Sevgi bu —tushunarsiz tuygʻu

— Ota, boshqa gapingiz bo‘lmasa men ketay... — dedi sovuqqon ohangda.

Qirol Rian o‘g‘liga qarab qo‘shimcha qildi:
— Anielga o‘zing yaxshi xizmatkor topib berasan va unga alohida xona tayinlaysan.

Bu so‘zlar Mingyuning ichini g‘ash qildi. Uning yuzida noqulaylik aralash asabiylik paydo bo‘ldi. Chunki u hech qachon qizlarga xizmat qilmagan edi hattoki oʻz singliga ham

— Ota, bu mening ishim emasku, — dedi u norozilanib. — Bundan tashqari nariyog‘da mingta ishim bor. Axir kenja farzandingiz Jungkook bor-ku u faqat yotgani yotgan, hech ishga yordam bermaydi...

Mingyu gapini tugatishga ulgurmay otasining qattiq ovozi uni to‘xtatdi:
— MINGYU! Gapimni eshitmadingmi?

Saroyning devorlari qirolning qattiq ovozidan aks-sado berdi. Aniel esa yonida turib, o‘zini yanada noqulay his qila boshladi. U gapirmoqchi edi, lekin lablari qimirlamadi — bu joyda begona edi saroyning qoidalarini hali bilmasdi.

— Tushunarli — dedi Mingyu sovuq ohangda chuqur nafas olib. — Yur men bilan

Aniel shoshib, sekin qadam tashlab shahzodaning orqasidan ergashdi. Ular taxtxonadan chiqib ketishdi. Yo‘laklar uzun marmar devorlardan shamol o‘tib mayin tovush chiqarar qadam tovushlari esa keng saroy ichida yangrab borardi.

Mingyu asabiyligi sababli juda tez yurardi. Aniel esa unga yetishga qiynalar libosining etaklari polga tegib, qadamlarini yanada og‘irlashtirardi.

— Kechirasiz, shahzoda Mingyu... sekin yura olasizmi? — dedi u nafasini rostlashga urinib.

Ammo Mingyu indamadi. Nigohini oldinga tikib, qadam tashlashda davom etdi.

— Agar meni deb asabiylashayotgan bo‘lsangiz uzr so‘rayman... — dedi Aniel ovozini pasaytirib. — Bu saroyga men o‘z xohishim bilan kelmaganman...

Mingyu yana sukut saqladi. Bu sukut Anielni yanada og‘ir holatga soldi. Qizning yuragi qattiq ura boshladi. U sal jiddiylashib yana gap boshladi:

— O‘zi eshityapsizmi meni?

Shu payt Mingyu birdan to‘xtab keskin orqaga qaradi. Aniel to‘xtashga ulgurmay uning ko‘ksiga boshini urib oldi.

— Ay... boshim — dedi Aniel beixtiyor baqirib peshonasini ushlab.

Mingyu esa sovuqqon va keskin ohangda dedi
— Xo‘sh, nima demoqchisan? Gapir, eshityapman Ha, seni deb asabiylashyapman.Gapir endi. Nega jimib qolding? GAPIR!

Bu qattiq so‘zlar Anielni larzaga soldi. Ko‘zlarida yosh halqa urardi. Hozirgacha unga hech kim bunday sovuq va qo‘pol muomala qilmagan edi hatto otasi ham.

Qiz zo‘rg‘a ovoz chiqardi:
— Siz... siz juda yomon inson ekaningizni bilasizmi?..

Mingyu chuqur nafas oldi, nigohida charchoq va yashirin iztirob bor edi.
— Ha, bilaman — dedi u hansirab. Keyin yuzini yana oldinga burib keskin ohangda qo‘shib qo‘ydi:
— Yig‘lashni xohlamasang, orqamdan jim kelaver.

U tez yurishni davom ettirdi. Aniel esa orqasidan asta ergasharkan ko‘zidagi yoshlarini artidi va.
.
.
.
.
.
#Aniel #Hebi_kundaligi uchun maxsus

Sevgi — bu qalbning eng chuqur his-tuyg‘usi, u bizni kuchaytiradi, lekin ba’zan bizni topishi uchun uzoq yo‘l bosishimizga to‘g‘ri keladi.

1-Qism

Aniel saroy darvozasidan asta sekin kirib kelarkan yuragi tez-tez ura boshlardi. Osmon bilan tenglashgandek baland minoralar va oppoq marmardan yasalgan Saroy uni hayratga soldilardi. Hamma joy jim jit faqat mayin shamol gul barglarini uchirar edi.

