Episode 5

—•—•—•—•—•—•☆•—•—•—•—•—•

— Carmen men senga gapirdim — Carmen Seokjinning birinchi marta unga baqirgani va "sen" deb murojaat qilganini eshitib biroz esankiradi qo'lidagi kichik sumkasinining bandini sekin siqimladi. U sumka bandini shunchalar siqimladiki barmoqlari biroz oq tusga kirdi. Bu sukunatdan Seokjinning asab tolalari birma- bir uzilar lekin sevganining bu holatida unga baqirmaslikka harakat qilardi.

— Men.....u — Carmenning ko'zlari yana yoshlana boshlar ekan 2kun avvalgi suhbat qulog'iga chalina boshladi. Carmen ko'zlarida yosh bilan Seokjinga qarab o‘sha kungi narsalarni ayta boshladi.

☆ Flashback 2kun oldin ☆

Carmen yangi kelgan modelning xonasi tomon yo'l olar ekan, uni qalbida biroz iliqlik bor edi. Carmenning ko‘z oldida Namjoonning jigarrang ko‘zlari, keng yelkasi baland bo‘yi biroz kulib turgan yuzi gavdalanar ekan, U Namjoonning shaxsiy xonasining eshigi yonida to'xtadi. Eshik biroz qiya ochilgan bo‘lin ichkaridan elas- elas ovoz kelardi.

— Ha Choi xonim.....Carmen qarmog‘imda — Carmen Namjoonning og'zidan o‘z ismini yaqqol mazax bilan eshitar ekan, eshik tomom ehtiyotkorlik bilan yaqinlashdi. Namjoon hech narsani sezmay kimgadir fapirishda davom etar edi.

— Bilasizmi aslida Ofeliani ilintirmoqchi edim, lekin undan menga foyda yo‘q edi, Nega deysizmi? Uning o‘z dunyosi bor uni toshbag‘ir deb hisoblayman — Namjoon qizga ko‘r- ko‘rona tarif berar ekan Carmen eshik ortidan o‘zini zo'rg'a tiyib turardi.

— Hah! Carmen... esa...u shunchalar qalbi pok va sodda qizki uni bir qarashim bilan o‘zimga sehrlay oldim — Namjoon ichkarida kular ekan Carmenning ichki dunyosining mustahkam qal'alari allaqachon birin ketin qulardi.

— Choi xonim men bunchalar sodda qizni umrim bino bo‘lin uchratmaganman....o‘sha kungi "uyushtirilgan" mashinalar to‘qnashishidan keyin u menga butkul boshqacha munosabatda, u o‘z hislarini yashira olmaydi, ko‘zlari sotib qo‘yadi. — Carmen uyushtirilgan degan so‘zni eshitishi bilan turgan moyida boshidan muzdek suv quyulgandek bo‘ldi.Carmen ortiq eshitishga chiday olmadi, qiz ko‘zlarida yosh va siniq qalb, toptalgan g‘urur bilan ortiga qaytdi. Carmen xonasiga kirib eshikni qulflar ekan, eshikka suyanib sekin yerga cho'kdi. Uning munchoq ko'zlaridan birin ketin yomg'ir tomchilari kabi yoshlar to'kila boshladi.

☆Comeback☆

Seokjin bo'lib o'tgan narsalarni eshitar ekan uning jahli chiqqani yaqqol sezilar, bo'ynidan tomirlari chiqib ketgandi, baquvvat qo'llari rulni siqimlar ekan, barmoqlar oqish tusga kirib qolardi.

Seokjin mashina bir chekkaga to'xtatdi. Carmen hali ham bu kunlar ichida sodir bo'lgan narsalar uchun yig'lar ekan. Mashina to'xtaganini ham sezmadi. Seokjin mashinadan tushdi va Carmen o'tirgan yo'lovchi o'rindig'iga o'tti. Yigit qizni huddi biroz qattiq teginsa sinib ketadiganday muomala qilib sekinlik bilan quchog'iga oldi. Seokjin qizning orqasini sekinlik bilan silab unga dalda berardi. Carmen boshini Jinning ko'ksiga qo'ydi lekin yig'lashdan to'xtamasdi.

— Shshsh.....yig'lama, sening bu ko'zlaringga faqat kulib turish yarashadi yig'lash emas, menga qara men o‘sha Namjoonni oyoqlaringga tiz cho‘ktiraman uzur so'raydi u.....‘pushaymon boladi, sen esa yig‘lashni bas qil — Jin bir qo'li bilan Carmenning sochlaridan silardi.

— Og'irlik qilyapti..
.bularning bari juda og'ir....hech kim buni tushunmaydi — Carmen ho'ngrab yig'lab yubordi.

— Men seni tushunaman.....mitti moychechak....men seni to'laqonli tushunaman — Jin uning sochlaridan silardi.

— B..bilasizmi.....Sonya oyimga koproq oxshardi.....u har kulganda oyimnjng siymosini unda ko'rardim — Carmen Jinning bag'rida qo'llari harakatsiz qolgandi. Uch kunlik ketma ket stress va uyqusz tunlardan so'ng Carmen Jinning issiq bag'rida uyquga ketti. Mashina ichi sukunat ichida qolar mashina ichida Jinning qattiq yurak urishi va Carmenning bir maromdagi nafasi eshitilardi.

☆ Seul mehmonxona ☆ erta tong.

Ofelia sekinlik bilan ko'zlarini ochar ekan bo'yniga urilayotgan issiq nafasni his qilib ortiga o‘girildi. Bu Yoongi edi u shunchalar chiroyli uxlar sochlari ko‘zlarini yopib turar qo‘llari esa Ofelianing nozik belidan tutib turardi. Ofelia ham Yoongiga tikilib qoldi behos Ofelianing qalbida qandaydir his uyg'ondi va Yoongining sochlarini ko'zlari qarshisidan sekin surib qo'ydi. Yoongi uyg'onmadi lekin Ofeliani yaxshiroq quchoqladi. Ofelia Yoongining bo'ynidagi taqinchoqqa qarar ekan bir yil avvalgi voqealar ko'z o'ngidan o'ta boshladi.

° Flashback. Uch yil oldin °

— Seni sevaman Yoongi — Ofelia sevgan yigitiga telefon orqali sevgi izhor qilar ekan. Ekran ortidan Yoongining qizargan yuzi ko'rinib turar ekan Ofelia ham uning javobini kutib turardi.

— Men ham seni sevaman....mitti malikam, nilufar gulim — Yoongi ham unga tabassum qilib turar ekan. Ofelia telefonga o‘pich yuborar ekan.

— Awwww.....mening jentelmenim — Ofelia juda hursand bo'lib, yuzlari qizarib ketardi.

— Azizam tezroq seni ko'rishni hohlayapman, — Yoongi Ofelianing qizarib ketishidan kulardi. Va bir ikki uch......mashinaning qattiq tormoz ovozi eshitildi, va telefon yerga tushdi.

— Yoongi....alo alo — Ofelia baqirar ekan telefon o'chdi.

° Comeback °

— Y...yoongi — Ofelia duduqlanar ekan, Yoongi hali ham uyquda ekan Ofelianing miyyasida chiyillash paydo boldi va uch yil avvalgi voqealarni har biri ko'z o'ngidan o'tardi.

Yoongi ko'zini sekin ochib yonida unga kiprik qoqmay tikilib turgan qizga qaradi. Ofelianing belidan qo'llarini tortib oldi.

— Hayrli tong yaxshi dam oldingmi....mitti nilufar — Yoongi Ofeliaga qarab sekin jilmaydi. Ofelia "mitti nilufar" so'zini eshitar ekan uning ko'zlari yoshlandi va o'ylab o'tirmay Yoongini qattiq quchoqlab ho'ngrab yig'lab yubordi. Ofelia uch yillik ayriliq va xotirasining qaytishidan keyin Yoongining yuzini eslaganidan u o'lmaganidan hursand bo'lardi. Chunki u Yoongini yo'qotgan so'ng uch kun reanimatsiyada yotti va kuchli stress sababli miyya bazi xotiralarni unitgandi.
Ofelia Yoongiga qarab turar ekan yuragi ajoyib urar qush kabi tipirchilar, Ofelianing kozlarida sog'inch uchqunlari ko'rinar ekan. Kechagi kuchli stress Sonyaning dafn marosimi hammasi bir lahzada esidan chiqdi.

— Y...yoongi nahotki bu siz....lekin uch yil oldin....mashina ovozi.....va baqiriqlar....siz qanday tirik qoldingiz — Ofelia Yoongining yuzidan ushlab gapirardi.

— Men o'lmadim lekin uch oy komada yottim....uyg'onishim bikan seni qidirishni boshladim lekin topolmadim.....va bu oy seni bu yerda ko'rdim senga yaqinlashmoqchi bo'ldim lekin sen meni tanimading — dedi Yoongi Ofelianing marjon yoshlarini artar ekan. — Bu qanchalar og'irligini bilmaysan — dedi Yoongi qoshimcha qilib.

— Nima bo'lganda ham....endi meni tashlab keta ko'rmang — dedi Ofelia Yoongini yanada qattiq quchoqlab. Yoongi qiz bilan sekin o'rnidan turib o'tirdi. Yoongi sekinlik bilan Ofeliani belini silashni boshladi. Yoongining ko'zlarida ehtiros uchqunlari ko'rina boshladi. Ofelia ham Yoongining har bir teginishidan tok urgandek bo'lardi. Yoongi sekinlik bilan Ofeliani o'ziga qarab o'tirishga undadi.

— Seni sog'indim....nilufarim — dedi Yoongi va Ofelianing lablaridan mayin bo'sa ola boshladi. Ofelia birinchi biroz hayrat va boshqacha his tuyg'u ichida qoldi lekin keyin u ham bo'saga javob qaytardi. Yoongi sekin qizning kiyimlariga qo'l yugurtirar ekan. Eshik shiddat bikan ochildi....

Episode 5

—•—•—•—•—•—•☆•—•—•—•—•—•

— Carmen men senga gapirdim — Carmen Seokjinning birinchi marta unga baqirgani va "sen" deb murojaat qilganini eshitib biroz esankiradi qo'lidagi kichik sumkasinining bandini sekin siqimladi. U sumka bandini shunchalar siqimladiki barmoqlari biroz oq tusga kirdi. Bu sukunatdan Seokjinning asab tolalari birma- bir uzilar lekin sevganining bu holatida unga baqirmaslikka harakat qilardi.

— Men.....u — Carmenning ko'zlari yana yoshlana boshlar ekan 2kun avvalgi suhbat qulog'iga chalina boshladi. Carmen ko'zlarida yosh bilan Seokjinga qarab o‘sha kungi narsalarni ayta boshladi.

☆ Flashback 2kun oldin ☆

Carmen yangi kelgan modelning xonasi tomon yo'l olar ekan, uni qalbida biroz iliqlik bor edi. Carmenning ko‘z oldida Namjoonning jigarrang ko‘zlari, keng yelkasi baland bo‘yi biroz kulib turgan yuzi gavdalanar ekan, U Namjoonning shaxsiy xonasining eshigi yonida to'xtadi. Eshik biroz qiya ochilgan bo‘lin ichkaridan elas- elas ovoz kelardi.

— Ha Choi xonim.....Carmen qarmog‘imda — Carmen Namjoonning og'zidan o‘z ismini yaqqol mazax bilan eshitar ekan, eshik tomom ehtiyotkorlik bilan yaqinlashdi. Namjoon hech narsani sezmay kimgadir fapirishda davom etar edi.

— Bilasizmi aslida Ofeliani ilintirmoqchi edim, lekin undan menga foyda yo‘q edi, Nega deysizmi? Uning o‘z dunyosi bor uni toshbag‘ir deb hisoblayman — Namjoon qizga ko‘r- ko‘rona tarif berar ekan Carmen eshik ortidan o‘zini zo'rg'a tiyib turardi.

— Hah! Carmen... esa...u shunchalar qalbi pok va sodda qizki uni bir qarashim bilan o‘zimga sehrlay oldim — Namjoon ichkarida kular ekan Carmenning ichki dunyosining mustahkam qal'alari allaqachon birin ketin qulardi.

