9—BOB: SEVGI

— Bu bilan nima demoqchisiz? — qolini tanasida asta yugurtirar ekan, Zuha titrab ketdi. Yuzidagi ayyorona kulgu bilan yaqinlashdi.

— Shunchaki...

— Bunday qilolmaysiz. Jungkook, siz mening o‘gay bo‘lsangiz ham, akamsiz! Chegarangizni biling! — Masxara ohangda kulib yuborgan Jungkook belidan ushlab, Zuhani o‘ziga tortdi.

— Chegara? Bu men uchun emas, Pushugim — tanasini yotoqqa itarib yuborib, ustiga chiqdi. Kiyimlariga yopisharkan, boshiga kelib urilgan narsadan yiqildi. Tana yotoqdan ag‘darilar ekan, Jungkook to‘satdan shoshib uyg‘ondi.

Boshining og‘rig‘idan bukchayib qoldi. Og‘zidan haqoratli so‘zlar chiqarkan, bor kuchi bilan yerga musht tushurdi. O‘ziga ozgina kelgandan keyin hammom tomon bordi.

Oynadan o‘z akasiga qarar ekan, allaqachon avvalgi Jungkookdan asar qolmagandi. Hayotiga o‘sha unutulmas, og‘riqli kecha... Bu tushlar uni 2 oy davomida ta’qib qildi. Erkatoyi, Malikasi, asrab-avaylaydigan guli bo‘lmish Pushugi haqida bunday nopok tushlar ko‘rayotgani, reallikdan ajrala olmay qolgani unga o‘zidan yanada nafratlanishiga olib kelardi.

Oynaga, o‘z akasiga qaradi. Zuha ketgan o‘sha kunni esladiyu, yuzini sovuq suvda yuvdi.

2 oy avval.

— NIMA, MEN? NIMA, MEN... O‘ZINGIZNI OQLAMOQCHIMISIZ? OQLANG! UNDAY EMAS, ASLIDA MEROS UCHUN EMAS, MENI “SENI SINGLIM” DEB QABUL QILDIM, DENG! SHUNDAY DENG! YO‘Q, UNDAY DEYA OLMAYSIZ! MEN HATTOKI DADANGIZNING QIZI EMASMAN! UNDAY DEYA OLMAYSIZ! SHU KERAKMIDIMI? MANA, OLING VA MENI HECH QACHON QAYTA KO‘RMAYSIZ!

Xonadan jahl bilan chiqib ketgan Zuha pastga dadasining yoniga tushdi. U ham kutib turgandek, hammasi shay edi. Jungkook ortidan ergashar, uni ushlab qolishga urunardi.

Lekin Zuha hattoki eshitishni ham istamayapti. Tez-tez bosilgan qadamlar bilan pastga tushdi. Dadasining yoniga borib, ketishini aytdi.

— Yoninga biror narsa olasanmi?

— Bu uydan hech narsa olmayman. Ustimdagilarni jo‘natib yuboraman, janob Jeon! — tekkizib, ortiga qaramay, qorqondan chiqib ketdi. Jungkook qotganicha qoldi. O‘sha zinaning yonida.

Qorg'ondan chiqib ketgan mashina. Ichida faqat tashqariga qarab jim o‘tirgan Zuha. Qancha urinmasin, uni gapira olmayotgan Dadasi.

Jungkook endi nima qilishini bilmasdi. U bilan gaplashadigan, lekin nima deydi uning har bir aytganlari rost edi. Lekin esdan chiqargan o‘sha bittagina sabab uni bu uyda olib qolardi.

Har kuni Jungkook Zuhaning oldiga tashrif buyurardi. Lekin har gal quvib solar. Alamlisi uning yuzini ham ko‘rolmasdi. Ikki qavatli uyning ikkinchi qavatidagi xonaning chirog‘i yonib turar, uni esa pastda Jungkook kuzatib turardi.

Qancha urinmasin bari befoyda. Zuha hattoki eshitishni ham istamasdi. Yana o‘sha afsus ila boqdi. Chiroq yonib turardi, lekin qaramasdi. Ko‘p o‘tmay xona chirog‘i o‘chirildi. Tashqarida birdan quygan jala Zuhani derazadan qarashga majbur qildi.

Yomg‘ir yog‘sa ham, huddi haykal misol o‘sha yerda turgan tanaga oyna chetidan qaradi. Ko‘zlariga suzilib kelayotgan ko‘z yoshlar yuzaga chiqdi. U bilan gaplashgisi kelsa ham, huddi bir narsa ushlab turibdi. O‘sha ichidagi uni qaytarayotgan tuyg‘uni tushunmasdi.

Dadasi bilan ko‘p gaplashdi. Bu uyda hech nima yaxshi emasdi. Dadasi va onasi birgalikda bo‘lmasa ham, ikkisini birga ko‘rib o‘rgangan edi lekin hozir boshqacha. Dadasining yangi uyi bor, yangi ishi, yangi oilasi. Huddi keraksiz odamdek. Zuhaning uyi bu to‘rt devor emasdi. Jungkookning uyiga qaytsa ham, bu uning manzili emasdi.

Shuncha bo‘lgan shirin shohliklar har doim ko‘zining oldida aylanar, lekin sodir bo‘lmasdi. To‘g‘ri, ular bir-biriga bog‘langandi. Lekin bu tuyg‘uni nima deyish mumkin?

Bog‘lanib qolishmi yoki... yoki o‘sha sevgimi? Zuhaning miyyasiga kelmaydi. Hech qachon u Jungkookni sevmagan. Sevish har bir insonga boshqacha tuyuladi. Sevgining ham turlari bor, deyishadi.

Do‘stlarga do‘stona sevgi. Oilasi bor mehri bilan sevishadi. Lekin yuragidagi inson... o‘shadir. Yuragingda kim bo‘lsa o‘shani sevasan. Ba’zilar tashqi ko‘rinish, ba’zilar xarakter tufayli sevishadi. Lekin biz sevgi degan tushunchani noto‘g‘ri o‘ylamaymizmi?..

Sevgi baxtdan iboratmi? Sevgan inson bilan baxtli damlarni o'tkazsang, u bilan birga bo‘lasan shu xolosmi? Yo‘q... sevgi bunday emas. Sevgi shunday narsa-ki, bu haqida doston yozsang ham tugamaydi.

Jungkook jim. Zuha gapirar. Jungkook kular, Zuha uni kuldirar. Zuha yig‘lar, Jungkook uni yupatar. Zuha yonida Jungkook edi. Bu boshidan shunday edi. Bu shunchaki bir tuyg‘u-ki, unga nom berish qiyin. Shunchaki buni his qila olamiz xolos. Bir kun keladi, o‘shanda bu tuyg‘uning nomi paydo bo‘ladi, lekin hozir emas.

Bu vaqt emas. Hamma narsaning vaqti bo‘ladi. Bu erta yoki kech bo‘lmasin, o‘sha kun keladi. Hammasi o‘shanda o‘rniga tushadi. Shunchaki bizdan shirin sabr xolos.

Jungkook sabr qildi. Bir kun o‘rniga tushadi. Zuha o‘z hayotiga qaytdi. Lekin Jungkook shuni tushundiki, Zuha uning hayoti. Bobosi to‘g‘ri aytgandi u haddan tashqari bog‘lanib qolgan.

— Nima haqida o‘ylayapsiz? — yoniga kelib o‘tgan qizga e’tiborini qaratdi.

— Hech narsa— sovuq ohangda javob berarkan, qolidagi muzli qahvani ichdi.

— Mayli... Xo‘sh, biz endi unashtirildik. To‘y ni cho‘zib yurgandan foyda yo‘q, shunday emasmi? — Jennie ishimligini hoplab gapirdi.

— Shunday!

— Unda to‘y sanasini belgilaymiz. Men dadamga aytaman, keyin aniq bo‘ladi, — Jungkook bosh irg‘ab qo‘ydi. Telefonga qo‘ng‘iroq bo‘lib, uni muhim ish bo‘yicha chaqirishdi. O‘zi majburan kelgan Jungkookga bu yoqqanday, darrov tuyoqini shiqillatdi.

— U bilan turmush qurayapsizmi? — oldiga kelib o‘tgan erkakka e’tibor qaratdi.

— Deyarli shunday. Endi sening navbating uni olib ket, va bizga tinchlik ber.

— Ozgina muloyim bo‘lsang bo‘lardi. Ha, mayli. Men Zuhani undan ajratdim, lekin u huddi telbadek har kecha oynangning tagida turadi. Men Zuhaga u bilan ko‘rishishni qat’iyan taqiqladim, u ham ko‘rishmayapti. Bu yog‘i sening qo‘lingda, tulki ko‘z.

— Sal kech, o‘zingga boshqa odam top. Qarib quyilmagan chol! — Jennie kulib, u kafedan ketdi.

— Ko‘ramiz, ko‘ramiz, hali shunaqa qilamanki... tulki ko‘z...

Kompaniyadagi og‘ir ishlarni tugatib, toza havoga chiqqan Jungkook atrofga qarab har kungi manziliga yurdi.

Mashina to‘xtagan ovozini eshitgan Zuha yashirincha oyna chetidan qaradi. Lekin yo‘q, bu boshqa edi. Hafsala bilan “ufff” tortdi.

— Hoy, oyim ovqatga chaqiryapti, pastga tush.

— Yemayman! — o‘gay singlisi bilan unchalik kelisha olmagandi. Kelishib ketishga ham urunmagan Zuha yana oynadan tashqariga qaradi.

— O‘sha kelishgan yigitni kutyapsanmi? Bilmayman, endi u kelmasa ham kerak. Sendek odam unga kerakmidi? — gap bilan chaqib xonadan chiqmoqchi bo‘lgan qizning qo‘lidan tutib, o‘ziga qaratdi.

— Hoy, og‘zingga qarab gapir! U haqida hattoki gapirma ham, tushundingmi? — Zuha tahdid ohangida qizning qo‘lini qattiqroq siqdi.

— Gapirsam nima qilasan? Senga aytishmadi shekilli o‘sha kelishgan yigit uylanayotgan ekan. Sen esa xonangda o‘tirib olib, uni deb siqilyapsan qanday ahmoqlik! — Zuha “uylanmoqda” degan so‘zni eshitdiyu qotib qoldi. Qo‘lini tortib olib, xonadan chiqib ketgan qizning gaplari miyasida aylanardi.

— Uylanayaptimi?.. — tashqaridan mashina ovozi eshitildi. Yugurib borib oynadan qaradi bu safar kelgandi. Lekin yuzidagi tabassum so‘nib ketdi. Yana esiga tusharkan, Jungkook bilan bu safar gaplashishni o‘yladi.

Xonasidan chiqdi, pastgi qavatga tushar ekan, ularning gaplari qulog‘iga chalindi. Hozir eshikdan chiqish bu noto‘g‘ri ekanligini bilardi. Ortga qaytdiyu nima qilishni o‘ylab qotib qoldi.

Miyasiga kelgan birinchi, ahmoqqona bo‘lsa ham, g‘oyani sinab ko‘rgisi keldi. Derazani ochdi. Bir oyog‘ini chiqarib, asta derazaning narigi tomoniga o‘tdi. Ikkinchisi bilan ham asta xonadan chiqdi.

Pastda turgan Jungkook boshini quyi egib turardi. Yuqoridan pastga tushgan toshlarni ko‘rib, ko‘zlarini ko‘tardi.

— Pushuq nima qilyapsan? — Zuhaning asta pastga tushayotganini ko‘rib yuragi shuv etdi.

— Gapirmang, yaqinroq keling, yiqilsam ushlang! — Jungkook ham tezda u tomon keldi. Bir-ikki bor uydan shu yo‘l bilan chiqqan Zuhaga bu qiyinchilik tug‘dirmadi.

— Hozir sakrayman, meni ushlang — Jungkook bosh irg‘ab pastda turdi. Unchalik baland bo‘lmasa ham, yiqilsa jarohat olardi.

Jirafaning bo‘yidek uzun tana unga qo‘l keldi. Oyog‘i toyib ketmasligi uchun yaxshiroq yerga qo‘ydi. Oyoqlarini pastga tushurdi, qo‘llari bilan shiftning bir shaklasini ushladi.

— Oyog‘imni ushlang — Jungkook oyoqlarini yelkasiga qo‘ydi.

— Bo‘ldi, ushladim tashla — qo‘lini qo‘yib yubordi, o‘sha yerda qotib qoldi. Asta Jungkook uni pastga tushurdi. Zuha oyoqlarini yerga bosdiyu, uni bag‘riga olgan tanadan esankirab qoldi.

Qo‘llari bilan sochlarini silab, chuqur nafas oldi. Lekin Zuha qotib turardi. Hech qanday javobsiz. Jungkook ham sezib, uni o‘zidan arjitdi.

Bir-biriga tushunarsiz qarab turgan ko‘zlari ichidagi dardlarini yashirardi.

— Men... men haligi... — Jungkook gap topolmay to‘xtab qoldi.

— Nega oynadan tushding? Bu xavfli edi. Agar men bo‘lmasam...

— Siz borligingiz uchun ham tushdim — Jungkookning gapini bo‘ldi. Jungkook ham bosh irg‘ab qo‘ydi. Ikki qo‘lini ko‘kragiga birlashtirib, hech narsa demadi.

Jungkookga bu jimjitlik yoqmasdi. Shuncha kutgan onlarda endi gap topolmasdi.

— Pushuq, haligi... men senga boshidan tushuntiray, eshit meni.

— To‘xtang, men bu haqida gaplashmoqchi emasman. Sizdan so‘raydigan yagona savolim: uylanayapsizmi? — Jungkookning nafasi qisilar ekan, Zuhani bu jimlik o‘ldirardi. Jungkook chuqur nafas olib, davom etmoqchi bo‘ldiyu, lekin og‘zidan hech narsa chiqmasdi.

— Sukut rozilik alomati— istehzoli kulib qo‘ydi — Mayli, shuni so‘ramoqchi edim. Baxtli bo‘ling. Ketish uchun ortga ogirildi

— Zuha... — qo‘lidan ushlab qolgan Jungkook nima bo‘layotganini anglamasdi. Uning uylanishining nima ta’siri bor?

Zuha Jungkook ushlagan qo‘liga qarab turardi. Qo‘lidagi yaralar. Bu nimani anglatadi?

— Qo‘yib yuboring— qo‘lini olmoqchi bo‘ldi, ammo bo‘lmadi. Jungkook qattiq ushlab turmagan bo‘lsa ham, qo‘yib yubormasdi.

— Meni eshit bir marta! — Zuha jim qoldi — To‘g‘ri, men... men dadamning merosi uchun seni uyimga olib keldim. Lekin... lekin bari o‘zgardi, Zuha. Eshityapsanmi... bari o‘zgardi. Sen bilan... sen bilan eng baxtli kunlarim o‘tdi, faqat sen bilan. Hech qachon bu meros haqida qaytib o‘ylamadim. Mening senga munosabatim ham yolg‘on emasdi. Hech qachon yolg‘on bo‘lmagandi.

— Unda... — Zuha gapni bo‘ldi. — Unda o‘sha kungi hujjatlar nima uchun o‘sha yerda turgandi?

— Dadang... dadam oldimga keldi va seni qaytarmoqchi ekanligini aytdi. Men rozi bo‘lmadim va o‘sha merosni qo‘zg‘adi. Sen 17 yoshga to‘lganingda, o‘sha meros yozilgan hujjatga qo‘l qo‘yasan yoki uni o‘zingda olib qolasan. Undan keyin men sening hayotingga aralasha olmasdim. Men... men o‘sha hujjatni yirtib tashlamoqchi edim, lekin sen birdan jahling chiqib baqirib ketding meni eshitmading, — qo‘lidan ushlab, kaftlarini birlashtirdi. Qora ko‘zlaridagi yarqirash bilan Pushug‘iga qaradi.

— Meni kechir... lekin men hech qachon bu meros haqida o‘ylamadim. Xohlasang, o‘sha merosga o‘zing egalik qil. Faqat yonimga qayt. Iltimos, Pushuq — Zuha tutashgan kaftlarga tikildi. Miyasida ming hayol aylanardi.

— Mening yonimda qol, faqat menga shu kerak xolos— Zuhani bag‘riga tortdi. Sochidan silab nafas olar ekan, Zuha shurq ham etmadi. Ko‘kragidagi qo‘llarni sezgan Jungkook Zuha o‘zidan itarayotganini ko‘rdi. Majburan qo‘yib yuborarkan, tushunarsiz tikildi.

— Siz uylanayapsiz. Endi xotiningiz yoningizda bo‘ladi. Keting— Zuha ortga qayrilib ketdi. Lekin qo‘lidan ushlab, Jungkook uni o‘ziga tortdi. Baxosdan tanalar urilarkan, buni ikkalasi ham sezdi. Shu turishda qotdiyu boshqa qimirlab etmadi.

Jungkookning issiq nafasi yuziga urilarkan, Zuha ko‘zlarini yumdi. Lablari qaltirab ketdi.

— Jungkook? — Zuha past ovozda chiyilladi.

— Hmmm...

— Biz nimamiz? — Ikkalasi ham yaqinlashayotganini sezar, tanasi aqliga bo‘ysinmasdi.

— Bilmayman, — Jungkookning ovozi titrab ketdi. Yuzlari yaqinlashdi. Lekin ko‘zlari buni ko‘rmasdi, ikkisi ham tushunarsiz tuyg‘udan ko‘zlarini yumgan, bir-birining issiq nafasini yuzida sezardi.

— Buning nimaligini bilmayman. Men... shunchaki... — Jungkookning titroq ila chiqayotgan ovozini eshitar, issiq nafasi endi aniq yuzida sezilardi. Zuha Jungkookning yuzi uning yuziga tegib turganini sezgan onda tanasini titroq bosdi.

Jungkook issiq nafas bilan tez-tez nafas olardi. Lablarining orasida santimetrli oraliq qoldi.

Jungkook

Zuha

Chapter Thirteen

"Tugadi... hammasi tugadi" — miyasida aylanyotgan bu so‘zlar Jungkookni aqldan ozdiray derdi. Yerga qo‘yilgan tizzalar allaqachon qon talash bo‘lgan. Yuzidagi ifoda hech narsani ko‘rsatmas edi. Ichida yonayotgan bu to‘fonni bostira olmadi. Miyasiga kelayotgan hayollar esa uni tiriklayin ko‘mganday bo‘lardi.

"Yo‘q, yo‘q, bunday bo‘lmaydi. U tirik. Ha, u tirik, sezib turibman. U tirik! Men izlashim kerak, Kapalagimni izlashim kerak" — o‘ziga dalda berdi. U hozir to‘xtay olmaydi. Kapalagi qo‘rqyapti. Qorong‘i o‘rmonda, sovuq yerda qo‘rqyapti.

Jiringlagan qo‘ng‘iroq Jungkookni xayolot olamidan olib chiqqanida, ekran yuzasidagi raqamga qaradi. Noma’lum raqamdan. Telefonni ko‘tararkan, shoshib gapirgan odam nafas olishni ham unutganday edi:

— Daryo chetidan qiz bolaning jasadi topildi... uni taniy olmayapmiz, ammo... daryo siz aytgan jarlikning pastida joylashgan ekan...

To‘xtadi. Hamma narsa to‘xtab qoldi. Jungkookning nafas olishi, ko‘kragida urayotgan yuragi, tanasida ilon kabi aylanyotgan qon ham to‘xtadi. Ko‘z oldi qorong‘ulashar, telefon qanday yerga tushganini, qanday ortiga qarab yugurganini sezmadi. Nafasi qisilar, shunchalar qattiq yugurardiki, Olimpiada yugurish bo‘yicha 1-o‘rinni olgan odam ham qolib ketardi.

Yuragi qattiq og‘rirdi. U yerga borishni xohlamayapti. Kapalagi shu o‘rmonda, hozir sovuq suvda ivib yotganiga ishonishni xohlamayapti.

Oxiri — o‘rmonning oxiri. O‘sha sovuq o‘rmonga chiqqanida, oldida turgan odamlarga qaramay o‘tib ketdi. Hamma jim. Sariq rangda to‘rtburchak shaklida o‘rab qo‘yilgan yer va uning o‘rtasidagi oq shoyi ostida yotgan tana.

Jungkookning qadamlari sekinlashar, nafas olishni eslaganday tez-tez nafas olar edi. Titroq tanasiga tarqaldi. Tirmog‘ining uchigacha titrab ketdi. Yo‘lini to‘sayotgan politsiyani itarib, yerda yotgan tanaga yaqinlashar ekan, titroq bosgan qo‘lini shoyshab tomon yo‘naltirdi.

Ko‘karib ketgan tana. Jungkookning bo‘g‘ziga tiqilgan narsa uni o‘ldirar darajada qattiqlashdi. Yuzlari, tanasi, qo‘llari, barmoqlari — hamma yeri shishib ketgan. Jungkook tezlik bilan o‘rnidan turdi. Olomon orasidan o‘tib mashinasiga qarab yurdi. Qolida turgan narsa uni to‘xtatdi.

Avval qo‘lga, keyin egasiga qaragan Jungkook oldida — yig‘idan shishib ketgan ko‘zlar, titroq bilan qaltirayotgan yuzlar. Hammasi ayon bo‘lib ko‘rinib turardi.

— O‘g‘lim... — Janob Park og‘zidan chiqqan shu so‘z Jungkookni bag‘riga bosdi. Jungkook ko‘ziga kelgan yoshlarini tutib turarkan, amakisining bag‘rida iliqlik his qildi.

— Amaki... u Zuha emas! Aniq bilaman, u Zuha emas. Menga ishoning, men topaman, albatta topaman uni... — Park yig‘i bilan bosh chayqab qo‘ydi. Jungkook o‘sha yerdagi stullardan biriga amakisini o‘tqazdiyu, mashinasi tomon yurdi.

