomon his qilyapman, hyung. Menga uning homiladorligi haqida qandaydir yomon tuyg‘u kelayapti. Sumi oxirgi haftada g‘alati harakat qilayotgandi, — dedi Jimin.

— Aytdim-ku, u homilador emas. Endi indama, — dedi Hobi asabiylashib.

— Lekin agar u bo‘lsa-chi? — dedi Jimin.

— Men... men bilmayman, Jimin, — dedi Hobi.

Biroz vaqt o‘tgach, Taehyung ham Jungkook bilan birga shifoxonaga yetib keldi.

— Sumiga nima bo‘ldi? — deb so‘radi Jungkook.

Jimin va Hobi uning savoliga javob bermadi, ular Taehyungning ko‘zlaridan boshqa hamma narsaga qarab turishardi.

— U nima bo‘lganini so‘radi, javob ber, — dedi Taehyung jiddiy ohangda.

— U hushidan ketdi, — dedi Jimin sekin.

— Buni bilamiz, lekin nima bo‘ldi? Nega hushidan ketdi? — yana so‘radi Tae.

— Bilmaymiz, Tae. Doktor chiqsa, hammasini aytadi, — dedi Hobi.

Bir necha daqiqadan so‘ng doktor xonadan chiqdi va ular savollarga ko‘mib tashlashdi.

— Doktor, Sumining ahvoli qanday? — deb so‘radi Jimin.

"Hobi so‘radi: 'U hozir yaxshimi?'"

Jungkook dedi: "Biz u bilan uchrashsak bo‘ladimi?"

Taehyung so‘radi: "Unga nima bo‘ldi?"

Shifokor javob berdi: "Iltimos, barchangiz bir vaqtda gapirmang. Nimani aytmoqchi ekanligingizni tushunolmayapman."

Taehyung yana so‘radi: "Doktor Lim, unga nima bo‘ldi?"

Shifokor javob berdi: "Janob Kim, u hushidan ketdi, chunki..."

Jimin sabrsizlik bilan so‘radi: "Nima uchun, doktor?"

Shifokor Taehyungga qarab dedi: "Siz u kamqon (anemik) ekanligini bilasizmi? U charchoq tufayli hushidan ketdi."

(Izoh: Agar bilmaganlar bo‘lsa, anemiya — qonda gemoglobin darajasi past bo‘lgan odam.)

Taehyung bosh chayqadi va Jimin hamda Hobi tomonga qaradi, ular unga qaramayotgan edi.

Shifokor davom etdi: "Ko‘zlari qizarib shishgan, u ko‘p yig‘lagan. Men sizga allaqachon aytganman, iltimos, unga ortiqcha stress bo‘lishiga yo‘l qo‘ymang. Bu uning sog‘lig‘i uchun yaxshi emas — ham jismoniy, ham ruhiy jihatdan."

Taehyung javob berdi: "Tushundim, doktor. U hozir uyg‘oqmi? U bilan uchrashsam bo‘ladimi?"

Shifokor dedi: "U birozdan keyin uyg‘onadi, keyin siz uchrashishingiz mumkin. U kechqurun kasalxonadan chiqadi. Men unga dorilar yozib beraman, iltimos, ularni o‘z vaqtida ichishini ta’minlang."

Shifokor shunday deb chiqib ketdi.

Taehyung nafasini chuqur oldi va dedi:
"Bolalar, iltimos, menga nima bo‘lganini aytib bering?"

Hobi gapira boshladi: "Tae, aslida..."
Ammo u gapni tugatmasidan oldin Jimin uni to‘xtatdi.

Jimin dedi: "Biz aniq bilmaymiz."
U Hobi tomonga qarab, Taehyungga nima bo‘lganini aytmaslik kerakligini bildirgancha qaradi.

Jungkook suhbatga qo‘shilib dedi:
"Qanday qilib bilmasligingiz mumkin? Siz uning yonida edingiz-ku!"

"Ha, aynan shunday," - dedi Taehyung.

Jimin esa davom etdi:
"Men bilmayman, Tae. U mening studiyamga kelganida allaqachon yig‘lab turgandi. Men uni tinchlantirishga harakat qildim, lekin u hushidan ketdi. Keyin men Hobi hyung va seni chaqirdim."
Jimin yolg‘on gapirdi va Hobi tomonga qaradi. Hobi esa boshini tasdiqlagancha qimirlatdi.

Jungkook Taehyungga qarab so‘radi:
"Hyung, sen nimadir qildingmi? Nega u yig‘lagan edi?"

Taehyung javob berdi:
"Kook, nega men uni yig‘latgan bo‘lishim mumkin deb o‘ylaysan?"

Jungkook yelka qisib dedi:
"Bilmayman. O‘zing ayt."

Taehyung o‘zini oqlab dedi:
"Men hech narsa qilmadim. U erta tongda chiqib ketdi. Men uyg‘onganimda esa faqat seni uyda topdim. Demak, men hech narsa qilmadim."

Hobi taxmin qildi:
"Ehtimol, u dadasini sog‘ingani uchun yig‘lagandir."

Taehyung e’tiroz bildirdi:
"Agar shunday bo‘lsa, u doimgidek men bilan gaplashishga kelgan bo‘lardi. Nega Jimin oldiga borishi kerak?"

Jimin esa beparvo yelka qisdi:
U uyg‘onsin, keyin o‘zidan so‘raymiz."

Sumi ikki soatdan so‘ng uyg‘ondi.
Ular undan nima bo‘lganini so‘rashga harakat qilishdi, lekin u bu mavzuda hech narsa demadi. U charchaganini va uyga borishni xohlashini aytdi.

U bir lahzaga Jungkookga qaradi, so‘ngra Jimin tomonga qaradi, u esa unga tasalli beruvchi tabassum bilan javob berdi.

Shundan so‘ng, Jungkook va Taehyung uni uyiga olib borishdi va majburan to‘shakka yotqizishdi.

Bir oz vaqt o‘tgach, Taehyung xonadan chiqib, divanda o‘tirgan Jungkookning yoniga joylashdi.

"U uxlayaptimi?" — deb sekin so‘radi Jungkook.

"Ha," — deb javob berdi Taehyung.

"Qalaysiz, hyung?" — deb so‘radi Jungkook unga qarab.

"Charchadim va hammasi chalkash." — dedi Taehyung.

"Unda biroz dam oling." — dedi Jungkook.

"Negadir o‘zimni juda yomon his qilyapman, Kookie," — dedi Taehyung.

"Nega, hyung? Ayta olasan." — dedi Jungkook.

"Men... Jungkookie, seni quchoqlasam bo‘ladimi?" — deb so‘radi Taehyung, Jungkookni hayratga solib.

"Albatta, hyung." — deb javob berdi Jungkook va keyingi lahzada Taehyung uni iliq quchog‘iga tortdi.

Taehyung Jungkookni quchoqlagan paytda, tanish hid burniga urilganda yengillik his qildi. O‘zini tuta olmay, lablaridan mayin "hmm" ovozi chiqib ketdi.

"Oh, men seni juda sog‘indim, Jungkookie." — dedi u asta, quchoqlashni yanada mahkamroq qildi.

"Men ham seni sog‘indim, hyung. Juda ham." — dedi Jungkook, ko‘ksiga yuzini bosgancha.

"Hech qachon yana shunday ketib qolma. Agar ketishing kerak bo‘lsa, menga hammasini oldindan ayt. Nima bo‘lishidan qat'i nazar, har doim sen bilan bo‘laman. Tushundingmi?" — dedi Taehyung.

"Tushundim, hyung", — deb javob berdi Jungkook. U sevgan insonining iliqligidan zavqlanardi. U Taehyungni yanada mahkamroq quchoqladi. Yuragining egasidan ko‘proq mehr izlab, yanada yaqinroq bo‘lishni xohlardi.

Ular uzoq vaqt quchoqlashib turishdi, bu paytda esa ularni kuzatayotgan boshqa bir juft ko‘zda zaiflik va ishonchsizlik aks etardi.

Sumi asta xonaga qaytib, to‘shak ustiga o‘tirdi. U tizzalarini quchoqlab, yangi chiqqan ko‘z yoshlarini artdi.

Uning miyasi juda tez ishlardi, g‘alati taxminlar paydo bo‘lardi. U bularni qanday to‘xtatishni bilmasdi.

"Men bunga chiday olmayman. Men bu hayot bilan yashay olmayman. Nimadir qilishim kerak," — dedi u o‘ziga pichirlab.

1 epizod

Jimin o'zini oynada tekshirarkan, kiyinishi unga yoqqanidan mamnun edi. U juda jozibali ko‘rinardi, buni so‘z bilan ifodalashning imkoni yo‘q edi.

Tashqaridan mashina signalining ovozini eshitib, bu Taening mashinasi ekanligini darhol tushundi. O‘z aksiga o‘pich yuborgancha jilmaydi va pastga tushdi.

Uydan chiqib, eshikni qulfladi. So‘ngra shoshilib, Taening mashinasi oldiga bordi va uning yoniga o‘tirdi.

— JIMINIE! — deb baqirdi Tae va Jiminni quchoqladi.

Jimin eng yaqin do‘stining harakatlaridan kulib yubordi. So‘ng ular mashinada harakatlana boshladilar.

— BAYRAM QILAMIZ! — deb baqirdi Jimin musiqa shovqini ichida, Tae esa unga jilmayib qaradi.

Yo‘l qisqa edi, shuning uchun ular tezda yetib keldilar. Bu yilning eng zo‘r kechasi shu edi, bugun Jimin va Tae hamma tashvishlarni unutib, zavqlanishni rejalashtirishgan edi.

Uyning ichiga qadam qo‘yishlari bilan, atrofdan musiqa, kulgi, raqs, terlagan odamlar, o‘pishish va boshqa narsalar eshitilardi.( Bu ..... uwa)

Jimin Taega qarab gapirmoqchi bo‘ldi, lekin u allaqachon chiroyli bir yigit bilan suhbatga berilib ketgan edi. Jimin unga qarab: "Juda ham chiroyli yigit ekan," deb o‘yladi.

Jimin pov:

Men barga qarab yo‘l oldim. Stol oldida turib, bir qadah sharob oldim va asta icha boshladim.

O‘ylarga cho‘mib turganimda, dag‘al ovoz meni hushyor torttirdi:

— "Salom, go‘zal baby

Bu ovoz... odamni o‘ziga tortib, hushidan ketkazishi mumkin edi. Orqaga o‘girilib, faqatgina "Salom" deb javob berdim. Ko‘zlarim uning qiyofasini sinchkovlik bilan o‘rganardi – u haqiqatdan ham juda jozibali edi.

Uning sochlari yalpiz rangida bo‘lib, peshanasiga tushib turardi. Ko‘zlari esa hayratlanarli darajada maftunkor edi – xuddi mushuk ko‘zlari kabi. Lablarining shakli esa odamni o‘ziga chorlayotgandek tuyulardi.

U sekin menga yaqinlasha boshladi:

— "Sen judayam chiroylisan."

Yuzimda engil qizarish paydo bo‘ldi.

— "Rahmat," — deya sekin javob berdim.

Birdan uning qo‘llari belimga tegdi va u asta-sekin kaftlari bilan u yerga doira chizayotgandek harakat qildi. Nafasi bo‘ynimga urildi va u shivirlagancha so‘radi:

— "Isming nima, mitti mushukcha?"

Keyin ohista qulog‘imning ichki qismini tilining uchi bilan tegizdi. Oyog‘im bo‘shashib ketdi, lekin qo‘llarining ishonchli bosimi meni tik tutib turardi.

— "Jimin ~" — deya beixtiyor shivirlab yubordim.

"Nega bunday shivirladim?" deb hayron bo‘ldim va qo‘llarim bilan og‘zimni yopdim. U esa kulimsiragancha sekin shivirlagancha o‘zini tanishtirdi:

— "Min Yoongi."

........

Yoongini qòllari Jiminni kòylagini ichida kokragini uwlawga harakat qilardi

Bowqa qòli esa Jiminni tanasida sayr qilar edi va lablar Jiminni tanasiga elekt tokini yuborar edi

Nihoyat lablar bir biri bilan birlawdi . Qòpol bòsalar ....

Jiminni qòllari Yoongini wimiga tuwdi va Yoongini azosini uwladi

Jiminga Yoongi tomonidan bowqariliwi juda yoqdi

Keyin Jimin Yoongini oldida tiz còkdi. Wimini yeci uni orqasidan icki kiyimini keyn Yoongini turb ketgan azosi ozodlikka ciqdi

Jiminning oĝziga suv tòldi cunki Yoongining azosi katta edi. Nihoyat Jimin uni oĝziga oldi va tilini aylantirib sòra boshladi.

"Ahhh fuck baby " Yoongi ingrashni boshladi chunki Jimin bu ishni ajoyib qilayotgan edi. Jimin kòziga yosh kelguncha uni oĝziga oldi.

" Baby kòproq fuck " Yoongini qòli Jiminni sochlariga òraldi va bosimni kuchaytirdi Jimin esa yana ham qattiqroq sòrdi

" Daddyga bu juda yoqdi endi mukofotingni ol baby " dedi Yoongi Jiminni yuzidan òpib.

Yoongi Jiminni kòylagini tepaga kòtardi va kòklaridan òpa boshladi.
Jiminni nafas olishi tezlashdi cunki Yoongini lablarini tanasida his qilish juda boshqaca edi.

Yoongi Jiminga sekin barmoĝini kiritdi. Jimin oĝriqdan nola qila boshladi

"Shhh tinchlan baby" dedi Yoongi Jiminni chalĝitib òpa boshladi nihoyat Jimin bunga òrgana bowladi

" K..kòproq....hyung..." deb nola qildi Jimin. Yoongi bosh irgab tezda karavat yonidagi moyni oldi va uni òzining azosiga va Jiminni kirish qismiga quydi. Sòng asra sekin kirita boshladi va birdan itarib yubordi.
" YOONGI!!!!!" Jimin baqirib yubordi va Yoongi òzini shu darajada yaxshi his qildiki, cunki u Jiminga òz ismini baqirtiriwga majbur qila oldi .

Jimin nihoyat Yoongining òlcamiga moslawdi. Yoongi sekin harakat qiliwni bowladi.
" Daddy seni qiynab qòydi baby " Yoongi tezlawa bowladi

" ahhhhh....ahm...Yoongi..." Jiminni bu nolalari Yoongini aqldan ozdirdi u endi ham uni sikardi ham dumbasiga orada urib qòyardi.

Xona nolalar, terining teriga uriliwi, sperma hidiga tòldi.

"Yoongi ...mmh...men ...hozir..kelaman..."

" Menga kel baby"

" AHHHHH.." Jimin bòwanganida baqirib yubordi. Yoongi ham bòwanib Jiminni ustiga yiqildi.

" Ahh baby"

"Hmm"....Jimin uyquga ketdi

" men qaytdm" Jimin videoqòngiroqda Yoongini bilan gaplawib.

Ha uwa paytlar Yoongi hizmat safariga ketardi 2-3 haftaga lekin bu safar 2 oy edi

Jimin Daddy sini juda sogindi

.....

"Men qaytdim", — dedi Jimin, telefonini shunday burchakka qo‘yibki, u video qo‘ng‘iroqda sevgilisini ko‘ra olardi.

Ha, bu Yoongi 2-3 haftaga ish safariga ketadigan paytlar edi, lekin bu safar u 2 oyga ketgan edi.