— Choi xonim men bunchalar sodda qizni umrim bino bo‘lin uchratmaganman....o‘sha kungi "uyushtirilgan" mashinalar to‘qnashishidan keyin u menga butkul boshqacha munosabatda, u o‘z hislarini yashira olmaydi, ko‘zlari sotib qo‘yadi. — Carmen uyushtirilgan degan so‘zni eshitishi bilan turgan moyida boshidan muzdek suv quyulgandek bo‘ldi.Carmen ortiq eshitishga chiday olmadi, qiz ko‘zlarida yosh va siniq qalb, toptalgan g‘urur bilan ortiga qaytdi. Carmen xonasiga kirib eshikni qulflar ekan, eshikka suyanib sekin yerga cho'kdi. Uning munchoq ko'zlaridan birin ketin yomg'ir tomchilari kabi yoshlar to'kila boshladi.

☆Comeback☆

Seokjin bo'lib o'tgan narsalarni eshitar ekan uning jahli chiqqani yaqqol sezilar, bo'ynidan tomirlari chiqib ketgandi, baquvvat qo'llari rulni siqimlar ekan, barmoqlar oqish tusga kirib qolardi.

Seokjin mashina bir chekkaga to'xtatdi. Carmen hali ham bu kunlar ichida sodir bo'lgan narsalar uchun yig'lar ekan. Mashina to'xtaganini ham sezmadi. Seokjin mashinadan tushdi va Carmen o'tirgan yo'lovchi o'rindig'iga o'tti. Yigit qizni huddi biroz qattiq teginsa sinib ketadiganday muomala qilib sekinlik bilan quchog'iga oldi. Seokjin qizning orqasini sekinlik bilan silab unga dalda berardi. Carmen boshini Jinning ko'ksiga qo'ydi lekin yig'lashdan to'xtamasdi.

— Shshsh.....yig'lama, sening bu ko'zlaringga faqat kulib turish yarashadi yig'lash emas, menga qara men o‘sha Namjoonni oyoqlaringga tiz cho‘ktiraman uzur so'raydi u.....‘pushaymon boladi, sen esa yig‘lashni bas qil — Jin bir qo'li bilan Carmenning sochlaridan silardi. Uch kunlik ketma ket stress va uyqusz tunlardan so'ng Carmen

☆ Seul mehmonxona ☆ erta tong.

Ofelia sekinlik bilan ko'zlarini ochar ekan

FkamddkdkgkakckrmizemfoamvffkajcfdjkasmvfdkassjvsamfgggjskdksisisozixkxmsjsiaiaimcmfkdkskHgfhdjskalhriskskdjcjfjfjfjfjdjdjdjdjfjdjdjfj

Akdkdkckskskdkfdkskkdkgdksjagkdsmdmsk

Episode 5

—•—•—•—•—•—•☆•—•—•—•—•—•

Seul — 2-mart — Payshanba soat 9:00

Dafn marosimi davom etar ekan, marhumaning jasadi yoqilish arafasida ekan Kim xonim nuriydiydasining tanasi yoqilishiga chiday olmadi. Kim xonimning ahvoli keskin og'irlashib ko'z oldi qorong'ulashar edi. Carmen buni sezgandek Kim xonimning yoniga yaqinlashdi.
— Buvi ahvolingiz yaxshimi, Buvi nimalar bo'layapti — Carmen Kim xonimning qo'lidan tutti.

— Carmen men chidolmayman, Sonyamni oxirgi kunini ko'rolmayman, ko'tarolmayman — Kim xonim yig'layverganidan ko'zlari shishib ketgandi, zo'rg'a ko'zlarini ochib turardi. Carmen buvisining ahvolini ko'rib ikki barobar ezilar ekan, bir burchakda hissiz turgan singlisining yoniga keldi.

— Ofelia — Carmen Ofelianing yoniga kelib gapirdi. Lekin Ofelia Carmenni rshitmasdi bir nuqtaga termulgancha hissiz o'tirardi.

— Ofelia, hoy senga gapiryapman — Carmen Ofeliani yelkasidan turtdi.

— H..ha nimadir bo'ldimi — Ofelia duduqlanib gapirarkan, Carmen Ofeliaga tikilardi.

— Buvimning ahvoli yomonlashmoqda, marosimni o‘zing davom ettira olasanmi — Carmen bu gaplarni hijolat bilan aytar ekan, Ofelia Carmenning ko‘zlariga bir qarab qo‘ydi, Keyin shunchaki bosh irg‘adi.

— Ofelia o‘zingni qo‘lga ol men buvimni shifoxonaga joylashtirib imkon qadar tez qaytishga harakat qilaman — Carmen shunday deb Ofelianing yelkasini qo‘li bilan sekin silab unga taskin berganday bo‘ldi va ketti.Ofelia yana o'zining ichki og‘riqlari bilan yolg‘iz qoldi.
Sonyaning jasadi yoqilishini bir o‘zi kuzatib turar ekan. Ko‘z oldida o'sgan singlisining yosh ketishi, gulday qizning bu qadar xo‘rlik ichida vafot etishi, bu juda og‘ir edi. Ofelianing ko‘z o'ngida Sonya bilan yoshlikdan boshlab o‘tgan xotiralari jilvalanardi.

Dafn marosimi nihoyasiga yetar ekan. Ofelia qanchalar og‘ir bo'lmasin o‘z qo‘llari bilan Sonyaning kulini urnaga soldi va uni ham joylashtirdi. Ofelia hali ham shok holatidan chiqolmayotgani uchun ishlarini tugatgach o'zini katta xonaning sovuq poliga tashladi.

— Hamdardlik bildiramiz Kim xonim — dedi Sonyaning sinf rahbari.

— Shu maktabingizni boshingizga ag‘darmasam Ismimni boshqa qo‘yaman miss Han, singlimning har bir azobi uchun har biringizgs tovon to‘lataman — Pichirlagan bo‘ldi Ofelia.

— Kim xonim hamdardlik bildiramiz — Har kim shu gapni takrorlar Sonyaning surati yoniga oq gullarning qo‘yib ketar lekin ularning yuzida zarracha achinish yo‘q edi buni juda oson sezsa bo‘lardi. Ofelia ularga hech narsa demas shunchaki bosh irg‘agancha bu dunyodan uzilib hayolan onasi bilan gaplashardi.
Marpsim mihoyasiga yetar ekan ta'ziya bildirish uchun kelayotgan odamlar ham ancha siyraklashib qolgandi. Odamlar katta binodan chiqib ketar ekan bino qarshisiga qora mashina to‘xtadi. Mashinaning haydovchi eshigi ochilar ekan undan Yoongi tushib keldi va qora kiyimli odamlarga qiyo ham boqmay asosiy xonaga o'tti. Yoongining qo‘llari asabiylikdan siqilar, ko‘zlari esa bir insonni uning mitti nilufarimi qidirardi. Yoongi nihoyat yerda o‘tirib qolgan shok holatdagi qizni topdi uning yoniga yugurin kelib sekin Ofelianing qarshisiga cho‘kdi.

— Ofelia — Yoongining yo‘g‘on ovozini eshitgan Ofelia boshini ko‘tardi. Lekin bir og'iz gapirishga kuchi yetmasdi.

— Menga qara ko‘zlaringni mendan uzma, o‘zingni qo‘lga olishing kerak tushunyapsanmi — Yoongi Ofelianing yelkalarini ushlab qizni o'ziga qarashga majbur qilayotgandek bo‘lardi. Ofelia nihoyat ertalabdan beri saqlanib turgan ko‘z yoshlarini qo'yib yubordi. U xo'ngrab yig'lar ekan Yoongi Ofeliani bag'riga bosdi.

Yoongi's mind
Uning bunday yig'lashini ko'rish men uchun og'ir, mening nilufarim avvallari faqat kulardi ku qayerda qoldi mening mittivoyim.

Oradan qancha vaqt o'tgani noma'lum lekin Ofelia kuchli charchoq va stress tufayli Yoongining qaynoq bag'rida uyquga ketgandi. Yoongi buni payqab uni sekin kelinlik uslubida ko'tarib oldi.

— Nima bo'lsa bo'lsin seni tashlab qo'ymayman — Yoongi Ofelianing so'lg'in yuziga qarab qo'yar sekinlik bilan o'z mashinasi tomon ketardi. Yoongi Ofeliani yo'lovchi o'rindig'iga yotqizib, o'zi haydovchi o'rindig'iga o'tirdi, dvigatelni o't oldirib sekinlik bilan mashinani joyidan qo'zg'atdi. Yoongi qizni tinch uyqusidan uyg'otmaslik uchun mashinani juda sekin haydar, har bir chuqurlikka etibor berar, mashinani silkinishiga yo'l qo'ymasdi. Oradan 15daqiqa o'tib mashina besh yulduzli mehmonxona qarshisida to'xtadi. Yoongi mashinadan sekinlik bilan tushib ort o'rindiqda hech narsa sezmay uxlayotgan Ofeliani ko'tarib oldi va mehnonxonaning kirish eshigi tomon yo'naldi. Yoongi qizni ko'tarib lift tomon borar ekan mehmonxona xodimlari biroz hayrat aralashilarga tikilishardi. Lift binoning to'rtinchi qavatiga chiqib to'xtagach Yoongi liftdan chap tomonga qarab yura boshladi. Yoongi 993-xona eshigini ochib xona ichiga kirdi va Ofeliani to'g'ri yotoqqa olib borib yotqizdi va ustini mayin adyol bilan yopib qo'ydi. Yoongining o'zi esa Ofelianing qarshisiga cho'kib uning yuziga tushgan sochlarini quloqlari ortiga sekinlik bilan o'tkazdi.

— Mening mitti binafsha gulim, quyoshim, seni shu ahvolga solganim uchun uzur so'rayman uyg'onishing bilan hammasi boshqacha bo'ladi, senga haqiqatni aytaman — Yoongi shunday deb Ofelianing jigarrang sochlaridan sekin hidladi.

• Parallel vaqt shifoxona •

Carmen shifoxonaning koridorida reanimatsiya eshigiga qarab o'tirardi. Carmen asabiylashganidan oyoqlarini silkitib o'tirar miyyasida esa huddi tuman bordek hech narsani anglay olmasdi, Biroz vaqtdan so'ng shifoxonaning asosiy eshigi ochilib ichkariga yuzi tund holatda qora kiyimli yigit biroz shaxdamlik bilan Carmen tomon kelardi. Yigit Carmenning o‘rindig‘i qarshisiga cho‘kdi. Va Carmenning qaltirayotgan qo‘lini ushladi.

— Carmen — yigitning yo‘g‘on ovozi va issiq qo‘llari Carmenni tumandan olib chiqdi.

— B..bu yerda nima qilyapsiz....nega keldingiz — Carmen ko‘zidagi marjon ko‘zyoshlar bilan yigitga qaradi.

— Tinchlan Carmen.....o‘zingni bos Kim xonim kuchli ayol — dedi yigit Carmenning qo‘llaridan qattiq siqib.

— Menga tegmang....torting qo‘lingizni — Carmen tezlik bilan qo‘lini tortib oldi.

— Shshsh....tinchlan, jim bo‘l o‘zingni qo‘lga ol — Yigit Carmenni quchoqladi. Carmen yigitning quchog'iga javob berdi va biroz tinchlandi.

— Seokjin buvim tuzaladi shundaymi.....u tuzaladi a unga hech narsa qilmaydi a — Carmen Seokjinning quchog'ida hali ham yig‘lardi.

— Yo‘q menga ishon, Kim xonimga hech narsa bo‘lmaydi. — Seokjin Carmenning sochlarini silab unga javob qaytarardi.

— Carmen menga qara hozir buvingni ahvoli yaxshilanadi.....hohlasang tashqariga chiqamiz qani tur — Seokjin Carmenni sekin o'rnidan turishga yordam berdi. Shu payt ichkaridan shifokor chiqib keldi. Carmen shifokorni ko'rishi bilan uni yoniga bordi.

— Bu..buvim u...u yaxshimi — Carmen duduqlanardi.

— Kim xonim hozircha koma holatida.....qachon komadan chiqishini bilmaymiz— dedi shifokor niqobini yechib.

— Ni..nima koma — Carmen gapirishdan to‘xtab qoldi. Shifokor Carmenning yonidan o'tib ketar ekan Carmen yerga yiqilish arafasida bo'lganida Seokjin uni ushlab qoldi.

