Raniya yana o'sha necha kunlardan buyon chiqolmayotgan xonasiga qaytib kirdi. Ko'zlaridan shash-qator yoshlar oqardi. Endi u xuddi aslida o'lgan, ammo tanasi tirik odamga o'xshardi. Qadamlari sekin, og'ir va shu bilan birgalikda madori yo'q. Raniya xonaga kirganidan so'ng eshikni yopdi-da, xona ichkarisidagi tosh oyna qarshisiga kelib turdi. Hayolidan bir so'z davomiy o'tib tinchlik bermasdi.
" Men sizga undan ko'prog'ini bera olaman. "
Bu so’zlar qizning jaroxatlangan yuragiga qayta zarba bergandek edi. Uning lablari titradi, qo'llari bo'shashgandek his etdi o'zini. Shunda nigohi qarshisidagi oynaga tushdi. O'z aksini ko'rdi va bir zum qotib qoldi.
Tartibsiz ust-bosh, hech qanday turmagi bo'lmagan yoyiq sochlar, yuzida pardoz ham bo'lmagan Raniyaning ko'zlarining tagi balki charchoqdan balki boshqa narsadan ammo qorayib ketgandi. Yig'idan qizarib turadigan ko’zlaridan yosh chiqti. Qo'llari qattiq musht bo'lib tugildi. Raniya o'zini aksiga qarashni istamadi. Bardoshi yetmay chekkada turgan moychechak solingan guldonni oldi-da tosh oynaga qarab uloqtirdi. Moychechak gullari payhon bo'ldi, yerga quladi. Oyna esa chilparchin holatda yerga birin-ketin sochildi. Shovqin butun uyni tutdi.
Qiz avval bolalikdagi qiyin kechgan kunlarini yodga oldi. Hammasi bir soniyada ko'z oldidan film tasmasidek o'tib ketdi. Onasidan ko'rolmagan mehr, otasiz o'tkazgan kunlari, yo'qchilikdan ba'zida och qolgani, onasi turmushga chiqib ketgan vaqtda uyda kichik qizaloq kun ko'rgani, o'z onasi tomonidan boshqa erkakka tortiq qilingani, tajovuzga uchragan kuni, sevgan insonisiz azobda o'tkazgan uch oyi, zolimlar qo'lida yegan kaltaklari, bir insonni o'ldirgan sahnasi va eng jonidan o'tkazib yuborgani esa Damryeongni qiynab yuborganida u mehrni endi boshqa qizdan olishga urinayotgandek ko'ringan biroz avvalgi hodisa. Raniya uni yo'qotishga hech qachon bardosh berolmaydi.
Endi uning miyasiga har xil narsalar kela boshladi. Go'yoki uning aqli o'chib qolgudek bo'ldi. Va shu on nigohi pastga, singan bir bo'lak oyna shishasiga tushdi. Raniya bir zum ham o'ylab o'tirmadi. Shishani qo'llariga olib, mahkam ushladi. Keyingi navbatda ko'zlari asta yumildi, u shishani tomog’ining bir chetiga qarab yurgizdi.
Ammo o'sha soniyada xona eshigi bosim bilan ochildi. Shovqin sabab nima bo'layotganini bilish uchun yuqoriga chiqqan Damryeong, Raniyaning xonasiga kirdi-yu ko'rgan manzarasi sabab joyida qotib qoldi. Raniyaning oyoqlari ostida shisha siniqlari sochilib yotardi, qizning qo'lidan sizilib qon tirsagiga oqib tushar, barmoqlari orasidagi o'tkir siniq shisha tomog'iga sanchilishga shay edi. Damryeong aqldan ozay dedi, uni bunday holatda ko'rib nafas olishni ham unutdi. Yuragi qo'rquvdan gupirlab urib ketdi. Agar hozir bir soniya kechikkanida qiz ko'z o'ngida allaqachon qonga belanib yotgan bo'lardi. Ammo baribir xavf hali ortda qolgan emas, manzara ayanchli ahvolda. Damryeong o'zini bosishga urindi. Lablari orasidan pichirlab, hammasi tinch ekaniga ishontirish uchun majburan tabassum qildi.
- Moychechagim..
- YAQINLASHMANG! - Raniya baqirib, bir qadam ortga yurdi.
Damryeong bir qo'lini havoda muallaq u tomon cho'zdi. Vujudi unga biror korhol bo'lishidan qo'rquvga tushayotgan bo'lsa ham, o'zini tinch tutdi.
- M.. menga qara, uni menga ber. Hammasi yaxshi qara… men shu yerdaman. Qo'lingdagini ber.. iltimos.

Damryeongning qo'llari qaltiradi, lablari esa titrardi. U sekin qadam tashlab yaqinlashishga urindi. Ammo Raniyaning keskin harakatlari uni to'xtatib qo'yayotgandi.
- Gulim iltimos… bunday qilma, menga bu azobni ravo ko'rma.
- Men bunday yasholmayman… hammani azobga qo'yaverishdan charchadim. - Raniya yana ortga yurdi.
Damryeongning ko'zlari faqat uning qo'lidagi o'tkir shishaga qadalgandi. Ba'zan uni oshiqqa aylantirgan ko'zlarga, va yana uni mahrum qilishga chog'lanayotgan oyna bo'lagiga.
- MEN KETMOQCHIMAN… HAMMASIDAN QUTILISHNI ISTAYMAN! SIZNI O'ZIM BILAN AZOBGA TORTAVERISHDAN CHARCHADIM… - bu dardli ammo shu bilan birgalikda baland aytilgan gaplar xonani to'ldirdi. Raniyaning kuchli yig'idan ovozi bo'g'ilib qoldi. Ammo baribir ich-etini kemirayotgan bu so'zlarni tashqariga chiqarib, so'zlashda davom etdi. U boshini ko'tardi. Qarash qiyin bo'lgan manzaraga, Damryeongning charchoqdan, qo'rquvdan qizarib turgan havotirli ko'zlariga tikilib qaradi. Eng qiyini esa u ko'zlarni so'litib qo'ygan sabab o'zi ekanini tan olish hissi. Raniya ko'zlarini yumdi, qaray olmadi.
- Siz loyiq emassiz! Har kuningizni meni asrash bilan o'tkazolmaysiz! Men esa bular bilan hech qachon kuchli tura olmayman. CHARCHADIM! Har kuni o'zimni qo'lga olishdan, hech narsa bo'lmagandek yashashdan, o'tmishimni unutishga urinishdan charchadim! Men ko'zlarimni yumganimda ham tinchlik topolmayman! LEKIN QO'LIMDAN KELMAYAPTI! TUSHUNYAPSIZMI?! QO'LIMDAN KELMAYAPTI! - Raniya boshini changallab, ko'zlarini mahkam yumdi. Ichidagi og'riq shu qadar kuchli ediki, uni so'zlar bilan ifodalashga uringan sari o'zini battar yo'qotayotgandek edi. U shishani qattiqroq siqti, o'ziga yaqinroq botirdi.
- Gulim, bo'ldi…
- BO'LMADI! MENI TINCH QO'YMAS EKANSIZ BO'LMAYDI HECH QACHON TUGAMAYDI! MEN O’ZIMNI-O'ZIM YO'Q QILMAGUNIMCHA BO'LMAYDI! SIZNI HAYOTINGIZDAN KETMAGUNIMCHA…
- YETAR!!! - Damryeong shunchalik qattiq baqirdiki, Raniya titrab ketdi.
Qiz bir zumda jimib qoldi. Raniya qimirlamasdi. Uning ko'zlari Damryeongning yuzidan uzilmasdi. Ilgari uni har qanday vaziyatda o'zini boshqara oladigan, hech kimga zaifligini ko'rsatmaydigan inson deb bilardi. Ammo hozir uning qarshisida o'sha kuchli Damryeong emas, sevgan ayolini yo'qotishdan qo'rqib, ko'z yoshlarini yashirishga ham kuchi qolmagan bir inson turardi. Damryeong yig'ladi. Juda qattiq yig'lab yubordi. Raniya uni yig'laganini balki hech qachon ko'rmagani uchun ham qotib qolgandi.
Damryeong ko'p bora o'zini tutdi. Yig'lamadi. U ojiz emasdi. U yig'lamasdi. U erkak edi. Erkaklar esa yig'lamaydi. Damryeong buni unutdi, u ovoz chiqarib, yig'ladi. Balki qattiq qo’rqib ketganidan, balki ancha vaqtdan beri ichida yig'ilib kelgan alamdan.
- YETAR DEDIM, YETAR! - deya u yana baqirdi. - O'LMOQCHIMISAN? YAXSHI TO'SQINLIK QILMAYMAN MARHAMAT O'LDIR!
Qizning barmoqlari bo'shashdi. Ko'zlari katta ochilgancha uning yuziga tikilib qoldi. Lablaridan biror so'z chiqmay, faqat titrab turardi.
- LEKIN… LEKIN AVVAL MENI O'LDIR! SEN NIMA DEB O'YLAYSAN? SEN O'ZINGNI YO'Q QILGANINGDAN KEYIN MEN ERTAGA NAFAS OLAYOTGAN BO'LAMANMI? YO’Q! BUNCHALIK XUDBIN BO'LMA ILTIMOS MEN HAM INSONMAN MEN HAM QIYNALYAPMAN AXIR… Mana bu yerim… har seni ahvolingni ko'rganda siqib og'riydi. Nima qilsam ham o'tib ketmayapti. - Damryeong yig'idan xiralashib qolgan ko'zlarini kostyumining bir chekkasiga ishqalab qayta-qayta artdi. Uning ko'zlari kuchli yig'idan qizarib ketgandi. U bir qo'lini ko'ksiga olib bordi va yuragini ishora qildi.
- BILAMAN! MEN QOTILMAN, BILAMAN INSONLARNI KIPRIK QOQMAY O'LDIRGANMAN XUDDI AYTGANINGDEK.. Ammo bilasanmi men bu yo'lni o'z xohishimga ko'ra tanlamadim… tanlov menda bo'lsa edi chekka qishloqda och-nahor kun ko'rishni tanlamasmidim? Bir chaqalik maosh uchun peshona terimga botib mehnat qilmasmidim? Taqdir menga tanlagani shu bo'ldi! MENI BOLALIGIM QANI? NEGA MENI BIR BUYUMDEK SOTISHDI? NEGA JONIM OG'RISA HAM HECH KIM KELIB BOSHIMNI SILAMADI? NEGA YASHAB QOLISH UCHUN AXLAT QUTILARDAN BIR BO'LAK NON QIDIRDIM? YARATGANGA TUNLARI YOLVORIB YIG'LAGAN VAQTLARIM YONIMDA KIM BOR EDI? NEGA MENDAN HECH KIM " SEN YAXSHIMISAN? " DEB SO'RAMADI? NEGA?! SENINGCHA MENGA BARIBIRMI? - Damryeong hansirar, ko'z yoshlari daryodek oqib yuzini yuvishdan to'xtamasdi. U yana shoshqaloqlik bilan ko'zlarini artdi.
Raniya esa uni sukut ichida faqat tinglardi. Sevgilisining ichida yig’ilib qolgan gaplarini u shuncha vaqtdan beri eshitmagani uchun o'zini-o'zi lan'atlardi. Ko'zlarini Damryeongning yig'idan qizargan ko'zlaridan sira uzolmadi. Yuragi ming bo'lakka bo'lindi. Ammo baribir jim edi.
- Men har kuni qabristonga borardim… kimni jonini olgan bo'lsam o'shani tuproqqa o'zim qo'yardim. Men ilk marta " Qotil " degan tamg'ani olganimda qanday ahvolga tushganimni xotiramdan o'chirdim. Nega bilasanmi..? - u bir muddat gapirolmadi. Nafasini og'ir ichiga yutdi, lablarini tishladi. Go'yo og'ir bir yukni yelkasiga qayta ortishni istamagandek.
- Bu shunchalik og'ir kechgan ediki… - Damryeong, boshini yonga burib nigohini olib qochdi.
Raniya alamli jilmaydi, ammo keyin boshini pastga egdi. Yelkalarining harakatidan yig'layotgani aniq bilinib turardi. Xonada og'ir sukunat jo'sh urdi. Ikkisi ham bir-biriga biror narsa demay boshqa tarafga qarab jim turishdi. Balki har kim o'z hislarini to'kib olishi uchundir? Ammo keyin Damryeong nafasini ichiga yutdi-da Raniyaga qaradi. Qizning qo’llarida hali ham o'sha lan'ati shisha bo'lagi joniga azob berib turipti. Damryeong " Biroz chida " deb o'ziga eshitiladigan ohangda pichirladi. Keyingi navbatda esa pastga egilib, yerga sochilgan shisha bo'laklaridan birini u ham qo'liga oldi.
- Joningga azob ber.. lekin meni ham o'zingdek ahvolda topasan. Agar joningga qasd qilmoqchi bo'lsang.. yaxshi istaganingni qil. Ammo bilib qo'y xatto bir soniya kutmay ortingdan ketaman! - Damryeong qo'lidagi shisha bo'lagini yuqoriroq ko'tarib, Raniyaga ko'rsatdi. Raniya boshini " Yo'q " degandek chayqab yigitga havotirli boqdi.
- Sen o'lsang, men yashamayman. O'zingni azoblashdan avval men haqimda ozgina o'yla.
Damryeong uning ko‘zlariga tikilib turardi. Raniya esa boshini tinmay chayqardi. Ko‘zlarida qo‘rquv, yuzida esa endigina anglab yetgan dahshatli haqiqatning izlari bor edi. U Damryeongning qo‘lidagi shisha bo‘lagiga emas, uning ko‘zlariga qarardi. Chunki ilk bor sevgan insonining nigohida o‘ziga nisbatan bunday og‘riqni ko‘rayotgandi. Damryeong uning qo‘rquvga to‘la nigohini ko‘rib, achchiq kulib qo‘ydi. Ko‘zlaridan oqayotgan yoshni artishga ham urinmadi.
- Qo‘rqdingmi? - dedi u ovozi titrab. - Menga biror narsa bo‘lishidan qo‘rqdingmi?
Raniya lablarini qattiq qisdi. Yana boshini chayqadi. Damryeong unga qarab turar ekan, ichidagi g'azabni boshqarolmay qattiq baqirib yubordi.
- MEN HAM QO'RQDIM!
Raniya cho'chib ketdi, lekin boshini egib jim turaverdi. Qo'llaridagi shisha sekin sirg'alib yerga tushdi.
- MEN HAM QO'RQDIM.. XATTO SHUNCHALIK QO'RQDIMKI HAR SONIYADA YIG'LASHGA TAYYOR EDIM! SHUNDAY EKAN BUNI QULOG'INGGA QUYIB OL, O'LSANG MENI HAM O'LDIRASAN!.. TUSHUNDINGMI MENI?
Raniya yig'i aralash bazo'r bosh irg'adi.
- Meni o'zing bilan jarohatlayverma… ketsang ortingdan ketar darajada sevaman seni..
Damryeong oxirgi so'zlarini aytdi-yu so'ng, ortiga qaradi. Qo'lida siqib ushlab turgan shishasini tashlamagan ko'yi eshik tomon yurdi. Keyin esa ortiga bir bora qaramay eshikdan otilib chiqib ketdi.

Eshik qarsillab yopilganidan so'ng Raniya yerga o'tirib qoldi. Go'yo endi ichi bo'shab qolgandek, qilgan ishi qanchalik noto'g'ri bo'lganini anglagandek. Raniyaning yig'isi kuchayib ketdi, u ikki qo'llarini lablariga bosib ovoz chiqarmaslikka urindi. Yerda o'tirgan holatda uyoqdan-buyoqqa tebranib Damryeong aytgan hamma gaplarni o'ziga yana va yana qayta-qayta takrorlab aytdi. Qo'llaridagi qizil qon endi uning yuziga tekkan, ko'ylagining qanchadir qismini ham bulg'ab bo'lgan. Raniya og'riqqa e'tibor bermas, faqat yigitning birinchi marta yig'lagan holatda ko'rganini eslagan onida qo'llarini musht qilib, sochlarini changallab battar yig'lardi. Damryeong kuchli edi, hech qachon yig'lamasdi, qaddini tik tutardi, viqori o'tga moy sepguvchi edi. Raniya uning hozirgi singan, ko'zlari qizargan, yig'idan shishgan, qaddi bukilgan va ojiz ahvoliga aybdor deb o'zini topdi. Raniya ikki qo‘li bilan boshini changalladi. U o‘zini oqlashni istamasdi. O‘tmishi, boshidan kechirgan azoblari, qalbidagi bitmas yaralar bularning hech biri Damryeongning ko‘z yoshlarini ko‘rganidan keyingi aybdorlik hissini yo‘qota olmasdi.
U yigitni sevardi.
Shunchalik qattiq sevardi-ki, uning ko‘z yoshlarini o‘zining eng katta og'rig'i deb qabul qilayotgandi. Ammo bu safar yig‘lab, o‘ziga achinish bilan cheklanib qolishni istamadi. Raniya sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlarini artdi, biroq yoshlar yana oqib tushdi. U devorga suyanib, zo‘rg‘a oyoqqa turdi. Bir muddat qimirlamay turdi-da, xona bo‘ylab sochilib yotgan oynalarga qaradi. So‘ng eshik tomon yurdi. Har bir qadami og‘ir edi. Oyoqlari o‘ziga bo‘ysunmayotgandek, butun vujudi holdan toygan edi. Shunga qaramay, u eshikni ochdi va yo‘lakka chiqdi. Xonalarga birma-bir kirib yigitni izlay boshladi. Yo'lakning oxirgi o'ng tomonidagi xona eshigi qulflangan, va tutqichga biroz qon tekkan edi. Raniya qonni ko'rganidan so'ng, Damryeong shu xonada ekanini fahmladi. Tutqichni ushladi ammo pastga tortmadi. Shu holatda bir necha daqiqa qimirlamay turdi. So'ng lablari bukilib, ko'zlaridan yana yosh chiqib ketdi. Yo'lak uzra sukunat avvaliga o'z hukmini o'rnatdi-yu, keyin Raniyaning jarangli ovozi bunga nuqta qo'ydi.
- Bilaman meni eshityapsiz… - uning ovozi tobora sustlashib, o'rnini yig'i qoplab oldi.
Raniya eshikka suyandi, qo'lini yuqori ko'tarib ikki marta taqirlatdi. Hech qanday javob yo'q.
- Iltimos… asiraga aylantirgan ko'zlaringizni ko'rishdan mahrum qilmang meni.. - Raniya eshikka suyangan holatda pastga sirg'alib o'tirdi. Bir qo'li bilan hali ham eshikni taqirlatardi.
- Balki men sizga yuk bo'lmasam hammasi yaxshi bo'ladi deb o'ylagandim. O'zimdan sizni uzoqlashtirishga urindim-u ammo sizni yo'qotish degan narsani ko'tarolmadim. O'z qonimga o'zim botyapman.. jonimdan o'tib ketdi. Menga keraksiz… siz yonimda bo'lmasangiz nafas ololmayapman… iltimos eshikni oching..
U titrayotgan qonli kaftlarini eshik tutqichiga cho‘zdi. Go‘yo tutqichdagi yigitning qon iziga tegsa, uning og‘rig‘ini o‘ziga tortib oladigandek. Xonadan esa haligacha na bir sado, na bir nafas tovushi eshitilardi. Bu sukunat Raniyaning bo‘g‘ziga xanjardek sanchilar, har bir soniya uni umidsizlik ummonining eng tubiga tortib ketayotgan edi. U eshik tagida bukilgancha, yigitning ismini takrorlab, so‘nggi madori qolguncha iltijo qilishdan to‘xtamadi.
- Iltimos.. uzr so'rayman..
Yana bir necha daqiqa o'tdi. Raniya eshikka suyangan ko'yi tinchib qoldi. Ammo haligacha ko'zlarining bir chetidan yosh tomardi. U yana so'nggi umid bilan eshikni taqirlatdi. Lablari sekin pichirladi.
- Tuk, tuk, tuk..
Shu on to'satdan eshik tutqichining shiqirlagan ovozi eshitildi. Raniya boshini eshikdan uzoqlashtirib tepaga qaradi. Eshik ochildi. Xuddi yillar mobaynida zulmatda qolib endi quyoshni ko'rgandek hisni tuygan qiz Damryeongni qora ko'zlarini ko'rishi bilan yig'isi kuchayib ketdi. Yigit eshik ortida qancha vaqt chidadi bilolmadi, ammo hozir yuragiga quloq tutdi. O'zini uzoq ushlab turolmay xuddi qizning bo'yi qatori pastlab uni shunday kuch bilan bag'riga tortdi-ki, go'yo birlashib ketadigandek. Qo'rqdi, balki yana Raniya o'zini olib qochar, yana o'zidan itarar deb kutdi. Lekin Raniya yigitni baquvvat, keng yelkalari orasiga yuzini ko'mib piqillab yig'lab yubordi, nozik qo'llari kiyimini mahkam siqib ushladi qo'yib yuborishni istamagani uchun. Yigitning ko'ngli chuqur yengillik ortida qayta kuchga kirgandek bo'ldi. U qancha vaqt qizdan uzoq turdi, sochlarini silay olmadi, iforini tuya olmadi, kaftini uniki bilan birlashtirolmadi. Damryeong bunga mukkasidan ketgan edi. U chuqur yengillik bilan nafas oldi-da, yuzini qizning sochlariga ko'mib ustidan o'pdi. Ikkisi ham bir-biridan ajralolmay ancha vaqt qimir etishmadi. Ular sog'inishgandi. Sevgi iforini, moychechak gulini.
Bu quchoq hech qanday so'zsiz davom etdi. Keyin Raniya sekin boshini uning yuzi tomon ko'tardi. Ko'zlar to'qnashib, bir muddat ikkisi ham nafas olishni unutib qo'ydi. Damryeong uning ko'z yoshlarini artdi. Raniya esa unga mahliyo edi.
- Eng qorong'u kuningda ham bir kun tundan tongga aylanadi sevgilim. Sen menga qo'l uzatishni o'rgan… tongni birga kutib olamiz. - dedi Damryeong, ko'zlarini qizdan uzmay.
- Qo'l uzatsam mendagi siniqlar sizga og'riq bersachi?
- Siniqlaring mening kaftimni tilib yuborsa-da, har holda yuragim urib turadi. Menga shuni o'zi kifoya. Sen faqat meniki bo'l, men uchun yasha. - Damryeong gapirishi davomida qizning qonga botgan qo'llarini, o'zining qo'llari bilan birlashtirdi. Modomiki o'zining ham kafti kesilgan va qon oqaverganidan qotib qolgandi.
Raniya bir muddat javob qaytarmadi. So'ng boshini quyi ko'tarib dedi.
- Sizni sevaman.
Damryeong tabassum qildi. Bu tabassum ancha vaqt ichida qilingan soxta kulgular ichra, eng samimiyi bo'ldi. U bu so’zlarni eshitish uchun jonini berishga ham tayyor edi axir. Balki asl baxt va Raniyaning davosi ham aynan shu edi. Kichik sevgi izxor va Damryeongning iliq quchog'i, qora ko'zlari. Raniya yigitning qonga va yoshga belangan yuziga qarab, hayotidagi barcha zulmatlar aynan shu nigohlarda erib bitayotganini his etdi. Uning sevgisi iztirob va fojialar ichida toblangan, o‘lim chegarasidan qaytib kelgan javohirdek porlardi.
- Endi menga so'z ber, seni nima qiynayotgan bo'lsa men bilan bo'lishasan. Yoningda dalda bo'lishimga qarshilik qilmaysan. Mendan uzoqlashmaysan! Senga meni yolg'iz qoldirishga ruxsat bermayman! Men bilan birga nafas olasan, men bilan birga yig'laysan, men bilan kulasan. Sen va men - bizmiz tushunyapsanmi? Ayro emas. - Damryeong ikki kafti bilan uni yuzidan ushlab ko'zlariga tik qaratdi. - So'z ber.
Raniya ko'z yoshlarini ichiga yutgan ko'yi, yengil bosh irg'ab qo'ydi.
- So'z beraman…

Damryeong uni o'z xonasiga olib kirdi, ikkisi ham xonadagi tartibsizlikni birgalikda tozalashdi. Bir-birining qo'liga malham surtishdi. Raniya undan kichik masofaga bo'lsa ham uzoqlasholmay qoldi. Boshini yigitning ko'ksiga qo'yganda, uning yurak urishini har eshitganida go'yoki ahvoli barqarorlashayotgan edi. Raniyaga hech qanday ruhshunos kerak emasdi. Unga Kim Damryeong kerak edi. Endi qiz tushuna boshladi, aslida Damryeongni o'zidan uzoqlashtirib har ikkisini ham azobga qo'yayotganini, o'ziga biroz rahm qilmasa bu Damryeong uchun adolatsizlik edi, qilgan gunohi esa shunchaki tasodif va o’zini himoya qilishga bo'lgan harakat edi. Raniyaga buni qabul qilish oson kechmadi. Lekin endi u Damryeongni qo'llaridan tutishga qarshi emasdi. Ular birgalikda pastgi qavatga, nonushtaga tushishdi. Odatda Raniyaning xonasiga Doonaning o'zi chiqardi, qizning o'zi esa tashqariga sira chiqolmaydigan bo'lib qolgandi. Doona va Jimin stol ustiga birin-ketin qovurilgan tuhum, quymoq va pechenyelarni qo'yishayotgan edi. Ikkisi ham tepadagi shovqinni eshitgan bo'lsa-da, ularni bezovta qilmaslik uchun yoki noqulay ahvolga solmaslik uchun ham chiqishmagandi. Ammo Doona havotir oldi, u har dam zinadan bir qadam yuqoriga chiqdi. Lekin hijolat chekib yana pastga tushdi.
Damryeong xonaga Raniyaning yelkasidan yengil quchib kirib kelar ekan, ularni ko'rgan Doona va Jimin harakatdan to'xtab qolishdi. Raniyaning yuzida tabassum, Damryeongga qarshilik qilmayapti, xonasidan vanihoyat tashqariga chiqti, ahvoli barqaror. Doona uni boshdan oyoq tekshirar ekan, quvonchdan ko'zlari xatto yoshlanib ketdi.
Tepada nima bo’ldiki, hammasi joyiga tushdi? O'yladi u.
- Hayrli tong. - Damryeongning ko’zlari baxtdan porlardi. Lablari tabassum qilishdan hech to'xtamas, qizning yonidan uzoqlasholmasdi.
- Juda hayrliga o'xshaydi. - dedi Jimin, tezda stol atrofiga yana bir stul qo'shib.
- Rahmat, janob Park. - Raniya Jimin qo'ygan stulga ohistalik bilan o'tirdi. Yonidan Damryeong joy oldi.
- Sizda hammasi yaxshimi? Raniya? - hamma joylashib, nonushta boshlaganidan so'ng sekin gap boshladi Doona. Havotiri ohangidan sezilib turgani, Damryeongni biroz tashvishga soldi. Raniya oddiygina jilmayib, bosh irg'ab qo'ydi. Ular qizg'in suhbat qurishmasa ham, orada bir-birlari bilan kulishib qo'yishdi. Raniya ko'p gapirmadi, u faqat Damryeongga termulib o’tirar, u kulsa kular, so'zlarini maroq bilan tinglardi.

U men uni yonida ekanimda, undan uzoqlashishni bas qilib kaftimdan tutishiga qo'yib berganimda jilmayar ekan.
O'yladi Raniya zimdan unga tikilishni to'xtatolmay.
Qancha vaqt bu ahvolda yurganimni bilmayman. Xuddi og'ir kunlarim aslida uhlagan, va endi uyqudan uyg'onganman. Qanchalik gunohkorman, nima qilganman endi bari ahamiyatsiz. Men shunchaki uning tabassumi uchun tuzalishni xohlayman.

Soat kechki beshlar atrofida birga tashqariga chiqdik. Ochiq havo bilan yuzlashmaganimcha negadir xuddi yillar bo'lgandek, yuzimni shamolga tutib berdim. Yengillik… sochlarim shamolda tebranib yoqimli hissiyot bag'ishlardi. Ortimga qaradim, uydan chiqishni xohlamagandek. Lekin nimadir meni ushlab, qolayotgandek ham tuyildi. Ammo teatrga borishni juda istayotgandim. U meni sevimli ish joyimga olib kelganida, ko'zlarimni chiroqlari yonib kichik ko'chada e'tibor tortayotgan katta " Myeongdong teatri " degan yozuvdan uzolmay hayolga botdim. Bu yerga ilk kelgan vaqtimni, ilk marta sahnaga chiqqan kezimni, Narang sohibdan dakki eshitgan kunlarim-u, Kim Damryeongni uchratgan kunimni esladim. Ko'zlarim yoshlandi, ammo qalbimda tabassum. Orzularim ummonida sho'ng'igan yerim shu teatr edi. Ichkariga kirar ekanmiz, u qo’llarini kaftimda qattiq siqib ushladi. Men bir kaftimga, bir yuziga qarab qo'ydim. U esa indamay oldimladi. Qulog'imga chalingan shovqindan diqqatim buzilib, qarshimdagi sahnaga qaradim. Sahna ustida ilk marta men yo'q bo'lgan tayyorgarlik ketayotgandi. Hech kimga halaqit qilmaslik uchun turgan joyimizda qotdik. Men avval doimgidek ishlardan noliyotgan dugonam Soyonni, keyin esa allanimadandir miriqib kulayotgan Teinni ko'rdim. Janob Narang ularga tabiiyki dakki berib qolgan ishchilarga buyruq berib, so'kib turardi. Ularni chetdan kuzatar ekanman, bu damlarni qisqa muddatda ancha sog'inib qolganimni tushundim. Bir vaqt Soyonning nigohi menga tushib, daf'atan turgan joyida sakrab, qichqirib yubordi. Uning baqiruvidan so'ng hamma biz tomon o'girildi-yu, baravariga yugurib kelishdi. Ularni ko'rib ko'zlarim yoshlandi-da, kulgancha birinchi Soyonni bag'rimga bosdim. To'g'ri u bilan yaqinda uyimizda ko'rishgandik, ammo ahvolim havas qilgudek emas vaqtda edi.

- Rani, o'zingmisan? - Soyon ko'zlari chaqnab meni boshdan oyoq ko'zdan kechirdi. - Ko'zlarimga ishonmayman.
- Raniya ahvoling yaxshiga o'xshaydi, ko'rganimdan xursandman. - dedi Tein.
- Men yaxshiman. Sizlarni bu yerda ko'rmaganimga xuddi yuz yil bo'lgandek.
- Ha ancha ishdan qochding. - Narang sohib birinchi marta menga biroz hazilomus ohangda gapirdi. Balki janob Kim shu yerda bo'lgani uchundir.
- Yangi spektaklga tayyorgarlikmi?
- Ha, bu gal " Hamlet " tanlandi. Shakespearening mashxur fojiali dramasi. - ma'lumot berdi qizlardan biri.
- Afsuski bu safar bosh rolda emasman, Hamletni men olishni xohlagandim Jehaga berib yuborishdi. - deb Tein, araz qilgandek Narang sohibga qarab qo’ydi.
- Seni novcha bo'ying bilan oriq tanang unga mos kelmasdi ham. Hamlet kelishgandir. - dedi Soyon.
- Ko'nglimni ko'tarding Soyon.
- Raniya teatrga qaytish haqida o'ylab ko'rdingmi? - mavzuni keskin o'zgartirib, so'radi janob Narang.
Raniya jimib qoldi. Hayolida uni teatrdan qanday o'g'irlashgani, va o'sha mudxish kundagi hamma narsa aylandi. Lablari titradi, kiyimining bir chetini mahkam siqib, javob berishga shoshilmay jim qoldi. Ammo teatr hayotining bir qismi edi. Raniya ketolmasdi, bu yerni sog'inardi.
- Menimcha qaytaman.
- Qayt albatta, hayotdagi Rameoyingni topding-u, ishni unutding qo'yding.
Raniya yoqimli kulib yubordi-da Damryeongga hiyol qarab qo'ydi. Ular shu suhbatni uzoq muhokama qilishdi. Ba'zida Narang dakki berar, ba'zida Tein hazil qilib hammani kuldirardi. Raniya ularning suhbatini chetdan maroqla eshitar ekan, Damryeong uning go'zal chexrasidan ko'zlarini uzmay kuzatdi. Qancha vaqt Raniya tabassum qilmadi, ko'zlarida faqat yosh, lablari qurigan, Damryeongdan faqat uzoqlashgan, qancha vaqt uning kaftidan tutmagandi. Damryeong shu hayollarni o'ylab endi Raniyaning qo'llariga qaradi. Ikkisi qo'l ushlashib turardi. Damryeong mamnun tabassum qildi. So'ng Soyonga imo qilib teatrdan tashqariga chiqishini imladi. Soyon avvaliga hech narsani tushunmagandek ko'rindi, keyin esa do'stlariga nimanidir bahona qilib tashqariga chiqib ketdi. Damryeong esa Raniyaga uni tashqarida kutishini aytib Soyonning ortidan ketdi. Ikkisi ochiq havoga chiqishganida teatrdan eshitilayotgan shovqin biroz tin olib, orada sovuq sukunat paydo bo'ldi. Soyon savol to'la nigohini yigitga qaratib, gapirishini kutdi.
- Meni nega chaqirdingiz?
Damryeong qo'llarini cho'ntagiga tiqdi, va sigaretini chiqarib bittasini lablari orasiga soldi. Soyon undan ko'z uzmay, xatto biroz hayiqib turgandi.
- Sendan bir narsa so'ramoqchi edim.
- So'rang.
- Raniyaning oilasi haqida qanday ma'lumotga egasan? - dedi Damryeong, teatr tomon bir qarab qo'yib.
- Hammasini bilaman, dugonam axir. Onasini o'zingiz yaxshi bilasiz. Otasi adashmayotgan bo'lsam Raniya bolalik vaqtida ularni tashlab ketgan. Bir o'gay singlisi va o'gay ukasi bor. Onasining boshqa turmushidan bo'lgan. Raniya ko'pincha yolg'iz yashagan, mendan ko'proq Jinridan so'rasangiz balki yana biror narsa bordir. Ammo nega bu hozir sizga kerak bo'lib qoldi?
Damryeong avvaliga indamay, sigaret tutunini havoga puflab turdi. So'ng qo'lini cho'ntagiga yana takror soldi-da allaqanday kichik qutichani chiqardi. Soyon bejirim naqshli bo'lgan kichik qutiga hayron qarab turar ekan, Damryeong uni ochgan zahoti qo'llari bilan ochilib qolgan og'zini yopib ovozsiz qichqirib yubordi.
- Bu uzuk!
- Ha, men unga avvalroq bermoqchi edim… Ammo vaziyat o'zing bilganingdek edi. - yigitning ovozi mayuslashdi.
Uzuk shunchalik nafis va chiroyli ediki odamning ko'zi qamashardi. Markazida naqt o'n sakkiz karatli oq va sariq oltindan yasalgan moychechak bor edi. Bir chetiga esa bir ming to'qqiz yuz to'qson sakkizinchi yil o'n birinchi aprel soni yozilgandi. Damryeong buni aynan Raniya uchun yasattirgandi. Barcha mol mulkini topshirib yuborganda unda faqat manashu uzuk qolgandi. U bermoqchi edi. Ammo o'sha mudxish kundan so'ng hammasi tubdan o'zgarib ketdi.
Damryeong lab chetida bilinar-bilinmas jilmaydi.
- Qo'lini so'ramoqchiman.. - deb pichirladi, Soyonga qarab. U qizning oilasi haqidagi ma'lumotni balki qizining to'yiga kelishni istagan biror kim bordir degan maqsadda bilishni xohladi.
Soyon baxtdan yig'lab yuboray dedi. Dugonasining quvonchi u uchun juda muhim edi, shuncha azobdan keyin endi baxtli bo'lishini o'ylasa to'lib toshib ketayotgandi.
- U rozi bo'larmikin?
- Nimalar deyapsiz? Rozi bo'lmas ekanmi? Naqt quchog'ingizga qo'nadi.
Damryeong yengil kulib qo'ydi.
- Bilasizku, sizni jonidan ortiq sevadi.
Yigit ichkariga ko'z tashlab, hamkasblari bilan suhbatlashib turgan sevgilisini zimdan kuzatdi. Raniya ham u tomonga qaradi. Damryeong bilan ikkisi bir-biriga yengil jilmayib qo'yishdi. Xuddi bir-birining tabassumini bir-biriga sovg'a qilgandek.