Jimin esa o‘zining Daddysini juda sog‘ingandi. Va boshqa narsalar uchun ham... Shuning uchun u biroz uni erkalashga qaror qildi.

"Chaqalog‘im... seni sog‘indim", — dedi Yoongi, faylni qo‘yib.

"Asalni topdingmi?" — deb so‘radi u.

"Ha", — dedi Jimin, barmoqlarini asal bankasiga botirib, keyin uni ohista olarkan.

Yoongi bu nimaga olib borishini bilardi Jiminning lablaridan asal oqayotganini ko‘rib, Yoongi lablarini qattiq tishladi.

"Yoonie... nima qilayapsan? O‘zingga zarar yetkazasiz", — deb shivirladi Jimin, nima qilayotganini aniq bilgan holda.

"Jimin... sen... olov bilan o‘ynayapsan", — dedi Yoongi, ko‘zlari jiddiylashib, kichigining to‘shakka yotganini kuzatar ekan. Uning ko‘kragidan asal oqayotgan, u esa barmoqlarida asal bilan o‘ynarkan, tilini usta harakat bilan aylantirar edi.

"Bu nima edi... daddy?"

Shu zahotiyoq Yoongi qo‘ng‘iroqni o‘chirib qo‘ydi, ichida issiqlik paydo bo‘lib, nafasi og‘irlashdi.

U Jiminning lablarini o‘z lablarida his qilishni sog‘ingandi. Uning yengil qo‘llari tanasida kezardi.

Yoki Jimin uni qanchalik yaxshi qabul qila olishini...

Bu haqda o‘ylashning o‘zi Yoongining shimini yanada toraytirib yubordi.

"Samolyotimni tayyorlang", — dedi u xotirjam bo‘lishga harakat qilib, telefon orqali buyruq berarkan. Keyin esa ofisidagi barcha narsalarini yig‘ishtirib, o‘zining mehribon babysini ko‘rish uchun yo‘lga chiqishga qaror qildi...

Jimin kulib yubordi, chunki katta yoshli inson qo‘ng‘iroqni o‘chirib qo‘ydi. Yoongi har doim juda oson yoqilardi.

juda ham oson.

Jimin biroz mizg‘ishga qaror qildi.

...

● 25 daqiqa o‘tib ●

Jimin eshik oldida kimningdir ovozini eshitib, norozi ohangda ingradi. Bu odam uning uyqusini buzdi.

U norozi ovoz chiqarib, o‘zi faqat tor shortikda va yalang‘och ekanini unutgan holda pastga tushdi.

Kimligini tekshirmasdan eshikni ochdi.

"KIM BU.. yoongi?"

Jimin yutinib, Yoongining holatiga qaradi. Uning qoplangan ko‘zlari shahvat bilan to‘lgan edi. Lablarini tishlari orasiga oldi.

Ko‘ylagi yechilmagan holda – bu Yoongi uchun birinchi marta edi, chunki u har doim kiyimiga mukammal e’tibor berardi... U faqat Jiminni shunchalik xohlaganida shunday bo‘lardi.

Jimin orqaga tisarila boshladi, o‘z holatini anglab yetdi.

"Jimin..." — Yoongi bo‘g‘iq va sokin ovozda shivirladi, bu esa Jiminning kichik tanasini titratdi.

Yoongi unga yaqinlashar, Jimin esa ortga tisarilardi.

Eshik qulflanganini eshitganida, Jimin o‘z joyida burildi, biroq Yoongi uni tortib oldi va ularning tanalari bir-biriga urildi.

Bir-birlariga shunchalik yaqin bo‘lish – bu xuddi elektr toki urganidek his qilinardi. Ikkalasi ham bir-birini juda sog‘ingan edi.

Yoongi hech o‘ylab o‘tirmasdan, o‘zining qo‘llarini Jiminning atrofida o‘radi. Unga yaqinlashib, uning hidini ichiga tortdi.

"Daddy......", — dedi Jimin titrab.

"Meni sog‘indingmi?" — deb so‘radi Yoongi, Jiminning bo‘ynidan o‘pib, yumshoq terisini tishlab.

"Yoon... ahhh... mhm," — deb ingradi Jimin, Yoongini his qilib.

Yoongi sekinlik bilan kichkinani divanga yotqizdi. Uning qo‘llari Jiminning ko‘kragiga tegdi.

Va qo‘llarini pastga harakatlantirar ekan, Jimin bir necha bor ingrab yubordi.

"Y-Yoongi..." — dedi Jimin, lekin kattasi uni shiddat bilan o‘pib, gapirishga yo‘l qo‘ymadi. Ular birga nafas chiqarishdi.

Yoongi qo‘llarini kichkinaning futbolkasining chetiga olib borib, uni osongina yechib tashladi. Keyin Jimin ham shunday qildi.

Yoongi Jiminning ko‘kragidan pastga tomon mayin o‘pichlar qoldirdi. Jiminning qo‘llari Yoongining sochlariga kirishib ketgan, va Yoongi jiminni azosini shimi ustidan òpdi.

"Daddy seni qanchalik sog‘inganini ko‘rsatib qo‘ysin," — dedi u, Jiminning kiyimlarini butunlay yechib.

"Seni o‘ylamay, tor shortik va futbolkasiz eshikni ochishga nima majbur qildi?" — deb shivirladi Yoongi, unga yaqinlasharkan.

"Y-Yoongi!!!" — dedi Jimin, Yoongi esa Jiminni azosini oĝziga oldi

Ikkovlari ham uzoq vaqt bir-birini sog‘ingan edi.

"Bu senga yoqayaptimi, baby?" — deb pichirladi Yoongi, Jiminning nafasi tezlashar ekan.

"D-Daddy, men..." — lekin u gapini tugata olmadi chunki Yoongi tòxtab òzini jinsi wimini yechayotgan edi ....Jimin esa tartibsiz nafas olardi u allaqacon Yoongi uni sikiwini hohlardi.

"Daddy.." — dedi Jimin shivirlab.

"Nima bo‘ldi, baby?" — deb so‘radi Yoongi, Jiminni teshigiga barmogini tiqib

Yoongi barmogini kirgizib chiqarishni bowladi

Yoongi ucta barmogini tiqdi va tezlashdi Jimin esa bowini yuqoriga qilib inqillab yotardi Yoongi bu holatni kòrib labini tiwladi

"Wuncaki meni tezroq sik daddy " Jimin iltijo qildi

" Dumbangni kòtar" Yoongi moyni oliw ucun qòl còzdi va moyni ozining azosiga va Jiminni tewigiga quydi

Jimin sovuq suyuqlikni his qilib ingrab yubordi. Nihoyat Yoongi Jiminga kirdi
" mmhh Daddy...." Jimin Yoongini katta azosini juda soĝingandi .

Yoongi uni òpib jim qildi va harakatni bowladi

Yoongining ketma ket zarbalaridan karavar gicirlay bowladi
" ahh baby sen juda torsan..."

"Aaaa Daddy..." Jimin baqirdi cunki yoongi uni prostata beziga uriwni bowlagandi bu esa Jiminni nolalarini kucaytirdi

Yoongi tezligini eng còqqisiga ciqqanini his qildi " Yoongi ...men..ahh.." Jimin allaqacon kelgan edi

" fuck....baby..." Yoongi ham keldi kegn Jiminni yoniga yotdi va qucoqladi

" seni qancalik soĝinganimni kòrsata oldimmi baby"

7 epizod

Jungkookning birinchi uchrashuvidan bir necha hafta o'tdi. Hozir soat 2:00 edi, Sumi va Jungkook yashash xonasidagi divanda o'tirib, Instagram reelslarini ko'rishayotgan edi. Ikkalasi ham turli sabablarga ko'ra uxlasholmayotgan edi: Sumi Taehyung shahardan tashqarida bo‘lgani uchun u bilan quchoqlashadigan hech kim yo‘q edi, Jungkook esa boshqa sabab bilan uxlolmayotgan edi.

Ular oshxonaga borayotib tasodifan uchrashib qolishdi va vaqt o'tkazishga qaror qilishdi.

Sumi Instagram tasmasida paydo bo'lgan video uni yig‘latib yubordi.

Jungkook uning yig‘layotganini ko‘rib, xavotir bilan so‘radi:
"Sumi? Yaxshimisan? Nima bo‘ldi?"

Sumi nima sababdan yig‘laganini ko‘rishi uchun telefonini unga uzatdi.

Bu videoda otasi qizini to‘y kuni kuyoviga tomon kuzatayotgani aks etgan edi.

"Men hech qachon bunga ega bo‘lmayman," – Sumi sekin pichirladi.

"Nimaga hech qachon ega bo‘lmaysan?" – Jk muloyimlik bilan so‘radi.

"Otam... u hech qachon to‘yimda meni kuyov tomon boshlab qo‘ymaydi," – dedi u.

"Nega bunday qilmaydi?" – dedi u.

"Chunki u meni tashlab ketdi," – dedi Sumi.

"Ha? Nima?"

"U meni bir yarim yil oldin tashlab ketdi. Yurak xurujidan vafot etdi," – dedi u ko‘zlari yoshga to‘lib.

"Kechirasan, Sumi," – dedi Jungkook sekin va chap qo‘lini unga quchoqlash uchun cho‘zdi. Sumi esa asta-sekin boshini uning chap yelkasiga qo‘ydi va yon tomondan uni quchoqladi.

"Men Appani juda sog‘indim," – dedi u. "Tae aytishicha, u onam bilan yaxshi joyda ekan, lekin men bunga ishonmayman. O‘sha joy haqiqatdan ham mavjudmi yoki yo‘qmi, kim biladi?" – dedi u sekinlik bilan burnini tortib.

"Sumi, onang haqida gapirib bera olasanmi?" – Jungkook unga muloyimlik bilan murojaat qildi, uni bezovta qilmaslikka harakat qilib.

"Men uni hech qachon uchratmaganman. Aytishlaricha, meni dunyoga keltirish unga qiyin bo‘lgan, chunki homiladorligining 8-oyida suvi kelib qolgan. U... tug‘ruqdan keyin vafot etgan. Men esa muddatidan oldin tug‘ilgan chaqaloq edim..." – u bir lahza jim bo‘ldi, so‘ng davom etdi. "18 yoshimda bu haqida buvimdan eshitdim. O‘shanda onamni men o‘ldirdim deb o‘yladim. Uning o‘limiga sababchi bo‘lganimni his qilardim. Shuning uchun otamning mehrini undan tortib olganman. Ammo otam menga onamni o‘ldirmaganimni aytdi. U meni sevganligi uchun hayotining eng katta in’omini – meni – berib ketganini aytdi. Lekin men bunga ham ishonmayman." – dedi u.

"Yo‘q, Sumi, otang haq edi. Sen onangni o‘ldirmading. U seni sevganligi uchun qutqarib ketgan," – dedi Jungkook, uning sochlarini silab.

"Shunday deb o‘ylaysanmi?" – dedi u unga qarab.

"Ha, albatta."

"Rahmat, Kookie." – u biroz jilmaydi.

"Opa-singillaring bormi?" – deb so‘radi u.

"Yo‘q, men yagona farzand edim. Meni yolg‘iz otam tarbiyalagan. Hozir hech qanday oilam qolmagan, faqat Yaponiyada yashaydigan ammam bor, xolos." – dedi u.

"Qanday qilib senga oila yo‘q deysan? Taehyung hyung – sening oilang, men sening oilangman. Barcha hyunglar sening oilang. Biz hammamiz sening oilangmiz. Hech qachon oilang yo‘q deb aytma." – dedi u va biroz jiddiy nigoh bilan unga qaradi.

U asta kulib dedi: "Ha, Kookie, siz hammangiz mening oilamsiz."

Ular bir muncha vaqt jim bo‘lib o‘tirdilar, keyin esa Sumi sukutni buzib dedi:
"Kookie?"

U javoban sekin ovoz chiqardi.

"Sen bilan Haein o‘rtangdagi hamma narsa joyidami?" – deb so‘radi u.

"Ha, nega so‘rayapsan?"

"Chunki sen juda xafa ko‘rinarding. Uchrashuvdan qaytganingda juda tushkun eding, ustiga-ustak, u seni uyga ham kuzatib qo‘ymadi. Hammasi joyidami? Bilasan-ku, menga hamma narsani aytishing mumkin. Men seni hukm qilmayman." – dedi u divanda boshini yostiqqa qo‘yib.

"Bilaman, Sumi. Sen meni hukm qilmasligingni bilaman. Bu shunday... Aslida..." – u bir zum to‘xtadi, xayollarini jamlayotganday edi.

"Hammasi joyida. Shoshilma, xotirjam gapir." – dedi u.

"Biz juda ko‘p uchrashuvlarga bordik, lekin hech qachon bir-birimizni yigit-qiz deb atamadik yoki munosabatlarimizni aniq bir narsa deb belgilamadik. Chunki hali juda erta edi, to‘g‘rimi?" – dedi u unga qarab.

"Ha, tushunaman. Xo‘sh, keyin?"

"Biz juda shinam restoranda tushlik qilayotgan edik, shunda u do‘stlaridan ba'zilariga duch keldi va meni ularga o‘zining yigit do‘sti deb tanishtirdi. Biz bu mavzuda hech qachon ochiq gaplashmagandik, na men va na u bir-birimizdan 'yigit do‘stim bo‘lasanmi?' deb so‘raganmiz. Shunday ekan, rasmiy ravishda munosabatlarimizga aniq nom bermagandik. U meni yigit do‘stim deb tanishtirganda, hayratga tushdim. Keyinroq undan nega meni shunday deb ataganini so‘raganimda, u 'Bu shundoq ham aniq-ku, biz yigit do‘stlar emasmizmi?' dedi. Biz juda qattiq janjallashdik va men ketib qoldim."

"Kookie, hammasi joyida. Bu sizning munosabatlaringizdagi birinchi janjal. Bunday holatlar bo‘lib turadi," – dedi u uni tinchlantirmoqchi bo‘lib.

"Biz hali munosabatdamiz... deb bo‘lmaydi... hali emas," – deb javob berdi u.

"Oh, yaxshi. Lekin, Kook, sen uni chindan ham yoqtirasanmi?" – deb so‘radi u.

"Ha, men uni yoqtiraman," – dedi u.

"Yaxshi, unda kelajagingni u bilan ko‘ra olasanmi?" – deb so‘radi u.

"Bilmayman..."

"Hech narsa emas. Ko‘zingni yummoq va hayotingni kim bilan o‘tkazishni xohlasang, o‘sha odam haqida o‘yla," – dedi u.

Jungkook ko‘zlarini yumdi va faqat Taehyungni ko‘rdi. Uning kelajagi aynan shunday bo‘lishini xohlardi. Taehyung bilan birga bo‘lishni. U boshqa hech kimni xohlamasdi, faqat uni.

U asta-sekin ko‘zlarini ochdi va unga tikildi.

"Sen Haeinni ko‘rmading, to‘g‘rimi?" – deb sekin so‘radi u.

"Yo‘q." – deb javob berdi u.

"Unda shunchaki tugat. Yuraging nimani istasa, o‘shani qil. O‘zingni majburlama," – dedi u, Jungkook esa bosh irg‘adi.

"Aytgancha, Kookie, sen kimni ko‘rding?" – u qoshlarini ko‘tarib unga qaradi.

"Hech... hech kimni." – u duduqlanib javob berdi.