Mashina ichidan kerakli narsani oldi-yu, yana o‘sha sovuq o‘rmonga qaytdi. Yichanga qo‘ng‘iroq qilish uchun cho‘ntagiga qo‘l cho‘zarkan, telefoni yo‘q edi. Biroz oldin tashlab ketgan joyini esladi-yu, hafsala bilan nafas chiqardi.

O‘sha jarlikka yetgunicha yo‘ldagi qon izlarini ko‘rarkan, yuragini o‘tmas pichoq bilan sanchayotganday edi. O‘sha yoqimsiz jarlikka keldi. Telefon yerda, yonida ko‘ylakning yirtilgan tolasi turardi. Jungkook egilib, o‘sha yirtiq matoni ko‘ksiga bosdi.

— Kechir... — qanday qilib yerga o‘tirganini bilmadi-yu, faqat o‘sha matoga qarab turdi. Qo‘li bilan matoni qattiq siqdi. Telefonni oldi-yu, o‘rnidan turib ortga burildi.

— Jungkook... — birinchi qadamini qo‘ydi-yu, to‘xtab qoldi. Bu zumda eshitilgan ovozidan shokka tushdi va ortga shartta burildi. Jarlik, pastda daraxtlar, quyosh endi yuzaga chiqardi. Ko‘zidagi yoshlar yuziga chiqdi. Bu sarobmi yoki ro‘yami — ishonolmay qoldi.

Shunchaki qulog‘iga eshitildi. Hozir ortiqcha o‘ylamay, izlash kerak. Shu o‘ylar bilan yana ortga burilar ekan, endi aniqroq ovoz eshitdi. Jungkook shoshib atrofga qarar ekan, bu ovoz aniq eshitilardi.

— Kapalagim?.. — atrofini ko‘rib chiqdi, lekin payqagan narsasi jarlikdan uzoqlashar ekan, ovoz eshitilmay qoldi. Miyasiga kelgan fikr bilan jarlik tomon yugurib keldi. Pastga qaradi. Ko‘zlariga ishonmasdi. Ko‘zidan oqayotgan yoshlar pastga tushardi lekin aytilgan daryo ustiga emas, qon talash bo‘lgan tanaga.

Jarlik. Jarlikdan qulagan odam o‘lardi. Lekin... lekin jarlikdan pastda joylashgan qoya bor edi.

Flashback...

Charchagan tana. Oldiga emaklab kelayotgan erkakdan zir titrayotgan qiz ortga tisarilar edi. Nima bo‘ldi, tushunmadi. Jarlikning boshiga ham yetib kelganini bilmay ortga qarab yiqildi. Jarlikdan pastda joylashgan qoya ustiga tars etib tushdi.

Yuqoridan qiz pastga tushganini ko‘rgan erkak qo‘rquv bilan ortga qaytdi.

Pastda yotgan tana egasi hushsiz edi. Pastga qattiq bosim bilan tushganligi sabab boshi o‘sha yerdagi mayda toshlarga tegdi.

Keyingi ko‘rgan narsasini eslolmaydi, ammo o‘sha shirin tushida sevgilisi uning ismini aytib baqirgani eshitildi. Hali ham o‘zida emas, lekin eshitganini tush deb o‘yladi.

Ko‘zlarini ochgan Zuha atrofga qaradi. Bo‘lgan voqealarni eslab, yuziga yosh oqar ekan, o‘rnidan siljisa ham tanasi battar og‘riy boshladi. Yuragiga shunday tuyg‘u keldiki, yonida Jungkook yotganini hayol qildi. Allaqachon o‘limini tan olgan qiz so‘nggi bora xotiralarida u dunyoda eng ko‘p sevgan odamni hayol qildi.

Time skip

Jungkook pastda yotgan tanani ko‘rdiyu yuragi ura boshladi. Jinniga o‘xshab tabassum qilar edi, lekin qimirlamay yotgani battar asabiylashtirdi.

— ZUHAAA! — ismini eshitgan qiz ko‘zlarini zo‘rg‘a ochar ekan, yuqorida supermen kabi turgan Jungkookni ko‘rdi.

— Jungkook...?

— Men... menman... Kapalagim, biroz kut, seni olib chiqaman, biroz chidagin, — avval oyog‘ini qo‘yib pastga tushmoqchi bo‘lar ekan, qizning ovozi uni to‘xtatdi.

— Yo‘q! O‘sha yerda turing! Bu yerga tushsangiz, ikkimiz ham o‘lamiz, — tanasini harakatga keltirish uchun harakat qilarkan, lekin og‘riq yanada kuchayardi.

— Kut! Mayli, qimirlama, ortiqcha harakat qilma. Hozir... hozir kelaman, — shoshilinchda yugurib ketar ekan, Zuha faqat osmonga qaragancha, ko‘zidagi yoshlar oqardi. Tanasini deyarli his qilmasdi.

Jungkook yordam chaqirib keldi. Hech kimga ruxsat bermay, beliga arqon bog‘lab jarlikdan tushdi. Tepadagilar arqonni asta pastga tushirar ekan, hali oyog‘i yerga tegmasdan, Jungkook shoshilib, lekin bosim bermay yoniga o‘tirdi.

— Jungkook...

— Kapalagim... bo‘ldi, indama... bo‘ldi... — tanasini qo‘liga oldiyu yuqoridan tushgan, bemalol yotqizishga mo‘ljallangan arqonga yotqizdi. Tepadagilar birinchi Zuhani tortib olishdi. Izidan Jungkook ham tepaga chiqdi.

Tez yordam mashinasi o‘rmondan chiqib ketar ekan, ortidan qolmay haydab kelayotgan Jungkook rulni qattiq siqardi.

Nihoyat yetib kelgan mashina shifoxonaga keldi. Bemorga birinchi yordam ko‘rsatildi. Park va Jungkook yo‘lakda kutishardi. Jungkook bir joyda turolmas, bir u yoqqa, bir bu yoqqa borardi. Shifoxonaga shoshilib kelgan Suga avval dadasining yoniga borib, ahvoli haqida so‘radi.

— Park Zuhaga kim? — Jungkook og‘iz juftlamoqchi bo‘ldiyu, hech narsa deya olmadi. Park "Men" deb yonlariga bordi.

— Bemor yaxshi, lekin umurtqa sinish xavfi bor. Uni rengenga olib borishimiz kerak. Agar darrov muolajani boshlamasak...

— Nima boshlamasak? — so‘zini asabiy bo‘lgan Jungkook shifokorga yaqinlashdi. — Bu bilan yura olmaydi demoqchimisan?

— Afsusdaman.

— BU NIMA DEGANING, ABLAX?! — shifokorning yoqasiga yopisha ketdi. Ovozi butun qavatni to‘ldirar ekan, Park zo‘rg‘a ajratib oldi. Shifokorni olib ketgan Park, Jungkookga Zuhadan xabar olishini aytdi. Jungkook ham shu sabab o‘zini bosib oldi. Xonaga kirar ekan, asta eshikni ochdi.

Xona o‘rtasida joylashgan yotoq ustida Kapalagining ko‘zlari yumilib yotardi. Uyg‘otib yubormaslik uchun asta yoniga borib o‘tirdi. Qollarini qo‘llariga bosarkan, deyarli sovuq, muzdan farqi qolmagandi.

Barmoqlari bilan qo‘llarini silar ekan, hozir Kapalagining qo‘lidan ushlab turganiga ishonmasdi. Bir zum Kapalagini yo‘qotdim deb o‘ylagandi. Agar o‘shanda o‘sha jasadni Zuha deb qabul qilganda, bu yerda turmagan bo‘lardi.

Hozir nima his qilayotganini bilmas, faqat Kapalagining tirik ekanligiga, yonida ekanligiga quvonardi. Ko‘zlari beixtiyor qo‘llariga tusharkan, boshqacha ko‘karish izi qolgan edi. Ishonmay, endi yaxshilab ko‘raman deganda, Zuha birdan uyg‘ondi.

Oldida unga qarab turgan qora ko‘zlarga qarar ekan, uni quchoqlagisi keldiyu, tanasini qimirlata olmadi.

— Jungkook... men... men tanamni... — so‘zlari tugamasdan ikki labni tutashtirgan Jungkook shunchaki unutishni xohlardi. Sochlarini silab uzoqlasharkan, yig‘idan o‘zini tiyib turgan Jungkook unga nim tabassum qildi.

— Bo‘ldi... gapirma! O‘tib ketadi, hozir charchagansan, tanang ham charchagan. Yotib dam ol, — oldida turgan ko‘rpaning yuqorisini ko‘tarib.

— Men... — gapirishga tili bormas, hozir nima bo‘lganini so‘rasa, Jungkook nima deb o‘ylashidan qo‘rqardi.

— Uxla! — sochidan silab ko‘zlariga qaradi. Zuha e’tirozsiz ko‘zlarini yumdi. Jungkookning yuziga yoshlar oqar ekan, bu zaiflikdan emas edi. Balki zaiflikdir, lekin bu zaiflik — oldida turgan Kapalagiga hech qanday yordam bera olmasligi edi.

Doktor xonaga kirdi, ortidan politsiya xodimlari. Jungkook sergak tortib o‘rnidan turib, ularga biroz qarab yana Zuhaga qaradi. Hali uxlab yotardi. Doktor ham bosh irg‘ab yoniga bordi. Zuhani asta uyg‘otdi. O‘ziga kelgan qizga bir qancha savollar bera boshladi.

— Axvolingiz joyidami? — Zuha shunchaki bosh irg‘ab qo‘ydi.

— Og‘riq bormi? — Zuha javob bermay yana bosh irg‘adi. Doktor ham tushunganday indamadi. Jungkookga qaragan doktor undan ruxsat so‘raganday ko‘z aloqasi bilan gaplashdi.

— Qizim, biz seni tezroq davolashimiz uchun sen bizlarga aytishing kerak. Qaering og‘riyapti va qanday yiqilib tushding? — Zuha boshini egdi. Lekin gapirmadi. Doktor ham bosim o‘tkazgisi kelmasdi, ammo Jungkook ichini kemirardi. Politsiya xodimlari bo‘layotgan muhim narsalarni yozardi.

— Men... men o‘sha kuni qaytayotgandim va... o‘rmonda adashib qoldim. Va bir kulbaning oldiga kelib qoldim. Ichidan uch... uchta erkak chiqdi. Men ulardan yordam so‘radim, lekin... lekin ular menga yopishib ketishdi... Men yugurdim. Keyin aniq bilmayman, oxirgi marta ko‘z oldim qorong‘ulashdi. Shuni bilaman xolos... — doktor ham bosh irg‘adi. Politsiyachilarning biri yaqinlashib gap boshladi:

— Ularning yuzlarini tasvirlab bera olasizmi? — Zuha yo‘q ma’nosida bosh chayqadi.

— Qorong‘u bo‘lganligi sabab ko‘rolmadim. — Jungkook ularni yolg‘iz qoldirib, sokin xonadan chiqdi. Palatadan uzoqlashdiyu qo‘lini devorga urdi. Park yugurib oldiga keldi. Qontalash bo‘lgan qo‘lini ushlab, o‘ziga qaratdi:

— Jungkook, o‘zingni bos, iltimos!

— O‘zimni qanday bosaman, amaki?! Qasos olaman. Har biridan qasos olaman. Bitta dona sog‘ suyagi qolmaydi! — shunday dediyu kasalxonadan chiqib ketdi.

Yonsu va Taehyung allaqachon kelishgandi. Yonsu tinimsiz yig‘lar, Taehyung unga taskin berardi:

— Yonsu, siqilma, bu sening aybing emas.

— Qanday mening aybim emas, Taehyung?! Zuha... Zuha meni deb... — davom eta olmay, yig‘lab yubordi. Bir burchakda doktor chiqishini kutishardi. Nihoyat ular chiqisharkan, Park ham tezda xonaga kirdi.

Oradan 2 kun o‘tdi. Lekin Jungkookdan hali darak yo‘q. Zuha bunda o‘zini aybladi. "U menga ishonmadi. U noto‘g‘ri tushundi. U ablahlar menga tegmadi. Mening shanimni bulgatmadim." — miyasida so‘zlar aylanar ekan, ko‘zlaridan beixtiyor yoshlar oqdi.

O‘rmon chekkasi. Qo‘lida katta temir bo‘lagi. Allaqachon temir odamning qoni bilan bo‘yalgan edi. Eng so‘nggisi emaklab ortga qochar ekan, Jungkook oyog‘idan tortib yoniga olib keldi.

— Sen! — temir bilan oyog‘iga qattiq zarba bilan urdi. Erkakning dod-voyi butun o‘rmonni egallarkan, qushlar ham qasos ilinjida tepada uchishardi. Jungkook xushidan chiqquncha uni kaltakladi.

Ushsha erkak ham umr bo‘yi yura olmasligi aniq edi. Jungkook qo‘lidagi temir bo‘lagini tashladi. Odamlariga yo‘q qilishni buyurib, o‘zi mashinaga chiqdi.

Haydovchiga tezroq haydashini aytib, yo‘l bo‘yi ustidagi qon tomchilarini tozaladi.

Zuha navbatdagi tekshiruvdan o‘tib, xonasi tomon olib ketildi. Yo‘lakda hamshira aravachadagi bemorni olib borar ekan, yo‘lakning eng boshida bo‘y-basti kelishgan erkak qo‘lida guli bilan Zuhaning yoniga yugurib keldi.

Zuhani bag‘riga bosib, hamshiraga ketishini aytdi.

— Sizga kelmang degandim. O‘zi kecha kelgan bo‘lsangiz, men yaxshiman, ishlariz ham bor.

— Nega kelmas ekanman? Mening Malikamga hozir e’tibor kerak. E’tibor + yoniga ulkan ulkan mehr qo‘shib beraman axir. — Suga mayin tabassum bilan Zuhani palataga kiritdi. Yotoq yoniga olib borib, o‘rniga yotqizmoqchi bo‘lganida xona eshigi shartta ochildi.

Jungkook oldidagi manzaradan hayratga tushar ekan, ichidagi boron yana uyg‘ondi. Katta qadamlar bilan yonlariga kelib, Zuhani ko‘tarib oldi. Sugani turtib karavotga yotqizar ekan, Suga singlisi bor ekani uchun indamay turardi.

Zuha oradagi sovuqlikni sezdi-yu, Jungkookning yelkasidan turtdi. Jungkook ham tushunmay qaradi. Miyyasiga tepganday gapirdi:

— Bizni yolg‘iz qoldirsang yaxshi bo‘lardi, — dedi Jungkook kinoyali ohangda.

— Qayta sen ketishing kerak bu yerdan. Kim bo‘lib bu yerga kelyapsan o‘zi?

— Ko‘rmayapsan yoki aytish kerakmi! Men uning yigitiman, shunday ekan bu yerdan chiqib, bizni yolg‘iz qoldir! — Jungkook asabiy eshikni ko‘rsatdi.

— Yoqe, unda men akasiman. Hosh, bu yerda kim ustun?! — Suga yana bir qaram yurdi. Jungkook lab ustida tabassum qildi. Huddi u kabi unga yaqinlashdi:

— Unda men uning eri bo‘laman va vakolati menda! Shunday ekan, o‘zim chiqarmasdan yo‘qol!

— Jungkook! — ortidan Zuhaning ovozi eshitilar ekan, ikkalasi ham jimib qoldi. Suganing asablari shunchalar taranglashdiki, hozir qabul qilmasa, o‘zini tuta olmay qoladi.

Qollarini musht qilib, xonadan chiqib ketdi. Xonadan chiqdi-yu, bir tanaga urilib ketdi. Suganing burniga kelgan yoqimli hid, narkotikka bo‘lgan xohishini bir zumda sindirib yubordi. Farishtadek yuziga tikilib, bu ko‘zlarga sho‘ng‘ib ketganday bo‘ldi.

— Kechirasiz, janob. Men Zuhaning oldiga kelgandim.

— Zuhaning oldida odam bor, — Yonsu bosh irg‘ab, eshik yonidagi kursiga o‘tirdi. Suga ketishni xohlamay, uning qarama-qarshisiga o‘tirib, unga tikilib qoldi.

— Kapalagim, yaxshimisan? — Zuha bosh irg‘adi. Jungkook mayin tabassum bilan yuziga egildi. Labidan mayin bo‘sa olib, bo‘ynining yumshoq yerini tishladi.

Jungkook

Zuha

Chapter Twelve

— Jungkook, bu... bu xato.

— Yo‘q! Aslo xato dema! Tushundingmi? Bu hech qachon xato bo‘lmaydi. Qarshilik qilma, yo‘qsa men boshqa yo‘lni ham bilaman, bu senga og‘riqli bo‘lishini kafolatlayman, Malikam.

— Jungkook, meni qo‘rqityapsiz,— baland ovozda kulib yubordi. Yonoqlarimni o‘pib, tishlab qo‘ydi. To‘g‘risi, bu menda birinchi, lekin u aytayotgan gaplar juda qo‘rqinchli edi.

— Shuning uchun qarshilik qilma, mening Malikam,— yuragim qattiq urardi. Tanam qandaydir uyushganday tortilib qoldi. Nafas olishimni his qilmadim, faqat qulog‘im tagida juda qattiq urayotgan yurak sadosi eshitilardi. Men buni xohlamayman, ayniqsa ertangi kunni o‘ylasam, battar qo‘rquv bosardi.

— Jungkook! — menga nimqora ko‘zlari bilan qaradi. Hamma qo‘rquvlarimni yig‘ib, uni tanamdan ajratdim. Nima bo‘lganini tushunmay menga qaradi.

— Bu bo‘lmaydi! Yo‘q! — o‘sha yerdagi ko‘rpa bilan ustimni yopib oldim. Menga tushunarsiz nigoh bilan qarab turgan odam esa hafsalasi pir bo‘lib, ko‘zlarini yumdi. Har bir harakatini sinchkovlik bilan kuzatib turardim. U o‘rnidan turib hech narsa demay qotib qoldi. Hech narsa demay, hech narsa qilmay turib qoldi. Bu harakatlar meni qo‘rqitsa ham, o‘zimni bosishga urinardim.

— Nega? — nihoyat u gap boshladi. Indamadim. Men bunday tavakkal qilmayman. To‘g‘ri, uni sevaman, butun borlig‘im, vujudim bilan sevaman. Lekin men ikkimizga ham adolatsizlik qila olmayman.

— Nega bunday qilyapsan, Zuha? Nega meni o‘zingdan uzoqlashtiryapsan? — Men indamadim. U boshini tepaga qaratib nafas chiqardi. Jahli chiqqanini bilaman.

— H... xohlamayman! — titrab, ustimdagi shoyi shabani qattiqroq qisdim. Jungkook mening yonimga kelib, iyagimni ushlab, o‘ziga qaratdi. Bu harakati yumshoq yoki qo‘pol deyolmayman. Hech narsa demay bo‘sa ola boshladi. Hayron qoldim jahl qilmadi. Lekin jahli chiqqani bu qattiq bo‘sadan ham bilinardi. Men indamadim, hozir bir narsa desam, uning jahlidan qo‘rqyapman. Bo‘sani tugatib, peshonasini peshonamga qo‘ydi. Shuqur nafas oldi. Shu holatda qotib qolgandi. Yuragim oldingidan ham battar urardi. Bilmayman, bu nimadan. Ichimda shunday hissiyotlar o‘tardiki, buni o‘zimga ham tushuntira olmasdim.

Bir muddat ko‘zimga qaradi. Bu qarashlari meni yondiryapti. Ichimda xuddi tok bir bu yoqqa, bir u yoqqa yurganday edi.

— Men mehmonxonada bo‘laman, — shunday dedi-yu chiqib ketdi. Uni hafa qildimmi? Yoki jahli chiqdimi? Nima bo‘ldi? Hech narsa ham demadi. Yerdagi kiyimlarimni olib kiydim. Jin ursin, anu mehmonxonada qolibdi. Oldimni qo‘llarim bilan yopishga urinib mehmonxonaga bordim. U shunchaki kaminga tikilib o‘tirardi. Men ovoz chiqarmay ko‘zlarim bilan izladim. Naq oyog‘ining tagida turgan ekan. Qaysi yuz bilan olaman endi? Yoniga asta bordim. U chuqur o‘yga cho‘mganday bir nuqtaga tikilib turardi. Oyog‘im bilan asta o‘zim tomon tortdim. Bir-ikki urunishda o‘xshadi. Qo‘limga yashirib, xonam tomon yurdim. Chuqur-chuqur nafas olib, xonamga yugurib kirdim. Hozir u bilan yuzlana olmayman. Juda ham sharmandali.

Mehmonxonadan asta o‘tib, oshxonaga kirmoqchi edim. Lekin Jungkook yo‘q edi. U qayerda? Tashqariga chiqdimi? Yomg‘ir ham ancha tingandi. Lekin kun botayotganligi sababli unchalik yorug‘ emasdi. O‘sha ahvolda qayerga ketdi? Tashqariga chiqib ko‘rsammikan? Nima qilishni bilmay turganimda, tashqaridan Jungkook kirib keldi.

— Jungkook... haligi... qayerdan kelyapsan?

— Narsalaringni tayyorla! — Nimaga tayyorlashim kerak? Axir kech tushdi-ku, qayerga boramiz?

— Nimaga narsalarimni tayyorlashim kerak, axir qayerga boramiz?

— Birozdan mashina keladi. Narsalaringni tayyorlab, tashqariga chiq.