— Carmen ehtiyot bo‘ling — Seokjin Carmenni ko'tarib oldi va tashqariga olib chiqdi.

— Meni tushiring Seokjin — dedi Carmen Seokjinning ko‘ksiga sekin urdi.

— Hozir sizga tinchlik kerak Carmen....
Shifoxonada qololmaysiz Kim xonim o‘ziga kelsa sizga habar berishadi.....jim bo‘ling — Seokjin Carmenni mashinaga qo'ydi. Ozi esa haydovchi o'rindig'iga o'tirib dvigatelni o‘t oldirdi. Qora qimmat mashina bir zumda shifoxonaning qarshisidan g'oyib bo‘ldi. Seokjin mashinani bir maromda haydar ekan. Yarim soatlik sukutdan so‘ng gap boshladi.

— Carmen Namjoon bilan ortingizda nima bor — dedi Seokjin mashina oynasidan Carmenga qarab.

— ......— Carmen shunchaki sukut saqlardi. Seokjinni bu sukutdan jahli chiqdi va mashinani chetga olib keskin to'xtatdi....

Episode 5

—•—•—•—•—•—•☆•—•—•—•—•—•

Seul — 2-mart — Payshanba soat 9:00

Dafn marosimi davom etar ekan, marhumaning jasadi yoqilish arafasida ekan Kim xonim nuriydiydasining tanasi yoqilishiga chiday olmadi. Kim xonimning ahvoli keskin og'irlashib ko'z oldi qorong'ulashar edi. Carmen buni sezgandek Kim xonimning yoniga yaqinlashdi.
— Buvi ahvolingiz yaxshimi, Buvi nimalar bo'layapti — Carmen Kim xonimning qo'lidan tutti.

— Carmen men chidolmayman, Sonyamni oxirgi kunini ko'rolmayman, ko'tarolmayman — Kim xonim yig'layverganidan ko'zlari shishib ketgandi, zo'rg'a ko'zlarini ochib turardi. Carmen buvisining ahvolini ko'rib ikki barobar ezilar ekan, bir burchakda hissiz turgan singlisining yoniga keldi.

— Ofelia — Carmen Ofelianing yoniga kelib gapirdi. Lekin Ofelia Carmenni rshitmasdi bir nuqtaga termulgancha hissiz o'tirardi.

— Ofelia, hoy senga gapiryapman — Carmen Ofeliani yelkasidan turtdi.

— H..ha nimadir bo'ldimi — Ofelia duduqlanib gapirarkan, Carmen Ofeliaga tikilardi.

— Buvimning ahvoli yomonlashmoqda, marosimni o‘zing davom ettira olasanmi — Carmen bu gaplarni hijolat bilan aytar ekan, Ofelia Carmenning ko‘zlariga bir qarab qo‘ydi, Keyin shunchaki bosh irg‘adi.

— Ofelia o‘zingni qo‘lga ol men buvimni shifoxonaga joylashtirib imkon qadar tez qaytishga harakat qilaman — Carmen shunday deb Ofelianing yelkasini qo‘li bilan sekin silab unga taskin berganday bo‘ldi va ketti.Ofelia yana o'zining ichki og‘riqlari bilan yolg‘iz qoldi.
Sonyaning jasadi yoqilishini bir o‘zi kuzatib turar ekan. Ko‘z oldida o'sgan singlisining yosh ketishi, gulday qizning bu qadar xo‘rlik ichida vafot etishi, bu juda og‘ir edi. Ofelianing ko‘z o'ngida Sonya bilan yoshlikdan boshlab o‘tgan xotiralari jilvalanardi.

Dafn marosimi nihoyasiga yetar ekan. Ofelia qanchalar og‘ir bo'lmasin o‘z qo‘llari bilan Sonyaning kulini urnaga soldi va uni ham joylashtirdi. Ofelia hali ham shok holatidan chiqolmayotgani uchun ishlarini tugatgach o'zini katta xonaning sovuq poliga tashladi.

— Hamdardlik bildiramiz Kim xonim — dedi Sonyaning sinf rahbari.

— Shu maktabingizni boshingizga ag‘darmasam Ismimni boshqa qo‘yaman miss Han, singlimning har bir azobi uchun har biringizgs tovon to‘lataman — Pichirlagan bo‘ldi Ofelia.

— Kim xonim hamdardlik bildiramiz — Har kim shu gapni takrorlar Sonyaning surati yoniga oq gullarning qo‘yib ketar lekin ularning yuzida zarracha achinish yo‘q edi buni juda oson sezsa bo‘lardi. Ofelia ularga hech narsa demas shunchaki bosh irg‘agancha bu dunyodan uzilib hayolan onasi bilan gaplashardi.
Marpsim mihoyasiga yetar ekan ta'ziya bildirish uchun kelayotgan odamlar ham ancha siyraklashib qolgandi. Odamlar katta binodan chiqib ketar ekan bino qarshisiga qora mashina to‘xtadi. Mashinaning haydovchi eshigi ochilar ekan undan Yoongi tushib keldi va qora kiyimli odamlarga qiyo ham boqmay asosiy xonaga o'tti. Yoongining qo‘llari asabiylikdan siqilar, ko‘zlari esa bir insonni uning mitti nilufarimi qidirardi. Yoongi nihoyat yerda o‘tirib qolgan shok holatdagi qizni topdi uning yoniga yugurin kelib sekin Ofelianing qarshisiga cho‘kdi.

— Ofelia — Yoongining yo‘g‘on ovozini eshitgan Ofelia boshini ko‘tardi. Lekin bir og'iz gapirishga kuchi yetmasdi.

— Menga qara ko‘zlaringni mendan uzma, o‘zingni qo‘lga olishing kerak tushunyapsanmi — Yoongi Ofelianing yelkalarini ushlab qizni o'ziga qarashga majbur qilayotgandek bo‘lardi. Ofelia nihoyat ertalabdan beri saqlanib turgan ko‘z yoshlarini qo'yib yubordi. U xo'ngrab yig'lar ekan Yoongi Ofeliani bag'riga bosdi.

Yoongi's mind
Uning bunday yig'lashini ko'rish men uchun og'ir, mening nilufarim avvallari faqat kulardi ku qayerda qoldi mening mittivoyim.

Oradan qancha vaqt o'tgani noma'lum lekin Ofelia kuchli charchoq va stress tufayli Yoongining qaynoq bag'rida uyquga ketgandi. Yoongi buni payqab uni sekin kelinlik uslubida ko'tarib oldi.

— Nima bo'lsa bo'lsin seni tashlab qo'ymayman — Yoongi Ofelianing so'lg'in yuziga qarab qo'yar sekinlik bilan o'z mashinasi tomon ketardi. Yoongi Ofeliani yo'lovchi o'rindig'iga yotqizib, o'zi haydovchi o'rindig'iga o'tirdi, dvigatelni o't oldirib sekinlik bilan mashinani joyidan qo'zg'atdi. Yoongi qizni tinch uyqusidan uyg'otmaslik uchun mashinani juda sekin haydar, har bir chuqurlikka etibor berar, mashinani silkinishiga yo'l qo'ymasdi. Oradan 15daqiqa o'tib mashina besh yulduzli mehmonxona qarshisida to'xtadi. Yoongi mashinadan sekinlik bilan tushib ort o'rindiqda hech narsa sezmay uxlayotgan Ofeliani ko'tarib oldi va mehnonxonaning kirish eshigi tomon yo'naldi. Yoongi qizni ko'tarib lift tomon borar ekan mehmonxona xodimlari biroz hayrat aralashilarga tikilishardi. Lift binoning to'rtinchi qavatiga chiqib to'xtagach Yoongi liftdan chap tomonga qarab yura boshladi. Yoongi 993-xona eshigini ochib xona ichiga kirdi va Ofeliani to'g'ri yotoqqa olib borib yotqizdi va ustini mayin adyol bilan yopib qo'ydi. Yoongining o'zi esa Ofelianing qarshisiga cho'kib uning yuziga tushgan sochlarini quloqlari ortiga sekinlik bilan o'tkazdi.

— Mening mitti binafsha gulim, quyoshim, seni shu ahvolga solganim uchun uzur so'rayman uyg'onishing bilan hammasi boshqacha bo'ladi, senga haqiqatni aytaman — Yoongi shunday deb Ofelianing jigarrang sochlaridan sekin hidladi.

• Parallel vaqt shifoxona •

Carmen shifoxonaning koridorida reanimatsiya eshigiga qarab o'tirardi. Carmen asabiylashganidan oyoqlarini silkitib o'tirar miyyasida esa huddi tuman bordek hech narsani anglay olmasdi, Biroz vaqtdan so'ng shifoxonaning asosiy eshigi ochilib ichkariga yuzi tund holatda qora kiyimli yigit biroz shaxdamlik bilan Carmen tomon kelardi. Yigit Carmenning o‘rindig‘i qarshisiga cho‘kdi. Va Carmenning qaltirayotgan qo‘lini ushladi.

— Carmen — yigitning yo‘g‘on ovozi va issiq qo‘llari Carmenni tumandan olib chiqdi.

— B..bu yerda nima qilyapsiz....nega keldingiz — Carmen ko‘zidagi marjon ko‘zyoshlar bilan yigitga qaradi.

— Tinchlan Carmen.....o‘zingni bos Kim xonim kuchli ayol — dedi yigit Carmenning qo‘llaridan qattiq siqib.

— Menga tegmang....torting qo‘lingizni — Carmen tezlik bilan qo‘lini tortib oldi.

— Shshsh....tinchlan, jim bo‘l o‘zingni qo‘lga ol — Yigit Carmenni quchoqladi. Carmen yigitning quchog'iga javob berdi va biroz tinchlandi.

— Seokjin buvim tuzaladi shundaymi.....u tuzaladi a unga hech narsa qilmaydi a — Carmen Seokjinning quchog'ida hali ham yig‘lardi.

— Yo‘q menga ishon, Kim xonimga hech narsa bo‘lmaydi. — Seokjin Carmenning sochlarini silab unga javob qaytarardi.

— Carmen menga qara hozir buvingni ahvoli yaxshilanadi.....hohlasang tashqariga chiqamiz qani tur — Seokjin Carmenni sekin o'rnidan turishga yordam berdi. Shu payt ichkaridan shifokor chiqib keldi. Carmen shifokorni ko'rishi bilan uni yoniga bordi.

— Bu..buvim u...u yaxshimi — Carmen duduqlanardi.

— Kim xonim hozircha koma holatida.....qachon komadan chiqishini bilmaymiz— dedi shifokor niqobini yechib.

— Ni..nima koma — Carmen gapirishdan to‘xtab qoldi. Shifokor Carmenning yonidan o'tib ketar ekan Carmen yerga yiqilish arafasida bo'lganida Seokjin uni ushlab qoldi.

— Carmen ehtiyot bo‘ling — Seokjin Carmenni ko'tarib oldi va tashqariga olib chiqdi.

— Meni tushiring Seokjin — dedi Carmen Seokjinning ko‘ksiga sekin urdi.

— Hozir sizga tinchlik kerak Carmen....
Shifoxonada qololmaysiz Kim xonim o‘ziga kelsa sizga habar berishadi.....jim bo‘ling — Seokjin Carmenni mashinaga qo'ydi. Ozi esa haydovchi o'rindig'iga o'tirib dvigatelni o‘t oldirdi. Qora qimmat mashina bir zumda shifoxonaning qarshisidan g'oyib bo‘ldi.

Episode 5

—•—•—•—•—•—•☆•—•—•—•—•—•

Seul — 2-mart — Payshanba soat 9:00

Dafn marosimi davom etar ekan, marhumaning jasadi yoqilish arafasida ekan Kim xonim nuriydiydasining tanasi yoqilishiga chiday olmadi. Kim xonimning ahvoli keskin og'irlashib ko'z oldi qorong'ulashar edi. Carmen buni sezgandek Kim xonimning yoniga yaqinlashdi.
— Buvi ahvolingiz yaxshimi, Buvi nimalar bo'layapti — Carmen Kim xonimning qo'lidan tutti.