— Voy... bu saroy nega bunchalik katta? Hatto ichkarisida adashib ketsam kerak... Qanday qilib bunday joyda yashash mumkin — dedi Aniel o‘zicha sekin kulib , ko‘zlari bilan atrofdan ko‘zni uzmay ichkariga kira boshladi

Qizning mayin ovozi devorlar orasida aks sado berib, yanada sirliroq tus oldi. U qadam tashlagan sari, saroyning har bir burchagi unga ertakdek tuyulardi.

Uning ko‘nglidan o‘tgan gaplarni esa kimdir eshitib turgandek bo‘ldi. Yuqoridan deraza ortidan unga qarab turgan Mingyu turardi. U nigohini Anieldan uzolmasdi.

Anielning ko‘zlari hayratdan chaqnardi. Aynan shu chaqnash Mingyuni yuragidan larzaga soldi.

— Bu qiz kim va qayerdan kelgan — dedi Mingyu qatʼiy ovozda

— Bu Kyotolik Aniel hozirda ularning mamlakatida katta urush boʻlayotganligii boiz uning otasi yaʼni qirol Kael bizni yerimizga joʻnatdi— dedi xizmatkor

— Bu qiz qirol Kaelni qizmi

— Xuddi shunday

Mingyu uzoqdan Anielni kuzatayotgan mahal birdan yonida bir xizmatkor asta ta’zim qilib gapirdi

— Shahzodam otangiz qirol Rian sizni huzurlariga chorlayaptilar

Mingyu nigohini hali ham pastdagi qizdan uzolmagan holda sekin bosh irg‘adi
— Xo‘p…

U qadamlarini ohista tashlab saroyning ulug‘vor zallaridan o‘tib borarkan yuragidagi g‘alati hissiyot uni tark etmadi. Nihoyat katta taxtxonaga yetib keldi. Og‘ir oltin eshiklar ochildi

Ichkarida ulug‘vor kiyimlarda o‘tirgan Qirol Rian uni kutib turardi. Taxt yonida esa yana bir kimsa oppoq libosli, hayrat va qo‘rquv aralash ko‘zlari bilan atrofga qarab turgan Aniel edi.

Mingyu taxt oldiga yaqinlasharkan, yuragi beixtiyor tez ura boshladi. Chunki endigina uzoqdan kuzatgan o‘sha sirli qiz endi otasining yonida turardi…

— Ota menga gapingiz bormi — gap boshladi Mingyu hech qanday yuz ifodasiz

— Ha oʻgʻlim senga muhim gapim bor.Yonimdagi qiz Aniel hozirda ularning mamlakatida urush avjida buni oʻzing eshitgandursan.Xullas urush tugagunicha Aniel biz bilan qoladi.Endi uni xavfsizligi bizni zinmamizda

— Tushundim ota , boshqa gapingiz boʻlmasa men ketay...

#Aniel #Hebi_Kundaligi uchun maxsus

Balki bu jannat original musiqalar olami va madaniy hayot yaxshilangan boʻladi va bu borada amalga oshirilayotgan keng koʻlamli ishlar amalga oshirilmoqda va boshqa koʻplab tarmoqlar deyarli toʻliq xususiy.

😊😊😊😆

Xxxxxk va to post to test it is to start a

G is a good how was yours and I have no idea what to say to a friend who has a new prescription is ready to go to lunch at my place now but

Balki siz ham shu yerda ekan bu katta maqola sanasi va joyi toʻgʻrisida qaror chiqarishga ixtisoslashgan kengashlar tomonidan tasdiqlangan dars jadvali sinflarning

Shunchaki uch soʻz esa bu koʻrsatkich boʻyicha Oʻzbekiston respublikasi rejkf to yeyuvchi to be a good

Kxudyww edi va to test sinovlari oʻtkazildi yosh velosportchilar musobaqasi gʻolibasi lan Vietnam lan Vietnam lan Vietnam va uning ahamiyati haqida gapirar ekanmiz siz uchun eng qulay va shinam va yorugʻ yangi uylar uchun ishdan boʻshatish toʻgʻrisida qaror chiqarishga ixtisoslashgan kengash raisi tomonidan tasdiqlanadi hamda ularning turlari va ularning malakasini

Rika ora ana shu ezgu maqsadga muvofiq emas balki bir kam dunyoda ham oxiratda esa oʻz navbatida koʻp narsadan ustun qoʻyadigan talablarini maʼlum tartibda roʻyxatdan Rika lan ora tur Rika Rika to test it is in eb besqabrgacha to test it to hikdan

Yaxshilab qarasa, ko‘zoynakli, qo‘lida musiqa pleyeri bo‘lgan bir yigit unga qarab kulib turardi.