#Muallif - Kang Raniya

Bahorning iliq havosi ochiq derazadan kirib xonani to'ldirib turibdi. Pardalar yengil shamolda hilpirab turar, shu bilan birgalikda shamolga yuzini tutib o'tirgan qizning sochlari bilan o'ynashardi. Og'ir tundan o'tib kirib kelgan yangi yorqin kun bugun har kungidek oddiy edi. Ammo kechagi tunni eslaganda Raniya soat uchgacha uhlay olmadi. Beshda alaxsirab qo'rqinchili tushdan baqirib uyg'ondi. Yig'i aralash aytishiga qaraganda, kimdir uni taqib qilgan emish. Ko'ksida qon yig'ilib qolganini, uni qancha artishga urinmasin ketmaganini va qarshisidan o'ldirgan insoni chiqib qo'lini qonga botirganini aytdi. Keyin soat yettigacha mijja qoqmadi. Undan ko'z uzishga kuch topolmay Damryeong biroz nariroqdan uhlaguncha qarab o'tirdi. Raniya yotoqda tizzalarini quchgancha bir nuqtaga qarab turar, Damryeong esa undan sal nariroqdagi divan ustida o'tirardi.
Raniya og'ir xo'rsinib shamolga yuzini tutib turdi. Ba'zan u soatlab shu holatda qolib ketadi. Hozir ham o'z hayollari og'ushiga o'zini ko’mib, qiynashda davom etmoqda. Soat tahminan ikki yarimlar atrofida Raniya o'tirgan xona eshigi hiyol ochildi. Qiz buni xatto payqamadi ham, u ko'p ovozlarni eshitsa ham ba'zi vaqtlari qulog'iga kirmasdi. Bir necha daqiqa o'tdi. So'ng qayerdandir sukunatni buzib mushuk miyovlagani eshitildi. Raniya hayollaridan chiqib ketdi. U beixtiyor boshini ko'tarib yon tomoniga qaradi. Qaradi-yu ko'zlari porlab, xuddi chexrasidan quyosh nur sochgandek o'zgardi.
Uncha kichik emas, ammo unchalik katta ham emas, yunglari oq va pahmoqqina bo'lgan mushukcha u tomonga sekin, vazminlik bilan yurib kelayotgandi. Raniya mushukni qo'rqitib yubormaslik uchun asta yerga tizzalab o'tirdi. Bir qo'lini unga uzatganda mushuk qizga yaqinlashdi. Raniya uni sekinlik bilan erkalab, siladi. Keyingi navbatda qo'llariga ko'tarib boshidan, keyin bo'ynidan ketma-ket silay boshladi. Raniya mushuklarni yaxshi ko'rardi, holbuki hech qachon mushuk boqib ko'rmagan bo'lsada. Qizning lablari beixtiyor, o'zi ham sezmagan holda hiyol tabassum qildi. Mudhish kunlaridan buyon u hech qachon hali bunday samimiy kulmagandi.
Mushuklar odamning ichki qiyin kechinmalarini o'zlariga olib, o'zidan quvvat chiqaradi deyishadi. Damryeong buni yaqinda eshitgandi. U hiyol ochiq qolgan eshik ortidan sekingina mo'ralab bu yoqimli manzarani kuzatib turar ekan, Raniyaning tabassumini ko'rib u ham yuziga tabassum oldi.

Qilgan ishidan mamnun jilmayib, mushukni qiz bilan yolg'iz qoldirish uchun eshikdan uzoqlashdi.
Raniya uni silayotib bo'yniga ilingan bo'yinboq va bo'yinboqqa qistirilgan qog'ozchani ko'rdi va qog'ozni qo'liga oldi. Qog'ozda shunday yozuv bor edi:

- Mushuk o'g'il bola. Ko'p quchoqlayverma.

Raniya so'zlarni qayta-qayta ko'p marta o'qidi. Tabassum qilib turgan lablari qayta tekis bo'lib qoldi. U qog'ozni qo'llari orasida g'ijimladi-da e'tiborsiz qoldirib chetga otib yubordi. Keyin yana mushukka qaradi. Shu tariqa butun kuni mana shu mushuk bilan o'tdi.
Kechki soat sakkizlar atrofida xona eshigi yana sekin ochildi. Bu safar Damryeong qo'lida kichik patnisda issiq sho'rva va bir finjon choy bilan kirib keldi. U o'zini juda ehtiyotkor tutar, qizni cho'chitib yubormaslikka urinardi.
Damryeong patnisni kichik stolcha ustiga qo'ydi-da, bir necha qadam nariroqda to'xtadi. Uning ko'zlari bir zum yerda g'ijimlanib yotgan o'sha kichik qog'ozchaga tushdi. Yigitning lablarida mahzun va biroz istehzoli tabassum paydo bo'ldi, ammo u hech narsa demadi. Qizning xatni g'ijimlab otgani uni xafa qilmadi aksincha, Raniyaning hech bo'lmaganda mushuk bilan butun kunni o'tkazgani, oz bo'lsada chalg'igani uning uchun eng katta yutuq edi. U xatto mushukka qarab mamnun, bosh egib ham qo'ydi. Go'yo mushukka sevgilisiga tabassum ulasha olgani uchun rahmat aytgandek.
Damryeong patnisni oldi, sekin yaqinlashib, Raniyadan bir oz masofa saqlagan holda yerga o'tirdi. Raniya unga qaramasdi. Ko'zlari faqat oyoqlari ustida yotgan mushukda edi.
- Bu safar ovqatni o'zim olib kelishni istadim.. - Damryeong sekin pichirladi.
Raniya javob qaytarmadi.
- Balki, endi yana avvalgidek men bilan ovqatlanarsan? - Damryeong unga umidga to'la ko'zlari bilan termuldi.
- Sen, men va mushukchamiz.
- Elio ovqatlanib bo'lgan. - dedi Raniya boshini ko'tarmay. Damryeong uning javob qaytarganidan quvonib ketdi. So'ng yana gaplashishga harakat qila boshladi.
- Unga ism qo'ydingmi?
Raniya sekin bosh irg'ab qo'ydi. Yuzi tundlashgan va doimiy sovuq edi. U o'zini beparvo tutar, e'tiborini mushukka qaratishga urinayotgandek edi. Qizning lablari qattiq tishlandi, ko'zlari namlanib ketgandi. Lekin yig'lamaslikka chunonan urindi.
Damryeong sho'rvadan bir qoshiq olib, Raniyaning lablariga yaqin olib keldi. Raniya yuzini teskari tarafga burdi. Yigitning qo'llari esa havoda muallaq qolib ketdi.
- Istamayman… meni tinch qo'ying.
Uning uzoqlashib borishi meni dunyolarimni qulatardi. Qo'llarim sekin yana pastga tushdi. Ammo yana urindim.. qayta, qayta, qayta va yana. Qo'llarimni itarib yuborganda qoshiqdagi ovqat har qayoqqa sachrab ketdi. Og'ir nafas chiqarib yerga sochilgan ovqat bo'laklarini terishga tushdim. Bo'lgan ishdan cho'chib ketgan jonivor ham uzoqroqqa qochib ketdi. U yana yig'lashga tushdi. Qilgan ishidan balki o'zini ayblayverib shunday qilayotgandir? O'zimni tutib turolmadim. Xudbinligim hislarimdan ustun kelgan on, patnisni qo'ydim-da uni bag'rimga tortib mahkam quchoqladim.

Damryeong yana vahimasi boshlangan sevgilisini bu safar qarshiliklariga ham qaramay bag'riga bosdi. U qizni bag’riga bosishi bilan Raniya go‘yo alanga ichiga tushgandek seskanib ketdi. Uning issiq quchog‘i qizga tasalli emas, aksincha, shusiz ham tilka-pora bo‘layotgan qalbini ezuvchi yana bir azobdek tuyulardi. O‘zini qon va gunoh girdobida deb bilgan qiz, Damryeongning bu sevgisi, beg‘ubor mehriga o‘zini zarracha loyiq ko‘rolmas, bu yaqinlikdan ruhi chidamsizlanib faryod urardi.
- Meni qo‘yib yuboring! - dedi Raniya bo‘g‘iq, ammo o‘ta sovuq va keskin ovozda. - Tinch qo'ying meni iltimos! Qo'yib yuboring, keting! Nega tushunmaysiz sizni ko'rishni istamayman!
U yigitning ko‘ksiga qo‘llarini tirab, bor kuchi bilan ortga itarishga urindi. Zarblari darmonsiz bo‘lsa-da, ulardagi nafrat va o‘z-o‘zini qoralash hissi shunchalik kuchli ediki, har bir harakati yigitning ko‘ksiga xanjardek botardi.
- Siz yonimda bo'lsangiz menga havo yetmaydi..

Damryeong uni mahkamroq ushladi. Sochlaridan o'pib, yuzini bo'yniga ko'mdi. Raniya uni ko'ksiga ketma-ket urar, o'zidan uzoqlashtirishga ko'p harakat qilardi. Qalbida yonib kul bo'la yozgan iztirob battar kuchayib, endi o'rnini nafrat egalladi-yu ko'zlari ko'r bo'ldi.
- QO'YIB YUBOR DEDIM! - endi uning ovozi baland jarangladi.
Damryeongning qo'llari bo'shashdi. Shu onda Raniya uning issiq quchog'idan chiqib, yana sovuq olamga qaytgandek bo'ldi. Damryeong uning ko'zlaridagi nafratni aniq payqadi. Nafasi qiyinlashib, turgan holida qimirlay olmay qotib qoldi. Raniya uni yelkasiga ketma-ket ura boshladi.
- Meni tushunasizlarmi o'zi? Men sizdek emasman! Biror kimni hayotini tortib olib hech narsa bo'lmagandek yashab ketolmayman! Mendan nimani kutyapsiz o'zi?!
Damryeong uning so'zlari jim eshitdi. Ko'ksiga urilayotgan qo'llar unga og'ir yetkazmas, agar bu unga yengillik bersa mayli ursin degandek o'zini yaqinroq tutib berardi.
- Albatta bu sizlarga odatiy hol bo'lgan-ku. Menga oson tutyapsiz! Men har kuni o'sha kimsani yuzini qarshimda paydo bo'laverishidan charchadim! Qo'llarimga qaragimda ularda qon borgandek his qilaverishdan to'ydim… tushlarimda menga tinchlik bermaydi. U yomonmidi yoki yaxshi baribir inson edi-ku?! Nega bunga oddiy qaraysiz! Ming qilsa ham men bir insonni o'ldirdim-ku! Qanday hotirjam yashay?! Qanday! Qanday qilib kulay? qanday qilib bir insonni tuproqqa tashlab o'zim tamaddi qilay? Men sizdek emasman!
Damryeongning tushkun va g‘amgin ko‘zlarida cheksiz bir sabr, shu bilan birga tubsiz bir iztirob aks etib turardi. Uning uchun o‘z tanasiga tushayotgan zarbalar emas, balki Raniyaning nigohida yonayotgan o‘sha sovuq va shafqatsiz nafrat tuyg‘usi ming bor og‘irroq edi. U achchiq yutindi.
- Bularga sizdek o'rganmaganman.
Damryeong qotib qoldi. Qizning so'zlari yuragining qoq markaziga otilgan o'qdek og'riq berardi. Uning nafasi siqildi. Lablari titradi. Bir narsa demoqchi bo'ldi, lekin ichiga yutdi. Bir necha daqiqa o'tib yigit unutib qo'ygan o’zligining nafasini his qilishi bilan o'rnidan ohistalik bilan turdi. Raniya aytgan gaplari qanchalik og'ir ekanini mana endi payqagandi. Uning yuzi tundlashdi, sekin lablari titrab boshini sevgilisining yuzi tomon ko'tardi. Damryeongning ko'zlaridagi alamni, lablarining orasi ochilganini, yuzi sovuqlashib qolganini va eng muhimi qalbidagi og'ir yarani qayta qo'zg'atganini aniq ko'rdi. Raniya buni ustida aytmadi ammo ichidagi bu yigitga bo'lgan sevgisi unga lan'at ayta boshladi.
- Nima qilib qo'yding? - dedi u. Raniya bu ovozni his qildi. Ko'zlaridan yosh quyilib keldi. U qo'llarini cho'zmoqchi bo'ldi, Damryeongning qo'llarini tutgisi keldi, aytganlari uchun kechirim so'rashni, quchog'iga qayta bosh qo'yishni juda xohladi. Lekin bardosh bermadi.
Damryeong og'ir yutindi va hech qanday gap so'zsiz xonadan sekin chiqib ketdi. Raniya uning ortidan " Ketmang.. " degandek qarab qoldi. So'ng piqillab yig'lab yubordi. U tizzalarini quchdi, sochlarini changallab, lablarini tishladi. Damryeongni xafa qilishni sira istamagandi. U sovuq xona ichida mushugi bilan yolg'iz qolib ketdi.

Raniya tuni bilan sovuq pol ustida o’tirgancha, bir nuqtaga qarab chiqti. Damryeong xonaga kirmadi. U kelmadi. Raniya balki uni kutgandir, balki qo'rqqandir bilmasdi. Ammo eshikka bir necha bor ko'z tashladi. Damryeong yo'q.
Yigit shu yerda edi. Doim Raniyaning yonida bo'ldi. Lekin bu tun pastgi qavatdagi divan ustida yotdi. Bir zumgina ko'zlari ilinmadi, Raniyaning so'zlarini o'yladi. Balki undan uzoq bo'lsam unga yaxshi bo'lar degan xulosaga kelganda, o'zining qaroridan o'zi xafa bo'lib ketdi. Erta tong sahar vaqti Damryeong o'rnidan turib, Raniyaning xonasiga bordi. Ichkariga kirmadi shunchaki kecha o'zi atayin ochiq qoldirgan eshigidan ko'z tashladi. Raniya o'tirgan joyidan qimir etmagan Elioni quchib o'tirgandi. Damryeong yengil nafas chiqarib yana pastga tushib ketdi. Tartibini yo'qotgan kiyimlarini uyoq-buyog'iga ko'z tashlab zinalardan pastlar ekan, uy eshigi taqirlab qoldi. Damryeong erta tongdan kim kelganiga hayron holda eshikni o'zi ochdi. Qarshisida yuzlari kulib turgan Hanni turardi. Qiz eshikni Damryeong ochishini kutmagan chog'i tezda sochlariga qo'l yugurtirib, ko'ylagini to'g'irlagan bo'ldi. Damryeong unga yengil salom o'rnida bosh chayqab ichkariga kirdi. Hanni uning ortidan kirib, eshik oldida biroz turib qoldi. Kelganini qanday sababga ko'ra ekanini, tushuntirish uchun biroz duduqlandi.
- Haligi men, holingizdan xabar olay deb kelgandim. Raniyaning ahvolini eshitib juda xafa bo'ldim.
Damryeong divanga o'zini tashlab, og'riyotgan boshini biroz uqaladi. Hanniga esa yengil jilmayib qo'ydi. Qiz aslida Raniya haqida zig'ircha tashvishlanmagan bo'lsa-da, Damryeongning tushib qolgan ahvolini ko'rib ich etidan ezildi. Avval qanday edi-yu, mana shu qiz hayotiga kirib qanday bo'lib qoldi? O'yladi u. So'ng ijozatsiz kelib Damryeongning yoniga kelib o'tirdi.
- Yaxshimisiz?
Damryeong bu savolni eshitib, g'alati holatga tushib qoldi. " Yaxshimisan? " chindan u yaxshimi? Bu savolni o'ziga-o'zi berib ko'rdi, javob topolmadi. Nega u yaxshi emas? Chunki Raniyaning ahvoli yomon. Bu savolga birgina javob bor edi xolos. Raniya yaxshi bo’lsa, u ham yaxshi bo'ladi. Barchasi sevgilisiga bog'liq.
- Bilmayman, yaxshimanmi? yoki yo'q?
- Ko'rinishingizdan unaqaga o'xshamaydi. O'sha qizni deb o'zingizni yeb bitiribsiz.
- Unday emas… u meni deb o'zini yeb bitirdi. - dedi Damryeong, Hannining so'zlarini jiddiy qabul qilmay.
Hanni bu javobdan so‘ng bir zum jim bo‘lib qoldi. Uning ko‘zlarida oshkorona norozilik va hasad uchqunlari miltilladi. Damryeongning har bir so‘zida, har bir nigohida faqat Raniya yashayotgani qizning nafsiga og‘ir botardi. U o‘zini tutishga urinib, ovoziga biroz mehribonlik va achinish tusini berishga harakat qildi:
- Damryeong... nega barini uning yelkasiga qo‘yib, o‘zingizni aybdor his qilasiz? U o‘z tanlovini qildi, endi esa o‘zining dardi bilan hammani azoblayapti.
Damryeong uqalayotgan barmoqlarini to‘xtatib, boshini ko‘tardi. Uning nigohi shunchalik sovuq va charchagan ediki, Hanni beixtiyor gapirishdan to‘xtab, bir qadam orqaga chekingandek bo‘ldi. Yigitning lablarida mahzun, ammo o‘ta qat’iy bir tabassum paydo bo‘ldi.
- Sen tushunmaysan. - dedi Damryeong past, ammo vazmin ovozda. - Agar uning yonida bo‘lish, uning nafratiga chidash o‘zimni yeb bitirish bo‘lsa... men buni jonim bilan qabul qilaman.
Hanni lablarini qattiq tishladi. Yigitning bu darajadagi ko‘r-ko‘rona sevgisi va sadoqati uning g‘ashini keltirardi.
- Men sizga undan ko'prog'ini bera olardim.. - dedi bazo'r lablarini tishlar ekan. - O'zimni olib qochmasdim, dardlarimni ichimga yuta olardim sizni qiynamasdim.
Damryeong unga qarab, jimib qoldi. Balki Hannidan bunday gaplarni kutmagani bois hayron edi. Hanni iqrorini yuzaga chiqarishni istadi. Yillar davomida asrab kelgan sevgisini vaqti kelgani uchun oshkor qilmoqchi bo'ldi. Qiz Damryeongning qo'llaridan ushladi-da, o'zining yuziga olib keldi.
- Bu yanoqlar sizni ko'rsa qizg'ish tusga kiradi, - so'ng ko'zlariga bosdi. - Bu ko'zlar faqat sizni ko'radi, - va lablari. - Bu lablar sizni qumsagan.. doim… men sizga ko'p narsa bera olaman. Chunki men kuchliman. Bardoshliman.
Damryeong undan qo'llarini tortib olishga ulgurmadi. Yuqori qavatdan bu so'zlarni, va bu tomoshani Raniya allaqachon kuzatib, barchasini eshitib turgandi. Damryeong o'zgasining yanoqlariga teginganini, uning lablariga qo'llari tekkanda qarshilik qilmaganini, uning sevgi izxorini indamay eshitganini barchasini o'z ko'zi bilan ko'rdi. Qizning tomog'iga achchiq bir narsa tiqildi. U Hannining " Men sizga undan ko'prog'ini bera olaman " degan so'zlarini hayolidan ko'p o'tkazdi. U aslida haq ekanini, tan olish esa jonini battar azobga qo'yardi. Raniya Damryeongni nechi kunlardan beri qiynab yuborganini, Damryeong tunlari uhlamay chiqishini, Raniya uni o'zidan itarganda mungib qolishini, qalbiga ozor bergan so'zlarini ko'targan vaqtlarini esladi. Damryeongni boshqasi bilan yonma-yon ko'rishga bardoshi yetmadi.
Raniya ichkariga kirib ketganidan so'ng, Damryeong endi vaziyatni qo'lga olgandi. U qo'llarini Hannidan siltab uzdi. Asablari taranglashdi, kichik hiyonatni ham qabul qilolmadi. Zero u hali hech narsa qilmagan bo'lsa-da. Damryeong sovuq nigohini sarosimada qolgan Hanni tomon burdi. So'ng deyarli pichirlab gapirdi:
- Haddingdan oshma…

#Muallif - Kang Raniya

Chorasizlik - inson ruhiyatining eng ogʻir va shu bilan birga eng teran holatlaridan biridir. Barcha yoʻllar berkilayotgandek, har bir urinish zoye ketayotgandek tuyulgan ushbu lahzalarda inson oʻzining ojizligini butkul his etadi.
Tun qoraygan, atrofni qalin tuman qoplab manzarini ko'rishni cheklab qo'ygudek edi. Havo issiq emas, ammo sovuq ham. Xuddi quvonchni, baxtni o'zi bilan birga olib ketgandek, bir necha kundan buyon quyosh ko'rinmasdi.
Bo'lgan baxtsiz voqeadan so'ng Damryeong endi va'da so'ragan insonining huzuriga ilk marta bosh egib keldi. U hech qachon bergan va'dasini bajarmay qo'ymas, kimningdir yonida bosh egmasdi. Ammo bugun hammasi o'zgargandi. Uning qarshisida aylanma stulga oyoqlarini chalishtirgan ko'yi, asabiy holatda Marcus Cabone o'tirardi. Erkakning jag’lari qattiq siqilgan, bir qo'lida qimmatbaho italyan sigarasini tutib turardi. Sigara tutunining achchiq va og‘ir hidi xona bo‘ylab sekin yoyilar, tumanli va qorong‘u tunga hamroh bo‘lib xonadagi sovuq muhitni yanada quyuqlashtirardi. Cabone tutunni sekin puflarkan, uning o‘tkir nigohlari eshik bo‘sag‘asida sukut saqlab turgan Damryeongga qadalgan edi.
Damryeong xuddi shunday inson edi hech qachon birovga tizzalamaydigan, mag‘rur va o‘z so‘zining ustidan chiqadigan. Ammo bugun uning yelkasida nafaqat o‘zining, balki butun bir taqdirning og‘irligi yotardi. Mag‘rurlik va chorasizlik o‘rtasidagi bu ayovsiz jangda u ilk bor o‘zligini qurbon qilishga majbur edi.
Cabone aylanma stulida sekin tebranib, sigarasining kulini qimmatbaho xristal idishga qoqdi. Va Damryeong uchun o'tirishini imlab qo'ydi. Damryeongning qadamlari sekin ammo og'ir edi. U kelib Cabonening qarshisidagi stulga joylashdi. Cabone unga italyan sigarasini taklif qildi, ammo Damryeong chekishni istamadi. Shundan so'ng Cabone asta suhbatni boshladi.
- Nima qilib qo'yganingni anglayapsanmi, Kim? - dedi sigarani chertib qo'yar ekan, lablari asabdan titrab. - Butun Yevropa bozori bu haqida eshitdi! Agar biron kim senga qarshi bosh ko'tarsa.. sen tamomsan Damryeong.
Damryeong pinagini ham buzmay, bir nuqtadan bosh ko'tarmadi. Ammo Cabone aytayotgan har bir so'z uning qon-qoniga singib kirardi.
- Kimdir endi men bilan vaqtini ketkazib o'chakishadi deb o'ylamayman. - vanihoyat gapirdi, Damryeong boshini ko'targisi kelmay.
- Ha albatta, axir barcha mol-mulkingni Xunrezga qo'sh-qo'llab uzatib yubording-ku? To'g'rimi? - Cabone kinoyali jilmaydi. - Men senga uni yo'q qilishni, tag-tugi bilan ag'darib tashlashni uqtirsam-u… sen uni kuchiga kuch qo'shib menga qayta raqib qilib qo'yding.
Damryeong og'ir nafasini ichiga yutdi. U bilmasdi bundan keyingi kunlari qanchalik og'ir o'tishini. Cabone haq edi, agar Damryeong bu ishni qilmaganda edi hozir Xunrezni yo'q qilish ancha oson kechgan bo'lardi.
Cabone Damryeongdan gapirgan gaplari uchun biror arzirli javob kutdi. Damryeong esa qanchadir soniya jim turdi, so'ng:
- Qo'lida butun hayotim bor edi… - deb pichirladi. - Boshqa choram yo'q edi, oyoq-qo'limni ipsiz bog'ladi.
- Bir qizni deb-a? Avvalgi Kim Damryeong bunday emasdi, men tarbiyalagan yigitcha qayerda qoldi? Qani sendagi kuch? Qani iroda? Avvalgi Damryeong matonatliroq edi, bir qizni deb aqlingni yo’qotma. Qo'lingda hech vaqosiz qoldirib ketishdi, seni tahqirlashdi. Bizni dunyoda sevgi yo'q! Sevgi bo’lsa yashay olmaysan. Hech qachon oyoqda turolmaysan.
Damryeong indamay, Cabonening har bir so‘zini o‘ziga singdirardi. U Cabonening barcha gaplari to‘g‘ri ekanini bilardi. Sevgi - bu zaiflik. Sevgi - bu mag‘lubiyat. U o‘sha tunda, Raniyani yo‘qotish qo‘rquvi ichida, o‘zining bu zaifligini butkul his etgan edi.
- Usiz ham endi mendan foyda yo'q.
- Va’dangchi… bergan va'dang nima bo'ladi? - Cabone sigarasining oxirgi tutunini to'kkancha idishga qo'ydi. Qo'llari stol ustida bir-biriga bog’lanib, qoshlarini o'yib Damryeongga tikilib qarab turaverdi. Aslida yigitning haq ekanini, endi undan zig'ircha foyda yo'qligini yaxshi bilsa-da baribir ortga chekinmadi.
Damryeong boshini asta ko'tarib, Cabone tomon burdi. Lablarida alam bilan birga qorishgan charchoqli tabassum paydo bo'ldi.
- Siz buni mendan tezroq bajarasiz. - Damryeong sekin o'rnidan turdi. Va chiqish eshigi tomon qayrilmoqchi edi, shu soniyada ortiga o'girildi.
- O'rtamizdagi barcha sirlar qabrimga men bilan birga ketadi, - dedi, va ko'zlarida nafrat yonib tomog'ini qirdi-da oxirgi so'zlarini aytdi.
- Xunrezni… men uchun bo'lmasa-da qizingiz uchun ham yo'q qilishingizni bilaman. Ammo baribir buni sizdan iltimos qilgan bo'lardim, men qilolmadim, faqat sizning qo'lingizdan keladi.. - Damryeong biroz to‘xtab, tomog‘iga tiqilgan alamli yutunig‘ini ichiga yutdi. Uning ko‘zlaridagi so‘ngan uchqunlar o‘rnini daxshatli, qip-qizil qasos alangasi egalladi.
- Uni.. boshiga it kunini soling.. osonlikcha o'lmasin. Agar shunday bo'lsa men bu hayotda bekorga yashab o'tgan bo'laman.
Cabone mazaxona kulib yubordi.
- Sen xotirjam bo‘l, Damryeong. Men u padarsonatga o‘limni shunday orzu qildiraman...
Shu so‘zlardan so‘ng xonaga yana o‘sha og‘ir, muzdek sukunat cho‘kdi. O‘rtada boshqa hech qanday ortiqcha gapga hojat qolmagandi. Damryeongning ko'z o'ngida Raniyaning har kungi ahvoli, qonga belangan holatdagi ko'rinishi yoki har kuni tushlarida alaxsirab uhlolmay qichqirib chiqishlari, o'ldirgan insoni ko'zi oldiga kelganda telbalardek qo'rqib tipirchilashi birin-ketin paydo bo'ldi.
Damryeong qo'llarini mushtladi. Hammasi ayon edi, endi uning qo'lida hech qanday kuch yo'q. Qo'l ostida xizmat qiladigan to'dasi ham endi uni tark etgan. Mablag' oladigan har qanday ishi endi uniki emas. U Raniyani asrab qolish uchun boridan kechdi. Kuchi asrash uchun yetdi-yu, qasosi uchun yetmadi.
- Sizga ishonaman… umid qilamanki qayta uchrashmaymiz. - Damryeong oxirgi so'zlarini past ohangda aytdi. Keyingi navbatda esa Cabonening qarorgohini tark etdi.

Ular Seulning eng odam kam yashaydigan tumaniga ko'chib o'tishganiga ko'p bo'lmagandi. Damryeong o'zining ko'p qavatli binolarda joylashgan uyini sotuvga qo'ydi, Jimin ham o'zining uyini sotib yubordi. Endi ular Jung-gu tumanida odamlardan ancha yiroq bo'lgan mahallaning burchagida yashay boshlashgan. Uyning tamiri ko'zga ko’rinarli darajada emas. Uy sirtdan qaraganda mutlaqo oddiy, shovqinli shahar shovqinidan yiroqda joylashgan shinamgina ikki qavatli hovli edi. Baland toʻq kulrang devorlar va mustahkam temir darvoza ichkarida nima boʻlayotganini begona koʻzlardan pinhon tutardi. Bino oʻta dabdabali boʻlmasa-da, poydevori va qurilishi pishiq, xuddi tashqi dunyoning har qanday xavf-xatarlaridan himoya qiluvchi xavfsiz qoʻrgʻondek qad rostlab turardi. Damryeong ichkariga kirishdan avval eshik oldida turib qoldi. Qo'llari dastakni pastga tushirish yoki tushirmaslik haqida o'ylayotgandek. Hozir agar u uyga kirsa yana joni azoblanadi. Raniyaning doimgi yig'isini yoki moychechak gulidek to'kilib borayotganini guvohi bo'ladi.
" Men uning yonida bo'lishim kerak.. " degan fikr hayoliga kelib urilishi bilan, dastak pastga tushirildi. Damryeong ichkariga kirganda, havo muhiti og'ir va sukunatga botgan edi. Ayni shu pallada haftada ikki marta tashrif buyuradigan ruhshunos ayol ham zinalardan pastlab kelardi. Ayol Damryeongning qarshisiga kelganda, doimgi kunlardagidek unga Raniyaning ahvoli haqida gapira ketdi.
- Bilasizmi, janob Kim.. unga nisbatan shunchalik kuchli ruhiy jarohat yetkazishgan-ki, holat faqatgina shifoxona talab qiladi. - ayol bir muddat, to'xtab qoldi. - Har bir kichik ovoz, har bir oddiy kutilmagan harakat ham unda kuchli vahima uyg'otyapti. Dori-darmonlar kuchli hayajonni bosmoqda xolos. Uning ruhiyatida qotil degan jumla qayta-qayta aylanyapti. Bu ham aybdorlik hissi deb ataladi.
Damryeong uni indamay eshitardi. Ruhshunosning har bir so‘zi uning yuragiga og‘ir botardi, ammo yuzida hech qanday ifoda ko'rinmasdi.
- U yaxshi bo'ladi… shundaymi? - bu so'zlar, yigitning to’g’ri ko'ksida sekin porlayotgan umiddan chiqti. Ayol bir soniya uning ko'zlariga tikilib qoldi.
- Umid qilamiz. - dedi-yu, ruhshunos ayol chiqish tomon bir ikki qadam tashladi.
- Shoshmang, - Damryeong birdan ortiga o'girildi. - U nega mendan qo'rqyapti?
Ayol bir muddat javob bermadi. So'ng ortiga o'girilib:
- Erkak bo'lganingiz uchun bo'lishi mumkinmi?
Damryeong gavdasini to'liq ortga burdi-da, nigohlaridan biror narsani tushunmaganini ochiqchasiga ko'rsatdi. Qoshlari biroz chimirildi. Ruhshunos bo’lmish xonim tushib turgan sochlarini qulog'i ortiga olib o'tdi va o'zini iloji boricha hotirjamdek tutib tushuntirishni boshladi.
- Bilasizmi.. balki siz unga ojizligingizni ko'rsatishingiz kerakdir.
- Qanday ojizlik?
- Buni siz bilasiz Damryeong. U hozir o'zini qanchalik ojiz his etayotgan bo'lsa balki siz erkak kishi bo'lganingiz uchun, uni shu ahvolga solgan odamlarni eslayotgandir? Sizdagi kuch uni vahimaga solar? O'zini yanayam ojiz his etar, va unga yana ozor yetkazishadi deb o'ylar? Moychechakni ba’zi insonlar gullatsa, ba’zilari bargini yuladi… siz ikkala toifaga ham kirasiz janob Kim. Uni gullatadigan ham siz, payhon qiladigan ham sizsiz… - ayol oxirgi so'zlariga alohida urg'u berdi-yu, uyni tark etdi.
Damryeong uning aytgan gaplarini uzoq o’yladi. So'ng ichkariga kirdi. Avvaliga hamma narsa tinch tuyildi. Jimin ko'zga ko'rinmadi, Doona aftidan do'konga chiqib ketgan? yoki xonasida. Ovozlar eshitilmasdi.
Ammo keyin yuqori qavatdan Raniyaning qichqiriq ovozi uyni to'ldirib yangradi. Damryeong tepaga qanday tezlikda ko'tarilgani-yu, Raniyaning xonasiga qanday qilib yetib kelganini xatto anglolmay qoldi. Ichkarida qiz sovuq polga tizzalab o'tirib olgan, ikki qo'li bilan quloqlarini berkitgan, yuzini esa tizzasiga qo'yib yopib olgan ko'yi to'xtovsiz bir gapni aytib tebranardi:
- Ket.. ket, ket! Ket! Ket!… men qilmadim.. men o'ldirmadim! men qilmadim… ket.. yolvoraman ket!
- Moychechak.. menga qara, qara bu menman.
Damryeong uning qarshisiga sekinlik bilan o'tirdi. Qo'llarini uzatib, billurga teginayotgandek Raniyaning kaftidan tutdi. Qiz boshini biroz ko'tarib, qizg'ish tus olgan, nam kipriklarini pirpiratib Damryeongga tikilib qaradi. Uning ko'zlari yig'idan shishib qolgan, lablari ham titrab turardi.
- Meni taniyapsanmi? Axir bu men.. sen sevgan inson.. - Damryeong, so'zlariga sekin qo'shimcha kiritdi. - Oshig'ingman…

Raniya uni tinglardi ammo ko'zlari oldida paydo bo'layotgan yukdan qutilolmasdi. U o'ldirgan o’sha kungi yigit qayta-qayta qarshisidagi paydo bo'lar, joniga azob ustiga azob berardi. Raniya birdan o'zini ortga surdi. Qo'llarini tortib oldi va yana titrashga tushdi. Damryeong o'rnidan turib uning dorisini olib keldi va suv bilan birga. Ammo Raniya faqat boshini burib, yigitni o'ziga yaqinlashishiga qo'ymasdi. Dorini esa qo'liga ham olmadi. Damryeong majburan suv bilan dorini og'ziga soldi-da, qizni iyagidan kutilmaganda ushlab lablarini birlashtirdi. Raniya xatto suv bilan kichik dori lablari orasidan qanday o'tganini anglashga ulgurolmay ham qoldi. Damryeong bu yo'l bilan ham dorini unga ichirmoqchi edi, ham oz bo'lsa ham sog'inchini bosish niyatida edi. Ammo Raniya uni ko'ksidan keskin itarib yubordi. Bir soniya o'tmay xonani qattiq tarsaki ovozi egalladi. Damryeongning chap yuzi achishib, qizg'ish tusga kira boshladi. U og'riq sezdi ammo yuziga tushgan tarsakidan emas, Raniya lablarini qo’llari bilan qayta-qayta artib tashlayotganidan og'riq yedi. Yigitning ko'zlari biroz namlangan bo’ldi. Qizdan ko'z uzolmay ho'rlanib termuldi. Avvallari u Raniyani o'pganida, qiz qanchalik hayajonlanardi, yurak urishi qattiqligidan bu xatto Damryeongga eshitilib turardi. Bo'sadan so'ng yanog'i uyatdan qizarib ketganini ko'rish qanchalik maroqli kechgan bo'lsa, hozir lablarini artib tashlashi shunchalik azobli kechdi. Uning qalbi o'rtanib ketdi. Lekin bir zumga ham qizdan araz qilmadi. O'zi istamayapti-ku deya uzoqlashmadi. Tashlab qo'yishni xatto hayol qilmadi.
Keyingi kunlarda qizning ahvoli battar og'irlashib ketdi. U tamomila ruhan aqldan ozganlarga o’xshardi. Tunlari ba'zan qichqirib uyg'onar, sochlarini to'zitib, baqirib yig'lardi.
- Men emas.. men xohlamagandim! Nari ket!.. meni tinch qo'y! - qiz barmoqlari bilan sochini yulqib, quloqlarini berkitib oldi.
Damryeong charchoqdan bukilib qolgan tanasini bazo'r ko’tarib, Raniyaning yoniga tizzalab bo'yi tengi o'tirdi. Qo'llarini uzatmadi, bu hol har kungidek davom etardi.
- Gulim.. iltimos.. - deya oldi, xolos. - Qabul qil, sen buni xohlamading.. senda ayb yo'q.
Damryeong uning kaftini majburan o'ziga tortib, yuziga olib keldi. U bu so’zlarni har kuni takrorlardi:
- Meni ur, men bilan urush, ammo o'zingni azoblayverma.. qilgan gunohingni menga ber. Hammasiga men aybdorman…

Hammasi butkul foydasiz. Kunlarning birida Damryeong biroz toza havo olish uchun hovliga chiqti. Havo etni junjiktirib yuboradigan dajarada nam sovuq, shu bilan birgalikda to'lin oyli edi. Raniya ichkarida dugonalari Soyon va Jinri bilan birgalikda qoldi. Xatto bir kuni Damryeong uyga Teinni ham chaqirdi. Qancha rashki qo'zisa ham, balki Raniya do’stini ko'rsa biroz hotirjam bo'lar, hamma uning yonida, uni aybsiz deb hisoblashayotganini tushunar deb o'ylagandi. Tein Raniyaning yonida ikki soatdan oshiq vaqt birga o'tirdi. Kichik suhbat qurishga ham erishdi. Damryeong buni chetdan kuzatib turar ekan, yaproqdek titradi-yu, kuz bargidek to'kildi. Qo'llarini musht holatiga keltirdi, ammo hech narsa qilolmadi.