— Carmen men chidolmayman, Sonyamni oxirgi kunini ko'rolmayman, ko'tarolmayman — Kim xonim yig'layverganidan ko'zlari shishib ketgandi, zo'rg'a ko'zlarini ochib turardi. Carmen buvisining ahvolini ko'rib ikki barobar ezilar ekan, bir burchakda hissiz turgan singlisining yoniga keldi.

— Ofelia — Carmen Ofelianing yoniga kelib gapirdi. Lekin Ofelia Carmenni rshitmasdi bir nuqtaga termulgancha hissiz o'tirardi.

— Ofelia, hoy senga gapiryapman — Carmen Ofeliani yelkasidan turtdi.

— H..ha nimadir bo'ldimi — Ofelia duduqlanib gapirarkan, Carmen Ofeliaga tikilardi.

— Buvimning ahvoli yomonlashmoqda, marosimni o‘zing davom ettira olasanmi — Carmen bu gaplarni hijolat bilan aytar ekan, Ofelia Carmenning ko‘zlariga bir qarab qo‘ydi, Keyin shunchaki bosh irg‘adi.

— Ofelia o‘zingni qo‘lga ol men buvimni shifoxonaga joylashtirib imkon qadar tez qaytishga harakat qilaman — Carmen shunday deb Ofelianing yelkasini qo‘li bilan sekin silab unga taskin berganday bo‘ldi va ketti.Ofelia yana o'zining ichki og‘riqlari bilan yolg‘iz qoldi.
Sonyaning jasadi yoqilishini bir o‘zi kuzatib turar ekan. Ko‘z oldida o'sgan singlisining yosh ketishi, gulday qizning bu qadar xo‘rlik ichida vafot etishi, bu juda og‘ir edi. Ofelianing ko‘z o'ngida Sonya bilan yoshlikdan boshlab o‘tgan xotiralari jilvalanardi.

Dafn marosimi nihoyasiga yetar ekan. Ofelia qanchalar og‘ir bo'lmasin o‘z qo‘llari bilan Sonyaning kulini urnaga soldi va uni ham joylashtirdi. Ofelia hali ham shok holatidan chiqolmayotgani uchun ishlarini tugatgach o'zini katta xonaning sovuq poliga tashladi.

— Hamdardlik bildiramiz Kim xonim — dedi Sonyaning sinf rahbari.

— Shu maktabingizni boshingizga ag‘darmasam Ismimni boshqa qo‘yaman miss Han, singlimning har bir azobi uchun har biringizgs tovon to‘lataman — Pichirlagan bo‘ldi Ofelia.

— Kim xonim hamdardlik bildiramiz — Har kim shu gapni takrorlar Sonyaning surati yoniga oq gullarning qo‘yib ketar lekin ularning yuzida zarracha achinish yo‘q edi buni juda oson sezsa bo‘lardi. Ofelia ularga hech narsa demas shunchaki bosh irg‘agancha bu dunyodan uzilib hayolan onasi bilan gaplashardi.
Marpsim mihoyasiga yetar ekan ta'ziya bildirish uchun kelayotgan odamlar ham ancha siyraklashib qolgandi. Odamlar katta binodan chiqib ketar ekan bino qarshisiga qora mashina to‘xtadi. Mashinaning haydovchi eshigi ochilar ekan undan Yoongi tushib keldi va qora kiyimli odamlarga qiyo ham boqmay asosiy xonaga o'tti. Yoongining qo‘llari asabiylikdan siqilar, ko‘zlari esa bir insonni uning mitti nilufarimi qidirardi. Yoongi nihoyat yerda o‘tirib qolgan shok holatdagi qizni topdi uning yoniga yugurin kelib sekin Ofelianing qarshisiga cho‘kdi.

— Ofelia — Yoongining yo‘g‘on ovozini eshitgan Ofelia boshini ko‘tardi. Lekin bir og'iz gapirishga kuchi yetmasdi.

— Menga qara ko‘zlaringni mendan uzma, o‘zingni qo‘lga olishing kerak tushunyapsanmi — Yoongi Ofelianing yelkalarini ushlab qizni o'ziga qarashga majbur qilayotgandek bo‘lardi. Ofelia nihoyat ertalabdan beri saqlanib turgan ko‘z yoshlarini qo'yib yubordi. U xo'ngrab yig'lar ekan Yoongi Ofeliani bag'riga bosdi.

Yoongi's mind
Uning bunday yig'lashini ko'rish men uchun og'ir, mening nilufarim avvallari faqat kulardi ku qayerda qoldi mening mittivoyim.

Oradan qancha vaqt o'tgani noma'lum lekin Ofelia kuchli charchoq va stress tufayli Yoongining qaynoq bag'rida uyquga ketgandi. Yoongi buni payqab uni sekin kelinlik uslubida ko'tarib oldi.

— Nima bo'lsa bo'lsin seni tashlab qo'ymayman — Yoongi Ofelianing so'lg'in yuziga qarab qo'yar sekinlik bilan o'z mashinasi tomon ketardi. Yoongi Ofeliani yo'lovchi o'rindig'iga yotqizib, o'zi haydovchi o'rindig'iga o'tirdi, dvigatelni o't oldirib sekinlik bilan mashinani joyidan qo'zg'atdi. Yoongi qizni tinch uyqusidan uyg'otmaslik uchun mashinani juda sekin haydar, har bir chuqurlikka etibor berar, mashinani silkinishiga yo'l qo'ymasdi. Oradan 15daqiqa o'tib mashina besh yulduzli mehmonxona qarshisida to'xtadi. Yoongi mashinadan sekinlik bilan tushib ort o'rindiqda hech narsa sezmay uxlayotgan Ofeliani ko'tarib oldi va mehnonxonaning kirish eshigi tomon yo'naldi. Yoongi qizni ko'tarib lift tomon borar ekan mehmonxona xodimlari biroz hayrat aralashilarga tikilishardi. Lift binoning to'rtinchi qavatiga chiqib to'xtagach Yoongi liftdan chap tomonga qarab yura boshladi. Yoongi 993-xona eshigini ochib xona ichiga kirdi va Ofeliani to'g'ri yotoqqa olib borib yotqizdi va ustjni mayin ko'rpa bilan yolib qo'ydi.

Episode 3

Ofelia o'sha yerda g'arib holatda tashlab ketilgan notanish inson tomon odimlar ekan yuragi tobora og'irlashin borar,huddiki qinidan chiqib ketadigandek urardi. Ofelia notanishning ort tomonida to'xtadi va yerga tushib qolgan taqinchoqqa ko'zi tushdi. Ofelia taqinchoqni ko'rishi bilan ko'zlarini katta katta ochib yubordi. Ofelia o'zini tuta olmay yerga tizzalari bilan yiqildi. Bu notanish o'zning jondan ortiq ko'rgan singlisi nechadir yil kutilgan farishtasi. Onasini eslatuvchi eng qadrli insoni Sonya edi.
Ofelia qizning muzlagan va qontalash bo'lib ko'karib ketgan yuziga qo'llarigz qaradi. Ofelia qizning muzdek va ko'kargan qo'lini ushlar ekan dodlab yubordi. Ofelia Sonyaning sovuq tanasini quchib yig'lardi. Sonyaning kiyimlari yirtilgan hamma yog'i qonga bo'yalgan holatda edi.

— Go'zal singlim, quyoshim, ko'zlaringni och nega hamma yering qon, nega muzlab ketyapsan, nima bo'ldi qara men keldim seni eshitaman, seni asrayman degandimku birga

Shifoxona koridorida hukm surayotgan o‘lik sukunatni faqatgina reanimatsiya bo‘limidan eshitilayotgan uzluksiz, bir maromdagi "piiiiiip" tovushi buzdi. Bu ovoz umidning so‘nganini, hayotning to‘xtaganini anglatuvchi eng qo‘rqinchli sado edi.
​Doktor reanimatsiya eshigidan chiqib keldi. Uning yuzi oppoq, ko‘zlari esa yerga qadalgan edi. U Ofelianing qarshisida to‘xtadi, biroq hech narsa deyolmadi. Og‘ir sukunat ichida doktorning chuqur xo‘rsinihi eshitildi.

— Xonim..... Biz kurashdik. Bor kuchimizni, bor imkoniyatimizni ishga soldik. Lekin... tanasidagi jarohatlar juda og‘ir edi. Qon yo‘qotish... u... u bizni tark etdi. — dedi doktor boshidagi bosh kiyimini qo‘liga olib hamdardlik bildirar ekan.

— Yo‘q! Yolg‘on! U hali tirik! Men uni eshitdim, u hali yoningizda edi! —Doktorning so‘zlari qulog‘iga kirishi bilan dunyo uning atrofida aylana boshladi. U "piiiiiip" degan o‘sha uzluksiz tovushga tikilib qoldi. Birdaniga o‘sha xona tomon yugurdi.
​Ofeliya eshikni itarib ochdi va ichkariga kirdi. Katta stolda oq choyshab bilan yopilgan, qimirlamay yotgan jasad turardi. U titroq qo‘llari bilan choyshabni ochdi. Sonyaning yuzi hali ham o‘sha-o‘sha sovuq, muzdek va ko‘kargan edi. Uning ko‘zlari yarim ochiq, bo‘shliqqa tikilib qolgandi.
​
— Sonya! Singlim! Nega ko‘zingni ochmayapsan? Axir Yaponiya... sakura gullari... sen va’da berganding-ku! Qani o‘sha tabassuming? Qani o‘sha quvnoq qizaloq?! —​Ofeliya boshini Sonyaning ko‘kragiga qo‘ydi. Endi u yerda yurak urishi yo‘q edi. Ofeliya Sonyaning yelkasini qattiq silkitib, dodlab yig‘lardi. Uning ovozi butun kasalxona bo‘ylab aks-sado berar, bu dardga hech kimning yuragi dosh bera olmasdi.
​
— Meni tashlab ketding... Meni o‘zing bilan olib ketmading... Endi men kim bilan yashayman? Dunyo sensiz qanday nur sochadi, Sonya? —
​Ofeliya singlisining jonsiz tanasini mahkam bag‘riga bosdi. Uning ko‘z yoshlari Sonyaning sovuq yuziga tomib, aralashib ketardi. Tashqarida esa yomg‘ir yog‘a boshladi, xuddi tabiat ham Ofeliyaning bu cheksiz motami va yolg‘izligiga hamdardlik bildirayotgandek edi.

Shifoxona koridori endilikda nafaqat Ofeliyaning faryodi, balki boshqa bir dardli ovozlar bilan to‘ldi. Koridor oxiridan shoshilib kelayotgan Kim xonimning duduqlangan qadamlari va Carmenning bo‘g‘iq yig‘isi eshitildi.
​Eshik oldida to‘xtagan Kim xonim Sonyaning yotgan holatini ko‘rishi bilan o‘zini tuta olmay, devorga suyangancha cho‘kib ketdi. Carmen esa singlisining jonsiz tanasiga yaqinlashib, uning bosh tomonida qotib qoldi. Ofeliya esa hech narsani ko‘rmas, faqat singlisining muzdek yuzini kaftlari bilan isitishga urinardi.
​Ofeliya singlisining peshonasidan mayin, lekin titroq lablari bilan o‘pdi. Uning ko‘z yoshlari Sonyaning yonoqlaridan sirg‘alib tushar edi.

​— Men seni yaxshi ko‘raman — dedi Ofeliya ko‘zidagi yosh bilan, uning ovozi butun xonaga singib ketgandek bo‘ldi. — Seni hech qachon unutmayman, quyoshim.

​Carmen singlisining qo‘llarini o‘z qo‘llariga oldi va ularni ko‘ksiga bosdi. Uning ko‘zlaridan oqqan yoshlar to‘xtovsiz edi.
​— Nega bunchalik erta? — deb pichirladi Carmen, ovozi titrab. — Biz hali birga bo‘lishimiz kerak edi...

​Kim xonim qizlarning yoniga sudralib keldi. U titroq qo‘llari bilan Sonyaning sochlarini siladi, barmoqlari bilan uning muzlagan yuzini oxirgi marta siypaladi.