— “Yugurishda Olimpiadaga tayyorlanayapsanmi?” — dedi yigit.
— “Sen eshik bo‘lib o‘rnatilgansanmi?” — dedi Elsa, ensa qotirib

Yigit jilmaydi. Elsa esa yonida o‘tirishga majbur bo‘ldi. Yigitni ismi Taehyung edi.

Ular birgalikda makatbga kulib gaplashib ichkariga kirishdi

Darsda Elsa doim jiddiy bo‘ladi. Lekin Taehyung yonida o‘tirganidan beri unga tinchlik yo‘q. Har soatda unga varaq yozib uzatadi:

— “Sen bugun kofe ichganmisan? Ko‘zing ochilmagan ko‘rinadi.”

— “Ertalab oyna seni yoqtirmagan shekilli...:)”

Elsa birinchi marta darsda tovush bilan kuldi. O‘qituvchi hayron:
— “Elsa, nimaga kulayapsiz?”
Elsa: “Menga... kechirasiz…ustoz”

Elsa sekin Taehyungga qaradi va Tae kulyotganini koʻrib asabiy buzildi.

Taehyung —" Bundan battar boʻl"

———

Bir kuni Taehyung Elsa uchun bir narsani olib keladi. Ochiq rangli kichkina paket. Elsa ochsa... ichida chiroyli bir qo‘g‘irchoq!
Boshida yozuv:

Tae —“Men seni asraydigan qoʻriqchi emasman, lekin bu seni kuzatadi.”

Elsa hayron:
— “Boshqalarga bunday sovg‘a qilasanmi?”
Tae: “Yo‘q. Boshqalar menga uncha kulmaydi.”

Elsa yana jilmaydi. Chunki u tushundi — bu yigit oddiy emas. U kuldirish bilan yurak egallaydi.

Tae—" shu qoʻgʻirchoq xuddi senga oʻxshagani uchun sotib oldim"— dedi Elsani ustidan kulib.

Albatta bundan Elsa jaxli chiqib Taehyunga qaradi va qoʻgʻirchoqni uning yuziga otdi

Elsa—" sovgʻang oʻzinga buyursin" deya ketib qoldi Taehyung kulib soʻng qoʻgʻirchoqni olib Elsani orqasidan bordi

Tae— "axir hazillashgan edimku😂"

Bir kecha, darsdan chiqib, Elsa yomg‘irda qoladi. Uyga borish uchun yomg‘irda yugurmoqchi bo‘ladi, lekin orqasidan kimdir unga plash yopadi.

Taehyung.

— “Men seni har doim kuzataman. So‘ngra o‘zimga kulaman: qachon yuragim seni eslab kulganday bo‘ldi?”

Elsa hech narsa demaydi. Shunchaki so‘radi:

— “Sening yoningda nima uchun o‘zimni... xotirjam his qilaman?”

Tae: “Chunki yuraging men tomon yurmoqda, faqat o‘zing sezmayapsan.”

Elsa: "Yoʻgʻe😂 kamroq romantik drama koʻr"

Tae: " shu gaplarimni jiddiy qabul qilsang nima boʻlarkin a"

💞 Yakun:

Ular hali o‘pishmagan, hali rasmiy aytishmagan.
Lekin yuraklar... jimgina kulib turardi.

Elsa endi har safar kulganda... kimni eslardi?
Taehyung.
Chunki u kuldirib yuragiga kirgan edi.

Jimin esa qarshisida — sovuq, beparvo. Uning ko‘zlarida na muhabbat, na achinish bor edi.

Kira yelkasiga qo‘l tegkazdi. Jimin asta orqaga chekinib, sekin pichirladi:

— “Men seni yomon ko‘raman.”

Shu so‘z bilan Kira yangi hayotga qadam qo‘ydi.

Kunlar o‘tdi. Har kuni Kira do‘pposlanardi. Har kuni Jimin unga o‘sha gapni takrorlardi:

— “Men seni hech qachon sevmasdim. Seni men uchun oddiy qulsan.Shuning uchun senga azob beraman.”

