13 qism

Jimin Arinning bunchalik sokin o‘tirganini ko‘rib battar asabiylashdi. Sofia yoniga borib, sekin qo‘lidan ushlab o‘rnidan turg‘aza boshladi.

— Arin, bu nima qilganing? Bechora qizni qay ahvolga solding o‘zi… — deya o‘shqirdi u.

Arin esa boshini ko‘tarib, bemalol Jiminga qaradi.

— Buni u boshladi, men emas… — dedi yelka qisib.

Sofia yig‘lagancha o‘zini butunlay ojizdek tutardi.

— Jimin… u meni o‘ldirib qo‘yay dedi… oyoqlarim qattiq og‘riyabdi… bu ayol ketsin… — deya yig‘lab, Jiminning orqasiga yashirindi.

— Hoy, sariq bosh… sen kimsanki meni haydaydigan? Shukur qil o‘ldirmaganimga… — dedi Arin birdan o‘rnidan turib, yana unga tashlanmoqchidek harakat qilib.

Jimin shu zahoti Arinning qo‘lidan ushlab qoldi.

— Bugungi ko‘ngilxushliklar tugadi, Arin. Endi esa xonangga borib dam ol. Bolalar seni bu ahvolda ko‘rishmasin… — dedi g‘azabini bosishga urinib.

— Jimin, nega uni urishmayapsan? Axir u meni qiynadi, azobladi-ku… — dedi Sofia jahl bilan Jiminni turtib.
Jimin asabiy boshini silab qo‘ydi.

— Sofia, senham jim tur endi. Men senga Arinni asabiga tegma degandimku… — dedi sovuqroq ohangda. — Senham gapni joyida to‘xtatishni bilmaysan.

Sofia shok bo‘lib unga qaradi.

— Demak meni ayblayabsanmi?..

— Men hech kimni oqlamayapman. Olovni ustiga benzin sepgan òzingsan Sofi. Natijasi esa mana shu… — dedi charchoq bilan.

Arin esa miyig‘ida kulib qo‘ydi.

Sofia Jiminning gapidan keyin battar yig‘lay boshladi.

— Voy… demak endi ayb mendami?.. — dedi titroq ovozda. — U meni deyarli pichoqladi Jimin…

— Òldirmadimku hali… — deya gap qòshdi Arin beparvo.

— Arin! — dedi Jimin asabiy unga qarab.

— Nima? Rost gapni aytyabman. Òziyam buncha baqirmasa… boshimni og‘ritib yubordi.

Sofia ishonmagandek Aringa qarab qoldi.

— Sen rostanham telbasan…

Arin birdan kulib yubordi.
— Endi bildingmi?..

Jimin chuqur nafas olib, Sofiani stulga qayta o‘tqazdi.

— Bas qilinglar endi. Ikkalang bilan ham tortishishga holim yo‘q.

— Men bu uyda qolmayman! — dedi Sofia yig‘idan bo‘g‘ilib. — U meni yana nimadir qiladi.

— Hech kim senga tegmaydi. Jim o‘tir....dedi Jimin charchoq bilan.

Keyin Aringa qaradi.

— Senham boshqa unga yaqinlashma.

— Uham menga yaqinlashmasin unda.

— Arin…

— Nima Arin? — dedi birdan jahli chiqib. — Men unga tegmadim boshida. O‘zi kelib og‘ziga kelganini gapirdi.

— Baribir bunaqa qilishing shart emasdi.

Arin bir necha soniya Jiminga tikilib qoldi.

— Voy… rahming kelib qoldimi?.. dedi past kulib.

Jimin indamay qoldi.
Arin esa miyig‘ida kulgancha stol ustidagi yarimta mandarinni oldi.

— Xotirjam bo‘l. Sariq boshingni o‘ldirmayman. Hali ancha qiynalishi kerak… — deya mandarindan yana bir bo‘lak yedi.

Sofia qo‘rqqancha Jiminga yanada yaqinroq surildi.

— Jimin qara… u yana boshlayabdi…

— Fuck.... — deya pichirladi Jimin boshini ushlab. — Men rostanham bir kun aqldan ozaman sizlar bilan.

Jimin bu ikki qizga qarab qo‘ydi-da, ularni yonidan aylanib o‘tib muzlatkich yoniga bordi. Eshigini ochib ichidan gazli ichimlik oldi.

— Bugundan, hozirdan bu uyda janjal bo‘lmaydi. Kelishib yashaysizlar… — dedi u buyruq ohangida, keyin ichimlikdan bir qultum ichib qo‘ydi. — Meni tushundinglarmi?

Ovozini biroz ko‘targan edi.
Ikkala qiz ham bir zum seskanib ketdi.

— Ha… — deyishdi ikkalasi ham istamayroq bosh irg‘ab.

Jimin ko‘zini qisib ularga qaradi.

— Sofia, sen xonaga bor.
Sofia Jimin tomonga qarab turdi, keyin Aringa bir qarab qo‘ydi.

— Jimin…

— Xonaga, dedim.

Sofiyaning lablari qimirlab, nimadir demoqchi bo‘ldi, lekin Jiminning ohangi keskin edi. U sekin orqasiga burildi-da, oqsoqlanib zinaga qarab ketdi.

Xona jimib qoldi.

Jimin muzlatkichga suyanib turdi, keyin Aringa qaradi.

— Sen esa…

U bir soniya to‘xtadi.

— Sen bilan keyin alohida gaplashaman.

Arin ko‘zini qisib unga qaradi.

— Qiziq… Sofiani haydading, meni “keyin” deding.

Jimin ichimligini yana bir qultum ichdi.

— Chunki sen bilan gaplashish oson emas.

Jimin ichimlikni muzlatkich ustiga qo‘yib yubordi-da, Aringa qarab bir qadam yaqinlashdi.

— Oson emas deganim, seni boshqara olmayman degani emas, — dedi u pastroq, lekin aniq ohangda.

Arin qoshini ko‘tardi.

— Meni boshqaraman deb o‘ylayapsanmi?

— Men tartib haqida gapiryapman, Arin.

— Tartib… — Arin kulimsirab boshini chayqadi. — Bu uyda tartib bo‘lganini birinchi marta eshitishim.

Jimin javob qaytarmadi, bir lahza jim turdi.

— Bugun nima qilganingni o‘zing ham tushunasanmi? — dedi u oxiri.

Arin yelka qisdi.

— Tushunaman. Lekin u òzi meni hurmat qilmadi.

— Bu “javob qaytarish” degani emas.

— Nima degani bo‘lsa ham, men jim o‘tiradiganlardan emasman.

Jimin chuqur nafas oldi.

— Men seni jim o‘tir demayabman.

— Unda nima deyapsan?

Jimin unga tik qaradi.

— Men senga “chegarani bil” deyapman.

Arin bir soniya sukut qildi.
Keyin asta kuldi.

— Qiziq… hamma menga chegarani o‘rgatmoqchi.

Jimin jiddiylashdi.

— Chunki sen bugun o‘sha chegaradan o‘tding.

Arin ko‘zini qisib unga qaradi.
— Va?

Jimin javobni cho‘zmay dedi:

— Va men buni yana takrorlanishini xohlamayman.

Xona jim bo‘lib qoldi.
Arin biroz vaqt unga tikilib turdi, keyin sekin boshini egdi.

— Ko‘ramiz, Jimin… — dedi past ovozda.

Va sekin orqasiga burilib, zinaga qarab ketdi.
Jimin esa muzlatkich yonida qolganicha, ichimligini yana bir qultum ichib qo‘ydi — lekin ko‘zini undan uzmadi.

Jimin ichida Arin ketgan tomonga qarab turardi.

Aysh… bu qiz qachon bunchalik o‘zgardi o‘zi? — deb o‘yladi u.

Bir lahza rostdan ham undan biroz cho‘chib ham ketgandi. Lekin nima bo‘lgan taqdirda ham Sofia o‘zini haddidan oshirgandi.

Qiziq… nega Arin bunaqa qildi? Sofia bilan meni ko‘rib rashk qildimi yo… boshqa narsa bormi?..

Shu payt Arin xonasiga kirishi bilan to‘g‘ri hammomga o‘tib ketdi.

U rakovinaga kelib, sovuq suvni ochdi-da, qo‘llarini qayta-qayta yuvishni boshladi.

— Men qilmadim… u o‘zi boshladi… men aybdor emasman… — dedi u past, lekin tobora bezovta ovozda. — Lanati… bu qon dog‘lari ketmayapti… lanati… men mandarin yedimku qon qo‘limda…

Qo‘llari biroz qaltirab, u suv ostida ularni tez-tez ishqalardi.
Keyin birdan ko‘zguga qaradi.
Ko‘zlari biroz o‘zgargan edi.

— Aria… ko‘ryapsanmi?.. — dedi u o‘z aksiga tikilib. — Yana o‘sha holat qaytyapti…

U chuqur nafas oldi.

— Sen meni o‘sha payt qutqarganding… meni ushlab turganding… endi sen yo‘qsan… — dedi ovozi sekin titrab. — Endi meni kim to‘xtatadi?..

U bir lahza jim qoldi.
Suv tovushi xonani to‘ldirib turardi.

Muallif izohi: Arin bolaligida ko‘p kasal bo‘lgan. Uzoq uyqusizlik va kuchli dorilar uni ruhiy jihatdan ham zaiflashtirib qo‘ygan, ba’zida asabiylashish va nazoratni yo‘qotish holatlari paydo bo‘lgan. O‘sha paytda egizagi Aria uni asrab-avaylab, yonida turib, asta-sekin holatini yaxshilagan. Aria tirik bòlganida hozir yetuk psixoterapevt bòlardi. Ariani psixoterapiyaga bolgan qiziqishiham aynan Arin tufayli edi.
Endi esa Aria yo‘qligi Arinning ichidagi o‘sha eski holatni yana asta-sekin uyg‘ota boshlayotgandi…

Arin hammomdan chiqdi, o‘zini biroz tartibga keltirdi va krovatiga yotib, ko‘zlarini yumdi.

— Hammasi yaxshi, Arin… tinchlan… — deb o‘zini asta tinchlantira boshladi u.

Bu paytda Jimin ham yuqori qavatga ko‘tarildi. Sofia xonasi tomon ketayotib, Arinning xonasiga bir qarab qo‘ydi. Arinning tinch uxlayotganini ko‘rib, ichida biroz yengillik sezdi va Sofia xonasiga kirib ketdi.
Ichkariga kirishi bilan shoshib qoldi.

— Hoy, Sofia, nima qilyapsan? — dedi u darrov yoniga yugurib.

Sofia karavot chetida o‘tirgancha, oyoqlarini — kuygan joylarini ushlab yig‘lab òtirardi.

— Jimin… oyoqlarim og‘riyapti… bunga qaray olmayman… — dedi u ko‘z yoshlarini tiyolmay.

— Tshsh, tinchlan, sevgilim… hozir tez yordam chaqiraman, — dedi Jimin uni tinchlantirishga urinib.

— Meni aybim nima edi?.. og‘riyapti oyoqlarim… — dedi Sofia battar yig‘lab.

Jimin telefonini olib tez yordamga qo‘ng‘iroq qildi.

— Ha, Park Sofia, issiq suvdan kuyib qoldi. Iltimos, tezroq kelinglar… — dedi u qisqa qilib.

So‘ng telefonni qo‘ydi.

— Biroz chidagin, sevgilim. Hozir kelishadi.

Sofia ko‘z yoshlarini artib, hansirab gapirdi.

— Nega meni bunday qiynaydi… aybim nima? Hotiramni yo‘qotganimmi?..

Jimin bir lahza jim qoldi.
Keyin uni ehtiyotkorlik bilan bag‘riga oldi.

— Aybing yo‘q… hammasi men sabab… — dedi u past ovozda.

— Men hammasini tuzataman, faqat tinchlan.

Sofia uning ko‘ksiga bosh qo‘yib, yig‘isini sekinlashtirdi.
Xonada og‘ir jimlik cho‘zildi…

Birozdan so‘ng tez yordam mashinasi ham yetib keldi.
Jimin ularni kutib olib, to‘g‘ri Sofiya xonasiga olib kirdi. Shifokorlar uni tekshirib, kerakli dorilarni yozishdi va og‘riq qoldiruvchi ukol qilishdi.
Bu paytda uyga Taehyung bilan Mitsu ham qaytishgandi.
Tez yordam mashinasini ko‘rib ikkalasi ham xavotirga tushib qoldi.

— Aringa hech narsa bo‘lmagan bo‘lsin… — dedi Taehyung mashinadan tushib, shoshgancha uyga kirib ketarkan. Orqasidan Mitsu ham yugurib kirdi.

— Tae, opamga hech narsa qilmadi-ku, to‘g‘rimi?.. — dedi u zinadan chiqayotganida.

— Bilmayman, Mitsu… bilmayman, — dedi Taehyung asabiy ohangda.

Ikkalasi shoshib Arinning xonasi tomon yugurishdi.
Taehyung eshikni ochib ichkariga bostirib kirganida bir zum qotib qoldi.
Arin o‘z xonasida, yotoqda tinch uxlab yotardi. Yuzida hech qanday bezovtalik yo‘q, hammasi sokin edi.

Mitsu ham ichkariga kirib, uni ko‘rib yengil nafas oldi.

— Hech narsa bo‘lmabdi… — dedi Taehyung past ovozda, yelkasidan og‘ir yuk tushgandek.

Mitsu Taehyungni yengil turtib gapirdi.

— Opam bu yerda bo‘lsa, tez yordam xodimlari kimga kelishdi unda?

Shu payt Jimin doktorlar bilan xonasidan chiqib keldi. Taehyung tashqaridan ularning ovozini eshitib, Mitsuni Arin yonida qoldirib xonadan chiqib ketdi.

— Hyung, bu yerda nima bo‘lyapti o‘zi? Doktor nega keldi? — dedi u Jiminning yo‘lini to‘sib.

— Taehyung, hozir emas… men doktorni kuzatib kelay, keyinroq, — dedi Jimin uni chetlab o‘tib, doktor bilan gaplashgancha zinalardan tushib ketdi.

Taehyung Jimin ketganiga ishonch hosil qilgach, Sofiya xonasiga bostirib kirdi va ko‘rgan manzarasidan hayratda qoldi.
Sofiyaning ikkala oyog‘i ham bint bilan o‘ralgan, ko‘zlari yig‘idan shishib qizarib ketgan edi.

— Yana nimani boshlading… — dedi Taehyung sovuq ohangda.

— Nega kelding? Yo‘qol xonadan! — deb baqirdi Sofiya.

— Bechorahol ko‘rinyabsan… senga buni kim qildi? — dedi u sinchiklab qarab.

— Nima qilasan kimligi bilan qiziqib? — dedi Sofiya asabiylashib.

— O‘sha odamga rahmat aytaman, — dedi Taehyung mazax ohangida kulib.

— Yo‘qol, Tae… yoqmayapsan. Doimgidek asabimni buzasan xolos! — dedi Sofiya birdan o‘zini tutolmay.

Taehyung bir zum qotib qoldi, keyin kulib yubordi.

— Qoyilmaqom niqob, Sofiya. O‘zingni hali birinchi kundayoq oshkor qilib qo‘yding, — dedi u asta yaqinlashib.

Sofiya darrov o‘zini o‘zgartirdi.

— Nima deyapsiz, janob? Men sizni tushunmayapman… — dedi u yana “xotira yo‘qotgan” ohangga o‘tib.

Taehyung uning qarshisiga kelib to‘xtadi va biroz egildi.

— Jiminni aldashing mumkin, lekin meni emas. Senga buni kim qilgan bo‘lsa ham… to‘g‘ri qilibdi. Bu senga kam, Sofiya.

Sofiya jim qoldi, ko‘zlari bir zum miltilladi.

— Ko‘ramiz… bu “xotira yo‘qotdim” degan o‘yining qachongacha davom etarkan, — dedi Taehyung sovuq ohangda.

— Va Jimin bundan xabar topganda seni qanday jazolashini qiziqib kuzataman.

U oxirgi marta unga qarab qo‘ydi-da, xonadan chiqib ketdi.

Jimin zinalardan ko‘tarilib kelayotganida, Sofiya xonasidan chiqib kelayotgan Taehyungni ko‘rib qoshini ko‘tardi.

— Hoy bola, nima qilyotganding mening xonamda? — dedi u jiddiy ohangda.

— Ooo hyung, sobiq kelinoyimdan xabar olay deb kirgandim, — dedi Taehyung kulib.

— Senga faqat kulgu bo‘lsa kerak, — dedi Jimin sovuq qarab.

— O‘zi nima bo‘ldi? — dedi Taehyung qiziqib.

Jimin bir soniya jim turdi, keyin Taehyungning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.

— Aytsam hayratda qolasan…

Taehyung labining chetini ko‘tarib, tirjaydi.

— Seni jon deb eshitishga tayyorman, hyung.

Jimin biroz oldingi voqealarni eslab kulib yubordi.

— Soju ichib gaplashamiz… — dedi u Taehyung bilan birga zinalardan pastga tushib.

Taehyung akasining birdan kulib yuborganiga hayron qarab qo‘ydi.
Pastga tushishib, oshxonaga kirishdi. Jimin muzlatkichdan ikkita soju olib chiqib, stolga o‘tirdi.

— Qani, oldik… — dedi u Taehyungni kutmasdan icha boshladi.

Taehyung esa endi gap boshlamoqchi bo‘lib turgandi.

— Hyung, endi aytsangchi nima bo‘ldi o‘zi? Sofiyani sen qildingmi bu ishlarni?
Jimin ichib qo‘yib kuldi.

— Men qilsam bunaqa qiynab o‘tirmayman, shundoq o‘ldirib qo‘ya qolardim, Tete…

— Hoy hyung, meni bunday atama degandim-ku! — dedi Taehyung norozilanib.

— Yaxshi, yaxshi… — dedi Jimin kulib. — Xullas, buni Arin qildi.

Taehyung soju ichayotgan joyida yo‘talib yubordi.

— Rosti-mi? — dedi u ishonmay.
— Ha, Arin qildi, — dedi Jimin jiddiylashib. — Ex, Tete… uni bir ko‘rsang edi… psix edi u psix.

U so‘zini davom ettirdi.

— Sofia Arinni haqorat qilganida boshida jim turdi… keyin unga ish buyurdi. Qahva tayyorlatdi… Arin esa shuni ham qildi…

Jimin bir lahza jim qoldi.