— Mashinani? — Hech narsaga tushunmadim. Mashina qayerdan keladi, axir biz chaqirmadik-ku? Unchalik narsalarim ham ko‘p emasdi. Tashqariga chiqqanimda, Jungkook turardi. Qo‘limdagi sumkani olib, asosiy yo‘l tomon ketdi. Men ham orqasidan ergashdim. Oldimizda qora rangli mashina turardi. Hayron bo‘lib, Jungkookga qaradim. U hech narsa bo‘lmaganday haydovchining o‘rniga o‘tirdi. Men ham yoniga joylashdim.

Lekin mashinani kim haydab olib keldi? Jungkookga qaradim, u asabiy, buni uyilgan qoshlaridan ham bilinib turardi.

Mashina harakatlana boshladi. Yo‘l bo‘yi bir o‘rmonga, bir Jungkookga qaradim. U indamay mashinani boshqarardi. Qanday ko‘zlarim yumilganini, qanday uxlab qolganimni sezmadim.

Ormondan chiqayotgan mashina ovozi hamma yoqni egallagandi. Matorning ovozi bilinardi, bundan esa mashina qimmatligi bilinardi. Buni boshqaryotgan odam hayollarida ming xil narsalar o‘tardi, lekin bu faqat bitta odam haqida yonida uxlab yotgan sevgilisi haqida. Uni tushunardi, lekin bu harakatlari xuddi ishonchsizlik kabi edi. Jungkookga ishonmaydimi yoki bu qo‘rquv tufaylimi? U siz o‘tgan bu oylar juda og‘riqli edi. Lekin uni his qila olmasa-da, yuragi faqat o‘z Malikasi uchun uradigan insonni uzoqdan kuzatardi. Har bir harakatini, har bir jilmayganini, har bir qadamini. Tunda hech narsaga, hech kimga e’tibor bermay uning yoniga borar, ming jur’at etsa ham uyqudagi Malikasining visoliga to‘ya olmasdi. Yuziga barmoqlarini olib borsa ham tekkiza olmas, yumshoq yonoqlaridan tishlay olmasdi. Bo‘yniga yuzini komsa, lekin bir bora lablarini bo‘sa olmasdi. Nima uchun bilmasdi. Uni ham, o‘zini ham qiynayotgan muammolarmi? Yoki oralariga to‘sqinlik qilayotgan to‘siqlarmi? Balki visoliga yetish uchun Malikasi ham uni quchoqlashi kerakdir.

Jungkook uchun azobli bo‘lgan tunlar Malikasi yig‘layotganini eshitsa ham, o‘sha derazadan kirib uni yupata olmasdi. Axir bu ko‘z yoshlarga o‘zi sababchi edida. O‘sha o‘lgur g‘ururni qo‘yib o‘sha kuni izidan borganda edi. Uni bu ishlarga aralashtirmaganida edi. Boshqa vaziyatda uchrashishganida edi. Qani edi shunday bo‘lsa-yu, hamma narsani tashlab u bilan baxtli bo‘lsa. Lekin vijdon azobi qiynardi. Tomog‘idan o‘tayotgan bu ovqatlar ham zahar edi u uchun. Lekin hech narsa qila olmasdi. Gapirmaydigan onasi har kuni qasos haqida gapirar, hattoki uxlaganda ham tushlarida tinch qo‘ymasdi.

Hammasi o‘z joyiga tushadi. Qachonki shu qasosga nuqta qo‘ysa. Lekin o‘sha nuqta sevgisiga ham nuqta qo‘yardi. Baxtli, lekin vijdon azobi ila sevgilisi bilan baxtli bo‘lish yoki hammasidan voz kechgan holda o‘sha qora nuqtani qo‘yishi kerak. Lekin bu azob edi. Malikasining ko‘zlariga qarash azob edi. Qanday qilib bunday ishni bajarganidan so‘ng Malikasiga soxta tabassum qila olardi? Qayta ikki tomonlama vijdon azobi qiynamaydimi? Bilmasdi, hech narsani bilmasdi. Shunchaki kun botishini va Malikasining yoniga borishni o‘ylardi. Shiroyli ko‘zlari ichida sevgi bilan unga qarashini, shirin lablaridan to‘yib-to‘yib bo‘sa olishni xohlardi. Boshini ko‘ksiga qo‘ysa-yu uxlab qolsa edi. Ko‘p narsa xohlayaptimi? Bu ko‘p narsami? Nega baxtli bo‘la olmaydi?

Yuragi ham har safar og‘rirdi bu ishni qilsa ham, qilmasa ham og‘rirdi. Lekin bu bo‘lishi kerak. Bir kuni bo‘lishi kerak. Rulda turgan qo‘llari qattiq siqilar, nafasi ham bo‘g‘ziga tiqilardi. Yonida xotirjam nafas olayotgan beg‘ubor Malikasi bularni bilishini xohlamasdi. Ikki tomonlama eng yaxshi rejani tuzdiyu, oqibati qiziqtirmas, faqat u bilan baxtli bo‘lsa bo‘ldi edi.

Mashina oynasi ochildi. Yomg‘irdan so‘ng yoqimli nam havo yuziga urildi. Allaqachon uyining yoniga yetib kelgandi. Bir chetda mashinani to‘xtatdi. Yuziga tikilar ekan, oynadan kirgan sovuq havo uni biroz qimirlatgandi. Uzun kipriklari titrab, ko‘zlari ochilar ekan, yetib kelganini payqagan Zuha unga tikilib turgan ko‘zlarga tikildi. Hech narsa demay, go‘yoki ular ko‘zlari orqali gaplashayotgandek.

Zuha hech narsa demay, uydan 10 metr uzoqda turgan mashinadan tushdi. Mashina harakatlanib orqasiga qaytdi. Qorg‘onga kirib kelar ekan, uyining yonidagi ko‘p mashinalarga ko‘zi tushdi. Odamlar yig‘ilishgan. 6 yoshida ko‘rgan manzarani 10 yildan so‘ng yana oldida turardi. Har bir qadamda unga qarab turgan qorong‘u nigohlarni tanasi ham sezardi. Ba’zilar shivirlashib go‘yoki “U nima qilib yuribdi?” deyishardi.

“Ahvoliga qarang, aytganlari to‘g‘ri ekan, hammasi shuni deb!”, “To‘g‘ri aytasiz, agar u bo‘lmaganida bu yerda ikkinchi bor bunday ahvolda turmasdik”, “Kiyib olgan kiyimiga qarang, go‘yoki o‘zidan siponi yoqqan, hozir aktrisalik mahoratini ko‘rsatadi”, bir-biriga aytayotgan gaplari qulog‘iga kirmaydigan darajada og‘ir so‘zlar edi. Zuha eshitayotgan gaplardan xuddi 10 yil orqaga qaytdiyu, o‘sha so‘zlar, o‘sha odamlar yana shunaqa derdi.

Ko‘nglidagi g‘ashlik ortar, qadamlarini tezlashtirdi. Qorg‘onga kirdiyu, qo‘lidan qattiq tortib bir tor xonaga kiritdi.

Oldida turgan akasiga tushunmay qarayotgandi. Endi gapirish uchun ogʻiz juftladiyu yuziga tushgan tarsakidan yerga qulab tushdi.

— Shu yerdan chiqqaningni ko‘rmay. Sen loyiq emassan, hattoki janozada qatnashishga loyiq emassan! — xonadan chiqib ketdi. Zuha nima bo‘lganini tushunmayotgandi. Faqat miyasidagi shiyillash o‘tib borar, ko‘z oldi xiralashdi. Qorong‘ulik, ko‘zining oldini qorong‘ulik egalladi. Boshi yerga tekdi, sharshagan tanasi polga cho‘zildi.

Marosim tugadi. Hamma mehmon ketdi. Jimin qo‘lidan ushlagani xotiniga qaradiyu yuzini ko‘z yoshlari yuvdi. Lilya erini bag‘riga olar ekan, boshini silab: “Hammasi yaxshi bo‘ladi, o‘tib ketadi,” derdi.

Jimin uxlab qoldi. Boya Zuha kelganini ko‘rgan Lilya qancha Jiminni to‘xtatmasin, qo‘lidan kelmadi. Qulflangan xonani eshigini ochdi-yu, yerda yotgan tanani ko‘rib yoniga yugurdi. Darrov titroq qo‘llari bilan tez yordam raqamini terdi.

Shoshilinch chaqirilgan shifokorlar qorg‘onga kelishdi. Zaiflikdan qimirlamay yotgan Zuhani olib ketishdi. Lilya ham izidan bordi. Shoshilinch yordam ko‘rsatildi. Bir-ikki kun shu yerda qolishini aytishdi-ya, palatadan chiqib ketishdi. Lilya Zuhaning qo‘llarini qo‘lga bosdi. Ilk ko‘rganidanoq mehr qo‘ygan, gaplashmasa ham o‘z singlisidan yaqinroq tutgan qizni bag‘riga bosdi. Erining majburlashlari bilan Zuha bilan gaplashmasdi. Eriga qancha aytsa ham: “Hattoki yosh bola ham sendan aqilli fikrlaydi" derdi.

Zuha ko‘zlarini ochdi. Yonida qo‘llarini mahkam tutgan kelinoyisi boshini qo‘yib uxlab yotardi. Atrofga nazar tashlab, bu yer shifoxona ekanligini anglab yetdi. Zuhaning qimirlagan tanasidan uyg‘ongan Lilya o‘zini tutib turolmay Zuhani bag‘riga bosdi. Zuha tushunmay esankirab qoldi.

— Kechiring meni, Zuha, kechiring! Men to‘sqinlik qila olmadim. Siz yaxshi bo‘ling, xo‘pmi? Hech ham hafa bo‘lmang, sizning hech qanday aybingiz yo‘q, xo‘pmi, shuni yodda tuting hech qanday aybingiz yo‘q!

— Nima bo‘ldi, opa? Nega yig‘layapsiz? Men yaxshiman, yig‘lamang, iltimos! — Lilya ko‘zidagi yoshlarni artib, o‘rniga o‘tirdi. Nafasini rostlaguncha Zuha hech narsa demadi. Lilya o‘ziga kelib olganini bilib, boshida aylanayotgan savolni aytdi:

— Opa, o‘sha odamlar kim edi? Nega bunchalik ko‘p odamlar bor edi? — Lilya bu savolni eshitdi-yu yana ko‘zlariga yosh oldi.

— Sabr tilayman, Zuha. O‘zingizni tuting. O‘sha odamlar esa... Dadamning... dadamning janozasiga kelishdi... — Zuha eshitgan so‘zlari qulog‘iga qattiq baqirgandek kirib keldi. Eshitganini yolg‘on deb o‘ylagan miyasiga bu haqiqat sig‘masdi.

— N... nima? Nima demoqchisiz, opa? Bu... bu bilan... dadam... dadam... — bo‘g‘ziga qattiq narsa tiqilib, nafas olishiga yo‘l qo‘ymasdi. Ko‘zlarini tez-tez pirpiratib, nafas olishga harakat qildi. Qo‘lidagi ukollarni sug‘urib oldi-yu yalang‘oyoq sovuq kafelga bosdi. Eshikka ham bormay yerga yiqildi.

— Bunday bo‘lishi mumkin emas! Bunday bo‘lishi mumkin emas! Dadam yaxshi, u hozir uyda! Hozir uyga boraman va meni ko‘rmagandek xonasiga chiqib ketadi. Ha... ha shunday bo‘ladi. Hozir uyga boraman va shunday bo‘ladi, aniq shunday bo‘ladi! — yana turishga urunar, lekin zaif tanasi yerga qulardi. Lilya shoshilmay uni bag‘riga qattiq bosib yig‘ladi. Zuhaning yuziga oqayotgan ko‘z yoshlari ko‘zlaridan suv kabi oqib chiqardi. Bu qizning 10 yil to‘kkan ko‘z yoshi hech tugamaganday yana to‘kilardi. Eshikni ochgan shifokor kelib, Zuhani turg‘azdi. Bu holi yomon ekanligini bilsa ham, uni xonasiga olib ketdi.

Jungkook shovqin bilan uyiga kirib kelar ekan, mehmonxonadan kelayotgan baland ovoz uni o‘ziga jalb qildi. Mehmonxonaga kirdi. Katta televizor oldida yangiliklarni ko‘rib turgan onasiga ko‘zi tushdi. Endi og‘iz juftladi-yu, televizordagi yangilik to‘xtatdi.

"Bugungi kunning eng muhim yangiliklari! Koreya aholisining yuragidan joy olgan, har yili bolalar va kambag‘al insonlarga, mamlakatimizga o‘zining mehnatidan bo‘lgan pullarni ehson qiladigan Hwan Min avtohalokat tufayli vafot etdi. Politsiya aniqlashicha, kuchli yoqqan yomg‘ir tufayli avtohalokat sodir bo‘lgan. Bu xabar hammaning ko‘ngliga sovuqlik olib keldi.

Hwan Min yordam bergan har bir inson unga ta’ziyasini bildirmoqda..." — televizor o‘chdi. Jungkook qora rangdagi ekranga qarab qotib qoldi. Qulog‘i eshitgan narsasiga ishonmadi.

Uydan yugurib chiqarkan, izidan baqirib qolgan onasiga ham e’tibor bermadi. To‘g‘ri Malikasining yoniga oshiqarkan, uning ahvoli qandayligini ko‘z oldiga, yig‘layotgan yuzi kelar ekan, asabiylik bilan ko‘zlarini yumdi.

Uyiga yetib keldi, lekin qo‘riqchilar ular ketishganini aytdi-yu, boshqa hech narsa deyishmadi. Jungkook ichkariga kirishga harakat qilmasin, qo‘riqchilar ruxsat bermadi. O‘zining yo‘lidan foydalanib, qo‘riqchilar yo‘q joydan o‘tdi-yu Malikasining balkoniga keldi. Deraza ochiq, lekin xonada hech kim yo‘q edi. Pastki qavatni ham ko‘rdi, lekin uy suv quyganday jim-jit.

Oxirgi daqiqalar edi. Zuhaning baxtli o‘tgan oxirgi daqiqasi edi. Yakun shunday bo‘ldimi? Shuncha azobdan keyin yakun shunday bo‘ldimi? Zuha o‘sha palatada yig‘i bilan qoldi. Bu yoqda Jungkook qay yerdan izlamasin topa olmadi. Oradan kunlar o‘tdi-yu, Zuhaning hattoki daragi ham chiqmay qoldi. Akasi bilan gaplashgan Jungkook hattoki kaltak yesa ham indamadi, faqat qay yerdaligini aytishini so‘rardi. Lekin yo‘q yer yutdi-yu o‘sha yerga kirib ketdi. Hattoki umidini ham uzmasdi. Minlar uyni sotdi. Jungkook qanday xotira bo‘lsa ham saqlab qoldi. O‘sha xotira ila katta kon uyning faqat bitta xonasida Malikasining xonasida, yotoq ustida yotardi. Bu qilayotgan telba harakatlari tugamasdi.

Sevishganlarning tarixi doston bo‘ladi deyishadi. Ammo o‘sha dostondagi sevishganlarning qismati o‘lim edi. Chin oshiq o‘lmaydi yurakda yashaydi. Ammo sog‘inch hissi sog‘lom odamni ham o‘ldirardi. Bu sog‘inch hissi Jungkookda nafratga aylandi. Soatlar kunlarga, kunlar oylarga, oylar yillarga tutashdi, lekin bu yurakdagi nafrat so‘nmadi. Balki o‘sha yurakdagi nafrat sog‘inchdir, balki bir oshiqning boshlanmasdan tugagan hikoyasining mahsulidir. Noma’lum... hamma narsa noma’lum edi. Faqatgina davomi bor edi.
Davomi...

1-fasl, 12-qism tugadi! E’tibor uchun raxmat, Meris!

Keyingi qism 200+ reaksiya va 70+ odamning uzun-uzun fikridan so‘ng!

Zuha

Jungkook

8-BOB: Baxt

*Ustidan ayol atiri kelayapti... demak, sevganingiz oldidan kelayapsiz. Menga nima uchun aytmadi? Aytganda hech narsa qilmasdim-ku. Yo‘q. Yo‘q, qilardim. Lekin... kim bilan uchrashdi? Agar juda yaqin bo‘lmasa, ayolning atir hidi sezilmasdi. Hozir gapirsam, yig‘lab yuboradigandayman. Qo‘limdagi qoshiq ham oshxonaning bir chekkasida edi. Lekin uning haqqi bor bir umr menga enagalik qilmaydiku. Lekin mening qandaydir xorligim kelardi. O‘zimga tushunmay boryapman. Menga nima o‘zi? Mening nima ishim bor. Xohlagani bilan uchrashsin. Yuqoridan kelayotgan qadamlar ovozini eshitib, o‘zimni to‘g‘riladim. Axmoq Jirafa xohlaganingni qil, menga nima. Axmoq kallavaram badbashara. Yo‘q, u kelishkan, lekin g'irt ketgan tonka. Ufffffffff.

— Nima qilyapsan? — qo‘limdan pichoqni olib tashladi.

— Salat tayyorlayapman.

— Shunday ham tayyorlanadimi? Qo‘lingni kesib olsang nima bo‘ladi? — yuziga qaramay, salat qilishda davom etdim.

— Xo‘sh, Pushuq, nima uchun hafa? — yuzimga egilib jilmaydi. Men qaramay, stol tomon kelib, salatni qo‘yib ketmoqchi bo‘ldim.

— O‘rningga o‘tir, — ovozi qo‘pol eshitildi. To‘g‘ri, biz nima bo‘lsa ham bir stolda o‘tirishimiz kerak bu huddi oltin qoidadek edi. Men orqamga o‘girilib, stulga o‘tirdim. U ham jim ovqatni yedi, men ham indamadim.

— Ovqatlanib bo‘ldim! — endi ketmoqchi bo‘layotgan edim, lekin u yana gapimni bo‘ldi:

— Popkorn tayyorla!

— Nega? — Jungkookga uyalgan qovoq bilan qaradim.

— Chunki kino ko‘rmoqchiman! — borib popkorn tayyorladim. Bungacha u stoldagi idishlarni yig‘ib qo‘ydi. Yaramas aybini bilib, yaxshi bola rolini o‘ynayapti. Men ham ataylab indamay popkornni tayyorlab, qo‘liga berdim.

— Men bilan birga ko‘rmaysanmi? — ketayotganimni ko‘rib, past ovozda gapirdi.

— Yo‘q, ko‘rgim kelmayapti!

— Unda nega ikki hissa popkorn qilding? — to‘g‘ri, ikki hissa tayyorladim, chunki u mendan kechirim so‘rab, birga kino ko‘rishimiz kerak edi. Lekin nima uchun kechirim so‘rashi kerak? Hozirgi qilayotganlarim g'irt kichkina qiz kabi edi. Buni tushunsam ham, baribir menga...

— Shunchaki, har doim shunaqa qilganimga o‘rganib qolganman!

— Qani, qani, Pushuq, yur. Nima bo‘ldi o‘zi senga? — qo‘limdan tortqilab, mehmonxonaga olib bordi. Nima bo‘lsa ham qovoq uyib o‘tiraveraman.

Divanga o‘tqazdi-yu, qo‘limga pultni tutqazdi.

— Qani, xohlaganingni tanla!

— Nimaa? — ishonish qiyin, lekin Jungkook har doim o‘zi tanlardi, sababi men tanlaganim yoshimga mos emas ekan.

— Nima, nima? Xohlaganingni tanla! Yoki men tanlaymanmi? — qo‘limdagi pultga qo‘lini cho‘zayotgandi, darrov o‘zimga oldim.

— Yo‘q, men tanlayman endi, — kulib bosh irg‘adi. Oldin ko‘rmoqchi bo‘lgan bir kino bor edi, o‘shani ko‘raman. Yonimda Jungkook bo‘lsa, hech narsadan qo‘rqmayman.

*Nega hafa bo‘lganini tushunmadim, ammo qanday ko‘tartirishni bilardim. Har doim hafa bo‘lsa, qovog‘ini solar, kayfiyatini esa faqat qilishni xohlaydigan narsalar orqali ko‘tarsa bo‘lardi. Bu uyatsiz qiz yoshiga mos kino ko‘rmasdi. Har doim qo‘rqsa ham shu kinolarni ko‘radi. Bu odati menga yoqardi. O‘ziga zarar bersa ham, yaxshi ko‘rgan narsasini qilish... Menda bunday jur’at yo‘q edi. Tan olaman, u mendan kuchli va baxtli. Shu vaqtgacha men hayotimning eng baxtli kunlarini yashadim. Lekin mening berganim... Qani edi, faqat menga emas, unga ham zarar berardi. Men ko‘rib turib, uni soqit qila olmayman. Qolaversa, Jennie meni sevardi. U yaxshi qiz deya olamanmi yoki yo‘q, bilmayman. Faqat bir necha bor uni barlarda ko‘rganman. Balki bir narsadan siqilar bilmayman, bilgim ham kelmasdi. Shunchaki, u yaxshi hayot kechirsin, u baxtli bo‘lsin. Men shuni xohlayman xolos. U meni hayotda ushlab turgan insondir. Yuzimdagi tabassumning sababchisi edi. Faqat u.

— Jungkook, nimaga tikilib turibsiz? Kinoga qarang, yuzidagi niqob rosa o‘xshabdi, aa?

— U niqob emas, haqiqiy yuzi.

— Nimaa? — qo‘rqitmoqchi edim, menimcha oshirib yubordim. Pushuqning burni qizarib ketdi. Nimaligini bilmayman, ammo bu qizil Pushuq burnini tishlab ko‘rgim kelardi. Chunki u o‘zidan-o‘zi qizarmaydi ba’zida sovuqdan yoki yig‘laganda. Lekin bu burun har bir hissiyotni ko‘rsatardi hattoki jahli chiqsa ham.