Damryeong sovuq havodan chuqur nafas oldi. Aprel oyi, shamol kelib uning yuziga urildi. U qo'llarini cho'ntagiga tiqqan holatda osmonga qarab hotirjamdek turardi.
Uning ortidan Jimin ham tashqariga chiqti. Jimin uni zimdan kuzatib turar ekan, Damryeong xatto uni kelganini payqamay ham qolgandi. Jimin eng qadrli insoni bo'lmish yigitning, uyqusizlikdan qoraygan ko'z ostiga, charchoqdan yumilib ketayotgan ko'zlariga, holsiz nafas olayotgan lablariga qarab ich-etidan ezildi. Jimin o’zining kelganini bildirish uchun sekin yo'talib qo'ydi.
Damryeong sekin ortiga o'girilib qaradi. Jimin unga alamli tabassum qilib qo'ydi va yoniga yaqinlashdi.
- Bir o'zingiz turibsiz.
- Biroz havo almashtiray degandim. - oddiygina javob qildi, Damryeong.
- Menimcha, uhlab olishingiz kerak. - Jimin buni hazilomus ohangda, go'yo Damryeongni tushgan ahvoli kulgilidek ko'rsatib jilmaydi.
Damryeong ham unga qarar ekan, lablari hiyol tabassum qildi.
- Ahvolingiz havas qilgudek emas.
- Achinarlimi?
- Ha, juda harob ko'rinishda. Ko'zlaringiz uyqu nimaligini yuz yildan beri bilmaydigandek ko'rinyapti. - Jimin yana kuldi.
Aslida bu kulgu do'stining yuzida ham paydo bo'lishi uchun kichik harakat edi. Balki biroz chalg'ir?, balki tashvishini ikki soniya bo'lsa ham unutar? degan holda. Damryeong jilmaydi, ammo samimiy emas.
- Kechasi uhlay olmadi. - dedi, yuzini yana qayta osmonga qaratib.
Jimin esa unga qarab turardi.
- Ko'ziga hali ham o'sha odam ko'rinyaptimi?
- Qaydam.. uning holatida qotil ko'rinishi qanday bo'lishini tushunolmadim. Men ilk marta odam o'ldirganimda uchalik og'ir ahvolda emasdim.
- Ular bilan farqimiz ancha katta. - Jimin ham qo'llarini cho'ntagiga tiqib, xuddi Damryeongdek osmonga qarab turib oldi.
- Men buni o'zim istab qilgandim, u esa tasodifan qildi. Tasodifan qilgan bo’lsa ham o'zidan shunchalik jirkanyapti. - Damryeongning qoshlari chimirildi, va yuzini burib Jiminga qaradi. - Qalbi shunchalik tozami Jimin?
- Toza bo'lgani uchun ham hozir tiriklayin yonayapti. - Jimin og‘ir tin olib, uning savoliga bosiqlik bilan javob berdi. Uning nigohlari to‘lin oy yog‘dusida yiltillayotgan qora bulutlarga qadalgan edi. - Bizning qo‘limiz qonga belanganda, vijdonimiz allaqachon o‘lib bo‘lgandi. Biz bu botqoqlikni o‘zimiz tanladik.
Damryeong indamadi. Tungi salqin shamol uning yuzini silab o‘tar, ammo ko‘ksidagi achchiq alanganini o‘chira olmasdi.
- Ruhshunosning gaplarini o‘ylab ko‘rdingizmi? - Jimin burchakda turgan temir o‘rindiqqa suyanib, Damryeongga qaradi.
- Ha, yashatadigan ham o'ldiradigan ham sensan degandek bo'ldi.
Jimin og'ir yutundi. So'ng ustiga chiqarolmayotgan yoki chiqarishdan qo'rqayotgan jumlasini jasorat to'plab zo'rg'a aytdi.
- Balki shifoxonaga yotqizish kerakdir?
Damryeong oydan ko'zlarini uzdi, lablarining orasi biroz ochilib qoldi. U hayron Jimin tomon burildi. Qoshlari jaxl aralash chimirilgandi.
- To'liq aytmaysanmi? Ruhiy kasalliklar shifoxonasiga demoqchimiding?
- Men shunchaki ikkingizni ham qanday azob chekayotganingizni ko'rib turibman, janob. - Jimin nigohini yerga qaratib, bazo‘r gapirdi. Ovozidagi xijolatchilik va ikkilanish har bir so‘zidan bilinib turardi. U Damryeongning yuziga tik qarashga ham botinolmadi.
Damryeongning qoʻllari beixtiyor musht boʻlib tugildi. U bir qadam oldinga bosdi, jagʻlari qattiq siqilgan, ko‘zlarida esa chuqur bir alam va chorasizlik zohir edi.
- Men uni hech kimga berib qo'ymayman Jimin.. hech qachon. U tuzaladi… mana ko'rasan! Yaxshi bo'ladi, bunga ishonaman.
Damryeong ishonchli gapirdi, lekin ich-ichidan o'zi ham bunga shubha bilan qarardi. Yuqori qavat derazasi ochiq qolgan, u yerdan Raniyaning yig'i ovozi eshitilib turibdi. Damryeong charchoq aralash yana qayta uy ichiga kirib ketdi. Qalbidagi og'riqni esa shu hovliga tashlab ketgandi.
Jimin u ketgan tomonga qarab o'ylanib qoldi. Damryeongning o'rniga o'zini qo'yib Raniya o'rnida Doonani xatto tasavvur qilishga qo'rqdi. U lablari yalab, so'ng o'ziga eshitiladigan ohangda shivirladi:
- Seni ko'zing qiyarmidi?

#Muallif - Kang Raniya

Sevgining zaiflik tomoni aslida shu emasmi? Inson ba'zan nafas olishni ham unutib qo'yadi. Damryeong ham uni pardalar orasi, chiroq nurlari yorug'ligi ostida, qon aralash yotgan holatda ko'rganida nafas olishni unutib qo'ygandi. Ayni damda sovuqdan muzlab qolgan kaftini o'zining titrayotgan qo'llari bilan ushlar ekan, urib turgan tomiriga barmoqlari tegishi bilan qayta tirilgandek his etdi o'zini. Ilk marotaba Damryeongning ko'zlari namlandi. Balki u hayoti davomida yoshlik chog'laridan bo'lak hech qachon yig’lamagandi. Damryeong o'zini qo'lga oldi. Hozir kuchli bo'lishga majbur. U Raniyani qo'llariga ko'tarayotgan chog’i, teatrga uning odamlaridan biri shoshib kirdi.
- Qolgan qizlarni topdik! - deb xabar berdi yigit.
Damryeongning birgina ishorasi bilan zinalardan o'qdek sakrab, Jimin teatrdan otilib chiqib ketdi. Doonaning ahvoli qandayligini hayoliga ko'p marotaba keltirsa ham, o'z aybdorlik hissi bois Damryeongning yonida bir og'iz gapirolmay o'zini tutib yurgandi u.
O'n besh daqiqa vaqt oralig'ida markaziy shifoxonalarning biriga ketma-ket to'xtagan mashina ichida xushsiz qizni ko'targan holatda tushgan yigit jon hovuchlab ora-orada unga havotir bilan qarab qo'yar, ust-boshi allaqachon qizning qoni bilan belangandi. Raniyaning nafasi tobora sustlashar, tanasi soniya sayin muzlab ketardi. Damryeong shifoxonani oyoqqa turg'azgudek baqirib, shifokor chaqirdi. Zum o'tmay Raniyani tibbiy bo'limga olib kirib ketishdi. Damryeong yerga tizza qo'yib, sovuq devorga suyanar ekan, alvon tusga kirib qolgan qo'llariga tikilib qoldi. Uning tomog‘iga tiqilgan qasos va havotir unsiz bir faryodga aylandi. U devorga chakkasini tirab, ko‘zlarini mahkam yumdi. Har bir soniya go‘yo yillarga teng o‘tayotgandi. Ehtimol " U tirik qolsin.. u yaxshi bo'lsin. " iborasini bir soat davomida tilidan qo'ymay takrorladi yigit.
Holsizlikdan boshi yon tarafga cho'kib qoldi. Ko'zlarining osti charchoqdan qorayib, mungib qolgandi. Qora savlatiga ko'rk berib turadigan kostyumi bugun juda tartibsiz holatda, oq ko'ylagining tugmalari qadalmagan, usti-boshi chang, sochlari ham to'zib yotipti. Uning ham ahvoli havas qilargudek emasdi.

Biroz vaqt o'tib yo'lak oxirida Jimin va Doona ko'rinish berdi. Ular tezda Damryeongning tepasiga yetib kelishdi. Doonaning sochlari to'zigan, kiyimlari ham tartibini yo'qotgan, ko'zlarining qizil tus olganidan yig’laganini yaqqol bilish mumkin edi. Yoki titrayotgan lablari sabab qattiq qo’rqqanini ham. Damryeong uni ko'rishi bilan o'rnidan darhol turdi. Qizni uyoq buyog'ini tekshirgan bo'lib ko'zdan kechirdi, so'ng bazo'rg'a kichik tabassum qila oldi holos.
- Hammasi joyida bo'ladi, unga hech narsa bo'lmaydi. - dedi Doona, Raniyani olib kirib ketishgan eshik tomon ko'z tashlab.
- Umid qilaman, - Damryeong o'zini majburan tetik tutdi. - Qolganlar yaxshimi?
- Qolgan qizlarni xavfsizlik yuzasidan hozircha uyimizga olib bordik. Biroz qo'rqib ketishgan, ammo hammasini ahvoli yaxshi. - dedi Jimin, Doonaning yelkasidan ohista quchib.
Damryeong bir daqiqa sukut saqladi. Ammo keyin yuzasiga savollar kelib chiqa boshladi. U sekin Doonaga qaradi va o'zini qiynayotgan savolni berdi:
- Bu qanday sodir bo'ldi Doona? - savol ohista, go'yo eshitishni istamagan ammo hammasi shunga bog'liq bo'lgan ohangdek chiqti.
Doonaning ko’zlari yerga qadaldi. U qanchadir soat avvalgi hodisalarni yodga olar ekan, badani titrab ketdi.
- Men… men uyda edim. Birdan hovlida shovqin eshitildi. Keyin ichkariga begona kimsalar bostirib kirishdi, yuzimni berkitib qo'yishgani uchun meni qanday o'g'irlashgani-yu, qayerga qanday olib borishganini ko'rmadim. Ko'zlarimni ochganimda yonimda qolgan qizlar ham, Raniya ham borligini ko'rdim. Qandaydir tashlandiq omborga o'xshardi. - Doona, sekin nafasini yutdi. Nafasi siqib, o'zini tutishi qiyinlashib borardi. Ammo u davom etdi:
- U yerda qizlar ko'p edi.. ammo bizni o'g'irlagan odamlarga ichimizdan faqat bittamiz kerak edik. - Doona shu yerida gapirishdan to'xtadi. U o'sha vaqtdagi odamlardan birining: " Qaysi biringiz Kim Damryeongni oyimchasisiz? " degan so'zlarini qayta qulog'i ostida eshitgandek bo'ldi.
- Kim? - qo'qqisdan savol berib qoldi Damryeong, Doonaning hayollarini chalg'itib.
- Sizni sevgan qizingiz.
Damryeong va Jimin bir-birlariga hayron qarab, so'ng og'ir xo'rsinib boshlarini egishdi. Yigitning barmoqlari kaftiga shunchalik qattiq siqildiki, tomirlari bo'rtib chiqti.
- Damryeong.. - deb qoldi Doona, og'ir yutunar ekan, go'yo hali hech narsa tugamaganini nigohlari orqali yetkazib.
- Biz avvaliga Raniya haqida aytmoqchi emasdik, uni kim ekanini bilishsa nima qilishlarini bilmaganimiz uchun. Ko'p urinishdi va oxiri birma-bir hammamizni kaltaklashmoqchi bo'lishdi.
Jiminning lablari qisildi. Chunki Doonaning ko'zlari namlanib, lablari titrab ketgandi. O'sha odamlar qizni qattiq qo'rqitishgandi, asorati esa Doonaning hali ham qaltirashdan to'xtamayotgan qo'llaridan bilinib turgandi. Ammo qiz baribir davom etdi:
- Raniya chidab turolmadi… va o'zini sotdi.. - qiz yig'lab yubordi. Jimin uni darhol quchog'iga tortib, tinchlantirishga urindi.
Damryeongning tishlari g‘ijirladi. Uning kaftlariga shunchalik qattiq siqilgan barmoqlari tirnoqlari terisini tilib, xuddi qonayotgandek bo‘lib ketdi, lekin u bu og‘riqni his etmasdi. Yigitning ko‘zlaridagi holsizlik va mung o‘rnini birdaniga daxshatli bir zulmat, shafqatsiz va qonxo‘r alanga egalladi.
- " Men o'sha qizman. " deb aytdi. Bizga uni deb zarar yetishini istamadi. Qanchalik qo'rqmasin baribir, o'zini sotdi.. Keyin uni qayergadir olib ketishdi, bizni ham. Men uni olib qololmadim… bilganim faqat shu. Shundan so'ng Raniyani qayta ko'rmadim.
Doona so'zlarini yakunlar ekan, eshik ochilib shifokor qon tekkan tibbiy xalatini yechgancha tashqariga chiqdi. Uning charchagan ko‘zlarida ham toliqish, ham og‘ir mas’uliyat yuki sezilib turardi. Yo‘lakda qotib qolgan uchta vujud Damryeong, Jimin va Doona bir soniya nafas olmay, baravariga shifokorga tikilishdi.
- Kim Damryeong.. - dedi shifokor, niqobini pastga tushirib.
Damryeong sekin va og‘ir bosh silkidi. Uning ko‘zlarida so‘ngsiz bir qo‘rquv va umid miltillab turardi.
- Ahvoli nihoyatda og‘ir edi... - shifokor chuqur xo‘rsinib, gapida davom etdi. - Tanasida jiddiy jarohatlar va ichki qon ketish belgilari bor edi. Lekin ajablanarlisi, jarohatlarning hammasi ham bosqinchilar tomonidan yetkazilmagan. Qizning tirnoqlari ostida va kiyimida o‘zganing qoni bor edi... U kimdir bilan shafqatsizlarcha olishgan ko'rinadi. Uning hayotini saqlab qolgan narsa ham aynan mana shu ichidagi so‘nmas yashash instinkti va matonati bo‘ldi. Biz qon ketishini to‘xtatdik. U tirik.. atigi bir necha daqiqa kech qolganingizda qizni yo'qotgan bo'lardingiz. - shifokor oxirgi so'zlariga urg'u berar ekan, Damryeongning yonidan sekin o'tib ketdi.
Jimin va Doona yengil tabassum qilib qo'yishdi. Aqalli Raniyaning tirik qolgani uchun ham. Ammo Damryeongning qulog'iga faqat shifokor aytgan bir so'z kirib uni qayta-qayta bezovta qilardi.
" Bir necha daqiqa kech qolganingizda qizni yo'qotgan bo'lardingiz.. "
Biroz vaqt o'tib unga qizning yoniga kirish uchun ruxsat berishdi. Damryeong soatlar mobaynida Raniyadan ko'zlarini uzmay o'tirdi.

- Ko'zlarim ko'rdi,
Qalbim sevdi.
Seni yo'qotishga bardoshim yetarmi? Jon holatda, azoblanib yotishingga qarab turish qanchalik qiyin ekanini bilasanmi? Yuzingdagi jaroxat izlarini har ko'rganimda jonim ming bo'lakka bo'linyapti. Qon tomirlaringga ulangan ignalar, yuraging urishini tekshirib turgan bu moslama ovozi… qulog'imni qomatga keltiryapti. Men bularga ko'nikib qoldim deb o'ylagandim… - Damryeong bir zum to'xtab qoldi. U xatto nafas olishni ham unutib qo'ygandi. Lekin qizning qo'llaridan mahkam tutdi-yu lablari titrab ketdi.
- Lekin har gal jonim qattiq azoblanyapti.. gulim. Seni asrashga kuchim yetmayapti.
Uning boshi quyi egildi. Raniya xushsiz holatda, juda abgor ahvolda yotardi. Qo'llari va yuzidagi qon talash jaroxatlar, Damryeongni qonini qaynatar, bu ishni qilganlarni qo'lini sindirish haqida o'ylardi faqat. Shu payt reanimatsiya xonasining eshigi juda ohista ochilib, Jimin ichkariga mo‘raladi. Uning yuzida hali ham horg‘inlik va aybdorlik izlari bor edi. U Damryeongning ahvolini ko‘rib, bir zum to‘xtab qoldi.
- Janob Kim... - dedi Jimin past ovozda. - Doonani uyga jo'natdim, qizlar ham xavfsiz joyda. Lekin... omborxonani ko‘zdan kechirgan odamlarimizdan xabar keldi.
Damryeong o‘rnidan qimir etmadi, ko‘zlarini ham Raniyadan uzgani yo‘q.
- Nima xabar? - so‘radi u, ovozi pichoqning damidek keskir va sovuq chiqdi.
- O‘sha omborxonaning ichki xonasida... Xunrezning eng yaqin soqchilaridan birining jasadi topildi. - Jimin biroz ikkilanib, gapini davom ettirdi. - Uning bo‘yin qismiga o‘tkir jism bilan og‘ir zarba berilgan. Qon ko‘p yo‘qotganidan joyida o‘lgan. Tahminimizcha.. u xonimga juda qattiq bosim qilgan..
Jimin gapini oxirigacha yetkaza olmadi. Lekin Damryeong hammasini tushundi. Uning tishlari shunday qattiq g‘ijirladiki, jag‘ tomirlari bo‘rtib chiqdi. U ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi. Endi biror narsa deb og'iz juftlashga uringandi ham, Raniyaning lablari orasidan kichik ingrash ovozi eshitildi. Damryeong darhol o'rnidan turdi, ko'z qovoqlariga namlik yugurib, qizga bir noodatiy mehr va qo'rquv bilan tikilib qoldi.
- Moychechak.. - dedi, lablari titrab undan javob olishni orzu qilgudek. - Moychechagim.
- Men shifokorni chaqiraman. - Jimin halloslab eshikdan otilib ketdi.
Raniya ko'zlarini ohista ochar ekan, qayerda ekanini, nimalar bo'layotganini hali anglab ulgurmagani bois shunchaki shiftga qarab qoldi. Ammo yurakni ezuvchi, qizil tus olgan ko’zlari endi butkul so’ngan edi. Yon tomonidan asta-sekin yostiqqa qizning ko'z yoshlari oqib tushardi, kipriklari nam va holsiz qimirlardi. Jimin shifokorni olib kelganda va shifokor uni ko'rikdan o'tkazganda ham Raniyadan bir og'iz sado chiqmadi. Damryeong boshida haykaldek turar, qo'llarini hech qo'yib yubormadi. Xuddiki yana Raniyani kimdir tortib olishga urinadigandek.
- Unda hammasi yaxshimi?
- Ha, jismoniy tomonlama sog'ayadi havotirga hojat yo’q. - dedi shifokor. - Moychechagingizga doimiy parvarish kerak. - qo'shib qo'ydi, Damryeongga yengil jilmayib.
So'ng xonadan chiqib ketdi.

Doktor chiqib ketishi bilan yotoqda hali ham ovoz chiqarmay yotgan qizimni yoniga kelib o'tirar ekanman, uning maftunkor ovozini eshitishni juda istardim. Qattiq qo'rqib ketgan, yoki talvasada gapirolmayapti deb o'ylay boshladim. Ammo ko'zlarining yon qismidan chiqayotgan har yosh-tomchilari meni haqiqatni bilishga undardi. Men unga qo'llarimni uzatib, yuzidagi yoshni artmoqchi bo'lgan vaqtim o'zini shunday olib qochdiki bir zum karaxt bo'lib qoldim. Xuddi instinktiv ravishda o'zini himoya qilayotgandek. Uzatilgan qo'llarim havoda muallaq qolib ketdi. Uning mungli ko'zlarida endi oddiy emas, daxshatli qo'rquvni ko'rdim.
- Moychechak.. - dedim, biroz yaqinlashishga urinib ohista.
Ammo u qo'llari bilan choyshabni mahkam siqqan holatda, o'zini ortga olishga urindi. Shunda boshqa yaqinlashmaslikka qaror qildim. U bir necha daqiqa qimir etmay o'tirdi. Men ham undan ko'z uzmasdim. Lablari qimirlab harakatga kelganida, menga nimadir demoqchi ekanini angladim. Ammo titroq haddan ziyod kuchli edi. Menga havotir bilan bosh ko'tarib qaradi.
- Sevgilim, hammasi joyida. Hech narsadan qo'rqma, men endi yoningdaman.
Raniya gapirishga urinadi, ammo tomog'iga achchiq bir tan ololmaslik tuyg'usi tiqilib keladi. U qo‘llari bilan choyshabni barmoqlari oqarib ketgunicha siqardi. Damryeongning mehrga va azobga to‘la ko‘zlariga qarash Raniya uchun o‘sha omborxonadagi daxshatli azoblardan ham og‘irroq kelayotgandi.
- Men... - dedi Raniya nihoyat. Uning ovozi shunchalik pichirlab, shunchalik singan holda chiqdiki, go‘yo xonadagi sovuq havo ham bu pichirlashdan titrab ketdi.
Damryeong yuzini biroz egib, qizga diqqat bilan tikildi. Gapining davomini kutdi. Ammo qizning keyingi pichirlagan tovushi yigitning ko'ksidagi so'nggi havoni ham yulib olgandek bo'ldi.
- Men… bir insonni o'ldirdim..

Bir necha soat avval.
Aslida voqea uyushtirilmagandi. Xunrezdan yuborilgan odamlar Damryeongni sevgan qizini aniqlash maqsadida barcha ayollarni olib ketishdi. Raniya haqida xabar topishganidan keyin esa, qolganlarni alohida joyga o'tkazishdi. Raniyani jismonan sindirishga, harob ahvolga solishlari kerak edi. Va shunday bo'ldi ham. Qizni shunchalik ko'p urishganidan u o'zini himoya ham qilolmaydigan og'ir ahvolga yetib kelgandi. Avval boshida uni alohida xonaga olib kirib, qiz bilan o'ynashishmoqchi ham bo'lishdi. Raniya qo'liga xona burchagida yotgan shisha idishni olib, odamlarga tiradi. O’ziga yaqinlashtirmaslik uchun oddiy himoya edi bu. Ammo keskin harakat va to'satdan qizni sochidan yulib ushlagan erkakka u beixtiyor qo'lidagi buyumni sanchib yubordi. Bu og'riqdan bo'shashgan ruhiyatning boshqarib bo'lmas harakati bo'ldi. Erkak bo'yin qismiga sanchilgan eski shisha qirrasiga qo'llarini olib borar ekan, sharros oqayotgan qon uning ko'ylagiga keyin Raniyaga sachrab ketgandi. Raniyaning ruhiy salohiyati o'sha soniyada buzildi. Erkak zax yerga yuz tuban yiqildi. Bir necha soniya jon talvasada tipirchilab yotdi, keyin esa birdan qimirlamay qoldi. Va bu hammasini ayon qilardi. Qizning bu ishidan keyin odamlar uni battar kaltaklashga tushishdi. Ular tamoman qizni tirik murdaga aylantirishmoqchi edi. Butunlay chilparchin qilishga. Ham jismonan, ham ruhan sindirishga. Ular qizni ayamadilar. Har bir zarba, har bir shafqatsiz so‘z va har bir tahqirlash Raniyaning nafis vujudini ezib borardi. Shunchalik ko‘p va shafqatsizlarcha kaltaklashdiki, oxir-o‘qibat Raniya hatto qo‘llarini yuziga qalqon qilishga ham majoli qolmagan, hayot va o‘lim oralig‘ida inqillab yotgan bir ojiz vujudga aylandi. Uning tanasidagi har bir qism og‘riqdan yonar, nafasi siqilardi.
Erkaklardan biri Raniyaning sochidan chalgallab boshini ko'tardi va yerda yotgan jasadga qaratdi.
- Unga qara, foxisha! uni sen o'ldirding. Xuddi yigitingdek qotilsan.. qara.. QARA!
Raniya yuzini burishga harakat qilib, tipirchiladi. Oyoqlarining harakati yerdagi tuproqni har-yoqqa sachratar, qancha joni og’risa ham u yerdagi o'likka qaramaslikka urindi.
- QARA DEYAPMAN, IFLOS FOXISHA!
- Yo'q.. YO'Q! men qilmadim! Me..men qilmadim..
Erkak Raniyani jasadni oldiga sudirab olib bordi va yuzini murdaning ochiq, qotib qolgan ko'zlariga deyarli yopishtirib qo'ydi.
- Qani uni qo'llarini olib kel.
Raniya nima bo‘layotganini anglashga majoli yetmay, daxshat ichida tipirchiladi. Ammo ikkinchi erkak Raniyaning titrayotgan, bazo‘rg‘a harakatlanayotgan barmoqlarini mahkam ushlab, yerda yotgan murdaning bo‘ynidagi hali ham issiq, sharros oqayotgan o‘sha qonli yaraga majburlab bosdi. Raniya qo'rquvdan chinqirib, tipirchilashga tushdi. O'zini qancha ortga tortishga urinsa ham, baquvvat erkaklarning qo'llari uni mahkam ushlab turardi.
- Qonni sezyapsanmi?
Ular Raniyaning qonli barmoqlarini qizning o‘z yuziga, chakkalariga va peshonasiga surta boshlashdi.
- Sening go‘zal yuzing endi qotilning yuzi! Damryeong sening mana shu qonli kaftlaringni o‘padi deb o‘ylaysanmi?! U seni ko‘rsa, jirkanib ketadi!
Raniya endi tipirchilasdan to‘xtadi. Qarshilik ko‘rsatmay qo‘ydi. Uning ichki dunyosi, bor-yog‘i bitta soniyada tamomila chilparchin bo‘lgandi. Uning nafis va beg‘ubor ruhiyati bu dahshatli psixologik qiynoqqa bardosh bera olmadi. Erkaklar Raniyaning bu ahvolini ko‘rib, maqsadlariga erishganlarini anglashdi. Qiz endi jismonan ham, ruhan ham shunchaki tirik murdadan farq qilmasdi. Ular uning xushsiz, lekin so‘ngan ko‘zlari, ochiq holatdagi tanasini sahnada tashlab ketish uchun teatr tomonga sudrab ketishdi. Myeongdongga kelishganida Raniyani yana bir marta urishdi, bu safar oddiy emasdi. Qiz butunlay xushidan ketdi. Chakkalaridan qon sizib chiqti. Erkaklar uning har bir tanasiga qo'llarini surkashdi, tillari bilan yuziga teginishdi. Endi uning avvalgi ko'rinishidan, ruhiyatidan asar ham qolmagandi.

Bu daxshatli va og‘ir kechmishdan so‘ng oradan roppa-rosa bir hafta o‘tdi. Lekin Raniya uchun vaqt xuddi o‘sha omborxonada to‘xtab qolgandek edi. U bir hafta davomida deyarli bir og‘iz ham gapirmadi. U na to‘g‘ri ovqat yer, na atrofdagilarning harakatiga e’tibor berardi. Ko‘pincha deraza yonida, divan chetida ojizgina burishib o‘tirgancha, o‘zining kaftlariga tikilib soatlab qimirlamay qolardi. Qanchalik yuvmasin, qanchalik artmasin, uning miyasida o‘sha qonli izlar hali ham barmoqlarida turgandek, yuzini yeb bitirayotgandek tuyulardi. Tunlar esa eng daxshatli sinov edi. Raniya har safar ko‘zini yumishi bilan o‘sha erkakning sharros oqayotgan qonini, omborxonadagi vaxshiyona qah-qahalarni va " Seni ko‘rsa jirkanib ketadi! " degan so‘zlarni qayta eshitib, chinqirib, xushsizlanib uyg‘onardi. U har safar o‘zidan va o‘z qo‘llaridan daxshatga tushib, burchakka tiqilib olardi.
Bugun ham bahorgi mayin shamol deraza pardalarini ohista tebratar, hovlidan nam tuproq va barglar hidi kelardi. Raniya har doimgidek so‘ngan va hayotdan uzilgan nigohlari bilan polga tikilib o‘tirardi.
Damryeong xonaga sekin kirib keldi. Uning qo‘lida oppoq, yangi uzilgan bir dasta moychechak bor edi. U har kuni qizning xonasiga mana shu gullardan olib kirardi. Yigit qizdan biroz masofa saqlagan holda yerga, uning poyiga ohista o‘tirdi va gullarni stol ustiga qo‘ydi.
- Havo sovuq, gulim. Shamollab qolasan. - dedi u, Raniyadan biror javob kutar ekan, umid bilan mungli ko'zlarini qizga qaratib.
Raniyadan biror sas-sado chiqmadi. U xatto gullarga qayrilib qaramadi. Damryeong chuqur va og‘ir xo‘rsindi. U qizni quchishga yoki qo‘lidan tutishga urinmadi, chunki Raniyaning o‘z tanasidan va birovning teginishidan daxshatga tushishini bilardi. Yigit shunchaki o‘zining qaynoq kaftlarini Raniyaning titrayotgan, ojiz kaftlaridan bir necha santimetr teparoqda ushlab turdi.
- Meni eshita olsang, bir daqiqa tingla... - pichirladi Damryeong. - Sening qo‘lingda qon yo‘q, gulim. U yerda faqat sening pokliging va mening hayotimni asrab qolgan buyuk matonating bor. Agar bu dunyoda kimgadir qarasalar jirkanishlari kerak bo‘lsa, u sen emassan... U seni asray olmagan, seni mana shu ahvolga solib qo‘ygan menman. Meni qarg‘a, meni yomon ko‘r, lekin o‘zingni qiynama…
Raniya uning so'zlarini eshitardi, xatto hammasini anglardi ham. Ammo uning ongi allaqachon zaxarlangan va endi buni davolab bo’lmasdi. Qizning lablari qimirladi, va faqat bir so'z deya oldi xolos:
- Keting…
- Moychechagim..
Shu vaqt xonaga Soyon kirib keldi. Damryeongning iltimosiga binoan Soyon ba'zida esa Jinri dugonasining yonida qolar, balki dugonalariga ichini ochar deb umid qilardi u. Raniya yana bir marta qaytardi, ammo bu safar ovozi qat'iy edi.
- Keting.
- Raniya, u axir Damryeong.. sevgan insoning. - dedi Soyon.
U shu bir hafta ichida Damryeong qanchalik azob chekkanini, sog'inch girdobida yonib kul bo'la yozganini ko’rgandi. Raniya Damryeongni o'ziga yaqinlashtirmasdi. Soyon esa Damryeongga achinardi.
- Ketsin!
- Sevgilim.. iltimos.. - dedi yigit, tomog'iga bir narsa tiqildi. Ohangi juda kuchsiz hiqillab chiqdi.
- Menga bunday qilma.
- Ketsin! Ketsin! Ketsin! U ketsin!
- Rani, tinchlan.. hammasi yaxshi u senga yaqinlashmaydi.
Soyon kelib Raniyani mahkam ortidan quchib ushlab oldi. Damryeong qizning bu ahvoliga chidolmay o'zini biroz ortga oldi. Raniyadan uzoqlashish u uchun qanchalik qiyin bo'lmasin, baribir masofa o'rnatdi.
- KETSIN! KETSIN, KETSIN, U KETSIN!
U endi butunlay qichqirishni boshladi. Qichqiriqlari xonadagi sovuq havoni tilib yubordi. Uning ovozida faqat g‘azab emas, balki chuqur, chidab bo‘lmas bir azob va o‘zidan ko‘ngli qolish tuyg‘usi bor edi. Qiz bor kuchi bilan Soyonning quchog‘idan chiqishga urinar, xuddi qarshisida turgan Damryeong unga muhabbat emas, faqat o‘sha qorong‘u omborxonadagi daxshatlarni eslatayotgandek xitob qilardi.
- KETSIN! KETSIN! - Raniyaning nafasi siqilib, ko‘zlaridan achchiq yoshlar sharros oqa boshladi. U o‘z tanasiga, xususan, o‘sha fojiali tunda qon sachragan kaftlariga tikilishdan qorqardi. Damryeongning mehr to‘la nigohlari unga taskin bermasdi, aksincha o‘zini so‘ngan va " qotil " deb bilgan qiz uchun bu nigohlar eng og‘ir jazoga aylanayotgandi. Damryeong qimirlamay qoldi. Uning yuragi tilka-tilka bo‘lib borardi. Har bir " ketsin " degan hayqiriq yigitning ko‘ksiga sanchilgan pichoqday edi. U qizning tiyib bo‘lmas titrog‘ini, ko‘zlaridagi vahimani ko‘rib, o‘zining bu yerda turishi Raniyaning ruhiyatini battar chilparchin qilayotganini angladi.
- Ho'p… ho'p, ketaman.. tinchlan.. - u sekin-asta, qadamlarini orqaga tashlab, qizdan uzoqlasha boshladi. - Tinchlan, mana ketyapman... Faqat o‘zingni qiynama...
Damryeong xona eshigi tomon chekinar ekan, so‘nggi bor stol ustida qolgan oq moychechaklarga, so‘ng Soyonning quchog‘ida halloslab, hiqillayotgan Raniyasiga tikildi. Yigit eshikni darchasidan sekin yopib, tashqariga chiqdi va eshik ortiga suyanib, yerga cho‘kib o‘tirib qoldi.