— Hyung shunda Arin boshida indamay turib keyin Sofiyaning buyruqlarini bajarganini aytyapsanmi? — dedi Taehyung unchalik tushunmay.

Jimin boshini chayqadi.

— Yo‘q… u Sofiyaga o‘z o‘rnini ko‘rsatib qo‘ydi. Sen o‘sha manzarani ko‘rsang edi… shokda qolarding. Arin qo‘lida turgan pichoqni shartta Sofiyaga qarata otib yubordi.

— Hyung, bunisi oshib tushdi… Arin bunaqa emas-ku, — dedi Taehyung ishonqiramay.

— Ishontira olaman seni keyinroq, — dedi Jimin jiddiy. — Davomini eshitasanmi o‘zi?

— Mayli, davom eting.

— Qahvani olib bordi… va shartta ikkala soniga quydi. Birdaniga emas… shoshmasdan, — dedi Jimin o‘sha lahzani eslab.

Taehyung ko‘zlarini kattalashtirdi.

— WTF… Arin rostdan shunday qildimi?!

— Ha. Undan ham battari bor.

Jimin so‘zni davom ettirdi.

— U kuygan joyni pichoq bilan bosdi… qattiq bosdi. Ikki soni ham qontalash bo‘lib ketdi.

Taehyung stolga bir zum qotib qarab qoldi.

— Sen esa… shunchaki qarab turdingmi? Aralashmadingmi, hyung? — dedi u hayrat bilan.

— Men oxirida aralashdim… bir lahza men ham nima bo‘lganini tushunmay qolgandim. Chunki Arin juda sokin edi… uni bunaqa qilishi xayolimga ham kelmagandi.

— Keyin-chi…? — dedi Taehyung zo‘rg‘a ovozini bosib.

— Birdan oshxonadagi shovqin tinib qoldi… o‘shanda Arin gapirdi, juda sokin gapirdi. Muloyim ohangda edi. Keyin esa yana birdan baqiriq ovozlarini eshitdim. O‘sha payt xonaga bostirib kirdim. Sen Arinni o‘sha vaqtda ko‘rsang edi… u telbadek harakat qilardi. Lekin oxirgi daqiqalarda yana muloyim, mushukchadek bo‘lib qoldi.

Taehyung hali ham ishonolmay bosh chayqadi.

Eshik ortida jimgina ularning suhbatini eshitib turgan Mitsu esa qo‘rqib ketdi.

— Yo‘q… yo‘q, bu bo‘lishi mumkin emas… — dedi u o‘zicha pichirlab. — Opa… iltimos, bu yana takrorlanmasin…

U shoshilib Arinning xonasiga qarab yugurib ketdi.

Oshxonada esa yigitlar suhbatni davom ettirardi.

— Men Arinni bunday qilishiga ishonolmayapman… lekin Jimin oshxonadagi yashirin kamera orqali ko‘rsatganda zo‘rg‘a ishondim, Bu men bilgan Arin emas. Bu… telba edi. Men bilgan yuvvosh qizaloq emas.
Telba ayol edi....deya òyladi Taehyung.

— Demak… u ichida shunaqa narsa bor ekan-da… — dedi u past ovozda.

Xonaga yana og‘ir jimlik cho‘kdi…

Mitsu shoshib Arinning xonasiga kirib keldi va uni yotoqda derazaga qarab o‘tirgan holatda ko‘rdi. U hech narsa demasdan orqasidan borib, uni mahkam quchoqlab oldi.

— Sizni sog‘indim, opajon…
Arin yengil jilmaydi.

— O‘zimni erkatoy Mitsuiyimdan… xo‘sh, qayerda eding?

— Taehyung bilan kafega bordik, shopping qildik.

— Buncha zo‘r… demak Taehyung bilan qayta gaplashyapsan-a, — dedi Arin biroz kulimsirab.

— Ha, biroz… opa, ahvolingiz yaxshimi?

— Ha, nega so‘rayapsan?

Mitsu bir soniya jim qoldi.

— Jiminni gaplari rostmi opa? Sofiyaga qilganlaringiz…
Arin ko‘zini biroz qisdi.

— Ha. U o‘zi birinchi boshladi.

Mitsu Arinning yuzini diqqat bilan kuzatdi.

— Hozir ahvolingiz qanday? Yurak urishingiz normalmi? Qo‘llaringiz qaltiramayaptimi?

Arin yelkasini qisdi.

— Mitsu, men yaxshiman… — dedi u sokin ohangda. — Men shunchaki ba’zilarni o‘rnini qayerda ekanligini ko‘rsatib qo‘ydim, xolos.

Mitsu esa baribir tinchimadi, uni mahkamroq quchoqlab oldi.

— Menga qo‘rqinchli tuyuldi…
Arin uning boshini silab qo‘ydi.

— Qo‘rqma. Men o‘zimni nazorat qila olaman.

Lekin uning ovozi qanchalik sokin bo‘lmasin, Mitsu ichida baribir bir bezovtalik qolib ketgandi…

Oradan 2 hafta vaqt o‘tdi.

Bu 2 hafta odatdagidan ancha tinch o‘tdi. Hech qanday urish-janjal bo‘lmadi.
Uyga xizmatchilar olindi. Bunga sabab esa Arin edi. U endi uyda ish qilishni xohlamay qo‘ydi. Jimin bilan biroz tortishib bo‘lsa ham, baribir o‘z xohishini bajartirdi: uyda xonadon tozalovchilar, oshpazlar, bog‘bonlar va qo‘riqchilar ham bo‘lishi kerakligini talab qildi. Jimin esa so‘zsiz bajardi. Unga tinchlik kerak edi — o‘tgan safargi voqea yana takrorlanishini xohlamasdi.
Bu orada Sofiyaning jarohatlari ham tuzala boshladi.

Arin ishga chiqdi. Namjoon esa Arin ishga chiqqanini eshitib, darrov kompaniyaga yangi hamkor sifatida joylashib oldi.
Boshida Jimin bunga qarshi bo‘ldi — u Namjoonni endi ancha yaxshi tanib ulgurgandi. Lekin hamkorlikni bekor qilsa, katta jarima bor edi. Shuning uchun majburan bu ishni davom ettirishga to‘g‘ri keldi.

Namjoon esa ishda o‘zini juda ehtiyotkor tutdi. Ortiqcha gap-so‘z qilmasdi, jiddiy va sokin edi. Aringa ham faqat hamkor sifatida qarayotgandek ko‘rindi… lekin bu faqat ko‘rinish edi.

Aslida esa uning maqsadi boshqacha edi — Arinni asta-sekin o‘ziga yaqinlashtirish…

Bir kuni ish vaqtida Namjoon Arinning xonasiga kirib keldi.

— Arin xonim, bu hujjatlarni ko‘rib berishingizni so‘ragandim, lekin hali ko‘rmabsiz-ku… — dedi u hujjatlarni stol ustiga qo‘yarkan.

Arin qog‘ozlardan ko‘zini uzib, unga bir qarab qo‘ydi.

— Janob Kim… kirishdan oldin eshikni taqillatishni o‘rgatishmaganmi sizga? — dedi u sovuq ohangda.

Namjoon esa xotirjam jilmaydi.

— Sizga ham shuni aytmoqchiman, ishni vaqtida bajarish kerakligini o‘rgatishmaganmi, Arin xonim? — dedi u stulga bemalol o‘tirib.

Arin qoshini chimirdi.

— Hali sizga o‘tirishga ruxsat bermadim. Hamkorman deb o‘zboshimchalik qilmang, janob Kim

Namjoon yelkasini qisib, biroz kulimsiradi.

— Kechirasiz, lekin sizdan ruxsat so‘rashni umuman yoqtirmayman.

Arin Namjoonga bir qarab qo‘ydi-da, stol ustidagi hujjatni olib tekshira boshladi.
Bir-ikki varaqni o‘qigach, birdan hujjatni yopdi.

— Janob Kim… — dedi u sovuq ohangda va papkani Namjoon tomonga otib yubordi.

Namjoon uni zo‘rg‘a ushlab qoldi.

— Sekinroq, Arin xonim… — dedi hayron bo‘lib.

— Bu umuman bo‘lmaydi. Qayta yozib keling. Sizningcha men bunga qo‘l qo‘yamanmi? — dedi Arin jiddiy ohangda.

Namjoon qoshini chimirib hujjatni qayta ochdi.

— Nimadir muammo bormi?.. — deya o‘zi ham o‘qiy boshladi.
Bir necha soniyadan keyin uning yuzidagi ishonch yo‘qoldi.

— Fuck… — deya pichirladi.
Arin qo‘llarini ko‘ksiga bog‘lab unga qarab turardi.

— Kechirasiz, Arin xonim… bu umuman boshqa hujjat ekan, — dedi Namjoon o‘rnidan turib.

— Sizga maslahatim: o‘zingizga yaxshi kotiba oling, — dedi Arin eshik tomonga ishora qilib. — Ketishingiz mumkin.

— Shibal… — deya past ovozda so‘kindi Namjoon va shoshilgancha xonadan chiqib ketdi. Eshik esa qarsillab yopildi.

Arin kresloga suyanib o‘tirdi-da, o‘zidan mamnun holda kulimsiradi.

— Doimgidek bahonasi tayyor bu odamning… — deya bosh chayqab kuldi.

Arin sekingina qo‘lini qorniga qo‘ydi.

— 4 haftalik bo‘ldik, bolajonim… — deya qornini mehr bilan siladi.

Keyin birdan labini burishtirdi.

— Mmm… qornimiz ochdi, — deya o‘rnidan turdi.

Arinning kundan kunga ishtahasi ochilib borardi. Har xil narsalar yegisi kelardi. Bu esa yaxshi edi — boshqa homiladorlarga o‘xshab ko‘ngli aynib, ishtahasi yo‘qolib qolmagandi. Aksincha, unda toksikoz ancha yengil o‘tayotgandi.

Jimin esa hali ham bola haqida hech narsani bilmasdi. U shunchaki Arin keyingi paytlarda juda ko‘p ovqat yeyayotganini sezardi, xolos.
Arin doim keng kiyimlarda yurgani uchun ham, qorni hali bilinmagani sabab ham hech kim undagi o‘zgarishni sezmayotgandi.

Va aynan shu hozircha Arinning eng katta yutug‘i edi.
U sekin xonasidan chiqib pastga tushdi.

Oshxonaga kirishi bilan xizmatkor ayollar darrov bosh egishdi.

— Arin xonim, sizga nima tayyorlaylik? — dedi ulardan biri.

Arin bir oz o‘ylanib qoldi.

— Nordon narsa yegim kelyapti… lekin shirin ham… — dedi o‘zi ham tushunmay.

Xizmatkorlar bir-biriga qarab qolishdi.

— Hmm… mayli, mevali tort olib kelinglar. Yoniga esa achchiq ramen ham tayyorlang.

Xizmatkor ayol hayratini yashira olmay:

— Ikkalasini birga-mi?.. — deb yubordi.

Arin esa mutlaqo jiddiy bosh irg‘adi.

— Ha. Hozir aynan shuni xohlayapman.

Xizmatkor ketishi bilan Arin sekin stulga o‘tirdi va yana qorniga qo‘l qo‘ydi.

— Dadang bilsa shok bo‘ladi… — deya past ovozda kulib qo‘ydi.

Usha payt Jimin oshxona yonidan yordamchisi bilan gaplashib o‘tib ketdi.
Arin esa birdan g‘alati bir hidni sezdi.
Bu hid… yoqimli edi. Juda yoqimli.
Arin beixtiyor burnini tortib, qayerdan kelayotganini tushunishga harakat qildi. Keyin sekin eshik yoniga borib tashqariga qaradi.
Sal narida Jimin yordamchisi bilan gaplashib turardi.

Arin qoshini chimirdi.

— Aysh… bu hid endi qaysi biridan kelyapti?.. — deya o‘ziga o‘zi pichirladi. — Nega menga bunisi yoqib qoldi…

U yana chuqurroq nafas oldi.
Va hidni yana sezdi.
Yuragi negadir tezroq ura boshladi.

— Yo‘q… bu normal emas… — dedi sekin.

Lekin baribir ko‘zini ulardan uza olmay turardi.
Bir payt Jimin boshini burib Aringa qaradi.

— Nima bo‘ldi? — dedi u qoshini ko‘tarib.

Arin esa tezda o‘zini tutib oldi.

— Hech nima.

Lekin ichida hali ham o‘sha g‘alati hid aylanib yurardi…

Arin o‘sha hidni yana yaqinroqdan hidlagisi kelardi. Lekin shartta borib ikkalasini ham hidlab ko‘rsa, bu juda g‘alati ko‘rinardi.
Shu sabab u qayta oshxonaga kirib ketdi va chuqur nafas oldi.

— Lanati… bu hid meni o‘ziga tortyabdi… — deya pichirladi.

Xizmatchi ayollar esa Arinning g‘alati harakatlarini kuzatib, bir-biriga sekin pichirlab gaplashishardi.

— Buyurtmam tayyor bo‘ldimi? — dedi Arin ularga qarab.

Ayollar birdan dovdirab qolishdi.

— Ha… ha, xonim, mana hozir… — deya biri shoshilgancha tort bilan ramyonni olib kelib stolga qo‘ydi.

Arin tortdan ozgina yeb ko‘rdi va ko‘zlarini yumdi.

— Hmm… shirin hidi ham zo‘r ekan…

— Xonim, sizga yoqdimi? — dedi ayollardan biri hayajon bilan.

— Ha, juda mazali ekan, — dedi Arin mamnun bosh irg‘ab.

Ayol biroz ikkilanib turdi-da, keyin ehtiyotkorlik bilan gap boshladi.

— Xonim… bir narsa so‘rasak bo‘ladimi?

— Ha, bemalol.

Ayollar bir-biriga qarab olishdi.
— Homiladormisiz, xonim?.. — dedi biri pastroq ovozda.

Arin birdan eshik tomonga qarab qo‘ydi. Hech kim eshitmadimikan degandek atrofni kuzatdi.

Keyin esa sekin jilmaydi.

— Qayerdan bildingiz?..

Ikkala ayol ham yengil nafas chiqarib kulimsiradi.

— Sho‘r bilan shirin narsani birdan xohlashingizdan… yana doim keng kiyim kiyib yuribsiz. Odatda siz bunaqa kiyinmasdingiz-ku, — dedi ayol ishonch bilan.

Arin beixtiyor qo‘lini qorniga qo‘ydi.

— Ha… 4 haftalik bo‘ldik, — dedi past ovozda.

— Voy, tabriklaymiz xonim! — dedi ayollar xursand bo‘lib. — Buni eringiz biladimi?..

Arin bir lahza jim qoldi.
Labidagi kulgi biroz pasaydi.

— Yo‘q… hali bilmadi.

Kompaniyadagilar esa hali ham Jimin bilan Arinning turmush qurishganini bilishmasdi. Ular hali katta to‘y qilishmagandi — faqat nikohdan o‘tishgan edi.

Arinning aksiyador bo‘lib qolganini esa kompaniya xodimlariga “yaxshi ishlagani uchun lavozimi oshirildi” deb tushuntirishgandi.

Arin biroz o‘ylanib turdi-da, keyin ayolga qarab gap boshladi.

— Sizdan bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?..

— Ha, albatta xonim.

— Homilador ayollar noma’lum hidlarga ham toksikoz bo‘lishi mumkinmi? Ya’ni faqat ovqatga emas…

Ayol yengil kulimsiradi.

— Ha xonim, bu odatiy hol. Masalan, o‘zim birinchi homiladorligimda erimga toksikoz bo‘lganman. Uni hidiga demoqchiman-da. Ayniqsa ishdan kelganidagi hidini biram yaxshi ko‘rardimki… — deya yoqimli xotiralarini eslab kulib qo‘ydi.

Arin hayrat bilan qaradi.

— Nima, shunda… ter hidiga toksikoz bo‘lganmisiz?..
Ayol kulib bosh irg‘adi.

— Ha, shunaqaroq. Hattoki doim erimning orqasidan dumdek ergashib yurardim. Toksikozim shuni xohlardi.

Arin beixtiyor o‘ylanib qoldi.

— Bilasizmi… men ham hozir bitta hidni sezdim-da… endi yana o‘shani hidlagim kelyapti… — dedi u rostini aytib.

— Qanday hid?..

— Bilmayman… lekin juda yoqimli edi.

— Qayerdan sezdingiz?
Arin javob berishga shoshilib yubordi.

— Janob Park va yordamchisidan…

Gap og‘zidan chiqishi bilan o‘zi ham jim bo‘lib qoldi.

Ayollar esa bir-biriga qarab qolishdi.
Keyin ulardan biri sekin jilmaydi.

— Xonim… sizga janob Parkning hidi yoqib qolgan ko‘rinadi… — dedi mazmunli ohangda.

Arin darrov inkor qildi.

— Yo‘q! Men shunchaki… qaysi biridan kelayotganini tushunmadim.

Ayollar kulgini zo‘rg‘a bosib turishardi.

— Hmm… tushunarli… — dedi bittasi cho‘zib.

Arin esa birdan noqulaylashib ramyonidan yey boshladi.

— Ovqatingiz sovib qoladi xonim… — dedi ayol kulimsirab.

— Ha… bilaman… — dedi Arin, lekin xayoli hali ham o‘sha hidda edi.

Arin ovqatlarini yeb bo‘lib, sekin o‘rnidan turdi.

— Yaxshi ishlanglar… — dedi-da, eshik tomon yurdi.

Lekin birdan to‘xtab ortiga qaradi.

— Bu haqida hech kim bilmasin. Hatto janob Park ham… agar buni kimdandir eshitsam, ikkalangizni ham ishdan haydayman, — dedi ogohlantiruvchi ohangda.

Haligina muloyim gaplashib o‘tirgan Arin birdan rahbar rejimiga o‘tgan edi.
Ayollar darrov bosh irg‘ab rozi bo‘lishdi.

Arin esa oshxonadan chiqib, sekin Jiminning xonasi tomon yurdi.
Xona oldiga kelgach, bir lahza ikkilanib qoldi.
Lekin o‘sha hidni yana sezgisi kelayotgani uchun chuqur nafas olib ichkariga kirdi.
Xonaga kirganida Jimin yordamchisi bilan nimanidir muhokama qilib o‘tirgandi.
Jimin boshini ko‘tarib Aringa qaradi.