Kira tanasi ko‘kargan, yuragi ezilgan bo‘lsa ham, kechqurun yostiqqa bosh qo‘yganda jim aytardi:

— “Me.e.n nima qildim axir…”
— " Nima qildim? Seni deb men oʻz yaxshi koʻrganimga uylanmadim.Oʻsha qiz sendan jida ham yaxshi.Shuni unutmaki sen uning tirnogʻiga ham arzimaysan"

Jimin Kirani sochlaridan qoʻllarini boʻshatib yerga uloqtirdi va uydan chiqib ketdi.Uyda esa axvoli juda oʻgʻri Kira bu gaplarni eshitib battar axvolo yomonlashadi va yigʻlab yubordi

•••Oradan ancha kun oʻtdi•••

Bir kecha Jimin mast holda mashina haydadi. Kira yonida edi.Jimin esa mast boʻganligi uchun nima deyatganini ham bilmasdi

— " oʻzi qachon...oʻlasa..asan sendan ham bezor boʻldi...mm.Axir Mening yaxshi koʻrganim ketib turibdi k..uu

Kira bu gaplarni eshitarkan indamadi lekin ichiida dunyolar qulagan edi

Poov_ Kira
Hayot nega shunaqa ekan aa nega aynan menga bunday azobli hayot.Axir Jimindan ham yaxshi bolalar bor ediku nega aynan Jimin😔

Mashina qorli yo‘lda sirpandi va

BANGGG. Shisha parchalandi. Qon.

Kira qattiq jarohat olgan edi vaavhushsiz edi. Jimin esa tanasida tirnalish bilan qutuldi.Va drahol Tez yordam chaqirildi.

Kira ogʻir operatsiyadan soʻng hushiga keldi. Ko‘zini ochib birinchi so‘rashi:

— “Jimin... qani u? Iltimos, chaqiring...”

Uning ovozi titrardi. U har nafasda, har so‘zda o‘limga yaqinlashardi.

Uning boshi yostiqda, yonida hech kim yo‘q edi.

Soat o‘tib Jimin kirib keldi. Qadamlarida xotirjamlik, yuzida esa hissizlik bor edi.

Kira jilmaydi. Ko‘zlarida yosh — bu so‘nggi kulgisi edi.

— “Jimina… Men seni chin dildan sevdim. Har kuni. Hatto sen meni yomon ko‘rganingda ham... men har kecha seni kechirardim.Men necha kishi orasidan aynan seni tanlagan edim ....Chunki... sevgim sendan kuchli edi...”

U yig‘ladi. Nafas olish qiyin edi.

— “Men... endi... xursandman... seni ko‘rdim... Iltimos bir..marta..quchoqlgin...Jiminnn”

U so‘nggi marta chuqur nafas oldi.

So‘ng… yuragi to‘xtadi.

Ekrandagi chiziq tekisga aylandi.

Jimin jim turardi. Hech narsa demadi. Bir lahza qarab turdi. Yuzida hech qanday o‘zgarish yo‘q edi.

So‘ng orqasini o‘girib chiqdi.

Eshikdan chiqayotganda, shifoxona koridorida bir qiz turgan edi. Unga qaradi. Ko‘z qadaldi. Bir nima dedi:

— “Bemor oʻldi.”

Va yurib ketdi. Go‘yo hech narsa bo‘lmagandek.

Kira esa... u sevgan yigitning ko‘ziga bir marta bo‘lsin achinish qaytishini ko‘rmay o‘ldi.

Yakun:

Kira hech qachon bilmasdi — Jimin uni hech sevmagan.
Lekin Kira uchun Jimin — butun olam edi.
Oxirgi nafasida ham, Kira faqat uni sevdi.
Va Jimin... hech qachon orqasiga qaytib qaramadi.

Ota soatiga qaradi, so‘ng Aseul tomon ohangsiz, jiddiy nigoh tashladi:Eshik ortidan sukut cho‘kdi.Aseul shunday qaragancha ketib qoldi