Bu kinoni faqat ovozini eshitdi, yuzini yostiqqa yashirdi. Bu axmoq qiz endi tuni bilan shunday qo‘rqib chiqadi. Nihoyat, film tamom bo‘ldi. Pultni olib o‘chirmoqchi edim, lekin uni ushlab turgan sohibasi allaqachon uxlab qolgandi. Qo‘limdagi pult va yostiqni olib, divanga qo‘ydim. Qo‘limga olib, xonasi tomon yurdim.

O‘rniga asta joylashtirdim. Ustlarini yopib, xonadan chiqdim. Bugun shov-shuvli kun bo‘ldi. Hammomdan chiqib, o‘rnimgga yotishim bilan eshik ochildi. Ha, har doimgi odati.

— Jirafaaa, nega meni tashlab ketdingiz? Juda juda qo‘rqdim, — u hatto uyg‘oq ham emasdi. Bu odatini yo‘qotish kerak. Yonimga kelib, quchog‘imga joylashdi. Hammomdan chiqqan sovuq tanam xuddi issiq shoyi adyolga o‘ralgandek issiy boshladi. Uning butun sharshoqni unuttiradigan bag‘ri... bu mening oxirim kabi... mening tugashim... turli xil o‘y-xayollar bilan men ko‘zlarimni yumdim.

*Ko‘zlarimni ocharkanman, yana o‘zimni Jungkookning xonasida ko‘rdim. Har doim odat bu. Qanday kelganimni bilmayman, ammo miriqib uxladim. Jungkook o‘rnida yo‘q, demak hammomda. Men ham o‘z xonamga kirib, yuvinib pastga tushdim. Oshxonaga borib, nonushta tayyorlamoqchi edim, lekin ko‘rgan manzaram meni lol qoldirdi. Stol allaqachon bezatilgan, yoqimli hid to‘lib turardi. Jungkook bir narsalar qilib, stolga joylashtirdi. Men birinchi marta u nonushta tayyorlayotganini ko‘rdim.

— Jungkook? Rostan bularni siz qildingizmi? Ishongim kelmaydi, nahotki sizning qo‘lingizdan nonushta yesak!

— Albatta, miss Pushuq. Qani, kel... — stulni surib, menga joy ko‘rsatdi. Tirjayib o‘tirar ekanman, bunday g‘amxo‘rlikning sababini bilgim kelardi.

— Xo‘sh, bu e’tibor nima uchun?

— Nima, unutdingmi? — Nimani unutaman, tushunmadim?

— Axir bugun Pushuq 17 ga to‘ldi, shunday emasmi? — Jungkook tirjayib, burnimdan chimchilab qo‘ydi. Men qanday qilib tug‘ilgan kunimni unutdim? Kulib yubordim, chunki bu juda juda kulgili edi. Men o‘z tug‘ilgan kunimni unutibman.

— Axxxx, men unutdim, — yuzimni yashirib kuldim.
— Xo‘sh, menga qanday sovg‘a tayyorladingiz?

— Sovgani kechqurun olasan. Endi esa tezroq nonushta qilib, maktabingga jo‘na!

— Nega-a? Hozir olishni xohlayman! — u gapimni eshitmay, nonushta qila boshladi. Mayli, kechqurun bo‘lsa kechqurun. Lekin mening sabrim yetmaydi!

Jungkook meni maktabga tashlab qo‘ydi. Maktabga borishim bilan hamma dugonalarim meni tabrikladi. Men maktabda yaxshi va a’lochi qizman. Albatta, do‘stlarim ham ko‘p.

Bugungi og‘ir darslardan keyin mening sabrim yetmay, uyga tez borishni xohladim. Shuning uchun ham dugonalarim bilan aylanishga chiqmadi. Bu keyingi masala, hozir faqat Jungkook qanday sovg‘a berishi qiziqtirardi.

— Zuha? — yelkamdan turtgan qo‘lga qaradim.

— Jin? Salom!

— Salom! Qalaysan? Aytgancha, tug‘ilgan kuning bilan! — qo‘limga gul va quti tutqazdi.

— Katta rahmat! Sovg‘a uchun ham keragi yo‘q edi...

— Nima uchun kerak emas? Axir tug‘ilgan kuning-ku! Sovgani ochib ko‘rmaysanmi? — Qutini ochganimda, ichida taqinchoq bor edi. Ha, qimmatligi aniq va juda nafis edi.

— Hmm, bu juda qimmatga o‘xshaydi. Sovg‘a uchun rahmat! —Qimmat deb qaytarib bermayman-ku. Qimmat bo‘lishiga qaramay sotib olibdi demak, bunga arziyman. Ha-ha, mening fe’lim shunaqa, va bu menga juda yoqadi.

— Biroz aylanamizmi?

— Bilmayman, hozir Jungkook keladi, u meni olib ketadi.

— Shunchaki, biroz aylanamiz. Nima deding? Jungkook kelguncha?

— Mayli! — biz uyga olib boradigan yo‘l tomon yurdik. Ba’zi narsalar haqida gaplashdik. Jin ham juda hazilkash, har bir so‘zida rosa kuldirdi meni.

— Nima deb o‘ylaysan, Jungkookning sevgan qizi bormi? — birdan bergan savolimdan Jin jim qoldi. Shunchaki, yelkasini qisdi.

— Bilmayman, balki bordir! Axir shu vaqtgacha uylanishi kerak edi, lekin uylanmadi. Menimcha bor. Axir 33 yoshda bo‘lsa, yana kelishgan — aniq sevgan qizi bo‘lishi kerak.

— Ha, to‘g‘ri! Mayli, uyga ham yetib keldik. Xayr!

— Xayr! — men ortga burilib, uyga kirib ketdim. Kayfiyatim osmonda, yerga tushganday bo‘ldi. Bu haqida o‘ylagim kelmasdi, lekin Jungkook bu haqida menga aytmagani alam qilardi. Uyga kirdim. Har doim sokin bo‘ladigan uy biroz shovqinli edi. Mehmonxonadan kelayotgan ovozlar meni o‘ziga tortdi. Jungkookning yonida yana bir kishi bor...

— Jungkook? — xonaga kirishi bilan meni ko‘rib, Jimin qolgan ikki odamga hayrat bilan qarab qoldi. Tanam muzlab ketdi, deyarli qimirlamay qoldim. Ko‘rayotgan manzaram meni... men nima his qilayotganimni tushunmadim?

— Zuha! — yonimga kelib meni bag‘riga olgan odam... shuncha yil ko‘rmagan, lekin bu yuzi esimda qolgan odam... onam ikkimizni baxtsiz qilgan odam... men “Dada” deyishga arzimaydigan odam turardi. Tezda o‘zimga kelib, uning bag‘ridan chiqdim.

— Nega bu yerdasiz?

— Bu nima deganing? Seni sog‘indim. — yuzidagi kulgu ketmasdi. Qanday qilib shunday kulib turadi?

— Oradan shuncha yil o‘tdi, endi sog‘inib qoldingizmi?

— Unday dema, qizim. Bilaman, shuncha yil seni va oyingni tashlab ketdim, buning uchun afsusdaman, qizim. Lekin men keyin ko‘rgani keldim, lekin oying seni ko‘rsatmadi. Ko‘p narsalar bo‘lib o‘tdi bu orada, oying ham vafot etibdi. Men sizlarni tashlab ketmadim. Oying ham menga xiyonat qildi, meni tushungin, axir...

— Oying? Sizga xiyonat qildi, shundaymi? Unda men-chi? Mening nima aybim bor edi?

— Kechirim so‘rayman, meni kechir, seni juda juda sog‘indim. — ko‘zimdan oqayotgan ko‘z yoshlar yuzimni yuvardi. Men dadamni juda ham yaxshi ko‘rardim, juda hattoki oyimdan ham ko‘proq. Meni bag‘riga bosdi, shuncha yillik ichimda saqlagan sog‘inchimni ushlab tura olmadim, qattiq bag‘rimga bosdim. Juda ham qattiq quchoqladim. Qancha turganimizni bilmayman, lekin yig‘lashdan to‘xtay olmadim. Yelkamda qo‘lni his qilib, dadamdan uzoqlashdim. Jungkook menga yoqimli tabassum bilan boqardi.

— Menga aytgan sovg‘a shumi? — ham kulib, ham yig‘layapman.

— Deyarli asosiy sovg‘a edi, lekin yana sovg‘alarim bor!

— Boshqa kerak emas, hammasi uchun rahmat, Kookie. — Jungkookni qattiq quchoqladim, u ham sochimdan o‘pib bag‘riga oldi.

— Arziysan, mening Pusug‘im. Hammasiga arziydi. — yuzimdagi ko‘z yoshlarni artdi. Men ham o‘zimga kelishga harakat qilardim. Yuragim qandaydir to‘lg‘anday bo‘ldi. Bariga Jungkook sababchi. U hayotimda borligi mening omadim edi.

Biz birgalikda ovqatlandik, tug‘ilgan kunim uchun tort ham. Dadam ham, Jungkook ham sovg‘alar berishdi. Jungkook bergan sovg‘a taqinchoq edi. Unchalik tushunmadim, lekin bu haqida Jungkook bilan gaplashaman, chunki bu boshqacha edi, qandaydir o‘zgacha. Jungkook bizlarni yolg‘iz qoldirib, xonasiga chiqdi. Dadam ikkimiz miriqib suhbat qurdik.

— Zuha, men bilan birga yashaysanmi? — birdan dadamning bergan savoliga entikib qoldim.

— Men... men bilmayman... aniq bir narsa deya olmayman... Jungkookning birozini ham tashlab keta olmayman.

— Jungkook katta erkak. To‘g‘ri, unga rahmat, shuncha yil seni yaxshi tarbiyalabdi, lekin u erkak bo‘lgan, uylanishi kerak, oilali bo‘lishi kerak. Shu vaqtgacha oila qurmagani g‘alati emasmi? Yana sen bilan birga bir uyda yashab...

— Bu bilan nima demoqchisiz? Jungkook yaxshi odam, u hammadan yaxshi, hattoki sizdan ham. U haqida yomon narsa aytmang! — jahlim juda qattiq chiqdi, hattoki ovoz ko‘taryotganimni bilsam ham, o‘sha ohangda gapirdim.

— Sen bilmaysan, lekin men bilaman. Sening bu yerda qolishingni istamayman. Hech o‘ylab ko‘rmadingmi, bunday odam nega 8 yoshli qizni yonida qoldirdi, deb? — indamadim, chunki javobim yo‘q edi. Meni yonida olib qolish uchun sabab kerak emasdi. Lekin birinchi tanishganimizda u meni umuman bilmasdi.

— Indamading... lekin men bilaman. Meros uchun seni yonida, o‘gay otangning merosi uchun olib qoldi. Bo‘lmasa, hattoki seni ko‘rgisi ham kelmasdi. Bu qilgan yaxshi muomalasi esa o‘sha hujjatga qo‘l qo‘yishing uchun edi.

— JIM BO‘LING! JIM! Jungkook hech qachon bunday qilmasdi, qilmaydi ham...

— Ishonmasang, o‘zidan so‘ra. Bor va bu narsalar haqiqatmi yoki yolg‘onligin so‘ra! — bilmayman nima qilishimni, nima qilayotganimni fahmlay olmadim. Yuqoriga chiqib, qanday xonasiga kelganimni ham sezmadim. Eshikni ochishim bilan u divanda boshini quyiga egib o‘tirardi. Yoniga bordim.

— Bu rostmi? — u boshini ko‘tarib menga qaradi.

— Nimani aytyabsan?

— Meni meros uchun katta qilganingiz shu rostmi? — u indamadi, og‘zini ochdi-yu, hech narsa demadi. Stolga qaradim, qog‘ozlar turardi. Jahl bilan qo‘limga olib o‘qidim. Bu o‘sha narsa edi — men qo‘l qo‘yishim kerak bo‘lgan narsa. Ruchkani oldim-u, qog‘ozga qo‘l qo‘ydim.

— Mana, oling o‘sha merosni! — qo‘limdagi qog‘ozlarni yuziga uloqtirdim.

— Shu kerakmidi? Bunday ikkiyuzlamachilik qilmasdan ham bu qog‘ozlarni imzo qo‘yib berardim.

— Zuha, meni eshit. Sen noto‘g‘ri tushunding, men...

— NIMA MEN? NIMA MEN... O‘ZINGIZNI OQLAMOQCHIMISIZ? OQLANG! UNDAY EMAS, ASLIDA MEROS UCHUN EMAS, MEN SENI SINGLIM DEB QABUL QILDIM, DENG! SHUNDAY DENG! YO‘Q, UNDAY DEYA OLMAYSIZ! MEN HATTOKI DADANGIZNING QIZI EMASMAN! UNDAY DEYA OLMAYSIZ! SHU KERAKMIDI? MANA, OLING VA MENI HECH QACHON QAYTA KO‘RMAYSIZ!

Keyingi qismlarda:

— Yoninga biror narsa olasanmi?

— Bu uydan hech narsa olmayman. Ustimdagilarni jo‘natib yuboraman, janob Jeon!

— U bilan turmush qurayapsizmi?

— Deyarli shunday. Endi sening navbating — uni olib ket, va bizga tinchlik ber.

— Ozgina muloyim bo‘lsang bo‘lardi. Ha, mayli.

Jungkook

Zuha

Chapter Eleven

— Malika, hozir vaqti emas... Shunchaki menga ishon, xo‘pmi...

— J-Jungkook... y-yo‘q, bunday qila olmaymiz... Iltimos, qo‘yib yuboring... — ko‘zimdan oqayotgan yoshlar divanni ho‘l qilgandi. Yuzini burib kulganini ko‘rdim. Yaramas meni bunday ahvolga solib mazza qilib kulmoqda. Birinchi marta bu menda bo‘lyapti. Men hech qachon birovning oldida bunday turmaganman. Uyatdan nafaqat yuzlarim, tanam ham qizib borardi. Jungkook meni faqat mayin bo‘sa olardi. To‘g‘ri, o‘sha liftdan keyin o‘zgardi. O‘sha voqea hayotimni yana avvalgi holatiga qaytardi. Nega tushunmayman? Baxtli bo‘lishimga haqqim yo‘qmi? Shuncha yil hayot meni qiynagani yetmadimi? Nima ayb qildimki, men bular uchun chidashim kerak? Turgan hayotimga qarang-u, olayotgan narsamga qarang. Aqldan ozsam kerak. Bu yerga tinchlanish uchun kelgandim. Lekin boshimdan yana o‘sha og‘riq paydo bo‘ldi.

— Malikam, menga qara, — hayollar og‘ushiga kirib ketdim shekilli, iyagimdan ushlab o‘ziga qaratdi. Barmoqlari bilan yuzimdagi ko‘z yoshlarni artdi.

— Men seni sevaman, bilasan, shunday emasmi? — men bosh irg‘adim. Men ham qattiq sevaman, lekin biz qilayotgan ish bu katta xato edi.

— Men... men shunchaki o‘sha kuni... ya’ni barda sen o‘ylagan ish emasdi. Men juda sarxush edim. U yerga ishlash uchun bordim. Sen nimani ko‘rganingni bilmayman, ammo birdan o‘sha ayol keldi, o‘zim ham tushunmay qoldim. Men senga hech qachon xiyonat qilmaganman, qilmayman ham! Tushundingmi? Hech qachon bu bo‘lmaydi. Akang bilan sodir bo‘lgan voqea esa... — jimib qoldi. Yuragining ezilgani menga sezilardi. Men uchun bu holat og‘ir. Ustimizdan turdi. Men ham darrov o‘zimni ong‘lab, sviterimni kiyib oldim. Barmoqlarini birlashtirib jiddiy davom etdi:

— O‘sha voqea — dadam va sening dading bilan sodir bo‘lgan voqea. Buni nima uchun qilishganini bilmayman, ammo buni oyim ko‘rgan. Va menga nima bo‘lganini aytib berdi. Tushunasanmi? Bir og‘iz so‘z aytmaydigan oyim menga yolg‘on gapirishiga ishonasanmi? O‘sha kuni dading biz haqimizda bilar ekan. Va dadamning oldiga borgan — meni uzoq yurishimni tayinlagan. Ortasida nimadir bo‘lgan va sening dading birinchi bo‘lib qurol chiqargan. Ho‘sh, gaplashmoqchi bo‘lgan odam yoniga qurol olib keladimi? Va sening dading birinchi o‘qni uzgan. Ho‘sh, dadam jim qarab turishi kerakmidi? Dadam ham o‘q uzgan. Lekin keyin akang uyga kelgan va dadingni olib ketgan. Agar o‘sha vaziyatda mening dadamni ham qutqarib qolishganida yoki shunchaki tez yordam chaqirilganida, tirik qolardi. Dadam nima uchun unday qilmadi? — mening jimligim uni battar bo‘g‘ayotganday edi. So‘zlarining oxiriga kelib bo‘g‘ilib qolishi meni yanada xafa qilardi. Menga qaradi. Ko‘zlari... bu ko‘zlar qizargan — bu yig‘lolmasligidanmi yoki g‘azabidan?

— Ho‘sh, sen nima qilgan bo‘larding? Agar men o‘z dadamni qutqarib, sening dadingni tashlab ketganimda, nima qilgan bo‘larding? Eng alam qiladigani bilasanmi nima? O‘sha kuni men o‘yin-kulgi qilayotgandim. O‘sha kuni men sen bilan baxtli kunimni o‘tkazayotgandim. Dadam o‘lim yoqasida turganida, men seni uyingga tashlab qo‘yayotgandim.

Boshqa gapirmadi. Men ham hech narsa deya olmadim. Nima deyman? Yana... yana men aybdorman. Hammasi mening aybim.

— Bari mening aybim. Bari meni deb bo‘ldi... — past ovozda gapirdim. Lekin u mening oldimga tiz cho‘kib o‘tirdi. Qo‘li bilan yuzimni siladi.

— Yo‘q, yo‘q, malika. Bu yerda hech qanday sening aybing yo‘q. Sen aybdor emassan. Sen eng begunohsan. Shunchaki, sen bizning oramizga tushma, xo‘pmi? Va... va menga vada ber. Qanday vaziyat bo‘lmasin, meni sevishga, yonimda qolishga vada ber.

— J-Jungkook, men... men har doim seni sevaman, har doim. Vada beraman — bu hech qachon o‘zgarmaydi. Lekin sen ham vada ber — ularga tegma. Men ularga yoki senga biror narsa bo‘lsa, chidab turolmayman. Boshqa bunday og‘riqqa chiday olishni istamayman, — bo‘ynidan qo‘llarimni o‘tkazib bag‘rimga bosdim. Juda qattiq quchoqladim. Men bunga yo‘l qo‘ymayman. Hech kimga hech narsa bo‘lmaydi. Hech kimga...

— Mmm, malika, yana besh daqiqa tursam meni bo‘g‘ib o‘ldirasan, — ikkimiz ham kulib yubordik. Bag‘ridan chiqdim. U menga qop-qora ko‘zlari bilan qaradi. Bu qora ko‘zlar meni yutadiganday.

— Meni kechiring...

— Nima uchun? — tushunmay savol berdi.

— Hammasi uchun... afsusdaman, — yuzimga iliq lablarini bosdi.

—Rostan seni keshirishimni hohlaysanmi?

—Albatta keshirishizni hohlayman— u oylanib qolib menga yuzlandi

—Rostanmi?

—Rostan!

—Unda menda qatdiq bo'sa ol Malika—nafasim bog'zimga tiqilib qo'ldi. Nima deyishni, nima qilishni bilmay qoldim. Bu menga tirjayib turgan yuz egasi yanada menga yaqinlashdi.

—Jungkooook— erkalanib yuzimni yelkasiga qo'ydim.

—Nima Jungkook? Nimaaa! Qani bol Malika bolmasa seni keshirish yo'q— uyatdan yerga kiray deyabman lekin bu uyatsiz hesh ikkilanmay sorayabdi. Qizargan yuzim bilan lablarimni labiga bosdim. U harakat qilmasdi. Shu vaqtgacha bosani qanday qilishni tushunmayman shunki Jungkook har doim ustunlik qilardi. Oxirgi bo'r yengil bo'sa bilan uzdimda ortga chekinmoqshi boldim. Lekin u meni bir qo'li bilan yelkasiga tashladi.

—Jungkook? Jungkook nima qilyabsiz? Tushuring meni!— birdan ortimga urulgan tarsakidan jimib qo'ldim.

—Jim bol bolmasa yana tarsaki tushuraman— kulib bir xonaga kirdik

—Bu yer qanday xona—xonaga kirishi bilan to'xtab qo'ldi. Atrofga qaradim. Xixxi bu unaqa narsani kormagan. Yelkasiga musht tushurdim.

—Bu yer hammom! Nima hammom kormaganmisiz?

—Yotoqxona qay yerda?— yotoqxonani nima qiladi? Uyda unchalik kop xona yo'q edi. 5 ta xona mojazgina uy. Biz turgan yer esa eski zamonlardagi hammom. Ichonshim komilki Jungkook bunaqasini birinshi bor koryabdi

—Y..yotoqxona nima uchun?

—Savolimga savol bilan javob berma—ortimga yana tarsaki tushurdi. Hozir uyatdan erib ketaman. Yelkasiga qatdiq musht bilan urdim.

—Bas qiling va meni yerga tushuring!

—Men hali ham keshirmadim. Mayli aytmasang aytma ozim topaman— ikkinshi xonaga kirdi. To'g'ri bu yer yotoqxona. Uyda ikkita yotoqxona bo'r edi. Bu mening yoshligimdagi xonam.

Tog'riga borib meni yotoq ustiga qoydi. Xonaga koz tashlab ham qoymay 4 oyoqlab mening ustumga yurdi. Men tirsagim bilan orqaga yurishga davom etmay yotoqning boshiga yetib keldik

—j..Jungkook? Nima qilyabsiz...

—Biroz oyin oynaymiz halos!- bu oyin menga yoqmayabdi.