"Yolĝonchi sen duduqlanyapsan, Kook. Endi ayt-chi, bu odamni sevasanmi?" – deb so‘radi u.

"Ha, sevaman."

"Xo‘sh, unda kimligini ayt?"

"Nega bilmoqchisan?"

"Ahmoq, men senga uni topishga yordam bera olishim uchun!" – dedi u kulib, uning qo‘liga yengil urib.

"Bu borada menga yordam bera olmaysan."

"Nega? Ishon menga, Kookie, men xohlagan odam bilan uchrashishga yordam bera olaman. Haqiqatan ham istalgan odam bilan."

"Yo‘q, sen eplay olmaysan."

"Lekin nega? Men yordam beraman deb va’da beryapman-ku," – u xuddi kichkina bola kabi labini burishtirdi.

'Menga bajara olmaydigan narsalarni va’da qilma, Sumi. Axir bu sening yigiting. Sen menga uni topishda yordam bera olmaysan. Hech kim yordam bera olmaydi.' – deb o‘yladi u ichida.

"U band," – deb javob berdi u.

“ahh, qanday baxtsiz yigit.” – dedi u burnini tirishtirib.

“Yo‘q, u baxtsiz emas. Uning sherigi men uchratgan eng yaxshi inson.” – dedi Jk

“Qanday bo‘lsa ham, menga kimligini ayt, keyingi lahzada u yana yakkalik bo‘ladi. Qasam ichaman, nimadir qilaman.” – dedi u hiylakorona jilmayib.

“Yoo‘q, Sumi. Bu juda noto‘g‘ri. Sen uni o‘ldirmaysan. Uni o‘ldira olmaysan. Iltimos.” – dedi u dahshat bilan.

“Demak, bu qiz ekan. Qiz bilan ekan. Hmm, qiziq. Ammo men hatto pashshani ham o‘ldira olmayman, odamni qanday o‘ldirardim?” – dedi u kulib.

“Ha, mayli. Lekin shuni qo‘y. Hech narsa qilishing shart emas.” – dedi u.

“Oh, iltimos, Kookie.” – u yalinib unga bechora qarashlarini berdi, lekin u e’tibor bermadi.

“Yoo‘q.”

“Yaxshi. Mayli.”

“Sumi, senga bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?” – dedi u.

“Albatta.”

“Hyung avval seni chaqirdimi?”

“Umi? Yo‘q. Men birinchi bo‘lib taklif qildim. Va bilasanmi, u nima qildi?” – dedi u.

“Nima?” – qiziqib so‘radi u.

“U meni rad etdi va biz do‘st bo‘lganimiz yaxshiroq ekanini aytdi.” – dedi u lablarini burib.

“Vay, keyin nima bo‘ldi?” – so‘radi Jungkook.

“Uni ko‘ndirish uchun deyarli 11 oy vaqt ketdi.” – dedi u sochlarini orqaga tashlab.

“Menga Taehyung hyung bilan qanday tanishganingni ayta olasanmi? Men siz haqingizda hech narsa bilmayman, chunki o‘sha paytda bu yerda emas edim.” – dedi u.

“Tae senga hech narsa aytmadimi?” – deb so‘radi u undan.

“Yo‘q.” – dedi u.

“Oh, yaxshi. Demak, hamma narsani bilishni xohlaysan?” – deb so‘radi u.

“Ha, hamma narsani. Agar sen buni aytishda o‘zingni qulay his qilsang.” – dedi u.

“Oh, men 100 foiz buni senga aytishga tayyorman. Unda boshladim.” – dedi u jilmayib.

---
(FLASHBACK):

4 yil oldin.

“Siz yaratmoqchi bo‘lgan musiqa butunlay axlat ekanligini tushunasizmi?” – deya kimdir unga deyarli baqirdi, u esa studiya darvozasi oldida ko‘zlarida yosh bilan turardi.

“Janob... Qasam ichaman, men harakat qilyapman.” – dedi Sumi sekin.

“Texnik jihatdan bu ishlamayapti, shuning uchun QATTIQROQ HARAKAT QIL!” – deb baqirdi u.

U 90° egilib, studiyadan qochib ketdi.

Yugurayotganida, u tasodifan kim bilandir to‘qnashib ketdi va polga yiqildi, lekin o‘sha odam unga yordam berishga ulgurishidan oldin, u o‘rnidan turib, egilib ta’zim qildi va u yerdan ketdi.

Ular bir-birining yuzini ko‘ra olmadi, lekin kim biladi, balki bir kun kelib ular bir-biri haqida hamma narsani bilib oladi...

Yangi xoreografiyasini mashq qilgandan so‘ng, Sumi raqs zalidan chiqdi va lift tomon yo‘l oldi. Shu payt, xira eshitilgan musiqa uni to‘xtashga majbur qildi. Bu paytda kim uyg‘oq bo‘lishi mumkin? – deb o‘yladi u o‘ziga, chunki soat 03:30 edi.

U ohista musiqaning kelayotgan xonasi tomon yurdi, eshik biroz ochiq edi, shuning uchun u ichkariga mo‘raladi va ko‘rgan manzarasi uni hayratga soldi.

Atrofidagi dunyo to‘xtab qolganday bo‘ldi, chunki u raqsga tushayotgan farishtaga – Kim Taehyungga tikildi.

U nafas olishni unutdi va birdaniga anglab yetdiki, uning oldida turgan bu yigit unga qiyinchilik olib kelishi mumkin.

U shunchalik mahliyo bo‘lib qarab turgan ediki, musiqa to‘xtaganini ham sezmay qoldi. Taehyung esa unga qarab turardi.

“Salom, biror narsa xohlaysizmi?” – deb so‘radi u hayron bo‘lib.

Uning farishtasimon ovozi Sumini yana haqiqatga qaytardi va u hijolat bo‘lib qizarib ketdi:
“Annyeonghaseyo, seonbaenim.” – deb ta’zim qildi. (Salom, katta yoshli/senior inson!).

“Annyeonghaseyo, Sumi-ssi.” – dedi Taehyung. – “Hammasi joyidami?”

“Ha-a. Kechirasiz, siz mashq qilayotganingizda qarab qo‘ydim. Meni kechiring, shunchaki qiziqdim, bu paytda kim uyg‘oq ekan deb o‘yladim va darvoza ochiq edi, shuning uchun ichkariga kirdim.” – dedi u.

“Hammasi joyida. Kechirim so‘rash shart emas. Men ham qaytmoqchi edim.” – dedi u.

“Siz ajoyib raqqos siz, seonbae… va qo‘shiqchi sifatida ham. Ha, men sizdan haqiqatan ham ilhom olyapman. Rah…mat s…izning go‘zal musiqangiz uchun.” – dedi u, gapini tugatishga qiynalib.

“Oh, rahmat. Bu men uchun juda muhim.” – dedi u biroz jilmayib. Bu esa Sumining yuragi qattiq urib ketishiga yetarli edi.

“Men endi ketaman. Menga vaqt ajratganingiz uchun rahmat, Seonbae.” – dedi u, unga ta’zim qilib, yuragi tez urgan holda u yerdan chiqib ketdi.

O‘sha kundan keyin ular turli vaziyatlarda tez-tez to‘qnashib qolishdi. Ba’zan bu tasodifan sodir bo‘ldi, ba’zan esa atayin.

Vaqt o‘tishi bilan ular asta-sekin do‘st bo‘lib qolishdi, lekin Sumi har doim Taehyung oldida juda tortinchoq edi.

“Bu shunchaki kichik bir tuygu, vaqt o‘tishi bilan yo‘qolib ketadi.” – deb o‘ziga-o‘zi ayta boshladi. Chunki Taehyung hech qachon unga do‘st sifatidan boshqa nigoh bilan qaramagan edi

Bir necha kundan keyin

Sumi Jimin va yana bir do‘stlari bilan Taening studiyasiga uchrashuvga bordi.

Ular yengil tamaddi qilishayotgan paytda, boshqalar e’tibor bermayotganidan foydalanib, Sumi birdan Taehyungdan so‘radi:
"Agar e’tirozingiz bo‘lmasa, sizdan bir narsani so‘rasam bo‘ladimi, Seonbae?"

"Albatta, so‘rashing mumkin." – dedi u.

"Sizning qiz do‘stingiz yoki yigit do‘stingiz bormi?"

"Yo‘q, yo‘q, menda yo‘q." – dedi u.

Bu javob Sumini biroz xursand qildi.
"Yaxshi, unda kimidr yoqtiraszmi?"

"Yo‘q. Va nega menga bunday savollar berayapsiz?" – dedi u Sumiga qarab.

"Shunchaki, hech qanday sababi yo‘q." – dedi Sumi. "Faqat... kimnidir yaxshi ko‘rasizmi?"

"Ha, sevaman." – dedi Taehyung.

"Oh, yaxshi." – dedi Sumi sekinlik bilan va keyin yana so‘radi:
"Unda nega u bilan uchrashmayapsiz?"

"Chunki u endi menga ehtiyoj sezmaydi deb o‘ylayman." – dedi u hech qanday hissiyotsiz.

" chegaradan oshib ketganim uchun uzr so‘rayman." – dedi Sumi.

"Yo‘q, bu mutlaqo normal holat." – dedi u.

"Rostanmi?" – so‘radi Sumi va Taehyung bosh irg‘adi.
"Unda yana bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?"

"Albatta, so‘rashing mumkin, Sumi." – dedi u.

"Hali ham uni kutayapsizmi?"

"Ha, kutayapman." – dedi u.

"Usizni xohlamasligini bilganingizdan keyin ham? Nega kutayapsiz?" – so‘radi Sumi.

"Chunki boshqa nima qilishni bilmayman." – dedi Taehyung.

"Yangi hayot boshlash haqida nima deysiz?" – dedi u sekin, Taehyungni ranjitmaslik uchun ehtiyotkorlik bilan.

"Bu mumkin emas." – deb javob berdi Taehyung.

"Nega?" – so‘radi Sumi.

"Bu variant emas va aytish amaldan oson." – dedi Taehyung va joyidan turib ishiga qaytishga yo‘l oldi.

Sumi chuqur nafas oldi va Jimin bilan gaplashayotgan do‘stiga qaradi. Uning do‘sti unga tasalli beruvchi tabassum qildi, va Sumi yanada ko‘proq harakat qilishi kerakligini tushundi.

"Sumi, kechirasan, lekin men sen bilan uchrashuvga chiqa olmayman." – Taehyung unga aybdorlik bilan qaradi.

"Iltimos, menga bitta imkoniyat ber. Iltimos." – dedi Sumi, ko‘zlari yosh bilan to‘lib.

"Sumi, iltimos, yig‘lama. Men buni qila olmayman. Men hali ham uni sevaman." – dedi Taehyung.

"Men buni bilaman, lekin iltimos, Oppa, menga imkon ber, shunda uni unutasiz. O‘zingiz aytdingiz-ku, u sizni istamaydi. Unda menga imkon bering, bir nechta uchrashuv, xolos. Va va’da beraman, agar menga nisbatan hech narsa his qilmasangiz, sizni boshqa bezovta qilmayman." – deb javob berdi Sumi.

"Qila olmayman. Kechirasan." – dedi Taehyung va xonadan chiqib ketdi.

Sumi yerga yiqilib, yig‘lab yubordi.

@@@@

U oxirgi bir necha hafta davomida Taehyungni uchrashuvga taklif qilishga harakat qildi, lekin har safar u rad etdi.
Ular deyarli to‘rt oydan beri do‘st edilar va Sumi allaqachon bu go‘zal qo‘shiqchiga oshiq bo‘lib qolganini anglab yetdi, lekin u bunga umuman qiziqmas edi.

Agar Taehyung allaqachon kimnidir sevayotgan yoki unga javob qaytargan bo‘lsa, Sumi unga hech qachon yaqinlashmagan bo‘lardi. Ammo Taehyung sevgan inson uni qaytarishni istamasligini bilganidan keyin, u taslim bo‘lishni xohlamadi.

Hoseok uni polda yig‘layotganini ko‘rib, darhol uning yoniga bordi.
U Sumi oldida tiz cho‘kdi va yelkasiga qo‘lini qo‘yib shivirladi:
"Bas qil, Sumi. O‘zingga shikast yetkazyapsan."

"Hobi Oppa, men uni juda yaxshi ko‘raman." – dedi Sumi xo‘rsinib va boshini Hoseokning chap yelkasiga qo‘ydi.

"Bilaman, baby Hammasi joyida. Yur, bu yerdan ketamiz." – dedi Hoseok va ular oxir-oqibat u yerni tark etishdi.

"Sen aqldan ozdingmi, Tae? Bir qizni yig‘lab qoldirib ketding." – dedi Jimin, do‘stiga g‘azab bilan qarab.
Taehyung esa jim turib, qo‘lida viski bilan telefon ekraniga qarab o‘tirardi.

"Jungkookning rasmini tikilib turish uni qaytarmaydi, Tae." – dedi Jimin.

"Nega u meni ko‘rishga kelmadi, Chim? Men uni shuncha vaqt kutdim." – deya shivirladi Taehyung.

"Bilmayman, Tae. Balki u banddir." – dedi Jimin, chuqur nafas olib, uning yoniga o‘tirdi.

"Lekin u meni sog‘inmayaptimi?" – dedi Taehyung past ovozda. Jimin bunga qanday javob berishni ham bilmasdi.

Jungkook uzoq vaqt davomida ularning qo‘ng‘iroqlariga javob bermadi va xabarlarga ham qaytarmadi.
Hamma uni juda xavotir bilan kutayotgan edi.
Shuning uchun Taehyung ish jadvali bo‘yicha Los-Anjelesga borishi kerak bo‘lganda, u Jungkookni uchratishga harakat qildi.
Ammo bu imkonsiz edi...

Ularning olgan ma’lumotlariga ko‘ra, Jungkook kompaniyaning yotoqxonasida yolg‘iz yashayotgan edi.
Taehyung u bilan uchrashgani borganida, yotoqxona xodimlari unga bino lobbi qismida kutib turishni aytishdi.
Taehyung besh-olti soat kutdi, lekin hech kim kelmadi.
Oxir-oqibat, xodimlardan biri unga Jungkook hozir tashrif buyuruvchilar bilan ko‘rishishni istamasligini aytdi.

Shunday qilib, ular Taehyungdan ketishni so‘rashdi, u esa oxir-oqibat rozi bo‘ldi.
Chunki Jungkookning binoda bor yoki yo‘qligini ham bilmay turib, u yerda kutishning foydasi yo‘q edi.

U ko‘p marta Jungkookka qo‘ng‘iroq qildi va xabar yubordi.
Unga kompaniyaga tashrif buyurganini aytib qo‘ymoqchi edi, lekin hammasi befoyda bo‘lib chiqdi.
Chunki Jungkook na qo‘ng‘iroqlarga javob berdi, na xabarlarni o‘qidi.

"Tae, iltimos, o‘zingni qiynashni bas qil va uni unut." – dedi Jimin, Taehyungning orqasini asta silab.

"Qo‘limdan kelmaydi. Nima qilishni ham bilmayman." – dedi Taehyung.

"Yo‘q, sen buni uddalaysan, Tae. Unga imkoniyat ber.
U juda yaxshi qiz, sendan hech qanday yomon niyati yo‘q.
U seni chin dildan yoqtiradi." – dedi Jimin.

"Yo‘q... yo‘q... Menga bo‘lmaydi, Chim. Men uni yoqtirmayman.
U shunchaki do‘stim." – javob berdi Taehyung.