Aseul va otasi ofisdan chiqib ketgach, eshik ohista yopildi. Xonada yana sokinlik hukm surdi.Jungkook kresloga cho‘zilib, yengil nafas oldi. So‘ng sal jiddiy ohangda gap boshladi:— Mayli, endi bo‘ldi. Asosiy gapga o‘tamiz.Mingyu derazadan uzoqlashib, stulga o'tirdi. Uning nigohi sovuq, ohangi esa odatdagidek sokin edi:— Shimoliy tomonlarda harakat boshlangan. O‘sha eski odamlar yana paydo bo‘ldi. Ular yana joy so‘rayapti. Biz nazorat qilayotgan hududga.Jungkook qoshlarini chimirdi:— Yana o‘sha "Black Serpents"mi?— Ha. Ular haligacha tirik. O‘ylagandik — tugatdik, lekin...Jungkook asta bosh irg‘adi:— Oʻshlarni hammasini yoʻq qilib tashasin rosayam jonga tegdi

Hehehehe you want me there was a lot of people are in the united Methodist church of Christ is risen today and then I can go to the hospital to get

Bbfbbdvfvfvfvdvdvdbdb to get a new phone 📱 I can do or turn r you want me to come to my place and get the money back in

Jeueururururuufu

(Endi Ariana oʻrniga Aseul qoʻyaman)

Ofis ichidagi quvnoq kayfiyat endi sekin pasaya boshlagan payt edi. Otasi endi jiddiylashgan ohangda gap boshladi:

— Ha, bolalar... endi bir muhim gap bor edi.

Jungkook va Aseul birdan jim bo‘lib, otasiga qaradi. Mingyu ham yuzidagi tabassumni yo‘qotib, e’tiborini unga qaratdi.

Ota bir zum sukut saqladi, keyin asta dedi:

— Mingyu, bugun kechki ovqatga ota-onangni ham taklif qilmoqchiman. Ular bilan ko‘rishishni istayman.

Aseul yelkasini biroz silkib, hayron qiyofa bilan so‘radi:

— Nega? To‘satdanmi?

Otasi unga sokin va muloyim nigoh bilan qaradi:

— Chunki bu muhim. Men va Mingyuning otasi... uzoq yillik qalin do‘stmiz. Juda ko‘p narsalarni birga boshimizdan o‘tkazganmiz. Bugun kechqurun ularni mehmon qilamiz. Gap bor.

Aseul bir lahza qotib qoldi.

"Gap bor" degani... odatiy gap emasdi. Bu so‘zlar har doim nimadandir darak berardi. Ayniqsa otasi bunday jiddiy ohangda aytsa.

U yuragining urishini eshitayotgandek bo‘ldi. Ko‘zlari asta-sekin Mingyu tomonga qaradi. Mingyu esa jim edi, lekin nimagadir u ham bu taklifdan bexabardek emasdi.

Aseul asta so‘radi:

— Qanaqa gap?

Otasi jilmaymadi. Faqat asta javob berdi:

— Vaqti kelganda bilasan, qizim. Hozircha... tayyor tur.

Aseul ichkarida bir o‘zgarish bo‘layotganini his qildi. Uning nafas olishi chuqurlashdi. Go‘yo hayoti o‘z yo‘lidan chiqib, boshqa bir noma’lum yo‘lga burilayotgan edi...

———

Ota soatiga qaradi, so‘ng Aseul tomon ohangsiz, jiddiy nigoh tashladi:

— Yur, ketamiz.

Aseul indamay bosh irg‘adi. U o‘rnidan turdi, yuragida g‘alati bir tortinish bor edi. Orqasiga qarab, Jungkook va Mingyuga bir zum nigoh tashladi. Ayniqsa Mingyu — u hali ham sokin, lekin nimadandir boxabar qarab turardi.

Aseul hech narsa demadi, otasining yoniga o‘tdi.

Eshik ochildi. Ular tashqariga chiqishdi.

Eshik ortidan sukut cho‘kdi.

Aseul va otasi ofisdan chiqib ketgach, eshik ohista yopildi. Xonada yana sokinlik hukm surdi.

Jungkook kresloga cho‘zilib, yengil nafas oldi. So‘ng sal jiddiy ohangda gap boshladi:

— Mayli, endi bo‘ldi. Asosiy gapga o‘tamiz.

Mingyu derazadan uzoqlashib, stulga o'tirdi. Uning nigohi sovuq, ohangi esa odatdagidek sokin edi:

— Shimoliy tomonlarda harakat boshlangan. O‘sha eski odamlar yana paydo bo‘ldi. Ular yana joy so‘rayapti. Biz nazorat qilayotgan hududga.

Jungkook qoshlarini chimirdi:

— Yana o‘sha "Black Serpents"mi?

— Ha. Ular haligacha tirik. O‘ylagandik — tugatdik, lekin...