— Arin xonim… sizga nima kerak?

Arin javob bermadi.
Eshikni yopib ichkariga kirib keldi-da, to‘g‘ridan-to‘g‘ri ularning yoniga borib o‘tirdi.
Jimin bilan yordamchisi esa unga tushunmay qarab qolishdi.

— Sizga gapiryapman, Arin xonim… — dedi Jimin ovozini biroz balandlatib.

— Siz bilan gaplashib olmoqchi edim, janob Park, — dedi Arin xotirjam.

Yordamchi darrov vaziyatni sezib o‘rnidan turdi.

— Men keyinroq kelaman, janob.

Arin uning chiqib ketishini kuzatib turdi-da, sezdirmasdan chuqur nafas oldi.
Lekin… yo‘q.
Bu o‘sha hid emasdi.
Arin beixtiyor qoshini chimirdi.

Jimin esa unga tentakka qaragandek qarab qolgan edi.

— Sen hozir nima qilding?.. — dedi u shubha bilan.

— Menmi? Hech nima qilmadim, — dedi Arin yelka qisib.

Keyin esa Jimin tomonga yana biroz yaqinroq surildi.
Jiminning qoshlari battar ko‘tarildi.

— Ha, Arin xonim… tinchlikmi o‘zi? Yoki nima, eringizni sog‘inib qoldingizmi?.. — dedi u mazax aralash.

Arin esa bir soniya jim qoldi.
Keyin sekin burnini tortdi.
Va nihoyat…
O‘sha hid.
Arinning ko‘zlari bilinar-bilinmas kattalashdi.
“Topdim…”

Arin biroz jilmayib, Jiminga yanada yaqinroq o‘tdi.
Jimin esa uning harakatlarini kulib kuzatib o‘tirardi.

— Bugun boshqachasan, xotinjon… — dedi u kulimsirab.

Lekin keyingi soniyada Arin birdan Jimin tomon egildi.
Jimin hatto reaktsiya qilishga ham ulgurmay qoldi — Arin uni yaqinidan chuqur nafas olib hidladi.

— Mmm… Jimin, qanday atir sepgan siz?.. — dedi u sekin.

Jimin shokda qotib qoldi.

— Nima… sen meni hidlayapsanmi? Nari tur… — dedi u biroz orqaga chekinib.

Lekin Arin shartta ikkala qo‘li bilan uning yo‘lini to‘sib qo‘ydi.

— Jim o‘tiring, janob Park… — dedi u juda sokin ohangda.

Va yana bir qadam yaqinlashdi.
Jimin endi butunlay joyida qotib qoldi.

Arin esa ko‘zlarini yarim yumib, yana chuqur nafas oldi.

— Mana… men izlagan hid… — deya pichirladi. — Lanati… buni ko‘proq hidlagim kelyapti…

Jimin qoshini chimirdi.

— Arin… jinni bo‘lib qoldingmi?

Arin esa unga javob bermadi.
Faqat yana bir bor nafas olib qo‘ydi.

Jimin endi vaziyatni kulgiga burmoqchi bo‘lib, sekin kuldi.

— Sen meni yemoqchisanmi o‘zi yoki hidlamoqchisan?

Arin boshini biroz egdi.

— Hozircha… hidlamoqchiman.

Jimin chuqur nafas chiqarib, boshini orqaga tashladi.

Arin esa uni qo‘yib yubormasdi.

Jimin Arinning harakatlariga qarab kulib yubordi.

— Hidlashing uchun mendan qanday yordam kerak… — dedi u kinoyali ohangda.

— Siz shunchaki jim o‘tiring, bo‘ldi, — dedi Arin qat’iy ohangda.

Jimin kulib, o‘zini bo‘sh qo‘ydi va ko‘zlarini yumdi.

— Xohlaganingcha hidla… tegin… bu tana seniki, xotinjon, — dedi u boshini orqaga tashlab, ko‘zlarini yumgancha.

Bir necha soniya xona jim bo‘lib qoldi.
Keyin Arin sekin o‘rnidan turdi va kiyimini to‘g‘riladi.

— Yaxshi ishlang, janob Park, — dedi u ketmoqchi bo‘lib.

Lekin eshik tomon burilishi bilan Jimin uning bilagidan ushlab qoldi.

— Endi mening navbatim, — dedi u past ovozda.

Va uni yengil tortib, xonadagi kichik dam olish xonasiga olib kirdi.
Arin ichkariga kirishi bilan atrofga hayrat bilan qaradi.

— WTF… Jimin, xona almashaylik, — dedi u birdan.

Jimin qoshini ko‘tardi, bir lahza jim qoldi.
U Arinning qochishini yoki qarshilik qilishini kutgandi… lekin bu safar u butunlay boshqacha javob eshitdi.
Arin esa hali ham jiddiy turardi, go‘yo bu holat eng oddiy narsadek.
Jimin esa unga hayrat bilan tikilib qoldi…

Jimin qo‘lini cho‘zib, Arinning peshonasiga tekkizdi.

— Isitmang yo‘qmi sen qizda?.. — dedi u tekshirgandek ohangda.

Arin esa darrov uning qo‘lini turtib yubordi va xonani ko‘zdan kechira boshladi.

— Jimin, nega bunaqa xonang borligini aytmagansan? — dedi u atrofni aylanib.

Xona kichik bo‘lsa ham juda qulay edi: yotoq, kichik muzlatkich, dam olish uchun jihozlar — hammasi joyida. Bu Jiminning shaxsiy dam olish xonasi bo‘lib, aynan shunga moslab tayyorlangan edi.

Jimin esa unga qarab qoshini chimirdi.

— Nima, senga xona shunchalik qiziqmi? Hozir esa men senga yaqinlashmoqchiman… qarshilik qilmayapsanmi? — dedi u norozi ohangda.

Odatda Arin darrov qarshi chiqardi, baqirardi, tortishardi. Lekin hozir… u boshqacha edi.
Na qarshilik bor, na jahl.
Shunchaki atrofni kuzatardi.
Jimin esa bundan battar asabiylashdi.

— Jimin, kel, xona almashaylik, — dedi Arin uning bilagidan ushlab.

Jimin darrov qo‘lini tortib oldi.

— Menga bunday qilma, Arin. Yaqinlashma ham… qarshilik qil! , nega olib kelding deb baqir ,lekin aslo òz hohishing bilan yaqin kelma— dedi u keskin ovozda. — Nega bunaqa qilyapsan o‘zi?!

Arin yelkasini qisib, Jiminni gaplariga umuman javob bermadi. Shunchaki xonani yana bir marta ko‘zdan kechirdi.

Bu Jiminni battar asabiylashtirdi.
U birdan Arinning bilagidan ushlab, uni xonadan tashqariga olib chiqib ketdi.

— Sen bilan uyda gaplashamiz. Hozir o‘zingda emassan. Borib ishingni qil. — dedi u sovuq ohangda. — Senga bo‘lgan… ehtirosimni ham o‘ldirding, lanati.

Va Arinni xonadan chiqarib yubordi. Eshik yopilishi bilan Arin bir zum jim turdi.
Keyin chuqur nafas oldi.

— Sal qoldi… — dedi u past ovozda. — Haqiqatan ham sal qoldi.

U bir oz o‘zini yig‘ib oldi, keyin ko‘zlari biroz chaqnadi.

— Lekin endi tushundim… bu strategiya ishladi.

Arin yengil kulib qo‘ydi.

Jimin har doim nazoratni ushlab turishni yaxshi ko‘radi. U vaziyatni boshqarishni xohlaydi. Agar ayol birinchi bo‘lib yaqinlashsa yoki uning ritmini o‘zgartirsa — u darrov chekinadi.

Buni esa Aringa Taehyung aytgan edi.

“Jiminni sinamoqchi bo‘lsang, uni quvma. Aksincha, ritmini buz.”

Arin koridorda bir soniya to‘xtab turdi.

— Qiziq… ishladi, — dedi u o‘zicha.

Va sekin o‘z ishiga qaytib ketdi.

Arin xonasiga kirib , ishlariga shònģib ketti va birozdan so‘ng Namjoon yana eshikni ochib ichkariga kirdi. Bu safar yuzida odatdagidan ham ko‘proq ishonch bor edi.

— Arin xonim, men qaytdim. Meni sog‘indingizmi? — dedi u kinoyali ohangda.

Arin hujjatdan boshini ham ko‘tarmay javob berdi.

— Yo‘q.

Namjoon kulib yubordi.

— Qanchalik sovuq javob.

Arin varaqlarni yopib qo‘ydi.

— Qanchalik keraksiz savol.

Namjoon stolga suyandi.

— Siz har doim shunaqa sovuqmisiz yoki faqat menga?

Arin nihoyat unga qaradi.

— Siz hamma bilan shunaqa ko‘p gapirasizmi yoki faqat menga?

Namjoon qoshini ko‘tardi.

— Qiziq… siz javob berishni bilasiz.

— Siz esa savol berishni to‘xtata olmaysiz.

Namjoon kulimsiradi.

— Demak men sizni charchatyapman.

— Demak siz shuni bilasiz.

Bir soniya jimlik tushdi.
Namjoon sekin yaqinlashdi.

— Bilasizmi, siz meni doim hayratda qoldirasiz.

Arin o‘rnidan ham qimirlamadi.

— Bu muammo.

— Nega?

— Ishga halal beradi.

Namjoon kulib yubordi.

— Men hali hech narsa qilmadim-ku.

Arin unga sovuq qaradi.

— Hozircha.

Namjoon biroz egilib, past ovozda dedi.

— Qiziq… agar men sizni chindan ham sinab ko‘rsam-chi?
Arin ko‘zini qisdi.

— Siz sinab ko‘rishdan oldin ishingizni tugating.

Namjoon kuldi va orqaga chekinib eshik tomon yurdi.

— Mayli, Arin xonim. Lekin bu “sovuq devor” uzoq turmaydi.
Arin uning ortidan qarab qoldi.

— Ko‘ramiz.

Namjoon chiqib ketdi.

Arin esa faqat past ovozda.

— Hammasi juda ko‘p gapiradi… — dedi yana bir marta.

Arin biroz hujjatlar va kompyuter ishlari bilan shug‘ullandi, keyin shartta o‘rnidan turdi.

— Zerikdim. Bugun o‘zimga dam beraman. Rahbar erim-ku, demak bugun ishlamasam ham bo‘ladi… — dedi u sumkasi va telefonini olib.

Xonadan chiqib, atrofga bir nazar tashladi.

— Hmm… endi nima qilsam ekan. Bolajonim bilan zerikdik… — deb o‘zicha pichirladi va koridor bo‘ylab yura boshladi.

Parallel vaqt.

Mitsu o‘qishdan endigina chiqib, mashinasi tomon ketayotgan edi, lekin mashinasiga yaqinlashgan vaqti to‘xtab qoldi.
Ko‘ziga tanish bir inson ko‘ringandek bo‘ldi.
Bir soniya o‘ylab ham o‘tirmadi.

— Yoongi — deb yubordi va yugurib borib uni qattiq quchoqlab oldi.

Mitsu Yoongiga boshdan oyoq qaradi va undagi o‘zgarishlarni ko‘rib hayratlandi. Odatdagidan ancha sodda kiyingan, sochlari ham biroz qisqargan edi — endi u yanada yoqimtoyroq ko‘rinardi.

— Mitti, qaleysan? Meni sog‘indingmi? — dedi Yoongi uni quchoqlab.

— Juda-juda sog‘indim! Qachon keldingiz? Nega menga aytmadingiz? O‘zim kutib olardim-ku… — dedi Mitsu norozi ohangda.

— Hoy mitti, mana keldim-ku. Xo‘sh, rostdan ham sog‘indingmi? Hmm?..

— Ha, juda qattiq sog‘indim.

— Qani unda isbotla. Meni bo‘salarga to‘ydirmaysanmi… — dedi Yoongi labiga barmog‘ini tekkizib.

— Ya! Sal uyaling, hozir o‘qish oldimiz axir… — dedi Mitsu shoshilib uning qo‘lini sekin olib tashlab va yuzidan o‘pib qo‘ydi.

— Aysh, sen qiz doim shunaqa qilasan… — dedi Yoongi hafa ohangda. — Qachon senga bemalol yaqinlashsam bo‘ladi axir? Hech bo‘lmasa bo‘sa ham bermaysanmi…

— O‘zimning mushukchamdan nega hafa bo‘lasiz… — dedi Mitsu uning yuzidan chimchilab qo‘yib.

— Xo‘sh, ketamizmi? O‘qishing tugadimi yoki yana bormi?
— Yo‘q, bo‘ldi tugadi.

— Ha unda yaxshi… qani ketdik.
Yoongi Mitsuni mashina tomon yetakladi, lekin Mitsu birdan to‘xtab qoldi.

— Meni mashinamchi?

— Yordamchimga aytaman.
Uyingga olib borib qo‘yadi. Sen esa hozir men bilan ketasan… — dedi Yoongi va uni mashinaga o‘tqazib, o‘zi ham joylashdi.

— Sening uchun ishlarimni tashlab keldim, shuning uchun qayerga olib borsam ham qarshilik qilmaysan, — dedi u biroz jiddiy ohangda.

— Hop, sevgilim… — dedi Mitsu muloyim ohangda.

Yoongi mashinani hayday boshladi. Bir qo‘li rulda, ikkinchi qo‘lini esa Mitsuning soniga qòydi.

— Yoongi… — dedi Mitsu noqulaylik sezib.

— Nima bo‘ldi, sevgilim?

— Balki qo‘lingizni olarsiz…

— Nega? Menga shunaqasi qulay.

— Iltimos, Yoongi…

— Nega doim shunaqasan? O‘pay desam ruxsat bermaysan, yaqinlashsam chekinasan… — dedi u biroz sovuq ohangda. — Xo‘sh, ayt-chi, men nima qilay? Sevgan qizimga tegishni xohlayman, u bilan yaqin bo‘lishni xohlayman. Lekin sen doim qarshilik qilasan. Meni sevmaysanmi?

Mitsu jim qoldi.

— Kechirasiz, men…

Yoongi uni bo‘lib qo‘ydi.

— Sen doim tayyor emassan. Qo‘rqasan, shundaymi? Menga ishonmaysan. Hoy, sen 20 yoshdan oshgansan. Buni hamma xohlaydi. Sening o‘rningda bo‘lishni xohlaydiganlar ko‘p, lekin men seni tanladim…
Uning ovozi bu safar ancha sovuq chiqdi.

Mashina shifoxona hovlisiga keskin to‘xtadi.
Taehyung vaqtni boy bermay Arinni yana qo‘liga ko‘tardi-da, ichkariga yugurdi.

— Doktor! Tez yordam kerak! — dedi baland ovozda.

Hamshiralar darrov zambil olib kelishdi. Arinni tez yordam bo‘limiga olib ketisharkan, u Taehyungning qo‘lidan mahkam ushlab oldi.

— Tae… bolamni saqlab qolishsin…

Taehyungning yuragi ezilib ketdi. U Arinning peshonasidan o‘pib, qo‘lini siqdi.

— Hech nima bo‘lmaydi. Ikkalang ham yaxshi bo‘lasanlar… men yoningdaman.

Eshik yopildi.

Mitsu hali ham nima bo‘layotganini to‘liq tushunmayotgandi.
Miyasida faqat bitta savol aylanishda davom etardi.

Arin homilador… lekin bola kimdan?..

U bir Taehyungga, bir esa Arinni olib kirishgan xona eshigiga qarab qo‘yardi.
Taehyung esa bir joyda turolmay qolgan edi. Asabiy holda yo‘lak bo‘ylab yurardi, goh sochlarini ortga siltab qo‘yar, goh chuqur nafas olardi.
Oxiri Mitsu o‘zini majburlab gap boshladi.

— Opamning bolasi kimdan?.. Sendanmi yoki anavi sotak Jimindanmi?.. — dedi jahl aralash.

Taehyung birdan to‘xtab, yalt etib unga qaradi.
Ko‘zlari bir zumda sovib ketdi.

— Qizaloq… nimalar deyayotganingni o‘zing bilyapsanmi?.. — dedi qattiq ohangda.

Mitsu ham ortga chekinmadi.

— Nima deyishim kerak endi?! Axir Jimin uch haftadan beri yo‘q edi! Sen esa opam bilan birga yashading-ku!

Taehyungning sabri uzildi.
U bir necha qadamda Mitsuning oldiga yetib kelib, uni devorga tirab qo‘ydi.

— Hoy, qizaloq! — dedi tishini qisib. — Men Arin bilan birga yashadim degani, u bilan yotdim va homilador qildim degani emas!

Mitsuning yuragi tez urib ketdi.
Taehyungning yuzi juda yaqin edi. Ko‘zlaridagi g‘azab esa uni ilk marta cho‘chitib yubordi.

— Arin men uchun… — Taehyung gapini yutib yubordi va chuqur nafas oldi. — U akamning ayoli.

Mitsu uning ko‘zlariga tikildi.

— Lekin sen unga boshqacha qaraysan…

Bu safar Taehyung jim qoldi.

Mitsu esa davom etdi — Men ko‘rdim. Uni kuzatganingni ham, rashk qilganingni ham ko‘rdim.

Taehyung asabiy kulib yubordi.

— Sen hali juda yoshsan…

— Mavzuni o‘zgartirma.

Bir necha soniya ular bir-biriga tikilib qolishdi.
Keyin Taehyung asta qo‘llarini devordan olib, ortga chekindi.
So‘ng charchoq aralash ovozda gapirdi.

— Bola… Jiminniki. Endi ortiq bunaqa gaplarni gapirma. Hozir bòlmasam seni bir narsa qilib qòyaman.

Shifoxona koridorida vaqt juda sekin o‘tayotgandek edi.
Mitsu bir chetda o‘tirib, tinmay qo‘llarini ishqalardi. Taehyung esa Arinni olib kirib ketishgan xona eshigidan ko‘z uzmay turardi.
Oradan bir necha daqiqa o‘tib, eshik ochildi. Oq xalatli shifokor tashqariga chiqdi.

— Bemorning yaqinlari kim?..

Taehyung darrov oldinga yurdi.

— Ahvoli qanday?..

Shifokor chuqur nafas oldi.

— Kuchli stress sabab bachadon qisqarishi boshlangan. Yana biroz kech qolganingizda holat ancha xavfli bo‘lishi mumkin edi.