"Iltimos, Tae, harakat qilib ko‘r.
Agar u bilan bo‘lmasa, boshqa bir yo‘l bilan harakat qil.
Oldinga yur. O‘zing uchun yangi hayot boshlashing kerak." – dedi Jimin.

"U mening birinchi sevgim.
Men uni juda yaxshi ko‘raman, uni qo‘yib yuborolmayman. Qo‘limdan kelmaydi." – dedi Taehyung.

"Bilaman, u sening birinchi sevgiling.
Lekin bu, u oxirgisi bo‘lishi kerak degani emas.
Jungkook nimani xohlashini bilmaymiz.
Ammo uning hozirgi harakatlaridan aniq ko‘rinib turibdi: u seni istamaydi." – dedi Jimin qayg‘uli ohangda.

"Bilmayman..." – deya shivirladi Taehyung.

Sumi bir necha oydan beri Taehyungni o‘ziga qaratishga harakat qilmoqda va ular bir necha marotaba uchrashuvga ham borishdi.
Ammo Taehyung Sumi uchun hech qanday his-tuyg‘ular sezmasdi.
Sumi bu oson bo‘lmasligini allaqachon bilgan edi.

U hech qachon Taehyungdan kimni sevishini so‘ramagan, lekin Taehyung kimnidir juda qattiq sevishini bilar edi.
Va bu sevgini unutishi uchun uzoq vaqt kerak bo‘lishini tushungan edi.

Ular har safar uchrashuvga chiqqanlarida, Taehyung har doim uni xuddi bir janobdek olib ketardi.
U har doim hisobni to‘lashga harakat qilardi, lekin oxir-oqibat ular hisobni ikkiga bo‘lishardi yoki ulardan biri to‘lardi.

Birinchi sevgini unutish oson emas.
Bu dunyodagi eng qiyin narsalardan biri.
Sumi bunga sabr bilan yondashdi.

U hech qachon Taehyungni noqulay ahvolga soladigan yoki bosim o‘tkazadigan harakatlar qilmadi.
Faqat bir marta, u Taehyungning qo‘lidan ushlashni iltimos qilganida, u rozi bo‘ldi.
Faqatgina Sumi yalinib, xuddi tashlab ketilgan kuchukdek ko‘rinib qolganida...

Taehyung yaqinda katta sahnaga qaytdi va konsertlar hamda reklama tadbirlari bilan juda band edi.

U sahna ortida navbatdagi konsertiga tayyorlanayotgan paytda, kutilmaganda telefon qo‘ng‘irog‘ini oldi.
Bu qo‘ng‘iroq uning butun dunyosini ostin-ustun qilib yubordi.

Bu otasining qo‘ng‘irog‘i edi.
Buvijoni keksalik tufayli vafot etgan edi.

Taehyung pardoz stuliga o‘tirdi va ko‘zguga tikildi.
U asta-sekin atrofdagilardan yolg‘iz qoldirishlarini so‘radi.
Xodimlar chiqib ketgach, u ich-ichidan sinib tushdi.

U nima qilishni bilmasdi.
O‘zini ojiz va befoyda his qilardi.

Buvijonini oxirgi bor ko‘rishga ham ulgurmagan edi.
Endi esa juda bandligi sabab dafn marosimiga ham bora olmasdi.

U titrayotgan qo‘llari bilan telefonini oldi va miyasiga kelgan yagona raqamni terdi – Jungkook.

"Iltimos... iltimos... javob ber... Kookie... iltimos... sevgilim... Men haqiqatan ham senga muhtojman..." — u titrayotgan qo‘llari bilan telefonini mahkam ushlagan holda pichirladi.

Jungkook qo‘ng‘iroqqa javob bermadi va Taehyung yanada vahimaga tushdi.
Ko‘z yoshlari yana yuziga oqib tushdi, chunki u hayotidagi eng qadrli ikki kishini yo‘qotganini his qilardi.

Biri – buvisi, abadiy...
Boshqasi – sevgisi, chunki ehtimol endi Jungkookning u bilan hech qanday aloqasi yo‘q edi.

U yana bir necha marta Jungkookning raqamiga qo‘ng‘iroq qildi, lekin javob bo‘lmadi.

Bir necha daqiqadan so‘ng, oxirgi marta qo‘ng‘iroq qilib ko‘rishga qaror qildi. Balki omad kulib boqardi...
Ammo qo‘llari qattiq titrayotgani sababli, adashib boshqa birovning raqamini terib yubordi.

Bir necha chaqiruvdan so‘ng, boshqa odam qo‘ng‘iroqni ko‘tardi:
"Alo?"

"Men... haqiqatan ham... senga... muhtojman..." — u duduqlanib, arang gapirdi

"Tae? Nima bo‘ldi? Nega yig‘layapsan?" — narigi tomondagi odam xavotir bilan so‘radi.

"Iltimos... tez kel... men senga muhtojman..." — dedi u.

"Meni kut, jonim. Hozir boraman."

Va qo‘ng‘iroq uzildi.

Taehyung xonaning burchagida, polga o‘tirgancha, qo‘llarini tizzalariga o‘rab olgan edi. Uning ko‘zlari qon qizil bo‘lib ketgan, yoshlar tinimsiz oqardi. U mutlaqo karaxt holatda edi.

Bir muncha vaqt o‘tgach, kimdir uning xonasining eshigini taqillatdi, lekin Taehyung buni payqash yoki javob berish uchun juda charchagan edi.

Shuning uchun, eshikni ohista ochib, ichkariga qarashdi va ko‘rgan manzaralari yuraklarini ming bo‘lakka bo‘lib yubordi.

Ular asta xonaga kirdi va Taehyungning yonida tiz cho‘kib, past ovozda pichirladi:

"Tae."

Taehyung sekin qo‘llarini tushirib, oldidagi odam bilan ko‘zlari to‘qnashdi. U xo‘rsinib, ohangsiz pichirladi:

"U ketdi..."

"Bilaman, Tae."

"Sumi... men quchoqlasam bo‘ladimi, iltimos?" — u past ovozda so‘radi.

"Ha, Tae, albatta. Bu yerga kel."

Shunday deya, u qo‘llarini ochdi va Taehyung asta-sekin unga yaqinlashdi. Bir necha soniyadan so‘ng, u yelkasidan quchoqladi va boshini uning ko‘ksiga bosdi.

"Men... unga qo‘ng‘iroq qildim... lekin... u javob bermadi..." — u yig‘lab aytdi. Uning yosh to‘kayotgan ko‘zlari Sumi'ning ko‘ylagini ho‘llardi, lekin bunga e'tibor beradigan hech kim yo‘q edi.

Sumi asta orqasidan silab:

"Hammasi joyida, Tae. Balki u banddir. Keyinroq albatta qo‘ng‘iroq qiladi."

"Yo‘q... u javob bermaydi." — dedi u. Keyin qo‘shib qo‘ydi:

"Men chiqish qila olmayman... hozir chiqish qilishni xohlamayman..."

"Hammasi joyida, Tae. Shart emas. Jamoang bilan gaplashaman. Ishonchim komilki, bir yechim topamiz." — dedi Sumi, orqasidan sekin silab.

"Rahmat... Sumi." — u pichirladi.

"Bunday demang. Yana qaytaman."

Sumi o‘zini Taehyungning quchog‘idan chiqarishga harakat qildi, lekin bu behuda edi.

"Meni yolg‘iz qoldirma..."

"Tae, men bir necha daqiqadan so‘ng qaytib kelaman, iltimos, qo‘yib yubor, jamoang bilan gaplashishim kerak." – dedi u ko‘z yoshlarini artarkan.

"Xo‘p," – deb pichirladi u.

Sumi Jiminni va Yoongini chaqirdi, ular Taehyungga qarashlari kerak edi. Nihoyat, Taehyung bir nechta qo‘shiq kuylashi shart bo‘ldi, chunki muxlislari allaqachon stadionni to‘ldirgan edi va konsertni bekor qilish imkonsiz edi.

Uni sahnaga chiqishga ko‘ndirish juda qiyin bo‘ldi, lekin Sumi va uning do‘stlari uni harakat qilishga unday oldi.

U qo‘lidan kelganicha harakat qildi, lekin oxir-oqibat sahnada yig‘lab yubordi. Biroq, uning muxlislari juda qo‘llab-quvvatlovchi edi, hech kim unga yomon gap aytmadi. Aksincha, ular uni tinchlantirishga harakat qilishdi va bu muvaffaqiyatli bo‘ldi.

U chiqish qilib bo‘lgach, sahnani tark etdi va do‘stlari uni uyga olib ketish uchun kutib turishardi. Ammo u Jin va Jiminni yig‘layotganini ko‘rib, o‘zini tuta olmadi va u ham qattiq yig‘lab yubordi. Shunda barcha do‘stlari uni quchoqlab oldi.

Bu paytda Sumi burchakda yolg‘iz yig‘lab turgan edi. Namjoon uni ko‘rib, qo‘li bilan ishora qildi va Sumi ham ularga qo‘shildi. Hamma uni ham quchoqladi, chunki aynan u birinchi bo‘lib Taehyungni shunday ahvolda topgan va uni konsertni tugatishga ko‘ndirgandi.

Biroz yig‘idan so‘ng, hamma tinchlangach, ular Taehyungni uyiga olib ketishga qaror qilishdi. Chunki ertasi kuni yana bir konsert bor edi va u dam olishi kerak edi.

Hamma mashinaga o‘tirganida, Taehyung Sumiga qaradi va u unga qo‘l silkidi.

“Sen kelmayapsanmi?” – dedi Tae qattiq va bo‘g‘iq ovozda. U juda ko‘p yig‘lagani uchun ovozi yanada chuqurroq chiqardi.

Bu so‘zlar Sumining butun vujudini larzaga soldi. U asta bosh chayqab, sekingina "Yo‘q" deb pichirladi.

“Sen men bilan ketasan.” – dedi u qat’iy ohangda va qo‘lini unga uzatdi.

Sumi hech qanday qarshilik bildirmay uning qo‘lini ushladi va hammasi shundan boshlandi...

---hozrgi vaqt

“Hyungning buvisi vafot etganmi?” – Jungkook Sumidan so‘radi. Sumi uning ro‘parasida o‘tirgan edi.

“Yo‘q.” – u bosh chayqadi, keyin esa Jungkook bu haqda bilmasligini tushundi. “Oh… Sen bilmasmiding?”

“Bilmasdim.” – dedi u. “Hozir ancha yaxshiday ko‘rinadi.”

“Ha, Kookie, u hozir yaxshi.” – dedi Sumi sekin jilmayib. “Baribir, Tae'ning samolyoti ertalab soat 9 da qo‘nadi, demak, u 10:30 ga uyda bo‘ladi. Menimcha, ikkovimiz ham uxlashimiz kerak. Allaqachon 5:30 bo‘ldi.”

“Ha, mayli.” – dedi Jungkook asta-sekin.

“Kookie, xotirjam bo‘l, u endi yaxshi. Ammo, ertaga u bilan gaplashishing kerak. Jiddiy aytyapman, orangizdagi muammoni hal qilib oling.” – dedi Sumi. Jungkook bosh irg‘ab qo‘ydi.

Next today....

Jungkook uyg‘ondi, vanna qabul qilib, tashqariga chiqdi. Oshxonaga yo‘l olganida, Taehyungni muzlatgich yonida turgan holda ko‘rdi. Jk o‘zini tuta olmadi va “Hyung!” deb baqirib, uning oldiga yugurdi.

Taehyung birdan ortiga qaradi va Jungkookni bag‘riga bosdi. “Kook, sen yaxshimisan?” – deb sekin uning qulog‘iga pichirladi. U Jungkookni shunday mahkam quchoqladiki, go‘yo hayoti unga bog‘liqdek edi.

“Kechirasan, hyung.” – Jungkook uning ko‘ksiga yuzini yashirib shivirladi.

“Nima uchun uzr so‘rayapsan, Kookie?” – so‘radi Taehyung.

“Buving uchun… Qo‘ng‘iroqlaringni javobsiz qoldirdim. Kechirasan.” – dedi Jungkook ovozi pastlashib.

Taehyung bir lahza nima deyishini anglay olmadi, lekin keyin Sumining unga hammasini tushuntirganini esladi. U sekin Jungkookning orqasini silab, “Hammasi joyida, Kookie. Bu sening aybing emas.” – dedi.

“Hozir yaxshimisan?” – Jungkook sekin boshini ko‘tarib unga qaradi.

“Ha, men butunlay yaxshiman.” – dedi Taehyung.

“Yaxshi.” – Jungkook yengil jilmaydi. “Sumi qayerda?” – deb so‘radi.

“Ishga ketdi.” – javob berdi Taehyung.

“Xo‘p.”

“Kel, nonushta qil. Och bo‘lsang kerak.” – dedi Taehyung.

“Nega ikkoving ham menga doim nimadir buyurasan? Men bola emasman.” – dedi Jungkook lablarini cho‘chchaytirib. Ularning ikkoviyam hali ham bir-birlarini quchoqlab turganlarini sezishmadi.

“Ha, sen bola emassan.” – Taehyung asta kulib, Jungkookning sochlarini tartibsiz silkitdi. So‘ng ular asta-sekin ovqatlanish stoli yoniga o‘tirishdi.

“Xo‘sh, sen bilan Haein o‘rtasida ishlar qanday ketyapti?” – deb so‘radi Taehyung ovqatlanayotib.

"Unchalik yaxshi emas," deb javob berdi Jungkook halol.

"Nega? Nima bo'ldi?" deb so'radi u.

"Bu ishlamaydi deb o'ylayman," dedi Jungkook.

"Ha, tushunarli."

"Men shunchaki bokira holda o'laman," Jungkook past ovozda pichirladi.

Ammo Taehyung eshitib qoldi. "Yo'q, unday bo'lmaydi," dedi u sekin.

"Nima?" Jungkook unga qaradi, ko'zlari katta ochildi.

"Nima? Hech narsa demadim," dedi Taehyung.

"Yo'q, nimadir deding," Jungkook unga tikildi.

"Yo‘q, demadim."

"Ha, deding." Jungkook yana takrorladi.

"Men... yo‘q, do‘stim. Nima haqida gapiryapsan, bilmayman." U bir oz pauza qildi, so‘ng shunday dedi: "Haha. Kookie, men ketishim kerak. Ishim bor."

Taehyung birdan o‘rnidan turdi va ishga tayyorgarlik ko‘rish uchun o‘z xonasiga ketdi. U orqada hayron bo‘lib qolgan Jungkookni qoldirdi, u juda g‘alati his qilardi.

Jungkook telefonini oldi va raqam terdi. Bir necha chaqiruvdan so‘ng, boshqa odam go‘shakni ko‘tardi.

"Alo."

"Jimin hyung. Men sen bn gaplawiwim kerak."

6 epizod

Ertasi kuni ertalab Taehyung uyg‘ondi va birinchi sezgani shuki, u Jungkookning belini quchoqlab yotgan edi. Jungkookning boshi esa Taehyungning ko‘kragiga ko‘milib yotardi. U beixtiyor “quyoncha”ga kulib qo‘ydi, ammo keyin hamma mehmonxonada uxlayotganini va boshqalar ularni bu holatda ko‘rishi mumkinligini tushundi.

U turishga ulgurmay, yonida yotgan Namjoonning ovozini eshitdi:

— Xayrli tong, Tae.