—Men yosh bola emasman meni bunday aldolmaysiz uzoqroq turing menda!

—To'g'ri sen yosh bola emassan Malikam. Shunga bemalol oynaymiz!— darrov labimga yopishgan Sevgilim labimdan qatdiq bo'sa ola boshladi. Qancha vaqt bo'sa olganini bilmayman ammo nafasim yetishmagannan to'xtadi. Issiq nafas va issiq lablarni bo'ynimda sezarkanman termini issiq narsa bilan kuydiryotganday bo'ldi. Tishini qatdiq botirgandan qatdiq baqirib yuborganimni bilmay ham qoldim.

—Jungkook tishlamang...— yelkasidan itarishga harakat qildim lekin parvo ham qilmay davom etyabdi. Sviterimning yoqasini tushurib yana ho'l lablarin bosdi. Nafasim shunshalar qisyabdiki huddi Jungkook kislorod otadigan yerni tishlab to'xtaganday. Sviter tagidan huddi ilon kabi sirgalib kirgan qo'li oldi qismimga kelyotganin sezardim. Belimni o'sha sovuq qollarim bilan silab yelkam tamon keldi. *liftchikning ilgichini yeshib tashladi. Sviter hali ham tanamda lekin *liftchigim yo'q edi. Sviterimni yoqoriga kotardi , oldimni qollarim bilan yopishga harakat qilardim lekin ikki qolimni ushlab, yoqoriga kotardi. Yuragimning ustiga lablarini bosdi.

—Meniki—shunday deb shivirladiyiv qatdiq tishlab oldi. Tez tez nafas olarkanman oshiq oldim yoqoriga va pastga tushar edi. Jungkook qorayib ketgan bu ko'zlari bir zum tanamga tikildi. Menga bir qaradiyuv kulib qilyotgan ishini davom etdi. Qo'li bilan ushlab og'ziga soldi. Mening nafsim yana tezlashdi. Qatdiq og'riyabdi lekin tanam og'riqdan yonmasdi. Bu galati his mening ongimni qisib qoyyabdi. Qatdiq tishlab tortganda ruhim tanamdan shiqib ketay dedi. Galma gal shunday qilishda davom etarkan hottoki nafasi yetishmasa ham toxtamasdi. Mening qollarim boshashgan hozir tanamdagi lablarni his qilardim halos. Lablati pastga qaray harakatlandi. Kindik atrofimni tili bilan aylantirib yengil bosa qoldirardi. nafasimni ushlab turishga harakat qilardim. Tanamdagi terler soquv bo'lib badanimni yanada titroqqa keltirardi.

Shimimni yechilgan his qildimu kozlarimni shartda ochdim. Jungkook shunshalar tez harakat qilardik men nima bolyotganin anglay ham olmasdim.

Menga koz tashladi yo'q manosida bo'sh irgadim lekin tirjayib *ichki kiyimimni tanamdan olib tashladi.

—Zuha menga qara— men unga yo'sh tolgan ko'zlarim bilan qaradim u ko'z chetidagi yoshlarni artib tashladi.

—Shunshaki qarshilik qilma. Sen menga tegishlisan avvola ruhing bilan endi tanang bilan ham.

—Jungkook bu... bu xato

—Yo'q! Aslo xato deya korma! Tushindingmi! Bu hech qachon xato bolmaydi. Qarchilik qilma yoqsa men boshqa yolni ham bilaman bu senga og'riqli bolishini kafolatlayman Malikam

— Jungkook meni qorqityabsiz— baland ovozda kulib yubordi. Yonogimni o'pib tishlab qo'ydi. Tog'risida bu menda birinshi lekin u aytyotgan narsalar bu juda qo'rqinchli edi.

—Chuning uchun qarshilik qilma Mening Malikam

Jungkook

Zuha

Ormandagi uy

Chapter Eleven

Piknik uchun hamma narsa tayyor edi. Ular rejalashtirgan piknik o‘rmonda bo‘ladi. Zuha ham shunga qarab tayyorgarlik ko‘rdi. Janob Park Zuha uchun hamma narsani tayyor qildi. Lekin Zuha buni olib ketishni istamasdi, axir o‘zidagi narsalar yetarli edi. Sinfdoshlar rejasi bo‘yicha ular tog‘da o‘yin-kulgu qilishardi. Chodirlar qurib, tuni bo‘yi olov davrasida qo‘shiq aytib, gaplashib o‘tirish edi va bu amalga oshdi.

Hamma avtobusda o‘rmonga yetib keldi. Lekin bulardan mustasno, Zuha va Yonsu mashinada kelishgandi. Zuha qoriqchilarga ketishini aytib, chodirni qurishga kirishdi. Bu yerda hamma o‘zi xohlagan bilan birga chodirda qolishlari mumkin. Albatta, qizlar o‘z dugonasi bilan qolishardi. Hazil-huzil bilan tun ham bo‘ldi. Ovqatlanib, hamma olov yoniga keldi. Sinfdagi bir bola qo‘liga gitara olib chala boshladi. Unga jo‘r bo‘lgan sinfdoshlari kulib, qo‘shiq aytishar edi. Zuha juda baxtli. Lekin yonida Jungkook bo‘lsa, yanada yaxshi edi.

—Zuha! — meni birov turtdi. Hayollar og‘ushidan chiqdim.

— Nimaaa? — Teahyung yana yashirincha past ovoz bilan gapirardi.

— Senga aytganimdek qilgin. Iltimosss. O‘sha yerga kelsin, bo‘ldi, u bilan gaplashib olmoqchiman.

— Teahyung, nima o‘zing ayta olmaysanmi axir? Buncha tormoz bo‘lmasang! — necha kundan beri meni tinch qo‘ymayotgan Teahyung qovog‘ini uydi.

— Ko‘p narsa so‘ramayapman axir, iltimos qilayapmanku.

— Mayli-mayli. Olib boraman, endi meni tinch qo‘y!

— Unutma, soat 21:15 da Yonsu o‘sha yerda bo‘lishi kerak. — Kulib yubordim. Huddi o‘rta maktab o‘quvchilari kabi edi. Bunday tuyg‘ulari menga yosh bolalardek edi. Balki Jungkook mendan kattaroq bo‘lgani uchundir. Teahyung va Jungkookning farqi bilinardi. Teahyungning ahvolini ko‘rib, Jungkook allaqachon yetuk ekanligini sezdim.

Nihoyat o‘sha kutilgan vaqt keldi. Bugun Jungkook bilan gaplashmadim, shunchaki xabarlashdik, ishdan bo‘shab telefon qilishini aytgandi. Aytishicha, muhim narsa aytarmish.

— My angela! — Yonsuni quchoqlab oldim.

— Nima so‘ramoqchisan?

— Iyyy, quchoqlashim uchun sabab kerakmi? Hafa qilyapsan! — hazil qilayotganini bilsam-da, hafa ohangda gapirdim.

— Bo‘ldi-bo‘ldi, yur, davraga qo‘shilamiz!

— Yo‘q, avval men bilan yur, men o‘rmonda ajoyib manzara ko‘rdim, o‘sha yerga boramiz, — qo‘lidan tortib Teahyung aytgan yerga undadim.

— Zuha, allaqachon qorong‘u tushdi axir. Sen qorong‘idan qo‘rqsang, qanday bormoqchisan?

— Sen yonimda bo‘lsang, qorong‘udan ham qo‘rqmayman, yura qolgin. — Nihoyat rozi bo‘ldi. Tirjayib Teahyung aytgan joy tomon yurdik. Men avvalroq ko‘rgandim, rosa hush manzarali joy edi. Deyarli tog‘ shoqqisi edi. Bu manzaradan huddi oy tepasida sen uchun hamma yerni yoritayotganday bo‘ladi. Teahyung qanchalik romantik ekanini bildim. Yonsuning ham unga nisbatan his-tuyg‘ulari bor deb o‘ylayman. Ular baxtli bo‘lsa, men juda-juda baxtli bo‘laman.

Uzoqdan o‘sha joyni ko‘rdim, qorong‘u edi.

— Aaaa! — birdan baqirib yubordim. Bundan seskanib tushgan Yonsu shoshilib qoldi.

— Nima bo‘ldi? — Yonsu xavotirli gapirdi. Teahyungga kelyotganimizni bildirish uchun shunaqa qilgandim, o‘xshadi shekilli.

— Hech narsa bo‘lmadi, ko‘zimga ko‘ringanday bo‘ldi shekilli. Yur, tezroq! — yetaklab o‘sha yerga keldik. Yonsuning qo‘lini qo‘yib yuborib, asta ortga yurdim. Yonsu huddi yosh bola kabi manzarani tomosha qilardi, hattoki qo‘lini qo‘yib yuborganimni sezmadi ham. Teahyung kelib, qo‘lidagi tugmani bosdiyu, hamma joy yorug‘ bo‘ldi. Shiroqlar bilan bezatilgan, Teahyung esa qo‘lida gul ushlab turardi. Yonsu ko‘zini manzaradan uzib, orqaga qaradi. Hayrat ila ko‘zlari katta ochildi. Yuziga sezilar-sezilmas tabassum yugurdi. Boshqalar buni sezmasa ham, men uning quvonchdan porlagan ko‘zlarini ko‘rdim. Teahyung asta Yonsuga yaqinlashdi. Ayyy, bularning yoqimtoy turishinishi! Men beriroqda turganim uchun unchalik eshitmasdim, lekin Yonsuning jilmayganini ko‘rdim. Teahyung tinimsiz bir narsalar derdi. Yonsu esa jilmayib qo‘yardi. Oxirida Yonsu bir narsa dedi vaaaaaaa voyyyy, ular bir-biridan bo‘sa oldi. OMG, ko‘zlarimga ishonmayman! Demak, to‘g‘ri o‘ylabman, Yonsu Teahyungni sevar ekan! Axx, qanday zo‘r dugonam-ey! Ularni ko‘rib, Jungkook bilan birinchi bo‘samiz esimga tushdi. Uyatdan yuzlarim yona boshladi. Ularni yolg‘iz qoldiraman, bo‘lmasa ular ham uyalib qolishadi.

Yonsuni masxara qilish uchun ajoyib bahona paydo bo‘ldi. Ulardan uzoqlashdim. Lekin qorong‘u o‘rmonda birozim qoldim. Qo‘rqqanimdan yurak urishim tezlashib ketdi. Tez bosilgan qadamlar bilan yorug‘likni ko‘rdim. Yetib keldim demak. Yanada tezroq yugurdim, huddi ortimdan birov kuzatib kelayotganday edi. Nihoyat o‘sha yorug‘likka yetib keldim. Yo‘q, adashibman bu yer boshqa joy. Qo‘rqqanimdan qayerga yurayotganimni bilmay qoldim shekilli. Kulishib o‘sha yerdagi bir kulbadan uchtalab erkak chiqib keldi. Ulardan yordam so‘rasam, yo‘lni ko‘rsatib yuborisharmikan? Ha, so‘rab ko‘raman.

— Kechirasiz? Men sinfdoshlarim bilan kelgandim. Adashib qoldim. O‘rmonning ortasidan o‘tadigan ko‘l qaysi yo‘nalishda ekanini ayta olasizmi? — Ular hayron bo‘lib bir-birlariga qarashdi.

— Ha, adashib qoldingmi?

— Ha, shunday. O‘sha ko‘l qayerda ekanini bilmaysizmi? Menga yo‘lni ko‘rsatib yuboring! — Birdan telefonimga qo‘ng‘iroq bo‘ldi. Bu Jungkookdan edi. Ko‘tardim.

— Alo, Kapalak? Yaxshimisan? Nima qilyapsan? — Ovozida quvonch bor edi. — Senga aytgandim, senga sovg‘am bor deb. Bilasanmi, men hozir sinfdoshlaringning yonidaman. Dugonang bilan ketibsan, bu yerga qaytinglar tunda xavfli bo‘ladi! Alo..? Zuha, eshityapsanmi? — Yugurardim. Hech qayerga qaramay yugurardim. Telefonim yo‘lda tushib qoldi. Jin ursin, ahmoq soddaligim qursin! Telefonni olgan zahotim ular menga yaqinlashdi. Yuzidagi nigohdan butun tanam jimirlab ketdi. Qo‘rquv hissi tanamga yoyilar ekan, qochish kerakligini bildim. Yugurdim. Ular ham ortimdan yugurishardi. Mening tanam qanchalar zaif bo‘lmasin, ulardan yoshroq edim. Allaqachon bittasi ortda qoldi, lekin bu ikkitasi yugurishardi. Yuzimdagi yoshlar yo‘lni ko‘rishga to‘sqinlik qilar, o‘pkam esa issiq havodan yonardi. Bilmayman, ammo oyog‘im qattiq narsaga urildiyu yerga yiqildim. Yonimga kelgan erkak esa oyog‘imdan tortdi.

— Kelaqol, o‘zimga joniginam! — Yuzidagi hayvoniy tabassum bilan ustimga chiqdi. Qo‘lim izlagan narsani topdiyu, uning boshiga urdim. Baqirishim bilan u ustimdan turdi. Qo‘li bilan boshini ushlab qoldi. Men tezlik bilan undan uzoqlashdim, ammo mening oyog‘imni yana ushlab qolishdi. Nima bo‘lganini hattoki tushunmay qoldim. Yana yerga yiqildim. Miyyam bo‘layotgan narsalarni takror qilmasdan oldin, u kiyimlarimni yirtishga tushdi. Undan xalos bo‘lmoqchi edim. Qo‘llarim bilan, hattoki oyoqlarim bilan uni tepardim, lekin iloji yo‘q. Nega bunday bo‘layapti? Nega? Bunday bo‘lgandan ko‘ra o‘lganim yaxshi edi. Jungkookdan boshqa tanamga teginishini his qildim. O‘zimdan jirkanishni boshladim. Oyog‘imni bo‘shatganini sezdim-u, o‘sha iflos nuqtasiga tizzam bilan zarba berdim. Ikki bukilib qoldi. Og‘zidan turli so‘kishlar chiqardi, men esa orqaga tisarildim. Ornimdan turib yurdim-u, oyog‘im sirpanib qulayotganimni ko‘rdim. Oxirgi ko‘rganlarim esa shunchaki qorong‘ulik edi.

*Buni reja qilgandim. O‘sha kuni Zuhaning yoniga borishni va unga kutilmaganda syurpriz qilmoqchi edim. Ular yig‘ilishgan joyga keldim, lekin Zuhani topa olmadim. Aytishlaricha, Zuha dugonasi bilan ketgan ekan. Unga qo‘ng‘iroq qildim. Yo‘qimli ovozini eshitgim keldi.

— Alo, Kapalak? Yaxshimisan? Nima qilyapsan? Senga aytgandim, senga sovg‘am bor deb. Bilasanmi, men hozir sinfdoshlaringning yonidaman. Dugonang bilan ketibsan, bu yerga qaytinglar tunda xavfli bo‘ladi! Alo..? Zuha, eshityapsanmi? — U javob bermadi. Faqat shitirlashlarni eshitdim xolos. Yuragimda birdan g‘ashlik paydo bo‘ldi. Qo‘rqinchli hayollar miyyam tugul, tanamni ham titratib yubordi.

Sinfdoshlaridan biridan o‘sha dugonasi raqamini oldim. Qancha qo‘ng‘iroq qilmay, u ham ko‘tarmadi. Lekin oxirgi urunishda ko‘tardi.

— Eshitaman?

— Zuha qayerda? — U biroz jim turdi.

— Kimsiz?

— Men... men Jungkookman. Zuha qayerda? Bu yerda yo‘q deyishdi, sening yoningda ekan, unga telefonni ber! — Sabrim chegarasiga yetardi. Miyyam shunchalar qattiq qisilyapdiki, birov boshimdan bosayotganday edi.

— Yo‘q, Zuha allaqachon ketgandi. Rostdan ham yo‘qmi u? — Eshitdim-u, telefonni qo‘yib qo‘ydim. Dugonasining yonidan ketgan, bu yerda ham yo‘q. Demak... o‘rmonda... mening Kapalagim o‘rmonda... lekin... u qorong‘idan qo‘rqadi. Hammaga yo‘qolib qolganini aytdim. Hamma shuvlab ketdi. Men ularga e’tibor bermay, o‘rmon tomon yugurdim.

Hamma yerni qaradim. Hech qayerda yo‘q. Nega?.. Qayerlarni qaradim, bilmayman, ammo ko‘p yurdim. Oradan qancha vaqt o‘tdi, bilmayman, lekin quyosh chiqayotganini ko‘rdim. Zuhaga qancha marta qo‘ng‘iroq qilmay, baribir olmayapti. Hozir sovuq, mening Kapalagim sovuq qotayapti. Baqirdim, yugurdim, hamma yerni qaradim, lekin yo‘q. Mening Kapalagim. Jin ursin, Jungkook! Uni yubormasligim kerak edi. Qancha iltimos qilsa ham, ruxsat bermasligim kerak edi.

Uzoqdan bir ovoz eshitildi. Qanday ovoz — bilmayman, ammo bir ovoz edi. Ovoz kelayotgan tomon yugurdim. Oldimdan telefon chiqdi. Bu Zuhaniki edi. Lekin o‘zi qayerda? Bu yer deyarli tepalik edi. Oldinda faqat bir yo‘l bor — demak, u o‘sha yerda. Nihoyat, nihoyat topdim. Oldinga yugurdim. Oldimdan qon izlari chiqdi. Ozgina tomchi emas edi. Miyyamga kelgan fikrdan o‘zimdan nafratlanib ketdim. Unga hech narsa qilmagan. Yo‘q, unga hech narsa qilmagan! Yo‘nimda davom etdim. Yerda mato parchasi bor edi. Bu mening Kapalagimniki. Bittada bildim. Oldinda... oldinda esa faqat tepalik. O‘sha tomon yurdim. Yo‘q, yo‘q... Yo‘lning davomi yo‘q. Bo‘lishi mumkin emas, bunday bo‘lolmaydi! U... u... o‘rmonda. Mening Kapalagim o‘rmonda. U o‘rmonda Kapalak kabi uchib yuribdi. Shunday u... meni tashlab keta olmaydi, keta olmaydi! Yerga yiqildim. Madorim qolmadi. Ichimdagi g‘alayon yanada ko‘tarilayapti. To‘xtamasligim kerak. To‘xtashi mumkin emas — uni topishim kerak.

— K... Kapalagim... mening Kapalagim... ZUHAAA! — Bor ovozim bilan qichqirdim. Osmonga qushlar uchib chiqdi. Huddi yer titraganday, lekin mening Kapalagim eshitmadi. Mening Kapalagim meni eshitmadi...

Keyingi qismlarda:

— Afsusdaman.

— BU NIMA DEGANING, ABLAX?!

— Jungkook, o‘zingni bos, iltimos!

— O‘zimni qanday bosaman, amaki?! Qasos olaman. Har biridan qasos olaman. Bitta dona sog‘ suyagi qolmaydi!

— Yonsu, siqilma, bu sening aybing emas.

— Qanday mening aybim emas, Teahyung?! Zuha... Zuha meni deb...

Jungkook

Zuha

Yonsu

Teahyung

Ormon

7-BOB: Sensizlik

Jin ursin! Men nima qilyapman o‘zi? Axmoq kichkina qizning bitta gapi uchun shuncha emasmi? Agar buni boshqalar ko‘rsa, hayratda og‘zilari tushardi. Chunki men 16 yoshli qizning bittagina gapiga shu kiyimni kiydim. E, Xudo, bir kun ado qiladi meni bu. O‘sha ko‘rsatgan kiyimni kiydim, lekin bunda huddi masxarabozdek turibman. Qancha o‘zimga yoqmasa ham, boshqa choram yo‘q edi, chunki u mening borligim. Agar u yomon bo‘lsa, men bunga qarab tura olmayman. Kiyimni kiyib mehmonxonaga bordim. Televizor ko‘rib o‘tirgan bu qiz ko‘z qiri bilan menga qararkan, birdan baland ovozda kulib yubordi. Kulgudan o‘zini tuta olmay, og‘zidagi popkorn tiqilib qoldi. Qornini ushlab kularkan, mening xorligim kelardi. Aniq aytaman: bunday his menda birinchi marta edi. Jin ursin, ha, ha bu buyuk biznesmen, hamma ko‘rsa titraydigan Jeon Jungkook.

— Axaxxa, Kookie… h..hozir olib qolaman! — kulgudan o‘zini tiyishga urinardi, lekin yana kulib yuborardi.

— Kulishni to‘xtat, shayton qiz, — divan yonidagi yostiqni yuziga uloqtirdim. Hech narsa bo‘lmaganday yana kula boshladi. Kiyimning zamog‘ini yechib, ustimdan olib tashladim. Tirjayib yoniga borarkanman, ana endi kelishgan to‘xtagan pushti nima qilishimni tushunmayotgandi. Yoniga kelib, qo‘limdagi kiyimni boshiga suqdim.

— Qani, qani, endi sening navbating!

— Iyy, Jungkook! Men kiymayman buni! — tipirchilab qutulmoqchi bo‘ldi. Yo‘q, yo‘q, bu ish bunchalik oson emas. Sal qolsa oyog‘i bilan meni tepardi. Oyog‘ini to‘sib qo‘ydim.

— Janob... h..aligi mehmon kelgandi, — ikkalovimiz ham kelishgan to‘xtab qoldik.

— Jeon, zerikmay o‘tiribsanmi, deyman? — Kim bu yerda nima qilyapti? Divan ustidan turdim. Ko‘z ishora bilan Zuhani olib ketishlarini aytdim. Zuhani aravachaga solib olib ketar ekan, Kim bir zum bo‘lsa ham ko‘z uzmadi. Qani edi begonalar bo‘lsa-yu ko‘zlarini olib olsam.

— O‘tiring, janob Kim, — u ham bosh irg‘ab o‘tirdi.