​— Mening farishtam... — dedi Kim xonim bo‘g‘iq va daxshatli og‘riq bilan. — Nega Xudo seni bizdan bunchalik shafqatsizlarcha tortib oldi?
​Xonada endi faqat g‘amgin va og‘ir sukunat hukm surardi. Ofeliya, Carmen va Kim xonim uchalasi bir bo‘lib, Sonyaning jonsiz tanasi atrofida yig‘ilar ekan, bu yo‘qotishning og‘irligi ularning har birining yuragini abadiy yaralab qo‘ygandek edi. Ofeliya Sonyaning taqinchoqlarini kaftida mahkam siqib, yana bir bor singlisining qulog‘iga pichirladi:

​— Biz seni kutamiz... hamisha, har bir tushimizda.

Time skip qishning o‘rtasi 3-fevral Sonyaning dafn marosimi

Koreya an'analariga ko‘ra, dafn marosimi o‘ta og‘ir va sokin o‘tadi. Marhumning ruhi xotirjam ketishi uchun yaqinlari bor kuchlari bilan o‘zlarini bosishga harakat qilishsa-da, Ofeliya, Carmen va Kim xonimning yuragidagi dard buni imkonsiz qilar edi.
​Qabriston atrofini qora kiyimdagi odamlar qurshab olgan edi. Havo og‘ir va sovuq, osmon esa xuddi qalb kabi bo‘zargan edi. Sonyaning surati tushirilgan ramka gullar bilan o‘ralgan, tutatqilarning hidi havoda suzardi.
​Dafn marosimi boshlanishidan oldin, Ofeliya singlisining tobuti oldida oxirgi bor to‘xtadi. Uning yuzi o‘likdek oppoq, ko‘zlari esa yig‘layverib qon talash bo‘lib ketgan edi. Kim xonim qizining yelkasidan ushlab, uni qo‘llab-quvvatlashga urinardi, ammo uning o‘zi ham ko‘z yoshlarini tiyolmay titrar edi. Carmen esa tobutning chetiga boshini qo‘yib, o‘zini dunyodan uzib qo‘ygandek jim qotib qolgandi.
​— Men seni sevaman — dedi Ofeliya ko‘zidagi yosh bilan, uning ovozi atrofdagi sukunatni yorib o‘tdi. — Seni hech qachon unutmayman, quyoshim.
​Bu so‘zlar shamolda tarqalib ketdi. Ofeliya Sonyaning xotirasi uchun olib kelgan oq xrizantema guldastasini tobut ustiga qo‘ydi. Koreya an'analariga ko‘ra, bu gullar o‘lim va motamning ramzi edi.
​Dafn marosimi davom etar ekan, Kim xonimning titroq ovozi eshitildi:
​— Endi sen sakura gullarini yerdan emas, osmondan tomosha qilasan, bolam... — dedi u bo‘g‘iq ovozda.
​Ofeliya yerga tiz cho‘kdi. Tuproqni qo‘llari bilan siqib, singlisining abadiy uyqusiga ketayotgan joyiga tikildi. Uning qalbi Sonyaning o‘limi bilan birga ko‘milib borayotgandek tuyulardi. Carmen singlisining yelkasiga qo‘lini qo‘yib, uni o‘ziga tortdi va ikkalasi birga, chuqur alam bilan yig‘lashda davom etishdi.
​Atrofdagilar ta’ziya bildirar, yomg‘ir esa ularning dardiga sherik bo‘lgandek mayin tomchilay boshladi. Sonya uchun dunyo o‘z nihoyasiga yetgan, Ofeliya, Carmen va Kim xonim uchun esa hayotning eng qorong‘u sahifasi ochilgan edi.

Episode 2.

Taesoo qonga belangan uydan chiqib, tun qorong'uligiga singib ketdi. U shoshilinch ravishda o'ziga tayyorlab qo'yilgan soxta pasport va hujjatlarni olib, aeroportga yo'l oldi. Samolyot bortida o'tirarkan, derazadan pastda qolayotgan Seul chiroqlariga qarab, yuzida hech qanday ifoda ko'rsatmaslikka urindi. Chunki u professional edi, unga berilgan eng katta vazifa muvaffaqiyatli yakunlangandi.
​Samolyot Kaliforniyaga qo'ngach, Taesoo chekka bir hududda joylashgan, hech kim bilmaydigan shaxsiy hovlisiga yetib keldi. Bu uy uning erkinlik va xavfsizlik orzusi edi. Eshikni ochib ichkariga kirdi, kalitlarni stol ustiga tashladi va telefonini chiqardi. O'sha maxfiy raqamga qayta qo'ng'iroq qildi.
​G'ildirakning narigi tarafida o'sha sovuq va buyruqboz ovoz eshitildi:

— "Hammasi tugadimi? Izlar qolmadimi?"
Taesoo chuqur nafas olib, ovozini barqaror ushlashga
harakat qildi:

— "Ha. Hammasi rejadagidek bo'ldi. Kim Taehyung endi yo'q. Guruh parokanda bo'ladi. Mening vazifam tugadi, endi meni tinch qo'ying," — dedi va javobni ham kutmasdan telefonni o'chirib qo'ydi.
​Telefon stol ustiga tushishi bilan xonaga og'ir, vahimali sukunat cho'kdi. Taesoo shu paytgacha o'zini majburlab ushlab turgan hamma to'siqlar bir lahzada qulaganini his qildi. U devorga suyangancha asta yerga o'tirib qoldi. Ustidagi kiyimlarida hamon Taehyungning qurib qolgan qon dog'lari bor edi.
​Kutilmaganda uning tomog'iga achchiq bir hiqichoq tiqildi. U qo'llari bilan yuzini to'sib, o'ksib-o'ksib yig'lay boshladi. Butun uyni uning faryodi va o'kinchli ovozi qopladi. U shunchaki yig'lamasdi, uning ich-eti kuyib, vujudi titrayotgandi.

​— "Kechir... Meni kechir, Tae..." — deya pichirladi u ko'z yoshlariga bo'g'ilib. — "Mening boshqa choram yo'q edi... Ular mening oilamni, hayotimni garovga olishgandi... Agar seni o'ldirmaganimda, baribir ikkimizni ham tirik qo'yishmasdi..."
​Taesoo tizzalarini quchoqlab, boshini egdi. Uning ko'z oldidan Taehyungning o'sha kecha o'lim to'shagida yotib, unga aytgan oxirgi so'zlari, o'sha nafrat va og'riq aralash bo'shashgan nigohlari sira ketmasdi. Bo'ynidagi Taehyung taqib qo'ygan o'sha kumush zanjirni qo'llari bilan mahkam qisib ushladi. Zanjirning o'tkir qirralari kaftini og'ritib, terisiga botib kirdi, ammo bu og'riq yuragidagi azob oldida hech
narsa emas edi.

​— "Seni sevardim... Men seni rostdan ham juda qattiq sevardim, Taehyung!" — deb baqirdi u bo'sh xonaga qarab, go'yo ovozi o'sha yiroqdagi Seulga yetib boradigandek. — "Senga aytgan har bir shirin so'zim, har bir kulgim rost edi... Men sening yoningda ilk bor baxtni his qilgandim... Meni kechir, yolg'izim, kechir..."

​U tun bo'yi o'sha sovuq polda o'tirib, o'zini qarg'ab, yig'lab chiqdi. Taesoo endi butunlay erkin edi, uni hech kim ta'qib qilmasdi, ammo u o'z qo'llari bilan hayotidagi yagona va haqiqiy sevgisini o'ldirgan edi. Bu Kaliforniyadagi chiroyli uy endi uning uchun erkinlik maskani emas, umrbod chiqolmaydigan eng daxshatli va qorong'u qamoqxonasiga aylangandi.

Oradan haftalar oʻtdi. Kaliforniyaning quyoshli kunlari ham Taesooning ichidagi qorongʻulikni yorita olmasdi. U oʻzini butun dunyodan uzib qoʻygan, uydan deyarli chiqmas, faqat oʻtmish xotiralari va vijdon azobi bilan yashardi. Biroq, soʻnggi kunlarda uning jismoniy holatida gʻalati va tubdan oʻzgarishlar sezila boshladi.
​Hammasi ertalabki kutilmagan koʻngil aynishlaridan boshlandi. Avvaliga Taesoo buni doimiy stress, uyqusizlik va ovqatlanish tartibining buzilishiga yoʻydi. Axir u necha kundirki tuzukroq narsa yemagan, faqat achchiq qahva bilan kun kechirayotgan edi. Ammo kunlar oʻtishi bilan bu holat yoʻqolmadi, aksincha, yanada kuchaydi. Hatto oʻzi yaxshi koʻradigan taomlarning hidi ham uning koʻnglini ozdiradigan boʻlib qoldi.
​Tanasidagi doimiy holsizlik, tez-tez boshi aylanishi va kayfiyatining keskin oʻzgarishi qizni jiddiy tashvishga sola boshladi. Baʼzida u shunchaki divanda oʻtirib, hech qanday sababsiz yigʻlab yuborar, bir necha daqiqadan soʻng esa oʻzini mutlaqo hissiz va boʻshliqda koʻrardi. Uning vujudi xuddi oʻziga boʻysunmayotgandek, ichida qandaydir yangi evrilish yuz berayotgandek edi.
​Bir kuni kechasi Taesoo hammomdagi koʻzguga qaradi. Uning yuzlari oqargan, koʻzlari ostiga koʻk halqalar tushgan edi. Qoʻllari beixtiyor boʻynidagi oʻsha kumush zanjirga, soʻngra asta-sekin pastga — qorniga tushdi. Shu lahzada uning miyasiga dahshatli va ayni paytda yuragini larzaga keltiruvchi bir fikr urildi. U taqvimga qaradi va oʻz hisob-kitoblarida adashmaganini tushundi.
​Ertasi kuni ertalab u dorixonadan shoshilinch ravishda test sotib oldi. Uyga qaytib, natijani kutayotgan bir necha daqiqa uning hayotidagi eng uzun va azobli soniyalarga aylandi. Test tayyor boʻlgach, u titrayotgan barmoqlari bilan plastik tayoqchani koʻtardi.
​Ikkita yaqqol qizil chiziq.
​Taesoo lol qolib, devorga suyanganicha yerga oʻtirib qoldi. U homilador edi. Bu oʻsha daxshatli yakuniy kechada, Seuldagi oʻsha qonli tundan oldin sovgʻa qilingan otashin sevgining soʻnggi va tirik ramzi edi. U oʻz qo'llari bilan hayotiga nuqta qoʻygan Kim Taehyungning farzandini yuragi ostida olib yurgan edi.
​Qizning koʻzlaridan yana yosh quyilib keldi, lekin bu galgi yoshlar faqatgina azobdan emas, balki kutilmagan bir qoʻrquv va ilinjdan edi. U oʻlim toʻshagida yotgan Taehyungning soʻnggi nigohini esladi: "Sening koʻzlaringdagi yolgʻonni koʻra olmagan men ahmoqman..."
​Taesoo qornini mahkam quchoqlab pichirladi:
— "Tae... sening zuryoding yashayapti. Men uni asrayman. Bu safar seni emas, sening davomiyatingni dushmanlardan himoya qilaman..."
​Uning hayoti endi butunlay boshqa maʼno kasb etgandi. U endi shunchaki qochqin yoki qotil emas, balki dunyodagi eng xavfli mafiya rahbarining tugʻilajak farzandining onasi edi. Va bu sirni Kaliforniyadagi mana shu uydan boshqa hech kim bilmasligi kerak edi.