— Xayrli tong, hyung, — deb javob berdi u. — Boshqalar qani?

— Ular ovqat xonasida, Sumi va Yoongi Hyungning maxsus nonushtasini kutishyapti, — dedi Namjoon.

Taehyung sekin Jungkookni yumshoq yostiqqa yotqizdi va uning yoniga o‘tirdi.

— U bizni shunday ko‘rdimi? — so‘radi u.

— Ha, ko‘rdi, — dedi Namjoon.

— Yaxshi… U jahldor yoki xafa bo‘lib ko‘rinmadimi? — deb xavotir bilan so‘radi Taehyung.

— Yo‘q, menimcha, unday emas. U juda xotirjam edi, — dedi Namjoon. Bu gapdan keyin Taehyung yengil tin oldi.

— Tae, Sumi biladimi?

— Nimani nazarda tutyapsiz, hyung?

— Sen aynan nimani nazarda tutayotganimni bilasan. Seningcha, u bilishga haqli emasmi?

— Bilmayman, hyung. Hech qachon unga aytish haqida o‘ylamaganman, — dedi Taehyung.

— Lekin endi hammasi o‘zgardi, Tae. Kookie qaytdi. Menimcha, unga aytishing kerak. Bugun bo‘lmasa ham, qachondir, — dedi Namjoon.

— Aytaman, hyung, — dedi Taehyung uni tinchlantirib.

Bir oz vaqt o‘tgach, Sumi yashash xonasiga kirdi va faqat Jungkookni uxlab yotganini ko‘rdi. U sekin unga yaqinlashdi, qo‘lidan yengil silkitib, ohista shivirladi:

— Uyg‘on, uyquchi.

U bir necha harakatdan so‘ng uyg‘ondi. Matrasga o‘tirdi va Sumiga qaradi, hatto uni tanimayotgandek edi.

— Xayrli tong, Kookie, — u kulib qaradi.

— Huh, xayrli tong, — deb javob berdi Jungkook.

— Yur, nonushta tayyor, — dedi Sumi.

— Umm, men faqat ozgina yuz-qo‘limni yuvib olaman, keyin kelaman, — dedi Jungkook va xonasiga ketdi.

Ularning barchasi nonushta qilishdi va yakshanba bo‘lgani uchun film tomosha qilishga qaror qilishdi. Texnik jihatdan bu hamma uchun dam olish kuni edi.

Film zerikarli bo‘lib chiqdi, shuning uchun bir oz vaqtdan keyin Jimin o‘yin o‘ynashni taklif qildi.

— Qanday o‘yin? — deb so‘radi Hobi.

— "Haqiqat yoki Jasorat".

— Aishh, yo‘q. Men bu narsani yoqtirmayman, — dedi Sumi g‘azablanib.

— Nega, Sumo? — Hobi unga kulib qaradi.

— Chunki savollar odatda juda g‘alati bo‘ladi. Masalan, "Birinchi o‘pishing kim bilan bo‘lgan?" "Birinchi muhabbating kim?" va shunga o‘xshash narsa. Men bu narsalar haqida o‘ylashni yoqtirmayman, — deb javob berdi u.

— Nega, Sumi? Birinchi o‘pishing kim bilan bo‘lgan? — Jimin unga hazillashib qaradi.

— Aniqki, sening eng yaqin do‘sting emas, — dedi u siqilgan tabassum bilan.

— ,Tae, buni bilardingmi? Qara, sen uning birinchi o‘pishi emassan, — dedi Jimin Taehyungga qarab. Taehyung esa yelka qisib qo‘ydi.

— Yahh Oppa, go‘yo men uning birinchi o‘pishi bo‘lgandek gapiryapsan, — dedi Sumi.

— U birinchi emasmi? — deb Taehyungga tikildi Jimin.

— Yo‘q, va jim bo‘l! — Taehyung unga jiddiy nigoh tashladi.

— Keling, boshqa o‘yin o‘ynaymiz, — dedi Jin ularning janjalini bo‘lib.

— Lekin men hali ham Sumi’ning birinchi o‘pishi haqida bilishni xohlayman, — dedi Hobi hayajon bilan.

— Men ham. Men tomonda bo‘lganing uchun rahmat, hyung, — dedi Jimin.

Sumi ularga ishonchsizlik bilan qaradi. So‘ng u Yoongi tomonga o‘girildi, yordam kutib, lekin Yoongi allaqachon unga qiziq tabassum bilan qarab turgan ekan. Keyin u Namjoon va Jinga qaradi, ammo ular u bilan ko‘z urishtirmaslikka harakat qilishardi.

Oxiri u yigitiga qaradi, u esa unga qandaydir tushunib bo‘lmaydigan ifoda bilan tikilib turardi.

— Qani, Sumi, — dedi Jungkook kulib.

— Xo‘p, huh, — dedi u.

— Har holda, bu mening birinchi va eng yomon o‘pishim edi. O‘sha paytda 15 yoshda edim. Hali bolaligim, to‘g‘rimi? Nima bo‘lgani shuki, sinfdoshimning otasi o‘pka saratoni tufayli kasalxonaga yotqizilgan va u juda xafa edi. Sinfdoshim, ya’ni do‘stim, maktabimiz terassasidagi zinapoyada o‘tirib yig‘layotgan edi. Men esa odamlarning yig‘isini ko‘rishga chiday olmayman. Buni hammangiz bilasiz. Shuning uchun unga taskin berish uchun yoniga bordim. U mendan quchoqlashsam bo‘ladimi, deb so‘radi. Men esa hech qachon quchoqlashishga yo‘q deya olmayman. Bu mening zaifligim. Shunday qilib, “xo‘p, quchoqlashamiz” dedim.

U meni juda qattiq quchoqladi, bu menga unchalik noqulaylik tug‘dirmadi. Ammo keyingi qilgani umuman yaxshi bo‘lmadi.

Biz ajralayotganimizda, u belimni qo‘yib yubormadi va keyingi lahzada... bamm!

O‘sha ahmoq meni o‘pib qo‘ydi. Uni itarib yubordim.

Yani, nima?? Nega, ?? Sen mendan quchoqlashishni so‘raganding?? Nega birinchi o‘pichimni olding?? Ahmoq… — dedi u soxta ko‘z yoshlarini artib.

— Baribir, endi biz do‘st emasmiz, deb aytish mumkin, — dedi u Taehyungga qarab jilmayib. Taehyung esa hech narsa demadi.

— Voy, bu juda qattiq o‘pich bo‘libdi, — dedi Jimin.

— Nima bo‘lsa bo‘ldi, — dedi Sumi.

— Xo‘sh, keyingi kim? — dedi u hayajon bilan. Shu gapdan keyin hamma asta-sekin tarqala boshladi.

— Yigitlar, sizlar juda yomon odamsizlar. Endi sizlardan hech biri bilan gaplashmayman, — dedi Sumi jahli chiqib, o‘rnidan turdi va xonasiga ketdi.

Kunlar o‘tardi va bu kunlar o‘tishi bilan Jungkook uchun juftlik bilan yashash tobora qiyinlashib borardi.

Taehyung va Sumi har doim unga o‘zini uyidagidek his qildirardi, ammo uning ongini bezovta qilayotgan narsa Taehyungning ularning birga tunab qolgan kechasidagi so‘zlari edi.

Taehyung Jungkook uxlayapti deb o‘yladi, lekin aslida u butunlay bedor edi.

Jungkook Taehyungning o‘sha so‘zlarini aniq esladi: “U sening birinchi o‘pishing emas, Kookie.”

Buning ma’nosi nima edi? Jungkook bilmasdi. U bilishni xohlardi. U Taehyung nega bunday deganini bilishi kerak edi. Nega u Tom Jungkookning birinchi o‘pishi emasligini aytdi?

U juftlik bilan yashash xonasida o‘tirib, film ko‘rayotgandi. Sumi bir tomonida, Taehyung o‘rtada va Jungkook esa boshqa tomonda edi.

Ular romantik film tomosha qilishayotgandi. Film juda qiziqarli bo‘lgani uchun uchtalasi ham jim edi. To‘satdan Sumi:

"Men Kookie ham u (qahramon) ega bo‘lgan narsaga ega bo‘lishini istayman," — dedi.

"Bu nimani anglatadi?" — deb so‘radi Taehyung.

"Men uni shahzoda kabi qadrlashlarini istayman," — dedi u tabassum bilan.

"Nega aynan shunday?"

"Chunki u bunga munosib, albatta." So‘ng Sumi Jungkookga qarab:
"Kook, biroz kut. Men sen uchun eng yaxshi juftni topaman," — dedi.

"Rahmat, Sumo." — u unga tabassum qildi.

"Nega sen unga kimnidir topmoqchisan?" — deb so‘radi Taehyung.

"Chunki u mening eng yaqin do‘stim va men uning baxtli bo‘lishini istayman," — dedi Sumi.

"Qachondan beri u sening eng yaqin do‘sting?"

"Men uni birinchi marta uchratgan kunimdan beri," — dedi u va Jungkook bilan hi-five qildi.

"G‘alati odamlar." — Taehyung ko‘zlarini devorga tikdi. Jungkookning yigit do‘sti borligi haqidagi fikr unga yoqmadi. U buni yoqtirmasdi.

"Xo‘sh, hamma bugun kechki bazmga tayyormi?" — dedi u va joyidan turdi. Ikki boshqasi bosh irg‘ashdi.
"Mayli, men tayyorgarlik ko‘rishga ketdim." — dedi u va xonasiga ketdi.

Ularning barchasi klubga borib, kechani bazm qilish va Jungkookning rasmiy qaytishini nishonlash uchun yig‘ilishgandi.

Taekook (Taehyung va Jungkook) uchun u atrofda bo‘lmaganda vaziyat doim g‘alati edi. Go‘yo ular qanday gaplashishni bilmaydigandek.

"Xo‘sh, kompaniya bilan bog‘liq hujjatlar qanday ketmoqda?" — Taehyung sukutni buzdi.

"Deyarli tugadi, hyung." — deb javob berdi Jungkook.

"Bu yaxshi."

"U juda yaxshi va men tanigan eng shirin ayollardan biri. Sen omadli ekansan." — dedi Jungkook.

"Ha, u ajoyib." — Taehyung unga tabassum qildi.

"Siz ikkovingiz qachon uchrashgansiz, hyung?" — deb so‘radi Jungkook.

"Taxminan to‘rt yil oldin." — Taehyung javob berdi.

"Demak, sizlar kompaniyada tanishgansiz, to‘g‘rimi?" — Jungkook yana so‘radi.

"Ha."

"Oson bo‘ldimi, hyung?" — Jungkook so‘radi.

"Nima?"

"Unutish?"

"Bu hech qachon oson bo‘lmagan. Va hech qachon bo‘lmaydi." — Taehyung javob berdi.

Jungkook uning javobiga muloyim ohangda pichirladi.

"Sen-chi, Kookie?"

"Men-chi, hyung?" — deb so‘radi Jungkook.

"Sen uchun unutish oson bo‘ldimi?"

"Sen uchun unutish oson bo‘ldimi?" — deb so‘radi Taehyung.

"Men hech qachon unutmadim." — dedi Jungkook.

"Nima?" — Taehyung unga qaradi.

"Unutish..." — Jungkook javob berdi.

"Men... Kook.." — u gap boshladi, lekin Jk ga nima deyishni bilmasdi.

"Bu sening aybing emas, hyung. Men yaxshiman." — Jungkook uni tinchlantirishga harakat qildi. "Biz ziyofatga tayyorgarlik ko‘rishimiz kerak." — dedi va o‘rnidan turib, xonasiga ketdi, ortida esa hayron bo‘lib qolgan Taehyung qoldi.

Taehyung esa bitta narsani aniq bilar edi: u Jungkook bilan to‘g‘ri gaplashishi kerak. U nima haqida gaplashishini bilmasa ham, gaplashish zarur ekanini his qilardi.

Ularning barchasi Seulning eng mashhur klublaridan birining VIP zonasida edi.

Jungkook va Hoseok raqs maydonida zavqlanib raqs tushayotgan edi.

Namjoon va Jin esa uzoqroqdagi divanda bir-birlarining yuzlariga mehr bilan tikilib ovqatlanish bilan band edilar.

Yoongi va Jimin esa hayotlari bunga bog‘liqdek ichimlik ichayotgan edi.

Bu orada Sumi va Taehyung Sumi telefonida tasodifiy videolarni ko‘rib, kulib o‘tirishardi.

Bir oz vaqt o‘tgach, Jungkook kelib, Sumining yoniga o‘tirdi. U Sumiga qaradi, qiz chap qoshini ko‘tardi, Jungkook esa bosh irg‘ab, biroz lablarini cho‘chchaytirdi.

"Sen uning raqamini olmadingmi?" — deb so‘radi Sumi.

"Yo‘q." — deb javob berdi Jungkook.

"Nega?"

"Qo‘rqib ketdim." — dedi u.

— Men qo‘rqib ketdim, — dedi u.

— Nimadan qo‘rqding?

— Bilmayman. Rad etilishdanmi? — u oyoqlariga qaradi.

— Aqlini yo‘qotmagan hech kim seni rad eta olmaydi-ku! — dedi Sumi unga tik boqib.

— Balki u heteroseksualdir, — dedi Jungkook.(Heteroseksual – bu jinsiy orientatsiya bo‘lib, insonning qarama-qarshi jins vakiliga jinsiy yoki romantik qiziqish bildirishini anglatadi. Masalan, erkak ayolga yoki ayol erkakka qiziqsa, u heteroseksual hisoblanadi.
)

— Yo‘q, bu imkonsiz. U hetero emas. U seni deyarli besh daqiqa davomida kuzatib turdi, — dedi qiz ko‘zlarini aylantirib.

— Kim uning orqasiga tikilib turibdi? — Taehyung jiddiy ohangda so‘radi va suhbatga qo‘shildi.

— Qizil kiygan o‘sha yoqimtoy, — dedi qiz, raqs maydonidagi yigitga ishora qilib.

Taehyung darhol o‘sha yigitga qaradi va qoshlarini chimirdi. — U seni noqulay his qildirdimi, Kookie? — deb so‘radi Jungkookdan.

“Oh, bas bu gaplarni va himoyachilikni, Tae. U Kookieni noqulay ahvolga solgani yo‘q. Aksincha, Kookie uni jozibador deb o‘ylaydi va uning telefon raqamini olishni xohlaydi, lekin so‘rashga jur'ati yetmaydi,” dedi u chuqur nafas olib.

“Bilasanmi? Men buni sening o‘rningga qilaman,” – dedi u Jungkookga qarata va o‘rnidan turib, o‘sha yigitning raqamini olish uchun yo‘lga otlanmoqchi edi, biroq kimdir uni tortib oldi va u yana joyiga tushdi.

“Sen hech kimning raqamini so‘ramaysan,” – dedi Taehyung jiddiy ohangda.

“Lekin, Tae, men buni o‘zim uchun emas, Kookie uchun qilyapman. U sevgiga muhtoj. U bunga loyiq,” – dedi u xafa bo‘lib, lekin Taehyung boshini qimirlatib, rad etdi.

“Yo‘q, baribir bunday qilolmaysan,” – dedi u.

Qiz Jungkookga qarab, afsuslangancha jilmaydi. Shunda Jungkook o‘rnidan turib:

“Hechqisi yo‘q, o‘zim urinib ko‘raman,” – dedi.