Mitsuning rangi oqarib ketdi.

— Unda… bola-chi?..

Shifokor yengil jilmaydi.

— Hozircha xavf ortda qoldi. Homila saqlanib qoldi.

Mitsu yengil xo‘rsinib yubordi. Hatto ko‘ziga yosh ham kelib ketdi. Taehyung esa bir necha soniya indamay turdi. Go‘yo ichidagi og‘ir tosh birdan tushib ketgandek edi.

— Lekin, — dedi shifokor jiddiy ohangda, — bemor bundan keyin juda ehtiyot bo‘lishi kerak. Asabiylashish, ruhiy bosim… bularning bari yana xavf tug‘dirishi mumkin.

Taehyung asta bosh irg‘adi.

— Tushundim.

— Hozir hushiga kelmoqda. Faqat ko‘p gapirtirmang.

Taehyung palataga kirganida, Arin hali ham rangsiz edi. Qo‘li esa qornida turardi. U Taehyungni ko‘rishi bilan ko‘zlari namlandi.

— Tae…

Taehyung sekin yoniga o‘tirib, qo‘lini ushladi.

— Hammasi yaxshi. Eshitdingmi?.. Bolang ham yaxshi…

Arinning kipriklari titrab ketdi. Ko‘zidan asta yosh oqib tushdi.

— Rostdanmi?..

— Ha… sen uni saqlab qolding.

Arin ko‘zlarini yumib, yengil yig‘lab yubordi. Taehyung esa uning boshini asta bag‘riga bosdi.

— Endi hech kim seni xafa qilishiga yo‘l qo‘ymayman… hech kimga.

Arin biroz tinchlandi. Òzini erkin his qila boshladi. Lekin haliyam Taehyungni quchoģida edi. Mitsu bu ikkalasining bir-birini quchoqlab turganini ko‘rib, beixtiyor to‘xtab qoldi.
Ko‘zlari bir Aringa, bir Taehyungga qarab yurdi.
Keyin esa ataylab yuzini burishtirdi.

— Aysh, siz ikkingiz yetar endi. Quchoqlashishni bas qiling.

Arin bilan Taehyung eshik oldida qo‘llarini ko‘ksiga bog‘lab, asabiy qarab turgan Mitsuni ko‘rib kulib yuborishdi.

Arin labidagi tabassumni yashirmay gapirdi.

— Nima… rashk qilyapsanmi, Mitsushii?..

Taehyung ham shu zahoti Mitsuga qarab kulimsiradi.

— Arin, menimcha singling meni sendan rashk qilyapti…

— Aysh! Hoy amaki, nega endi men sizni rashk qilishim kerak?! — dedi Mitsu darrov.

Ammo gapirayotib ko‘zlarini olib qochdi.

Taehyung buni sezib, miyiğida kulib qo‘ydi.

— Hmm… unda nega yuzing qizarib ketdi, qizaloq?..

— Qizargani yo‘q!

— Hozirgina qizardi.

— Yo‘q dedim-ku!

Mitsu battar asabiylashib sochlarini qulog‘i ortiga tashladi.
Arin esa ikkalasini kuzatib turib kulgisini zo‘rg‘a bosardi.

— Menimcha, siz ikkingiz juda tez chiqishib ketdingiz.

— Yo‘q! — dedi Mitsu darrov.

Taehyung esa ataylab sekin gapirdi.

— Menimcha ham…

Mitsu unga o‘qrayib qaradi.

— Hoy amaki, o‘zingizni bunchalik yoqimtoy tutmang.

— Nega? Yuraging tez urib ketadimi?..

Mitsu bir lahza gap topolmay qoldi.
Taehyung esa uning reaksiyasidan zavqlanib kulardi.

— Hoy, bo‘ldi qilinglar endi. Tae, menga qachon javob berar ekan o‘zi… — dedi Arin ularni kuzatib kulimsiragancha.

— Ha, hozir men gaplashib kelaman, — dedi Taehyung.

U eshik tomon yurdi-da, chiqib ketishidan oldin Mitsuga qarab ko‘z qisdi.

— Qizaloq, kelgunimcha opangga qarab tur.

— Aysh… — dedi Mitsu asabiy qarab.

Taehyung esa kulib xonadan chiqib ketdi.
Eshik yopilishi bilan Mitsu darrov Arinning karovati yoniga kelib o‘tirdi.

Bu safar uning yuzidagi hazil aralash kayfiyat yo‘qolgandi.

— Xo‘sh, opajon… aytingchi, homila haqida qachon bilgandingiz?.. — dedi biroz hayajon bilan.

Arin sekin yostiqqa suyandi.

— Yaqinda bildim… Ikki haftalik deyishdi.

Mitsuning ko‘zlari kattalashdi.

— Demak… buni hali Jimin bilmaydi, shundaymi?..

— Ha. Unga aytmadim.

— Nega?..

Arin bir necha soniya jim qoldi.
Keyin past ovozda gapirdi.

— Jimin bilishini xohlamayman.

Mitsu opasiga sinchiklab qarab turdi.
So‘ng eshik tomonga bir qarab olib, ovozini pasaytirdi.

— Opa… bitta narsa so‘ramoqchi edim. Faqat rostini ayting.
Arin unga qaradi.

— Nimani so‘rashingga bog‘liq.
Mitsu chuqur nafas oldi.

— Taehyung bilan o‘rtalaringizda nima bor?..

Arinning nigohi bir lahza o‘zgardi.

— Nega so‘rayapsan?..

— Chunki u o‘zini xuddi eringdek tutyapti. Seni rashk qilyapti. Senga qayg‘uryapti… Hatto sen uchun yig‘ladiham.

Arin indamay qoldi.
Mitsuning gaplari yuragining nozik joyiga tegib ketgandi.
Chunki u aytayotgan gaplar yolg‘on emasdi.
So‘nggi uch hafta ichida Taehyung bilan orasidagi munosabat juda o‘zgarib ketgandi.
Avvaliga ular bir-biriga begona edi.
Keyin esa Taehyung asta-sekin Arinning hayotidagi eng yaqin insonlardan biriga aylanib qolgandi.
U doim yonida edi. Har qadamda uni o‘ylardi. Kayfiyatini sezardi. Hatto jim qolsa ham nimani his qilayotganini tushunardi.
Ba’zan esa…
Ba’zan Arin bir lahzaga Taehyungni o‘z eri sifatida tasavvur qilib yuborardi.
Lekin bu o‘ylaridan darrov qo‘rqib ketardi.
Chunki bu noto‘g‘ri edi.
Juda noto‘g‘ri.

Taehyung doktor bilan gaplashib bo‘lib palataga qaytib kirdi.

— Qizlar, doktor ketishga ruxsat berdi, — dedi ichkariga kirarkan.

— Ha unda yaxshi… Aytgancha, Jiminga aytib qo‘ymading-ku, to‘g‘rimi?.. — dedi Arin biroz xavotir bilan.

Taehyung darrov uning yoniga keldi.

— Arinjon… bundan xavotirlanma. Men Jiminga umuman hech narsa aytmadim, — dedi u egilib Arinning burnini yengil qisib qo‘yib.

Arin beixtiyor jilmayib yubordi.
— Ha unda yaxshi… ketaylik. Bu yer yoqmayapti…

U sekin o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi.

— Opa, sekinroq… o‘zim yordam beraman, — dedi Mitsu darrov yoniga kelib.

Lekin Taehyung uni asta chetga surdi.

— Mitsu, sen borib mashinani tayyorla. Men o‘zim Arinni olib chiqaman.

— Hoy, nega endi mashinani men tayyorlashim kerak?.. — dedi Mitsu qovog‘ini uyib.

Taehyung jiddiy ohangda javob berdi.

— Chunki Arinni ko‘tarib olib chiqish kerak. Hozircha unga yurish mumkin emas. Agar xohlasang, o‘zing ko‘tarib chiq.

Shunday deb ataylab Mitsuni Arin tomon surib qo‘ydi.

— Ya!.. Nega ekan?.. Shu nozik qo‘llarim bilan opamni ko‘tara olmayman-ku, — dedi Mitsu darrov qo‘llariga qarab. — Mayli, o‘zing ko‘taraqol. Men kettim.

U Taehyungni yengil turtib qo‘yib, chiqib ketdi.

Taehyung esa kulgancha uning ortidan qarab qoldi.
Keyin asta Arinning yoniga qaytdi.
Ko‘zlari yumshab ketgandi.

— Ruxsat berasanmi?.. — dedi sekin.

Arin nimani nazarda tutayotganini tushunganidan indamay bosh irg‘adi.
Taehyung ehtiyotkorlik bilan uni qo‘llariga ko‘tarib oldi.
Arin beixtiyor uning yelkasidan mahkam ushladi.

— Arin, buncha og‘irsan?.. — dedi Taehyung atay hazillashib.

Arin darrov uning yelkasiga yengil urib qo‘ydi.

— Hoy! Meni bu bilan semizsan demoqchimisan?!

Taehyung kulib yubordi.

— Hoy, men hazillashyapman, Arinim.

“Arinim” degan so‘z beixtiyor chiqib ketganini o‘zi ham kechroq sezdi.
Arin esa bir lahza jim qoldi.
Negadir yuragi yana g‘alati urib ketgandi.

Timeskip.

Uchchalasi ham uyga kelishdi. Avval Arin bilan Mitsu ichkariga kirishdi. Taehyung esa mashinani joylab, ortidan ularga qo‘shildi.
Uyga kirishlari bilan oshxonadan kelayotgan kulgu va gap-so‘zlar ularni to‘xtatib qo‘ydi.
Sekin oshxona tomonga yaqinlashishdi.
Eshik qiya ochiq edi.
Ichkariga qarashdi.
Jimin bolalar bilan birga divanda o‘tirib, multfilm tomosha qilardi. Eng ajablanarlisi — Suho ham uning yonida o‘tirgan edi.
Jimin ikki tarafiga bolalarni o‘tqazib olib, goh kulib, goh ularga nimanidir tushuntirib berar, xuddi uzoq yillardan beri shu uyda yashayotgandek tabiiy ko‘rinar edi.
Suho esa indamay, lekin endi qarshilik qilmay o‘tirardi.
Arin eshik ortidan bu manzarani ko‘rib bir zum jim qoldi.
Yuziga sekin tabassum chiqdi.
Chunki Suho kulayotgan edi.
Bu esa eng muhimi edi.
Uning Jiminni qabul qila boshlagani ham shu lahzada bilinib turardi.

Taehyung ham ichkariga kirib, eshik oldida turib qolgan Mitsu va Aringa qaradi.

— Qaranglar… oilaviy sahna tayyor-ku, — dedi u kulimsirab.

Shu payt u birdan Mitsuning orqasidan sekin egildi.

— Kuku!

— Aaa! — Mitsu qo‘rqib ketib qulog‘ini yopdi va orqasiga o‘girildi. — Sen yaramas!

Taehyung esa xotirjam kulib turardi.

— Asabing chiroyli chiqar ekan, — dedi u hazillashib.

Arin ularni ko‘rib kulib yubordi.

— Ikkoving ham bolaga o‘xshaysizlar…

Ularning kulgisi oshxonaga ham kirib bordi.
Jimin ovozni eshitib bolalarni joyidan turdirdi va tashqariga chiqdi.
Yuzidagi tabassum birdan jiddiylashdi.

— Bu yerda nimalar bo‘lyapti o‘zi? — dedi sovuq ohangda.
Arin darrov yuzini o‘zgartirdi.

— Hech narsa. Shunchaki ular hazillashyapti.

U shunday deb orqasiga o‘girilmoqchi bo‘ldi.
Lekin Jimin uning qo‘lidan ushlab to‘xtatdi.

— Qayerda edingiz? Nega uyda yo‘q bo‘lib ketib, keyin birdan qaytib keldingiz? — dedi u qattiq ohangda.

— Senga hisob berishga majbur emasman, — dedi Arin sovuqqonlik bilan.

— Afsuski majbursan. Men eringman, — dedi Jimin yanada jahl bilan.
Uning nigohi Taehyungga o‘tdi.

— Senchi? Qayerda eding?

Taehyung yelkasini qisib qo‘ydi.

— Ko‘chada ishim bor edi.

Jimin ko‘zlarini qisdi.

— Hoy, qizaloq, ukamni tinch qo‘yasanki? — dedi u Mitsuga qarab. — Bu sening singlingmi, Arin? Ayt, ketsin.

Arin qo‘lini Jiminnikidan tortib oldi.

— Mitsu ketmaydi. U men bilan shu yerda yashaydi.

— Bu mening uyim. Uyimda bunaqalar yashashini xohlamayman.

Arin sovuq jilmaydi.

— Unda anavi xonada yotgan “sariq bosh”ni ham uydan chiqarib yubor.

Jiminning yuzida g‘azab paydo bo‘ldi.

— Arin, u kasal dedim senga. U hech qayerga ketmaydi.

Arin bir lahza jim qoldi.

So‘ng ovozi yanada sovuqroq chiqdi.

— Yaxshi. Unda Mitsu ham ketmaydi. Qachon o‘sha “sariq bosh” ketar ekan… shundagina Mitsu ham ketadi.

Jimin og‘ir xo‘rsinib, Arinning qo‘lini qo‘yib yubordi. Ortiq gaplashishni istamagandek, indamay ichkariga kirib ketdi.
Arin ham bir lahza joyida qotib turdi.
So‘ng asta o‘z xonasiga yo‘l oldi.
Uy ichiga yana og‘ir jimlik cho‘kdi.
Taehyung esa Mitsuni bilagidan ushlab, hech narsa demasdan uni tashqariga olib chiqdi. Mitsu qarshilik qilsa ham qo‘lini bo‘shatmay yetakladi.

— Yetar endi! Qayerga ketyapmiz o‘zi?! — dedi Mitsu tashqariga chiqqach ovozini ko‘tarib.

Taehyung mashina eshigini ocharkan xotirjam javob berdi.

— Sen bilan biroz dildan gaplashmoqchiman. Kafega boramiz.

— Bormayman.

— Borasan.

— Men charchaganman, hozirgina shifoxonadan chiqdim-ku… — dedi Mitsu biroz norozilik bilan.

Taehyung unga qarab yengil jilmaydi.

— Men ham charchaganman. Shu sabab seni uydan olib chiqdim.

U bir zum to‘xtab, ohangini yumshatdi.

— Men bilan ketsang, afsuslanmaysan.

Mitsu unga qarab bir soniya jim qoldi.
So‘ng yelkasini qisdi.

— Hmmm… mayli. Lekin sen mehmon qilasan.

— Mana bu boshqa gap, qizaloq. Bugun hammasi vip, — dedi Taehyung kulib.

Mitsu ko‘zini qisib unga qaradi.
— Oxoo… unda shoppingga ham olib borasan.

— Mayli. Bu safar hammasi mumkin.

Mitsu hayron bo‘lib unga qaradi.

— Etgancha, nega buncha saxiy bo‘lib qolding o‘zi?
Taehyung mashina eshigini ochib, unga qaradi.

— Axir yaqinda jiyanli bo‘lamiz-ku… shu sababdan bugun seni xursand qilmoqchiman.

U jilmayib, Mitsuga o‘tirishni ishora qildi.

— Ha, unda yaxshi… — dedi Mitsu sekin kulib, mashinaga o‘tirarkan.

Taehyung mashinani ishga tushirib, uydan asta uzoqlashdi.
Yo‘l bo‘ylab ketar ekan, ikkalasi ham jim edi. Mashina ichida faqat dvigatel ovozi eshitilardi.
Oxiri bu sukunatni Taehyung buzdi.

— Yigiting qanday? Yaxshimi? — dedi u birdan.

Mitsu o‘z xayollari bilan o‘tirgan edi, shu savoldan cho‘chib tushdi.

— Yigiti…? Meniki? — dedi u hayrat bilan.

Taehyung unga yengil qarab qo‘ydi.

— Ha. Nega hayron bo‘lyapsan? Axir o‘zing “yigitim bor” deganding-ku.

— Hm… bor, albatta, — dedi Mitsu ko‘zlarini olib qochib. — Lekin nega qiziqyapsan?

— Shunchaki. Bugun telefonda hech kim bilan gaplashmading.
Mitsu ichida o‘ylab qo‘ydi.

Aysh… bu bola meni kuzatib yurgan ekan-ku… Yoongi hozir chet elda… yana Londonga ketdi… sog‘inyapman o‘zi…

U yengil xo‘rsindi.

— U ish safariga ketgan, — dedi qisqa qilib.

Taehyung biroz jim qoldi, so‘ng yana so‘radi.

— Ismini aytmaysanmi? Balki tanirman.

Mitsu unga qaradi.

— Min Yoongi. Taniysanmi?

Taehyungning yuzida bir zumlik o‘zgarish sezildi.
Ichida esa boshqa fikr o‘tdi.

Yoongi… o‘sha Yoongimi?

Lekin u buni bildirmadi.

— Yo‘q, tanimas ekanman, — dedi xotirjam ohangda.

Mitsu esa derazaga qarab qo‘ydi.

— Taehyung… sevgan qizing bormi?

Bu savol kutilmaganda berilgani uchun Taehyung bir lahza dovdirab qoldi.

— Yo‘q, — dedi u birozdan so‘ng.
Keyin tezda qo‘shib qo‘ydi.

— Yo‘q dedim-ku.

Mitsu yengil jilmaydi.

— Bilgandim. Xo‘sh, qiz topib beraymi?

Taehyung unga bir qarab qo‘ydi.
Mitsu esa kipriklarini pirpiratib, hazil aralash qarab turardi.

— Qizlar men uchun… shunchaki bir kechalik narsa, — dedi Taehyung sovuqqonlik bilan. — Xohlasam hozir ham topaman.
Mitsu bir zum jim qoldi.

— Hech qachon sevmaganmisan? Umuman? — dedi u sekinroq ovozda.

Taehyung ko‘zini yo‘ldan uzmay javob berdi.

— Sevdim deb o‘ylaganim… oddiy simpatiya bo‘lib chiqdi.
U biroz jim qoldi.

— O‘shandan beri… sevmayman.

Mashina yana jimlikka cho‘mdi.
Lekin bu safar jimlik oddiy emasdi — ikkalasining ham ichida aytilmagan savollar ko‘payib ketgandi.