Taesoo doim oʻzi bilan Taehyungning oq shoyi roʻmolchasini olib yurardi. Bu shunchaki mato parchasi emas, balki uning qora va qonli dunyosidan qolgan eng pokiza, eng qadrli xotira edi. Roʻmolchaning chetiga Taehyungning oʻz qoʻllari bilan bitilgan va uning klaniga tegishli ekanligini bildiruvchi nafis ramz tushirilgan boʻlib, u uzoq vaqt davomida Taehyungning oʻziga xos qimmatbaho atri va tamaki hidini saqlab keldi. Taesoo Kaliforniyaning issiq koʻchalarida yurganda ham, uyida yolgʻizlikda oʻtirganda ham bu roʻmolchani kaftlari orasida mahkam qisib olar, goʻyoki uni qoʻyib yuborsa, Taehyung bilan bogʻlab turgan soʻnggi koʻrinmas ip ham uzilib ketadigandek tuyulardi.
​Homiladorlik davri ogʻirlashgani sayin, bu roʻmolcha uning uchun yagona tasalli manbaiga aylandi. Har gal koʻngli aynib, vujudi kuchsizlikdan titraganda, yoki tunda daxshatli tushlardan uygʻonib, Seuldagi oʻsha qonli tush va Taehyungning soʻnggi nafasidagi ogʻriqli soʻzlari qulogʻi ostida jaranglaganda, u roʻmolchani yuziga bosib, oʻksib-oʻksib yigʻlardi. Oʻsha matoda Taehyungning iliqligi, uning shahvoniy va ehtirosli nafasining aksi qolgandek edi. Taesoo oʻz vujudida mafiya qirolining zuryodini olib yurganini his qilgan lahzalarda roʻmolchani qorniga qoʻyar va goʻdak otasining hidini sezishini, uning qonidagi shafqatsizlik emas, balki faqat Taesooga koʻrsatgan oʻsha cheksiz mehri oʻtishini ich-ichidan soʻrardi.
​Kunlarning birida, Kaliforniyaning chekka sohilida sayr qilib yurganida, kuchli shamol roʻmolchani uning qoʻlidan yulqib oldi. Matoning havoda uchib, okean toʻlqinlari sari ketayotganini koʻrgan Taesooning yuragi urishdan toʻxtagandek boʻldi. U oʻzining homiladorligini, dushmanlardan yashirinib yurganini va har bir qadami xavfli ekanligini butunlay unutib, roʻmolchaning ortidan suvga otildi. Toʻlqinlar uning oyoqlarini muzlatib, kiyimlarini ogʻirlashtirsa ham, u faqat bir narsani — Taehyungning hidini saqlayotgan oʻsha soʻnggi omonatni qutqarishni oʻylardi. Roʻmolchani suvdan tortib olib, uni koʻksiga bosganida qiz hoʻl qum ustiga yiqildi va oʻzini tutolmay faryod urib yigʻlab yubordi.
​Bu roʻmolcha uning ham qutqaruvchisi, ham eng katta azobi edi. U har safar matoga qaraganida oʻz qoʻllari bilan sanchgan beshta pichoq zarbini, Taehyungning oppoq koʻylagida kengayib borgan qon dogʻlarini va uning koʻzlaridagi "Meni oʻldirding" degan cheksiz hayratni qayta-qayta yashardi. Ammo shunga qaramay, u roʻmolchadan voz kecha olmasdi. Chunki bu mato uning kelajakda dunyoga keltiradigan farzandiga otasi haqida soʻzlab bera oladigan yagona tirik guvoh, Taehyungning bu dunyoda haqiqatdan ham yashagani va uni jondan ortiq sevganining yagona isboti edi.

Kaliforniyaning tinch va sokin qirgʻoqlarida vaqt toʻlqinlar kabi shoshmasdan, ammo toʻxtovsiz oqib oʻtdi. Oʻsha daxshatli tundan bir necha oy oʻtib, qishning sovuq bir tongida Taesooning uyi chaqaloqning yigʻisi bilan toʻldi. U oʻgʻil farzand dunyoga keltirdi. Bolakayning koʻzlari xuddi otasiniki kabi chuqur, oʻtkir va sirli edi. Taesoo unga qarab, har safar Kim Taehyungning siymosini koʻrar, yuragi ham baxtdan, ham cheksiz sogʻinch va pushaymondan ezilardi. U bolaga otasining xotirasini eslatuvchi, ammo oʻtmishning qora soyalaridan yiroq boʻlgan goʻzal bir ism qoʻydi.
​Yillar bir-birini quvib oʻtdi. Oradan roppa-rosa besh yil vaqt oʻtdi.
​Bu vaqt ichida Taesoo butunlay oʻzgargan, uning koʻzlaridagi oʻsha sovuqqon qotil qiyofasidan asar ham qolmagandi. U endi faqat oʻgʻli uchun yashaydigan, uni har bir xavf-xatardan asraydigan mehribon ona edi. Oʻgʻilchasi ulgʻayib, besh yoshga toʻlgan, u hovlida chopib yurar, har doim onasining choʻntagida yoki qoʻlida boʻladigan oʻsha qadrdon oq shoyi roʻmolchani oʻynashni yaxshi koʻrardi. Taesoo oʻgʻliga otasi haqida koʻp gapirib berardi: "Otang juda kuchli, mard va olijanob inson edi. U bizni juda yaxshi koʻrardi," deb pichirlardi, koʻzlariga yosh olib. U hamon oʻsha besh marta sanchilgan pichoq zarbini va oʻz qoʻllari bilan sodir etgan jinoyatini tunda tushlarida koʻrib, daxshat ichida uygʻonardi. U Taehyungni oʻlik deb hisoblar va bu dunyodagi eng katta azobi shu yolgʻizlik deb bilar koʻnikib ketgandi.
​Kunlarning birida, Kaliforniyada quyosh botayotgan, osmon qizgʻish-binafsha rangga burkangan sokin bir oqshomda, Taesoo hovlidagi kursida oʻtirib, oʻgʻlining qum bilan oʻynayotganini kuzatayotgan edi. Toʻsatdan hovli darvozasi oldida qora, hashamatli mashina kelib toʻxtadi. Bu shtatda bunday mashinalar deyarli yurmasdi, shuning uchun Taesooning ichki instinktlari darhol hushyor tortdi. U oʻrnidan turib, oʻgʻlini orqasiga yashirdi va qoʻlini choʻntagidagi maxfiy quroliga uzatdi.
​Mashina eshigi sekin ochildi. Ichkaridan uzun, qora plash kiygan, qadamlari vazmin va salobatli bir yigit tushdi. U boshidagi shlyapasini biroz koʻtardi va toʻgʻri Taesoo tomonga qarab yura boshladi.
​Har bir yaqinlashayotgan qadam Taesooning yuragiga ogʻir zarba boʻlib urilardi. Bu qomat, bu yurish... unga shunchalik tanish ediki, qiz nafas olishni ham unutib qoʻydi. Nihoyat, yigit quyosh nurlari ostida yuzini koʻrsatdi.
​Bu Kim Taehyung edi.
​U tirik edi. Yuzida, dudoqlari chetida oʻsha daxshatli tundan qolgan kichik bir chiziq — chandiq bor edi, ammo uning oʻsha oʻtkir, baxmaldek chuqur va jozibali nigohi mutlaqo oʻzgarmagandi. Oʻsha kecha beshta pichoq zarbi uning hayotiga nuqta qoʻya olmagan, u oʻlim yoqasidan qaytib, oʻz imperiyasini qayta tiklagan va besh yil davomida faqat bir maqsad — oʻzining yagona sevgisi va xiyonatkorini topish uchun yashagan edi.
​Taesooning qoʻllari boʻshashib, pastga tushdi. Koʻzlaridan yosh tepadagi yomgʻirdek oqib kela boshladi. U bunga ishona olmasdi, bu oʻngimi yoki navbatdagi daxshatli tushmi, ajratolmay qoldi.
​— "Tae... Taehyung? Bu... bu qanday boʻlishi mumkin?" — deb pichirladi u, ovozi titrab.
​Taehyung bir necha qadam narida toʻxtadi. Uning nigohi avval Taesooga, keyin esa qizning ortidan moʻtabar koʻzlari bilan qarab turgan besh yoshli bolakayga tushdi. Bolaning qoʻlida Taehyungning oʻsha oq shoyi roʻmolchasi bor edi. Buni koʻrgan Taehyungning koʻzlarida bir lahzaga shafqatsiz mafiya boshligʻining nigohi yoʻqolib, oʻrnini cheksiz bir hayrat, ogʻriq va sogʻinch egalladi. U hamma narsani — bu bola kimniki ekanligini, Taesoo nega uni oʻldirishga majbur boʻlganini va oʻtgan besh yil ichida qiz qanday azobda yashaganini bir lahzada anglab yetdi.
​Taehyung sekingina plashining tugmasini yechib, qornidagi oʻsha beshta pichoq oʻrnidan qolgan chuqur chandiqlarga qoʻlini qoʻydi. Keyin esa Taesooning koʻzlariga tikilib, oʻsha mashhur, past va jozibali ovozida pichirladi:

​— "Sening koʻzlaringdagi yolgʻonni koʻra olmagan men ahmoq edim, Taesoo... Lekin sening bu koʻz yoshlaringdagi haqiqatni va mana bu bolada yashayotgan sevgimizni koʻrmaslik uchun butunlay koʻr boʻlishim kerak."
​U qoʻllarini ochdi. Taesoo boshqa oʻzini tutib tura olmadi. U yugurib borib, oʻzini Taehyungning baquvvat, issiq bagʻriga otdi. Besh yillik ayriliq, qon, azob va hiqichoqlar oʻsha lahzada Kaliforniyaning botayotgan quyoshi ostida erib ketdi. Taehyung uni mahkam quchoqlab, sochlaridan oʻparkan, ularning kichik oʻgʻli ham qoʻlidagi roʻmolcha bilan ularning yoniga kelib, otasining kiyimidan tutdi. Oʻtmish qanchalik qora boʻlmasin, kelajak endi ular uchun qaytadan boshlanayotgan edi.

Taesooning ovozi butunlay boʻgʻilib, Kaliforniya sohilining shoʻr shamolida zoʻrgʻa eshitiladigan pichirlashga aylandi. U Taehyungning baquvvat yelkalariga peshonasini tiragancha, koʻz yoshlari bilan uning qora plashini hoʻl qilardi. Besh yil davomida ichida toʻplanib qolgan, yuragini kemirgan oʻsha eng ogʻir, eng daxshatli soʻzlar nihoyat tiliga koʻchgandi.
​— "Men majbur edim, Tae... Meni majburlashdi..." — uning butun vujudi titrar, qoʻllari Taehyungning kiyimlariga shunchalik mahkam yopishgandiki, barmoqlarining boʻgʻimlari oqarib ketgandi. — "Ular hammasini bilishardi. Bizning har bir uchrashuvimizni, har bir lahzamizni kuzatib yurishgan ekan. Agar men oʻsha kecha oʻsha pichoqni urmaganimda... agar men oʻsha qoʻngʻiroqni qilib, topshiriq bajarildi deganimda, ular mening oilamni, hayotimni va... eng daxshatliysi, mening ichimdagi mana shu kichik moʻjizani yoʻq qilishmoqchi edi."
​Taesoo boshini koʻtarib, Taehyungning koʻzlariga qaradi. Uning yuzlarida qon dogʻlari yoʻq edi, lekin cheksiz ruhiy azobning chuqur izlari yaqqol koʻrinib turardi.
​— "Senga pichoq sanchayotganimda, mening ham yuragim parchalangan, Tae. Har safar qoʻlim harakat qilganda, oʻzimni ham oʻldirayotgandek edim. Oʻsha sovuq polda sening qonga belanib yotganingni, menga aytgan oʻsha soʻzlaringni biror soniya ham unuta olganim yoʻq. Har bir oʻtgan kunim qamoqxonaga aylandi. Men seni qutqarish uchun, seni bu iflos oʻyindan butunlay olib chiqib ketish uchun va mana shu bolani yorugʻ dunyoga keltirish uchun oʻsha daxshatli qotil qiyofasini kiyishga majbur boʻldim. Kechir meni... Iltimos, meni kechir..."
​Taehyung indamay qizning yuziga tikilib turardi. Uning yuzidagi chandiq botayotgan quyosh nurida qizarib koʻrindi. U uzoq vaqt davomida, shifoxona toʻshagida oʻlim bilan olishayotganda ham, guruhdagi sotqinlarni birma-bir jazolayotganda ham ichida faqat bitta savol bilan yashagan edi: "Nega?" Mana endi u haqiqatni eshitib turardi. Uning koʻzlaridan oʻsha sovuq, shafqatsiz mafiya rahbarining nigohi butunlay oʻchdi. Oʻrnini cheksiz bir dard va tushunish egalladi.
​Taehyung chuqur xoʻrsinib, Taesooning yuzidan oqayotgan koʻz yoshlarini bosh barmogʻi bilan asta artdi. Keyin esa uni yanada mahkamroq bagʻriga bosdi. Uning issiq nafasi Taesooning qulogʻi ostida eshitildi:
​— "Bilaman, Taesoo... Endi hammasini bilaman," — dedi u, ovozi past va xotirjam chiqdi. — "Meni chindan ham oʻldira oladigan yagona narsa sening pichogʻing emas, balki sening menga boʻlgan sevgining yolgʻon boʻlishi edi. Lekin mana bu bola... sening mana shu yoshlaring menga hammasini aytib turibdi. Sen oʻsha kecha mening hayotimni olmading, sen mening davomimni asrab qolding."
​Taehyung yerga, oʻzining oq shoyi roʻmolchasini ushlab, hayron boʻlib qarab turgan oʻgʻlining yoniga tizzaladi. U bolakayning kichik qoʻlchalaridan tutib, uni bagʻriga tortdi. Taesoo ham ularning yoniga choʻkkalab, besh yil deganda ilk bor oʻzini xavfsiz va erkin his qildi. Ular Kaliforniya sohilida, gʻuborli va qonli oʻtmishni ortda qoldirib, yangi hayot soatlarini birga qarshi olishayotgan edi.