"Taehyung uni to‘xtatishga ulgurmayoq, u ketib qoldi. Juftlik uning sekin qadamlar bilan yigit tomon yaqinlashayotganini ko‘rdi, va nihoyat, Jungkook uning qarshisida turardi."

Jungkuk juda asabiylashdi, chunki
Bu uning kimnidir so'rashi edi
tashqarida yoki undan boshqa birovni so'rash
Telefon raqami, lekin u buni amalga oshirishi kerak edi

Yigit juda yoqimli hot edi Shunday qilib, sinab ko'rmaydi.
U asta-sekin yigitga yaqinlashdi va
uning oldida turar edi.
U yigitni aytmasdan oldin
- Ha, nima bo'ldi?
Jungkook nima javob berishni bilmas edi
shuning uchun u shunchaki "salom" deb javob berdi
Jungkook. Jeon Jungkook. "
"Salom Jungkook, men jung he-in." u
yosh bolaga tabassum qildi. "
Siz men bilan raqsga tushishsam maylimi? - deb so'radi u
va Jungkook bosh irg'adi.
Ular raqs maydonchasiga borishdi va
raqsga tushishni boshladi.
Bir muncha vaqt davomida qattiq raqsga tushish
Partiya musiqasi yumshoq tarzda o'zgartirildi
romantik.

Xe in Jungkookga va sekin qaradi
undan so'radi: "Men belingizni ushlab tursam bo'ladimi? "
"Ha, , Xyung." Jk
javob qildi va bir necha soniya ichida
Xe in qo'llarini Jk ning beliga qòydi va o'rab oldi
va ular
yumshoq musiqa bilan raqsga tushishni boshladi. 1
Ikki juft ko'z tikilib turardi

Biri ularga yumshoq ko'rinardi
nigohi baxt bilan to'ldirildi va
boshqa g'azab bilan.
"Ular mutlaqo go'zal ko'rinadi
birgalikda. "Sumi boshini egdi
taehyungning yelkasida.
"Men bunday deb o'ylamayman." Taehyung javob berdi
uni.
"Taee, men siz uchun eng yaxshisini xohlaysiz
uni, lekin iltimos, ozgina qo'llab-quvvatlang.
U sevgini istaydi. Men buni ko'zlarida ko'rdim.
U sevgi uchun yolvoradi. U bo'lishga loyiq
boshqa kabi sevilgan. " U bilan gaplashdi

"Ha sen haqsan u seviliwga va qadrlanishga loyiq" dedi Tae "lekin men unga bu sevgini berma olmasligimni bilish alam qilyapti" deb oyladi Tae icida

Biroz vaqt òtgach Jk av Xain tel raqamlarini almawiwdi va Xain ni muhim ishi borligi sabab clubdan ciqib ketdi

Jungkook stollariga qaytdi. O‘sha paytga kelib, barcha hyunglari ham qaytgan edi va unga qarab, voqealarni aytib berishini kutishardi.

U ularga jilmayib qo‘ydi va Jimin yonidagi divanga cho‘kdi.

Jim bo‘lish tobora qiyinlashgach, Jimin gapirdi:

— Xo‘sh, u qanday ekan?

— Juda shirin va hurmatli inson, — deb tabassum qildi Jungkook.

— Voy, sen uni uchrashuvga taklif qildingmi? — deb so‘radi Sumi.

— Yo‘q, aksincha, u meni taklif qildi, — deb uyat bilan javob berdi Jungkook.

— Voy Xudoyim! Kookie, sen u bilan uchrashuvga chiqyapsan! — deb hayajonlandi Sumi

— Ha, mening birinchi rasmiy uchrashuvim, — dedi Jk yuzida mamnunlik ifodasi bòlmagan Taehyungga qarab

"Qachon" Jin hayajonlanib sòradi

"Shanba"

Shanba kuni edi va Jungkook allaqachon uchrashuvga ketgan edi, chunki Haein uni haqiqiy janob kabi olib ketishga kelgan va hatto o'zining yoqimli gaplari bilan Jungkookni qizarishga majbur qilgandi.

Taehyung bundan umuman xursand emas edi, lekin uning Jkni uchrashuvga chiqishdan to'xtatishga haqqi yo'q edi. Shuning uchun u hech narsa demaslikka qaror qildi va shunchaki Jungkookning boshqa bir yigit bilan o'zining ilk uchrashuviga ketayotganini kuzatdi.

Sumi so'nggi besh kun davomida Taehyungning xatti-harakatlarini kuzatib kelardi. U qanday qilib jahldor bo‘lib qolgani va Sumi hamda Jungkook Haein haqida gaplashganda doim asabiylashib ketishini sezdi.

U Taehyungdan nima bo‘layotganini so‘rashga harakat qildi, lekin har safar u gaplashmoqchi bo‘lsa, Taehyung mavzuni o‘zgartirishga harakat qilardi yoki shunchaki xonadan chiqib ketardi.

5 epizod

Taehyung uni qattiq quchoqlab, orqasini silay boshladi.

U boshqalarga qaradi va ularning barchasida xuddi o‘zi kabi dahshat ifodasi bor edi.

"Kookie, u kim? Va u senga nima qildi, baby?" — deb sekin so‘radi Taehyung.

"M.. mening menejerim... u yerda.. Tom Smit... U urin..di..."

"U meni noo‘rin tarzda ushlamoqchi bo‘ldi," — nihoyat Jungkook gapini tugatdi.

Taehyungning belidan ushlagan qo‘llari yanada mahkam bo‘ldi. Jungkook uning tizzasida o‘tirgancha ortga o‘girilib, boshqalarga qaradi. Ularning barchasi tashvishli nigoh bilan qarab turardi.

"Menga davom ettirishga ruxsat ber..." — dedi Jungkook pichirlab va yana Taehyungning bag‘riga boshini qo‘ydi.

"Men Los-Anjelesga yetib kelganimda, yangi safarimni boshlashdan juda hayajonlangan edim. Shu bilan birga, juda xafa bo‘ldim, chunki sizlarning barchangizni, ayniqsa seni, hyung, tark etishimga to‘g‘ri keldi", — dedi u va yosh to‘la ko‘zlari bilan Taehyungga qaradi, bu esa Taehyungning yuragini og‘ritdi.

"Lekin baribir, telefon orqali aloqada bo‘lishimiz va vaqti-vaqti bilan bir-birimizni ko‘rib turishimizga umid qilardim."

U biroz to‘xtab, og‘ir xotiralarini tartibga solishga harakat qildi.

Keyin u chuqur nafas olib davom etdi: "Birinchi kunlarda hammasi juda yaxshi edi. Hamma menga juda yaxshi munosabatda bo‘ldi. Ular menga g‘amxo‘rlik qilishardi. Jadvalim juda tig‘iz edi, chunki juda ko‘p yangi narsalarni o‘rganishim kerak bo‘ldi, bu qiyin bo‘lsa ham, men baxtli edim. Keyin bir kuni kompaniyam menga menejer tayinlayotganlarini aytdi. U mening barcha ishlarimni boshqaradi va ehtiyojlarimni qondirish bilan shug‘ullanadi. Men bunga butunlay rozi edim.

Aslida, men juda xursand edim, chunki o‘sha paytgacha bu yerda hech qanday do‘stim yo‘q edi va men o‘zimga yangi do‘st topaman deb o‘yladim, xuddi Koreyadagidek."

“Shunday qilib, men u bilan tanishdim. Mening menejerim Tom Smit. U juda muloyim inson edi va biz darhol til topishib ketdik, chunki bizda ko‘p umumiy qiziqishlar bor edi, hattoki bir xil musiqani yoqtirardik.

Bunday ajoyib menejer topish va u bilan do‘stlashish men uchun orzu edi, ayniqsa chet elda. Uning sobiq rafiqasi koreys bo‘lgani uchun u koreys tilini ancha yaxshi bilar edi, bu esa biz uchun muloqotni o‘n barobar osonlashtirdi.”

"Men uni do‘stim deb bilar edim, shuning uchun sizlarni juda sog‘ingan kechalarimda u bilan barga borardim. Ikkimiz ichardik va men doimo sizlar haqida va... sevgim haqida gapirardim..."

U birdan jim bo‘lib qoldi, do‘stlariga mast holda Taehyung uchun qanday yig‘laganini aytishni istamadi. Uning sevgisini va farishta kabi ovozini sog‘inar edi, bu ovoz har doim unga taskin berardi.

Ich-ichida hamma Jungkook nimani aytmoqchi ekanini tushunar edi, chunki o‘sha paytda Taehyung ham yaxshi ahvolda emas edi.

"Menimcha, bu mening kimlargadir mehr qo‘yishim edi. Ha, men unga hamma narsani aytardim. U juda mehribon va g‘amxo‘r edi. Meni doim ukasi kabi ko‘rar, himoya qilardi. O‘zimni xuddi katta akam bordek his qilardim... lekin qanchalar adashgan ekanman."

U bir lahzaga jim bo‘lib, so‘ng orqasiga o‘girildi va boshini Taehyungning yelkasiga qo‘ydi. Uning qo‘llarini Taening atrofida o‘rab, sekin davom etdi...

"Men uni akamdek ko‘rardim, lekin u boshqa niyatda edi. U meni turli yo‘llar bilan ushlardi, ba’zan tasodifan qo‘llarini belim yoki orqamga tekkizardi. Ko‘p marta lift yoki odam gavjum joylarda belimdan mahkam ushlab turardi yoki yaxshi xabar eshitganimizda meni juda qattiq quchoqlardi. Avvaliga buni sezmadim, lekin asta-sekin bu meni noqulay his qila boshladi. Qanchalik yaqin bo‘lmaylik, u mendan bunday qilishga ruxsat so‘ramagan edi. Ayniqsa, birinchi inglizcha qo‘shig‘im yozib olinganida, prodyuserim ovozimni maqtadi, lekin u esa menga tasalli berish bahonasida orqamga qattiq shapaloq urdi. Men bundan juda noqulay bo‘ldim, lekin u esa go‘yo bu oddiy narsa ekanligini ko‘rsatardi."

"Bir kuni u meni uchrashuvga taklif qildi. U buni aynan uchrashuv deb aytmadi, lekin biz besh yulduzli mehmonxonaga borishimizni aytib, chiroyli kiyinib kelishimni so‘raganidan, bu juda ham aniq edi. Avvaliga bormasligim kerak deb o‘yladim, lekin keyin fikrimni o‘zgartirib, tayyorgarlik ko‘rib, u bilan bordim. U meni juda chiroyli mehmonxonaga olib bordi. Hammasi yaxshi edi, biz kechki ovqat yedik va har doimgidek har xil mavzularda suhbatlashdik, lekin o‘sha kuni nimadir boshqacha edi. U menga o‘zgacha qarardi. Go‘yo nimadir demoqchi yoki qilmoqchi edi, lekin o‘zini tiyayotganday tuyulardi."

"Kechki ovqatdan keyin u havo juda yoqimli ekanini aytib, bog‘da biroz o‘tirishni taklif qildi. Avvaliga rozi bo‘lmadim, lekin keyin ozgina toza havo olishning hech qanday yomon tomoni yo‘qligini tushunib, rozi bo‘ldim. Ofitsiantlar bizning vino qadahlarimizni to‘ldirishdi va biz chiroyli bog‘ orasida joylashgan stullarga o‘tirdik."

"Biz jim o‘tirib, atrofdagi osoyishta muhitdan zavqlanayotgan edik. Shu payt qayerdandir bir ofitsiant turli shirinliklarga to‘la patnis ko‘tarib keldi. Qanday qilib u mening vino qadahimni urib yuborganini bilmayman, lekin natijada qizil vino mening oppoq ko‘ylagimga to‘kildi. Juda jahlim chiqdi, lekin Tom menga o‘zimni tozalashim kerakligini aytdi va mehmonxona egasi uning do‘sti ekanligini, shuning uchun biz xonaga kirib, kiyim almashtirishim uchun kiyim topishimiz mumkinligini taklif qildi.

O‘sha paytda men shunchalik jahlim chiqqan ediki, rozi bo‘ldim. Tez orada biz mehmonxonaning hashamatli xonasida edik. Tom menga yangi ko‘ylak berdi, u buni mehmonxona xodimlaridan olganini aytdi va men hojatxonaga kirib kiyim almashtirishimni so‘radi."

"Hech narsa o‘ylamasdan hojatxonaga kirdim va eshikni qulflab, ko‘ylagimni echib, uni yuvishga tushdim. Ammo, hyung..." U Taehyungga qaradi, Taehyung ham unga qarab turardi. "U qandaydir tarzda hojatxona qulfining zaxira kalitlarini qo‘lga kiritgan edi." Uning ko‘zidan yosh dumalab tushdi va Taehyung uni tezda artib tashladi."

**"Men uni hojatxonaga kirayotganini sezmay qoldim. Ko‘ylagimni yuvayotganimda, u belimdan quchoqladi. Dastlab qo‘rqib ketdim, keyin esa uning kimligini tushundim. Uning quchog‘idan chiqishga harakat qildim, lekin u mendan kuchli edi. Keyin u meni ohista o‘girib, to‘xtashimga imkon bermay,.... meni o‘pdi.
Hyung, u mening birinchi o‘pishimni oldi. Bu unga tegishli emas edi, bu senga tegishli edi, - dedim yig‘lagan holda. Uning ko‘zlaridan yosh sizib chiqardi.
U o‘z hissiyotlariga shu qadar berilib ketgandiki, atrofdagilarga Taehyungni o‘zining birinchi o‘pishi uchun saqlab kelganini ochiq aytib qo‘yganini ham sezmay qoldi. Aslida esa barchasi allaqachon buni bilishardi."

( sorry man bu joylarini catgpt bn 3 soat urwb perevod qivoma iplos qibermima dvot )

Uning qòllari yalanĝoch belimda edi huddi men unikidek .U meni qòliga òrab butun tanamni òpdi. Lekin u meni shimimni yechishga ulgurmasidan uni qattiq tepdim. Uning *&%uwetiga tepdim xuddi sen menga òrgatgandek.

Ular maktabda bòlganlarida Taehyung va Yoongi unga shunday vaziyatlarga tushib qolsa òzini himoya qilishning turli usullarini òrgatgan edi

"U yerga yiqildi men qochib ketdim"

"Ertasi kuni telefonim mendan tortib olindi va menga hech kim bilan gaplashishga ruxsat berilmadi. Ular faqat ota-onam bilan gaplashishim mumkinligini aytishdi, lekin bu ham ikki haftada bir martadan oshmasdi. Keyinchalik bilsam, Tom HSJ Entertainment kompaniyasi direktorining ukasining o‘g‘li ekan. Men unga qarshi shikoyat kiritmoqchi bo‘ldim, lekin bu foydasiz edi. U hali ham mening menejerim bo‘lib qolardi.

U bir necha bor menga tegishga harakat qildi lekin oxirgi chiziqni hech qachon kesib o‘tmagandi. Meni qo‘rqitib, uni qilgan ishini kimdir bilsa, u meni dòstlari bilan zòrlashini aytdi. Men juda qo‘rqardim va yolg‘iz edim. Hech kimdan yordam so‘ray olmasdim, shuning uchun u aytgan hamma gaplarni tinglashga majbur bo‘ldim.