Birozdan so‘ng mashina kerakli manzilga yetib kelib to‘xtadi. Taehyung mashinadan tushdi va Mitsu tomondagi eshikni ham ochib, qo‘lini uzatdi.

— Marhamat qilsinlar… — dedi u hazil ohangida.

Mitsu bu e’tibordan yengil jilmaydi va uning qo‘lidan ushlab mashinadan tushdi.

— Rahmat… — dedi u mayin tabassum bilan.

Taehyung uning qo‘lini qo‘yib yubormay, kafe ichkarisiga olib kirdi.
Ichkaridan bo‘sh stol topib o‘tirishdi. Birozdan so‘ng ular ichimlik va ovqatga buyurtma berishdi.

Birozdan so‘ng buyurtmalar keltirildi.
Mitsu kofesidan bir ho‘plab ichgancha atrofni kuzata boshladi.

— Bu yer chiroyli ekan… — dedi u.

Taehyung yoqasini biroz to‘g‘rilab, mag‘rur ohangda gapirdi.

— Axir bu yerni men tanladimku… — dedi o‘zini keragidan ortiq jiddiy tutib.

Mitsuga uning bu harakatlari kulguli ham, yoqimtoy ham tuyulib kulib yubordi.

— Aysh Taehyung, biram yoqimtoysanda… — dedi va behosdan uni yoqimtoy deb qo‘yganini keyin sezdi.

Taehyungning lab chetiga sekin kulgi yugurdi.

— Hmm… demak men yoqimtoy ekanmanda… — dedi u Mitsudan ko‘z uzmay.

Mitsu esa darrov ko‘zini olib qochdi. Gapni boshqa tomonga burishga urinib tashqarini ko‘rsatdi.

— Hoy, anavilarni qara. Qanday chiroyli… — dedi tashqarida shar sotib turgan ayolni ko‘rsatib.

Taehyung esa o‘zini kulishdan zo‘rg‘a ushlab turardi. Mitsuning mavzuni qochirmoqchi bo‘layotganini sezib, atay davom etdi.

— Ular ham menga o‘xshab yoqimtoy ekanmi?.. — dedi jilmayib.

— Ha, yoqimtoysan bo‘ldimi endi… — dedi Mitsu uyalgandek qilib va kofesini tezda ichib tugatdi.

Keyin sekin o‘rnidan turdi.

— Endi ketamizmi, janob yoqimtoy?..

Taehyung kulib qo‘ydi.
— Hoy, hali ovqatingni yemadingku.

— Hmm… yegim kelmayapti. Sen meni shoppingga olib bormoqchi edingku, Taehyung.

Taehyung boshini chayqab kuldi.

— Aysh, qizlar doim shunaqa. Shopping desa ovqat yeyishni ham unutishadi. Mayli… mana turyabman, — dedi telefonini qo‘liga olib o‘rnidan turarkan.

So‘ng Mitsuga qarab gapirdi.

— Mashinaga boraver. Men hisobni to‘lab boraman.

— Yaxshi…

Mitsu allaqachon mashina ichida o‘tirib olgan, ichki kichik oynani o‘ziga to‘g‘rilab makiyajini yangilab o‘tirardi.
Birozdan so‘ng Taehyung kelib mashinaga o‘tirdi va uni bir necha soniya kuzatib qoldi.

— Hoy qiz, oynani to‘g‘rilab qo‘y. U sen makiyaj qilishing uchun emas, orqadagi yo‘lni kuzatish uchun qo‘yilgan, — dedi kulgisini yashirib.

Mitsu labini burishtirdi.

— Voy buncha qizg‘onmasang. Mana, to‘g‘irlayapman.

Taehyung mashinani ishga tushirar ekan, sekin pichirladi.

— Aqlli qizaloq…

Parallel vaqt
Bu vaqtda uyda Jimin xonasida Sofia bilan vaqt o‘tkazardi.
Hozir uning Arindan jahli chiqib, ichidagi alamni kimdan olishni bilmay qolgandi. Shu sababdan ham u Sofiadan foydalanayotgandek edi.
Yaxshiyamki uyda faqat Arin bor edi. Bolalar qo‘shimcha darsga ketganidan foydalangan Jimin Sofiani xonasiga olib kirgandi.
Qo‘shni xonada o‘tirgan Arin esa u yerdan chiqayotgan ovozlarni eshitib turardi.
Lekin bu holat Aringa rashk emas, boshqa bir og‘riq berardi. U Jiminni qizg‘onmasdi. Alam qilayotgan narsa — aynan o‘sha ayolning bu uyda yurishi, hozir esa uning xonasida bemalol ekanligi edi.
Arin sekin o‘rnidan turdi va xonasidan chiqib oshxonaga bordi. Muzlatkichni ochib, yegisi kelgan narsalarni ola boshladi.
Bu vaqtda yuqoridagi xonadan kelayotgan ovozlar ham asta pasaya boshlagandi.
Arin oshxonada ovqatlanib o‘tirarkan, zinadan kimningdir tushib kelayotgan qadamlari eshitildi.
Lekin u bunga umuman e’tibor bermadi.
Bir payt oshxona eshigi ochilib, ichkariga Sofia kirib keldi. Kalta shortik va qornining bir qismi ochilib turgan yupqa kofta kiyib olgandi.

U bemalol kelib stulga o‘tirdi.
— Menga qahva tayyorlab yubor, — dedi buyruq ohangida.

Arin unga bir qarab qo‘ydi, xolos. Keyin oldidagi shirinlikdan yeya boshladi.

— Hoy, senga gapiryapman. Menga qahva tayyorla, — dedi Sofia bu safar ovozini balandroq qilib
Lekin Arin yana indamadi.

Bu Sofianing battar asabini buzdi.

— Hoy! Men bu uyning bekasiman. Aytganimni qil! — deya jahli chiqib yonidagi o‘yinchoqlardan birini olib Aringa otib yubordi.

Ammo Arin unga qaramasdan turib ham o‘yinchoqni havoda ushlab oldi.
So‘ng Sofia tomonga xotirjam qarab qo‘ydi-da, o‘rnidan turib muzlatkich oldiga bordi.
Sofia ichida “nihoyat bo‘ysundi” deb o‘ylayotganida, Arin muzlatkichdan banan bilan mandarin olib chiqdi. Ularni artib, mayda qilib to‘g‘radi va idishga soldi.
Keyin yana xotirjamgina joyiga qaytib o‘tirdi.
Arinning shu darajadagi sovuqqonligi Sofiani battar asabiylashtirardi.

— Menga qara, qizaloq. Bu uyning asl bekasi menman… sen emas. O‘zingni Jiminning xotinidek tutishni bas qil. U faqat meni sevadi… — deya baqirdi Sofia Aringa qarab.

Lekin Arin shunda ham indamay, mevalardan yeyishda davom etdi.

Eshik orqasida esa ularni Jimin jimgina kuzatib turardi.

— Nega bunchalik hotirjam bu ayol?.. — deya o‘yladi u Arindan ko‘z uzmay.

— Sen oddiy bir fohishasan, shuni bilasanmi o‘zi? Lanati sho‘ri… qani endi menga qahva tayyorlab ber! — Sofia yana tinmay gapirishda davom etdi.

Shunda Arin sekin qo‘lidagilarni chetga surdi va o‘rnidan turib qahva tayyorlashni boshladi.
Sofia mamnun kulib qo‘ydi.

— Mana bo‘lar ekan-ku. Odamning asabini buzmasdan aytganini qilsang bo‘ladi…

Buni kuzatib turgan Jimin ham hayron edi.

— Nega birdan taslim bo‘ldi?.. Nega unga qahva tayyorlayapti?.. — degan o‘ylar miyasidan o‘ta boshladi.

Arin qahvani tayyorladi. Lekin uni olib borishga shoshilmadi.

— Hoy, qahvamni olib kel! — dedi Sofia yana buyruq ohangida.

Arin esa uni eshitmagandek yana joyiga qaytib o‘tirdi va yarimta qolgan mandarinni yeya boshladi. Qo‘lida esa kichik pichoq bor edi.

— Hoy! Senga gapiryapman! Qahvamni olib kel deyapman! — Sofia bu safar battarroq baqirdi.

Shu on Arin qo‘lidagi pichoqni Sofia tomonga uloqtirdi.
Pichoq borib Sofia tepasidagi devorga sanchildi. Atigi bir necha santimetr pastroq kelganida unga tegishi mumkin edi.

Sofia qo‘rquvdan qotib qoldi.
Eshik ortida turgan Jimin ham bir lahza nima bo‘lganini tushunmay qoldi.
Arin esa xotirjam o‘rnidan turdi.
Qo‘liga damlangan issiq qahvani olib, sekin stolni aylanib Sofia tomon yurdi.

— Xo‘sh, jonim… qahva ichmoqchimiding?.. Mana, marhamat… — dedi u sovuq ohangda.

Va keyingi soniyada qahvani Sofia sonlariga to‘ka boshladi.
Tez emas.
Shoshilmasdan.
Sofia og‘riqdan baqirib yubordi.
O‘rnidan turishga uringanida esa Arin oyog‘i bilan uning yo‘lini to‘sib, yana stulga qayta o‘tqazdi.

— Sariq bosh… sabrning ham chegarasi bo‘lishini bilarmiding?.. — dedi Arin sekin.

So‘ng devorga sanchilgan pichoqni sug‘urib oldi-da, uni Sofia kuygan sonlariga asta tiradi.
Sofia endi battarroq baqirardi.
Eshik ortida esa Jimin hamon jim turardi.
Va ilk marta Arinning shu qadar qo‘rqinchli tarafini ko‘rib, indamay qolgan edi.

— Jimin seni ayamaydi… u seni yo‘q qiladi… — dedi Sofia yig‘lab.

Arin esa birdan qah-qaha otib kulib yubordi.

— Seningcha men o‘sha Jimindan qo‘rqamanmi?.. — dedi kulishda davom etib.

Keyin birdan kulgisi to‘xtadi.

Yuzidagi ifoda bir zumda sovuqlashib ketdi.

— Aslida qo‘rqishi kerak bo‘lgan odam bu sensan, jonginam Sofia… — dedi past, lekin dahshatli ohangda.

Va qo‘lidagi pichoqni uning soniga yanada bosdi.

Sofia og‘riqdan yig‘lashdan boshqa hech narsa qila olmay qolgandi.

— Bilasanmi, Sofia… sen shunchaki oddiy bir piyodasan, xolos. — Arin pichoqni biroz tortib, go‘yoki o‘ylangandek boshini qiyshaytirdi. — Seningcha Jimin seni sevgani uchun olib kelgan deb o‘ylaysanmi?..

Uning lab chetida kinoyali kulgi paydo bo‘ldi.

— Hmm… yo‘q. Menimcha, u shunchaki senga rahmi kelgan. O‘sha joylarda begona erkaklarning tagida yotib o‘lib ketmasin degandir… — dedi va yana kulib yubordi.

Mana Arinning asl yuzi aslida shunaqa edi.
U hamma narsani jimlik, sovuqqonlik va hotirjamlik ortiga yashirardi. Lekin bir marta portlasa — uni to‘xtatish juda qiyin bo‘lardi.

Hozirgi g‘azabi esa Sofia uchun qimmatga tushayotgandi.
Eshik ortida turgan Jimin ham birinchi marta buni shu darajada aniq ko‘rayotgandi.

Tashqaridan qaragan odam Arinni bemalol psixopat deb o‘ylashi mumkin edi.
Chunki hozir uning ko‘zlarida rahm degan narsa umuman qolmagandi.

Arin birdan pichoqni oshxonaning bir chetiga uloqtirib yubordi.
Keyin esa Sofia qarshisiga tizzalab o‘tirdi-da, qo‘lini cho‘zib uning iyagidan ushlab o‘ziga qaratdi.
Sofianing ko‘zlari qizarib ketgan, lablari titrar, yuzidagi tushlari esa yig‘idan oqarib buzilib ketgandi. Hozir u mutlaqo bechora holatda edi.

— Nima bo‘ldi, Sofiam?.. — dedi Arin birdan juda sokin ovozda.

Bir lahza Sofia yig‘lashdan to‘xtab, hayrat bilan unga qaradi.

Eshik ortida turgan Jiminning ham hayrati oshib borardi.

— Bu qiz endi yana nima qilmoqchi o‘zi?.. — dedi ichida.

Arin esa xuddi hech nima bo‘lmagandek Sofianing yuzidagi yoshlarni asta artdi.

— Seni qiynab qo‘ydimmi, jonim?.. — dedi muloyim ohangda.

Sofia unga ishonchsiz qarab turardi.

Ammo keyingi soniyada Arinning yuzidagi ifoda yana o‘zgardi.

Ko‘zlari sovuqlashdi.

— Lekin bunga o‘zing aybdorsan… — dedi u past ovozda.

Va birdan kuygan sonining ustidan qattiq ushlab siqdi.
Sofia avvalgidan ham battarroq baqirib yubordi.

— Psixsan! Yetar endi!.. — deya yig‘lay boshladi u.

Arin esa zarracha ta’sirlanmadi.

— Xo‘sh, yoqyaptimi?.. — dedi sekin. — Keyingi safar menga gapirishdan oldin ming marta o‘ylab gapiradigan bo‘lasan, Sofiaginam…

Va ataylab yana ko‘proq og‘riq berdi.

Shu payt eshik qattiq ochildi.
Sabri tugagan Jimin ichkariga kirib keldi.

— Yetar endi, Arin! O‘zingga kel! Bu nima ahvol?! — deya baqirdi u.

Lekin ichkaridagi manzarani ko‘rib, gapining davomini aytolmay qoldi.

Sofianing sonlari allaqachon qontalash bo‘lib ketgan, kuygan joylari esa qizarib shishishni boshlagandi.
Arin esa uning qarshisida xotirjamgina o‘tirib, go‘yo oddiy suhbat qilayotgandek qarab turardi.

Taehyung Arinning qo‘lidan ushlagancha uni mashina tomon olib borardi. Birdan Arinning qadamlari sustlashdi.
Keyingi lahzada esa uning ko‘zlari yumilib, hushidan ketib quladi.

— Arin!

Taehyung chaqqonlik bilan uni yerga yiqilishidan oldin quchog‘ida ushlab qoldi. Yuzida vahima paydo bo‘ldi.

— Arin… Arinim, nima bo‘ldi senga?.. — dedi titroq ovozda.

Lekin Arindan hech qanday javob kelmadi.
Taehyung ortiq bir soniya ham kutmadi. Arinni ko‘tarib mashinaga o‘tqazdi-da, eng yuqori tezlikda shifoxona tomon haydab ketdi.
Namjoon esa restoran ichida qotib qolgandi.
U ham Taehyung kabi qo‘rqib ketgan edi. Ammo negadir joyidan qimirlay olmadi.
Birozdan so‘ng mashina shifoxona oldida keskin to‘xtadi.
Taehyung darrov mashinadan tushib, aylanib o‘tib Arinni bag‘riga ko‘targancha ichkariga yugurdi.

— Kim bor?! Yordam beringlar! — deya baland ovozda baqirdi.

Bir nechta hamshira zambil bilan yugurib kelishdi. Ular Arinni tezda olib, shoshilinch yordam bo‘limiga kirib ketishdi.
Taehyung esa ichkariga kiritilmadi.
U eshik oldida qolib ketdi.
Qo‘llari titrardi. Yuragi esa ko‘ksidan chiqib ketadigandek urardi.
U devorga suyangancha ko‘zlarini yumdi.

— Iltimos… Arinim… meni qo‘rqitma… — dedi past ovozda.

Biroz vaqt o‘tgach, hamshiralardan biri Taehyungning oldiga kelib, bosh shifokor chaqirayotganini aytdi.
Taehyung darrov uning ortidan yurdi.
Xonaga kirishi bilan doktor unga o‘tirishni ishora qildi.

— Keling, janob. O‘tiring.

Taehyung indamay bosh irg‘ab o‘tirdi.
Doktor bir muddat hujjatlarga qarab turdi, so‘ng boshini ko‘tardi.

— Bemorning erimisiz?

Taehyung bir lahza jim qoldi.
Ko‘z oldidan Arin o‘tdi.
So‘ng past ovozda javob berdi.

— Ha… eriman. Doktor, ayolimning ahvoli qanday?

Doktor yengil xo‘rsindi.

— Bemor kuchli stress holatiga tushgan. Homiladorlik vaqtida ayollarga bunday siqilish mutlaqo mumkin emas.

Taehyungning yuzi birdan oqarib ketdi.
U eshitgan gapiga bir necha soniya ishonolmay qoldi.

Homila…
Akamning bolasi…

Ichida nimadir qattiq siqilib ketdi. Nafasi og‘irlashdi.
U zo‘rg‘a gapirdi.

— Doktor… bu rostmi?.. Homila necha haftalik?..

— Taxminan ikki haftalik, — dedi doktor xotirjam. — Hozir eng ehtiyot bo‘lish kerak bo‘lgan davr. Homiladorlikning ilk uch oyligi juda nozik kechadi. Bemorga tinchlik va yaxshi parvarish kerak bo‘ladi.

Homila… akamning bolasi…

Taehyung bir nuqtaga tikilib qoldi.

“Jimin… ablah… qachon kelasan endi? Nega bunday qilding? Sevmas ekansan, nega qizni majbur qilding?.. Nega u bilan uch kecha-kunduz birga bo‘lding? Hammasi nima uchun edi?..”

U asabiy barmoqlarini musht qilib siqdi.

“Nega endi Arin qiynalishi kerak? Unga nima deyman?.. ‘Sen Jiminning bolasini ko‘tarib yuribsan’ deb aytamanmi?.. Buni qanday aytaman…”

Ko‘ksida alam achchiq bo‘lib yig‘ildi.

Bir lahza oldin ichida paydo bo‘lgan umidni esladi.

“Men nimalarni o‘ylamadim-a… Bir lahza Arin bilan baxtli kelajagimni tasavvur qilib yuborgandim…”

Ko‘zlarini yumdi.

“Lekin bu quvonch uzoqqa cho‘zilmadi…”

Taehyung kulgili darajada omadsiz ekanini his qildi.

“Na Mitsuga erishdim… na Aringa…”

U boshini orqaga tashlab, chuqur nafas oldi.

“Ertaroq harakat qilishim kerak edi… Endi esa hech narsa qila olmayman.”

Ichida achchiq haqiqatni tan oldi.