Taesoo oddiy bir kafeda ishlardi. Uning sevgilisi Taehyung esa shahardagi eng xavfli mafiya boshlig'i edi. Taehyung hammaga shafqatsiz bo'lsa ham, faqat Taesooni yaxshi ko'rar va uni hammadan qizg'onardi.
​Bir kuni kechasi Taesoo ishdan chiqdi. Ko'chada uni Taehyung qimmatbaho qora mashinasida kutib turgandi. Taesoo mashinaga o'tirdi va Taehyungning qo'lida qon izini ko'rib qoldi.

​— "Yana urishdingizmi?" — so'radi Taesoo xavotir olib.
​Taehyung qizning qo'lidan ushladi:

— "Qo'rqma, menga hech narsa qilgani yo'q. Sen haqingda o'ylasang bo'ldi, men seni doim himoya qilaman", — dedi.

​Ular Taehyungning katta va tinch uyiga kelishdi. Taehyung charchagandi, u divanga o'tirib Taesooni bag'riga bosdi.

​— "Faqat sening yoningda tinchlanaman", — dedi u pichirlab.

​Keyin cho'ntagidan chiroyli bir zanjir chiqardi va Taesooning bo'yniga taqib qo'ydi.
​— "Buni hech qachon yechma. Mening odamlarim buni ko'rsa, senga hech kim tegmaydi. Sen mening hayotimsan", — dedi Taehyung.

​Ular xavfli dunyoda yashashsa ham, bir-birlarini juda qattiq yaxshi ko'rishardi.

Ular Taehyungning katta uyiga kirishdi. Ichkarida chiroqlar o'chirilgan, faqat shahar chiroqlari oynadan xonaga tushib turardi. Taehyung eshikni qulfladi-yu, ortiga burilib, Taesooni devorga tiradi. Uning nigohi har doimgidan ham o'tkir va ehtirosli edi.

​— "Seni kun bo'yi sog'indim," — deb pichirladi Taehyung past ovozda.
Uning nafasi Taesooning bo'yniga tegib, qizni titratib yubordi.
​Taehyung qizning yuzini qo'llari orasiga olib, lablaridan ehtiros bilan o'pishni boshladi. Bu o'pishlarda ham sog'inch, ham mafiya dunyosining bor bosimi bor edi. Taesoo ham uni mahkam quchoqlab, o'pichlariga javob qaytardi.
​Taehyung Taesooni dast ko'tarib oldi, qiz esa oyoqlarini uning beliga soldi. Ular bir-birlaridan uzilmagan holda yotoqxonaga o'tishdi. Taehyung uni karavotga sekin yotqizdi va o'zi ham uning ustiga egildi. U sekingina Taesooning ustidagi kiyimlarini yechar ekan, har bir a'zosidan o'pib chiqardi. Xonada faqat ularning og'ir nafasi va yurak urishi eshitilardi.

​— "Sen faqat meniki bo'lishingni xohlayman," — dedi Taehyung Taesooning ko'zlariga tikilib, keyin esa uni butunlay o'ziniki qildi.

​O'sha kecha tashqaridagi xavfli mafiya dunyosi butunlay unutilgan, xonada esa faqat ularning otashin sevgisi va bir-biriga bo'lgan ehtirosi qolgan edi. Ertalabgacha ular bir-birlarining og'ushida baxtdan sarmast bo'lishdi.

Ertasi kuni ertalab Taesoo ko'zlarini ochganda, quyosh nurlari xonani yoritib turardi. Taehyung hamon uxlab yotgan, uning doim jiddiy bo'ladigan yuzi hozir juda xotirjam edi. Taesoo uning yuzidagi sochlarini sekin qo'li bilan chetga surdi.
​Shu payt Taehyung ko'zlarini ochib, Taesooga qaradi va jilmayib uni yana o'ziga tortdi:

— "Yana ozgina uxlaylik, ketging kelmayaptimi?" — dedi u uyqusiragan ovozda.

​Ular kunni yotoqda, gaplashib o'tkazishdi. Taehyung bugun hamma ishlarini qoldirgan, telefonlarini o'chirib qo'ygan edi. U Taesoo uchun shunchaki oddiy va mehribon sevgiliga aylangandi. Ular birga nonushta tayyorlashdi, Taehyung oshxonada Taesooni orqasidan quchoqlab, unga ovqat pishirishda qarashib yubordi.
​Lekin kechki payt tinchlik buzildi. Taehyungning telefoni tinmay jiringlay boshladi. U telefonni olib, jiddiy qiyofaga kirdi. Gaplashib bo'lgach, Taesooga qaradi:

— "Mening odamlarim pastda kutishmoqda. Muhim uchrashuvim bor, tezda qaytaman", — dedi va uning peshonasidan o'pib qo'ydi.

​Taehyung qora kostyumini kiyib, beliga to'pponchasini taqdi. U eshikdan chiqayotganda, kecha Taesooning bo'yniga taqqan o'sha zanjirga ko'zi tushdi va xotirjam tortdi. Tashqarida uni yana o'sha xavfli mafiya dunyosi kutayotgan edi, lekin u uyda uni kutayotgan sevgilisi borligini bilardi.

Taehyung tunda uyga qaytganida, uy ichi zim-ziyo va g'alati darajada sokin edi. U charchagan bo'lsa ham, darhol hushyor tortdi. Qo'riqchilar tashqarida edi, demak, begona odam kirmagan. Ammo Taesoo ko'rinmasdi.
​Taehyung kostyumining tugmalarini yechib, xonaga kirdi:

— "Taesoo? Qayerdasan?" — deb ovoz chiqardi. Javob bo'lmadi.
​U yotoqxonaga, keyin oshxonaga o'tdi. Hech kim yo'q edi. Taehyungning yuragi tez urib ketdi, mafiya dunyosidagi dushmanlari hayoliga kelib, ichini xavotir qopladi. U telefonini chiqarib, odamlariga qo'ng'iroq qilmoqchi bo'lganida, mehmonxonadagi katta divan ortidan shivirgandek ovoz va yengil kulgi eshitildi.
​Taehyung sekingina divan tomonga yurib keldi va ortiga qaradi. Taesoo o'sha yerda, ko'rpaga o'ralib, uning kelishini poylab yashirinib o'tirgan edi. U Taehyungning xavotirlangan yuzini ko'rib, o'zini tutolmay kulib yubordi.
​Taehyung chuqur nafas olib, to'pponchasini belidan oldi-da, stol ustiga qo'ydi. Keyin esa Taesooning yoniga o'tirib, uni ko'rpasi bilan birga mahkam bag'riga bosdi.

​— "Meni rosa qo'rqitding, telbaginam. Senga biror narsa bo'ldi deb o'yladim," — dedi Taehyung qizning bo'ynidan o'pib, jahl va mehribonlik aralash ovozda.
​Taesoo uning bo'ynidan quchoqlab oldi:

— "Sizni ozgina chalg'itmoqchi edim, judayam jiddiy bo'lib keldingiz," — deb jilmaydi.
​Taehyung qizning yuziga tikilib turib, sekingina pichirladi:

— "Meni bunday hazillar bilan qo'rqitma. Men seni yo'qotib qo'yishdan hammadan ham ko'proq qo'rqaman."

​Ular divanda birga o'tirib, tunni gaplashib va hazillashib o'tkazishdi. Taehyungning bor charchog'i va xavotirlari Taesooning kulgisi bilan tarqab ketdi.

Taehyung qizni bag'riga bosib, uning sochlarini silayotgan soniyalarda, to'satdan Taesooning nigohi muzlab qoldi. U ko'rpa ostidan yashirib qo'ygan o'tkir pichoqni chiqardi va hech bir ikkilanishsiz Taehyungning qorniga sanchdi.
​Bir, ikki, uch, to'rt, besh marta...
​Pichoq har safar kirib chiqqanda, xonaning sokinligini go'shtning yirtilishi va Taehyungning bo'g'izidan chiqqan og'riqli inqillash buzdi. Taehyung nima bo'lganini tushunmay, Taesooga tikilib qoldi. Uning oq ko'ylagi bir zumda qip-qizil qonga belandi, og'zidan ham qon sizib chiqdi. U divanga sekin qularkan, qo'llari bilan qornini yopishga harakat qildi, ammo qon to'xtamasdi.
​Taesoo esa mutlaqo sovuqqonlik bilan o'rnidan turdi. Ust-boshiga sachragan qon tomchilarini ham pisand qilmay, cho'ntagidan telefonini chiqardi. Telefon ekraniga bir marta qarab, uni lablariga yaqinlashtirdi va sekingina o'pib qo'ydi. Go'yo bu uning uzoq kutilgan g'alabasi edi. U raqam terib, go'shakni qulog'iga tutdi:

​— "Ish bajarildi. U endi yo'q," — dedi u mutlaqo hissiz, sovuq ovozda.

​Taehyung yerda qonga belanib yotarkan, butun tanasidagi og'riqdan ham ko'ra, qalbidagi xiyonat azobi kuchliroq edi. U bor kuchini yig'ib, o'lim ostida turgan ko'zlarini Taesooga qaratdi. Uning baxmal ovozi endi zo'rg'a, pichirlab chiqardi:

​— "Sening ko'zlaringdagi yolg'onni ko'ra olmagan... men ahmoqman..." — dedi u va ko'zlari sekin yopila boshladi.

​Taesoo esa unga oxirgi marta sovuq qarab, ortiga o'girildi va uyni tark etdi. Taehyung qora dunyoning eng kuchli odami edi, lekin uni eng ishongan insonining sevgisi halok qildi.

●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●
Mana Taesoo uchun yozilgan fanfic oz nihoyasiga yetti yoqqan bo'lsa commentda fkr bildirila

— Agar seni yana bir bor ko‘rish imkoni berilganda o‘lishga ham tayyor edim...

Seulning rutubatli tunida Minsu eski chiroq nurida navbatdagi tarixiy romanini varaqlardi. Uning xonasi gersoglar, ballar va aslzodalar haqidagi kitoblar bilan to‘la bo‘lsa-da, o‘zi oddiy, charchagan talaba edi. U kitobdagi go‘zal va xavfli dunyoga mahliyo bo‘lib ko‘z yumdi.
​To‘satdan yuziga urilgan sovuq shamol va havoning og‘ir, namchil hidi uni uyg‘otib yubordi. Minsu ko‘zini ochdi-yu, daxshatdan nafas ololmay qoldi.
​Atrofda na tanish kitob javonlari, na Seulning miltillovchi chiroqlari bor edi. U ulkan, qorong‘u va haybatli qasrning balkonida turardi. Egnida esa og‘ir, qon rangidagi shoyi ko‘ylak, barmoqlarida esa sovuq tilla uzuklar.

​— "Malika Minsu, nega bu yerda turibsiz? Hali-zamon ball boshlanadi," — dedi ortidan kelgan sovuq ovoz.