#Muallif - Kang Raniya

Damryeong chuqur nafas olishga urindi. Ammo ko’ksida havo xuddi yig’ilib qolib, tomog’idan o’tishiga yo’l bermayotgandek edi. U bo’yin qismidagi bir ikki tugmani bo’shatib, Cabonega o’tkir va sovuq qarash qilib qo’ydi. Lablaridan maxluqona bir xirillagan tovush chiqti, lekin hozir buni yuzaga chiqarish mavrida emas. Bir, ikki bosilgan og'ir qadam ortidan tanani nazorat qila olmaslik kuchi, bo'shashish. Go'yoki kuch tark etgan ro'yodek.
- Janob o'zingizni tuting. - Han deyarli iltimosli ohangda gapirgandi.
Damryeong billiard stolga chap qo'lini tirab, o'ng qulog'ini ikkinchi qo'li bilan berkitdi. Kuchli chiyillagan tovush hali hamon tarqamay azob berardi.
- Hammasi joyidami Damryeong? - aslida tashvishga tushmayotgan bo'lsa ham, qiziqish ustunlik qilib so'radi Cabone.
Damryeong unga javob qaytarmadi. Bir necha daqiqa quloqlarini berkitib, o'zini qo'lga olishga, nafas olishga urindi.
- Jimin.. qayerda?
- Qidiruvda.
- Yonimga olib kel.. - lablar titramoqda, xatto butun tana. Damryeongning hayqirig'i yoyilish arafasida. U tashqariga chiqti, o'zini qo'lga olishi ancha qiyin kechdi. Yarim soatlardan so'ng odamlarning hammasi bir yerga kelib to'plandi. Qarama-qarshi mashinalardan pastga birinchi Jimin abgor ahvolda tushdi. Uning sochlari palapartish holatda, qo’llari bir-biriga yopishib qolar darajada qattiq siqilgandi, lablarini qattiq tishlab hech bo'lmaganda xo'jayinining oldida o'zini tutib turdi. Damryeong sekin yaqinlashib Jiminning qarshisiga kelib to'xtadi. Jimin ko'zlarini pastga, yerga qaratdi. Damryeong qizni doim unga ishonib qoldirardi, bu safar esa Jimin hech kimni himoya qilolmadi. Jimin o'zini aybdor his qilardi, shu boisdan ham Damryeongning ko'zlariga qarashga jur'ati yetmadi.
- Sen qayerda eding? - so'radi yigit, juda past faqat Jiminga eshitiladigan tovushda.
Jimin javob bermadi, faqat bir nuqtaga qarab turaverdi. Ikkinchi marotaba esa Damryeong shunday qattiq baqirdiki ortida turgan odamlari ham cho'chib ketishdi.
- SENGA ISHONGANIM O'GIRLANAYOTGAN VAQTIDA SEN QAYERDA EDING!
- Kuzatuvda.. og’ular saqlanadigan. - Jiminning ovozi qo'rquvdan titrab chiqti. Ammo bu qo'rquv Damryeongga nisbatan emas, qizlarga biror korhol bo'lishidan daxshatga tushishdan edi.
Damryeong g'azabdan qaynardi, balki nigohida nafaqat g'azab bilan birga qorishgan havotir, kuchli qo'rquv bordir. U chuqur nafas olishga urindi. Xatto hozir ishni nimadan boshlashni ham bilolmayotgani qonini battar qaynatayotgandi. Raniyani qayerdan izlasin? Aynan kimdan shubhalansin? Qolgan ayollar unda qayerda?
Kichik quloqni qomatga keltiruvchi qo'ng'iroq ovozi. Damryeong go'shakni qulog'iga yaqin olib keldi. Raqam noma'lum, ammo tahmin qilsa bo'ladigan. Avvaliga sukunat, keyin esa mazaxona va o'ta jirkanch kulgu ovozi eshitildi. Damryeong ko'zlarini hafsala bilan yumib, go'shakni qattiqroq siqti.
- Hisob qanday, qadrdon?
- Qiz qayerda?
Noma'lum raqam ortidan Xunrezning manfur, asablarni qaqshatuvchi kulgisi eshitildi. Bu shunchaki tahdid emas, Damryeongning har bir qadamini poylab yurgan ashaddiy raqibining zaharxanda tantanasi edi.
- Buncha shoshilmasang, janob Kim? Sening shunday ojiz va sarosimada qolganingni eshitish men uchun eng katta rohat.
- Agar sochidan tola tushsa..
- Tola, tola juda ko'p tola tushdi.. - telefon ortidan sovuq havo kelgandek bo'ldi.
Shu birgina so'z yigit uchun yetib ortgandi. Damryeongni qo'llari bo'shashib telefonni bazo'rg'a ushlab qoldi. Hayolida qizga nima bo'lgani haqidagi eng iflos va og'ir fikrlar kelar ekan, yurak urish ritmi meyoridan ortib ketdi.
- Sen kecha yevro bozorga qo'shilgan itvachcha, meni imperiyamga bolta urishdan avval kimligimni bilishing kerak edi.
- Nima istaysan? - Damryeong gapni qisqa qildi. Lablari orasidan chiqayotgan havo juda sovuq edi. G’azabiga erk berolmasdi, agar berganida u hech kimning uni haqorat qilishlariga qo’ymasdi. Hozir esa qo’l-oyog’ini bog’lashgan. Eng nozik tomoni bo’lgan qiz manashu kimsaning qo’lida ekan, Damryeong u istagan har qanday ishni o’ylab ham o’tirmay bajaradi.
Xunrezdan avvaliga javob kelmadi. Bir necha soniya o’rtada sukunat paydo bo’ldi. Ularning suhbatini Jimin ham so’zsiz eshitib turardi. Xunrezning maqsadi aniqroq edi. Qulab borayotgan jinoiy muvozanatini buzilishini oldini olish, taxt uchun pinhona kurash. Damryeong u uchun klandagi ortiqcha raqib bo’lib aylangan edi. O’sha qora tunning o’zida Kim Damryeong qora ro’yhatga tushib bo’ldi. Ammo Koreyadan tashqarida kuchi sustlashar ekan, shaharning o’zida uning ustun tomoni bor edi. Xunrez ana shuni o’zlashtirmoqchi, xuddi Damryeong uning imperiyasidan bo’lak sug’irib olgani kabi. Seul uyushmasida, Damryeongning formadagi odamlari yo’q emasdi. Agar Sitsiliyadan bo’lak Seulda ham hukmronlik o’rnatsa bir to’da boshlig’i uchun keragidan ortiq kuch bo’lishi ajab emas.
- Barcha kompaniyalaringni egalik hujjatlarini topshirasan. Og’u omborlaringni, labaratoriyalar, mollar hammasini. Seul politsiyasidagi va yuqori tashkilotlardagi barcha odamlaring ro‘yxatini. Senga vaqt bir soat. Vaqt ketdi.
Telefon uzildi. Tarmoqdagi uzoq va bir maromda eshitilayotgan qisqa vizillash ovozi Damryeongning qulog‘ida teshuvchi g‘illash bilan aks etdi. U telefonga qarab turganicha, qaltirayotgan barmoqlari bilan apparatni shunday qattiq siqdiki, hatto plastik korpusining darz ketgan ovozi eshitildi. Jimin va Han bir qadam oldinga chiqishdi.
- Bu tuzoq.. - pichirladi Jimin, ovozini yumshatib.
Damryeong sekin o‘girildi. Uning yuzi muzlagan niqobdek qotib qolgan, lekin tomog‘idagi tomirlari shishib ko‘rinardi. U barmog‘i bilan Jiminning ko‘kragidan qattiq itarib yubordi.
- Menga farqi yo'q.. istaganini beraman.
- Sizda hech narsa qolmaydi, kuchingiz, yevro bozordagi o'rningiz ham.
- Menga kerak emas, menga faqat u kerak.. nimamni istashsa olishsin, Xunrezga so'raganini ber. - u chuqur va og‘ir nafas olib, ko‘zlarini yumdi.
Mayda titroq hali ham tana a’zolarida kezib yurardi. Damryeong qo‘llari bilan yuzini berkitdi. Ilk bor... hayotida ilk bor u o‘zining chorasiz va ojizligini his qilayotgandi. O‘zi barpo etgan qonli saltanat, qo‘lidagi milliardlab boylik va yuzlab qurollangan odamlarning hech biri hozir unga yordam berolmasdi.
- Han. - dedi Damryeong bir ozdan so‘ng, ovozi kutilmaganda juda sovuq va qat’iy tus olgandi.
- Eshitaman, janob.
- Seyfdagi barcha maxfiy hujjatlarni va muhrlarni tayyorla. Seul va Sitsiliya o‘rtasidagi barcha aktivlarni rasmiylashtirish qog‘ozlarini ol.
- Ho'p janob.

Damryeong aytgandek Han darhol ishga kirishdi. Bir necha daqiqa ichida Kim Damryeongga tegishli barcha mol-mulklar Xunrezga topshirila boshladi. Xatto og'u yetishtiruvchi labaratoriya xonalaridan tortib, eng kichik nomidagi kompaniyasigacha. Han hujjatlar solingan charm papkani ko‘tarib chiqqanida, Damryeong biror marta ham orqasiga o‘girilib qaramadi. Papkadagi har bir varaq Sitsiliya sindikatlari bilan tuzilgan yillik kelishuvlar, Seul markazidagi millionlab dollarlik ko‘chmas mulklar, xususiylashtirilgan yashirin omborlar va politsiya departamentidagi martabali shaxslarning shaxsiy ma’lumotlari bitilgan ro‘yxat edi.
- Hammasi tayyor, janob. - Han ovozi titrab boshini quyi soldi.
Jiminning boshi pastga egildi. Damryeong esa xatto ko'zlarini ochib yumib ham qo'ymadi. Holbuki endi uning qo'lida hech vaqo qolmadi. Yillar mobaynida to’plagan boyligi, yetishtirgan tajribalari, og'u omborlari, yuqorida o'tirganlardan ham, endi hech kim yo'q. Damryeong qizni qaytarib olish uchun bor davlatidan kechdi. Ammo endi uning so'zi hech kimga o'tmaydi. Birozdan so'ng bir odam kelib hujjatlarni hammasini olib ketdi. Keyin esa kutishga majbur qilishdi. Xunrezga hammasi yetib borguniga qadar. Damryeong biroz past ovozda Jiminga eshittirib gapirdi:
- Raniyani topgunimga qadar, bu haqida hech kim bilmasligi kerak Jimin.
- Tushundim.. - Jiminning ohangida kuchli achinish bor edi. - Lekin, tez orada bilishadi.. agar Cabone ham bu haqida bilsa..
- Aytganimni qil. - Damryeong qat'iy nigohini Jimin tomonga burib, qaradi. U har doim o’z qoidalarini o'zi o'ynagan. - Ular bilan o'zim gaplashaman.
Damryeong barchasini qoldirmay Xunrezga topshirganidan so'ng qanchadir vaqt mobaynida unga qo'ng'iroq qildi. Ko'cha sovuq, tun qoplab ulgurgan. Daraxtlardan barglar uzilib yerga tushardi, xuddi kimningdir sabri kabi asta-sekin kamayib. Jimin yo'l chetidagi beton ustiga o'tirdi. Lablari asabiy titrardi, yuzi sovuq havo sabab muzlab qolgan bo'lsa ham u bunga parvo qilmasdi. Uning xotini ham hozir allakimlarningdir qo'lida.
Chorasizlik - insonning ichidan yemirib o'ldiradigan tuyg'ulardan biri. Xuddi oyoq-qo'li bog'loq odamdek bir yerda yotish kabi. Qancha qimirlasang shuncha azob chekasan, va hech narsa qilolmaysan ham.
Damryeong kaftlarini bir-biriga mahkam bosib chuqur nafas oldi. Yer ancha zax bo'lishiga qaramay, tizzalari bilan pastlab o'tirdi. Qora shim tizza qismi nam tuproq sabab ifloslandi. Yigit osmonga qarata ancha o'ylanib qoldi. Ko'zlarining tub-tubida o'tinish, qo'rquvdan yolvorish bor edi.
- Iltimos…. iltimos.. - u shunday deya oldi holos. Ammo ichida ustiga chiqara olmayotgan faryodi allaqachon osmonga yetib borgandi. Damryeong ehtimol minglab marta o'lib, qayta tirildi. Va shu on, telefonga kelgan xabar beruvchi ovoz eshitildi. Damryeong shoshiqib uni qo'llariga olar ekan begona raqamdan xabar kelgandi. Va unda shunday yozuv bor edi:

Parda ko’tarilar, nur so'nar asta. Sahnada yotar malikang xasta. Rameo izlaydi dardiga darmon, Julietta qalbida qolmadi armon.

- Bu nima..? - dedi Damryeong xabardagi so'zlarni o'qir ekan.
Jimin va Han uning yoniga kelishdi va ular ham sirli topishmoqni o'qishdi. Hammaning yuzida bir savol. U bu bilan nima demoqchi bo'ldi? Damryeong battar g'azab otiga mindida yerga qattiq musht tushirib, baqirib yubordi. Musht urilgan joydagi nam tuproqqa qon sachradi, yigitning qo‘l bo‘g‘imlaridagi terisi shilinib ketgandi. Lekin u bu og‘riqni his etmasdi. Uning miyasida faqat o‘sha xabardagi to‘rt qator so‘z takrorlanardi.
- Parda ko’tarilar, nur so’nar asta.. - Damryeong o‘rnidan sapchib turdi. Uning ko‘zlari qonga to‘lgan, tishlari g‘ijirlardi. U telefondagi harfma-harf bitilgan satrlarga barmog‘i bilan yopishib oldi. - Romeo izlaydi dardiga darmon, Julietta qalbida qolmadi armon.
- O'yin o'ynamoqchi ablax. - dedi Han qo'llarini beliga tirab.

- Bu o'yin emas. - Damryeong telefoniga tikilgancha to'xtab qoldi, xuddi bir narsani tushungandek. - So'zlarga e'tibor bering.. Parda ko'tarilar, nur so'nar asta. Qayerda parda ko'tariladi va nur so'nadi?
Jimin va Han o'ylanib qolishdi. Damryeong bir ikki qadam tashlab yana so'zlarni qayta o'qidi.
- Rameo izlaydi dardiga darmon.. Julietta qalbida qolmadi armon. - oxirgi so'zlar esa juda past chiqdi. - Rameo va Julietta.. parda.. nur..
Va so'nggi so'z. Damryeong tushundi va javobni aytdi.
- Teatr.
Hamma baravariga qotib qoldi. Hammasi faqat bitta manzilga taqalyapti - teatr. Damryeongning ko'zlari kattalashib ketdi. U bir zum qimirlamay turar ekan, keyingi navbatda mashinasi tomon shunday tez yugurdiki yerdagi tuproq har yoqqa sochilib ketdi.
- Myeongdong.. JIMIN TEATRGA!
Odamlar birin-ketin mashinalarga o'tirishdi. Damryeong bu safar rulga o'zi o'tirdi. Yon va orqa tomoniga Han bilan Jimin. Mashina o'qday Myeongdongga uchib ketdi. Deyarli o'n daqiqaga qolmay qora mashinalar teatr yonida to'xtadi. Myeongdong teatri chiroqlari hali ham yonib turgani ajablanarli emas. Eshiklari ham ochiq edi. Damryeong mashinadan tushishi bilan ichkariga otilib kirdi. Ichkari ancha pala-partish ba'zi o'rindiqlar ag’darilib ketgan, zaldagi havoga chang va o'tkir qonning hidiga qorishgan sovuq namlik insoniylikdan yiroq bir vahimani taratib turardi. Jimin va Han qurollangan holatda ichkariga kirishdi. Damryeongni kuchli vahima qopladi, u atrofni ko'zdan kechirar ekan nogohon endi ko'zlari teatr sahnasidagi markazga tushdi. Damryeong yurayotgan joyida toshdek qotib qoldi, qo'lidagi quroli ham yerga tushdi. Jimin va Han u qarab turgan nuqtaga qarashdi. Teatr sahna markazida yorqin ikki chiroq aynan uning ustiga aniq ko'rinishi uchun tushirilib qo'yilgan. Ikki qizil parda esa ochilib turibdi. Xuddi Xunrez yuborgan xabardagidek.
Pardalar ko'tarilar nur so'nar asta.
Ammo mana shu chiroqlar sahna ustida xushsiz yotgan qizga tushirilgani eng qo’rqinchilisi edi. Kilometr uzoqlikdan ham bu Raniya ekanini bilish Damryeong uchun qiyin emasdi. Qizning sochlari pala-partish yoyilgan to'lqin misoli yerga sochilgan, egnidagi kiyimlari iflos bo'lgan, yuzidagi qon talash yaralar shunchalik ko'p ediki oppoq yuzini qip-qizil tusga kirgazib qo'ygandi. Qo'llari yastanib cho'zilgan, va u mutloq harakatsiz edi. Xatto nafas olmayotgandek.
Sahnada yotar malikang xasta.
Bu atayin uyushtirilgan tomosha edi. Damryeong bu daxshatli manzaradan bir soniya nafas olmay qoldi. Butun hayoti shu onda ostun-ustun bo'ldi. Tizzalari bukilib tiz cho'kib Raniyaga uzoqdan termulib qoldi. Han instinktiv ravishda qurolini teatrning ikkinchi qavatidagi soyalarga qaratdi. Atrofda bir ikki jonsiz o'lik bor, otishma bo'lgani ma'lum. Jimin esa Damryeongning ahvolini ko'rib o'zi birinchilardan Raniyaning yoniga yugurdi. Damryeongning ko‘zlari qarshisidagi manzarada qotib qolgan, butun dunyo u uchun birdaniga jimjitlikka burkangandi. Uning ichida yillar davomida shakllangan o‘sha muzdek salobat, shafqatsiz imperatorlik kuchi bir soniya ichida qum kabi to‘kilib tushdi. U tizzalari shilinib, nam va sovuq polga cho‘kkalab qolgancha, sahnada jonsizdek yotgan qizdan ko‘z uzolmasdi. Ko‘kragidagi har bir nafas xuddi o‘tkir tig‘dek bo‘g‘zini tilib o‘tar, yuragi urishdan to‘xtagandek tuyulardi. Sahnadagi o‘sha oppoq va qirmizi rangga belangan qizning harakatsiz tanasi Damryeong uchun dunyoning oxiri edi. Uning nigohida nafrat ham, g‘azab ham qolmagan, faqat cheksiz va chuqur qorong‘ulikka cho‘kkan muhabbat va so‘ngsiz azob binar edi. Damryeong qimirlay olmasdi, hatto qo‘lini uzatishga ham qo‘rqar, chunki bu manzaraga yaqinlashish o‘sha daxshatli haqiqatni tan olishdek tuyulardi. U qizni o’lganini tan olishni, qabul qilishni istamasdi.
Ayni shu soniyada Jimin sahna pillapoyalaridan otilib chiqib, Raniyaning yoniga tizzaladi. Uning daf’atan sarosimaga tushib, qaltiragan barmoqlari Raniyaning loy va qonga belangan sochlarini chetga surdi. Jimin dahshat ichida qizning bo‘ynidagi tomirga ko‘rsatkich va o‘rta barmoqlarini bosdi. Zalda bir necha soniya davom etgan o‘limga teng sukunat hukm surdi. Faqat tepadagi projektorlarning xira vizillashi eshitilardi. Jiminning yuzidagi dahshatli qotib qolgan ifoda birdaniga yorishdi. U boshini keskin ko‘tarib, pastda, tizzalgancha jonsiz azobda qolgan Damryeongga qarab bor ovozi bilan hayqirdi:
- TIRIK!
Bu so‘zlar teatrning baland gumbazlarida aks-sado berib, Damryeongning quloqlariga urildi. U xuddi chuqur uyqudan yoki o‘lim yoqasidan uyg‘ongandek sekin silkindi. Chuqur nafas olib qo'llari bilan yuzini berkitdi. Qo'llar hali ham titramoqda, ammo endi xuddi qayta jon kirgandek edi. Uning ko‘zlarida ushlab turolmagan, tomchilab oqayotgan qaynoq yosh tomchisi oqarib ketgan yuzidan pastga, polga tushdi. U o‘zining qayta tirilayotganini his etdi. Dunyo yana aylana boshladi, uning tomirlarida yana qon yugurdi. U o‘rnidan daxshatli shiddat va tengsiz bir yengillik bilan turib, sahnaga qarab yugurdi. Endi u shunchaki qasoskor maxluq emas, o‘z hayotini, o‘zining yagona baxtini qayta topgan oshiq edi. Sahnaga chiqib, Raniyaning yoniga tizzaladi va uning muzlab borayotgan, kichkina va zaif kaftlarini o‘zining qonagan, lekin qaynoq kaftlari aralash bag‘riga bosdi.
- Men shu yerdaman... - pichirladi Damryeong, uning peshonasiga peshonasini tirab.

#Muallif - Kang Raniya

Inson hech qachon o’zi botgan botqoqlikka, sevgan odamini yaqinlashtirishni xohlamaydi. Xohlasa, demak chinakam sevgan emas. Jinoyat olamida esa, har bir bosilgan qadam xavfga chaqirguvchi surnaydek. Bilmaysan, balki tunda ayoling yonida uhlayotgan vaqting o’ldirib ketishar, yoki o’z oilang davrasida bayramni nishonlayotgan soniyangda peshonangni mo’ljalga olishar. Inson o’zidan ham burin, o’qqa tutilgan vaqti o’z jonidan emas, yon-atrofidagi sevgan insonlarining to’kilayotgan soch tolalaridan tashvishga tushadi. Zero, bunga jinoyat dunyosi emas, undagi jinoyatchining o’zi javob bergay.
Oshxona jihozlarining taraq-turiq ovozi yigitni hayolot olamidan chalg’itdi. Jimin qo’lida halittan beri ushlab turgan sochig’ini endi harakatga keltirib stol ustini arta boshladi.
- Raniyaning kayfiyati tushgandek ko’rindi.
- Janob uni xursand qiladi, uni biram qattiq sevib qolganki dunyoni oyog’ini tagiga tashlaydi, ko’rasan. - Jimin yengil kulib, toza bo’lgan stoldan biroz uzoqlashdi.
- Bunga shubham yo’q, qolaversa ular bilan oilamiz kengaygandek tuyiladi.
- Men yana kengaytirmoqchiman. - dedi Jimin, jiddiylashar ekan kichkina javonga tanasini suyab. Doona qo’lidagi likoblarni stolga qo’ydi. Erining ohangidan jiddiyroq nimadir aytmoqchi ekanini sezgandi.
- Men hali tug’ilgan kun sovg’angni bermadim.
- Shundaymi? Xo’sh nima ekan u sirli sovg’a?
Jimin oldinga yurdi. Lablari samimiy tabassum qildi, lekin ko’zlarida ikkilanish bordek edi.
- Men qaror qildim Doona.
Doona qoshlarini olarazak qildi-da, savolga to’la ko’zlarini yuqori ko’tarib o’zidan bo’yi ancha baland bo’lgan Jiminga pastdan qaradi. Jimin soniyaga sukut saqlab, so’ng chuqur nafas oldi.
- Agar sen ham istasang, balki mehribonlik uyidan bola asrab olarmiz? - dedi yurak yutib.
Doona turgan joyida tosh haykaldek qotdi. Tanasiga muzdek suv quyilgandek, qo'llari titradi. Ayol ko'zlariga, eshitayotgan quloqlariga ishongisi kelmas bu haqida avval bir nech marta o'ylab ko'rgan bo'lsa ham Jimin buni istamagan bo'lardi deb og'iz juftlamagandi.
- Siz.. siz xohlaysizmi? - uning lablari titradi. Ko'zlarida ham quvonch, ham alamli yosh qalqib ketdi.
- Xohlayman.. lekin hozir emas. - Jimin sekin boshini pastga egdi. - Men.. men sabr qilyapman Doona. Mehrga muhtoj, ota-onam qachon meni olib ketadi deb soniya sanab eshikka mo'ltirab qarayotgan bir bolakayga otalik qilgim bor. Ammo.. - Jimin to'xtab qoldi.
- Nima ammo?
- Ammo uni o'zimni xavfga to'la dunyomga olib kirishni istamayman.
Doona masalanining muhim pallasini tushungandek xo'rsindi. Jiminning ko'zlarida havotir bilan birgalikda otalikka bo'lgan kuchli istak jo'sh urib turibdi. Doona unga termulib qarar ekan, ich-etini yegudek o'zini ayblay boshladi. Lablarini bor kuchi bilan qattiq tishladi.
- Biz hammasini yengamiz.
- Ha, bir kun men bu olamdan chiqaman. Shunda oddiy odamlardek xavfsiz, hech qanday narko ishlarsiz mehnat qilib yashayman. O'shanda hammasi yaxshilangan vaqtda.. biz bola asrab olamiz… nima deysan? - Jimin rafiqasiga yuzlandi. Doonaning lablari keng yoyilib, rozidek bosh irg'ab qo'ydi.
- Bu eng yaxshi sovg'a.. - dedi ko'zlaridagi yoshni yengining bir chetiga tez-tez artib tashlar ekan.
- Men unga hammadan yaxshi ota bo’laman.
- Bunga shubham yo'q.
Jiminning ko'zlarida yorqin kelajakka bag'ishlangan uchqun porladi. U sekin yaqinlashib Doonaning qo'llaridan tutib, kaftini lablariga bosdi. Ular tinch hayotga erishish, farzandlarini quchoqlariga olish uchun xuddi qasam ichayotgandek edi. Qachonki Jimin, bu zulmat dunyodan chiqa olsagina, farzand asrab oladi. U bolani xavfga botgan botqoqlikka cho'ktirishni istamadi, bu xudbinlik bo'ladi deb o'yladi. Botqoqlikka tamomila botishdan avval chiqish kerak, yo'qsa u hammani baravar domiga tortib ketadi. Jinoyatning esa oxiri yo'q.

Ertangi kunning tushlik kezlaridan Narangning chaqirig'i ostida Raniya teatrga qarab yo'l oldi. Damryeongning qat'iy bosimi ostida ikki qo'riqchi biri Won haydovchisi bo'lmish Myeongdongning qoq markazida mashinani to'xtatdi.
- Nima ish vaqtim tugaguncha kutasizlarmi? - Raniya mashina tutqichiga qo'l uzatib, ortga burildi.
- Xo'jayinning buyrug'i, xonim.
- Xonim emas Raniya.
- Xuddi shunday xonim. - dedi Won o'zini beparvolarcha tutarkan mashina old oynasidan Raniyaning aksiga qarab. Raniya hafsalasiz, qoshlarini chimirib eshikni yopdi-da ichkariga yugurgilab kirib ketdi. Ichkarida esa uch, to'rt kishi yig'ilib Narang bilan allanimanidir bahs qilayotgandi. Soyon esa kiyinish xonasida. Raniya uzoqdan o'zi tomon yurib kelayotgan Teinga qarab qoldi. Hozir aniq yigit uzr so’rashini, o'sha kungi ishni izohlab berishini tahmin qilayotgandi. Tein keliboq darhol gap boshlab ketolmadi, goh sochlarini qashidi, goh devorlarga olayib chiqdi.
- Hayrli kun. - deb boshlay qoldi Raniyaning o'zi yigitni ko'p qiynamay.
- Senga ham. Haligi men, nega qarshingda bunday turganimni bilasan.. - u tutilib gapirishni boshladi. - Men, o'sha kungi bo'lgan hodisa haqida..
- Sen mast eding.
- Ha baribir o'zimni jilovlashim kerak edi bu mening aybim. - dedi yigit.
Raniya uning ko'zlariga qaradi. Soniya sayin kuchayib ketayotgan uyat va aybdorlik hissi. Qiz uni mastdan o'zini bilmay qolgan degan xulosaga ancha avval kelib bo'lgan va hech ranjimagan edi.
- O'zingni ko'p qiynama, men allaqachon unutdim.
- Men o'zim aytolmayman balki, sen nomimdan undan uzr so'ra ho'pmi?
- Kimdan?
- Kim Damryeongdan.
- Ho'p yaxshi aytaman, sen esa ko'p bunday yuraverma. Uzrni esa bizdan avval anavi qizdan so'ra. - Raniya ko'rsatgich barmog'ini pardalar ortidan chiqib kelayotgan dugonasi Soyonga qaratdi. Tein tushungandek nomiga jilmayib, qizdan uzoqlashdi. Zum o'tmay Soyon pardalar ortidan otilib chiqib, dugonasining yoniga keldi. Atrofda odam kamayganiga ishonch hosil qilganidan so'ng gap boshladi:
- Unga nima deding, yuzi yorishib ketdi.
- Ko'p o'zini qiynamasligini, aybi yo'qligini.
- Tentakmisan Rani, nega endi aybi bo'lmas ekan? Holis fikrimni aytadigan bo'lsam men bu safar janob Kim Damryeong tarafman. Uni mutlaqo haq deb bilaman va oxirigacha qo'llayman.
- Tein mast edi-ku Soyon.
Soyon qochlarini uchirib, Tein tomon olarazak bir qarab qo'ydi. Va Raniyaning bir qo'lidan o'zinikini o'tkazib teatr koridori bo'ylab sekin yura boshladi. Bir necha soat davomida dugonasiga hayotiy nasihatlarni kanda qilmay valdiradi.
- U mast bo’lgan bo'lsa ham, aqli joyida bo'lmagani uchun javobgarlikdan qutilib qoladimi? - Soyon dugonasining yelkasidan silkib qo'ydi. Raniya esa og'ir uf tortib, peshonasi ustidan barmoqlarini yurgazdi.
- Erkak kishi mastlikda ichidagi borini yuzaga chiqaradi, agar Kim Damryeong o'sha yerda bo'lmaganida voqea qanday tugashini bir tahmin qilgin-a. U seni qanchalik rashk qilishini ana o'sha vaziyatda ko'rdim.
Umuman olganda qizning gaplarida mantiq bor edi. Raniya o'sha kungi Damryeongning sovuq nigohlarini eslasa, yuragi siqilardi. Ayniqsa uni tungi klubdan mast holatda qaytib kelgani, Raniya uchun dunyosi ostin-ustun bo'lgandek gap edi. Tashqarida hali ham uni mashinada kutishmoqda. Raniya o'zini oltin qafas ichiga tushib qolgandek his etdi.
- Men shunchaki masalani kattalashtirgim kelmadi. Janob Damryeong esa… unga buni qayta eslatishni istamayman. U o'sha kuni alamini qanday olmoqchi bo'lganini eslasam qo'rqib ketaman.
- Sen aytganimni qilib, Teindan uzoqroq yur. Uzr so'ragani bilan bo'lgan ish yuvilib ketmaydi. Ha, yana aytgandek agar bu gaplarimni Teinni rashk qilgani uchun aytyapti deb o'ylaydigan bo'lsang bekorlarni aytibsan.
- Soyon men hali bunday o'ylaganim yo'q.
- Shunchaki aytdim, meni u takasaltang bilan zarracha ishim yo'q, qolmagan ham.
- Ho'p tushundim. - deb qo'ydi Raniya gapni qisqa qilib.
Shu payt koridor oxirida Narang paydo bo'lib, qizlarni tayyorgarlik zaliga chorladi:
- Qizlar yangi pyesaga tayyorlanamizmi, yoki sizlarni suhbatingiz yakunlanishini kutib turaymi?! - kinoyali, o'shqirdi Narang.
Raniya va Soyon bir-biriga qarashdi-da, zal tomonga yura boshlashdi.
- Bugun Kim Damryeong teatrga kelmadi-da, Narang sohibni zaxri burnida. Og'zi qulog'ida, zarda qilishini qara. - kuldi Soyon.
Hamma bir joyga yig'ilganidan so'ng Narang keyingi ishlarni ketma-ket tushuntirishni boshladi. Doimgidek kim qanday rolni ijro qiladi, kim salbiy, kim ijobiy holatda. Sahna chiroqlari yonib, charchoqli yana bir kun davom etardi.