“Qila oladigan yagona narsam — Arinni himoya qilish… va uni sog‘-omon lanati Jiminning qo‘liga topshirish.”

Taehyung shu xayollar bilan asabiy sochlarini siqib yubordi. Bir necha soniya jim o‘tirdi, keyin o‘zini majburan bosib doktorga qaradi.

— Ayolimni ko‘rsam bo‘ladimi, doktor?..

— Ha, albatta. Hamshiraga aytsangiz, sizni palataga olib borishadi.

— Rahmat, doktor.

Taehyung o‘rnidan turayotganida doktor yana kulimsirab gapirdi.

— Sizni yana bir bor tabriklayman, otasi.

Taehyungning qadami bir lahza to‘xtadi.
So‘ng u zo‘rg‘a soxta jilmayib, bosh irg‘adi va xonadan chiqib ketdi.
Hamshira uni palata tomon boshlab borarkan, doktorning oxirgi gapi haligacha qulog‘ida jaranglab turardi.

“Otasi…”

Bu so‘z Taehyungning yuragiga xuddi pichoqdek botdi.
Og‘riq berdi.
Ichida esa yashirishga uringan bir his yana bosh ko‘tardi.

“Qaniydi… Arinning qornidagi bola rostdan ham meniki bo‘lganida edi…”

Hamshira palata oldida to‘xtadi va eshikni sekin ochib, Taehyungga qaradi.

— Kirishingiz mumkin.

Taehyung ichkariga kirishga bir lahza ikkilanib qoldi. Ammo baribir o‘zida kuch topib, sekin ichkariga qadam qo‘ydi.
Hamshira esa ularni yolg‘iz qoldirib chiqib ketdi.
Arin karavotda yotgancha derazadan tashqariga hissiz tikilib turardi. Eshik ochilganida sekin boshini burdi va Taehyungni ko‘rishi bilan ko‘zlaridan marjon-marjon yosh oqa boshladi.
Taehyung shu on bir narsani tushundi.

Arin allaqachon homiladorligini bilib bo‘lgan edi.

U ichidagi og‘riqni yashirishga urinib, majburan jilmaydi va karavot yoniga kelib o‘tirdi. So‘ng asta uning yuzidagi yoshlarni kafti bilan artdi.

— Nega yig‘layapsan, Arin?.. Axir xursand bo‘lishing kerak-ku… bu baxt, — dedi u hazil aralash ohangda.

Lekin shu gaplarni aytar ekan, ich-ichidan o‘zidan nafratlanib ketayotgandi.

Arin lablarini titratib unga qaradi.

— Taehyung… — dedi zaif ovozda va yana yig‘lab yubordi.

— Tshsh… endi senga siqilish ham, yig‘lash ham mumkin emas, Arinim, — dedi u oxirgi so‘zni beixtiyor erkalatib aytib yuborib.

Arinning yuragi shu birgina so‘zdan uvishib ketdi.

“Qaniydi… har tong, har kecha meni shunday ‘Arinim’ deb chaqiradigan inson sen bo‘lsayding…”

Lekin endi kech edi.
Ikkisi uchun ham.
Arin ko‘zlarini yumib yig‘lashda davom etdi.

— Taehyung… men buni xohlamagandim… Jimindan bola xohlamagandim… ishon…

Taehyungning yuragi yana siqildi.

U asta Arinning boshini siladi.

— Bo‘ldi… yig‘lama, iltimos. Meni bunaqa qiynama, Arinim. Axir jiyanimga zarar qilasan-ku…

U o‘zini xotirjam tutishga urinar, yuzida tabassum saqlashga harakat qilardi.
Ammo ichida esa hammasi teskarisi edi.

“Jiyanim…”

Bu so‘z negadir unga g‘alati eshitildi.

Axir bir paytlar jiyanli bo‘lishni orzu qilardi-ku…

“Unda nega endi… bu so‘zni qabul qilish bunchalik og‘riyapti?..”

— Tae… iltimos, buni Jiminga aytmagin, — dedi Arin ko‘z yoshlarini artarkan.

Taehyung shu zahoti unga qaradi.
Ko‘zlarida tushunmovchilik paydo bo‘ldi.

— Nega?.. Axir bilsa, balki qaytib kelardi.

Arin asta bosh chayqadi.

— Xohlamayman… Vaqti kelib baribir biladi. Lekin hozir emas. Uni ko‘rishni istamayapman.

Taehyung bir necha soniya unga tikilib qoldi. So‘ng og‘ir xo‘rsinib, bosh irg‘adi.

— Xo‘p… sen aytgandek bo‘lsin. Xo‘sh, endi nima istaysan?

— Uyga ketaylik… Bu dorilarning hidi yoqmayapti.

Taehyung beixtiyor kulib yubordi.

— Yaxshi, yaxshi… unda hozir doktor bilan gaplashaman, — dedi o‘rnidan turarkan.

So‘ng Aringa biroz egilib, burnidan yengil chimchilab qo‘ydi.

— Men kelgunimcha yaxshi qiz bo‘lib o‘tir, xo‘pmi? Sho‘xlik qilma tag‘in.

Arin beixtiyor yengil jilmaydi.
Taehyung esa shu tabassumni ko‘rib, yuragi yana g‘alati siqilib ketganini his qildi. Indamay palatadan chiqib ketdi.
Eshik yopilishi bilan Arin ko‘zlarini yumdi.

“Ukasi juda mehribon… Haqiqiy ota bo‘lishga loyiq inson…”

Yuragi achchiq uvishdi.

“Qaniydi… akasi ham ukasidek bo‘lsaydi…”

Arin asta mushtini siqdi.
Ko‘zlarida alam paydo bo‘ldi.

“Jimin… bu qilganlaring uchun hali seni yalintiraman…”

TIMESKIP

Taehyung va Arin kasalxonadan chiqib, to‘g‘ri uyga kelishdi.
Odatda bu paytda uy bo‘m-bo‘sh bo‘lardi. Bolalar maktabda, Mitsu esa o‘qishda bo‘lishi kerak edi.
Lekin bugun nimadir boshqacha edi.
Darvoza ochiq.
Hatto ichki eshik ham qulflanmagandi.
Taehyung bilan Arin bir-biriga hayron qarab qo‘yishdi-da, mashinadan tushishdi.

— Taehyung… soat necha bo‘ldi o‘zi? Bolalar keladigan vaqt bo‘ldimi?.. — dedi Arin xavotir bilan.

Taehyung qo‘lidagi soatga qaradi.

— Endi o‘n ikkiga yaqinlashyapti. Balki Mitsu kelgandir.

— Yo‘q, u bugun kech kelaman degandi.

— Unda balki amakim bilan kelinoyimdir?

— Ularda uy kaliti yo‘q-ku…

Taehyungning yuzi jiddiylashdi.

— To‘xta… sen shu yerda tur. Balki uyga o‘g‘ri kirgandir. Men ko‘rib kelaman.

U instinktiv ravishda Arinni sekin ortiga yashirdi-da, ehtiyotkor qadamlar bilan uy ichiga kirdi.
Ammo orqasidan Arin ham indamay ergashib kelayotganini sezib, peshonasini ushlagisi keldi.
Uy ichi jimjit edi.
Faqat yuqori qavatdan erkak va ayolning pasaygan ovozlari eshitilib turardi.

Taehyung darrov Aringa qarab pichirladi.

— Arin, sen mening xonamga kirib yashirin. Men ularni kimligini ko‘rib kelaman.

U Arinni zinaning boshqa tomoniga yo‘naltirdi.

Arin esa xavotir bilan uning kiyimidan yengil tortdi.

— Balki 911 ga qo‘ng‘iroq qilarmiz, Taehyung?..

Taehyung shu vaziyatda ham kulib yubormaslik uchun labini tishladi.
Chunki hozir ikkalasi ham xuddi arzon detektiv filmdagi qahramonlardek harakat qilayotgandi.
U past ovozda javob berdi.

— Yo‘q… avval kimligini bilib olaylik.

Arin birdan Taehyungni to‘xtatdi-da, indamay oshxona tomon yurib ketdi.
Taehyung hayron bo‘lib ortidan qarab qoldi.
Oradan ko‘p o‘tmay Arin qo‘lida o‘qlov va kapkir ko‘tarib chiqdi.
Taehyung bu manzarani ko‘rib, kulib yubormaslik uchun labini qattiq tishladi.
Arin jiddiy qiyofada uning oldiga kelib, kapkirni qo‘liga tutqazdi.
O‘zi esa o‘qlovni mahkam ushlab oldi.

— Qani yur endi, — dedi Taehyungni oldinga itarib.
Taehyung boshini egib, sezdirmay kuldi-da, zinadan asta yuqoriga ko‘tarila boshladi.

— Taehyung… ovoz Jiminning xonasidan kelyapti-ku… — dedi Arin pichirlab.

— Sekinroq. Hozir bilib olamiz…
Ikkisi asta-sekin xona eshigiga yaqinlashdi.

Taehyung chuqur nafas olib, eshikni birdan ochib yubordi.

— Qo‘lingizni ko‘taring! Kimsizlar?! — dedi u ichkariga qaramay turib.

Ammo keyingi soniyada gapidan o‘zi ham qotib qoldi.
Xonada Jimin va Sofia bor edi.
Jimin shkaf oldida turib kiyimlarini joylayotgan, Sofia esa yotoqda yotgancha uni kuzatardi.
Jimin birdan bostirib kirgan ukasi bilan Arinni ko‘rib hayratlandi. Ayniqsa ularning qo‘lidagi “qurollar”ni ko‘rib.

— Hoy bola, nimalar qilyapsan?! Tentakmisan o‘zi?! Nima ko‘tarib yuribsan?! — dedi Jimin asabiy.

Lekin Taehyung ham, Arin ham hanuz eshik oldida qotib turardi.
Ayniqsa Arin…
Ko‘zlari Sofiaga qadalgandi.
Ichida esa achchiq kulgi ko‘tarildi.

“Barakalla, Arin… Kundoshing muborak…”

Taehyung birinchi bo‘lib o‘ziga keldi.

Nigohi sovib, Jiminga tikildi.
— Jimin… bu nima degani?..

Arin esa asta oldinga chiqdi.
Ovozi muzdek edi.

— Nega keldingiz?.. O‘sha yerda qolaversangiz bo‘lardi-ku, Park janoblari.

Jimin qoshini chimirdi.

— Uch hafta yo‘q bo‘lganimga tiling chiqib qolibdimi, Arin? — dedi qo‘pol ohangda.

Arinning yuragi achchiq tirnaldi.

“Demak endi ‘xotinim’ ham demaydi…”

Namjoonning gaplari beixtiyor yodiga tushdi.

“Demak rost ekan… Jimin endi meni qabul qilmaydi…”

Lekin negadir bu fikr endi unga avvalgidek og‘riq bermayotgandi.
Aksincha…
Ichida sovuq bo‘shliq paydo bo‘ldi.
Arin nigohini Sofiaga burdi.

— Aslida siz bilan umuman ishim yo‘q… Lekin manavi sariq boshni uyga nega olib keldingiz? — dedi Sofia tomon yovqarash qilib.

Sofia darrov o‘rnidan turib o‘tirdi.

— Hoy, kimni sariq bosh deyapsan?! — dedi jahl bilan.

Lekin Taehyung undan ham battar achchiqlanib ketgandi.

— Jimin, sal uyalsang bo‘lardi! U bilan ajrashgansan-ku! Shunday bo‘lsa ham uyga olib keldingmi?! — dedi u jahl bilan.

— Taehyung, senga aytgandim. U kasal… Uni shu yerda davolataman, — dedi Jimin sovuqqina.

Sofia esa darrov o‘zini himoyasiz tutib, Jiminning yoniga bordi va uning qo‘llaridan ushlab oldi.

— Azizam… bular kim o‘zi?.. Nega menga bunaqa qarashyapti?.. — dedi go‘yo hech narsani tushunmayotgandek.

Jimin darrov ohangini yumshatdi.

— Eslay olmayapsanmi?.. Axir bu Taehyung-ku… — dedi ukasini sekin tanishtirib.

Taehyungning sabri tugay deb turardi.

— Qo‘ysangchi, Sofia! O‘zingni tanimaydigan qilib ko‘rsatishni bas qil! — dedi jahl bilan.

Jimin birdan unga o‘girildi.

— Taehyung! U hotirasini yo‘qotgan! Hatto meni ham zo‘rg‘a eslayapti.

U Sofianing qo‘lidan ushlab, ehtiyotkorlik bilan qayta yotoqqa o‘tqazdi.

— Hatto Marianing borligini ham bilmaydi… Umuman hech narsani eslay olmayapti, — dedi vaziyatni tushuntirgandek.

Taehyung achchiq kulib yubordi.

— Lekin bu hech narsani o‘zgartirmaydi, Jimin. Endi sen oilali erkaksan.

— Buni eslatishing shart emas, — dedi Jiminning ovozi sovib. — Sofia tuzalsin. Keyin bir gap bo‘lar.

Shu payt Arin chiday olmadi.
— Demak senga turmush o‘yinmi, Jimin?..

Jimin darrov unga o‘girildi.

— Senga hali gapirishga huquq bermadim.

Arinning ko‘zlari muzlab ketdi.

— Menga buyruq bera olmaysan, Jimin.

— Xotinimsan. Demak haqqim bor.

Arin birdan kulib yuborgudek bo‘ldi.
Lekin bu kulgi alamli edi.

— Sening xotining emasman. Men Taehyungning xotiniman. Hujjatda sening emas, Taehyungning imzosi bor.
Shunday dedi-yu, ters burilib xonadan chiqib ketdi.

Taehyung bir lahza qotib qoldi.
Yuragi g‘alati urib ketdi.
“Tan oldi…”
“Meni eri ekanini tan oldi…”
Lekin nega bu gap uni tinchlantirish o‘rniga yanada bezovta qilayotgandi?..

Jimin sovuq nigoh bilan ukasiga qaradi.

— Menga qara, Taehyung… Orangizda men bilmaydigan nimadir bo‘ldimi?..

Taehyungning jag‘i qattiq siqildi.

— Meni o‘zingga o‘xshatma, Jimin. Men senchalik pastkash emasman… Omonatga xiyonat qiladigan darajada emas.

Shunday dedi-da, u ham ortiga qaramay xonadan chiqib ketdi.

Xonada bir necha soniya og‘ir jimlik cho‘kdi.
Jimin asabiy qo‘llarini sochlari orasidan o‘tkazdi.
Sofia esa asta uning yoniga yaqinlashdi.

— Azizam… u ayol rostdan ham rafiqangmi?..

Jimin ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.

— Sofia… biroz jim tur. Men o‘zim ham buni hali anglab yetmadim… — dedi asabiy ohangda va xonadan chiqib ketdi.

Jimin xonadan chiqishi bilan Sofia darrov telefonini qo‘liga oldi va kimgadir qo‘ng‘iroq qildi.
Bir necha soniyadan so‘ng qarshi tomondan ovoz eshitildi.

— Vanihoyat go‘shakni ko‘tarding-a…dedi Sofia begona erkakga gapirib,

— Hursandligingga qaraganda Jiminning uyidasan shekilli, a?..

— Meni bilasan-ku… doim ishni toza qilaman, — dedi Sofia mamnun ohangda. — Laqma bechora Jimin “hotiramni yo‘qotdim” degan gapimga ham ishondi.

U jirkanch kulib yubordi.
Qarshi tomondagi erkak ham uning ovozidan zavqlangandek kuldi.

— Ayyor tulkisan, Sofia… Etgancha Koreyaga borgan ekansan, biror kun kelib meni ham xursand qilib ket.

Sofia yotoqqa yonboshlab yotdi.

— Buncha sabrsiz bo‘lmasang. Boraman oldingga… xursand ham qilaman. Ungacha kichkintoyingni o‘zing qondirib tur.

— Kutaman, suyukli foxisham… — dedi erkak erkalash ohangida.

Sofia bundan battar kuldi.

— Sening foxishang bo‘lish boshqacha-da… Etgancha, qushcha juda sexy ekanmi?..

U ataylab Arinni nazarda tutib gapirdi.

— Ha… juda chiroyli, — dedi erkak. — Sening vazifang esa oddiy. Uni yo‘q qil. Jiminni undan uzoqlashtir. Oralarini butunlay sovut.

Sofia labini tishlab kuldi.

— Menimcha, ularning orasiga allaqachon sovuq tushgan ko‘rinadi.

— Unda ishimiz yanada osonlashadi. Senga ishondim, kichkina foxisham.

Qo‘ng‘iroq tugadi.
Sofia darrov kontakt tarixini o‘chirib tashladi va telefonini sumkasiga solib qo‘ydi. Keyin esa xuddi hech narsa bo‘lmagandek xona ichini ko‘zdan kechira boshladi.

Bu vaqtda Taehyung jahl bilan uydan chiqib ketgan edi.
Arin esa oshxonada yolg‘iz o‘tirardi.
Muzlatkichdan katta muzqaymoq olib, asabiy holda qoshiq-qoshiq yeb o‘tirardi.
Ko‘zlari qizarib ketgan, xayollari esa battar chalkash edi.

Eshik oldida esa uni Jimin kuzatib turardi.
Arinning jahli aralash bolalarcha muzqaymoq yeb o‘tirishi negadir yuragini g‘alati siqib yubordi.

“Meni kechir, Arinim…”

Jimin ko‘zlarini yumdi.

“Lekin hammasini to‘g‘irlayman. So‘z beraman… Seni baxtli qilaman.”

Nigohi sekin yuqori qavat tomonga ko‘tarildi.

“Faqat menga vaqt kerak…”

Ichidagi nafrat yana uyg‘ondi.

“Sofiani tuzatishim kerak… Keyin esa uni butunlay yo‘q qilaman.”

Jimin mushtini sekin siqdi.

“Menga xiyonat qilgan ayolning bunchalik oson qutulishiga yo‘l qo‘ymayman.”

Ko‘zlari sovib ketdi.

“Shu sabab u shu yerda…”

U yana Aringa qaradi.

“Ungacha esa… Sofia uchun mehribon er rolini o‘ynashga majburman.”

Jimin bir muddat Aringa qarab turdi-da, sekin ichkariga qadam bosdi.

— Sekinroq yeya ber. Sendan boshqa hech kim yemaydi o‘sha muzqaymoqni, — dedi u hazil ohangida va sekin Arin yoniga o‘tirdi.