​Minsu ortiga o‘girildi-yu, yuragi qinidan chiqib ketayozdi. Bu ovoz u o‘qigan kitobdagi eng beshafqat xizmatkorning ovozi edi. U tush ko‘rmayotgan edi. U endi shunchaki kitobxon emas, balki qismati fojia bilan tugashi kerak bo‘lgan malikaning tanasida edi.
​Pastda, saroy hovlisida o‘nlab ot aravalar to‘xtar, dabdabali kiyingan aslzodalar ballga oqib kelishardi. Minsuning qo‘llari titray boshladi. U bu hikoyaning qanday yakunlanishini — kim o‘lishi va kim xiyonat qilishini juda yaxshi bilar edi.
​Taqdir charxi aylanib bo‘lgan, qonli va romantik asar sahifalari Minsu uchun haqiqatga aylangan edi. Endi u omon qolish uchun bu qonli o‘yinning qoidalarini o‘zgartirishi shart.

Minsu titrayotgan qo‘llari bilan balkon panjarasini mahkam siqdi. Pastda, mash’allar nuri ostida dabdabali aravalar to‘xtamas, aslzodalar birin-ketin saroyga kirib kelishardi. U kitobdan bilardi: bugungi ball shunchaki bayram emas, balki qatlni o‘z ichiga olgan siyosiy tuzoq edi.

​— "Malika, gersog Jeonning o‘g‘li keldi. U sizni kutmoqda," — xizmatkorning ovozi sovuq va qat’iy edi.

​Minsu chuqur nafas olib, ulkan zalga qarab yurdi. Har bir qadami qasrning tosh pollarida aks sado berar, yuragi esa vahimadan qinidan chiqqudek urardi. Zalning og‘ir eshiklari ochilganda, minglab shamlar nuri ko‘zini qamashtirdi. Atrofda tilla suvi yuritilgan niqoblar, soxta tabassumlar va pichir-pichirlar...

​To‘satdan butun zal sukunatga cho‘mdi.
​Zalning narigi chetida, qorong‘u ustunlar soyasidan bir yigit ajralib chiqdi. Bu

Jungkook edi — gersog Jeonning yolg‘iz o‘g‘li, kitobdagi eng sirli va xavfli qahramon. Uning qop-qora kiyimi va o‘tkir, muzdek nigohi Minsuning butun vujudini muzlatib qo‘ygandek bo‘ldi.
​Jungkook sekin odimlab Minsuning qarshisiga keldi. Uning nigohida nafratmi yoki qiziqish borligini anglab bo‘lmasdi. U malikaning titrayotgan qo‘lini oldi-da, lablarini uning kaftiga yaqinlashtirdi. Lekin uning ovozi faqat Minsu eshitadigan darajada pichirlab chiqdi:

​— "Bugun juda go‘zalsiz, malika. Afsuski, bu go‘zallik sizni tonggacha saqlab qola olmasligi mumkin..."
​Minsu yigitning ko‘zlariga tik qaradi. U kitobni o‘qiganida Jungkookning malikadan nafratlanishini bilar edi, lekin uning qarshisida turgan bu tirik insonning nafasi va sovuq nigohi kitobdagi harflardan ko‘ra dahshatliroq edi.

​Minsu bilar edi: agar hozir u bilan raqsga tushmasa, fitna shu yerning o‘zida boshlanadi. Agar tushsa, Jungkookning yuragidagi qora niyatni o‘zgartirishi kerak.

​— "Meni o‘lim bilan qo‘rqityapsizmi, gersog?" — Minsu kutilmaganda o‘z ovozidagi qat’iyatdan hayratga tushdi. — "Yoki raqsga taklif qilyapsizmi?"
​Jungkookning labida sovuq va qabih bir tabassum paydo bo‘ldi.

Musiqa boshlandi. U malikaning belidan mahkam quchoqlab, uni zal markazi sari tortdi. Bu shunchaki raqs emas, balki hayot va mamot orasidagi kurashning boshlanishi edi.

Musiqa sadosi ostida ular zal bo‘ylab aylanar ekan, Minsu Jungkookning barmoqlari uning belini naqadar qattiq siqib turganini his qildi. Bu raqs emas, go‘yoki jangga o‘xshardi. Atrofdagi aslzodalarning nigohlari ularga sanchilgan, har bir pichir-pichir ortida zaharli til bor edi.

​— "Siz o‘zgaribsiz, malika," — dedi Jungkook uning qulog‘iga yaqinlashib. Uning ovozi xuddi charxlangan pichoqdek keskir edi. — "Odatda bu vaqtda qo‘rquvdan yig‘layotgan bo‘lardingiz. Nega ko‘zlaringizda o‘lim vahimasi ko‘rinmayapti?"

​Minsu uning ko‘zlariga tik qaradi. U kitobdan bilar edi: Jungkookning otasi — gersog Jeon malikaning oilasini taxtdan ag‘darishni rejalashtirgan. Jungkook esa bu rejani amalga oshiruvchi jallod edi.

​— "Chunki men bu kecha qanday tugashini bilaman, gersog," — deb javob berdi
Minsu past ovozda. — "Sizning cho‘ntagingizdagi o‘sha kichik shisha ichidagi zahar, ichimliklar tarqatilganda mening qadahimga tushishi kerak, shunday emasmi?"

​Jungkook bir soniyaga to‘xtab qoldi. Uning muzdek nigohida kutilmagan hayrat chaqnadi. Raqs harakati buzildi, ammo u darhol o‘zini qo‘lga olib, Minsuni yanada yaqinroq tortdi. Ularning nafasi bir-biriga urilib turardi.

​— "Buni qayerdan bilasiz?" — uning ovozi endi tahdidliroq chiqdi.
​— "Men nafaqat buni, balki otangiz sizni ham aldaganini bilaman," — dedi Minsu, yuragi daxshatli tezlikda urayotgan bo‘lsa-da. — "Zaharli sharobni ichganimdan so‘ng, aybni sizning bo‘yningizga qo‘yishadi. Siz faqat qurbonlikka keltiriladigan piyodasiz, Jungkook."
​Musiqa avjiga chiqdi.

Jungkookning nigohi zalning to‘rida o‘tirgan otasiga, so‘ng yana Minsuning qat’iyatli ko‘zlariga tushdi. U birinchi marta bu "o‘yinchoq" malikaning so‘zlarida haqiqat borligini his qildi.
​Shu payt xizmatkorlar oltin patnislarda sharob to‘la qadahlarni olib kira boshlashdi. Taqdiriy daqiqa yaqinlashayotgan edi.

​— "Menga ishoning," — deb pichirladi Minsu, uning qo‘lini mahkam qisib. — "Agar yashashni istasangiz, qadahlarni almashtiring. Bu nafaqat mening, balki sizning ham so‘nggi imkoningiz."
​Jungkookning yuzida murakkab hislar zohir bo‘ldi: nafrat, shubha va kutilmagan bir tuyg‘u — qiziqish. U o‘limga mahkum etilgan malikaning bunday jasoratini kutmagan edi.
​Xizmatkor ularning yoniga yaqinlashdi. Jungkookning qo‘li zaharli qadah sari cho‘zildi... Minsu nafasini ichiga yutib, uning keyingi harakatini kuta boshladi.

Jungkookning barmoqlari qadahning sovuq billuriga tegdi. U bir soniya to‘xtab, Minsuning ko‘zlariga chuqur tikildi — go‘yo uning ruhini o‘qib olmoqchidek. So‘ng kutilmaganda, chaqqonlik bilan ikkala qadahni ham patnisdan oldi.
​Zalning chetida kuzatib turgan gersog Jeonning yuzida g‘alaba tabassumi paydo bo‘ldi. U o‘g‘lining zaharli sharobni malikaga berishini kutayotgan edi.
​Ammo Jungkook hamma kutgan ishni qilmadi. U zaharli qadahni Minsuga uzatish o‘rniga, uni o‘zining lablariga yaqinlashtirdi.

​— "Nima qilyapsiz?!" — Minsuning ovozi vahimadan titrab chiqdi. Bu kitobda yo‘q edi! Jungkook o‘zini qurbon qilmasligi kerak edi!
​Jungkook sharobdan bir qultum ichdi va qadahni yerga otdi. Billur idish ming bo‘lakka bo‘linib, butun zalga jarangdor sado berdi. Musiqa taqqa to‘xtadi. Hamma ularga qarab qoldi.

​— "Bu sharobning ta'mi achchiq ekan, xuddi sizning yolg‘onlaringizdek, otajon," — dedi Jungkook baland ovozda, o‘z otasiga qarab.
Uning rangi oqara boshlagan, ammo ko‘zlaridagi olov so‘nmagan edi.
​U muvozanatini yo‘qotib, Minsuning yelkasiga suyandi. Uning butun og‘irligi Minsuning ustiga tushdi. Minsu uni mahkam quchoqlab qoldi. Jungkookning nafasi og‘irlashib, issiq harorati malikaning yuziga urildi.

​— "Nega... nega bunday qildingiz?" — deb so‘radi Minsu ko‘z yoshlari bilan.
​Jungkook uning qulog‘iga zo‘rg‘a pichirladi:

— "Siz aytganingizdek... men piyoda bo‘lishdan charchadim. Agar o‘lsam ham, sizning qo‘lingizda o‘lishni afzal ko‘rdim, sirli malikam..."

​Shu payt gersog Jeon g‘azab bilan o‘rnidan turdi:

— "Sotqinlar! Ikkisini ham zindonga tashlang!"
​Soqchilar qilichlarini yalang‘ochlab ularga yaqinlasha boshlashdi.

Minsu endi nafaqat o‘zining, balki o‘zi sevib qolgan "yovuz" qahramonning ham hayoti uchun kurashishi kerak edi. U Jungkookning belidagi kumush xanjarni sezib qoldi.
​Minsu Jungkookni yerga sekin yotqizdi.

Minsu Jungkookning sovuq tanasini mahkam quchoqlab oldi. Yigitning lablari orasidan quyuq, qizil qon sizib chiqib, Minsuning oppoq ipak ko‘ylagini bo‘yay boshladi. Jungkookning nigohlari xiralashdi, uning titrayotgan qo‘llari malikaning yuzidan sekin pastga tushib ketdi.

​— "Yo‘q, iltimos... Ko‘zingizni oching! Bu bunday tugashi kerak emasdi!" — Minsuning chinqirig‘i saroyning sovuq devorlarida aks sado berdi.
​Ammo Jungkookning tanasi butunlay bo‘shashdi. Uning so‘nggi nafasi Minsuning bo‘yniga urildi va u vafot etdi. Shu payt butun saroy, shamlar nuri va qonli pollar xiralasha boshladi. Dunyo xuddi shisha kabi
parcha-parcha bo‘lib ketdi.

​...

​Minsu birdaniga chuqur nafas olib, o‘rnidan sapchip turib ketdi. Atrof qorong‘u. Burniga kitoblarning eski hidi va Seulning tunidagi nam havo urildi. U o‘zining kichkinagina xonasida, qattiq karavotida yotardi.
​Qo‘llari titrab, chiroqni yoqdi. Ko‘kragida o‘sha daxshatli og‘riq hali ham bor edi. U ko‘zguga qaradi: yuzlari ko‘z yoshdan ho‘l, yuragi esa hali ham o‘sha daxshatli ballning vahimasida urardi.
​U tizzalarini quchoqlab, karavotining bir chetiga yig‘ilib oldi. Ko‘z oldidan Jungkookning o‘sha so‘nggi, taslim bo‘lgan nigohi va lablaridagi qon ketmasdi.

​— "Bu shunchaki tush edi... Shunchaki kitob edi-ku," — deb pichirladi u o‘zini ovutishga urinib.
​Lekin u karavoti ustidagi kitobga qaraganida, daxshatdan qotib qoldi. Kitobning oxirgi sahifasida, u hali o‘qimagan qismida yangi satrlar paydo bo‘lgan edi:

​"Va malika o‘z dunyosiga qaytdi, ammo gersogning qoni uning qalbida mangu muhr bo‘lib qoldi. Ular boshqa dunyoda, boshqa hayotda uchrashmaguncha..."

​Minsu kitobni bag‘riga bosgancha, bo‘g‘ziga tiqilgan o‘ksiniq bilan yig‘lab yubordi. U o‘zining oddiy hayotiga qaytgan edi, lekin ruhining yarmini o‘sha qonli qasrda, Jungkookning jonsiz tanasi yonida qoldirib kelgan edi.

Mana Minsu uchun yozilgan fanfic nihoyasiga yetti aktiv bolinglar