Daqiqalar soniya kabi tez o'tib borar ekan, quyosh asta botib atrofni shafqatsiz tun egallay boshladi. Shahar chetidagi eng nufuzli, faqat oliy tabaqali narkobaronlar klani a'zolarigina kira oladigan dabdabali elit billiard klubida mutlaqo boshqacha, sovuq va tarang muhit hukmron edi. Yopiq zalda yashil movut qoplangan katta billiard stoli atrofida shaharning eng nufuzli jinoyatchi to'dalari yig'ilishgan edi. Suv tushsa, muzlaydigan sukunatda faqat sharlarning bir-biriga urilib chiqaradigan taq-tuq ovozi va sigara tutunining qalin buluti kezardi. Damryeong qo‘lida kiy tutgancha, stol ustidagi sharlarni sovuqqonlik bilan mo‘ljalga olardi. Stol chetida o‘tirgan Yevropa yo‘nalishi bo‘yicha kontrabanda qiroli hisoblangan Marko qo‘lidagi konyak stakanini stendga qo‘yib, gap boshladi:
- Osiyo portlaridan kelayotgan sintetik og'u partiyasini Yevropa bozoriga o‘tkazish grafigi kechikyapti, Damryeong. Rotterdam va Gamburg portlaridagi nazorat kuchaygan. Myeongdong orqali o‘tadigan tranzit yo‘lagi xavfsizligiga kimsan?
- Barcha marshrutlar tekshirilgan. - dedi Damryeong ko‘zini sharlardan uzmay. - Dengiz orqali ketadigan yuklar hujjatlarda toza qurilish mollari sifatida rasmiylashtiriladi. Yevrohududga kirishda hech qanday muammo bo‘lmaydi. Faqat mening foizim o‘zgarmasdan qoladi.
Burchakda turgan janubiy klan vakili Antonio tutun burqsitar ekan, miskin tabassum qildi:
- Narxni oshirishga shoshilma yosh janob. Yevropadagi ulgurji xaridorlar og'u tranziti uchun yangi tariflardan norozi. Agar sen va Cabone kelishib, chegirmalar bermasangiz portdagi yuklarni boshqa yo‘lak orqali yo‘naltirishga majbur bo‘lamiz.
Damryeong kiy bilan kuchli va aniq zarba berdi. Oq shar qizil sharni to‘ppa-to‘g‘ri burchakdagi to‘rga tushirdi. Taq! Sitsiliya mafiasi bo'lmish Marcus Cabone endi tishlarini g'ijirlatib o'tirgan o'rnidan turib billiard stol yoniga kelib turdi.
- Narxlar va chegirmalarni muhokama qilishdan avval kim bilan gaplashayotganingni unutma Antonio. - dedi Cabone past, ammo salbatli to'nda. - Damryeongning yo‘lagi eng xavfsiz. Bu yigitchaning texnikasini ham, xalqaro savdodagi qat’iyatini ham bir paytlar o‘zim shakllantirganman. Qo‘limda oddiy yordamchi bo‘lib yurgan kunlari kechagidek yodimda. - Cabone ham kamsituv, ham tahdidli nigohini bir Antonioga bir Damryeongga qaratdi. U xuddi kimligingni unutma degandek kinoyali gapirdi. Damryeongning yuzida na sarosima, na g‘azab aks etdi faqat sovuqqonlik va bosim tuyulardi. Meksikadan kechagina Koreyaga kelgan Antonio, kema portlaridan og'u olib o'tishda juda usta edi. U billiard stolning o'ng qanotidagi burchakda sigara tutatib turar, bir qo'lida esa sochlari sariq, oriq, bo'yi baland rus qizni pinjiga tiqib olgan edi. Antonio Cabonening eski hamkorlaridan bo'lib, yoqimsiz burunga ega, sariqqina sochli, ko'zlari yashil badbashara kimsa edi. Antonioning shundoq ro'parasida joylashgan qizil divan ustida, ikki yon bag'riga qizlarni o'tkazib olib, hech nimaga aralashmay o'tirgan, yoshi o'ttizlar atrofidagi yana bir yigit esa Yuhan, Koreya bosh vazirlaridan biri janob O ning kichik o'g'li bo'lib yigirma yashar vaqtlarida Damryeongning narkofurushlari sotgan og'uga qattiq bog'lanib qolib, shu to'daga qo'shilib qolgandi. Antonio uni siyosat ishlarida bir kun otasining foydasi tegadi deb olib qolgandi. Yuhan vazir otasining mansabidan farqli o'laroq, siyosatga zarracha boshini suqib ko'rmagan. Janob O ishimni davom ettiradi deb eng ko'p katta o'g'illariga e'tiborini, vaqtini ketkazdi-yu kichigini qarovsiz tashlab qo'ydi. Bola esa hozirgi kunga kelib aqlini yo'qotgan, og'uga qul bo'lib bormoqda. Cabone unga chetda sudiralib foydasiz yotgan itga qaragandek qarab qo'ydi.
- Uni allaqachon yo'qotish vaqti kelgandi.
- Sabr qil, bir kun kerak bo'lib qoladi.
Damryeong Yuhanni avval boshidan yoqtirmagan, qizlarga suyagi yo’qligi uchun ham har safar yig'inlarga yonida bir janon bilan kelishi uni jig'iga tegardi. Antonio Marko bilan, keyingi portni yevropa bozoriga qanday kiritish masalasida maslahatlashib tashqariga chiqib ketishdi. Vaziyatdan foydalangan Cabone, xonada hali Yuhan ham borligiga qaramay Damryeongga yuzlandi. Go'yo Yuhan hech narsadek, qulog'i kar, ko'zlari ko’r.
- Meni masalam nima bo'ldi? - dedi, kiyni stolga qo'yib qorong'u ko'chaga oynadan tikilib turgan Damryeong tomon yaqinlashar ekan.
- Men uni bir oyog'ini sindirdim.
- Ammo u yiqilmagan shunday emasmi? Vaqting tugayapti xuddi meni sabrim kabi.
Cabone Damryeongni kuch-qudratiga, va doim bergan va’dasini ustidan chiqishiga ishonchi komil bo'lgani uchun ham uni tanlagandi. Agar ulkan bozor ichidan ikkita eng ishiga usta shaxslarni baravariga yo'q qilsa Cabone yevropada ancha katta imperiya qura oladi.

- O'zingiz avval ichidan yemirishimni xohlamaganmidingiz?
- Ha to'g'ri buni o'zim so'radim, lekin sen ichidan yemirmayapsan, Damryeong. Sen uni yashashiga vaqt beryapsan. Boshini uzib tashlash uchun imkoning bo'la turib, oyog'ini sindirish bilan cheklanyapsan.
- Bo'yniga sirtmoqni birdaniga tortsangiz, arqon uzilishi mumkin. Ilonni dumini bosish bilan kifoyalanmayman holbuki, men uni eng ishongan odamini ham yo'q qilganman.
- Men uni qizimga qilgan ishlarini badalini ortig'ini xohlayman. - Cabone sekin ortga yurdi. Yuzida sovuq va qonli tabassum paydo bo'ldi.
Oynadan o'z aksiga qarab turgan Damryeong, qo'llarini cho'ntagiga solgan holatda Cabone tomon burildi.
- Menga evaziga bergan va’dangiz bor. Siz ham istaganingizni olasiz.
Cabone bir soniya jiddiy tortdi, uning ko‘zlaridagi qonli qasos olovi vaqtincha bosilgandek bo‘ldi. Sitsiliya mafiyasining keksaygan, ammo hamon xavfli sarvari sekin bosh silkidi. Uning uchun raqibini yo'q qilish hamma narsadan ustun edi va bu yo‘lda Damryeongdan ko‘ra shafqatsizroq hamkor topa olmasligini yaxshi bilardi.
- Yevropa portlaridagi butun monopoliyani senga topshiraman. - dedi Cabone past, xirillagan ovozda. - Rotterdam, Gamburg va xattoki O‘rtayer dengizidagi barcha tranzit yo‘laklari sening nazoratingga o‘tadi.
Damryeong sekin va past ovozda xirillab kuldi.
- Tilyog'lamalik qilmay qo'yaqoling. Men sizdan oxirgi ishim evaziga meni tinch qo'yishingizni so'raganman.
Cabone ikki yelkasini ko'tarib, qo'llarini billiard stolga tiradi. Nazarida Damryeongning niyati jiddiy.
- Hayoting qanchalik xavf ostida qolishini bilasan-a? To'dadan chiqsang mening ismim seni himoya qilolmaydi.
- Men usiz ham Koreyada mustaqil ish olib borishni boshlaganman.
Cabone ortiq bahslashishni istamadi. Damryeong mustaqil bo'lsa, narko bozorda ishi yurishishini va hozir ham Yevropaga kirib borayotganini hayolidan o'tkazib, asabiy lablarini yalab qo'ydi. Xoh u to'dadan chiqadi, xoh yo'q baribir eng katta maxfiy sirlarni bilguvchi odamni shunchaki qo'yib yuborish, Sitsiliya odatlariga mos emas. Lekin shunga qaramay, Cabone ikkiyuzlamachilik qildi.
- O'zing bilasan. Agar ishni yakunlasang, men seni hech qachon izlamayman. Lekin bilib qo'y… bu dunyo seni shunchaki qo'yib yuborishiga ko'zing yetsa bo'lgani.
Damryeong bir og'iz gapirmadi. Ayni shu daqiqada billiard zalining og'ir eshiklaridan halloslab Damryeongning sodiq odamlaridan biri Han kirib keldi. Cabone ruxsatsiz kirgani uchun yigitga endi dakki bermoqchi bo'lgandi, Damryeong sekin qo'lini ko'tarib uni to'xtatdi.
U darhol payqadi yigitni bunday ahvolda kirib kelishi bejizga emas. Hanning nafasi-nafasiga ulanmas, yuzida daxshatli sarosima aks urib turardi. Damryeongning ko'zlari qisildi.
- Janob.. - Han shoshilgancha Damryeongga yaqinlashdi. Va tutilayotgan ovozda Cabonega eshitilmasin deb pichirlab gapira boshladi:
- Janob.. Raniya xonim yo'q… - dedi Han, xo'jayinidan qo'rqib bazo'rgina.
Ayni shu onda yigitning ustiga butun dunyo qulagandek bo'ldi. Quloqlari ostida kuchli chiyillagan tovush yangrab, hech narsani eshitolmay qoldi. Yuragida paydo bo'lgan havotir, yo'qotib qo’yish, qo'rquv hislari uni ichini kemira boshladi. Cho'ntagida turgan qo'llari tugun bo'lib tugildi. Lablari titrab, turgan joyida qotib qolgan Damryeong zo'rg'a o'zida kuch topib " Nima? " deb shivirlay oldi holos.
- Nima bo'lganini, kim qilganini bilmaymiz. Teatrda Won ham bor edi, uni bir ahvolda topdik. Myeongdongga hujum qilingan. Xonim esa hech qayerda yo'q. Birgina u emas, barcha ayollar, teatrdagi boshqa ayollarni ham, jumladan dugonalari Jinri, Soyon va yana Doona xonim ham o'g'irlangan. Jimin aqldan ozay deyapti…
Damryeongning tomirlarida qon muzlab qolgandek bo‘ldi. Quloqlari ostidagi o‘sha daxshatli chiyillash butun borliqni qamrab oldi, atrofdagi shovqinlar, sigara tutunlari va hatto uning qarshisida turgan Cabonening sharpasi ham g‘oyib bo‘lgandek edi.
Hayotining butun mazmuniga aylangan qiz, hozir kimlarning qo'lida, ahvoli qanday, qo'rqmayaptimi, uning ismini aytib qutqarishini so'rayaptimi, unga hech kimning qo'li tegmadimi? Damryeong nafas olishni ham unutib qo'ydi. Yuragi o'tdek yonardi, na qimirlashni, na gapirishni bilardi. Faqat bitta narsa bor. Raniyaga biror narsa bo'lsa u ham yashay olmaydi.

#Muallif - Kang Raniya

U ketgan soniyadan buyon piqillab yig'lashdan o'zimni hech tiyolmadim. Hozir bu jaxl va rashk olovida qaynab biror ish qilib qo'yishidan qo'rqardim. Men.. men chindan ham atayin qilmagandim, Tein biroz ichgandi. Soyon bilan munosabatga kirishganida u haqiqatdan ham meni unutishni boshlagan deb o'ylagandim. Aniq garov o'ynaymanki ertaga meni ko'rganida ikki bukilib kechirim so'raydi. Ko'p ichib yubordi, mast bo'lmaganda bunday ishga yo'l qo'yadigan yigit emas u, ayniqsa men bilan. Qarshilik qilmaganim esa… qotib qolgandim. Ongim bo'layotgan ishni hali to'liq tahlil qilib ulgurmasidan, u kelib qoldi. Va hammasi buzildi. Ko'nglim bexuzur bo'lib ketdi, boshimga ham og'riq turdi. Yig'layverganimdan burnim qizarib qolgandi. Soat tungi o'n birdan oshdi, u ketganiga esa bir soat bo'ldi. Yuragim biror ko'nglimga xush kelmaydigan nimadir bo'lishi haqida ogohlantirardi meni, tortishib o'tirgim kelib ketdi. Ming qilsam ham, undan atigi bitta xabar ham ololmasam uhlay olmasdim.
Ichimda aybdorlik hissi paydo bo'la boshladi. Yuragim to'xtab qolar darajada gupirlab urardi. Oxiri chiday olmadim, egnimga yengil shoyi ko'ylagimni tashladim-da ko'chaga chiqib uni qidirmoqchi bo'ldim. Garchi foydasiz bo'lsa ham har holda kutib o'tirolmasdim. Shoshiqib chiqish uchun eshikni sharq etib ochdim-u ko'rgan manzaramdan yurolmay joyimda qotdim. Qarshimda paydo bo'ldi… xuddi meni tunda ko'chaga chiqishimni istamagandek. Egnidagi qora ko'ylagining old tugmalari ochiq, bo'ynidagi ismim yozilgan tatusi yaqqol ko'rinib turardi. Sochlari tartibsiz to'zg'igan, ko’zlari esa suzilib qolgan yoki charchoqdan yoki mastlikdan. Undan spirtli ichimlik hidi anqib kelardi. Qo'llarini cho'ntagiga solgan holatda eshikka suyanib mendan ko'z uzmay turdi. Uning bu ahvolidan hayolimga ming-xil tahminlar kela boshladi. Ayniqsa biroz yaqinlashganimda yuzimga yaqqol urilgan ayollar parfyumining ifori… Qimirlolmay joyimda qotib qoldim. Xatto tasavvurimda ham buni o'ylashga qo'rqardim. Yuragim gupirlab juda tez va qattiq urardi. Ko'zlarimdan yosh yumalab tushdi. Nahotki.. u shunday qilgan bo'lsa?
Damryeong mastlik sabab o'zini to'g'ri ushlolmas, ikki qo'li cho'ntagiga solingan, eshikka suyanib qizga termulib turardi. Raniya vujudida paydo bo’lgan og'riq sabab bir so'z demadi, u hammasini, nima sodir bo'lganini tushungandi. Qiz endi ortga qadam tashlab uzoqlashmoqchi bo'lgan ediki, Damryeong aytgan birinchi so'zlar tufayli to'xtab qoldi.
- Istab ham… sendan boshqasiga qarolmadim.. - Damryeong tartibsiz so'zlar ekan, suzilib qolgan ko'zlarini qizga mo'ltiratib qaratdi. Va bazo'r u tomon qadam tashlab yaqinlashdi.
- Qilolmadim… qo'limdan kelmadi… xatto tanam ham… senga qaram bo'lgan ekan.. - yigitning lablari sekin yoyildi, va Raniyaga qarab shunday shirin tabassum qildiki Raniya qo'rquvdan yig'lab yubordi. Chunki u sevgilisini chindan hozir boshqa ayol bilan birga bo'lgan deb o'ylagandi. Yo'qotib qo'yish, rashk tuyg'ulari uyg'unlashib qizni qalbini o’yib tashlagandi. Endi esa Damryeong aytgan bu so'zlardan so'ng butun qalbini yengillik egalladi.

Bir soat avval hammasi chigallashgan on, Damryeongni xuddi to'k urgandek ongiga signal yetib bordi. Yo'q bunday qilolmaydi, qo'lidan kelmaydi. Agar buni Raniya bilsa hech qachon uni kechirmaydi va Damryeong moychechagini butunlay yo'qotadi. Hayolida paydo bo'lgan kuchli qo'rquv ta'sirida u yo'q degandek bosh chayqadi. Yonida unga suykalayotgan ayol uning bo'yin qismiga endi lablarini tekazish payida edi. Damryeong ayolni shunday itarib yubordiki, ayol ichimliklar turgan stolga uchib tushdi. Uning qalbi o'sha uyda yolg'iz tashlab ketgan qizi tomon shoshiqib ketardi. Tezroq uni ko'rishni, ahvolidan xabar olishni va faqat u bilan birga bo’lishni istardi. Bu ayollar tajribali, extirosli haddan tashqari ochiq. Raniya bunday emasdi, u har Damryeongning oddiy teginishidan titrardi, qo'rquv, hayajon bu hislatlar hech kimda yo'q. Yo'q… ular Raniya emas. Damryeong chiqish eshigi tomon yugurib ketdi. Ketishidan avval esa, chiqib ketganiga hali besh daqiqa ham bo'lmagan Jiminning ham zinalardan pastlab kelayotganini ko'rdi. Damryeong xuddi o'zidek ish tutgan yordamchisiga jilmayib qo'yar ekan, mast holatda tungi klubni tark etdi.

- Moychechagim.. - dedi u qizning qarshisiga kelib turar ekan, yig'idan qizarib qolgan ko'zlari ustidan o'pib.
Raniya nam kipriklari ustidan olingan kichik bo'sa ta'sirida hayajondan seskanib ketdi. Damryeong bazo‘r oyoqda turardi. Mastlik va ichidagi shiddatli tuyg‘ular uni tamomila holdan toydirgandi. U ikkala qo‘lini cho‘ntagidan chiqarib, Raniyaning titrayotgan yuzini kaftlari orasiga oldi. Barmoqlari qizning yuzidagi issiq yosh tomchilarini silar ekan, ko‘zlariga tik qarab boshini ohista qizning peshonasiga tiradi.
- Seni qanchalik sevishimni tasavvur qilolmaysan, rashkim esa undan ham kuchliroq. U senga qo'l tekkizganini ko'rgan onimda aqlimdan ayrilib qolgandim. Seni bu yuraging bor-ku.. - Damryeong uning so'zlarini diqqat bilan eshitayotgan sevgilisining yurak qismiga kaftini qo'ydi. - U faqat meni sevgimdan tartibsiz ursin.. meni sevgi izxorimni eshitganida gupurlasin. Men shu yashagan onimgacha aslida nafas olmadim. Men yashash nima ekanini bilmadim, lekin keyin sen kelding.
- Lekin keyin siz keldingiz… - qiz ham yigit aytgan oxirgi so'zlarni qaytarib pichirladi. Va boshini yuqori ko'tarib Damryeongning holsiz ko'zlariga qaradi.
- Qulog'imga sevgi aslida mana bunday bo'ladi deb pichirlagan edingiz..
Damryeong unga qo'shilib tabassum qildi.
- Qulog'imga sevgi aslida mana bunday bo'ladi deb pichirlagan eding. - va qaytardi u ham.
Yigit sekin-asta butun og‘irligini qizning yelkasiga tashlay boshladi. Mastlik o‘z deganini qilayotgan, uzoq davom etgan ruhiy va jismoniy zo‘riqishdan so‘ng uning tanasi tamomila bo‘shashayotgandi. Damryeong Raniyaning qulog‘iga yaqinlashib, uning issiq nafasini bo‘yniga urdi.
- Agar meni hozir ichkariga olib kirmasang shu yerni o'zida ustingda uhlab qolaman. Va agar yana shu ko'ylakda kimgadir eshik ochsang, juda qattiq xafa qilaman seni. - dedi u so'nsiz bir jaxl va charchoq aralash o'qrayib. Raniyaning lablariga bir yengillik yugurdi-da kulib, gapni burib yubordi.
- Kiyimingizdan kelayotgan ayol hidi… o'sha bilan uhlayvermabsiz-da!
- Undan moychechak hidi kelmas ekan. - aybdorona kuldi Damryeong, qizning sochlaridan chuqur hidlab.
Raniya uni belidan qo'llarini aylantirib quchgan holatda yotoqxonasiga olib kirdi. Yotog'ini yoniga kelishi bilan og'ir tanasini tashlab yuborgan yigitni ko'rgan qiz yengil hansirab nafas chiqarib qo'ydi.
- Yonimga kel..
- Istamayman.
- Bu iltimos emas, buyruq.
- Aynan shuning uchun ham kelmayman. Bir o'zingiz uhlang. - Raniya qo'llarini ko'ksiga bog'lab, chalishtirib oldi. Lablarida arazli injiqlik harakatlari bor edi. Damryeong charchoqdan ko'zlarini ocholmas, o'rnidan turay desa kuchi yetmasdi. U yotoqda yonboshlagancha qizga zo'rg'a bir qo'lini uzatdi.
- Ho'p yaxshi… iltimos..
- Kechirim so'rang!
- Kechir… - u ko'zlari yumiq holda pichirladi. Ovozida e'tirozga o'rin qoldirmaydigan, ammo mastlik sabab yumshab qolgan kuchli xohish va yolvorish bor edi. U shunchaki Raniyasiz uhlay olmasdi, uni borligini his qilmasa ko'zlari tuzuk uyquga ketmasdi. Raniya unga yuqoridan qarab kuzatib turar ekan ko'ngli shunday bo'shab ketdi-ki boyagi noxushliklarni barini unutib qo'ydi. Kaftini bazo'r ko'tarib turgan yigitning qo'lidan sekin-asta tutganida Damryeong uni o'ziga qattiq tortdi. Raniya uning yoniga uchib tushdi, xuddi yengil patdek.
- Xatto tushlarimda ham… sensiz yashash qo'rqinchili edi. - alahsirab alla nimadir degandek bo'ldi Damryeong. So'ng qizni belidan mahkam quchgancha yuzini bo'yniga ko'mdi. Aynan shu iforni tuyish uchun ham uning qarshisida tiz cho'kardi. U o'zini ayni damda juda ojiz his qildi. Go'yo-ki qo'llari birozgina bo'shab qolsa moychechagi yo'qolib qoladiganday.

Men uning nafasidan kuch olardim. Yuragining urishini eshitganimda, o'zimni kuchga to'layotgandek his etardim. Butun olam tinchib qolib faqat uning gupurlagan ovozi eshitilardi. Ko'zlariga qaraganimda esa, o'zimni bu manzaraga qarashdan, termulishdan to'xtata olmay qolaman. Shamol o'ynayotgan sochlarini o'rib qo'ygim, qo'llarimda ko'tarib yurgim keladi. Uni hech kim ko'rmasa, qaramasa deyman. Faqat meniki, men uchun tug'ilgan insondek. Xudbinligim, kuchli rashkim aqldan ozdiradi. Uni birovga bergim kelmaydi, cheksiz qo'rquvni his etaman. Uni o'zimdan ham qizg'anib sevaman, o'z yaqinligimdan qo'rqib sevaman. U meni nafas olayotganim sababi, hayotda yashashim, qolishim sababi. Usiz yashay olmayman, nafasim bo'g'zimda tiqilib qolgandek bo'ladi, yuragimga o'tkir xanjar sanchgandek og'riydi. Menga baxtli hayot emas, u bilan birga bo'lgan hayot kerak xolos…

5-aprel, Doonaning tug'ilgan kuni. Aslida u juda tortinchoq yoki yopiqlikni yoqtiradigan qiz bo'lgani uchun ham men taklif qilgan ziyofatli kechani rad etdi. Qarshilik ko'rsatmadim u oilaviy kichik dasturxonda bo'lishimizni istadi, menga ham bu yoqib tushdi. Aslida men ham o'zimni tug'ilgan kunimda shunday kechlik bo'lishini istagan bo'lardim. Park Jimin va Kim Damryeong ikkisi muhim topshiriqlari bor ekanini aytib uydan juftakni rostlashdi. Doona ham bunga yaqqol ishondi chog'i yengil tabassum qilib oshxonaga kirib ketdi. Men bilardim ular qizga alla nimadir sovg'a xarid qilgani yoki umuman boshqa narsa uchun ketishgandi. Kuni bo'yi Doona bilan oshxonadan chiqmadik, unga o'zim biror nima tayyorlab berishimni aytib o'n besh daqiqaga tashqariga chiqarib yuborganimda quymoqli pechenyeni yoqib yuborishimga oz qoldi. Ha, ovqat borasida umuman qobiliyatim yo'q ekanini tan olaman. Doona ancha narsa o'rgatdi, bazo’r koreys milliy sariyog'li beoseotidan pishirib ko'rdim. Kichik likobchaga shunday iliq mehr bilan qo'yib chiqdim. Lablarimdan shirin tabassum hech arimasdi, men birinchi marta unga o'zim shirinlik pishirgandim. Kelgunicha o'zim ta'tib ham ko'rganim yo'q.
- Balki avval o'zingiz tekshirib ko'rarsiz.
- Bu birinchi o'zim tayyorlagan narsa… avval u yeyishini istayapman. - dedim yonimda menga allanechuk bo'lib qarab turgan Doonaga. Men halittan beri bittagina likob pechenye pishirgunimcha u ikki, uch xil taomlarni dasturxonga hozirlab bo'lgandi.
- Raniya, bugun tug'ilgan kunim.. - Doona sekin gap boshladi, biroz tortinib. - Eng yaqin dugonamni taklif etganman.
Mana gap nimada, yana o'sha qiz keladi. Butun kecha davomida endi tuzuk yurolmasligim aniq. Lekin biror ishkal chiqarish niyatim ham yo'q, axir Doonaning tug'ilgan kuni bu. Dugonasini taklif qilishi tayin. O'sha qiz ham darrov rozi bo'lgandir.
- Qarshiligim yo'q, lekin bir narsaga juda qiziqyapman.
- Nimadir bezovta qilyaptimi sizni?
- Yo'q… aniqrog'i ha, u..
- Damryeongga boshqacha ko'z bilan qaraydi, shunday demoqchimidingiz?
Albatta shunday demoqchi edim, dugonasi haqida o'ziga yomonlab ketolmasligimni tushundi shekil. Ayolni lablarida g'alati jilmayish paydo bo'ldi. Qon tomirlarim jig'ibiyron bo'lishni boshlayapti, o'zining eriga hech kim bunday qaramaydi-da nega kuladi?
- Yolg'on gapirishni yoqtirmayman Raniya. Hanni.. chindan Damryeongni yoqtiradi. U ko'p Damryeongni qalbidan kichik bo'lsada joy egallash uchun harakat qilgan. Biznikiga ko'pincha kelganda, aslida Damryeongni ko'rishga kelardi. U unchalik yomon qiz emas, shunchaki sizdek oshiq xolos.. - u menga dalda bo'lgandek xuddi qo'llarimdan ushlab o'ziga qaratdi.
- Rashk qilishingizni hojati yo'q.. - Doona jilmaydi. - Damryeongni ko'zlari sizdan boshqasini ko'rmaydi, havotir olmang.
- Tushunarli. - deb qo'ydim, mavzuni ortiq cho'zishni istamay.
Kechka ikki yigit Doonaga bir buketdan gullar ko'tarib kelishdi. Damryeong yordamchisining xotini bo'lmish, shu qatorda o'ziga ham singildek bo'lib qolgan qiz uchun bir uyum sariq lola olib kelgandi. Doonaning ko'zlari xuddi quyoshdek porlab ketar ekan, Damryeongga hurmat yuzasidan egilib qo'ydi. Park Jimin esa unga qip-qizil atirgul olib kelgandi, bu kuchli sevgi va oshiqlik ma'nosidek berilardi. Raniya unga so'nggi rusumdagi Lancóme Trésor brendining xush bo'y hidli atirini sovg'a qildi. Hamma baravariga kechki stolga o'tirgan vaqti Jimin va Doona o'zaro bir-birlari bilan suhbatga kirishib ketishdi. Paytdan foydalangan Raniya stoldagi o'zi tayyorlagan pechenyeni oldi-da Damryeongning qarshisiga qo'yib qo'ydi. Damryeong unga ajablanib, biroz shubha va samimiy qiziqish aralash qarab qoldi. Stoldagi xilma-xil, nafis taomlar qatorida turgan o‘sha bittagina likobchadagi biroz shakli buzilgan, lekin uning uchun dunyodagi eng qadrli tuyulgan pechenyega ko‘zi tushdi. U sekin qoshlarini chimirib, Raniyaning hayajondan chaqnab turgan ko‘zlariga tikildi.
- Buni… o‘zing tayyorladingmi? - so‘radi yigit, ovozida cheksiz bir yumshoqlik bilan. Raniya sekingina bosh irg‘adi. Lablarini tishlab, uning yuz ifodasini kuta boshladi. Damryeong bir so‘z demay, sanchqini oldi-da, pechenyelardan kichik bir bo‘lak kesib og‘ziga soldi. Bir necha soniya jimlik cho‘kdi. Raniya hatto nafas olishdan ham to‘xtab qolgandi. Pechenye aslida biroz oshiqcha pishib ketgan, shakar o‘rniga tuz aralashib ketganday g‘alati ta'mga ega edi. Ammo Damryeongning yuzida kichik bir e’tiroz belgisi ham ko‘rinmadi. Aksincha, u xuddi dunyodagi eng mazali shirinlikni tatiyotgandek yutindi-da, Raniyaning qo‘llaridan tutib, ohista o‘pib qo‘ydi.
- Ajoyib..
- Rostanmi?
- Rostan, men yeb ko'rgan eng mazali narsa bo'ldi. - unda juda iliq samimiylik bor edi. Qiz o’zida yo'q xursand edi. Damryeong pechenyedan bir nechtasini yeb ulgurdi, Raniya haqiqatdan ham pechenye shunchalik mazali ekaniga ishonch hosil qilish uchun bittasini yeb ko'rdi. Qizni yuzi shunday burishib ketdi-ki, tezda yonida turgan suvni olib icha boshladi.
- Yolg'onchi! bu sira mazali emas!
- Nega endi? menga yoqti! - yigit yana likobga qo'l uzatib, oxirgi pechenyeni ham olmoqchi bo'ldi. Raniya darhol Damryeongni qo'li yetmasdan uni ushlab oldi.
- Siz buni qanday yeyabsiz, umuman chidab bo'lmaydi ko'nglim bexuzur bo'ldi.
Damryeong qizning kuyunib aytgan so‘zlariga past ovozda kulib yubordi. U Raniyaning qo‘lidagi likobchani ohista tortib olib, unga xuddi dunyodagi eng qimmatli xazinaga qaragandek tikildi.
- Axir uni sen men uchun pishirgansan-ku.. nega mazali bo'lmasin?
U oxirgi pechenyeni ham og‘ziga solib, kutilmaganda Raniyaning bilagidan tutdi-da, uni o‘ziga qarab tortdi. Qiz yigitning yuziga juda yaqin turib qoldi. Damryeong uning sochlaridan ohista silab, qulog‘iga pichirladi:
- Kelasi safar birgalikda pishiramiz, kelishdikmi? Shunda ko‘ngling bexuzur bo‘lmaydi.
Raniya uning ko‘ksiga urib qo‘ymoqchi bo‘ldi-yu, lekin yigitning bu qadar samimiy va erkalovchi ohangiga qarshi chiqa olmadi. Lablariga beixtiyor tabassum yugurdi. Ammo xuddi shu lahzada eshik qo‘ng‘irog‘i chalingani eshitildi.

Doona borib eshikni ochganida ichkariga dugonasi Hanni kirib keldi. Qizning egnidagi kulrang yaltiroq ko'ylak chiroq tushganda nafis porlab hammani e'tiborini tortdi. Mukammal va o'ta to'q pardoz xuddi bayramona ko'rinishda edi. Sochlari yuqoridan turmaklangan, lablariga pushti lab bo'yog'idan ayamay surtgandi. Hanni qo'lidagi dabdabali sovg'ani dugonasiga taqdim qildi-da, yalang'och oyoqlarini ko'z-ko'z qilgancha ichkariga kirdi.
- Hayrli kech..! - dedi Hanni ovozini iloji boricha jozibali chiqarishga urinib. Raniyaning ko'zlari suzilib, o'zini chetga tortdi. Damryeong qizga boshini ko'tarib qaramadi, chunki Raniya o'tgan galda qanchalik xafa bo'lganini eslagandi. U yana qizni rashkdan og'rinishini xohlamadi. Hanni atayin Damryeongning shundoq qarshisiga kelib joylashdi.
- Xush kelibsan Hanni. - dedi Jimin.
- Doona taklif qilganda, hech yo'q deyolmayman. Bilasiz dugonamni juda yaxshi ko'raman. - nima uchundir qiz oxirgi " Yaxshi ko'rish " haqidagi gapini Doonaning o'ziga qarab emas, Damryeongga qarab aytdi. Xuddi Doona bahona, yigitga bo'lgan hislarini shama qilgandek. Raniya qo'lida ushlab o'tirgan sanchqisini qattiqroq siqib, qoshlarini uchirib qo'ydi. Damryeong esa hali ham pastga qarab o'tirardi, Raniya pishirgan pechenyedan ko'z uzmay. Hanni yigitning be e’tiborligini unchalik xushlamadi. Stol atrofida qizg'in suhbat boshlanib ketdi.
- Bilasan, men san'at asarlari va antikvar buyumlar baholovchisi hamda auktsion uyi konsultanti sifatida bunday narsalarga befarq qaray olmayman. O‘sha modelni ko‘rgazmaga qo‘yish bo‘yicha taklifim hali ham o‘z kuchida.
Jimin bu gapni eshitib, suhbatga qo‘shildi:
- Hanni o‘z ishining ustasi. U baholagan har qanday eksponat auktsionda ikki barobar qimmatroqqa sotiladi.
- Rahmat Jimin, - Hanni mag‘rur va nafis jilmaydi. So‘ngra nigohini sekin Raniyaga burib, xuddi unga samimiy e’tibor ko‘rsatayotgandek muloyimlik bilan so‘radi. - Raniya siz-chi? Siz ham san’at yoki kolleksiyalarga qiziqasizmi?
- Uning o'zi san'at asari.
Raniya endi og’iz ochaman deganda javob boshqa tomondan keldi. Hanni halittan beri gapga sololmayotgan Damryeong endi keskin boshini ko'tarib, jiddiy ohangda uning savoliga javob berdi. Hannining yuzida noqulaylik va kuchli bir rashk o’ti porlab ketdi. Qo’llari stol ostida mushtlangandi. Bu vaziyatdan qanday chiqishni bilolmay, yengil kulib yuzini burdi xolos. Raniya esa shu onda Damryeongdan ko'zlarini hech uzolmas, bergan javobidan yuzlariga qizg'ish rang oralagandi.
- Sizlar o'tiravering biz hozir.. - birdan Damryeong o'rnidan turib, Raniyaning ham qo'lidan ushlab oshxonaga o'zi bilan olib ketdi. Ularning ortidan Doona va Hanni qarab qolishdi. Jimin hech narsaga e'tibor ham qilmas, halittan buyon stoldagi bananli to'rtni paqqos tushirayotgandi.
- Mazalimi?
- Meni xotinim pishiradi-yu mazali bo'lmaydimi? - Jimin yana bir bo'lakni lablari orasiga joylab, Doonani yengil o'pib qo'ydi. - Yaxshiyam tug’ilgansan, quyoshim seni sevaman.
- Men ham sizni.
Doona, Jimin ikkisi bir-biriga termular on yonlarida Hanni ham borligini butunlay unutib qo'yishgani bois uyalib, yerga qarab olishdi.
- Biram yoqimtoysizlar-ki!