Shu tariqa, men hamma bilan gaplashishni to‘xtatdim va ota-onamdan ham uzoqlashdim. Kunning ko‘p qismini ishlash bilan o‘tkazib, kechqurun esa yaxshi kunlar haqida orzu qilib uxlashga yotardim.

Devorlar meni o‘rab turgandek edi, lekin ich-ichimda bir kun kelib bu do‘zaxdan xalos bo‘lishimga ishonardim..."

"Men deyarli ozod bo‘lish istagimni yo‘qotgandim, lekin bir kuni..." — u to‘xtab qoldi.

"Taxminan bir yarim yil oldin men Patriciyani uchratdim. U yaqinda kompaniyaga model sifatida qo‘shilgandi va yuragi juda pok inson edi. U men bilan do‘stlashishga harakat qildi, lekin men shu darajada ishonchsiz edimki, hech kimga to‘g‘ri ishonolmasdim.

Bir kuni Tom studiyada meni bezovta qila boshladi. U bo‘ynimdan zo‘rlik bilan o‘pishga uringanida, qanday qilib bilmadim, lekin Patricia studiyaga kirib qoldi va meni qiynalayotganimni ko‘rdi. U oldimizga kelib, Tomni mendan tortib oldi. Tom unga qarab nega qo‘rqib ketganini bilmayman, lekin u studiyani darhol tark etdi.

Men kursida o‘tirganimda, Patricia yonimga kelib, holatimni so‘radi. Men esa uni chetga surishga harakat qilib, Tom shunchaki menga yordam berayotganini aytdim. U bu yolg‘on ekanini bildi. Meni bo‘lgan voqeani aytib berishga ko‘ndirishga harakat qildi, lekin men rad etdim. U ketdi, lekin o‘sha kundan keyin Patricia meni tez-tez yo‘qlay boshladi. Tom esa undan qandaydir darajada qo‘rqib qoldi va menga yaqinlashishni to‘xtatdi."

Har safar u menga tashrif buyurganida, Tomning xatti-harakatlari haqida gapirib berishim uchun menga bosim o‘tkazardi. Nihoyat, bir kuni hammasini aytib berdim. So‘nggi uch yarim yil davomida boshimdan o‘tgan barcha voqealarni unga hikoya qildim. U meni hukm qilmadi, nafratlanmadi.

Aksincha, u menga o‘sha joydan chiqib ketishimga yordam berishini aytdi. Uning akasi taniqli politsiya xodimi ekan va Patricia unga murojaat qilishini aytdi. Shuningdek, u menga Tomga qarshi dalillar to‘plashda va HSJ Entertainment bilan shartnomani bekor qilishda yordam berishini aytdi."

"Biz uning akasi bilan uchrashdik, u menga yordam berishini aytdi. U uzoq vaqt Tomni kuzatib kelgan ekan, chunki Tom ilgari boshqa bir necha odamga ham jinsiy zo‘ravonlik qilishga uringan ekan. Ammo uning oilaviy kelib chiqishi, ayniqsa, ammasi HSJ Entertainment kompaniyasining bosh direktori bo‘lgani sababli, u doim jazosiz qolgan.

Tom esa Patriciadan qo‘rqardi, chunki uning akasini kimligini bilar edi. Shuning uchun Patricianing akasi bizga go‘yoki sevgili bo‘lib ko‘rinishni taklif qildi – men va Patricia. Shunda Tom menga hech narsa qilolmasdi. Patricia ortiga yashiringanimdan o‘zimni juda sharmanda his qildim, lekin o‘sha paytda boshqa ilojim yo‘q edi. Tomning bema’niliklaridan charchagandim va u yerdan iloji boricha tezroq qochib ketishni xohlagandim.

Shunday qilib, men va Patricia Tomga va boshqa xodimlarga biz birgamiz deb aytdik. Tom bu xabardan xursand bo‘lmagani aniq edi, ammo hech qanday harakat qilolmadi.

Men va Patricia juda yaqin do‘st bo‘lib qoldik, aslida u mening eng yaqin dugonam."

"Men va Patricia juda yaqin do‘st bo‘lib qoldik, aslida u mening eng yaqin dòstim. Lekin biz bu munosabatni ommaga oshkor qilmoqchi emasdik, chunki bu baribir soxta edi. Shunga qaramay, Tom bizni yerga urishga harakat qilib, anonim veb-saytlar orqali ijtimoiy tarmoqlarda bizning suratlarimizni joylashtirdi, lekin aftidan, bu natija bermadi.

Bizga uning ustidan ishonchli dalillar to‘plash uchun deyarli bir yil kerak bo‘ldi. Hatto uning sobiq rafiqasi undan ajrashganini ham bildik, sababi Tom uning singlisiga - o‘sha kompaniyada model bo‘lib ishlagan qizga - tegajog‘lik qilmoqchi bo‘lgan ekan.

Jungkook tin oldi, chunki tinimsiz gapirishdan tomog‘i og‘rigan edi, shuning uchun Jin unga bir stakan suv uzatdi va u suvni darhol ichib yubordi.

— Hechqisi yo‘q, Kook, agar charchagan bo‘lsang, keyinroq gaplashamiz. Biroz dam olishing kerak, — dedi Jin muloyimlik bilan.

— G‘amxo‘rliging uchun rahmat, hyung, lekin yo‘q, bugun hammasini sizlarga aytib beraman. Sizlar bilishga loyiqsiz, — dedi u va davom etdi."

"Hammasi uchun yetarli dalillarni to‘plaganimizdan so‘ng, Patricia’ning akasi uni hibsga oldi. Hatto men ham politsiyaga ko‘rsatma berdim, lekin ismim omma oldida sir saqlandi. Bu menga kompaniya bilan shartnomani bekor qilishda juda yordam berdi. Ish sudda olti oy davom etdi va undan keyin men erkin bo‘ldim. Erkin bo‘lishim bilan qaytib keldim.
U yengil nafas oldi va Taehyungning ko‘ksiga suyanib o‘tirdi, xuddi og‘ir yuk yelkasidan tushgandek. Nihoyat, u hyunglariga hamma narsani aytib berdi. Endi ular hamma narsani bilishadi.
Agar ular unga hech narsa demagani uchun jazolamoqchi bo‘lishsa, u bu jazoni ochiq qo‘llar bilan qabul qiladi.
— Hammangiz bilan bog‘lanmaganim uchun juda afsusdaman. Bilaman, agar sizlarga hamma narsa haqida aytganimda, baringiz menga yordam bergan bo‘lar edingiz. Lekin, hyunglar, men juda qo‘rqdim. Juda afsusdaman, kechiring... — U yig‘lab yubordi va Jin uni tezda bag‘riga bosdi."

— Kookie, shshh. Hammasi joyida, jonim. Biz tushunamiz. Yig‘lama, — dedi Jin uning orqasini silab.

— Ha, Kook, bu senga bog‘liq emas. Iltimos, yig‘lama, — dedi Jimin va navbatma-navbat hamma uni quchoqladi. Ular unga hammasi yaxshi ekanini va hech kim undan ranjimaganini aytishdi.

— Eng muhimi, hozir sen biz bilan birgasan. Va biz seni hech qachon ketkazmaymiz. Endi sen xavfsizsan va biz senga hech qanday zarar yetishiga yo‘l qo‘ymaymiz, — dedi Namjoon uning orqasini asta qoqib.

Jungkook ortga, joyidan qimirlamay turgan Taehyungga qaradi. Shu vaqt ichida u hech narsa demadi va joyidan ham qimirlamadi. U shunchaki Jungkookga tushunib bo‘lmaydigan ifoda bilan tikilib turardi.

— Hyung, yaxshimisan? — sekin so‘radi Jungkook. Bu savol Taehyungni o‘ylar dunyosidan chiqarib yubordi va u shunchaki bosh irg‘adi.

Ular yana biroz suhbatlashishdi va keyin uxlash uchun tarqalishdi.

Hamma uxlab qoldi, faqat bitta odam bundan mustasno.

Taehyung. U hali ham bedor edi. Uning aqli va yuragi bir-biri bilan kelisholmayotganday edi. U nima qilishni bilmasdi.

U sekin chap tomoniga qaradi va Jungkookning tinch uxlab yotganini ko‘rdi. Go‘yo u dunyodagi hech narsadan xabardor emas edi.

U sekin Jungkook tomon sudralib bordi va peshonasiga mayin o‘pish qo‘yib, ohista pichirladi:

— U sening birinchi o‘pishing emas edi, Kookie...

4 epizod

Jungkook Taehyung va Sumi bilan yashay boshlaganiga bir hafta bo‘ldi.

Uning yengilligi shundaki, juftlik uning oldida hech qanday mehr-muhabbat ifodalamayapti.

Dastlab u uchun Sumi bilan yashash qiyin edi, lekin oxir-oqibat ular yaxshi do‘st bo‘lib qolishdi. Endi Sumi har doim uning atrofida, undan narsalar so‘raydi va u bilan hayajonlanib gaplashadi, xuddi shunday Jungkook ham Sumiga qiziqadi.

Taehyung ularning bunday harakatlarini ko‘rib xafa bo‘lmaydi. Aksincha, u ikkala kichik do‘stining yaqin bo‘lishini yoqtiradi.

Lekin har safar Jungkook juftlikni birga ko‘rganida, tabassum qiladi, lekin uning ko‘zlari butunlay boshqacha hikoya qiladi. Buni esa Taehyung tushuna olmaydi.

Sumi ishdan keyin uyga qaytdi va Jungkookni chaqira boshladi. U divanda o‘tirgan Taeni butunlay e’tiborsiz qoldirdi.

“Kooki, qayerdasan?” – u baqirdi va atrofga qaradi.
Uni topa olmagach, Taega qarab so‘radi:
“Kooki qayerda?”

“Oh, nihoyat mening borligimni sezib qolding-da.” – Taehyung uni jiddiy ifoda bilan kuzatdi.

“Oh, Tae, nima bo‘ldi?” – Sumi unga hayron bo‘lib tikildi.

“Hech narsa bo‘lgani yo‘q. Sen shunchaki endi menga salom ham bermayapsan. ‘Salom, qalaysan? Seni sog‘indim’ degan gaplar ham yo‘q. Faqat ‘Kooki, Kooki’ deb qidirasan.” – Taehyung ko‘zlarini devorga qadab javob berdi.

"Rashk qilyapsanmi?” – Sumi unga yaramas tabassum bilan qaradi.

“Yo‘q, yo‘q. Nega bunday deb o‘ylading?” – Taehyung javob berdi.

“Yaxshi unda.”

“Sumiii, qaytib kelding!” – Jungkook xonasidan yugurib chiqib, Sumiga qarab kela boshladi.

Ha, endi Jungkookning o‘z xonasi bor edi va u bu uydan chiqib ketishni qancha xohlasa ham, Sumi bunga yo‘l qo‘ymadi. Hatto uni to‘xtatish uchun yig‘lab ham yubordi. Oxir-oqibat, Jungkook taslim bo‘lib, qolishga qaror qildi.

“Kooki, seni sog‘indim!” – dedi u va yugurib borib, Jungkookni quchoqladi.

“Men ham seni sog‘indim. Sensiz bu yer juda zerikarli edi.” – Jungkook javob berdi.

Bu gapni eshitib, Taehyungning ko‘zlari katta bo‘lib ketdi. U yoshroq do‘stlariga hayrat bilan tikildi.

“Jungkook, agar zerikayotgan bo‘lsang, xonangda qamalib o‘tirish o‘rniga yonimga kelishing kerak edi.” – dedi Sumi.

“Men tamaddi uchun yegulik oldim va senga juda ko‘p yangiliklarim bor.” – dedi Sumi, Jungkookni quchoqlab turib. Bu esa Jungkookni kuldirib yubordi.

Ular Taehyungning borligini butunlay unutganday edi.

Ular xonadagi Taehyungni butunlay e’tiborsiz qoldirishdi.

“Bu uyda adolatsizlik juda kuchli!” – dedi Taehyung, qo‘llarini havoga ko‘tarib, mashina kalitlarini olib uydan chiqib ketarkan.

Sumi va Jungkook kulib, uning ketayotgan qiyofasiga qarashdi.

“Kuning qanday o‘tdi?” – deb so‘radi Jungkook, ular divanga o‘tirib, Sumining olib kelgan tamaddilaridan yeya boshlasharkan.

“Juda charchatadigan kun bo‘ldi. Lekin taxmin qil, bugun kimni uchratdim?” – dedi Sumi, ko‘zlari porlab unga tikilgan holda.

“Kimni?” – Jungkook unga qaradi.

“Jimin Oppa va Hobi Oppa.” – dedi u.

“Oh.”

“Kooki, sen ularni qachon uchratmoqchisan?” – deb so‘radi Sumi undan.

“Bilmayman, Sumi. Men ularning barchasi bilan uchrashishni juda xohlayman, lekin qo‘rqaman. Agar meni ular bilan bog‘lanmaganim uchun kechirmasalar-chi?” – dedi Jungkook.

“Ular senga jahli chiqmaydi. Garchi nima bo‘lganini bilmasam ham va hozir aytishingni talab qilmasam ham, menimcha, bunga bir sabab bor. Yaxshi do‘stlaring sifatida ular seni tushunishadi. Masalan, Taehyung senga bog‘lanmaganing uchun senga xafa bo‘ldimi?”

“U biroz xafa bo‘ldi, lekin tezda odatdagidek bo‘lib qoldi.” – javob berdi Jungkook.

“Ko‘rdingmi, xuddi shunday. Ular senga jahli chiqmaydi.” – dedi Sumi unga.

“Xo‘p, lekin men ular bilan qanday bog‘lanaman va qayerda uchrashaman?” – dedi Jungkook katta yumshoq ko‘zlari bilan unga tikilar ekan.

“Umm... agar xohlasang, men senga yordam bera olaman.” – dedi u.

“Rostdanmi?”

“Ha, biz ularni kechki ovqatga bu yerga chaqirsak bo‘ladi, va sizlar tungi mehmondorchilik ham qilishingiz mumkin. Yoongi Oppa rozi bòlmasligi mumkin, lekin oxir-oqibat u ham rozi bo‘ladi.” – deb taklif qildi u.

“Albatta, shunday qilaylik. Lekin qachon?”

“Bugun!” – dedi u.

“Bugun?” – dedi Jungkook, katta ochilgan ko‘zlari bilan unga qarab.

“Ha, bugun! Kut, men Taehyungga qo‘ng‘iroq qilib, haddan tashqari dramatik bo‘lishni to‘xtatib, uyga qaytishini so‘rayman. Biz tungi mehmondorchilikni rejalashtirishimiz va boshqalarni ham chaqirishimiz kerak.” – dedi u hayajon bilan. Keyin u o‘rnidan turib, Taehyungga qo‘ng‘iroq qilib, uni qaytishini so‘radi.

Bir soatdan so‘ng, hamma narsa tayyor bo‘ldi. Barcha mehmonlar ularning uyiga kelayotgan edi.

Taehyung va Sumi ovqat stolini tayyorlayotgan paytda, Taehyung gapirdi.

“Nega katta xonaga yettita to‘shak qo‘yding?” – deb so‘radi u.

“Tungi mehmondorchilik uchun.” – dedi Sumi.

“Ha, lekin biz sakkiz kishimiz. Va sen har doimgidek mening to‘shagimda yotolmaysan, Sumi. Mehmonlar keladi.” – dedi Taehyung.