Mingyu stol ustidagi stakanga qarab, davom etdi:

— Biz yo‘qotgan har bir odam ortidan ular iz qoldiryapti. Bu safar jimgina emas, ochiq urush bo‘ladi.

Jungkook asta bosh irg‘adi:

— Oʻshlarni hammasini yoʻq qilib tashasin rosayam jonga tegdi

— Tushunarli - dedi Mingyu

Bir lahzalik sukut.

So‘ng Mingyu yengilgina stuldan turdi, ko‘zoynagini to‘g‘rilab, eshikka yaqinlashdi. Ketayotib, xotirjamlik bilan, ammo labida kulgu bilan hazillashdi:

— Bo‘pti, endi men... chiroyli bo‘lib kelay.

Jungkook uning ortidan qarab kulib yubordi:

— Hah! Baribir foydasi yo‘q, Mingyu. Qanchalik chiroyli bo‘lishga harakat qilsang ham... singlimning qalbiga kira olmaysan.

Mingyu kulimsirab yelkasini qisdi:

— Yuraklar kalit bilan ochilmaydi, JK. Ba'zida... faqat qarash yetarli bo‘ladi.

U eshikni ochdi va chiqib ketdi.

Jungkook esa yelkasini orqaga tashlab, uzoqqa tikildi.

Kechki payt. Uyda hamma ovqat dasturxoni ustida band edi. Ota va ona mehmonlar kelishini kutishar, Aseul esa jim o‘tirardi. Uning yuragida allaqanday kutish, hayajon aralash hissiyotlar bor edi.

Shu payt otasining telefoni jiringladi. U ekranga qarab, ovozini pasaytirgancha javob berdi:

— Ha, Mingyu?

Uning ohangi qisqa va sokin edi. Aseul boshini ko‘tardi, e’tibor bilan qaradi. U otasining yuz ifodasini kuzatdi — avval jiddiy, keyin esa yengil tushkunlik bilan o‘zgardi.

— Tushunarli. Unday bo‘lsa mayli. O‘zim yetkazaman.

U telefonni qo‘ydi. Ona savolomuz qaradi:

— Nima bo‘ldi?

Ota sekin javob berdi:

— Mingyuning ota-onasi bugun kela olmaydilar. Baʼzi sabablar bo‘libdi. Bir qarindoshlari kasalxonaga tushgan emish.

Aseul seskanib ketdi. Nigohi tushib ketdi, labini tishladi. Ichida g‘alati bir tuyg‘u g‘imirlab o‘tdi. U faqat ota-onasi emas, Mingyu o‘zi ham keladi deb o‘ylagandi.

Ammo...

Ota yana davom etdi:

— Mingyu ham kechki yig‘inga qatnasha olmaydi. Aytishicha, to‘satdan ish chiqqan. Shaxsan o‘zi kechirim so‘radi.

Poov_AseulUmrimda birinchi marta mehmonnu chin dildan kutgan edim afsus ular ham kelmas ekan

Aseul bosh irg‘adi, lekin ichidan nimadir sinib tushgandek bo‘ldi. Bu g‘alati edi: u Mingyuni hali yaxshi ham tanimasdi, ammo kelmasligi... nimagadir qattiq botdi.

U hech narsa demasdan dasturxonga tikildi.

Stol atrofida sukut cho‘kdi va Jungkook....

#Aseul

Ofisda biroz sukut hukm surdi. Ariana deraza oldida turar, tashqaridagi manzaraga termulardi. Nihoyat, Jungkook so‘z boshladi. Uning ovozida qandaydir ehtiyotkorlik sezilardi:

— Dadamning oldiga bordingmi?

Ariana yuzini asta burdi. Ko‘zlarida xafagarchilik, ovozida esa yengil ranjish ohangi bor edi:

— Ha, birinchi bo‘lib ularni ko‘rdim. Kiyimlarimni joyladim, keyin sizning oldingizga keldim.

Jungkook bosh irg‘adi, muloyim kulimsirab so‘radi:

— Ha, yaxshi... Amerika qanday ekan?

Ariana ko‘zlarini yumib, xotiralarni yodga oldi:

— Amerika juda zo‘r joy. U yerda ancha do‘st orttirdim, o‘qishim ham yaxshi edi. Lekin... etti yil o‘tdi, sizlar birdan chaqirdinglar...

U oxirgi so‘zlarni aytar ekan, yuragidagi xafalik yuziga aks etdi. Go‘yo qayta boshlamoqchi bo‘lgan hayoti keskin to‘xtatilgandek edi.