Oshxonaga kirishi bilan Raniya devorga qo'llarini chalishtirib suyanib oldi. Lablarida jaxl alomati, tishlari bir-biriga taqalib, kimnidir boplab adabini beraman deb turardi. Damryeong eshikni ohista yopdi-da bir qo'lini Raniyaning yuzi yonidagi devorga tirab qizga yaqin turib oldi. Ularning orasidagi masofa bir necha santimetr edi holos.
- Menga bunday tikilmang.
- Qanday?
- Xuddi… - qiz birdan jimib qoldi. Bu suhbat ilgari ham bo'lgandi, ularni ilk tanishuv onlarida. Aftidan buni birgina Raniya emas, Damryeongning o'zi ham esladi. Ikkisi ham yoqimli tabassum qildi.
- Senga mahliyo bo'lgandekmi?
Raniya tasdiqlagudek bosh irg'ab qo'ydi. Yigit uning qizil lab bo'yog'i surtilgan lablaridan yengil bo'sa oldi. Sevgisilining qilayotgan rashki uni qonini batamom qaynatar, tezroq kechlik tugab u bilan yolg'iz qolish istagi soniya sayin ortib borardi. Raniya uyatdan o'zini qayerga qo'yishni bilmay, ko'zlarini har yoqqa urdi. Goh tahlangan likoblar-u, yerda turgan chiqindi idishigacha.
- Sen rashk qilyapsanmi?
- Unday emas, shunchaki u meni bor yo'qligimga ham e'tibor bermay sizga shunday qarayaptiki.
- Lekin men senga qarayabman.
- Lekin baribir… - qiz birdan jimib qoldi. U oynadagi aksiga qarab, hayolga berilar ekan miyasiga kelgan bir fikrdan lablarini tishlab sekin kuldi.
- Xo'sh?
Uning bir nuqtaga qiziqish bilan tikilishini kuzatib turar ekanman birdan lablarimga urilgan o'zga insonning lablarini his qilgan onim ko'zlarim o'z-o'zidan yumildi. Undan bunday qadamni kutmaganim bois, tanam titrab ketdi. Nozik qo'llari yuzimni tutib o'ziga yaqinroq tortardi. O'zimni anglab olgan zahotim endi tashabbus ko'rsatish meni galim ekanini payqadim. Ikki qo'limni belidan aylantirib devorga qattiqroq bosdim. U hayajondan titrar, lekin shunga qaramay mendan uzilmasdi. Bir necha daqiqalik bo'sadan so'ng lablarini birinchi mendan uzib, so'ng labim chetiga bosdi. Men uni harakatlarini shunchaki jim kuzatardim, bu menga olam-olam hayajon, extiros va zavq berardi. Ketma-ket bosilgan nam lablar o'z ishini yakunlab Raniya tezda meni bag'rimdan otilib chiqdi-da oshxonadan yugurib chiqib ketdi. Ortidan qarab qoldim, uyalib ketganini sezgandim. O'zim bilmagan holda lablarim keng yoyildi. Tashqariga chiqib stolga qaytganimda hammani ko'zi baravariga menga qaratildi. Oddiy emas, hayron negadir g’alati ifoda bilan. E'tibor qilmay, uni ko'z qirim bilan izlay boshladim.
- Janob? - dedi Jimin mendan ko'zlarini uzolmay, kulib yuboray derkan.
- Nima? - deb bosh irg'adim. Ularni yuzidagi nimadir meni oynaga qarashga majburlardi.
- Haligi, oshxonaga.. biror nimani gaplashishga ketdingiz deb o'ylabman. - Jimin o'zini ushlab turolmay hiringlab yubordi. Men battar jazavaga tushib tezda xona burchagida turgan oynaga borib qaradim. Jin ursin… yuzim.. u boya meni o'pganda qizil lab bo'yog'ining izi tushib qolgan ekan.
Yigitning yuzi birdan tundlashdi, va lablari keng yoyilib kichik ohangda kulib yubordi. Chunki Raniya buni atayin qilganini endi payqagandi. Raniya birinchi qadam tashlashi va birinchi o'pishga urinishi bekorga emasdi albatta, Damryeong esa bunga ishonib rejasini aniq amalga oshirib berdi. Xatto yordam ham berdi. Raniya yuvinish xonasidan chiqib kelar ekan, Damryeong unga kulgudan bazo'r o'zini tiyib qaradi. Lablarini tishlab, boshini sekin chayqab qo'ydi. Bu lab izlari yigitning yuzida xuddi kimga tegishli ekanini bildirish uchun qo'yilgan shaxsiy imzodek turardi. Damryeong lablaridagi qizil izni ustidan barmoqlarini ehtirosli yugurtirdi-da, mayin silab shivirlab qo’ydi:
- Rashkchi malikam..

Kechlik tugaganidan so'ng Hanni horg'in kayfiyatda Doona bilan hayrlashdi. Damryeong hali ham yuzidagi lab izini o'chirmagandi, u xatto bunga harakat ham qilmadi. Bu uni hissiyotlarini oshirib, har oynaga qaraganda yuragini gupurlab urishiga hissa berardi. Doona va Jimin birgalikda stolni yig'ishtirish uchun kirib ketishdi. Damryeong esa Raniya bilan hovlida osmonga tikilgancha yerda maysazor ustida yonma-yon o'tirishardi. Salqin tungi shabada qizning sochlarini ohista tebratar, osmondagi yulduzlar esa go'yo ularning sokin baxtiga guvohlik berayotgandek miltillardi. Qiz yigitning keng va issiq ko‘ksiga boshini qo‘ygancha, uning bir maromda urayotgan yurak urishini tinglardi.
- O'chirib tashlamaysizmi?
- Yo’q. - dedi Damryeong, qizning barmoqlarini tutib, lablariga bosarkan. Uning ovozi tundagidek vazmin va maftunkor edi. - Bu mening shaxsiy belgim.
Raniya yengil tortib, jilmaydi. Yigitning bu xudbinona, ammo o‘ta ehtirosli sevgisi uning ichidagi barcha g‘uborlarni va so‘nggi rashk kukunlarini ham yuvib yuborgandi.
- Doona bilan Jimin juda baxtli ko‘rinadi. - dedi qiz sekingina, osmondagi to‘linoyga tikilib.
- Ha, - deb qo'ydi Damryeong o'tgan tunda Jimin bilan bo'lgan og'ir suhbatni eslar ekan. - Ammo ularda farzand baxti yo'q.
- Doona menga buni aytib bergandi. - Raniya yuzini burib qulayroq o'tirib oldi. - Janob Jiminchi?
- U istaydi… Doona unga boshqa ayoldan farzandli bo'lishini aytgan.
- Axir bu mumkinmas-ku, qanday qilib sevgan insoni bo'la turib boshqasi bilan ham birga bo'lishi mumkin?
- U ham aynan shunday degan. - dedi Damryeong, nigohini yulduzlarga qaratib. Uning ovozida do‘stiga bo‘lgan chuqur hamdardlik bor edi. - Jimin uchun Doonadan boshqa hech kim mavjud emas. U hattoki dunyodagi barcha bolalardan kechishga tayyor, faqat Doona uning yonida bo‘lsa bas. Inson sevsa, uning butun dunyosi faqat o‘sha bitta inson bilan cheklanib qoladi, moychechak… Huddi men kabi.
Raniya yigitning bu gaplaridan so‘ng o‘yga tolgancha soatlab xotiralar qa’riga cho‘kib ketdi. Uning ko‘zlari ma’yus tortib, lablari orasidan beixtiyor fojiali o‘tmish so‘zlari to‘kila boshladi:
- Bolaligimda, onam bilan radio eshitishni yoqtirardim. U ahmoqona go'zallik standartlari degan teleradio kanallarni soatlab eshitar, men esa qiziqmasam ham uning yonida o'tirardim. Yoshim tahminan yettilar atrofida. Otam vafot etgan… aslida men o'zimni shunday ishontirishni xohlardim. Dadam meni tashlab ketmagan bo'lardi, degan hayolda uni o'ldiga chiqazdim. Hech bo'lmaganda mana bu yerim yolg'iz qolgan vaqtlarim o'ksinib yig'lamasdi.. - Raniya qo'lini Damryeongning kaftlari orasidan olib, ko'ksiga kelib qo'ydi.
- Yo'q, dadam tashlab ketmasdi. Men uni aqalli bir marta ham ko'rmaganman. Onam uni ablax kimsa bo'lganini, meni xatto qo'liga olishni ham istamay gumdon bo'lgani haqida ko'p gapirgan. Balki hunuk chaqaloq bo'lgandirman? men uni qaytishini meni qo'llariga ko'tarib do'kondan muzqaymoq olib berishini yillab kutdim. Sochlarimni taradim, egnimga pushti rangli, nafis shoyi ko'ylak kiydim. Oynada aksimga qarab faqat bir narsani aytardim: " Dadam, shunday chiroyli qizi bor ekanini ko'rib, meni albatta yana qiz qilib oladi. " - Raniyaning ko'zlaridan yosh quyilib yuziga oqib tushdi. Lablari esa alamli tabassumdan arimasdi. Damryeong uni diqqat bilan tinglayotgan on, Raniyaning lablari titrab ovoz chiqarib yig'lab yubordi. Damryeong darhol uni issiq bag'riga tortib quchoqladi.
- Kelmadi… loqal bir marta kelmadi. Onamdan u haqida so'raganimda yuzimga har doim tarsaki kelib tushaverganidan oxiri jonim og'rib, so'ramay qo'ydim. U meni ablax erining farzandi ekanimni qabul qilolmasdi. Sakkiz yoshga yetar yetmasim, onam o'ziga yangi turmush o'rtoq topdi. Ichimdagi begunoh qizaloq shataloq otib sakrardi. Nihoyat meni ham dadam bo'ladi. Onamni etagidan ushladim… u esa qo'limni qo'yib yubordi. Siz meni zo'ravonlikdan qutqargan uyimizda yolg'iz o'zimni tashlab ketdi. Axir men uning farzandi emasmidim? Meni onam bor… otam ham bor.. lekin jin ursin, men ham xuddi sizdek ota-ona qanday bo'lishini bilmayman.
- Shshsh… yagonam, hammasi yaxshi. - Damryeong uning sochlaridan mayin silab, yuz-ko'zidan ketma-ket o'pib tinchlantirdi. - Men yoningdaman.
- Siz ham meni tashlab ketmaysiz-a?
- Aslo! bu haqida hayol ham qilma. Men doim yoningda bo'laman.
- So'z bering.
- So'z beraman, moychechak gulim.
Raniya ancha yengillashib, ko'z yoshlarini artdi. Ammo hali ham sevgilisining quchog’idan chiqmagandi. Bu uning yagona xavfsiz maskani, o'zini baxtli his qiladigan bitta-yu bitta odami edi.
- Qanchalik qo‘rqsang, qanchalik hayajonlansang, seni shunchalik mahkam ushlayman… - dedi Damryeong ehtiyotkorlik bilan o‘rnidan qalqib, Raniyaning nozik qo‘lidan tutdi va uni ham o‘zi bilan birga tik turgizdi.
- Qayerga? - so‘radi Raniya ko‘zlaridagi so‘nggi yosh tomchilarini artib, ajablangancha yigitga tikilarkan.
- Xiyobonga chiqamiz. Sening bu ma’yus hayollaringni va ichingdagi so‘nggi g‘uborlarni ham tungi shabada uchirib ketsin.
Ular hovlidan chiqib, sokin, chiroqlar bilan yoritilgan shahar ko‘chalari bo‘ylab sekin oldimlay boshlashdi. Tungi havo nihoyatda salqin, atrofda faqat barglarning pichirlashi va uzoqdan eshitilayotgan shahar shovqini bor edi. Raniya yigitning bilagidan mahkam ushlab borar, uning haroratidan butunlay tinchlangandi. Ammo biroz yurishgach, qizning qadamlari sekinlashdi, og'ir ketalari va charchoq sababli bir oz toliqqani yuzidan bilinib qoldi. Damryeong buni bir soniyada payqadi. U birdan to‘xtab, Raniyaning oldida ortiga o‘girildi va yelkasini biroz egib, pastladi.
- Nima qilyabsiz?
- Yelkamga chiq.
- Nima? Buni keragi yo'q.
- Men seni oyoqlaringni og'rishiga jim qarab turmayman, yelkamga chiq!
Raniya bir zum ikkilanib turdi-da, so‘ngra bolalarcha quvonch bilan yigitning keng yelkasidan quchib, orqasiga sakrab chiqib oldi. Damryeong qizning sonlaridan mahkam tutib, uni avaylab yuqoriga ko‘tarib oldi. Qiz uning bo‘ynidan qo‘llarini chalishtirib, boshini yigitning yelkasiga qo‘ydi…

#Muallif - Kang Raniya

Ertasi kun yigitning ishlari ortgandan-ortib boraverdi. U sevgilisining yonida bo'lmagan vaqtlari Cabonega bergan va'dasini o'ylar, o'z hayotidan havotir olmasada unga yaqin bo'lganlarnikidan qo'rquvga tushardi. Damryeong hech qachon " Qo'rquv " degan tuyg'uni his qilib ko'rmagan edi. Yoshlik vaqtlari Cabone unga bergan og'ir xotiralarni hisobga olmasa, u yetuk shaxs edi. Ancha vaqt u jinoiy ishlarga aralashmay, o'zini tobora bulardan uzoq tutishga urindi. Ammo bu yo'l, tuganmas va bir marta kirdingmi, ortga yo'l yo'q. Hech qachon chiqib ketolmaysan.
Raniya betashvish qo'ynidagi kichik likopcha ichida saralangan turli mevalarni yeb, film tomosha qilayotgandi. Allaqachon kech tushgan, o'n birinchi qavat katta oyna ortidan shahar tungi chiroqlari miltillab turibdi. Qiz havotirsiz juda baxtli ko'rinardi. Undan ko'z uzmay bir burchakda, qo'llarini ko'ksiga bog'lab turgan yigitning yuzida esa og'riqli bir tashvish bor edi.

U ortimda turganini sezardim, ko'zlari menga qadalganini ham. Yuragim doimgidan tezlashib hayollarim ham bir joyda emasdi. Birdan ekranda paydo bo'lgan maxluq qichqirig'idan cho'chib ketdim. O'zim bilmagan holda likopni ham yerga tushirib yuboribman. Aslida bunday filmlardan sira qo'rqmasdim, u meni yana hayolimni o'g'irlamaganida. Uni doim xuddi birinchi marta ko'rib turgandek hayajonlanaverishdan charchadim bu adolatsizlik, unda bunday bo'lmaydi-ku! Shoshiqib u tomon o'girildim, qilgan ishimdan lablariga g'alati tabassum yugurgandek men tomon kulib yaqinlashdi. Hozir aniq bir nima qilmoqchi ekanini payqab turibman. Lekin menga emas ekan. U yerga tizzalarini qo'yib tushirib yuborgan likopchamni oldida, yerga sochilgan mevalarni o'zi tera boshladi.
- Men, men o'zim qilaman.
- O'tirgan joyingda qol. - dedi menga xuddi buyruq ogangida. Aytganini qilib indamay o'tirdim. U mevalarni terib olganidan so'ng likopni stol ustiga qo'ydi va meni yonimga kelib o'tirdi.
- Filmdan shunchalik qo'rqdingmi?
- Bunday narsalardan qo'rqmayman shunchaki hayolim joyida emasdi.
- Qayerda edi?
Aslida ayyor qarashlaridan hammasini bilib turganini bilardim. U atayin meni hayajonga solishni, hislarim bilan o'ynashishni yoqtiradi.
- Sizda…
Yigitning lablarida mamnun tabassum paydo bo'ldi.
- Har doim shunday bo'lsin… hech qanday ahmoqona narsalar haqida o'ylama. Faqat men! tushunarlimi? - dedi Damryeong qizning qulog'iga yaqin kelib. Aslida uning bu gapida juda ko'p aytilmagan gaplar bor edi. Bir eshitganda bu haddan ortiq rashk yoki egalik hissidek tuyilishi mumkin. Ammo Damryeong aslida umuman boshqa ma'noda aytgandi.
Hech qanday qo'rquv bo'lmasin senda, hech nimadan tashvishlanma. Ertaga nima bo'lishini bilmaymiz, ammo baribir qo'rqma. Men seni butun dunyodan asrayman. Sen faqat meni o'yla… faqat men haqimda.
Damryeong qizning lablaridan chala o'pib, so'ng peshonasini o'zinikiga tiradi.
- Har bir soniyada, hamma hayolingda, faqat men bo'lay… nima bo'lishidan qat'iy nazar menga ishon. - bu ovoz biroz pichirlashdek eshitildi. Raniya uning ko'zlaridagi qo'rquvni aniq ko'rdi. Ammo ortiqcha savol berishni noto'g'ri deb bildi va yengil jilmaydi.
- Sizga ishonaman, hammadan ko'p sizga ishonaman.
Tun o'z bag'rini yana qorong'ulashtiryabdi. Xona ichida ular barcha g'am tashvishdan holi birga edilar. Damryeong qizni juda mahkam quchoqladi, xuddi hozir qo'yib yuborsa unga biror korhol bo'ladigandek. U qizni asrash uchun butun dunyoni qonunga qarshi burishga ham tayyor edi.

Bir kun Damryeong o'zining ish kabinetida derazadan quyosh botishini kuzatib turgan edi. Nigohida hech qanday hissiz insonning tasviri bor edi. Raniya ham shu kun uyda bo'lmadi. Erta tongdan teatrga ish bilan ketdi. Xona eshigi sharaqlab ochildi va ichkariga Won kirib keldi. Damryeong undan eshitishi kerak bo'lgan xabarni sabrsizlik bilan kutar, bu lan'ati ish qancha tez bitsa shuncha tez yigit hammasidan qutilardi. Won hurmat bilan egilib, qaddini tik rostladi. Lablarida tayyor javobni aytishga hozirlik bor edi. Damryeong yengil nafas yutdi, so'ng burilib yordamchisiga qaradi.
- Topdingizmi? - dedi hotirjam qifoyada. Cabone unga ushbu vazifani topshirganidan buyon Damryeong Xunrezning ketiga tushgandi. Topish oson bo'lmadi, u xuddi sharpadek edi. Ba'zan paydo bo'ladi, ba'zan esa yo'qolib.
- O'zi ko'rinish berdi. - Won noodatiy ko'zlarini olib qochdi. - Sizga qarashli kazinoda.
Damryeong umuman hotirjamligini buzmadi. Xuddi bu kutilgan xabardek. Ochiqchasiga hujum qilib bo'lmasligini u juda yaxshi sezib turibdi. Xunrez o'ta ketgan vaxshiy, iblisona kimsa ekanini jinoyat olamidagi hamma biladi. Damryeong bir soniya ham kutib o'tirmay kazinoga yo'l oldi. Kelganida atrof muhit kunlik holatidan ancha o'zgargandi. Hamma joy sip-silliq, ayollar raqs tushmayabdi, jetonlar ovozi faqat bir tomondan jaranglamoqda, baqir-chaqir ham yo'q. Musiqa to‘xtagan, odatda gavjum va shovqinli bo‘ladigan kazino zalida faqat bir stoldan chiqqan yog‘och chiplarning bir-biriga urilish sadosi eshitilardi. Damryeong og‘ir va bosqichma-bosqich qadamlar bilan ichkariga kirdi. Won va uning bir qancha odamlari orqada, tayyor holatda turishardi. Zaldagi xizmatchilar va qo‘riqchilar nafas olishga ham qo‘rqib, devor bo‘ylab qotib qolishgan. Markazdagi eng katta poker stoli qarshisida bir kishi o‘tirardi. Uning qarshisida esa bir nechta dillerlar daxshatdan titrab turishardi. Xunrez... Jinoyat olamida nomi tilga olinsa, tajribali jallodlarning ham eti shinqirlaydigan kimsaning shaxsan o‘zi edi. U ko‘k rangli qimmatbaho kostyumda, qo‘lidagi qadahni yengil aylantirib, Damryeong tomon sekin burildi. Uning yuzida sovuq va qonxush bir tabassum paydo bo‘ldi.
- Nihoyat.. - lablari orasida aytgan gapini hamma tushundi. Xunrez o'tirgan o'rnidan vazmin turdi, nigohida mazaxona bir kulgu bor edi. Damryeong o'zini hotirjamlik qiyofasini yechmay, Xunrezga bosh ko'tarib qimir etmay turaverdi.
- Sizni bu yerlarda ko'raman deb o'ylamagandim. - dedi Damryeong bir qoshini uchirib. Damryeong Xunrezni qo'l bilan sanoqli marta ko'rgandi xolos. Bu ham Sitsiliyada yashab yurgan kezlari, Cabone bilan og'u savdosi yig'ilishlarida bo'lgandi.
- Men ham.. - Xunrez, Damryeongning qarshisiga kelib to'xtadi. - Cabonening itlaridan biri, qanday qilib shunday yetuklikka erishganini anglolmayabman chog'i.
Damryeong pinagini ham buzmadi. Ortida turgan odamlari xuddi urishga kelgandek, bellaridagi qurolni siqishdi. Damryeong xuddi yo'q degan ma'noda qo'llarini ko'ksiga yaqin chalishtirdi. Uning birgina shu ishorasi odamlariga kifoya edi.
- Sizga yollanma qotilligimni eshitgandursiz.
- Eshitdim.. eshitdim. - Xunrez shunday tirjaydiki, hunuk basharasi yana-da badbasharalashib ketdi. - Meni o'ylantirayotgan narsa, sen Cabone eng ishongan o'ng qo'li eding shunday emasmi? Nega u bu xazinani muqarrar o'limga itaryabdi? Nima qilib uni ranjitganding?
- U meni o'limga itarmadi. Janob tozalash kerak bo'lgan axlatni eng ishonchli qo'llarga topshirdi xolos.
- Unga aytib qo'y… o'sha axlat qizini odamlarimga yemdek tashlaganimda uning haqiqiy obro'si topdalib bo'lgandi. Endi menga malaylarini yuborishdan foyda yo'q. Qulagan martabasi tiklanib qolmaydi. - Xunrez Damryeongga juda past nazar bilan qaradi. Chunki bu yigitni u doim Cabonening ortida ko'rgan xolos. Oddiy yordamchi, yoki itlaridan biri. Ammo Damryeong Cabone to'dasidan chiqib ketgani va hozir Seul unga qarashli ekanini tahmin qilolmadi. Uning qo'li ancha joyga yetadi, Xunrezdagi bu kibr esa tushunishga yo'l bermaydi.
- Men allaqachon qiladiganimni qilib bo'ldim. - pichirladi Damryeong.
Erkak tushunarsiz Damryeongdan ko'z uzmay qarab turaverdi. Damryeong aynan yo'l tanlashda adashmagan edi. Xunrezning yagona nozik tomoni bu uning kibri edi. Mensimaslik va haddan ortiq o'ziga bo'lgan ishonchidan dushmanlaridan tuzuk himoyalanmasdi. Bu esa Damryeongga yaxshi qo'l keldi. Ayniqsa boshqa birovning hududida osoyishta kezib yurish ahmoqlik. Seulda Xunrez bir qo'lidan ayrilgandek, axir o'zining davlati emas.
- Sitsiliyadagi kontrabanda omboringiz… - juda sekin gap boshladi Damryeong, lab chetida mazaxona bilinar-bilinmas kulib. - Yo'q qilindi. Baltik dengizidagi oxirgi yukingiz esa allaqachon politsiya qo'lida. Lekin eng qizig'i bu emas… - Damryeong sekin egilib Xunrezning qulog'iga shivirladi:
- Sizni maxfiy sirlaringizni biladigan o'ng qo'lingiz Roderigo hozir meni omborimda chalajon yotibdi. Umri uzoq bo'lsin barcha hujjatlaringiz va kodlaringizni bizga topshirishga rozi bo'ldi. - Damryeong shu so'zlarini tugatib ortga chekindi. Va yana o'sha sovuq, hissiz nigoh bilan qarshisidagi kimsaning yuziga tikildi. Xunrez avvaliga bir nuqtadan ko'z uzmay qotib turaverdi. Bilsa bo'lardiki uning kibrli tabassumini asta-sekin so'nib borganini. U g'azabini ham, daxshatini ham o'z ichiga yutishga majbur edi. Seulda, kamiga dushmanining inida, ochilgan qurollar qarshisida shovqin ko'tarish nojo'yi harakat bo'lishini tushungandi. Bir oyog'idan kesilganini ham sezib yuribdi. Lekin yiqilishni o'zining obro'siga ep ko'rmadi.
- Buning badali og'ir kelishini bilasan-a?..
- Ayni vaqtda o'z g'amingizni yeydigan ahvoldasiz.
- Yirtqich oyog'idan jaroxat olganida, u yanada shafqatsizroq bo'ladi. Sen Cabonega ishlab, juda katta xato qilyabsan yigitcha… o'z ishongan odamini yonayotgan olovga tashlagani bekorga emasligini unutma.
- Mendan tashvishlanmay qo'yaqoling o'z g'amimni o'zim yeyman. - dedi Damryeong Xunrez ketishi uchun unga yo'l ochib chetga o'tar ekan. Cabone topshirgan topshiriq, ozodlik uchun so'nggi yo’l. Damryeong birinchi qadamni tashladi.
- Won, mehmonimizni eshikkacha kuzatib qo'y. Won va uning ortidagi soqchilar darhol yo‘l ochib, Xunrezga chiqish eshigini ko‘rsatishdi. Xunrez kostyumining tugmasini asta qadab, so‘nggi bor Damryeongga qora va mazlumiy nigoh tashladi-da, zalni tark etdi. U baqirmadi, baqir-chaqir qilgani yo‘q, ammo uning har bir og‘ir qadami ortida daxshatli bir fitna pishib yetilayotgani sezilib turardi. Zaldagilar chuqur nafas olishdi. Won Damryeongning yoniga yaqinlashib, ehtiyotkorlik bilan gap boshladi:
- Xo‘jayin... U chindan ham shunday osonlikcha chekinadimi? Roderigoning sotilganini va omborlarining yo‘qotilganini hazm qila olmaydi. U har qanday pastkashlikka tayyor. Biz uning faqat bitta oyog'ini chopdik…
Damryeong chuqur hafsalasiz nafas chiqardi. Wonning gaplarini eshitdi ammo javob berishga so'z topolmadi.

Xunrezning burchakka siqilgan holi Damryeongni biroz hotirjam torttirdi. Ammo Damryeong bir narsani hisobga olmadi. Bor yo'g'idan ayrilgan maxluq ochiqchasiga jangga kirmaydi. U pisib ish tutadi, eng iflos pastkashlikka qo'l uradi.
Damryeong kazinodan chiqqanidan so'ng Jiminga qo'ng'iroq qildi. O'zi yo'q vaqti Raniyani xavfsizligini faqat Jiminga ishongani uchun, Jiminni qoldirib ketgandi. Jimin qizni teatrdagi hamkasblari bilan ekanligini, kichik yemakxonada kechlik qilishayotganini aytdi va manzil yubordi. Won mashinani Seuldagi kichik yemakxona qarshisida to'xtatdi. Damryeong bunday kichik joylarga hayotda qadam bosmagan, lekin bugungi kayfiyati sabab e'tibor ham berib o'tirmadi. Mashinadan tushib yemakxona kichik darchasidan ichkariga ko'z yugurtirdi. Ichkarida haqiqiy sojuxo'rlik bo'layotgandi. Qaysidir burchakda bir to'da erkaklar handon otib kular, yana qaysinisidadir ayollar va juftliklar bor edi. Mast bo'lgan erkaklar tarafdan har xil haqoratomus so'zlarni eshitganidan so'ng Damryeongning jaxli chiqishni boshladi. U Raniyaning bunday joyga kelishini sira istamasdi ayniqsa o'zining yo'qligida. U lablarini asabiy yalab sevgilisini odamlar orasidan ko'z qiri bilan qidirishda davom etdi. Birinchi tanigan odami markaz yaqinida joylashgan stol atrofida sojuni bir ko'tarishda ichayotgan Soyon bo'ldi. Qiz bo'shagan idishini stolga taraqlatib qo'ydi. Atrofidagi hamkasblari baralla qichqirib kulishdi. Stolda bir qancha Myeongdongdagi ishchilar, Narang, Soyon, Jinri, Raniya va Tein bor edi. Soyon Narangning yonida, Jinri esa bir ishchi yigit bilan ko'z urishtirib o'tirardi. Damryeongning g'azabi orta boshladi chunki Raniya Teinning yonida u bilan yoqimli suhbat qurib o'tirganini aniq ko'rdi. Ular nima haqida suhbatlashayotgani aniq emas, ammo yonma-yon o'tirishganini o'zi yigitni rashkini olovda kuydira boshladi. U o'tkir nigoh bilan kuzatib turaverdi. O'sha soniyada Raniya stolda turgan kichik go'shtni og'ziga soldi. Go'shtga surtilgan qayla qizning lablariga tegib qoldi. Tein unga ishora qilganda, qiz unga burilib tushunmagandek qaradi. Damryeong shu lahzani sinchikilab kuzatib turar ekan, qo'llari shunday qattiq siqildiki qon talash bo'lib qoldi. Tein bosh barmog'ini bilan qizning labiga tekkan qaylani artib qo'ydi. Damryeongning yuragiga qattiq xanjar kelib sanchilgandek bo'ldi, u tamoman rashkdan telbaga aylanib ulgurgandi. Raniya bu ishni Teindan kutmagani uchun ham qarshilik qilmay jim turgandi, lekin Teinning keyingi harakati Damryeongni joyida jim ushlab turolmadi. Yigit hislarini jilovlay olmay hamma ichkilik bilan band vaqtda Raniyaning iyagidan ushlab lablari tomon yaqinlashib o'pishga urindi. Lekin yetib bormadi. Yemakxona eshigi qattiq zarbdan uzilib tushay dedi. Ichkariga qutirgan hayvondek qora kostyum shimli erkak otilib kirdi. Ko'zlarida g'azab qonga aylangan, qo'lidagi tomirlari bo'rtib chiqqan edi. Yemakxonadagi shovqin-suron, kula-kula ichkilik ichayotgan barcha Damryeongga qarashdi. Tein hali yetib ulgurmagan yuzini Raniyadan uzib ikkisi ham o’sha tomon burildi. Raniya bir vaqtning o'zida do'sti tomonidan bunday harakatni kutmaganini o'ylasa bir tomondan buni Damryeong ko'rmagan bo'lsin deb ichida o'tinib so'rardi. Ammo yigitning o'tkir qarashi Raniyaga hammasini ayon qildi. U kelishi bilan Teinning yoqasidan ushlab yuziga shunday musht tushirdiki, kichik yemakxonada qarsillagan ovoz jaranglab ketdi.
- Janob! - bir vaqtda hammaning so'zi shunday chiqdi. Raniya uning baquvvat qo'llariga yopishib do'stidan ajratishga urindi. Damryeong unga e'tibor ham beray demasdi. Qizni o'zidan xuddi aybdordek itarib yubordi. Soyon Raniyani ushlab quchog'iga oldi. Raniya qo'rquvdan va hayratdan qimirlay olmay tin oldi. Ular tanishganidan buyon Damryeong hech qachon qizni o'zidan itarib, siltamagandi. Uning ko'zlari yoshlanib ketdi, va bu safar yo'qotib qo'yishdan qo'rqa boshladi. Kuchli mushtlashuv shovqinidan ichkariga Jimin bilan Won otilib kirishdi va xo'jayinlarini Teindan ajratib olishdi.
- Janob tinchlaning qizlar shu yerda.. - Jimin uning qulog'iga yaqin kelib pichirladi. Damryeong chuqur-chuqur nafas ola boshladi. Hansirashidan qanchalik jaxli chiqayotganini bilsa bo'lardi. Bu yigit unga tegishli bo'lgan lablarga qo'l tekkazdi xatto o'pishga urindi. U asta-sekin ortga burilib dugonasining quchog'ida titrayotgan sevgilisiga qaradi. Nigohi shunchalik sovuq va hissiz ediki Raniya beixtiyor bir qadam ortga yurdi. Damryeong ogohlantirgandi uning rashki bilan o'ynashmasli haqida.
- Agar seni yana uni yonida ko'rsam… burdalab tashlayman. - dedi Damryeong yerda ikki bukilib qolgan Teinga so'nggi marta qarar ekan. Tein bir so'z aytishga ulgurmadi Damryeong Raniyani Soyonning quchog'idan yulib oldi. Qizlar va Narang bir og'iz so'z ochishga ham cho'chishdi. Yemakxonadan birinchi Damryeong va Raniya, so'ng Won bilan Jimin chiqishdi. Damryeong mashinasi eshigini ochib qizni ichiga uloqtirgudek siltab o'tkizdi. Jimin bilan Won bir soniyada shamoldek uchib ketgan mashina ortidan xoda yutgandek qolib ketishdi.
Yo'l bo'yi bir so'z ham demay tezlikda mashina boshqarib ketayotgan Damryeongning g'azabi hali ham tarqamagandi. Sal avval Xunrezning kurakda turmaydigan gaplarini eshitganida ham bunchalik qoni qaynamagandi. U har Tein bilan Raniyaning bir-biriga qarab turgan holatini tasavvur qilganida rulni qattiqroq siqardi. Agar u eshikdan kirib qolmaganida sevgilisi boshqa yigit bilan o'pishgan bo'larmidi? hayolidan o'tkazdi yana. Mashina chiyillab o'zi yashaydigan o'n sakkiz qavatli bino qarshisida to'xtadi. Damryeong qizni qo'lidan sudirab uyga olib kirdi. Qiz endi og'iz ochaman deganida yigit uni ikki yelkasidan siqimlab devorga zarb bilan tiradi.

Qattiq devorga tanam urilganida yengil og'riqdan ingradim. Ammo uni harakatlarini juda yaxshi tushunardim, men uni rashk olovida yonishiga sabab bo'lganim uchun ham aybdor edim. Yengil yutunib boshimni tepaga qaratdim u esa pastga. Yuzimni ikki kafti bilan ushlab peshonalarimizni birlashtirdi. Ko'zlarimiz to'qnashdi, men unda unsiz bir rashkni sezardim.