“Ah, ahmoq, men sening yoningda yotishni xohlamayman! To‘shaklar siz yetti kishining hammasi uchun. Menga emas. Men u yerda bo‘lmayman. Men o‘z xonamizda uxlayman.” – deb javob berdi Sumi.

“Nega?”

“Chunki, Tae, Kookie besh yildan keyin o‘z do‘stlari bilan uchrashmoqda. Va ikkovimiz ham bilamizki, unda nimadir noto‘g‘ri, u bilan nimadir yuz bergan. Shuning uchun, agar u sizlarga nima bo‘lganini aytishga qaror qilsa, men u yerda bo‘lishni istamayman. Men va u yaxshi do‘st bo‘ldik, lekin u hyunglari bilan yolg‘iz vaqt o‘tkazishga loyiq, deb o‘ylayman. Sizlar gaplashishga vaqt topishingiz kerak, men esa u yerda bo‘lib, uni noqulay his qilishiga sabab bo‘lishni xohlamayman,” dedi u.

Taehyung uning so‘zlariga kulimsiradi va uni ohista bag‘riga tortdi. Uning peshonasidan o‘pdi. “Nega sen har doim shunchalik e'tiborli bo‘lasan?” deb so‘radi Tae

“Chunki men eng aqllisiman,” dedi Sumi

“Albatta, shunday,” dedi Taehyung.

Ular esa uzoqdan ularga tikilib turgan yumshoq ko‘zlarning iztirobini sezmadilar. U ko‘zlar yosh bilan to‘lgan edi.

Jungkook xonasining eshigini yopdi va karavotiga o‘tirib, kòylagining yenglari bilan yoshlarini artdi, lekin ko‘z yoshlari to‘xtamadi.

U o‘zini juda og‘ir his qilardi, chunki u o‘ziga tegishli bo‘lmagan odamni sevib qolgan edi. Va bu odamning qizi esa Jungkookni uyda qulay his qilishga va uni baxtli qilishga harakat qilardi.

Qachonki u qiz Jungkook uning yigitiga oshiq bo‘lganini bilib qolsa, nima bo‘ladi? U o‘zini qanday his qiladi? Axir, Jungkook deyarli o‘zining do‘stini aldayotgandek edi.

Ammo u nima qila olardi? U o‘z his-tuyg‘ularini shunchaki uloqtirib tashlay olmasdi. U Taehyungni yuragidan o‘chirib tashlay olmasdi. Agar qo‘ldan kelganida, shunday qilgan bo‘lardi. Ammo u qila olmadi.

Har safar ularni quchoqlashayotganini ko‘rganida, o‘zini Taehyung bag‘rida turgandek tasavvur qilardi. Yuragining tub-tubida u Taehyungning mehrli quchog‘ida bo‘lishni istardi. Va bu istagi uchun o‘zini juda aybdor his qilardi. Lekin u bu hisni to‘xtata olarmidi?

U Taehyung quchoqlaydigan va o‘padigan odam bo‘lishni istaydi, lekin bundan ham ko‘proq, nega Tae unga bunday e’tibor bermayotganini bilishni xohlaydi.

U Taehyung nima sababdan uni unutganini va uni sevishdan to‘xtaganini bilishni istaydi.

U Taehyung og‘ir ish kunidan keyin uyga kelganida, uni izlamasligini tushunishni xohlaydi.

U Taehyung unga nima haqida gapirmoqchi bo‘lganini, lekin bunga qodir bo‘lmaganini bilishni xohlaydi.

U nima uchun aloqada qolmaganini unga aytmoqchi. U uni quchoqlashni va hamma narsani aytib berishni xohlaydi. U o‘z sevgilisining bag‘rida bo‘lishni istaydi, ayniqsa, hayotining o‘sha dahshatli besh yilini eslaganda.

O‘sha dahshatli besh yil...

U aytadi. U unga va boshqalarga nima bo‘lganini aytadi. Ular bilishga haqli, uning sevgisi nima bo‘lganini bilishga haqli.

U yig‘lashni, baqirishni istaydi, lekin bularning barchasini Taening quchog‘ida bo‘lish bilan birga qilishni xohlaydi. Bu narsani xohlash o‘ziga xos xudbinlik bo‘lishi mumkin, lekin u do‘sti unga bir kunga bo‘lsa ham o‘z yigitini "qarz" berishiga qarshi bo‘lmasligiga ishonadi.

Hammasini hisobga olganda, Jungkook shunchaki Taehyungni xohlaydi.

Lekin Taehyung uni xohlamaydi. Yoki u xohlaydimi?

"Ular deyarli yetib keldilar." Taehyung telefonidan Jimin yuborgan xabarni ko‘rib, Jungkookga aytdi.

Jungkook unga xavotirli tabassum berdi.

Bu orada Sumi oshxonada ularning kechki ovqatini tayyorlash bilan band edi.

"Hamma narsa yaxshi bo‘ladi, Kookie. Hamma narsa yaxshi bo‘ladi," deya Taehyung Jungkookning qo‘lini siqib, mashhur tabassumidan birini berdi, bu esa Jkni xotirjamlashtirdi.

Jungkook nafas olib, "Men xonamda bo‘laman. Iltimos, vaqt kelganda meni chaqir," dedi va xonasiga ketdi.

Shundan keyin eshikni qo‘ng‘irog‘i chalindi, Taehyung o‘tirgan joyidan turib, eshikni ochdi va to‘rt nafar hyunglari va Jiminni qarshi oldi.

"Salom, Yigitlar, xush kelibsiz," deb iliq tabassum qildi va ular hammalari yashash xonasidagi divanlarga o‘tirdilar.

Sumi ham ularga qo'shildi va bir oz suhbatlashib o'tirdilar. Keyin u shunday dedi: "Yigitlar, sizlar uchun bir syurprizim bor," dedi hayajon bilan.

"Qanday syurpriz, Sumi?" deb so‘radi Namjoon, va Taehyungdan tashqari hammalari unga qiziqish bilan tikildi.*

"Agar syurpriz nima ekanligini aytib qo‘ysam, u endi syurpriz bo‘lmaydi, Joonie Oppa," dedi u soxta tabassum bilan.*

"Xo‘p, unda syurprizing qayerda?" deb keyingi savolni berdi Jimin.*

"Bir daqiqa, Tae," dedi u Taehyungga Jungkookni chaqirishni ishora qilib. Taehyung o‘rnidan turdi va Jungkookning xonasiga yo‘l oldi.*

Jungkook yotoqda o‘tirar, asabiy holda barmoqlari bilan o‘ynardi.

Eshik taqillaganini eshitdi, shuning uchun u sekin o‘rnidan turib eshikni ochdi.

Taehyung eshikka suyanib turgan edi. U Jungkookga qarab past ovozda shunday dedi: "Ketdik. Ular kutishyapti."

Jungkook unga xavotir bilan qaradi va sekin "xo‘p" deb pichirladi.

Taehyung uning asabiyligini ko‘rib, uni sekin ichkariga itardi va eshikni yopdi.

"Hey, hammasi joyida," dedi u va asta-sekin Jkga yaqinlashib, uni bag‘riga bosdi.*

Jungkook Taehyungning tegishidan beixtiyor nafasini ichiga yutdi, ammo tezda bo‘shashdi. Taehyung orqa tomonini asta silay boshladi, bu esa Jungkookni xotirjam va mamnun his qildi.

U sevgilisining quchog‘ida bo‘lishdan juda baxtiyor edi. Yuragi xotirjamlikni his qilardi. U Taening bag‘riga yanada chuqurroq suqilib, ochko‘zlik bilan uning iliqligini izlamoqchi edi, lekin oxir-oqibat qo‘yib yuborish kerak edi. Va Taehyung bunga ruxsat berdi.

Bir necha daqiqadan so‘ng ular ajralishdi va Taehyung uning qo‘lidan ushlab, xonadan olib chiqdi.

Ular yashash xonasining eshigiga yetib borgach, Taehyung sekin Jungkookdan so‘radi: "Tayyormisan?" Jungkook biroz bosh irg‘adi va Taehyung uning qo‘lini qo‘yib yubordi.

Jungkook deyarli noliy boshladi, lekin o‘zini qo‘lga oldi, chunki bu shikoyat qilish uchun qulay payt emas edi.

Taehyung xonaga kirishi bilanoq hammaning nigohi unga qadaldi.

"Bu nima, Tae?" — deb so‘radi Jin.

"Hmm... aslida..." Jungkook uning orqasida turar edi, shuning uchun hech kim uni ko‘ra olmadi. Taehyung sekin yon tomonga surildi va shu zahotiyoq xonada hamma, Taehyung va Sumi bundan mustasno, hayratdan qotib qoldi.

Ularning barchasi o‘zining eng kichik "quyonchasi" bilan 5 yildan keyin uchrashayotgan edi.

Jungkook yerga tikilib qarab turardi. Taehyung uni ohista turtib qo‘ydi, shunda u boshini ko‘tardi.

Uning katta, yumshoq ko‘zlari namlandi, chunki u shuncha vaqtdan keyin hyunglariga yana qarardi.

"Jungkookie, mening kichkina bolam," — dedi Jin birinchi bo‘lib. U Jk yugurib bordi va uni bag‘riga bosdi.

Jungkook uning quchog‘ida butunlay erib ketdi va baland ovozda yig‘lay boshladi.

Hamma birma-bir uni quchoqladi, nihoyat o‘zining kichkina quyonchasini yana topganidan baxtiyor edi.

Jungkook boshini ko‘tarib, ohangrabodek ovozda "Hy..unglar, men kech..irim so‘rayman" dedi. Bu esa Jiminni uni yana bag‘riga tortishga majbur qildi.

Bu paytda hammaning ko‘zlarida yosh qalqib chiqdi. Hatto Yoongi ham yig‘lamaslikka bardosh bera olmadi.

Ularning barchasi kichik uchrashuv quchog‘ida edilar. Kichkina "quyoncha"ni o‘z bag‘riga olgan holda birlashib turishardi.

Taehyung ortiga qarab, eshik oldida turib, ko‘zlaridan yosh oqizayotgan Sumini ko‘rdi. U ularning barchasiga mehr bilan qarab turardi.

Taehyung unga yaqinlashib, bir necha qadam tashladi. Sumi esa ko‘z yoshlarini artib, unga do‘stlari bilan qolishini ishora qildi. Keyin esa oshxonaga ketdi, do‘stlar guruhiga kerakli shaxsiylikni ta’minlab.

Ularning barchasi kechki ovqatni birga tanovul qilishardi. Ovqatni Jungkook va Sumi tayyorladi, Taehyung ham ularga yordam bermoqchi bo‘ldi, ammo oshxonadan haydaldi. (😅😅)

Baribir, ular yengil suhbat qilishar, jiddiy mavzularni keyinga qoldirishardi. Asosan, Hoseok, Jimin va Sumi gaplashayotgan edi, boshqalar esa vaqti-vaqti bilan ularga qo‘shilardi.

Kechki ovqat tugagach, hamma yashash xonasiga yig‘ildi. U yerda hammaga joy qilish uchun to‘shaklar yoyilgan edi, chunki ular birga tunab qolmoqchi edilar.

Sumi ularga yaxshi tun tilab, Taehyung bilan o‘z xonasiga ketdi. Tae u bilan birga yurdi va asta: “Men qaytaman”, deb pichirladi.

Jungkookning ko‘zlari ularni xonaga kuzatdi va buni hamma sezdi. Ularning barchasi Jungkook va Taehyungning bir-biriga bo‘lgan muhabbatidan xabardor edi, shuning uchun ham u juftlikka qanday qarayotganini tushunishardi.

"Kookie, sen yaxshimisan?" — Hobi undan so‘radi. Jungkook unga mayin jilmayib bosh irg‘adi.

Biroz vaqt o‘tib, Taehyung qaytib keldi va ular barchasi joylariga joylashib, to‘shaklarga yotishdi.

"Endi bizga hammasini aytib berishing kerak, Jungkook." — Yoongi jiddiy ohangda gapirdi.

Bu so‘zlar Jungkookni taranglashtirdi, shunda Jimin uni yoniga tortib, chap qo‘lini uning beliga o‘rab, tinchlantirishga harakat qildi.

Taehyung esa bu manzaradan ko‘ngli to‘lmadi, shuning uchun u sekin o‘rnidan turib, Jungkookning yoniga o‘tirdi va uni o‘zi bilan Jimin orasiga oldi.

Dastlab, u ikkilanib turdi, lekin keyin "qo‘ysang-chi" deb o‘yladi. So‘ng, asta Jungkookning yelkasiga o‘ng qo‘lini tashlab, uni yengilgina siqdi. Shu orqali unga hammasi joyida ekanini, u xavfsiz va yaxshi ekanini bildirmoqchi bo‘ldi.

"Jungkook, boshlayver. Biz barchasini bilishni istaymiz." — Namjoon ohista gapirdi.

"Hyung, m-men.. men.. haqiqatdan ham.. qo‘rqqan edim.." — u jumlasini tugata olmadi, chunki hayotidagi o‘sha davrni eslab, ko‘z yoshlariga to‘lib qoldi.

Agar o‘ziga qolganda edi, bu haqida boshqa hech qachon o‘ylamasdi, lekin baribir bu uning hyunglari edi, va ular haqiqatni bilishga loyiq edi.

"Men juda qo‘rqdim.. bu men uchun juda qiyin edi." — u yig‘idan bo‘g‘ilib, yuzini kaftlari bilan yopdi.

Bu holat Taehyung uchun chidab bo‘lmas edi, u Jk ni bunchalik azob chekishini ko‘ra olmasdi. Shuning uchun, uni muloyimlik bilan ko‘tarib, tizzasiga o‘tqazdi va qo‘llarini uning beliga o‘radi.

Jungkook yuzini Taeni bo‘yniga yashirib, ingrab oldi.

Bir necha daqiqadan so‘ng u biroz tinchlandi.

Xonadagi hamma Taehyungning Jungkookga hali ham qanday katta ta’sir ko‘rsatishini payqadi. Lekin hech kim bu haqida gapirmaslikka qaror qildi, chunki buning vaqti emas edi.

Taehyung Jungkookning orqasida ko‘rinmas naqshlar chizayotgan edi. So‘ng asta shivirladi: "Hammasi joyida, Kookie. Sen yaxshisan. Sen mutlaqo xavfsizsan. Hech kim senga zarar yetkazmaydi. Men bunga yo‘l qo‘ymayman. Bu yerda sen xavfsizsan."

"Agar hozir bu haqda gapirishni xohlamasang, bu ham mumkin. Biz kutishimiz mumkin. Biz kutamiz. O‘zingni tayyor his qilganingda gaplashishing kerak." — dedi u Jkga.

Biroz vaqt o‘tgach, Jungkook ko‘zlari yosh bilan to‘lib, Taehyungga qaradi.

U qo‘llari bilan Taehyungning ko‘ylagidan mahkam ushlab, qaltirab gapira boshladi: "Hyung.. hyung… u.. u harakat qildi.. Men juda qo‘rqdim.. Men… nima qilishni bilmasdim…" — u yana yig‘lab yubordi.

Taehyung uni mahkam quchoqlab, orqasini silay boshladi.

U boshqalar tomonga qaradi va ularning yuzida ham o‘zi his qilgan dahshat aks etganini ko‘rdi.

"Kookie, u kim? Va u senga nima qildi, baby?" — Taehyung asta so‘radi.

"Mening... mening menejerim... u yerda... Tom Smit... u harakat qildi..."

Jungkook gapini tugata olmadi.