— Uying chiroyli ekan, qiz ham… — Nima? Mushtimni qattiq siqdim. Bu ataylab asabimga tegmoqda, bu oxirgisi yana bir narsa desa, o‘ladi.

— Imm, qizim emas. Nima, men qari ko‘rinayapmanmi?

— Yosh ko‘rinasan, lekin allaqachon 33 yoshga to‘lding. Men sizlarni ko‘rib, sevishganlar deb o‘ylab qoldim. Kichkina qizlarga qiziqasanmi, deyman? — Hozir bu mavzuni yoqtirmasam, aniq bir narsa bo‘ladi. Zuha haqida bunday gapirishlarini yoqtirmayman. Ayniqsa, mendan boshqa hech kim gapirmasin, deyman. Ichimdagi maxluqni imkon boricha ushlab turibman, bo‘lmasa bir soniyada uni azoblab o‘ldirardim.

— Xo‘sh, janob Kim, bu yerga nima uchun keldingiz?

— Senga taklif bo‘yicha kelgandim... Bilasan, safarga ketgan paytim qizimni senga ishongandim. Lekin sen uni xafa qilibsan.

— Meni bilasiz, janob Kim. Fe'l-atvorimni ham! Demak, bu mavzu yopildi. Kim nima qilgan bo‘lsa, men ortig‘ini qilaman. Lekin u — qiz bola bo‘lgani uchun indamadim xolos, — xizmatkor olib kelgan qahvani ho‘plab ichdi. Bu esa tobora sabrimni sinardi.

— Mayli, buni qo‘ya turaylik! Bilasan, ikkimizda ham yirik kompaniyalar va bizneslar mavjud. Lekin ikkalamizning ham sirlarimiz bor, shunday emasmi, Jeon?

— Shunday-shunday... Xo‘sh, bu bilan nima demoqchisiz? — Sirli ish deganda mafialikni nazarda tutyapti, aniq sezilyapti. Bu taklif juda muhim, bo‘lmasa shaxsan o‘zi kelmasdi.

— Bilasan, men osmon bilan bog‘liq ishlarim bor. Bu esa menga sirli ishlarimda ancha yordam beradi. Kim kompaniyasi hozir havo yo‘llari bilan ham bog‘langan. Mehmonxonalar, super marketlar, aeroport — bularning hammasi menga tegishli. Va chet ellik turistlar aynan mening mehmonxonamda, mening marketlarimda va mening aeroportimdan foydalanadi. Bu esa 86,2% ni tashkil qiladi. Sen bilan tuzgan shartnomamiz 13,8% daromad olib keladi, bu esa mening boyligimning 10/2 qismini tashkil qiladi. Xo‘sh, bu normal deb o‘ylaysanmi? Men bunday fikrda emasman. Gapni cho‘zmayman: mening kuyovim bo‘l va ishlarni qo‘lingga ol. Jennie — mening yo‘q-yu yagona qizimdir. Unga sendan boshqa nomzod to‘g‘ri kelmaydi, — kuldim. Faqat kulib yubordim.

— Sizningcha, mening boyligim siznikidan kammi? Ko‘p bo‘lmasa bordir, lekin aslo kam emas. Meni sotib ola olaman deb o‘ylayapsizmi?

— Bu kelishuv ikkalamiz uchun ham foydali, Jeon... Rozi bo‘l. Katta foyda haqida o‘yla. Yoki “rad etaman” desang, oqibatlarini o‘zing bilasan.

Bu axmoqona narsa edi. Mening boyligimning chegarasi yo‘q. Bu esa boylikni pesh qilyaptimi? Kim uydan chiqib ketdi. Divanda viski ichib o‘tirardim, chunki hayolimda faqat o‘sha so‘zlar edi: "Sen shunchami o‘zingni anglolmayapsan, Jeon? U qizni qaysi maqsadda ushlab turganingni bilmaydi, deb o‘ylaysanmi? Bu maqsadga shaxsan o‘zim erishaman! Agar taklifimga rozi bo‘lmasang..." O‘sha payt uni o‘ldirishim kerak edi. Yaramas chol. O‘zini kim deb o‘ylayapti? Tirik yurgani esa dadam sababli xolos. Lekin men... men hech qachon yomon hayolda bo‘lmaganman. Zuha mening borligim, hayotimdagi quvonchimdir. U allaqachon uxlagandir. Xonasiga borib tekshirdim. Mening jajji pushug‘im. Homraygan lablari bilan bir narsalar derdi. Bu lablari huddi "U" harfi kabi. Qo‘lim bilan asta yurgizdim. To‘g‘ri, juda juda mayin lablar. Agar oldiga va ketiga so‘z qo‘ysak, huddi "I love you" so‘zi kabi bo‘ladi. Axxx, juda juda kulguli. Huddi oldingidek pushtigina lablar. Faqat biroz kattalashgan. U uxlaganda har doim lablarini tishlardi. Erta tongda esa lablari homrayib ichiga ketardi, axmoq qiz...

To‘xta... Yo‘q, bunday bo‘lolmaydi... Men nima qilyapman? Jungkook, o‘zingga kel, axmoq! Nima haqida o‘ylayapsan? Biroz avval o‘zing emasmi, unday o‘ylamaganingni aytgan? Zuha — mening borligimdir. Men u haqida yomon o‘yda bo‘lmaganman. Huddi jajji malikam kabi qo‘shig‘imda ulg‘aygan.

Tezda xonadan chiqdim. Amakim bilan gaplashishim kerak, bu bo‘lmaydi!

— Alo? Amaki? Ha-ha, men — Jungkook... Haligi, amaki, siz bilan gaplashmoqchi edim... Ha, shaxsiy! Mayli, unda ertaga boraman! — Telefonni qo‘ymasimdan oldin yana gapirdi. Aytishcha, u uyda emas ekan. Yana yuragi istagan yerga ketibdi.

— Mayli, o‘sha yerga boraman... ìmm... Zuha-mi? U yaxshi, oyog‘i ham tuzalyapti! Bilmasam, u ko‘nsa, yonimga olib boraman. Mayli, amaki, yaxshi dam oling.

Agar ertaga ko‘nsa, Zuha bilan birga boramiz.

Ertaroq turdim, chunki erta turmasak ulgurmaymiz. Pusug‘imni uyg‘otdim. Eshitgan zahoti osmonlarga sakradi. To‘g‘ri, unga tabiat yoqardi.

— Ketdikmi?

— Ha, pusug‘im, ketayapmiz. Buncha hayajonlanmasang... Bir joyda o‘tirmay, hamma joyni ko‘zdan kechirib ketardi. Ba’zida hayron qolaman, 16 yoshli qiz bola kabi harakat qiladimi, deb. Lekin mening pusug‘imga shu juda yarashdi.

— Keldik, tush! — Zuha yugurib amakimni quchoqlab oldi. Ko‘p vaqtdan beri ko‘rishmagandik.

— Jeon o‘g‘lim, yaxshimisan?

— Yaxshiman, amaki, yaxshiman. — Biz birga tushlik qilib, keyin dalaga chiqdik. Zuha esa o‘rik yeyish va ularni terish bilan band edi.

— Shunday qilib, o‘g‘lim, nima haqida gaplashmoqchi eding?

— Xullas, amaki... — Men amakimga hammasini aytib berdim. U esa jimlik bilan eshitardi.

— Shu, amaki, keyin men uni uydan ketkazdim. Men hech qachon bunday hayolga bormaganman, lekin...

— Lekin nima, o‘g‘lim?

— Lekin... men xohlaydigan narsalar bu munosabatlardan boshqacha. Unda men...da boshqa hech kim bo‘lishini xohlamayman, lekin...

— Nima qilay? Menga ayting, axir.

— Sen uni sevasanmi?

— Nima? Sevgi-mi? — Bu tuyg‘u men uchun begona edi.

— Bu nima bo‘lishi mumkin? Sen aytib bergan narsalarga qaraganda, sen uni sevib qolgansan. Lekin bu o‘rganib qolish ham bo‘lishi mumkin, axir ko‘p yillar davomida birga yashadingiz, axir. Shunday ekan, o‘g‘lim. Sen yo‘lni to‘smasliging kerak. Uni ham, o‘zingni ham qo‘yib yubor. Qara, Zuha juda ham baxtli, shundaymi?

— Ha, shunday! — Zuha kulib kichkina bolalar bilan o‘rik terardi.

— U yanada baxtli bo‘ladi, agar erkinlik bersang. Na sening hayotingda yangi inson bor, na uning hayotida sevgi degan narsa. Sen buni tushunib, uning uchishiga ruxsat berishing kerak. — Men hech narsa tushunmayapman. Men uning yo‘lida to‘siqmanmi? Lekin... men hech qachon bunday deb o‘ylamaganman. Zuhaga qaradim. Yuzidagi mayin kulgu... kulganida ko‘rinib turadigan kulgichlari... Ko‘zlari huddi kristall kabi porlardi...

— Jungkook, yuring men bilan, birga teramiz! — Qo‘limdan tortqilab bog‘ ishiga olib keldi. Hamma joyda o‘riklar. Sapsariq bo‘lib pishgan. Zuhaga o‘riklar juda ham yoqardi. Bugun mazza qilib yeb oldi.

— Kim qo‘ng‘iroq qilayapti? — Boyadan beri Zuhaga qo‘ng‘iroq bo‘lardi, lekin qayta-qayta o‘chirib qo‘yayapti.

— Sinfdoshlarim...

— Unda nega ko‘tarmayapsan? — Yuzini yerga qaratib, maysalarni oyog‘i bilan o‘ynay boshladi.

— Bugun hamma o‘tirar ekan, shunga chaqirishyapti, lekin men bormayman, dedim.

— Nega? Sabab? — Menga javob berishni istamaydiganday yuzini burdi.

— Shunchaki borgim kelmayapti. Baribir ruxsat bermasdingiz. — Nima? Men ruxsat bermaymanmi? To‘g‘ri, ruxsat bermasdim, sababi u yerda tanimaydigan odamlar bo‘lishi mumkin. Lekin mendan so‘ramadi ham. Amakim to‘g‘ri aytdi. Men uning erkinligini to‘sayapmanmi? Lekin... men shunchaki u xavfsiz bo‘lishini istayman. Xavfsiz bo‘lishini-mi yoki yonimda bo‘lishini-mi? Axx, Jungkook. Men o‘zimga tushuna olmay qolyapman.

— Mayli, amaki, bizlar ketdik.

— Mayli, yaxshi yetib boring. Yana kelib turinglar, — amakim bilan xayrlashib, yana yo‘lga otlandik.

Men uni sevamanmi? Yoki... bu... his shunchaki yaxshi ko‘rishmi...? Men o‘zimni tushunmay qoldim. Uni kichkinaligidan katta qilganman. Hattoki kasal vaqtlarida ham uning yonida bo‘lib, o‘zim darmon bo‘lganman. Hech qachon men ortiqcha narsa qilmaganman. Faqat unga yaxshi bo‘lishini xohlaganman. U baxtli bo‘lsin derdim. Lekin kecha... kecha men uni sal qolsa... men uni o‘pib qo‘ya yozdim. Keyin-chi, keyin nima qilardim? Hech narsa bo‘lmaganday yurarmidim? Uning yuziga qanday qarardim? Balki u boshqasini sevar? Balki o‘sha... o‘sha tirmizakni sevar? Men bu haqida o‘ylashni ham xohlamayman. Vujudim yonib boryapti. Men unga bunday qilolmayman. Uni bir umr yonimda olib qola olmayman.

Yo‘l bo‘yi hech narsa deya olmadim. Amakim aytganlari rost. Men... endi nima qilaman? Jennie esa uchrashib olishimizni aytdi. Zuhani uyga tashlab, u bilan gaplashib olishim kerak. Zuhani uyga tashlab qo‘ydim. Jennie yuborgan kafega keldim. Odam deyarli yo‘q edi. Meni ko‘rdi-yu, o‘rnidan uchib turdi. Bugun boshqacha, oldingidek kiyinmagan edi. Buning ahamiyati ham yo‘q edi. Stulni surib o‘tirdim.

— Kelasiz deb o‘ylamagandim. Ishlaringiz qanday, yaxshi ketyaptimi?

— Maqsadga o‘t. Nega chaqirding?

— Haligi... dadam... dadam uyingizga borgan ekan. Turmush masalasida... — Jennieng ovozida titroq bor edi. Huddi Zuhada ham bo‘lardi. U yig‘lamasdan oldin shu ohangda gapirar edi. Keyin darrov yig‘lab yuborardi.

— Jungkook... meni tushuning. Men sizni sevaman. Men yoshligimdan sevaman. Har doim ko‘z oldimda yurgansiz. Lekin... o‘sha qizni ko‘rib sizni qizg‘ondim. Rashkim tufayli yomon gapirdim. Bilaman, bu mening aybim edi. Lekin ishoning, keyin o‘zimni angladim. O‘sha kechada kechirim so‘rashga borgandim, lekin shunday bo‘lib qoldi...

— Xo‘sh?

— Sizni sevaman! Va har doim shunday bo‘lib qoladi. Iltimos... iltimos, menga imkon bering... — Nima deyishni ham bilmayman. Men Zuhani sevmayman. Buni o‘zimga uqtirishim kerak. Bo‘lmasa men Zuhaga asl yuzimni ko‘rsatib qo‘yaman. Agar unga zarar bersam, bunga chidolmayman.

— Turmush masalasi bu men uchun emas.

— Turmush quraylik demayapman. Menga imkon bering. Mening sevgim ikkimizga yetadi. Albatta siz ham meni sevasiz. Faqat buni anglolmaysiz. Yoshligimizdan birga katta bo‘ldik. Har doim menga yordam berardingiz. Faqat buni anglab yetishingiz kerak xolos.

— Bu haqida biror narsa ayta olmayman. Mening ishlarim bor. — O‘rnimdan turib ketdim. Lekin Jennie meni quchoqlab oldi.

— Sizdan iltimos. Axir men sizni sevaman. Qiz bolalik g‘ururimni chetga surib, sevgi izhor qilyapman. Iltimos... — Qo‘llarini tanamdan olib tashladim. Hech narsa demay, kafedan chiqib ketdim.

Uyga qanday yetib keldim — bilmayman ham. Faqat oldimda Zuhani ko‘rdim.

— Keldingizmi? Yuring, ovqatlanamiz!

— Yuvinib chiqaman. Oldin sen ovqatlanib tur. — Yonidan o‘tmoqchi edim, lekin u yoqamdan tutib, yuzini ko‘ksimga bosdi. Nafasim ichimga tushib ketdi.

— Qayerdan kelyapsiz?

— N..nima?

— Qayerdan kelyapsiz? Ustingizdan ayollar atiri hidi kelyapti. — Jennie meni quchoqlaganida atiri qolganmikan? Lekin darrov o‘zimdan itargandim.

— Men... bilmayman. — Yonidan o‘tib ketdim. U shunchaki ortimdan qarab qoldi.

*Ustidan ayol atiri kelyapti... demak sevganingiz oldidan kelyapsiz. Menga nima uchun aytmadi? Aytganda hech narsa qilmasdim-ku. Yo‘q. Yo‘q, qilardim. Lekin... kim bilan uchrashdi? Agar juda yaqin bo‘lmasa, ayolning atir hidi sezilmasdi. Hozir gapirsam, yig‘lab yuboradigandayman. Qo‘limdagi qoshiq ham oshxonaning bir chekkasida edi. Lekin uning haqqi bor bir umr menga enagalik qilmaydiku. Lekin mening qandaydir xorligim kelardi.

— Shunchaki biroz aylanamiz. Nima deding?

— Mayli.

— Nega bu yerdasiz?

— Bu nima deganing? Seni sog‘indim.

— Oradan shuncha yil o‘tdi, endi sog‘inib qoldingizmi?

— U bilan turmush qurayapsizmi?

— Deyarli shunday. Endi sening navbating uni olib ketdi va bizga tinchlik ber.

— Ozgina muloyim bo‘lsang bo‘lardi. Ha, mayli.

Jungkook

Zuha

Oriklar

Chapter ten

Nega? Nega aynan men? Nega men? Baxtli bo‘lishga haqqim yo‘qmi? Akam u ahvolda, bu yoqda Dadam, bir tomonda esa... Jungkook. Nima qilishim kerak, nima qilaman endi? Endi yaxshi bo‘layotgandi. Endi baxtli bo‘laman degandim. Lekin har doimgidek shu ahvolga tushyapman. Nima aybim bor mening? Nima ayb ish qildim? Meni shu ahvolga solishlari uchun nima qildim?

Uyga qanday yetib kelganimni ham bilmayman. Har doimgi sokinlik. O‘sha zulmat, o‘sha jimlik. Qani edi shu zulmatda olib ketsam, bu muammolar ichida qolmasam edi. Qani edi. Hech narsani his qilmayapman. Hech narsa. Faqatgina bo‘layotgan voqealar ko‘z oldimda kino kabi o‘tib ketar edi. Faqat bir narsa miyyamda aylanardi, xuddi hayot menga shunday deyotganday:
"Senga aytgandim, sening baxtli bo‘lishga haqqing yo‘q! Sen baxtli bo‘lolmaysan, sen sevishga, sevilishga haqqing yo‘q. Sen sevilmaysan. Hech qachon, hech qachon, hech qachon!"
Menga aytilgan shu so‘zlar, men biladigan faqatgina shu so‘zlar edi.

— To‘xta, — bosayotgan qadamimdan to‘xtadim. Dadam mehmonxonada faqatgina bitta chiroqning yorug‘ida, divanda o‘tirardi. Yoniga keldim. Menga qaramadi ham.

— O‘tir, — oldidagi divanga borib o‘tirdim.

— Qayerdan kelyapsan? — Dadamning savoliga hech narsa demak kelmasdi. Jungkookning xiyonatiga guvoh bo‘lib kelyapman deymi yoki yarim kechasi bardan keldim deymanmi...

— Jungkook bilan uchrashdim, — endi bu yog‘iga nima bo‘ladi, yoki nima qilishadi, o‘ylagim ham kelmasdi.

— Shu ahvolda bordingmi?

— Yo‘q, ochiq-sochiq kiyimlarini ko‘chada yechib kelyapman. Axir o‘ynashimning oldiga bu ahvolda bormaymanku...

— Jim bo‘l! — yuzimga kelib urilgan tarsakidan gapimni tugatolmadim. Men shunchalar nimjonmanmi, bitta tarsaki bilan yerga yiqildim. "Hech", demak tirik ekanman, chunki yuzim og‘riganini his qildim. Demak, ruhim tanamda ekan.

— Yo‘qol xonaga! — hozir nima qilayotganimni ham bilmayapman. Shunchaki miyyamda ovozlar aylanyapti, xuddi o‘layotgan odamga o‘xshab, hamma xotiralar avj olardi.

O‘sha tundan keyin men odamlardan uzildim. Jungkook turgan gap, uydagilar bilan ham gaplashmayman. Faqatgina piyoda sayr qilaman yoki xonamda o‘tirib turli xil ishlarni bajaraman. Telefonni hattoki yoqib ham ko‘rmadim. Hech kim bilan gaplashgim kelmasdi. Shu tinchlik menga yoqa boshladi. Faqat dugonam uyga kelib turardi. Hayotda gaplashadigan insonim u edi. U hozir baxtli. Garchi mendan bir necha yosh katta bo‘lsa ham, biz ikkalamiz yaxshi kelishamiz. Uni maktabda uchratgandim va biz qalin dugona bo‘lib ketdik. Jungkookdan keyin menga yaqin munosabatda bo‘lgan yagona inson edi. Meni ayblamagan, meni haqoratlamagan, meni qanday bo‘lsa, shunday qabul qilgan inson. Jungkook haqida o‘ylar 1 soniya bo‘lsa ham hayolimdan ketmasdi. Bugun buvimnikiga borishga qaror qildim. Ularni juda sog‘indim. Iloji bo‘lsa-yu buvim va oyim yoniga ketsam edi. Lekin...

Uydagilarga aytmadim, shunchaki xizmatchiga aytdim va chiqib ketdim. Taksi bilan buvimning uyi tomon ketdim. Eng osoyishta yer o‘sha joy edi. Taksining oynasini ochib, o‘rmon hididan nafas oldim. Shu yerda yashaging keladi. Odamlardan uzoq va osoyishta. Osmon bag‘rida. Taksi yetib kelganimizni aytdi. Men mashinadan tushib, o‘rmon ichkarisida emas, lekin atrofini daraxtu gullar qoplagan shinamgina uyga keldim. Bu yerda oyim bilan yashamasdan oldin buvim bilan yashardik. Bu xotiralar hech esimdan chiqmaydi. Uyni aylanib, chang bosgan joylarni tozalab yig‘ishtirdim. Bu yer eng yaxshi panoh topadigan joyim, deya o‘yladim. Bir kuni shu yerda yashayman. Shahardan yaqin emas, lekin uzoq ham emasdi.

Butun uyni aylanib, hamma yerini ko‘rdim. Yoshligimda buvim bilan tushgan rasmlarimiz ko‘p edi. Ko‘zimdagi yosh ila hammasini ko‘zdan kechirdim. Xuddi oldingidek buvimning quchog‘i kabi iliq edi.

Deyarli kech bo‘ldi. Taksini chaqirdim. Balki avval bilinmagandir, lekin kelishi qiyin bo‘lib ketdi. Narsalarimni yig‘ishtirib tashqariga chiqdim, lekin hali yo‘q edi. Atrofni boshqacha jimlik egallagandi. Bu mening yuragimda qo‘rquv soldi. Bu jimlik xavfdan edi. Odatda hech tinchimay uchadigan qushlar ham jim. Men katta yo‘l tomon yurdim.