Bir so'z ham deyolmadim, u ham qanchadir daqiqa jim tikilib turaverdi. Go'yo meni ko'zlarimga qarab g'azabini tinchlantirib olmoqchidek. So'ng chuqur xo'rsinib gapira boshladi.
- Nega u yerga mendan so'ramay bording?
- Janob.. janob Narang taklif qildi hammamizni. - dedim hayajon va qo'rquvim qorishib. Uzuq-yuluq tartibsiz so'zlar chog'im, undan hayiqa boshladim. Chunki uni hech qachon avval bunday holatda ko'rmagandim.
- Men senga ruxsat berdimmi?… javob ber! - Damryeong biroz ovozini balandlatdi. Endi esa Raniyaning ham jaxli chiqa boshladi.
- Nega sizdan ruxsat so'rashim kerak? bunga majburmanmi?
- Majbursan! kimniki ekaningni unutib qo'yma.
- Men mulkingiz emasman! - Raniya Damryeongni ko'ksidan itarib o'zidan uzoqlashtirdi. Ovozini ham xuddi o'zinikidek balandlatdi. Damryeong qizning bu kutilmagan isyonidan bir soniya qotib qoldi. Lekin bu uning g'azabini pasaytirmadi, aksincha, alangaga moy sepgandek bo'ldi. U sekin, lekin tahdidli tarzda yaqinlashib, Raniyaning ikki tomonidagi devorga tirandi. O'rtalarida hatto nafas olishga joy qolmagandi.
- Men senga hech qachon mulkdek munosabatda bo'lmadim. - yigitning ovozi juda past va xafadek eshitildi. Raniya uning ohangidan noto'g'ri gapirib qo'yganini anglab yumshab qoldi.
- Lekin doim aytganman.. har bir qon oqib turgan tomiring, har bir olayotgan nafasing meniki ekanini.
- D..Damryeong…
- Jim.. men o'sha onda nimani his qilganimni qanday tushuntiray? Ko'ksimda paydo bo'lgan cho'g'li olovni qanday o'chiray? Senga boshqalar qarashini ham istamayman ammo ba'zilar xatto qo'l tekkazishga boryabdi sen esa qarshilik ham qilmading.
- Men kutmagandim, bu to’satdan bo'ldi. Tein shunchaki do'stim.
- Do'stlar bir-birini o'pishga harakat qilmaydi.
- Men unday qilmadim!
- Lekin qarshilik ham qilmading. - Damryeong undan uzoqlashdi va bazo'r jilmayishga urindi. Raniya endi payqadiki erkakning rashki ancha kuchliroq bo'lishini.
U mendan uzoqlashgan vaqti yuragim qo'rquvdan gupirlab ketdi. Yuzida qandaydir alamli tabassum bor edi. Men.. men axir atayin qilmadim, Teindan bunday harakatni kutmaganim uchun ham shoshib qoldim. Balki u meni o'pgan bo'lardi.. agar u..u kelib qolmaganda. Tomog'imdan achchiq bir narsa o'tdi. Men xato gapirdim. Uni qo'lidan ushlab kechirim so'ramoqchi bo'ldim lekin ulgurmadim. Uydan otilib menga xatto qaramay chiqib ketdi. Ko'zlarimda qotib qolgan yoshni chiqarolmay u chiqib ketgan eshikka qarab qolaverdim. Uni juda sevaman… hozir mendan yuz o'girganda yana bir bor amin bo'ldim.

Og'ir ko'zni qamashtiruvchi chiroqlar tungi klub barini ranglarga bo'yamoqda. Raqs maydoni juftlik yoshlarga to'lib toshgan. Musiqa ovozi balandligidan quloq qomatga kelardi. Qaysidur burchakda juftliklar kuchli bosimdagi musiqa ovozini yoki odamlar qarashini ham unutgan holatda og’iz-burun betashvish bir-birlariga yopishardilar. O'sha eshikdan chiqib ketganidan keyin alamini ichkilikdan olishni xohlagan Damryeong aynan shu tungi klubga tashrif buyurgandi. Yonida sherik bo'lib halittan buyon Jimin ham to'xtovsiz o'tkir viskini bo'shatib yotibdi. Damryeong unga boshini ko'tarib qaradi. Jiminning ko'zlarida og'ir tashvish va alam uchquni ko'rk berib turibdi. Damryeong yolg'iz emasligini tushunib kuldi.
- Senga nima bo'ldi? - so'radi Damryeong viskisidan ho'plab.
- Farzandli bo'lmoqchiman.. - Jimin xuddi aqldan ozgandek kula boshladi.
- Nima buni iloji bor ekanmi?
- Ha boshqa ayoldan.. - javob berdi Jimin hotirjam holatda. U Damryeongni yoniga kelishidan avval Doona unga yana doimiy aytadigan gaplarini aytgandi. Yana doimgi g'alva, Jiminning ko'zlaridagi otalik xohishi. Ayolga ham qiyin, turmush o'rtog'i nimani xohlashini shunchaki yashiryabdi, ammo u buni qanchalik orzu qilishini bilardi. Jimin ikki taraflama kuchli bosimdan, xotinining doimiy itarishlaridan juda charchagandi.
- Qo'lingdan keladimi? - so'radi Damryeong Jiminga sinchiklab tikilar ekan. Jimin javob bermadi va o'zlarining stollari tomon kelayotgan ayollarga nigohini qaratdi. Uning ko'zlaridagi alamli kulgu o'rnini to'satdan sovuq bir qat'iyat egalladi. U yoniga nazokat bilan o'tirgan ayolga boshdan-oyoq extiros bilan tikilgancha, stakandagi so'nggi qultumni bir ko'tarishda ichib tarsillatib qo'ydi.
- Boshqa choram bormi? - Jimin shu so'zlarini aytdi-yu yonidagi qizni belidan quchib tungi klubning vip xonasi tomon chiqib ketdi. Damryeong uni yaxshi tushunardi, hozir o'zining ham ichida rashkdan kurtak ochgan qora nihol joniga azob bermoqda. Raniyaning aytgan so’zlari ham alam ustiga alam bo'lib ruhini cho'ktirdi. Yigit tanasini ortga tashladi. Hozir miyasida sevgilisining oxirgi so'zlari aylanar, ko'z o'ngidan maftunkor ammo ko'zlari to'la yosh bo'lgan chexrasi ketmasdi. U har Tein bilan bo’lgan voqeani eslaganida g'azabi battar to'lib toshaverdi. Alamini nimadan olishni bilmay hunob bo'la yozdi. Damryeong Jimin bilan birga chiqib ketgan ayolning sherigi yonida ekanini endi payqadi. Qizning ko'ylagi qizil rangda xuddi bir vaqtlar Raniya teatrda Damryeongning xushini o'g'irlagan nafis ko'ylakga juda o'xshash edi. Sochlari tekis yelkasiga tushib turar, hiyol ko'zlariga surtilgan qora surmalari extirosni oshiradigan darajada chiroyli, lablari qizil rangga bo'yalgan va har bir harakati qat'iy, tajribali edi. Damryeong qizning yuz tuzilishiga va qip-qizil boyalgan lablariga tikilarkan, tomog'iga achchiq bir narsa tiqilgandek bo'ldi. Har bir detali ko'ylagining botiq biqimlari, yelkasiga tushib turgan tekis sochlari va qizil bo'yog'i hayolini tamoman zaharlab, uni Raniyaning o'sha teatr sahnasida porlab turgan suratiga qaytarib olib o'tardi. Ammo qarshisidagi bu ayol Raniya emasdi. Unda Raniyaning sofligi, ko'zlaridagi beg'ubor qo'rquv va sevgining uchqunlari yo'q edi. Qizil ko'ylakli ayol Damryeongning o'tkir va sovuq nigohlarini o'zicha boshqacha tushundi. U yigitning e'tiborini tortdim deb o'ylab, lablarida shirin, jozibali tabassum bilan sekin-asta unga yaqinlashdi. Ayolning xushbo'y, og'ir parfumi Damryeongning burniga urildi-yu, yigitning dimog'i achishib ketdi. Ayol uning ko'ksiga uzun tirnoqlarini botirib, yurak qismiga bosh qo'yib belidan quchib yotib oldi. Ular xatto jamoat joyida ekanliklariga ham e'tibor berishmasdi. Damryeong og'ir nafas olardi. Lekin bir zumga boyagi rashkdan o'layotgan hislari tinchigandek bo'ldi. U bu qiz bilan birga bo'lganda uning teginishlariga qarshilik qilmaganda xuddi Raniyaning ishiga javoban ish qilayotgan his qildi o'zini. Va shu yo'l bilan alamini olmoqchi bo’ldi. Barchasi teng bo'lishi uchun. Damryeong ayolga imkon berdi, ayol boshini ko'tarib marraga yetgandek quvonib kuldi. So'ng yigitning qora ko'ylagini yechish uchun qo'l cho'zdi va och bo'ridek unga suykalib ketdi. Damryeong esa hech qanday harakat qilmay uning harakatlarini kuzatardi. Ko'ylak tugmalari birin-ketin yechilar ekan, lablarini asabiy yalab boshini ortga tashladi… va xuddi oldindan kechirim so'ragandek bo'ynidagi qora yozuvli tatusi ustidan silab qo'ydi…

#Muallif - Kang Raniya

Raniya ikki haftada ancha o'ziga kelib qolgandi. Ammo o'sha ikki hafta ichida qiz betob holatda ham sahnaga chiqishga majbur bo'ldi. Teatr kunini o’zgartirib bo'lmasdi, Damryeong buni hal qilmoqchi bo'ldi-yu ammo Raniya chiqaman deb turib oldi. Keyinchalik Narangdan bir necha haftaga javob oldi. Damryeong uni Doonaning yonida qolishga majburladi. To'g'ri u har soatda qizdan xabar oldi, tun bo'yi uhlamay o'zi qarab chiqdi. Barcha dori-darmonlarini o'zi berib, tuzatdi. Raniya bu yigitni shu ikki hafta ichida yana qaytadan tanigandek bo'lardi. Uning ochilmagan qirralari, tunlari uhlamay holidan xabar olishi, joni og'riganda Damryeongniki ikki baravar bo'lib og'rishi.. hammasini his qildi. U ba'zan muhim ishlar bilan qizning yonida bo'lolmagani uchun ham Jiminnikida qolishini xohlardi. U yerda qo'riqchilar yetarlicha va yolg'iz bo'lmaydi Doona ham Raniya bilan ancha yaqin dugonaga aylanib qolgandi. Albatta ba'zi kunlari Doonaning dugonasi Hanni ularnikiga kelaverishini aytmaganda Raniya doim Doona bilan yaxshi kelishadi. Nega ekanini bilmaydi-yu ammo Raniya Damryeongni doim shu qizdan rashk qilardi, xuddi ichidan bir nimani sezgandek. Doim sabab topdim deganda Hannining bu uyga kelaverishi Raniyani borgan sari shubhalarini orttirib boraverdi. Hozir ham u divanga o'tirgan holatida qo'llarini qayirgancha Hanni va Doonani suhbatiga quloq tutib o'tiribdi. Lablarini tishlayverib qizartirib yuborgandi, asabiylashganida yoki hayajonlanganida qo'llarini qayiradigan odati bor. Jaxli chiqqanda esa qizning ko'zlarida sovuqqonlik paydo bo'ladi, bu xuddi uning tengsiz husnini orttirib yuborgandek Raniya yanada go'zallashib ketardi. To'satdan eshik ochilib ichkariga Damryeongning o'zi kirib qoldi. Doona va Hanni suhbatni yakunlab o'rnilaridan turishdi, Raniya ham olayib qizlarga qarab qo'ydi. Damryeong egnidagi yengil kostyumini yechib ichkariga kirdi.
- Xush kelibsiz.
- Salom Damryeong. - avvaliga Doona so'ng Hanni, Damryeongga mulozamat qilar ekan Raniya og'zini ochgancha bir burchakda xuddi ajratib qo'yilgan mushukdek qolib ketgani uchun jimib qoldi. Go'yoki Damryeong unga umuman qaramayotgandek tuyildi, lekin yigitning ko'zlari unda edi. Damryeong qizlarga nomiga egilgan bo'ldi, aslida Doona bilan u doim shunday salomlashadi. Hanniga esa umuman e'tibor bermaydi, shunchaki yuzaki tanishchilik xolos.
- Balki ular mendan avval munosabatda bo'lgandir? Nega bir-biri bilan bunday salomlashyabdi? Mendan yashirish uchunmi? Shu yerni o'zida hammasini ko'zlarini o'yib olsam kim menga qarshilik qilarkin? O'sha qizni undan uzilmayotgan ko'zlarini sug'irib olaman.. ha shunday qilaman qaytib qarolmaydigan bo'ladi. - Raniya o'zicha Hannini sochini yulayotgan holatini tasavvur qilar ekan, boshini xuddi to'g'ri qilyapman degandek silkib qo'yardi. Birdan uning hayoliga ko'rinishi haqidagi o'ylar yog'ilib kela boshladi. U bir o'ziga nazar tashladi, so'ng Hanniga. Qizning ko'ylagi ancha muncha kalta, oppoq va nozik oyoqlari yaqqol ko'zga tashlanib turibdi. Sochlari mayin yoyilgan tekis, lablariga qizil lab bo'yog'i surtilgan, qaddi tik mag'rurona va juda chiroyli edi. Qolaversa u doim shunday yasanib kelaveradi. Raniyaning kayfiyati tushgandan tushdiki, o'ziga bo'lgan ishonchini bu qiz yeb qo'ygandek xafa bo'ldi. Qiz mayus yonida turgan oynaga qaradi. Hannidan farqli o'laroq Raniyaning sochlari jingalak va juda uzun, yuzida yengil pardoz bor, lablariga ham hech nima surtilmagan ammo xuddi qulupnaydek qizarib turibdi. Egnida oddiy jinsi shim va oq rangli kofta bor xolos. Sodda va tajribasiz. Birdan uning yuzi qarshisida kichik chapak chalindi. Qiz shu zahoti hayolot olamidan qulab, o'ziga tikilib turgan sevgilisini ko'rdida ko'zlarini pirpiratib qaddini tikladi.
- Moychechagim. - dedi Damryeong Raniyaning xafa ekanini yuzidan payqab jilmayar ekan. Raniya avvaliga yigitdan araz qilmoqchi bo'ldi ammo ko'zlarini ulardan uzmay qarab turgan Hannini ko'rishi bilan, o'zini xuddi beparvodek tutishni tanladi. U atayin Damryeongni bo'ynidan qo'llarini aylantirib, bag'riga kirib oldi. Birinchi marta Raniya bunday qadam tashlaganiga qotib qolgan yigit qimir etmay unga hayron qaradi. Ammo qizning harakatlari aynan unga juda yoqib tushayotgandi. Raniya Damryeongdan birozgina uzoqlashdi. So'ng yuzidan ohista o'pib qo'ydi. Damryeong nima bo'layotganini, Raniya nima sababga ko'ra to'satdan bunday qilayotganini tushunmayotgan bo'lsada farqi yo'q. Damryeongga bu shunchalik zavq olib kelyabdiki hammaning yonida qizga hujum qilmaslikdan o'zini zo'rg'a ushlab turibdi.
- Meni shunchalik sog'indingmi? - pichirladi u qizning qulog'iga yaqinlashib. Raniya kutilmagan bu yaqinlikdan seskanib ketdi. Damryeongning o'zi bu safar qizning belidan ushlab o'ziga yaqinroq tortdi. Raniya o'zining bu ishlaridan endi hijolat bo'la boshladi. U shunchaki anavi Hanni deganlariga " U meniki! " degan joyni ko'rsatib qo'ymoqchi bo'lgandi xolos.

Raniya endi sekin qo'llarini yigitdan bo'shatmoqchi bo'ldi lekin Damryeong uni qo'yib yuborarmidi. Hanni bir burchakda ularni halittan beri bazo'r o'zini qo'lda ushlab kuzatib turibdi. Titrab ketayotgan lablaridan sezsa bo'lardi qanchalik Damryeongni Raniyadan rashk qilayotganini. Hammasini bildirib qo'ymaslik uchun ham chuqur nafas olib boshqa tarafga burildi. Raniya va Damryeongning bir-biriga qanday muhabbat bilan qarashi-yu, yaqinligiga u chiday olmasdi. Ayniqsa yillar davomida harakat qilib erisha olmagan muhabbatiga, allaqayerdandir kelgan aktrisa bir deganda erishgani juda alamli edi. U Damryeongni avval hech qachon mehrli kulganini, kimdandir havotir olishini yoki kimdirni o’pishga uringanini ko'rmagan. Doona vaziyat keskinlashayotganini sezib, Hannini kuzatishga chog'landi.
- Men unda boraqolay.. bezovta qilganim uchun kechir.
- Istaganingda kelishing mumkin dugonajon, hech bezovta bo'lmayman.
Hanni chiqishidan avval Damryeongga burilib, o'g'irincha nigoh tashladi. " Men ketayotganimni sezdimi? " degan ma'noda. Ammo yigitning ko'zlari o'zining sevgilisida edi. Hanni chuqur xo'rsinib biroz jaxl aralash chiqib ketdi.
- Haligi.. Jimin qayerda? - Doona eshikni yopar ko'yi tashqariga qaradi. Jimin ko'rinmaydi, u Damryeong bilan kelmagan. Yigit yolg'iz emas ekanliklarini anglab tezda Raniyani qo'lidan bo'shatdi. Qiz paytdan foydalanib yuqori qavatga yugurib ketdi.
- Ha unga muhim ish aytgandim, birozdan so'ng kelib qoladi.
- Tushunarli, hayrli kech yaxshi dam oling. - dedi Doona. So'ng u ham o'zining xonasiga kirib ketdi. Damryeong mana endi biroz avval Raniya yugurgilab chiqib ketgan zinaga qarab yoqimli kuldi. Qizning ortidan xonaga chiqib ichkariga kirganida Raniya yotoq ustida qo'llarini chalishtirib bir nuqtadan ko'z uzmay o'tirgandi. Lablarini tishlab, qo'llarini qayirib o'tirganidan bilsa bo'lardi allanimadandir asabiylashayotganini.
- Nega qochib ketding? - dedi Damryeong o'zini odatiy tutishga urinar ekan, kelib qizning yonidan joy oldi. Raniya javob bermadi keyin keskin harakat bilan Damryeongga burilib qaradi.
- U bilan munosabatda bo'lganmisiz? - kutilmagan savol berildi qiz tomonidan. Yigitning qoshlari to'lqinsimon holatga kelib qoldi. U Raniya kimni aytayotganini umuman tushunmasdi.
- Kim bilan?
- Hanni bilan… yolg'on gapirishga urinmang ham! - dedi Raniya.
Mana endi Damryeong gap nima haqida ketayotganini, Raniya nega halittan beri g'alati qiliqlar qilayotgani, Hannini yonida Damryeongni quchoqlab o'pgani, keyin esa jaxl qilib chiqib ketganini sababini tushundi. Doimgi og'ir bosiq, tortinchoq, kam-gap qizdan hozirgi injiq, jaxldor qizga nega aylanib qolganini ham fahmladi u. Hammasiga bir narsa sabab, hammasi bir tushunchaga kelib taqalmoqda - Rashk! Damryeong lablarini bir-biriga jipslashtirgan ko'yi, bazo'r o'zini jilmayishdan to'xtatib ushladi. Ammo u hozirning o'zida qizni qiynab bor rashkini shu yo'l bilan chiqarib olgisi, jaxldan shishib qolgan lablaridan o'pib tinchlantirishni istardi. Lekin bunchalik oson tugashini istamadi, chunki Raniyaning rashk qilishi Damryeongga biram yoqib tushgandiki. U qizni yanada ko'proq rashkini ko'rishni istadi.
- Javob bering!
- Bir muddat.. - pichirladi Damryeong xuddi aybdorona yuz ifoda bilan. Raniyaning yuragida alla-nima gupirlay boshladi. Tomog'idan nafasi zo'rg'a o'tardi. U o'zini yigitning hayoti yagona ayol deb hisoblardi. Afsus hom-hayollari puchga chiqdi.
- U.. u bilan ham.. t…tunda birga bo'lganmisiz? - shu so'zlari titrab, juda tartibsiz chiqdi. Qiz titrayotgan lablarini tishlab, yigitdan buni inkor qilishini ko'zlari orqali yolvorib so'rardi.
- Unchalik ko'p emas, uch to'rt marta. - javob berdi Damryeong qizning birinchi yuz ifodasi qanday bo'lishiga qiziqib kuzatar ekan. Ammo Raniyaning ko'zlari yoshlanib ketganini ko’rishi bilan darhol o'rnidan turib qizning qarshisida tiz cho'kib o'tirdi. Ha, u biroz oshirib yuborganini fahmlagandi.
- Hoy, hoy hazillashdim… moychechak.. kechir. - uning lablarida biroz yoqimli kulgu va ko'zlarida aybdorlik hissi bor edi. Raniya hali chiqib ulgurmagan ko'z yoshlarini artib ortidagi yostiqni oldida oyoqlari ostida tiz cho’kib, kechirim so'rayotgan yigitining boshiga tushirdi. Bu og'riqli emas, shunchaki juda kulgili edi. Damryeong ortga tisarilib, qattiq pol ustiga yotib qoldi. Raniya o'rnidan turib tinimsiz uni yostiq bilan savalay boshladi.
- Yordam… yordam bering zo'rlik qilishyabdi! - kulgu aralash, yolg'ondan baqirgandek bo'ldi Damryeong. Raniya g'azabdan baribir to'xtamadi. Keyingi galda qiz yostiqni qo'yib, yigitni yoqasidan ushlab o'ziga yaqinroq tortdi. Qizdan bunday keskinlikni kutmagan Damryeong, uning chuqur, rashkdan yonayotgan ko'zlariga qarab qotib qoldi.
- Agar yana shunday hazil qilsangiz Kim Damryeong… sizni hech kim qo'limdan sog' chiqarolmaydi!

- O'zing axir dabdurustdan munosabatda bo'lganmisiz deb shunday qaradingki… - kulishdan to'xtamay uyoqdan-buyoqqa tipirchilab gapirdi Damryeong qizning qo'lidan qutilishga aslida chunonan harakat qilmay.
- Nega u sizga bunday tikilib qaraydi doim?
- Rashk qilyapsanmi?
- Hecham.. shunchaki qiziqyapman.
- Qiziqayotgan odam birovni yoqasidan changallab qiziqadimi? - dedi Damryeong hali ham qo'yib yuborilmagan yoqasiga ishora qilib. - Yoki menga tashlanmoqchimisan?
Raniya tezda uni qo'yib yubordi-da endi uzoqlashmoqchi edi yigit uni bilagidan ushlab o'ziga tortgan edi Raniya uning qo'yniga uchib tushdi.
- Qo'yib yuboring.
- Avval qizg'anayotganingni tan ol.
- Qizg'anmadim! nega endi qizg'anishim kerak? - Raniya uni itarib o'rnidan turib ortga burildi. Damryeong ham turib qizning ortidan kelib belidan qo'llarini aylantirib quchib oldi. Raniya chiranib uni changalidan qutilishga urinar ammo befoyda ekanini o'zi ham yaxshi sezib turardi.
- Hamma o'z sevganini qizg'anadi. Men ba'zan seni o'zimdan qizg'anib ketaman. - dedi u. Raniya indamay tikilib turaverdi. Lekin keyin ichidan to'lib-toshib kelayotgan alangani o'chirolmay shartda ichidagini aytdi qo'ydi.
- Ha rashk qilyapman! Men avval sizni atrofingizda ayollarni ko'rmaganman. Shuning uchun o'ylagandimki….
- Xo'sh…? nima deb o'ylaganding?
- Sizni hayotingizda yagona ayol menman deb.
- Usiz ham shunday. - Damryeong biroz kulimsiradi. - Kim Damryeongni hayotidagi yagona ayol sensan.
- Ammo baribir ham u qizni ko'rsam o'zimni ushlab turolmayabman… kamiga u chiroyli, qomati ham daxshat.
Bu safar yigit shunchaki tabassum qilmadi, u xonani boshiga ko'tarib kulib yubordi.
- Ustimdan kulyapsizmi?
- Yo'q.. yo'q, shunchaki.. men bu qizni dunyodagi eng go'zal qiz deb bilsam-u bu moychechak xonim o'zlarini yerga uryabdilar. Shu adolatdanmi?
- Chindanam shunday deb o'ylaysizmi?
- Seni birinchi marta teatrda ko'rgan vaqtimni eslaysanmi?
- Ha..
- O'shanda aytgan ilk gapim nima edi? " Men ilgari hech qachon haqiqiy go'zallikni ko'rmagan ekanman. " - Damryeong mehr bilan rashkdan jizg'anak bo'layotgan sevgilisining sochlaridan silab suhbatni davom ettirdi.
- Ammo bu Rameoning gaplari edi.
- Men u romanni o'qimaganman, sevgilim.
Raniya o'sha vaqtda Damryeong buni shunchaki Rameo nomidan aytgan deb o'ylagandi. Lekin endi aslida Damryeong bu romanni o'qimaganini va o'sha so'zlarni o'z nomidan aytganini fahmladi. Qizning so’zlari hayajondan qomatga kelolmas, ko'zlarini uyatdan har bir burchakka qaratib chiqardi.
- Sen men ko'rgan eng chiroyli ayolsan.
Damryeong uni rashk sabab qiynalishini istamasdi, har qanday ayol bo'lmasin u Raniyasining o'ziga bo'lgan ishonchini yo'qotishini ham istamaydi. Qizning yuzida paydo bo'lgan hayajon va uyatli nigohni ko'rgan yigit uning peshonasidan mayin o'pib, bag'riga bosdi.
- U baribir sizga boshqacha qaraydi.
- Qarasa qarayversin, bu meni qiziqtirmaydi. Menga faqat bir narsa qiziq… seni ko'zlaring menga qanday qarashi.. - uning ohangi juda mayin edi. Damryeong bu qizni shunchalik qattiq sevardiki buni ba'zan o'zi ham his qilardi. Xuddi har soniya o'tganda qizga bo'lgan muhabbati ortib ketayotgandek tuyilardi. U Raniyani oddiy kichik sababdan ham xafa bo'lishini xohlamasdi. Xoh u Hanni bo'lsin, xoh boshqa ayol. Raniya uning ko'zlarida juda jozibali edi.
- Agar istasang men sen uchun butun dunyo bilan aloqamni uzishim mumkin. - Damryeong javob kutmay qizni kaftidan ushladi. Raniya uyatdan hech nima deyolmadi. U faqat bu sevgi uchun ta’sirlanardi. Qalbida turli gullar nihol ochardi. Endi uning yuragida boyagidek rashk emas cheksiz bir ishonch chaqnardi.
- Kechiring… men shunchaki o'zimni tutolmadim.
- Lekin menga rashk qilishing yoqdi.. - Damryeong lablarini keng yoyib tabassum qildi. - Sen juda go'zallashib ketar ekansan.
- Kulmang.. o'zingizni ham boshingizga tushsa ko'ramiz.
- Bu borada meni rashkim bilan o'yin o'ynamaganing maq'ul.. - bu safar yigitning nigohi jiddiylashdi. Ovozi ham pastladi, ko'zlarida sovuqlik tund urdi. Raniya undan cho'chidi shekil, jaxlini chiqarishga sabab bo'ladigan gap aytmadi.
- Qani, endi uhlaymiz. Bugun juda ko'p energiyangni rashk qilishga sarflading.
- Janob Damryeong! - Raniya jahl qilgandek uning ko'ksiga asta turtib qo'ydi. Lekin lablarida allaqachon samimiy tabassum paydo bo'lgandi. Damryeong yengil kulib qizni qo'llariga osongina ko'tarib oldi-da yotoqqa teparoq olib borib yotkizdi va o'zi ham yonidan joy oldi.

Yuqori qavatdagi xonada orom olgan Damryeong va Raniyadan tashqari uyda yana boshqa juftlik ham bor edi. Pastgi qavat, chap tomondan uchinchi xona. Ichkarida kichik tungi chiroq yonib bazo'r xonani yoritardi, qorong'u ichkariga suqilib kirishga urinar, mayin shamol ichkaridagi ayolning sochlari bilan o'ynashardi. Doona maroq bilan bolalar moda jurnalini varoqlar, bir-biridan yoqimtoy bo'lgan chaqaloqlarni ko'rib ko'zlari porlab mehrli jilmayardi. Chetdan balki bilinmas, ammo qiz har shu sur'atlarga tikilganida yuragi o'rtanib ming bo'lakka bo'linib ketardi. Doona ho'rsinib qo'ydi-da yana keyingi sahifaga o'tdi. Unda ham oppoq va kulgan yuzli qizchaning sur'ati chiqdi. Chaqaloqning boshiga o'ziga mos kichik kepka kiygazib qo'yishgandi. U shunday shirin kulardiki, Doona ham qo'shilib jilmaydi. Barmoqlari chaqaloqning sur'ati ustidan sekin siladi. Shu vaqt xona eshigi shovqinli ochilib ichkariga Jimin kirib keldi. Uning qadamidan charchog'i shundoq bilinib turardi. Jimin xonaga kirishi bilan allanimaga boshini ko'tarmay tikilib o'tirgan xotinining yoniga bordi. Ko’zlari u har kuni ko'radigan bolalar sur'atini ko'rishi bilan hafsalasiz yuz o'girdi. Doona uni kelganini xatto sezmay ham qolgandi.
- Yana o'sha jurnallarmi? - Jiminning nafasida koyish bilan birga mayuslik bor edi. Doona mana endi boshini ko'tarib, o'zini xuddi hech narsa bo'lmagandek tutishga urindi. Lablari alamli jilmayib, jurnalni chetga surib yopib qo'ydi.
- Kelganingizni sezmabman. - dedi u Jiminning yoniga borib yuzidan ohista o'pib qo'yar ekan. Jimin hech qanday javob qilmadi.
- Doona senga necha marotaba aytdim?
- Nimani nazarda tutyabsiz?
- Bu rasmlarni. - Jimin jurnalga ishora qildi. Doona gap nima haqida ketayotganini bilib, ho'rsindi. Ammo o'zining o'sha " Hammasi joyida " degan qiyofasini yechmay Jiminning qo'lidan tutdi. Qiz o'zining ichki kechinmalarini ustiga chiqarolmasdi, o'zini doim yaxshi va u juda baxtli ayoldek ko'rsatardi.
- Hech bo'lmaganda sur'atlarda his qilishimga qo'yib bering. - pichirladi u. Bu gaplar Jiminning yuragini teshib o'tgandek bo'ldi.
- Men seni bunday azob chekishingga uzoq vaqt chidab turolmasligimni bilasan-a?
- Unda men sizdan so'ragan narsamni qiling. - Doona yuzini boshqa tarafga burdi. U Jimin bilan yetti yildirki farzand degan tuyg'uni his qilolmadi. Taqdir ularga bitmas-tuganmas sevgi ato qildi-yu ammo uning mevasini ko'p deb bildi. Doona farzand ko'rolmasdi, doktorlar unga bepushtlik tashxisini qo'yishgan. Jimin nima bo'lmasin baribir undan kechmasligini, kerak bo'lsa butun umr farzandsiz o'tishga ham tayyor ekanini ko'p marotaba aytgan bo’lsada, Doona yaxshi bilardi Jimin ham qiz farzandi bo'lishini orzu qilishini. Bu so'zlar qizga zarracha taskin bermadi. O'sha xabarni eshitganidan buyon qiz juda kamgap va sokin bo'lib qolgandi. Jimindan so'ragan yagona narsasi esa, boshqa ayoldan farzand ko'rishi edi.
- Aljirama Doona, sen bilan yana tortishishni istamayman! - Jimin zarda qilib o'rnidan turdi.
- Mendan keching demayabman axir, shunchaki hayotingizga kimnidir olib kiring.. o'zimni emas sizni ota bo'lishingizni ko'rish istagim bor. - qiz dod solib yig'lashni istardi. Ammo ko'zlaridan umuman yosh oqmadi. U faqat o'zini baxtli ko'rsatdi, doim kuldi, doim azobdan kuldi… Jimin bunday qilolmasdi. Chunki u biladi bu narsa baribir Doonaga og'ir botadi.
- Menga bola kerak emas. Agar bu seni yuzingdagi kulguni so'ndirsa… - Jiminning ko'zlari yoshlandi. Uning so'zlari xonadagi sukunatni parchalab tashlagandek bo'ldi. Doona hali ham o'zini yig'idan tiyib turardi. Jimin uchun bu ayol dunyodagi eng kuchli inson edi.
- Lekin o'zingiz ham istaysiz. Siz baxtli bo'lishga loyiqsiz.
- Men hozir ham juda baxtliman. Va bunga faqat sen sababchisan, lekin buni tushunolmayabsan. - Jimin sekin qizning qarshisiga keldi-da, uning titrayotgan sovuq qo'llarini o'zining issiq kaftlari orasiga oldi. Uning nigohida nafrat yoki g'azab emas, balki qalbni ezib yuboradigan darajadagi chuqur bir mehr va ojizlik bor edi.
- Sen menga dunyodagi eng baxtli ota unvonini emas, eng baxtli er unvonini hadiya qil… sendan menga faqat shu kerak sevgilim. Uyimda ming bolalar kulgusi baralla yangrasa ham, kichik tabassumingsiz u uy men uchun baribir kimsasiz cho'l bo’lib qolaveradi…
Doona javob berolmay lablarini tishladi. Shu paytgacha yuzida mahkam ushlab turgan o'sha " Baxtli va kuchli ayol " niqobi nihoyat dars ketdi. Qizning yillar davomida ichiga yutib kelgan achchiq mehnati, tuganmas iztirobi ko'zlariga qalqib chiqdi. Birinchi yosh tomchisi yonog'idan pastga dumaladi. U endi jilmayishga ham, o'zini tutib turishga ham ojiz edi.