Arin esa unga qaramasdan, yuzini burib oldi.

— Nima qilishimni o‘rgatmang menga, — dedi sovuq ohangda.

U muzqaymoqni kattaroq bo‘laklab, tez-tez yeyishda davom etdi.

Jimin bir lahza jim qoldi.
Arinning shu holati… g‘alati darajada yoqimtoy tuyuldi unga.
Ko‘zlarida bir zum yumshoqlik paydo bo‘ldi.

“Birinchi marta uni shunaqa… yoqimtoy holatda ko‘ryapman…”

Lekin Arinning bu harakatlari aslida ichki bezovtalik va boshlanayotgan taksikozning belgisi edi.

Birozdan so‘ng uy ichiga bolalarning shovqini kirib keldi.

— Oyi! — degan ovoz bilan Maria va Suho ichkariga yugurib kirishdi.

Arin darrov muzqaymoqni chetga surdi, yuzini va lablarini salfetka bilan artib, o‘rnidan turdi.

Bolalar unga yopishib olishdi.

— Oyi, bugun maktabda…
— Oyi, men besh oldim!
— Men ham!

Arin ularni quchoqlab, yuzlaridan, qo‘llaridan o‘pib erkalay boshladi.

— Barakalla, mening aqlli bolalarim…

Jimin esa eshik yonida jim turib bu manzarani kuzatardi.
Ko‘zlari biroz yumshab ketdi.

“Haqiqiy ona…”
“Ikkalasi ham uning bolasi emas, lekin o‘z bolasidek qarayapti…”

U chuqur nafas oldi.

“Dadam bekorga uni kelin qilaman deb turib olmagan ekan…”

Nigohi Arinda to‘xtadi.

“Mana asl sabab… u yaxshi ona bo‘la oladi…”

Mariyaning ko‘zi birdan eshik oldida turgan Jiminga tushdi.
U hech narsani o‘ylab ham o‘tirmay, Arinning quchog‘idan chiqdi-da, yugurib borib Jiminni mahkam quchoqladi.

— Dada!.. Keldingizmi? Sizni sog‘indim… — dedi u kichkina qo‘llari bilan otasini mahkam quchib.

Jimin ham darrov qizini bag‘riga bosdi.

— Keldim, malikam, keldim… Men ham seni sog‘indim. Juda-juda qattiq sog‘indim… — dedi u Mariyaning yuzlaridan qayta-qayta o‘pib.

Maria esa xafa ohangda labini cho‘chchaytirdi.

— Unda nega ertaroq kelmadingiz?..

Jimin qizining sochlarini silab qo‘ydi.

— Ba’zi ishlarim chiqib qoldi, malikam… Ularni tugatib bo‘lib, mana keldim-ku.

Maria yana otasiga mahkamroq yopishdi.

— Menga Arin oyimni olib kelganingiz uchun rahmat, dada… — dedi quvonch bilan.

Bu gapdan Jiminning nigohi sekin Aringa qaradi.

Keyin esa beixtiyor tepada turib hammasini kuzatayotgan Sofia tomonga ko‘zi tushdi.
Bir lahza ichida uning yuzidagi yumshoqlik biroz o‘zgardi. Go‘yo hozirgina ichida yashirib turgan barcha chalkash hislari yana uyg‘onib ketgandek edi.

Suho esa ota va qizning bir-biriga bo‘lgan mehrini jim kuzatib turardi.
Keyin sekin kelib, Arinning etagidan ushladi.
Arin pastga qarashi bilan Suhoning allaqachon yig‘lashga tayyor bo‘lib qolganini sezdi. Ko‘zlari namlanib, mo‘ltirab turardi.
Suho hech nima demadi.
Lekin uning ko‘zlari hammasini aytib turardi.
Arinning yuragi achishib ketdi. U darrov egilib, o‘g‘lini bag‘riga bosdi. Mahkam quchoqladi… ammo bir og‘iz ham gapira olmadi.

Nima desin bechora qiz?..

O‘zi hali ham Aria bilan Jinning yo‘qligiga ko‘nika olmayotgandi. Suhoning otasiz ulg‘ayayotganini ko‘rish esa uni kundan-kunga ko‘proq qiynardi.
Endi esa Suho yanada ko‘proq azob chekayotgandi.
Jimin bilan Mariyaning mehrini ko‘rib, yuragi og‘ridi.
Chunki u ham ota mehrini xohlardi.
U ham kimningdir bag‘riga yugurib borishni istardi.
Va eng yomoni…
Suho hali ham otasi bir kun kelishiga ishonardi.

Jiminning ko‘zi bir chekkada ularni kuzatib turgan kichkina bolakayga tushdi.
Suho Arinni mahkam quchoqlab olgan, lekin butun diqqati Jiminda edi. Nigohi aralash — qiziqish, alam va tushunmovchilik bilan qarab turardi.
Jimin sekin Mariyaning qo‘lidan ushladi-da, Arinning yoniga kelib uni Aringa topshirdi. So‘ng o‘zi Suho tengi tizzalab o‘tirdi.
Labida yengil tabassum paydo bo‘ldi.

— Salom, bolakay… — dedi u qo‘l uzatib.

— Salom, amaki… — dedi Suho qisqagina.

Jiminning tabassumi biroz kengaydi.

— Amaki emas. Bugundan boshlab “dada” degin, xo‘pmi?..

Shu zahoti Suho Aringa qaradi.
Ko‘zlari hayrat bilan kattalashib ketgandi.

— Oyi… bu amaki nima deyapti?..

Arinning tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi.
U zo‘rg‘a gapirdi.

— Suho, bolajonim… bu endi sening dadang…

Suho bir necha soniya qotib qoldi.
Go‘yo eshitgan gapini tushunishga urinayotgandek edi.

Jimin endi uning qo‘lidan ushlamoqchi bo‘lganida esa, Suho birdan qo‘lini tortib oldi.

— Siz dadam emassiz! Tegmang menga!

U bir necha qadam ortga chekindi.

— Suho, bolajonim… — Arin unga yaqinlashmoqchi bo‘ldi.

Lekin Suho undan ham uzoqlashdi.
Ko‘zlaridan yosh oqib tushayotgandi.

— Sizni yomon ko‘raman!.. Menga o‘z dadam kerak! Birovniki emas!.. Yaqin kelmang menga! — dedi u yig‘lab yubordi va xonasiga yugurib chiqib ketdi.

Uy ichi bir lahzada jim bo‘lib qoldi.

Maria qo‘rqib Aringa yopishib oldi.

Jimin chuqur nafas oldi-da, past ovozda gapirdi.

— Malikam, sen ham xonangga chiqib turaqol.

Maria indamay bosh irg‘ab, sekin yuqoriga ko‘tarilib ketdi.
Endi mehmonxonada faqat Jimin va Arin qolishgandi.
Jimin Aringa yaqinlashdi.
Ammo Arin darrov ortga chekindi.

— Yaqin kelma, Jimin… ahvolim yaxshi emas.

Uning ko‘zlari ham yoshga to‘lib ulgurgandi.

— Suho ilk marta meni yomon ko‘rishini aytdi… Sen sabab…

Jiminning yuzi birdan jiddiylashdi.

— Arin, meni bunaqa narsada ayblay olmaysan.

Uning ovozi endi ancha qattiq eshitildi.

— Suhoning otasining o‘limida men aybdor emasman, bilsang agar. Shunday ekan hech qachon menga “sen sababchisan” deb qaramagin.

Jimin ortiq gapirishni istamadi.
U asabiy tarzda chuqur nafas olib, hech nima demasdan xonadan chiqib ketdi.
Arin esa mehmonxona o‘rtasida bir o‘zi qolib ketdi.
Bir necha soniya qimirlamay turdi… keyin asta yerga cho‘kkalab o‘tirdi va nihoyat ko‘z yoshlarini ushlab tura olmadi.
Yelkasi titrab yig‘lay boshladi.
Shu payt Mitsu Mariyaning narsalarini joylashtirib bo‘lib xonaga kirib keldi. U yig‘layotgan opasini ko‘rishi bilan darrov oldiga yugurdi.

— Opa… nima bo‘ldi? Nega yig‘layapsiz?..

Arin zo‘rg‘a gapirdi.

— Suho…

Mitsuning yuragi orqaga tortib ketdi.

Bir lahzada hayoliga eng yomon narsalar kelib ulgurdi.

— Suhoga nima qildi?!
— U… menga “yaqinlashma” dedi… Eshityapsanmi, Mitsu?.. Suho ilk marta mendan uzoqlashdi… meni yomon ko‘rishini aytdi…

Arin yana yig‘lab yubordi.
Mitsu darrov uni bag‘riga bosib, yelkasidan silay boshladi.

— Opa… Suho hali bola-ku. U shunchaki sizdan ozgina arazlagandir. O‘zi nima bo‘ldi?

Arin ko‘z yoshlarini artishga ham urinmay javob berdi.

— Jimin unga “bugundan men sening dadangman” dedi…

Mitsuning yuzi bir zumda o‘zgardi.

— Lanati ablah… qachon kelib qoldi u?! — dedi u jahl bilan.

— Boya kelgan ekan… xotini bilan.

Mitsu bir lahza qotib qoldi.

— Nima?.. Qanaqa xotin, opa?..
Arin kulgiga o‘xshash achchiq nafas chiqardi.

— Birinchi xotini… Bugundan biz bilan yashashini aytdi.

— Sen indamadingmi? Hech nima demadingmi?!

Mitsuning jahli tobora chiqib borardi.
Arin esa boshini asta chayqadi.

— Menga desa o‘lib ketmaydimi… Ular bilan ishim yo‘q. Bilganini qilsin. Menga Suho muhimroq…

Bu gapni aytarkan, ovozi yanada sinib ketdi.
Mitsu opasining yelkalaridan ushlab, asta siladi.

— Hop, mayli opa… bo‘ldi endi yig‘lamang. Suhoni bilasiz-ku… araz qiladi, keyin yana qaytib keladi. Qani, endi o‘rningizdan turing…

Arin sekin o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi.
Lekin birdan qornida kuchli sanchiq turdi.

— Ayy!.. — dedi qornini ushlab.
Mitsu darrov cho‘chib ketdi.

— Opa, nima bo‘ldi?!

Arin bukchayib qoldi.

— Ayy… Mitsu… bolam… — dedi zo‘rg‘a.

Mitsu bir lahza nima deyishni ham bilmay qoldi.

— Bola?.. Opa… nimalar bo‘lyapti o‘zi?..

Keyingi soniyada Arin butunlay polga cho‘kkalab qoldi. Qo‘llari bilan qornini mahkam ushlab olgandi.
Sanchiq tobora kuchayardi.
Mitsu vahimaga tushib qoldi.

— Opa! Opa menga qarang!..

Xuddi shu paytda Taehyung endigina uyga qaytgandi. U mehmonxonadan kelayotgan vahimali ovozlarni eshitishi bilan yugurib ichkariga kirdi.
Va ko‘rgan manzarasi sabab rangi oqarib ketdi.
Arin polda yotardi. Mitsu esa nima qilishni bilmay alanglardi.

— Jin ursin…

Taehyung bir soniya ham yo‘qotmay yugurib borib Arinni qo‘llariga ko‘tardi.

— Mitsu! Mashinani tayyorla! Tez! — deya baqirdi u.

So‘ng Arinni bag‘riga bosgancha tashqariga shoshildi.
Bu paytda Jimin esa yuqorida, biroz o‘ziga kelish uchun dushga kirgandi. Suv shovqini sabab pastdagi vahimani umuman eshitmayotgandi.
Mitsu titrayotgan qo‘llari bilan mashinani ishga tushirdi.
Taehyung Arinni orqa o‘rindiqqa ehtiyotkorlik bilan yotqizdi va o‘zi ham yoniga o‘tirdi.

— Tezroq hayda, Mitsu! Shifoxonaga! — dedi asabiy ohangda.

Mitsu indamay gazni bosdi.
Ammo ich-ichidan dahshatga tushayotgandi.
U hali ham vaziyatni to‘liq anglamayotgandi.
Taehyung esa Arinning oqarib ketgan yuzidan ko‘z uzolmay, sochlarini silardi.

— Arin… Arinim… biroz chidagin, xo‘pmi?..

Arin zo‘rg‘a ko‘zlarini ochdi.

— Tae…

— Tsshh… gapirma. Mana, yetib qoldik…

Arinning qo‘li qorniga yanada qattiq yopishdi.

— Bolam… — dedi u titroq ovozda.

Taehyung oshxonada Arin bor deb o‘ylab, ichkariga kirishi bilan hech kimga qaramay gapirdi.

— Arin, menga limonli choy tayyorlab ber. Boshim otilib ketay deyapti… — dedi divanga o‘tirarkan.

Mitsu esa bir lahza oldingi kulib turgan kayfiyatidan asar ham qolmadi.
Bu yigit nafaqat uni payqamadi, hatto bir marta qarashga ham arzimagandek tutdi o‘zini. Eng asabni buzadigan tomoni esa — Taehyungning bu uyda o‘zini Arinning haqiqiy eridek tutayotgani edi.
Mitsu qo‘llarini ko‘ksiga bog‘lab, kesatib gapirdi.

— Kechirib qo‘yasiz-u, pochchaginam… men Arin emasman.

Mana endi Taehyung boshini ko‘tarib unga qaradi.
Bir necha soniya tikilib turdi-da, yengil jilmaydi.

— Sen qachon kelding, qizaloq?..

— Yaqinda keldim. Xo‘sh-xo‘sh, pochchajon qayerlardan kelyapsiz? — dedi Mitsu ataylab “pochchajon” so‘ziga urg‘u berib.

Taehyung chuqur xo‘rsinib boshini orqaga tashladi.

— Qizaloq, kattalarning ishiga aralashma. Yana shu “pochchajon” deyishniham bas qil.

Mitsu qoshini ko‘tardi.

— Nima, bu yolg‘onmi? Axir o‘zingiz-ku opamga uylangan. Mayli, soxta bo‘lsa ham.

— Hammasini bilar ekansan. Unda hadeb pochchalab asabimni buzma.

Taehyung asabiy tarzda bo‘yin qismini uqalab qo‘ydi.
Mitsu esa battar tirjaydi.

— Pochcha demasligim uchun menga nima berasiz, pochchaginam?

Taehyung unga bir necha soniya jim qarab turdi. Keyin sekin o‘rnidan turdi-da, stolni aylanib o‘tib, gaz oldida turgan Mitsu tomon yaqinlasha boshladi.
Mitsu ham joyidan qimirlamadi. Faqat ko‘zlarini qisib, uni kuzatib turardi.
Taehyung juda yaqin kelib to‘xtadi.

— Hmm… demak senga “pochchajon” demasliging uchun biror narsa berishim kerakmi? — dedi pastroq ovozda.

— Ha, pochchajon... dedi Mitsu u qanchalik yaqin turganiga ham parvo qilmay, ataylab tirjayib javob qaytardi.

Taehyung Mitsuning javobidan keyin sekin kulib qo‘ydi.
U yana bir qadam yaqinlashdi. Endi ikkalasining orasida juda oz masofa qolgandi.
Taehyung qo‘lini asta ko‘tarib, Mitsuning yuziga tushib turgan soch tolalarini ehtiyotkorlik bilan qulog‘i ortiga o‘tkazdi. So‘ng Mitsu bilan tenglashib, sal egildi-da, qulog‘i yonida past ovozda pichirladi:

— Agar yana bir marta “pochcha” desang...

U gapining qolganini ataylab aytmay, bir lahza jim qoldi.
Shu qisqa sukunatning o‘zi Mitsuning yuragini battar tez urdirib yubordi. Hatto Yoongi yonida ham bunchalik hayajonlanmagan edi. Negadir Taehyung yaqin kelgan sayin nafas olishi og‘irlashayotgandek tuyulardi.
Taehyung esa uning tezlashgan nafasini ham, yurak urishini ham bemalol sezib turardi. Labining bir chetida sezilarsiz kulgi paydo bo‘ldi.
U yana biroz yaqinlashib, gapini davom ettirdi:

— Yana qaytaradigan bo‘lsang… nafas ola olmay qolguningcha shu pushti lablaringdan bo‘sa olaman.

So‘ng ataylab sekin Mitsuning qulog‘i chetini tishlab qo‘ydi-da, undan sal uzoqlashdi.

— Meni tushunding deb o‘ylayman, qizaloq.

Mitsu esa joyida qotib qolgandi.
Hozirgina nima bo‘lganini hali ham hazm qila olmayotgandi. Yuragi hanuz tartibsiz urardi, miyasi esa butunlay chalkashib ketgandi.

Taehyung yana divan tomon yurib, o‘zini bemalol o‘tirgandek tutdi. Ammo ko‘z oldida hali ham shokdan chiqolmay turgan Mitsuning holati aylangani uchun ichida kulgisi qistardi.
Shunga qaramay, o‘zini jiddiy tutishga urinib gapirdi:

— Menga limonli choy tayyorla, qizaloq. Axir pochchangman-ku, shundaymasmi?

Ataylab “pochcha” so‘zini urg‘u bilan aytdi.
Mitsu birdan o‘ziga kelgandek boshini ko‘tardi.

— Men limonli choy damlashni bilmayman, — dedi biroz xijolat bilan.

Taehyung bir lahza unga tikilib qoldi.
Na kuldi, na hayron bo‘ldi. Faqat qoshini chimirdi.

— Katta qiz bo‘lib, shuni ham bilmaysanmi? — dedi ensasini uqalab. — Ertaga ering mast bo‘lib kelsa nima qilasan?

Mitsu darrov jahl bilan unga qaradi.

— Bu bilan ishingiz bo‘lmasin. Yigitim sizga o‘xshab ichib yurmaydi.

Ovozini balandroq chiqarib yuborganini o‘zi ham sezmay qoldi.
Taehyung esa boshini yon tomonga og‘dirib, miyig‘ida kuldi.

— Hm… demak, ering ichmaydiganlardan ekan-da?

— Ha, ichmaydi. U sizga o‘xshagan emas.

Shu payt Mitsuning telefoni yorishib ketdi. Ekranda katta harflar bilan “Sevgilim” degan yozuv chiqdi.
Mitsu darrovning o‘zida kayfiyati o‘zgarib, telefonini qo‘liga oldi.

— Mana, o‘zi qo‘ng‘iroq qilyapti, — dedi ataylab Taehyungga ko‘rsatgandek.