Yo‘lga qaradim, lekin hech qanday mashina ko‘rinmasdi. Lekin bir narsa eshitganday bo‘lyapman. Bu mashinaning ovozimi? Ha, xuddi shu.

Bu mashinaniki. Lekin juda ham tez. Uzoqdan qora mashina kelarkan, mening yuragim tezlashib ketdi. Chunki deyarli eng katta tezlikda kelyotgan mashina men tomon harakatlanayotgan edi. Yo xudo, hozir o‘lamanmi? Qo‘rquv tanamni qamrab olar ekan, oyoqlarim qotib qoldi. Harakatlana olmasdim. Ko‘zlarim chirt yumildi. Quloqlarim tagida qattiq mashina urilish ovozi eshitildi. O‘ldim deb o‘yladim, lekin tanamda og‘riq yo‘q. Ko‘zlarimni pirpiratib asta ochdim. Mendan bir necha metr uzoqlikda bo‘lgan mashina katta daraxtga urilgandi. Nima bo‘ldi? Demak, tirikman. Lekin mashina ichidagi odamchi? Mashinaning oldi tarafidan chiqayotgan tutunga e’tibor bermay yaqinlashdim. Old eshik yoniga keldim. Derazalar sinib ketgan. Mashina haydovchisi esa tirik emasga o‘xshardi. Lekin himoya yostiqchasi bor ekan. Mashina eshigini tosh bilan urib ochdim. Qo‘llarim qon talash bo‘lib ketdi. Hamma joyda oyna siniqlari.

— Janob, yaxshimisiz? — Uning yuzini ko‘ra olmayapman. Yelkasidan ushlab amallab mashinadan chiqardim. U tirik ekan, har xil og‘riqli ovozlar chiqaryapti. Uni yerga qo‘ymoqchi bo‘lganimda birdan zarb bilan o‘zi yerga yiqildi. Jin ursin, huddi bir qop kartoshkadek o‘tib yubordi, deb o‘ylamaslik ham mumkin emasdi. Boshida kepka, yuzida niqob, qo‘llari ham qo‘lqopda edi. Bu kim o‘zi? Uni orqasi bilan yotqizib yuzidagi narsalarni oldim...

B-bu... u nega bu yerda? Nega? Nega bunday ahvolda? Yuzini ko‘rib yuragim tovonimga tushib ketdi. Yuzlari kichik-kichik jarohatlar bilan to‘lgan. Labi qon, yuzlari ko‘kargan.

— Nima bo‘ldi...? Hoy, tursang-chi! Nima bo‘ldi?! NEGA BUNDAY AHVOLDASIZ?! — Uni turtib uyg‘otmoqchiman, lekin javob bermasdi. Ko‘kragiga qulog‘imni tutdim... uhhh... tirik ekan. Telefonni olib tez yordamga qo‘ng‘iroq qilmoqchi bo‘ldim. JIN URSIN BARCHASINI. Telefonimning zaryadi tugabdi. Endi nima qilaman? Uxxx. Avval uni o‘ziga keltirishim kerak.

— Ko‘zlaringizni oching. Bunday holatda yota olmaysiz. Turing deyapman! — Yuzidagi og‘riqli ifoda ila tanasi harakatga keldi. Asta ko‘zlarini ocharkan, men allaqachon ko‘z yosh bilan burkangan ko‘zim orqali xira ko‘rardim.

— S..sen? B..bu yerda nima qilyabsan? — Tanasini tiklashga urinib biroz harakat qildi.

— O‘zing-chi? Bu yerda nima qilyapsiz? Aqlingizni yedingizmi? Tormoz bossangiz ham to‘xtardi. Nega tormoz bosmadingiz? O‘lishni xohladingizmi? Axmoqmisiz? Olib ketganingizda nima bo‘la... — So‘zimni to‘sib qo‘ydi. Ichimdagi boron to‘xtab qolgandek edi. Mayin bo‘sa olar ekan, tanam bo‘shashib ketdi. Boshimning orqasidan ushlab yanada o‘ziga tortdi. Mayin bo‘sa izi chuqurlashib, qattiqroq o‘pa boshladi. Men uni sog‘ingandim, juda-juda sog‘indim. Lekin... lekin bo‘lmaydi... bo‘lmaydi... bunday qila olmayman... Ikkalamizning ham nafasimiz yetishmaganidan lablarimiz ajradi. Yelkasiga boshimni qo‘yib chuqur-chuqur nafas olar ekanman, meni bag‘riga tortdi.

— Kechir... — faqat shu so‘zlarni eshitdim. Shunchalik osonmi bu so‘zlarni aytish? Yuzimga muzdek narsa tomdi. Birdan Jungkook yig‘layapti degan o‘y keldi. Bag‘ridan chiqib, unga qaradim, lekin yo‘q, yig‘lamayapti. Yana va yana ko‘proq tomchilar. Yomg‘ir yoqa boshladi. Yuziga qaramay ko‘zlarimni olib qochdim.

— Turing... Telefongiz bormi?

— Yo‘q. Telefon yonimda emas. — Asabiylik bilan nafas chiqardim. Boshqa iloj yo‘q. Yomg‘ir esa tobora kuchayib yoqa boshladi. Sumkamdagi lab bo‘yog‘imni olib, mashinaga yozuv yozdim. Agar bu yerdan birov o‘tsa, aniq yordam beradi. Jungkookning yoniga kelib turishiga yordam berdim.

— Yura olasizmi?

— Ko‘tarib bormoqchimisan? — Ensa qotirib uy tomon yura boshladik. Yo‘l unchalik uzoq emasdi. Qiyin kechmadi.

— Bu yerda nima qilyabsan? — O‘zi zo‘rg‘a turibdi, hozir savol berishning mavridi emas-ku?

— Buvimnikiga kelgandim!

— Buvving meni ko‘rsa nima deydi? — Birdan kulib yubordim. Uning tushunmay turgan yuzi yana-da kulgili edi.

— Agar mashina qattiq urilganda, buvim bilan ko‘rishishingiz mumkin edi. — Uning hayrat ila ochilgan og‘zi va kattalashgan ko‘zlari... ehh, rostan tushunmadimi?

— Buvim olgan...

— Lekin sening buving tirik-ku, qanday qilib o‘ladi?

— Men haqimda ko‘p narsa bilasiz shekilli... Meni asrab olishgan. Va bu yer mening haqiqiy buvimning uyi. — U jim qoldi. Uyga kirib uni divanga o‘tqazdim. Bu yerda oziq-ovqat ham kam. Dorilarni aytmasa ham bo‘ladi.

Kaminga yog‘ochlarni soldim. Hech bo‘lmasa sovuq qotmaymiz. Choynakni suvga to‘ldirib, kaminning chetiga qo‘ydim. Ozgina issisa, yaralarini yuvardik. Narsalarni qo‘yib, boyadan beri mendan ko‘zini uzmayotgan Jungkookning qarshisiga o‘tirdim.

— Hòsh, boshidan ayting. Bu yerda nima qilyapsiz?

— Mashinada aylanib yurgandim.

— Ishonadi deb o‘ylayapsizmi? Unda nega tormozni bosmadingiz? Agar bosganingizda bu ahvolda bo‘lmasdik, — mening ko‘zimga qaramasdi. Bu esa bir narsa yashirayotganidan dalolat.

— O‘zing nega bu yerdasan? — gapni burmoqchi bo‘ldi.

— Gapni boshqa tomonga burmang. Sizdan so‘rayapman, bu yerda nima qilyapsiz? Va nega tormozni bosmadingiz? Yana yuzingizdagi yaralar qanday bo‘ldi?

— Tormozni bosdim, lekin to‘xtamadi. Oldimdan esa odam bir edi... ho‘sh, nima qilishim kerak edi? Uni urib yuboraymi? Shikastlar esa avtohalokatdan bo‘ldi, — meni ahmoq deb o‘ylayaptimi? Ko‘rinmaydimi bu avtohalokatdan emasligi aniq-ku?

— Mayli... aytmasangiz aytmang, — o‘rnimdan turib, kamindagi choynakni oldim.
— Axxx.

— Nima bo‘ldi? Kuydingizmi? — men tomonga kelmoqchi bo‘lganda to‘xtashini aytdim.

— Yo‘q, jiddiy emas. Shunchaki tegib ketdi, — choynakdagi suvni olib idishga qo‘ydim. To‘g‘ri issiq ekan, ozgina sovuq suv aralashtirdim. Sochiq va suvni oldiga qo‘ydim.

— Yarangizni tozalang...

— Imm, men qila olmayman, — u menga kichkina boladek qarab turardi. — Axir hamma joyim og‘riyapti, qanday tozalayman?

Boshqa iloji yo‘q. Sochiqni ho‘llab yuzini arta boshladim. Bu aniq mushtlashgan. Chunki bunaqa ko‘karmasdi. Ortiqcha savol ham bergim kelmasdi. Aytkisi kelsa aytardi. Yuzini va bo‘ynini artib bo‘ldim. Ustidagi kiyimni yechib, yalang‘och qoldi. Qo‘limdagi sochiqni mahkam siqdim. Yaralangan va ko‘kargan joylarini artib chiqarkanman, beixtiyor uning mushakdor tanasiga ko‘zim tushardi. Yutunib, ishimni davom ettirdim. Lekin uning tanasini birinchi bor ko‘rib turardim.

— Qarashga vaqtingiz bor, hozir tozalagan yaxshi, — Jungkookning bu so‘zlarini eshitar ekanman, dovdirab qoldim. Darrov sochiqni oldim.

— Men... men qaramadim... yaralarni artyotgandim...

— Rostanmi?

— Ha, rostdan! — o‘rnimdan turib ketmoqchi bo‘lganimda qo‘limdan ushlab, o‘ziga tortdi. Bir zumda o‘zimni uning tanasida ko‘rdim.

— Nima qilyapsiz, qo‘yib yuboring meni!

— Tssh, jim bo‘l ozgina...! — yuzini yuzimga yaqinlashtirdi. Issiq va sokin ovozi ila gapirarkan, nafasi tobora meni bog‘lardi. — Shunchaki... shunchaki... men seni sog‘indim... — tezlik bilan lablarimizni birlashtirar ekan, och bo‘ridek meni yeyotgandi. Men qilayotgan harakatlarimni anglolmasdim. Unga bo‘lgan sog‘inishim ustun kelayotgandi, hech narsani o‘ylamay men ham javob qaytara boshladim. Qanchalik urinmay, u tez edi. Allaqachon nafasim tiqilib qolgan, lekin u qo‘yib yubormayapti. Pastki labimni so‘rib, tishlab oldi. Labimda kuchli og‘riq sezar ekanman, u ustki labimni so‘rib boshladi. Bu harakatlardan uni yaralangan odam deyish qiyin. Sonimdan ushlab, o‘ziga qulay joyga o‘tqazdi. Belimdan ushlab bir silab, bir qisib qo‘yardi. Ikkala qo‘lini orqamga olib borib, o‘zi tomon yanada tortdi. Menga bilinayotgan — huddi oldingidek narsa — hozir ham shunday edi. Bu haqida o‘ylasam, sovuq ter bosardi. Meni orqam bilan yotqizib, o‘zi ustimga chiqdi, yana shiddat ila bo‘sa ola boshladi. Kuz kunlari uchun moslab kiygan sviterim ostidan sovuq barmoqlarni his qildim. Jungkook butun tanamni qo‘llari bilan silab chiqar ekan, mening yuragim esa shiddat ila urardi. Nihoyat, lablarimiz ajratildiyu, sviterim tanamdan qanday yechilganini bilmay ham qoldim. Yo‘q, yo‘q, bu endi ortiqcha edi. Oyoqlarimni qimirlatib, yuqoriga harakatlandim. Iloji boricha tanamni qo‘lim bilan yopishga urinardim. Jungkookning tirjaygan yuzini ko‘rib, yanada qo‘rquvim ochib ketdi. Oyoqlarimdan tortiyu men uning ostida paydo bo‘ldim.

— Malika, hozir vaqti emas... shunchaki menga ishon, xo‘pmi...

— J..Jungkook... y..yo‘q, bunday qila olmaymiz... iltimos, qo‘yib yuboring... — ko‘zimdan oqayotgan yoshlar divanni ho‘l qilgandi.

Zuha

Jungkook

Yo'l va mashina

6-BOB:Ikkimiz...

— Jin ursin shu vaqtda-mi, — Jungkook hammomda tinchlanishga urunardi. Hozir tegolmasligini tushuntirar, lekin hech o‘xshamasdi. Na iloj, bu yerda bo‘lmasdi. Ayniqsa, Zuhaning xonasida. Hammomdan chiqib, xonaga ko‘z yugurtirdi. Zuha shiringina bo‘lib uxlab yotardi. Tirjayib, xonadan chiqib ketdi, tezroq xonasiga borishga shoshilardi. Bu azob, xuddi birov uni nafas olishdan to‘xtatib qo‘ygandek edi.

Doktor chiqib ketganidan keyin ham xonadan chiqmagan Jungkookni kutayotgan Jennie butun uyni aylanib chiqdi. Eshik yopilgan ovozni eshitib, lab uchida kulib xona tomon ketdi. Shovqin solmay xona eshigini ochar ekan, xona o‘rtasida har yoqqa yurayotgan Jungkookga ko‘zi tushdi. Eshik yopilgan ovozidan u tomon qarar ekan, hali ham kelmagan Jenniega ko‘zi tushdi.

— Bu yerda nima qilyabsan? — Jungkook hayron bo‘lib qaradi. Jennie kichik bo‘lmagan qadam bilan yaqinlashdi. Yuzidagi terlar, tez-tez nafas olishlar va o‘sha taranglik — buni Jennie sezdi.

— Ha, senga yordam kerak shekilli? — Jennie suzilib uning ko‘kragiga qo‘lini qo‘ydi.
— Yordam berishim mumkin...

Jungkook hayron qolganidan tushunmay qarab turdi. Jennie ko‘kragidagi qo‘lini tana bo‘ylab yugurtirib, asta pastlay boshladi. So‘nggi nuqtaga yetib kelar ekan, adashmaganini va bu narsa o‘ziga yoqadigan darajada qattiqlashganini sezdi.

— Mmm, juda ham qattiq... — asta kiyim ustidan silay boshladi. Jungkook bu harakatlardan hech narsani sezmasdi, shunchaki uning qilayotganlarini tushungisi ham kelmasdi. Jennie qo‘llarini bo‘ynida o‘tkazib, tanasini tanasiga bosdi. Qattiq a’zosini o‘zida yana ham sezdi. Asta suzilib, ishqalaganday tanasini qimirlatdi. Jungkookning sabr kosasi to‘lar ekan, boshqa bu harakatlarga chidolmasdi.

Ertalab. Binafsha pardalardan tushayotgan bu sariq nurlar xona ichiga boshqacha rang bo‘lib nur taratardi. Ko‘zlarini ochgan Zuha qo‘llarini kerib, uyqusini yozdi. Ko‘zlarini ishqalab, o‘zini uyg‘otishga urundi. Endi turmoqchi bo‘lgan payti kechagi ishlar yodiga tushar ekan, oyog‘i ham og‘rimay qolgandi. Lekin shifokor bir hafta yurmasligini aytgandi. Shu sababli ham Jungkookni kutishga qaror qildi. Yana uyqu ustun kelib, ko‘zlarini yumdi. Oradan qancha vaqt o‘tgan edi noma’lum, lekin Jungkook xonaga kirib keldi.

— Pushuq, hali ham uxlayaptimi? — Zuhaning yoniga kelib, burnidan tortib qo‘ydi.
— Qani, uyg‘onamiz, bugun doktorga borishimiz kerak, — Jungkook Zuhaning sochini to‘zg‘itib gapirdi.

— Mayli, uyg‘ondimmm... — Zuha o‘rnidan biroz siljib, qo‘llarini cho‘zdi. Jungkook ko‘zini aylantirib, uni ko‘tarib oldi.

— Xo‘sh, men seni o‘lgunimcha shunday ko‘tarib yuramanmi? — dedi Jungkook hammomga kirayotib.

— Albatta! Eslaysizmi, kichkinaligimda ham meni ko‘tarib yurardingiz.

— Ha-ha, buni unutib bo‘ladimi. Hattoki ishdan charchab kelsam ham eshakday yelkamga o‘tirding. Bo‘lmasa, sochimdan shunaqangi tortardingki, ehhh... Shundan keyin mening sochlarim siyraklashib ketgan, qara, — Jungkook sochiga ishora qildi. Zuha kulib, yana sochidan qattiq tortdi.

— Ko‘p gapirmasdan meni yuvintiring! — jahl bilan dedi.

— Mayli, mayli. Shu bir hafta o‘tsinchi, xizmatkor olib kelmayman, butun uyni o‘zing yig‘ishtirasan!

— Yo‘g‘e, men yig‘ishtirar ekanmanmi, ko‘ramiz hali. Menga tish cho‘tkasini olib bering, — Zuha tish cho‘tkasiga ishora qildi. Jungkook cho‘tkaning ustiga tish pastasini surtib berdi. Zuha tishini va yuz, qo‘llarini yuva boshladi. Yakunlab, yuzini artdi.

— Men ochman, pastga olib tushing va menga ovqat tayyorlab bering, — Zuha ikki qo‘lini ko‘kragiga birlashtirib.

— Sen qiz..! Ha mayli, shu ahvoldingda quvonib qolishingni ko‘ramiz keyin, — Jungkook Zuhani pastga olib tushdi. Unga nonushta tayyorlab berdi.

— Anavi qiz kecha nega kelibdi? — Zuha og‘ziga ovqat solib. Jungkook yeyotgan ovqatdan to‘xtab qoldi. Ozgina o‘ylanib gapirdi:

— Bu, dadasi bilan bog‘liq, shu bo‘yicha kelibdi! — Zuha bosh irg‘ab, yeyishda davom etdi.

Ular nonushta qilib bo‘lib, kasalxonaga borishdi. 3-4 ta ko‘rikdan so‘ng, doktorlar ahvoli og‘ir emasligini aytishdi. Jungkook telefonda gaplashish uchun tashqariga chiqib ketdi. Gaplashgandan so‘ng ichkariga kirmoqchi bo‘lgan payti:

— Janob, bu aravachani oling, qizaloq yurishi osonroq bo‘ladi, — Hamshira yoniga nogironlar uchun aravacha olib kelib.

— Buni bizga keragi yo‘q, — dedi.

— Axir, janob, qizaloq qiynaladi yurishga...

— Hechqisi yo‘q, qiynalmaydi. Qiynalsa, o‘zim ko‘tarib olaman, — deb ichkariga kirib ketdi.

— Zuha, yur ketdik, — deb Zuhaning yoniga keldi.

— Mayli, doktor rahmat! — tabassum bilan Zuha doktorga rahmat aytdi. Bundan qovog‘i osilib ketgan Jungkook, Zuhaga jahl bilan qaradi. Zuha qarashni ko‘rib jim bo‘lib qoldi. Xonadan chiqmoqchi bo‘lganda doktor yo‘lini to‘sdi.

— Manabu aravachani oling. Bemor uchun osonroq bo‘ladi.

— Jungkook... — Zuha Jungkookga mo‘ltillab qaradi. Jungkook ko‘z qara­shini aylantirib, Zuhani aravachaga o‘tkazdi. Ular shifoxonadan chiqib mashinaga yo‘l olishdi. Zuha­ni ko‘tarib mashinaga o‘tkazdi, aravachani orqaga soldi.

— Nima yeyishni xohlaysan? — Jungkook yo‘ldagi ko‘plab restoranlarga qarab so‘radi.

— Mm, bilmayman, hozircha hech narsa... Faqat uyqum kelayapti xolos, — dedi Zuha. Jungkook boshini silkitib, uyni tomon haydadi.

— Ota, bir narsa qiling, men u holda yashay olmayman, uni qattiq sevaman axir!

— Qizim, nega tushunmaysan, axir u bilan hamkormiz xolos. U darajada yaqin emasmiz va Jeon Jungkook hech qachon foyda keltirmaydigan ishlarga aralashmaydi. Nima deb o‘ylaysan, agar seni unga turmushga bersam, mening bor boyligimni olmaydimi?

— Shunda siz mening baxtimni emas, boyliklaringizni o‘ylayapsizmi?

— Yo‘q, yo‘q qizim, kel bu yerga, — yonidagi divanga ishora qildi. Jennie e’tirozsiz u yerga o‘tirdi.

— Agar sen uni rostdan sev­sang, unda bo‘ldi — bu ish bitti deb hisoblayver. Jon qizim, menga faqat sening baxting muhim xolos, — dedi va Jenniening boshidan silab bag‘riga tortdi. Jennie yuzidagi tabassumni yashirmadi, aksincha maqsadiga yetishayotganidan quvonardi.

Jungkook Zuhani uyga olib borib, o‘zi kompaniyaga keldi. Xonasiga kirmoqchi bo‘lgan payti kotibi yoniga kelib, ta’zim qilib salom berdi.

— Hayrli kun, janob. Sizni ko‘rgani mehmon keldi, — dedi kotib boshini egib.

— Kim ekan o‘sha mehmon? — Jungkook tushunarsiz ifoda bilan so‘radi.

— Haligi... hamkoringizning qizi ekan. Siz kelmaysiz degandim, lekin u "kutaman" deb o‘tirib oldi. Shu bo‘yi yarim soat o‘tdi, — dedi kotib. Jungkook kimligini tushunib, boshini qimirlatdi va kotibga ishga qaytishini buyurdi.

— Bu yerga nega kelding? — xonaga kirib darrov savol berdi. Jennie tanish ovozni eshitib o‘rnidan turdi.

— Sen bilan gaplashib olmoqchiman, — deb Jennie Jungkookning oldiga yaqinlashdi.

— Gaplashadigan mavzu bor deb o‘ylamayman.