Tun oralab tongga ulandi. Ertalabdan hamma yaxshi kayfiyatda nonushta qilganidan so'ng Raniyaning iltimosi bilan Damryeong o'zining uyiga qaytishga vanihoyat ko’ndi. Aslida bu o'ziga ham yoqib tushgandi, Raniya bilan istaganicha yolg'iz qola olishini o'ylab bilintirmay kulib qo'ydi. Kechga yaqin Damryeong Jiminni xotinining yonida vaqt o'tkazishini tayinlab, o'zi haydovchilik uchun Wonni chaqirtirdi. U hech qachon jinoiy ishlardagi odamlarini oilaviy uylariga yaqinlashtirmasdi. Eng ishongan odami esa Jimin va Won xolos. Raniya va Damryeong mashinaning orqa o'rindig'iga o'tirishdi. Doona va Jimin esa ularni ketishlaridan avval kuzatib qo'yishdi. Yo'l bo'yi Raniya holsiz oynadan tashqariga qarab ketardi. Atrofga allaqachon qorong'ulik tushib kelmoqda. Biroz avval tinib ulgurgan yomg'ir, asfaltni nam qilib ulgurgan. Ko'chada yonib turgan mitti chiroqlar nam asfalt ustida nur sochardi. Mashina shahar markazidan biroz chetroqda joylashgan gavjum ko'chadan o'tib borar vaqti Raniyaning nigohlari yo'l chetidagi bir binoning burchagiga o'rnatilgan, neon chiroqlari lip-lip o'chib-yonayotgan kichkina gumbazsimon kabinaga tushdi. Bu o'sha mashhur, oq-qora va oniy sur'atlar chiqaradigan polaroid fotobudka edi. Uning peshtoqiga rang-barang harflar bilan " Lahzalar muhrida " deb yozib qo'yilgandi. Raniya juda-juda istadi sevgan insoni bilan shunday lahzani xotirlab qo'yishni. Qiz hapqirib ketdi, holsiz ahvoli birdan jonlanib Damryeongga tezda burildi.
- Buni qarang! - dedi u zavqqa to'lib toshib. - Iltimos to'xtaylik.. bir daqiqaga.
Damryeong qizning kutilmagan hayajonidan hayron bo'lib, u ko'rsatgan tomonga qaradi. Oddiygina qizil pardalar bilan berkitilgan fotokabina. Damryeong hayoti davomida hech qachon bunday joylarga kirmagan. U shunchaki buni be'manilik, bolalarcha harakat yoki behuda vaqt o’tkazish deb hisoblardi. Lekin Raniyada paydo bo'lgan quvonchni ko'rib rozi bo'lgandek lab chetida mayin kuldi. Qizning qanday xohishi bo'lmasin bu hammasidan muhim edi. Damryeong oldinda o'tirgan Wonga qisqa ishora qildi.
- Won, chetga ol.
Mashina yo'l chetida yengilgina to'xatadi. Raniya otilib tushdi-da o'sha tomonga birinchilardan yugurib ketdi. Damryeong Wonga chetroqda hushyor turishini tayinladi. Won xo'jayinining bunday narsalarga rozi bo'lishini hech kutmagan edi, shu bois o'ziga bilintirmay rosa hiringladi. Damryeong esa Raniyaning ortidan keldi. Ular ikkisi fotobudkaning og'ir, qizil pardasini surib ichkariga kirishdi. Ichkarida faqatgina xira, sarg'ish chiroq yonib turardi. U yer o'ta tor bo'lib, ikkalasi yonma-yon zo'rg'a sig'ishdi. Damryeongning keng yelkalari kabina devorlariga tegib turardi. Bu torlik ularni bir-biriga yanada yaqinlashtirdi. Raniya uning tanasidagi tanish, yoqimli ifor va iliqlikni his qildi. Shu bois ham hayajondan titrab o'zini ortga olishga urindi. Lekin bu juda yoqimli edi.
- Xo'sh nima qilish kerak? - so'radi yigit monitorning ko'zni qamashtiruvchi yorug'ligidan o'ng'aysizlanib.
- U uchgacha sanaydi, kameraga qarang shu holos.
Taymer ishga tushdi : 3… 2… 1…
Birinchi chiroq charaqladi. Ikkisining ham ko'zlari qamashib ketdi. Keyingi kadrda Raniya sho'xlik qilib Damryeongning yuzidan ushlab o'ziniki bilan birlashtirib oldi. Uchinchi kadrda nihoyat harakatni qo'liga olgan Damryeong Raniyaning nozik va kalta ko'ylagi sabab ochilib turgan belidan qo'llarini o'tkazib o'ziga tortdi. Kuchli bosimdan o'zini ushlolmay Raniya uning tizzasiga o'tirib qoldi. Qizning yuragi do'mbira chalib yubordi, xatto sur'atga tushayotganini ham unutib qo'ydi. Ochiq tanasi ustida uning belini ataylab sekin silayotgan yigit mamnun jilmayib turib oldi. So'nggi to'rtinchi kadr taymer sanayotganida, Damryeong kutilmagan va juda tez harakat bilan qizni iyagidan ushladi. Raniya nima bo'layotganini anglashga ulgurmay Damryeong uning lablariga ochlik bilan yopishdi. O'sha onda chiroqlar yana bir bor charaqladi. Bu takrorlanmas lahza abadiy muhrlandi. Chetda joylashgan kichik tirqishdan g'ajirlagan ovoz chiqdi va polaroid rasmlar lentasi sekin sirg'alib tushdi. U hali nam, oq hoshiyali, oq-qora ranglardagi to'rtda mittigina kadr edi. Pastiga bugungi sana yozilgandi. Bir ming to'qqiz yuz to'qqiz sakkizinchi yil, ikkinchi aprel.
Raniya yigitdan asta uzoqlashmoqchi bo'ldi, ammo qulay paytdan foydalangan Damryeong uni tizzalaridan turgazmay bo'sani chuqurroq davom ettirdi. Qizil parda ortidan ularning juft oyoqlari ko'rinib turardi xolos. Qora erkaklar tufligi va bejirim qizil konvers. Tashqaridan kimningdir ovozi eshitilganida Raniya tezda lablarini undan uzib hijolatomuz uzoqlashdi. Nafasi tartibsiz, juda hayajonlanayotgandi. Yurak urishini nazorat qilolmagani sabab Damryeongning yonida uyaldi. Damryeong esa chindan zavq olgandi, lablarida mamnun tabassum. Qiz uyalib, chiqqan rasmni tezda qo'liga oldida pardalarni surib tashqariga yugurib chiqib ketdi.

#Muallif - Kang Raniya

Raniya Damryeong aytgandek Won bilan birga dugonasining uyiga bordi. Jinri ancha tushkun holatda edi. Ikki hafta avval uchrashishni boshlagan yigit do'sti aslida haqiqiy lo'ttivoz ekanini kecha biliibdi. Qiz bechoraning ko'z kosasi yig'idan shishib ketgandi. Ikki hafta ichida shunchalik sevib qoldimi? O'yga tomdi Raniya. Ammo baribirga ham dugonasiga ancha tasalli berdi, ovqat tayyorlab ichirib qo'ydi, birga film tomosha qilishdi. Jinri ancha chalg'iganidan so'ng Wonning chaqiruviga asosan Raniya uyga qaytishga majbur bo'ldi. Damryeong ham uni uyda kutgandi. Bugun hech qayerga chiqishni istamadi. Ular birga uyda vaqt o'tkazishni istashdi xolos. Yigit qiz uchun o'z qo'li bilan kun bo'yi nonushta ham, kechlik ham hammasini o'zi tayyorladi. Raniya uni zimdan kuzatar, o'zini dunyodagi eng baxtli qiz deb hisoblardi. Kechlikdan so‘ng, idish-tovoqlarni birga yig‘ishtirishayotganda Damryeong kutilmaganda Raniyaning belidan asta quchib, uning yelkasiga boshini qo‘ydi. Oshxonadagi iliq va osoyishta muhitda faqatgina ularning bir-biriga mos tushayotgan nafas olishlari eshitilardi.
- Agar istasang o'sha dugonangni yigitini o'ldirishim mumkin. - sokin va past ovozda so'radi Damryeong Raniyaning sochlarini ohista silab, taralayotgan mayin iforni ichiga tortishga urinib.
- O'ldirish? - hayron bo'ldi Raniya, biroz cho'chigan holatini yashirib ortga burildi.
- Ha u seni kayfiyatingni buzdi, senga qadrli insonni yig'latdi. U senga ozor bergan bo’lsa, uni asfala sofinga ravona qilish eng to'g'ri ish emasmi?
Raniya chuqur xo'rsinib boshini pastga egdi. So'ng ikki kafti bilan Damryeongning qo'llarini ushladi.
- Insonlar muammosi har doim uni asfala sofinga ravona qilish bilan hal qilinmaydi. - dedi qiz ovozini iloji boricha yumshatib, tushuntirishga urinar ekan. - Har kim lo'ttivoz bo'lishi mumkin yoki boshqa. Ammo bu degani ularni yo'q qilish kerak degani emas… bu bizni ishimiz emas.
- Demak bu senga yoqmaydi.. - yigit o'zini hotirjamdek tutishga urinadi. Ammo ichida allaqachon yovuzlik va yaxshilik o'rtasidagi jang boshlanib bo’lgandi.
- Yo'q.. mutlaqo.
- Ammo baribir taklifim o'zgarmaydi.. o'ldir desang..
- Hoy, bu fikrni hayolingizdan chiqarib tashlang.
Damryeong miriqib kuldi-da qizni bag'riga tortib qattiq quchoqladi. Allaqachon shaharni tim qorong'ulik qoplagan. Faqatgina ko'cha chiroqlari miltillab atrofni bazo'r yoritmoqda. Damryeong qizning belidan qo'llarini aylantirib, ortidan quchoqlagan ko'yi ochiq derazadan tungi Seulni kuzatardi. O'n birinchi qavatdan shaharning barcha nuqtalari yaqqol ko'rinmoqda.

Ikki kun oralab Damryeong va Jimin ketishi kerak bo'lgan kun yetib keldi. Yigit o'zi taklif etilgan to'yga hamroh sifatida o'nga yaqin odamini, Won va Jiminni oldi. Ketgan vaqti yolg'iz bo'lmasin deb Raniyani Doonaning yonida qoldirdi. Soat kechki yettilarga yaqin qora BMW mashinasi katta muhtasham to'y tashkil etilgan ochiq majmua qarshisiga kelib to'xtadi. Majmua shunday hashamat bilan bezatilgan ediki, oddiy odamlar taklif etilmasligi va bu yerda taniqli kishilar yig'ilishi kundek ravshan edi. O'nlab osma miltillab yonib turgan chiroqlar atrofni yoritib turardi. Gullar bilan bezatilgan stol-stullarda mehmonlar allaqachon qizg'in suhbatni boshlab yuborgan. Erkaklarning egnida qora smoking, ayollar esa rang-barang ochiq ko'ylakda bezanishgan edi. Mashina eshigi ochilib avvaliga Jimin ketidan Won tushdi. Won chaqqonlik bilan orqa eshikni mulozamat tarzda ochar ekan Damryeong sovuq va viqorli holatda mashinadan tushdi. Uning yuzida sevgilisining oldida paydo bo'ladigan mehr, iliq sevgi ko’rinishi va havotir yoki issiqlik ko’rinmasdi. Kibirona qarash, mensimaslik, jasurlik va sovuqqonlik baravar qalashib ketgan. Odamlari uni ortidan o'rab olishdi. Ichkariga kirib borganida stoldagilarni deyarli barchasini nigohi faqat Kim Damryeongda edi. Ba'zi burchaklarda shivir-shivirlar boshlandi. Ko'pchilik Damryeongning mavqeyi va hislatlarini yaxshi bilardi. Ayniqsa u bu to'y egasiga qanchalik muhim odam ekanligini. Bu yerda ko'p jinoyat olami vakillari oddiy odamdek o'tiribdi. Ayniqsa Damryeongni jini suymaydigan ba'zi kishilar ham yo'q emas. Damryeong birinchilardan kelin va kuyovni stoli yaqinida joylashgan, markaziga katta guldonda qizil atirgul qo'yilgan va usti noz-ne’mat, ichimliklarga to'la bo’lgan stolga qaradi. U tomon qaratilgan ayyorona nigohlarni u juda yaxshi taniydi. Elvis.
- Bu yalang oyoqqa nima bor ekan. - dedi Won nafratini yashirmay.
- Cabone uni itdek yugurtiradi esingdan chiqtimi? - javob berdi Jimin bosiqlik bilan Wonga bir ko'z tashlab. Wonning ensasi qotib ketdi.
- Uni yuzini ko'rsam, o'zimni ushlab turolmayman. Borib musht tushirgim keladi.
Elvis ko'rinishidan unchalik ko'zga xush yoqadigan kimsa emasdi. Yuzi uzun, suyakdor, uzun burnini hammayoqqa tiqaverishidan bilsa bo'ladi. Ko'zlarida ayyorlik aks berardi. Doimgidek oq fedorasini yuzining yarmigacha tushirib olgandi. Damryeong unga qiyo boqmadi. U arzirli raqib emas bu yerda xatto mansabi tuzuk-quruq ham emas. Soniya o'tar-o'tmas Damryeong shu turgan holatida yon tarafidan Cabonening o'zi ham ko'rinish berib qoldi.
- Damryeong! - ovozini balandlatdi erkak, xuddi Damryeongni ko'rganidan boshi osmonga yetgandek. Damryeong hissiz va biroz hafsalasiz o'ng tarafiga burildi. Jimin, Won va qolganlar Cabone yaqinlashgan zahoti biroz ortga qadam tashlashdi. Cabone Damryeongni yelkasiga kaftini qo'yib, jilmaydi. Damryeong unga bir marta bo'lsa ham javoban indamadi.
- Ko'rganimdan xursandman, ancha bo'ldi ko'rishmadik.
- Meni unutdingiz deb o'ylagandim.
- Seni qanday unutay-a? Qiziqsan. - xitob qildi erkak. Cabonening bo'yi deyarli Damryeongdek keladi. Sochlari oq-sariq yuz rangi bilan bir xil. Ko'zlari katta-katta ko'k rangda bo'lib, oq smoking kiyib olgan mezbon edi. Cabonedagi viqorlik, kinoya gap-so'zlari va eng muhimi manfaat talab hislati uni yana-da ayyor ko'rsatib turardi.
- Ha yodimdan ko'tarilibdi, manfaat bor joyda unutilish bo’lmaydi. - Damryeong ochiqchasiga kinoya qildi. Cabone o'zini bosiq tutdi, haqiqiy jinoyatga hos. Uning baland va yoqimsiz kulgusi atrofni to'ldirdi.
- Seni shu hislating menga yoqadi. Ammo bugun seni kinoyali gaplaringni eshitish uchun chaqirmadim. Bugun qadrli qizimni to'y kuni, biroz zavqlanib tur.
Cabone oldinga tushib yo‘l boshladi. Damryeong uning ortidan viqor bilan qadam tashlarkan, uning o‘ng va chap tomonida Won bilan Jimin hushyorlikni qo‘ldan bermay borishardi. Elvis esa uzoqroqdan, shlyapasi ostidan ularni nafrat va ichiqoralik bilan kuzatishda davom etardi. Markaziy stolga yetib kelishganida, Cabone o‘zi shaxsan Damryeongga joy ko‘rsatdi. Atrofdagi boshqa nufuzli mehmonlar ham Damryeongga ta'zim qilgandek bosh silkib qo‘yishdi.

Markaz tomonda o'tirgan kelinning berkitilgan yuzi hammani e'tiborini tortdi. Avvaliga Damryeong e'tibor bermagandi. Lekin keyin unga sinchikilab qaradi. Qizning yuzi allaqanday ko'ylagiga mos mato bilan berkitilgandi, oppoq uzun ko'ylagi havo iliq bo'lsada ancha yopiq edi. Damryeong bu qizni ko'p marotaba uchratgan, shaxsan gaplashmagan bo'lsada tanish edi. Qizning hurliqo yuzi xatto matosining ortidan ham bilinar, katta-katta yashil ko'zlari holg'in edi. U bir nuqtaga tikilib, vazmin o'tirar, o'tgan-ketgan mehmonlarga bir qarab ham qo’ymasdi. Qizni birinchi marta ko'rib turgan odamlar Cabonedek hayvonning qizi bunday go'zal, ojiza yuzli bo'lib chiqqaniga hech ishona olmasdi. Qizning go'zalligi hammani og'zini lang ochirardi. Ba'zilar bu chiroyni berkitish uchun yuzini berkitib olgan degan tahminga kelishdi. Damryeong esa allaqachon tushundi, bu yerda boshqa gap bor. Cabone uni qizi bilan bog'liq masalada chaqirgandek tuyildi unga. To'y marosimi allaqachon boshlanib ketgan vaqt juda sekin o'tmoqda. Nikoh ham o'qib bo'lindi, mehmonlar biroz kamayib endi muhim shaxslargina stolda qoldi. Cabone qizini kuzatishidan avval Damryeongning yoniga keldi.
- Kuyovni ko'rdingmi? - so'radi pichirlab Cabone.
- Qizingizni shunday yigitga qanday topshirganingizga tushunolmadim janob.
- Senga shu haqida aytmoqchi edim. - u biroz vazmin tus oldi. Yuzida allaqanday nafratga qorishib ketgan alam bor edi. U Damryeongni yelkasidan tutib o'zi bilan birga biroz chetroqqa yetakladi.
- Bir oy avval Italiyada bo'lgan kezlarim, qizimni Chikagoda qoldirgan edim. Yevropada og'uga talab kuchli, sen yaxshi bilasan Damryeong. Menga katta bitim taklif qilishdi, bordim. Ishlarim bilan bo'lib qizimdan xabar olmadim, hayvonlar yo'qligimdan foydalanib qizimni o'g'irlashdi. Uni topganimda ahvoliga qarab bo'lmasdi… og’zi burnini qon qilishgan, gapirolmasligi uchun sim bilan lablarini tortib qo'yishgandi. Keyinchalik unga tajovuz qilinganini bildim.. - Cabone hissiz yuzini yashirmay atrofga tikila boshladi. Damryeong bularni eshitar ekan, bir tuki ham qimirlamasdi. Faqat mushtipar qizga achindi xolos.
- Bunga kimni qo'li bordi?
- Uni og'u bozorida Xunrez deb atashadi, laqabi shunday.
Damryeong " Xunrez " ismini eshitishi bilan nafasi tin oldi. Bu nomni u ko'p marta eshitgan. Jimin va Won xo'jayinining yuzi tundlashganini uzoqdan ham sezishdi. Yigit asabiy lablarini yalab qo'ydi, yuzidagi kinoyali jilmayishdan Cabone nimani undan talab qilmoqchi ekanini tushungani ma'lum edi. Xunrez fors tilida " Qon to'kuvchi " degan ma'noni beradi, xuddi egasiga qo'yilganidek. U jinoyat olamida qanchalik vaxshiy va iflos kimsa ekanini hamma yaxshi biladi. O'z vaqtida yuzlab insonlarni jonini olgan. Hozirgi kunda u Damryeongning qarshisida turgan kimsa Marcus Cabone bilan raqobatdosh bo'lib qolgan.
- Ishonchingiz komilmi?
- Ishonchim komil bo'lmaganda men hech qachon og'iz ochmayman, yodingdan chiqibdi. Chikagodagi portda uning tamg'asi bosilgan og'u qutilari va odamlarim topgan dalillar aynan Xunrezga taqaldi. U avval boshidan menga tish qayragan albatta. Yevropa bozorida Marcus Cabone o'rnini egallashni kim ham istamaydi? Nozik joyimdan yo'qotishga urinishdi, qizimni bulg'ab. - dedi erkak, begunoh qizi haqida hayol qilar ekan. Lekin sho'rlik qiz taqdiri uni zarracha tashvishga solmayotgandi. Yonidagi satang kuyovni ham u tahdid bilan majburlab qizga uylantirdi. Qizning ko’ngliga qarab bo'lmasdi, bulg'angan qizni kim ham qabul qilardi. Damryeong uning har bir so'zidan jirkanib ketdi. Cabone o'zini jabrdiydadek ko'rsatishga urinayotgan bo'lsa-da, uning ko'zlarida haqiqiy ota mehri emas, shunchaki boy berilgan obro' va qasos hirsidan bo'lak hech narsa yo'q edi.
- Men tanigan sardor buni shunday qoldirmaydi. - pichirladi Damryeong allaqachon yaqinlashayotgan xavf isini sezib.
- Gaping to'g'ri… men uni senga topshiraman. - bu so'zlar yigitni qulog'ini teshib o'tgandek bo'ldi. Xuddi yillar avval singari hammasi Damryeongning ko'z o'ngidan o'ta boshladi. Cabone buyrug'i bilan yuzlab insonlarni jonini olgani, qichqiriqlar qulog'i tagida eshitildi, qonli tanalar ko'z o'ngida birin-ketin aylanardi. Insoniyatning eng yuqori ifloslik cho'qqisi, bu Damryeongning har kungi tushlarida ba'zan hayollarida gavdalanadi. Raniya paydo bo'lgandan buyon bular ancha kamaydi, ammo bugun yana hammasini esladi. Eti junjikib ketgan yigit nafrat bilan boshini ko'tardi. Lekin qo'lidan Cabonega qarshi ish kelmasdi.
- Menga? Sizni Italiyadagi va Amerikadagi odamlaringiz qayoqqa qarashyapti? - biroz jaxl aralash vishilladi yigit. Cabone cho'ntagidan qimmatbaho, jigarrang rangli, qalin sigarasini chiqardi. Barmoqlarini orasida aylantirib, so'ng lablari orasiga soldi. Damryeong undan ko'z uzmay har bir xatti-harakatini kuzatardi.
- Chunki u kalxat hozir mening hududimda emas. - Cabone tamaki tutunini uzoqqa purkab, vahimali jilmaydi. - Xunrez Seulda, Damryeong.
Bir soniyaning o'zida qotib qolgan Damryeong, ko'zlarini katta-katta ochgan holatda qoldi. Ichidagi g'azab, nafrat yuzaga chiqishiga oz qolgandi.
- Seuldami?
- Ha, Seul portlari orqali o'z tarmog'ini yurgazmoqchi. Men bu yerga o'zimnikilarni to'liq olib kira olmayman, politsiya va xalqaro qidiruvdagilar g'ujg'on o'ynaydi. Seul esa senga qarashli hudud… evaziga mendan istaganingni so'ra.
Yigit bir lahza jimib qoldi, hayollarida bunday xavfga o'zini emas boshqalarni qo’yish, o't bilan o'ynashishdek ekanini u yaxshi bilardi.

- Meni bu yerdan chiqarasiz.. - juda past ohangda pichirladi Damryeong.
- Nima deding?
- Meni bu o'yinlardan chiqaring janob, bu so'nggi birga qiladigan ishimiz bo'lsin.
Cabonening yuzi tundlashdi. Bir daqiqa Damryeongga javob qaytarmay, o'ylanib turdi. So'ng xuddi rozi bo'lgandek jilmayib, bosh irg'adi.
- Yaxshi… chiqasan. - Cabonening yuzidagi u soxta va zaharxanda jilmayish ortida qanday tuban fitna yashiringanini Damryeong juda yaxshi his qilib turardi. Jinoyat olamida Cabonedek odamlar hech qachon o'zlarining eng katta sirlarini biladigan guvohlarni shunchaki qo'yib yubormasdi.
- Demak.. kelishdik - dedi Cabone sigarasining kulini sekin qoqib, sovuqqonlik bilan. - Lekin avval Xunrezning masalasi hal bo'lishi kerak. U hozir Inchxon portidagi tashlandiq omborlar va og'u saqlanadigan xufyona nuqtalar atrofida ko'rinish bergan. Uni Seuldan faqat kuli qaytadigan qilib yo'q qilasan. So'ngra… ozodsan.
Damryeong ortiq bir og'iz gapirmadi. U Cabonega yuzaki egilib, to'y majmuasidan tezroq chiqish uchun qadamlarini tezlatdi. Won va Jimin yigitning yuzidagi g'azab va nafratni darhol sezib ortidan ergashishdi. Damryeong yo'l bo'yi bir og'iz gapirmasdi, yigitlar havotir sabab mashina old oynasidan unga ora-orada ko'z tashlab qo’yishardi.
Yetti yil avval.
Italiyadagi sovuq yomg'irli tunlarning birida Cabone uni birinchi marta o'zining maxfiy va xilvat qarorgohiga chaqirtirgandi. U vaqtlar Damryeong yigirma yoshga yetar-yetmagan ancha tajribasiz navqiron yigit edi. Italiyaga kelganiga va Cabonening to'dasiga kelib qo'shilganiga hali ko'p bo'lmagandi. Cabone o'ziga qilingan kichik hiyonatni ham kechirmasligini ko'rsatib qo'yish uchun bir qancha yangilarni guvoh qilib qo'ydi. Damryeong bir chetda hech narsani tushunmay odamlar orasidan mo'ralardi. Bir vaqt sovuq pol ustiga bir nochor ayol otilib tushdi. Cho'chib tushgan yigit ayolga achinib qarar ekan, uni o'rnidan turg'azish uchun chog'lanmoqchi bo'ldi-yu yonidagi sherik yigiti uni yelkasidan ushlab to'xtatdi. Ayolning yoshi qirqlardan o'tgan, Cabonega hiyonat qilgan yigitlardan birining onasi edi. U yigit bo'lmish politsiyaga qo'lga tushib, qiynoqlarga chidolmay Cabonening og'u ombori haqida gullab qo'ygandi, boshqa gap yo'q. Omborni qo'lga olishganiga chidolmagan Marcus uning onasini olib kelishlarini buyurdi. Ayol bo'lmishning sochlariga biroz oq tushgan, to'lacharoq, lablari qo'rquvdan qaltirab, ko'zlaridan duv-duv yosh oqardi. Cabone qo'li bilan yengil ishora qildi. Shu zahoti ikkita yirtqich simo odamlari ayolni hammaning yonida yalang'ochlab ketma-ket zo'rlashdi. Damryeong bunga qarab turolmasdi, u beixtiyor oldiga yana bir qadam tashlab ayolni qutqarmoqchi bo'ldi. Unda o'z onasini tasavvur qildi. Ona qanday bo'lishini bilmasa-da bu ayolga yuragi achishib ketdi.
- Tinch tur, bo'lmasa sening ham boshingni chopadi. - dedi yon tarafdagi erkaklardan biri.
Yerto'la mushtipar onaning qichqirig'iga to'lib ketdi. U madori qolmay xushini yo'qotay deganida Cabone stol ustida turgan pichoqni olib ayolning yuzini ko'rgulik qilib tilib tashladi. Qonga belangan ayol ko'zlarini yumdi. Joni tez uzilmadi, kuchli og'riqlar bilan birga azoblanib bir necha soat yotdi.
- Sadoqatsizlikning badali shunday bo'ladi… buni unutmang. - Cabone shu so'zlarni aytishi bilan to'pponchasini qo'liga oldida ayolni peshonasidan mo'ljalladi. Titilib ketgan yuzga tekkan o'q bosh chanog’ini burdalab tashladi. Sachrab ketgan qon atrofni bulg'adi. Damryeongning ko'zlari yoshlanib, bir nuqtaga qarab qotib qoldi. U tashqariga chiqiboq tun bo'yi o'z ojizligidan, taqdir uni ko'rishga majbur qilayotgan qismatdan nolib o'kirib yig'ladi. Haligi ayolning zo'rlangan holatini eslab ko'ngilni aynitib qusdi. Cabone uni mana shu daxshat bilan qo'rqitib o'ziga bo'ysundirgan.
Bu xotiralardan biri holos. Cabone bunday vaxshiyliklarni juda ko'p marta Damryeongga ko'rsatgan, va uni ham ancha majburlagan. Damryeong o'ziga o'shanda so'z bergandi. Bir kun uning qo'lidan ozod qush bo’lib uchib ketadi. O'zi mustaqil ish yuritadi. Damryeong Cabone bilan olti yil birga ishladi. Oyoqqa turib, og'u bozorida o'zining ismini o'rnatgan on u Seulga keldi. Ammo bu to'qnashuv yana va yana uni taqib qilmoqda…

Mashina Jiminning uyi oldida to'xtadi. Damryeong bunday vaqt o'zining moychechagini ko'rmasa tinchlanolmaydi. U charchoqdan bukilib qolgan tanasini bazo'r sudirab mashinadan tushdi. Won tashqarida qoldi, Damryeong va Jimin uyga kirib ketishdi. Eshikni Doona o'zining samimiy tabasummini kanda qilmay ochar ekan Jimin tezda lablariga tabassum oldi.
- Xush kelibsiz. - dedi Doona, Jiminning issiq bag'riga kirar ekan. Jimin uni mahkam quchib oldi. Damryeong esa uyni uyoq-buyog'iga qarab o'zining moychechagini ko'z qiri bilan qidirardi. Doona tezda vaziyatni anglab bayonot berdi.
- U yuqori qavatda dam olyapti. Haligi.. biroz tobi yo'q.
Damryeongning ko'zlaridagi horg'inlik o'rnini kuchli havotir egalladi.
- Havotir olmang dori berdim, hozir uhlayapti. Buguncha biznikida qolganingiz yaxshi.
Damryeong Doonaga minnatdorchilik bildirish uchun shunchaki bosh irg'adi-yu, boshqa hech bir so'z demay, zinalardan yuqori qavatga ko'tarila boshladi. Uning har bir qadami vazmin, lekin shiddatli edi. Zinadan chiqarkan, Cabone bilan bo'lgan chirkin suhbat, Yevropadagi qonli xotiralar va Xunrezning Seulda paydo bo'lgani haqidagi daxshatli xabar barchasi bir lahzada hayolidan uchib ketdi. Hozir u uchun dunyoda faqat bir narsa yuqori qavatdagi xonada yotgan o'zining moychechagi muhim edi. U Raniya yotgan xona eshigini ohistalik bilan ochdi. Yotoq ustida ko'zlari hiyol ochilgan qiz o'yga tomib yotgandi. U hali uyg'oq ekanini fahmlagan Damryeong ichkariga kirib qizga qarab jilmaydi. Raniya uni ko'rishi bilan yuziga xush kayfiyat yugurdi. U tez qaddini rostlab o'rnidan turmoqchi bo'ldi, lekin Damryeong avval yoniga keldi.
- Ahvoling yaxshimi?
- Hozir ancha yaxshi. - javob berdi qiz. Damryeong kulib uning maftunkor yuziga sog'inch bilan qarab turaverdi. Qo'llari qizning jingalak sochlarini ohista silardi.
- Doktor chaqirtiraman.
- Yo'q chindan yaxshiman, yonimda qoling shu yetarli.
- Bugun yoningda bo'lmadim. - Damryeong charchoqdan ko'zlarini sekin yumdi. Yuzini qizning bo'yniga ko’mib sekin o'pib qo'ydi. Raniya seskanib ketdi, nozik qo'llari bilan yigitning qora sochlarini silay boshladi.
- Bugun charchagandeksiz, biror kor-hol bo'ldimi? - havotir bilan so'radi qiz.
- Yo'q… hammasi yaxshi.. shunchaki ishlar ko'payib ketdi. Va men moychechagimni sog'indim. - boshini ko'tarib ayyorona jilmaygan ko'yi Damryeong qiz gapirishga ulgurmasidan, uning lablariga intildi. Raniyaning kutilmagan bo'sadan yuragi tartibsizlanib urar ekan, qulayroq bo’lishi uchun sekin tanasi yotoqqa mahkamlanganini sezdi. Uning lablari o'zga lablar bilan erkanalayotgani uni hissiyot ummonida cho'ktirardi. Yigit baquvvat qo'llarini yostiqqa tirab harakatlanishda davom etdi. Bir necha daqiqa o’tib, u birinchi qizdan uzoqlashdi. Ikkisi ham chuqur nafas chiqarib qo'yishdi. Raniyaning qizarib ketgan yuzini ko'rgan Damryeong lab chetida kuldi. So'ng yonidan joy oldi.
- Endi ancha yaxshiman. - deb qo'ydi u qizni battar uyaltirishga urinib. Raniya uyalganidan teskari o'girilib olmoqchi bo'ldi. Lekin Damryeong bunga yo'l qo'ymadi. U uzun, baquvvat qo'llari bilan qizning belidan tutib, o'zi taraf tortdi va mahkam bag'riga bosdi. Qizning muloyim, xushbo'y nafasi va issiqligi yigitning butun charchog'i hamda ichidagi qorong'u o'ylarini bir lahzada tarqatib yubordi.
- Qochma moychechagim… - pichirladi Damryeong qizning qulog'i ostiga lablarini bosib. Uning ovozida shunchalar chuqur va mayin samimiyat bor ediki, Raniya beixtiyor qarshilik qilishni to'xtatdi. U Damryeongning mehrga tashna bo'lgan sovuq yuziga qarab, ko'zlari yoshlandi. Nozik barmoqlari bilan yigitning qora qoshlari, qirra burnidan tortib, o'zini doimiy erkalaydigan lablari ustidan siladi.
- Siz… juda sovuqqotgansiz. Tashqarida yomg'ir yog'yaptimi?
- Yo'q… shunchaki sensiz joylarning hammasi sovuq.. - Damryeong yuzini silayotgan kaft ustidan mehr bilan o'pti. Ular yotoqda bir-biri tomon qarab yotishardi, bir-birlaridan ko'z uzolmay.
- Seni sevishimni bilasan-a?
- Menga buni aytmagan bir kuningiz ham yo'q.
- Chunki har safar aytganimda.. sen buni xuddi birinchi marta eshitayotgandek hayajonlasan.
- Unda har kuni aytishdan to'xtamang.. - Raniya Damryeongning bo'yniga chizilgan tatusiga qaradi. O'z ismini ko'rishi bilan yana hayajonga tushib kuldi. Damryeong bu hayajonni ko'rish uchun o'lishga ham tayyor. Bu qiz faqat unga tegishli, bu hayajonni faqat u qo'zg'ata olishi shart.
- Bugun shu yerda qolamizmi?
- Ha Doona ketishga qo'ymaydi baribir. Bugun u bilan nima qilding?
- U menga ovqat pishirishni o'rgatdi.
- Moychechak xonim ovqat pishirishni bilmaydimi? - Damryeong kulmaslik uchun lablarini qattiq tishladi. Raniya asabiy uni ko'ksiga yengil musht tushirib qo'ydi. Aslida og'rimagan bo'lsa ham, xuddi joni og'rigandek yuzini burishtirdi yigit.
- Bu kulgili emas hozirgi zamonda oddiy hol.
- Yaxshi men kulganim yo'q.
- Unda nega lablaringiz bunaqa holatda?! - Raniya uni yoyilib turgan lablarini ustiga qo'l tekkazdi.
- Qanday bo'lsin?
- Tekis tursin.
- Buyrug'ingingiz bosh ustiga moychechak xonim. - Damryeong lablarini tekislashga urinib jiddiylashdi, ammo ko'zlaridagi iliq miltillashni yashira olmasdi. Raniya uning yosh boladek qiliqlarini kuzatib o'zini tutolmay kuldi. Bu jinoyat olami sardori bu qiz oldida umuman boshqa olam.
- Pishirishni bilmasang ham buni menga ahamiyati yoq, senga o'zim ovqat tayyorlayman.
- Sizmi?
- Men.
- Jinoyatchi yigit, qiziq ovqat pishirishni bilarmikin?
- Jinoyatchilar ovqat pishira olmaydi deb kim aytdi? Sen uchun dunyodagi eng mazali taomlarni tayyorlayman.. ammo bir shartim bor. - Damryeong jiddiy Raniyaning yuziga yaqinlashib turdi. Raniya yana hayajondan titrab ketdi. Uning lablari titrab sevgilisining ko'zlariga qarab turar ekan ohista so'radi.
- Q.. qanday?
- Menga mana bunday haq to'laysan… - u gapini tugatmay, Raniyani yana bir bor erkalab, poylab turgandek lablaridan bo'sa oldi. Raniya uning ko'ksidan itarib yengil kuldi.
- Bu.. bu haq to'lash emas! oshkora bosqinchilik-ku!
- Men jinoyatchiman unutdingmi sevgilim?
Undan kelayotgan erkaklarga hos ifor qizning burniga shundoq urilib turibdi. Raniya ortiq hech narsa demadi, yigitga yengil tabassum sovg'a qilib ko'ksiga boshini qo'ydi. Bu uning hotirjam nafas oladigan va o'zini xavfsiz his etadigan yagona joyi edi. Qiz Damryeongning yengil yurak tovushini eshitib uhlab qoldi. Damryeong esa tuni bo'yi uhlolmadi. Soat ikkilar atrofida Raniya alahsiray boshladi, biroz tobi qochti. Beshga yaqin butunlay uyg’onib ketdi. Qiz har ingragan vaqtida Damryeong xuddi ikki baravar og'riq chekkandek bo'lardi.

#Muallif - Kang Raniya