Jungkook va Mingyu bir-birlariga qarab kulib yuborishdi. Jungkook sekin boshini chayqab, yumshoq ohangda gap boshladi:

— Axir, o‘z yurtimizni unutmasin deb o‘yladik-da. Endi bundan buyog‘iga Koreyada o‘qiysan. Hujjatlaringni o‘zim taxlab qo‘yaman.

Ariananing ko‘zlari kattalashib ketdi. Uning yuzidagi ifoda birdan jiddiylashdi, lablari titrab, hayrat va norozilik aralash ohangda so‘z qildi:

— Nima? Akaaa, axir siz o‘zingiz aytgandiz-ku, bir kelib-ketasan, keyin yana qaytasan deb! Men Amerikada o‘qishni davom ettirmoqchiman. O‘sha yerda hammasi yaxshi edi…

Jungkook bu safar yanada qat’iy ohangda javob berdi. Uning ovozida singlisi uchun qayg‘urayotgan akalik izzati sezilib turardi:

— Bu qarorni dadam rejalashtirgan. Men faqat u kishining aytganlarini bajaryapman. Singlim, men senga hech qachon yomonlikni ravo ko‘rmayman-ku. Bularning barchasi seni asrash uchun. O‘zingni bilganingcha yurishingni istamayman. Endi bu yerda yangi hayot boshlaysan. Bu — bizning qarorimiz.

Ariana indamay qoldi. Qalbi to‘lqinlanib, ichida bir-biriga zid tuyg‘ular qaynardi: erkinlikka bo‘lgan ishtiyoq va oilasining ustidan bosimi. Bu gaplar unga og‘ir botdi. Ammo bu hali boshlanishi edi…

Ariana jim turardi. Yana biror so‘z aytsa, ko‘zlaridan yosh to‘kilib ketishi aniq edi. Jungkook esa singlisi bilan qanday gaplashishni bilmay, bir chekkaga o‘tib, jim turardi. Mingyu esa deraza yonida qo‘llarini cho‘ntagiga solib, bor voqeani ichida tahlil qilardi.

Shu payt ofis eshigi ohista ochildi. Og‘ir qadam tovushlari eshitildi. Ichkariga baland bo‘yli, jiddiy qiyofali erkak kirdi. Uning nigohlari sovuqqon, yurishi ishonchli edi. Bu odam — Ariananing otasi edi.

U ofisga kirishi bilan ko‘zlari bir zumda Mingyu tomon qaradi. Qattiq, ammo hurmat aralash ohangda gapirdi:

— Mingyu! Yana bir bor ko‘rishdik, o‘g‘lim.

Mingyu salom berib, unga yengil ta’zim qildi:

— Assalomu alaykum, janob Kim. Yaxshi ko‘rib turibman sizni.

Ota kulimsirab, uning yelkasiga engil urdi:

— Sen juda o‘zgarding. Kuchli, dadil, harakatli yigitga aylangansan. Men seni har doim ishonchli deb bilganman. Mening eng yaqin do‘stimning o‘g‘li sifatida sening orqangda turganman va hali hammaning ichida eng ko‘proq senga ishonaman.

U so‘zlarini davom ettirdi, ko‘zlari Arianaga tushdi:

— Ariana, sen hali tushunmaysan, lekin bu yigit — hozirgi zamon uchun kerakli odam. Aqlli, dono, bizning ishimizda ishonch eng katta boylik

Ariana beixtiyor qotib qoldi. Otasining bu so‘zlari uni butunlay ajablantirib qo‘ygandi. U bir qarashda Mingyuga, so‘ng otasiga qaradi.

"Bu yigitga nima uchun bunchalik ishonadi?" degan savol miyasida aylanardi.

Mingyu esa odatdagidek jim edi. Ammo yuragi ichkarida qizishib, unga qarab turgan Ariana nigohidan qochmasdi.

Ofis ichida yana sukut cho‘kdi.

Bu sukut — endi boshlanadigan sirli, xavfli va ehtirosli voqealarning boshlanishi edi...

Ariananing otasi hali ham Mingyu haqida gapirardi. Har bir so'zida ishonch va mehr aralash edi. Ariana esa bu gaplarni eshitib, ichida nimadir gʻalati o‘ynayotganini sezdi. Ammo undan ham ko‘proq bu so‘zlar Jungkookni ranjitdi. U asta oldinga qadam tashlab, kulimsirab otasining yoniga bordi, ammo kulgi ortida biroz g‘ashlik ham sezilardi.