— Gaplashmasak... balki... kechagi ishni davom ettirarmiz, — Jennie qo‘lini ko‘kragiga qo‘ydi. Jungkook qo‘li bilan siltab tashladi.

— Gaplashadigan ham, qiladigan ham hech narsa qolmadi. Kechagi kamikaze qildi shekilli, a?

— Ha, to‘ymadim. Bugun mening ham vaqtim bor, balki...

— To‘xtat! — Jungkook jahl bilan Jenniening gapini tugatmasdan to‘xtatdi.

— Kecha hech narsa bo‘lmadi. Va bunday ham bo‘lmaydi. Tushundingmi? Endi xonadan chiqib ket, — Jenniega xona eshigini ko‘rsatdi. Jennie bu gaplar uchun albatta qasos olishini o‘ylab, xonadan chiqib ketdi.

Jungkook stulga boshini qo‘yib, bir zum kechagi tunni o‘yladi.

Kechagi tun:

Jungkookning sabr kosasi to‘lar ekan, boshqa bu harakatlarga chidolmadi. Jennieni tanasidan itarib yubordi.

— Tegma menga, lanati! — dedi. Jennie yana yoniga keldi.

— Rad etmayapsan-ku, zo‘rg‘a chidayotganingni bilaman axir. Shunchaki rohatlanishingga yo‘l ber, xolos!

— Chiqib ket! Nafaqat xonadan — uydan yo‘qol! Agar seni ko‘z oldimda ko‘rsam, o‘sha sen xohlagan ishni ko‘chada turgan xizmatchilarga qildiraman. Albatta bu sen o‘lmaguningcha davom etadi! — Jennie hech narsa deya olmay qoldi. Yutindi va indamay chiqib ketdi.

Jungkook o‘ziga kelib, e’tiborini kompyuteriga qaratdi.

1 haftadan so‘ng...

— Men bugun kechroq qaytaman, shuning uchun uyda jimgina o‘tir. Tushundingmi? — Jungkook Zuhaning oldiga kelib o‘tirdi. Zuha e’tiborini kinodan uzib, unga qaratar ekan, yana qo‘lida galstuk. Tushunmay Jungkookga qaradi. Jungkook ko‘zi bilan galstukka ishora qildi.

— Taq!

— Uf, Jungkook! Shu holimda ham tinchlik yo‘g‘e. Katta erkaksiz, nega taqishni o‘rganmaysiz? — Zuha qo‘lidagi popkornni qo‘yib, galstukni qo‘liga olib taqib berdi.

— Mayli, yaxshi qiz bo‘lib o‘tir, — Jungkook uydan chiqib, ishxonaga ketdi. Bugun ham ishlar ko‘p edi.

Zuha bir kunini deyarli televizor ko‘rish bilan o‘tkazdi. Har xil narsalarni ko‘rdi va ko‘ziga bir multfilm chiroyli bo‘lib ko‘rindi.

Har xil arilar edi. Bitta erkak ari kiyimida kelib, arilarning uyini vayron qildi. Keyin o‘sha arilar o‘sha erkakni chaqib oldi, garchi kiyimda bo‘lsa ham ignasi qattiq og‘ridi. Bu multfilm juda komedik edi. Zuhaga o‘sha kiyim juda yoqib qoldi va internet orqali o‘sha kiyimni buyurtma qildi.

Kech tushdi. Buyurtma allaqachon kelsa ham, Zuha oyog‘i tufayli uni ola olmadi. Shunchaki Jungkookni kutdi xolos. Eshik ochilib, ichkariga Jungkook kirib keldi.

— Zuha! — ichkariga kirib birinchi aytgan so‘zi shu bo‘ldi.

— Mehmonxonadaman... — Jungkook mehmonxonaga kirib keldi. Qara-shiqlarini kinodan uzib, Jungkookga qaratdi. Qo‘lida quti bor edi.

— Ha, olib kirdizmi? Menga bering.

— Bu nima o‘zi? — Jungkook qo‘lida turgan qutiga tushunmay qaradi.
Zuha qutini pala-partishlik bilan tezda ochdi. Ichidagi kiyimga nazar solar ekan, aynan buyurtma qilganidek edi. Zuha ko‘zini qisib, o‘lchab ko‘rgandek bo‘ldi. Keyin miyyasiga kelgan g‘oyadan kulib yubordi.

— Jungkook, shuni kiyib chiqing! — Zuha qo‘lidagi kiyimni Jungkookga uzatdi.

— Hazillashyapsanmi? — Jungkook kiyimga qarab hayratda qoldi.

— Yo‘q, nega hazillashay? Buni kiying! — dedi Zuha, Jungkookning qo‘lidagi kiyimga ishora qilib.

— Meni shu kiyimni kiyadi deb o‘ylayapsanmi? Zuha, charchab keldim o‘zi ishdan, boshlamagin sen ham...

— Yo‘q, Jungkook, shuni kiyasiz. Bo‘lmasa men umuman ovqat yemayman! — dedi va ko‘zlaridan soxta yoshlarni oqizib, ko‘z qiri bilan Jungkookga qarab qo‘ydi. Kulmaslik uchun pastki labini tishlab, nafasini ushlab gapirdi:

— Jungkook, bu qiyin emasku. Shunchaki shu arining kiyimini kiyib chiqasiz, bo‘ldi. Ah! Qattiq asabiylashganimda oyog‘im ham og‘rib ketdi... — dedi va soxta aktyorlik bilan jarohatlangan oyog‘ini ushlab oldi.

Jungkook jahl bilan kiyimni olib, xonasiga kirib ketdi. Kulgusini qo‘yib yuborgan Zuha hozir Jungkook qanday ko‘rinishda chiqishini o‘ylab, to‘xtamasdan kula boshladi.

Jungkook ning kiyimi

Jungkook o‘sha kiyimni kiyib Zuhaning oldiga keldi. Bu ko‘rinishidan o‘zini bosolmay, qattiq kulib yuborgan Zuha deyarli divanda ag‘darilib ketay dedi.

— Kulishni to‘xtat! — Jahli chiqqanidan yuzini burushtirdi.

— Jungkook, siz juda ham yoqimtoysiz! — Zuha Jungkookning ikki yonoqchasidan ushlab chimchiladi.

Keyingi qismlarda:

— Bu kelishuv ikkalamiz uchun ham yaxshi, Jeon... Rozi bo‘l. Katta foyda haqida o‘yla. Yoki rad etaman desang, oqibatlarini o‘zing bilasan.

— Nima qilay? Menga ayting, axir.

— Sen uni sevasanmi?

— Nima? Sevgi-mi?

— Bu nima bo‘lishi mumkin? Sen aytib bergan narsalarga qaraganda, sen uni sevib qolgansan. Lekin bu o‘rganib qolish ham bo‘lishi mumkin, axir ko‘p yillar davomida birga yashadingiz, axir.

— Men uni sevamanmi? Yoki... bu... his shunchaki yaxshi ko'rishmi...?

Zuha

Jungkook

Chapter Eleven

Jungkook yumshoqlik bilan bo‘sa olar ekan, asta divanga yotqizdi. Lablarini uzmagan holda sekinlik bilan yotqizarkan, Zuha ham asta javob berar edi. Bor og‘irligini solmay, uni tagiga olgan Jungkook bo‘sani uzdi. Unga tikilgancha hansirab qolgan kapalagiga qop-qora ko‘zlari bilan qaradi. Zuha ko‘zlarini ochar, Jungkook esa tikilib turishda davom etardi. Zuha kuldi, Jungkook qosh shimirar, izidan u ham kulib yubordi.

— Sen juda-juda shirinsan, kapalagim mening, — Jungkook yonoq, peshona, quloq, bo‘ynidan boshlab burni va yuzini aylanib o‘pardi. Burniga o‘z burnini tekkazib, turtib qo‘ydi. Divanning chetiga, ya’ni Zuhaning yoniga yotib, uni mahkam quchib oldi.

— Imm, Jungkook, sig‘maymiz, turing, — Zuha tipirchilab turishga urindi. Jungkook esa uni joyiga yotqizib, yanada o‘ziga tortib quchdi.

— Jim yot, bemalol sig‘amiz.

Eng yaxshi darmon — bu sevgan insoning bag‘rida tinch uxlashdir. Boshqa dunyo muammolaridan uzilib, sen insonligingni, sen baxtli bo‘ladigan yerdir. Kunlar o‘tar, baxtli onlar ko‘payardi. Zuhaning bitiruv kuni yaqinlashar, bundan hamma quvonardi. Bugungi bitiruv kuni uchun tayyorlanayotgan Zuha oyna oldiga keldi. O‘ziga nazar solar ekan, go‘zalligi so‘z bilan ifodalab bo‘lmasdi. O‘zini naq tag‘iga tushdi. Oilasi uning bitiruv kuniga tayyor turib, Zuhani kutardi. Janob Park hayajon ila qo‘llari titrar, bugun u eng baxtli inson edi. Bir-ikki yil avval oldida o‘ynab yurgan, yuragining bir parchasi bugun katta hayotga qadam qo‘yardi.

Jungkookda bugun g‘alati hissiyot bor edi. O‘zi ham hech tushunmasdi. Janob Park qanchalar xursand bo‘lsa, u ham shunchalik xursand edi. Zuha tepadan tushib kelar, Jungkook deyarli qotib qolgandi. Huddi kapalak misol, qanot yozib uchganday ular tomon yugurib kelardi. Yuzidagi tabassum — huddi dunyoni yoritayotganidek beg‘ubor edi. Jungkookning ichidagi achish hissi juda ham og‘rirdi. Bu baxtli onlar ko‘pga cho‘zilmasligini u sezardi. Qancha harakat qilmasin, hech narsa o‘xshamayapti. Qancha uzoqlashtirishga harakat qilsa ham, na iloj — ularni ajrata olmayapti. Jungkook Suga tomon qaradi — yuzida tabassum, huddi baxtli deya. Bu niqob ostiga qanday darajada yaxshi yashiringan... Jungkook bir oydan beri o‘ylaydi va o‘ylagan rejasi amalga oshsa, bu eng yaxshisi bo‘ladi. Suganing e’tiborini boshqa narsaga qaratish kerak va bu ish bugun sodir bo‘ladi. Huddi qiyomat kunining oldini olganday.

Zuha do‘stlari bilan o‘ynab-kulib, birga vaqt o‘tkazdi. Bitiruv juda ham yaxshi o‘tdi. Bugungi qilgan jinliklari — shuncha yillik dardlarni ortga tashlaganday bo‘ldi. Hamma kelishib olishdi va o‘zlaricha sayr qilishga qaror qilishdi. Zuha dugonalari bilan xayrlashib, uyiga ketishni o‘yladi. Va albatta, uning baxti uni kutib turgandi. Yugurib borib, bo‘ynidan qo‘llarini o‘tkazib quchdi. Jungkook ham qulay bo‘lishi uchun egildi. Sochlarini silab, bo‘ynidan hidlab qo‘ydi.

— Kapalak, shasharmisan, deyman? — dedi, Zuhaning bag‘riga yanada mahkam tortib.

— Ha, juda ham charchadim. Oyog‘imda turishga holim yo‘q, — Jungkook iyagini Zuhaning yelkasiga qo‘ydi.

— Mayli, uyga ketamiz, — dedi. Zuha indamay mashinaga o‘tirdi. Uyga yetib kelguncha Zuha allaqachon uxlab qolgan edi. Uni ko‘tarib, xonasiga olib kirdi. Kichkina qizcha kabi uxlab yotardi. Yuzi va labidan engil bo‘sa olib, xonadan chiqib ketdi. Xonasiga kiyim almashtirish uchun borayotgan payt Suganing xonasidan chiqayotgan ovozlarni eshitib qoldi.

— Nima haqida aytyapsan? Bu miyang ishlaydimi o‘zi? — Suga telefonni deyarli sindirar darajada gapirardi. O‘zini biroz bosib, past ohangda davom etdi:

— Meni yaxshilab eshit. O‘sha mollarning qaerdaligini topasan — tushundingmi?! Qanday qilib bunchalik molni yo‘qotding, axmoq kallavaram! — Jungkook miyig‘ida kulib, xonasiga kirib ketdi.

Ertalab edi, lekin bugun negadir havo yomon va bulutli edi. Zuhaning boshi og‘rib uyg‘ondi. Hamma joyi og‘riqdan zirqirab ketardi. Uyg‘onishni istamay, yana ko‘zlarini yumib uxlab qoldi.

Jungkook erta tongdan uydan chiqib ketdi. Kompaniya katta bo‘lgani sari ishlar ham ko‘payardi. O‘zining xonasiga kirar ekan, kotibasi uni kutib oldi.

— Hayrli tong, Janob Jeon! Yaxshimisiz? — Ishga mos bo‘lmagan kiyim, yuzi — huddi remont qilinayotgan uy kabi ko‘p bo‘yoqli, ko‘kragi bemalol ko‘rinadigan, beli ochiq va kalta yubka. Lekin Jungkook e’tibor bermay xonasiga kirdi.

— Hali mendan keta olmay qolasan, yigitcha, — Helsey ko‘zlarini qisib o‘z joyiga o‘tirdi. "Ko‘zingni qisganchi, bir joyingni qis" degan edi bir bobolar. Mayli, ssenariyga qaytsak.

Jungkook bugungi 2 ta uchrashuvni bitirib xonasiga kirdi. Chuqur uh tortib, o‘zini divanga tashladi. Boshidagi og‘riqdan boshining ikki tarafini qo‘li bilan uqaladi.

— Jungkookkkk! — xonada Jungkook uchun yoqimli ovoz yangradi. Kim ekanligini bildi. Xursand bo‘lib ko‘zlarini ocharkan, u tomon kichkina qizcha kabi yugurib kelgan Zuhani bag‘riga bosdi.

— Seni juda ham sog‘indim, — o‘ziga yoqadigan hidni sezib ko‘zlarini yumdi. Lablarini bo‘ynining yumshoq qismida bosib o‘pdi.

— Men ham sizni juda juda sog‘indim. Tongda yonimga kelmabsiz, uyg‘onganimda sizni topolmadim, na telefonga javob bermadingiz, — Zuha lablarini burishtirib gapirdi.

— Kechir, Kapalak. Bugun ishlar ko‘payib ketdi, hattoki telefonga qarashga ham vaqtim bo‘lmadi. Xo‘sh, nima uchun tashrif buyuribdilar?

— Hm, kelganimning boshqa sababi ham bor. Ya’ni sizdan bir narsa so‘ramoqchiman. Ertaga... hammamiz, ya’ni sinfdoshlarimiz bilan... sayrga bormoqchimiz! Bu ko‘proq sayr emas, piknikka o‘xshaydi...

Jungkook indamadi. Zuha bu jimlikdan shoshila boshladi.

— Imm... Jungkook... dadam ruxsat berdi va biz... ertaga ketamiz, bu shahardan tashqarida bo‘lishi mumkin. Shunga... borsam maylimi?

Jungkook Zuhani bag‘ridan olib, o‘z kursisiga o‘tirdi.

— Allaqachon hal qilib bo‘libsan, nima uchun so‘rayapsan?

Zuha jimlik ma’nosini anglab, yana Jungkook yoniga bordi va qo‘lidan ushladi.

— Unaqa qilmang, axir hamma sinfdoshlarim borishadi, men ham borgim kelayapti, axir, — dedi erkalanib.

— Senga borma demayapman, bora ber. Nima uchun mendan so‘rayapsan? — Jungkook e’tiborini kompyuterga qaratib bir narsalarni yoza boshladi.

Zuha yozganlariga qarab turarkan, birdan kulib yubordi. Qo‘lining uchi bilan ekranga ishora qildi.

— Jungkook, axir bunaqa bo‘lmaydi, qarang, bu yerda xato yozibsiz, — Zuha kulib ekrandan ko‘zini Jungkookga qaratarkan, uning qarashidan yana ham battar kulib yubordi.

— Jungkook, basharangizga qarang, — Zuha kulganidan ichi og‘rib, chuqur nafas olib, o‘zini to‘xtatishga urundi.

Jungkook qancha jahli chiqmasin, bu beg‘ubor kulgu uni eritib yubordi. Lekin tez yumshagisi kelmay, o‘zini bosdi.

— Bu yerga kel.

Zuha kulgudan to‘xtab Jungkook tomon qaradi. Uning jiddiylashib ketgan yuzidan Zuhaning tanasini tok urganday bo‘ldi.

— Aa... Jungkook, men shunchaki... shunchaki hazillashdim xolos...

— Men hazillashyotganga o‘xshaymanmi? Bu yerga kel dedim.

Zuha vaziyat og‘irlashganini bilib, hech narsa deya olmay qoldi. Kichik qadamlar bilan yoniga borarkan, Jungkook qo‘lidan ushlab tizzasiga o‘tqazdi.

— Xo‘sh, u yerda kimlar bo‘ladi?

Zuha berilgan savoldan hayratga tushdi.

— Imm... u yerda sinfdoshlarim bo‘ladi, boshqalar bo‘lmaydi, — Zuha boshini egib.

— Xo‘sh, seni u yerga yuboradi deb o‘ylaysanmi?

— Yo‘q, unday deb o‘ylamayman, — boshini egib tirnoqlari bilan deyarli qonatib yuborardi.

— Barmoqlaringni tinch qo‘yib, menga qara.

Zuha Jungkook aytganday, barmoqlarini tinch qo‘yib, unga qaradi.

— Menga qara, bu sening erkinligingni cheklov emas, aksincha, sening himoyang uchundir. U yerga men ishlarimni tashlab bora olmayman. Shunday ekan, keyinroq o‘zimiz sayrga chiqamiz va seni xohlagan joyingga olib boraman. Hopmi, Kapalagim? — sochidan silab, peshonasidan o‘pdi.

Zuha indamay, faqat bosh silkidi. Endi turib ketaman degan payt Jungkook belidan ushlab, yana tizzasiga o‘tqazdi.

— Xo‘sh... biz yarim kun ko‘rishmadik, shunday ekan, men seni sog‘indim.

Zuha boshini ko‘tarmadi. Jungkook uni hafa bo‘lganini bilsa ham hech narsa qila olmasdi. Nima qilsin, axir u yerda bir o‘zi, bu yoqda esa ishlar tiqilib yotibdi.

— Kapalak, menga qaragin.

Zuha uning ko‘zlariga qaradi. Katta ko‘zlari yoshlardan yaltirab turardi. Jungkook boshini yuqoriga tashlab, chuqur uh tortib yubordi.

— Mayli, ruxsat beraman. Faqat har doim menga qo‘ng‘iroq qilib turasan. Maylimi?

Zuha chaqnadi ko‘zlari bilan, bosh silkidi, quvonib Jungkookdan yengil bo‘sa oldi. Jungkook kulib Zuhani o‘ziga tortib, bo‘sani chuqurlashtirdi. Bir-biridan yoqimli bo‘sa olar ekan, eshikning yopilgan ovozidan ikkisi ham ajraldi.

Ikkalasi ham eshik tomon qararkan, Zuhaning hayratdan ko‘zlari ochildi.

– Bu yerda nima qilyapsan?! – Jungkook jahli bilan baqirib yubordi.

– H-haligi, Janob... sizga hujjatlarni olib kelgandim, – Helseyning yuzlari qizarib ketdi, bu uyaldanmi yoki jahldan.

– Chiqib ket xonadan! – Zuha uyalganidan Jungkookning tizzasidan tushdi. Helsey qo‘llarini musht qilib, xonadan chiqib ketdi. Zuha ko‘zlarini xonadan bir aylantirib chiqdi. Uyatdan yuzlari qizarib ketgandi.

– Men... men ketdim, keyinroq ko‘rishamiz, – Zuha darrov sumkasini qo‘liga olib.

– Haligi... – Jungkook so‘zlarini tugatmasdan oldin, Zuha xonadan chiqib ketdi. Bundan miyig‘ida kulgan Jungkook yana ishga sho‘ng‘ib ketdi.

Zuha xonadan chiqarkan, yonida o‘sha xonaga kirgan qiz turardi.

– Sen Jungkookka kim bo‘lasan? – hech qanday hurmatsizliksiz berilgan bu savolga, Zuha hayrat bilan og‘zini ochib qoldi.

– Ko‘rmadingizmi? Kimlarga o‘xshayapmiz? – Zuha ikki qo‘lini chambarchas chalishtirib.

– Ko‘rganimdek, uning bo‘yniga osilayotgan kichkina qizaloq. Hali kichkinasan, bunaqa yurishga uyalmaysanmi? – Zuha bu gaplarga jahli chiqarkan, o‘zini bosishga urinar edi.

– Men katta bo‘lganman. Aslida siz qarib qolganga o‘xshaysiz. Keyin Jungkook bilan ishingiz bo‘lmasin. U sizga Jungkook emas, Janob Jeon, tushundingizmi? – Zuha Helsey tomon yana bir qadam yurdi.

– Va unga osilib yurganingizni ko‘rsam yoki eshitsam, va’da beraman, hozirgi muloyim qiz bo‘lmaydi, – Zuha mag‘rur bo‘lib o‘tib ketdi. Helseyning jahli burnining uchiga chiqib, o‘zini bosishga urinar edi. Sababi Jungkookka yomon ko‘rina olmasdi. Zuha tirjayib ketarkan, aytgan gaplaridan o‘zi ham mag‘rurlanib ketdi.

Keyingi qismlarda:

– Xo‘sh, qizaloq, kel yonimizga, axir tunda yolg‘iz yurish xafli

Zuha qo‘rqib, orqa tomoniga qochdi.

– Iltimos... iltimos... menga... yordam bering... – ko‘zlari asta yumila boshladi.

– Buni qilishimiz shart emas. Senga ishonaman.

– Yo‘q, buni men xohlayman. Buni tasdiqlashimiz kerak.

Jungkook

Zuha