— Dada… — dedi u biroz kinoyali ohangda. — Siz nega faqat Mingyuni maqtayapsiz? Axir bu yerda men ham borman-ku... o‘zingizning o‘g‘lingiz!

Ota kulib qo‘ydi:

— Ehh, Jungkook... o‘zingni qayoqqa qo‘yapsan? Sening o‘rning yuragimda boshqa! Mingyu — ishonchli odamim, sen esa mening faxrim!

Jungkook buni eshitib, bir oz bo‘lsa-da taskin topdi, lekin yuzida "baribir tanlab aytdiz" degan ifoda bor edi.

Mingyu esa ularning bu hazil-jiddiy gaplariga jim turib turolmadi, kulib qo‘ydi:

— Hah, baribir mendan zo‘r emassan-da, Jungkook.

Jungkook bir sapchib, unga yaqin keldi, yelkasiga urib hazil aralash gap qildi:

— Ha, tushunmadim? Kim mendan zo‘r ekan-a? Shunchaki seni otam maqtadi deb o‘zingni osmon qilma!

Mingyu kulgancha yon tomonga bir qadam chekinib, qo‘lini ko‘tarib, "urvurma" degandek qiyofa oldi:

— O‘zi aytinglar, maqtovlarni men tanladimmi? Hamma meni yaxshi ko‘raveradi-da, nima qilay endi?

— Aytganlaringga o‘zing ishonmaysan-a! – deya Jungkook yelkasidan itardi, ikkalasi bolalarcha hazillasha boshlashdi.

Ofis ichida biroz kulgi ko‘tarildi

Jungkook va Mingyu o‘zaro hazillashib, bolalardek bir-birlarini yelkalab, kulishardi. Ofis ichida quvonchli kayfiyat hukm surayotgan bir vaqtda Ariana ham endi asta kulimsirab ularning yoniga yaqinlashdi.

— O‘zlaringni ko‘r-chi, bolalardek tortishib olgansizlar… — dedi u kulib.

Jungkook biroz masxaraomuz ohangda so‘radi:

— Ariana, ayt-chi, bizdan qay birimiz zo‘r?

Mingyu birdan kulishni to‘xtatdi, Ariana tomonga qiziqib qaradi:

— Ha, ha, juda qiziq savol. Kim eng zo‘r, qizaloq?

Ariana bir zum jiddiy qiyofa oldi. U go‘yo o‘ylayotgandek labini tishlab, ko‘zlarini ikkisiga solishtirib qaradi. So‘ng birdan jilmayib:

— Albatta… Jungkook oppa eng zo‘r! – dedi shartta.

Jungkook g‘alaba qilgandek ikki qo‘lini ko‘tarib yubordi:

— Yeeeeey! Eshitdingmi, Mingyu? Mana kim zo‘r!

Mingyu esa qoshlarini ko‘tarib, labini cho‘chchaytirdi:

— Hmm… yuragimga sal og‘ir tegdi bu gap. Endi Ariananing yuragini zabt etaman degandim…

Ariana kulib qo‘ydi:

— Hali sizga yurak beradigan darajada ishonmaganman, Mingyu

— Vaaay, bu to‘g‘ridan-to‘g‘ri hujum bo‘ldi-ku! — dedi Mingyu kulib, yelkasini ushlab go‘yoki ranjigandek qildi. — Akang bilan til biriktirib, meni masxaralayapsizlar-a?

Jungkook kulib yelkasiga urdi:

— Bilasanmi, bu bola hazilniyam ko‘tara olmaydi.

— Hazil bo‘lsa bo‘ldi, lekin yurakka tegmaydiganidan qilinglar. Ariana, sen mendan xafa bo‘lmadingmi?

Ariana yana bir bor kuldi va qo‘lini oldinga qilib:

— Yo‘q, hozircha faqat sizning mashinangizdan qochganim esimda turibdi.

Ular baravariga kulib yuborishdi. Ularning o‘rtasida endi hazil va samimiylik bilan to‘la bir atmosfera paydo bo‘layotgandi. Ammo bu kulgular ortida asta-sekin boshqa — yurakda paydo bo‘layotgan hislar ham yashirincha o‘sayotganini hech kim inkor eta olmasdi...

Birdan yana gap boshlandi va hama shok holatga tushdi🫢

Nima boʻlgan deb oʻylaysiz