Taehyungning yuzi birdan o‘zgardi.
Haligacha kulib turgan ko‘zlari bir zumda sokinlashib qoldi. U hech nima demadi. Faqat nigohi bir necha soniya telefon ekranida turib qoldi.
Mitsu esa buni payqamagancha qo‘ng‘iroqqa javob berdi.

— Alo?.. Haa, uyg‘ondim… sizchi?

U bemalol kulib gaplashishda davom etdi. Hatto ataylab yumshoqroq ovozda gapirayotgandek edi.
Taehyung esa indamay o‘tirardi.
Ammo telefon ortidagi yigitning ovozi, Mitsuning kulishi va bir-biriga aytayotgan mayin gaplari negadir uning asabiga teya boshladi.
Oxiri chiday olmadi.
U sekin o‘rnidan turdi-da, bir og‘iz ham gapirmay oshxonadan chiqib ketdi.
Mitsu esa telefon bilan gaplashishda davom etsa ham, ko‘z qiri bilan uning ortidan qarab qoldi.
Negadir Taehyungning jim ketib qolishi ichida g‘alati hissiyot qoldirgandi.

Bu vaqtda bolalar ham uyg‘onib, maktabga tayyor bo‘lib xonalaridan chiqishdi va to‘g‘ri oshxona tomon yugurishdi.
Mitsu esa telefon suhbatini tugatib, g‘o‘shakni qo‘ydi-da, ularga qarab yuzida tabassum bilan burildi.

— Holajon, qachon keldingiz? — dedi Suho yugurib kelib Mitsuni quchoqlab.

Mitsu “holajon” degan gapni eshitishi bilan qoshini chimirdi.

— Aysh, Suho… senga necha marta aytganman meni “holajon” demagin deb. Meni opa degin. Opa.

Suho kulib bosh irg‘adi.

— Xo‘p, opa.

Maria esa eshik oldida jim turardi. U Mitsuni tanimasdi. Yaqinlashishga ham biroz cho‘chirdi. Go‘yo yoniga borsa koyib beradigandek tuyulayotgandi.
Mitsu uning tortinib turganini sezdi-da, darrov qo‘llarini keng yoydi.

— Sen Maria bo‘lsang kerak-a? Kelaqol.

Maria avval biroz ikkilanib turdi, keyin mayda qadamlar bilan uning oldiga bordi.
Mitsu esa u yaqinlashishi bilan darrov quchoqlab, yuzlaridan mehr bilan o‘pib qo‘ydi.

— Jonim qizim meni… endi men ham sening opang bo‘laman, xo‘pmi? Mendan qo‘rqma.

Maria sekin bosh irg‘adi.

— Xo‘p…

— Opa, nonushta tayyormi? — dedi Suho allaqachon stulga chiqib o‘tirib olib. — Hozir maktabga kech qolamiz.

— Sabrli bo‘l, shumtaka, — dedi Mitsu kulib. — Maria, sen ham o‘tir.

Shunday qilib Mitsu ikkisiga tez-tez nonushta tayyorlab, oldilariga qo‘ydi. So‘ng qo‘llarini artib, Arinning xonasi tomon yurdi.
U eshikni ham taqillatmay ichkariga kirib bordi-da, shartta opasining yoniga yotib olib, uni mahkam quchoqladi.

— Opa… turasizmi?.. Anavi soxta eringiz mast bo‘lib kelibdi. Limonli choy so‘rayapti.

Arin bu gapni eshitib, erinibgina ko‘zlarini ochdi.

— Taehyungni aytyapsanmi?.. — dedi hali to‘liq uyg‘onolmay.

— Ha. Men unaqa choy damlashni bilmayman-ku. Borib o‘zingiz tayyorlab bering.

Arin chuqur nafas olib boshini qashladi.

— Yaxshi, hozir boraman. Sen issiq suv bilan limonni tayyorlab tur.

Shunday deb Mitsuni yengil itarib xonadan chiqarib yubordi.
Mitsu chiqib ketgach, Arin bir muddat jim o‘tirib qoldi.

“Endi chidashga majbursan, Arin… Taehyung soxta bo‘lsa ham, hujjatlarda ering. Bechora yigit… akasi uchun hatto o‘z kelajagini ham qurbon qilishgacha bordi…”

Shu xayol bilan sekin o‘rnidan turdi.
Avval yotoqni tartibga keltirdi, keyin hammomga kirib ketdi. Birozdan so‘ng yuzini yuvib, sochlarini tartibga soldi-da, to‘g‘ri oshxona tomon yurdi.
Ichkariga kirishi bilan bolalariga ko‘zi tushdi.
Darrov yuziga samimiy tabassum yugurdi.
U avval Suho bilan Mariyaning yoniga borib, ikkisining ham yuzidan o‘pdi. So‘ng yenglarini shimarib, limonli choy tayyorlashga kirishdi.

Birozdan so‘ng limonli choy tayyor bo‘ldi. Arin uni vijnaga quyib, kichik patnisga ehtiyotkorlik bilan joyladi. Yoniga bosh og‘rig‘iga qarshi dori va ertalabki yengil nonushtani ham qo‘shdi.

— Mitsu, mashinani sekinroq hayda. Endi boringlar, maktabga kech qolmanglar, — dedi u oshxonadan chiqish oldidan.

— Xo‘p, opa, — dedi Mitsu.

Arin oshxonadan chiqib, to‘g‘ri Taehyungning xonasiga yo‘l oldi. Eshikni taqillatdi, lekin ichkaridan hech qanday javob bo‘lmadi. Bir lahza ikkilanib turdi-da, yengil xo‘rsinib, ichkariga kirdi.
Xona markazida katta karavotda Taehyung shirin uyquga cho‘mgan edi. Tinch, sokin nafas olayotgan, yuzida odatdagi o‘sha ishonchli, biroz mag‘rur ifoda yo‘q — faqat oddiy, tinch uxlayotgan yigit.
Arin bir muddat joyida qotib qoldi. Nigohi beixtiyor unga tushdi.
Ichida g‘alati og‘riq sezildi.

“Qaniydi Jimin emas, sen bo‘lsaydiyding… Senda bor insoniylik akangda ham bo‘lsaydi…”

U shu fikrni yutib yubordi.
So‘ng asta qadam tashlab, patnisni yotoqxona yonidagi stolga qo‘ydi. Bir lahza yana unga qarab turdi. Taehyungning uxlab yotgan holati negadir unga g‘alati sokinlik berardi — go‘yo u hammasini unutib, shu uy ichidagi shovqindan uzoqroqda turgandek.

Arin qo‘lini cho‘zdi. Yuziga tushib turgan soch tolalarini to‘g‘rilamoqchi bo‘ldi-yu, qo‘li havoda to‘xtab qoldi.
U bir lahza jim turdi.
Ichida o‘zini koyib yubordi:

“Arin, nimalar qilyapsan o‘zi… aqlingni yig‘ib ol. Sen bunaqa qila olmaysan.”

Shu o‘y bilan tezda qo‘lini ortga tortdi va nigohini boshqa tomonga burdi.
So‘ng asta xonadan chiqib ketdi.
Arin chiqib ketishi bilan Taehyung ko‘zlarini ochdi. U shiftga tikilib bir lahza jim yotdi, keyin sekin o‘rnidan qimirlamasdan gapirdi:

— Agar menga teginganingda… seni umuman qo‘yib yubormasdim, madam…

Uning ovozi past, uyqu aralash edi. Xonada jimlik hukm surardi.
Taehyung yon tarafga o‘girilib, stol ustidagi patnisga ko‘zi tushdi. Limonli choy, dori va yengil nonushta tartib bilan qo‘yilgandi. Uning labida sezilarsiz kulgi paydo bo‘ldi.

— Jiminga yana bir marta havasim kelyapti… — dedi u o‘ziga-o‘zi. — Arin hujjatda xotinim, lekin…

U gapini davom ettirmadi. Bir muddat jim qoldi.

— …lekin uni o‘zimniki qilish ham qo‘limdan kelardi. Ammo men bunday pastkash emasman.

Sekin o‘rnidan turdi, patnisni qo‘liga oldi va yana yotoqqa qaytdi.
Choydan bir ho‘pladi, so‘ng dorini ichdi. Ovqatdan ham ozroq yeb, hammasini tartib bilan tugatdi-da, yana yotib oldi.
Shiftga qarab yotarkan, nigohi biroz qoraydi.

“Jimin… qayerlardasan? Nega kelmayabsan?.. Tezroq kelsang bo‘lardi. Aks holda men o‘zim ham sezmay Aringa yaqinlashib boryapman…”

U bir lahza ko‘zlarini yumdi.

“Meni bu holatdan faqat sen to‘xtata olasan.”

Arin hozir oshxonada edi. Uning aqli va yuragi bir-biri bilan kurashayotgandek — ichida g‘alati bezovtalik bor edi. Bir lahza o‘zini yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqdi.
O‘zini chalg‘itish uchun darrov ishga sho‘ng‘idi. Idish-tovoqlarni tartibga keltirdi, oshxonani qayta-qayta supurib, hammasini joy-joyiga qo‘ydi. Go‘yo tartib ichidagi tartibsizlikni bosib qo‘ygandek bo‘lishga urinardi.
Shu holatda tushlikkacha oshxonadan chiqmay yurdi.
Bu paytda Taehyungning ham mastligi tarqalib, u asta xonasidan chiqdi. Mehmonxonaga kirib, divanga òtirdi va televizorni yoqib, yangiliklarni ko‘ra boshladi.
Biroz vaqt o‘tib eshik qo‘ng‘irog‘i jiringladi.
Arin darrov borib eshikni ochdi. Qarshisida Jiminning ota-onasi qo‘llarida sumkalar bilan turishardi.

— Arin qizim, uzr, ogohlantirmay keldik… — dedi Park xonim muloyim jilmayib.

Arin ham ularga iliq tabassum bilan javob berdi va ichkariga taklif qildi.

— Xush kelibsizlar. Uzr so‘ramang, bu uy ham sizlarniki-ku, — dedi u samimiy ohangda.

Shu lahza Park xonimning ko‘z oldidan eski xotiralar o‘tdi. Uzoq yillar avvalgi kun — Jiminning uyiga ilk bor borgan payti…

FLASHBACK

Park xonim o‘g‘lining uylanganini eshitgach, uni ko‘rish uchun ogohlantirmay, AQShdagi uyiga kelgandi.
Eshikni yosh qiz ochdi. U Sofia edi. Park xonimni oddiy kiyimda qòlida bir necha sumkalar bilan turganini kòrip yuzida mensimaslik ifodasi bilan jerkib gapirdi.

— Kimsiz? Sadaqa so‘rashga kelgan bo‘lsangiz, bu hayriya emas, — dedi u qovoq solib va eshikni yopib qòydi.

Park xonimning yuragi birdan siqildi.
Ammo u qayta eshikni taqillatdi.
Sofia yana jahli chiqib eshikni ochdi.

— Uff, yana nima? Sizga ket dedim-ku!

Park xonim birdan ichkariga kirib ketdi.

— O‘zingni to‘g‘rilab ol. Jimin qani? Uni chaqir!

— Hoy xola, bu yer karvonsaroy emas!

— Kim bilan gaplashyapsan o‘zing? Men Park xonimman. Eringning onasi!

Sofia bir lahza qotib qoldi. Keyin darrov ovozi o‘zgardi.

— Kechiring, onajon… tanimay qolibman…

U qo‘l uzatmoqchi bo‘ldi, ammo Park xonim darrov qo‘lini tortib oldi.

— Menga tegina ko‘rma. Sendek kelinni men tan olmayman. Jiminni chaqir!

FLASHBACK TUGADI

Arin ularni mehmonxonaga boshlab bordi. Ichkariga kirishi bilan Taehyungni ko‘rib bir lahza jim qoldi.
Taehyung amakisi kelganini ko‘rib darrov o‘rnidan turdi va ularni quchoq ochib kutib oldi.
— Xush kelibsizlar.

— Voy, shumtaka, sen hali shu yerdamiding? Onang seni qidiryapti-ku, — dedi Park xonim kulib.

— Aysh, kelinoyi, onamga aytgandim-ku, — dedi Taehyung beparvo ohangda.

— Unda nega menga boshqacha gapirding? — Park xonim yengil kuldi. — Mayli, Arin qizim, uyga o‘rganib qoldingmi?

— Ha, onajon, — dedi Arin muloyim.

— Onajon degan tilingdan aylanay, endi doim shunaqa de, xo‘pmi, qizim?

— Xo‘p, — dedi Arin jilmayib. — Unda men choy tayyorlab kelaman.

— To‘xta, qizim, o‘tir. Sen bilan gaplashib olishimiz kerak, — dedi Janob Park jiddiylashib.
Arin bir zum to‘xtadi.

— Tinchlikmi? Nima haqida?

— Madam, biroz sabr qilsangizchi, — dedi Taehyung kulimsirab.

— Sen jim tur, — dedi Arin past ovozda, faqat unga eshitiladigan qilib.

So‘ng Arin ham o‘tirib qoldi. Shu payt Janob Park stol ustiga hujjat qo‘ydi.

— Bunga imzo chek, qizim.

Arin hujjatni qo‘liga olib, sinchiklab o‘qidi. Bir zumda ko‘zlari kattalashib ketdi.

— Yo‘q… men buni qila olmayman, — dedi u darrov hujjatni stolga qo‘yib.

— Nima ekan o‘zi?.. — dedi Taehyung qiziqib hujjatni olib o‘qiy boshlab. Uning ham yuzi o‘zgardi.

— Amaki, bu… — dedi u gapini tugatmay.

— Bu kompaniyaning 40% aksiyasi, — dedi Janob Park qat’iy ohangda. — Arin qizim, bu sizga to‘y sovg‘asi.

Arin hayrat bilan bosh chayqadi.

— Lekin men buni ololmayman. Bu Jiminnikiku…

— Shu sabab ham senga beryapmiz, qizim, — dedi Park xonim muloyim ohangda. — Ering bilan bog‘liq narsalardan uzoqlashib ketmasliging uchun.

Ichida esa boshqa o‘y bor edi, lekin u buni bildirmadi.
Arin ikkilanib qoldi.

— Bu juda katta narsa-ku…

— Hoy, buncha tortinmasang-chi, — dedi Taehyung yengil turtib. — Sening o‘rningda boshqasi bo‘lsa, allaqachon imzo qo‘ygan bo‘lardi.

— Taehyung to‘g‘ri aytyapti, — dedi Janob Park. — Imzo chek.

Arin bir muddat jim qoldi. So‘ng sekin qo‘lini ko‘tardi va hujjatni imzoladi.

— Mana, ko‘rdingmi, unchalik qiyin emas, — dedi Taehyung kulib.

Arin unga qarab yengil jilmaydi.

— Tentak…

— Arin, endi bizga choy yoki qahva olib kelarsiz, — dedi Taehyung o‘zini erdek tutib.

Arin bir zum sergak tortdi.

— Oh, uzr, unutibman. Hozir kelaman, — dedi u tezda chiqib ketarkan.

— Sen bola qachon to‘g‘ri gapirishni o‘rganasan-a, — dedi Park xonim Taehyungga qarab. — Bechora qizni noqulay ahvolga solib qo‘yding.

— Men nima dedim, kelinoyi… — dedi Taehyung o‘zini bilmaganga solib.

Birozdan so‘ng Arin qo‘lida patnis bilan qaytib keldi. Taehyung darrov o‘rnidan turdi va undan patnisni oldi-da, choylarni mehmonlarga uzatdi.

— Arin qizim, kel, sen ham o‘tir, — dedi Janob Park muloyim ohangda.

— Men tushlikka tayyorlanishim kerak. Bolalar ham maktabdan kelib qolishadi, — dedi Arin eshik tomon yurarkan.

— Bolalarni Taehyung olib keladimi? — dedi Park xonim.

Arin ortiga o‘girildi.

— Yo‘q, ularni singlim Mitsu olib keladi. O‘qishdan qaytayotganda o‘zi olib keladi.

— Ha, unda yaxshi, — dedi Park xonim bosh irg‘ab.

Arin yengil ta’zim qilib, xonadan chiqib ketdi.

Kunlar odatdagidek o‘ta boshladi, lekin hamma narsaning ostida nimadir o‘zgargandek edi…

Mitsu Arinning iltimosi bilan o‘sha uyda qolib, ular bilan birga yashay boshladi. Uy endi avvalgidek sokin emasdi — ichiga biroz jon kirgandek, ammo shu bilan birga yangi tartibsizlik ham qo‘shilgandi.
Taehyung esa Mitsu uyda bo‘lgan paytlarda ko‘pincha tashqariga chiqib ketardi. Ba’zan ko‘chalarda uzoq yurardi, ba’zan esa syomkalarda band bo‘lardi. Imkon qadar Mitsu bilan to‘qnash kelmaslikka harakat qilardi. O‘zi ham buning sababini aniq bilmasdi. Balki uning yigiti borligini bilgani uchundir… yoki boshqa nimadir.
Arin bilan esa kun sayin yaqinlashib borardi. Ular endi avvalgidek sovuq emasdi. Aksincha, orasida mayda hazillar paydo bo‘lgan, oddiy gaplar ham boshqacha ohangda aytiladigan bo‘lib qolgandi. Taehyung Arinni ishga olib borar, olib kelardi ham.
Arin mashinasini Mitsuga bergani uchun, o‘ziga Taehyungni “tansoqchi” qilib olgandek edi. Aslida esa bu taklifni Taehyungning o‘zi qilgandi — go‘yo shunchaki qulaylikdek.
Arin esa Jiminsiz yashayotganiga endi naq 3 hafta bo‘lganini sezdi.
Na qo‘ng‘iroq bor, na xabar.
Ba’zan uni eslab qolardi… lekin bu aniq sog‘inch emasdi. Nimadir boshqacha edi. Ichida noaniq, nomi yo‘q bir his bor edi. U nima ekanini o‘zi ham tushunmasdi…

Arin endi avval ishlagan kompaniyasida Jimin kelguncha katta boshliq edi. Uning ishga bo‘lgan salohiyati va mas’uliyati sabab u yangi hamkorlik shartnomasini ham imzolashga ulgurdi.

Bugun esa o‘sha yangi hamkor bilan uchrashuv kuni edi.

Hamkor uni restoranga taklif qilgan, lekin Arin hali u insonni ko‘rmagan, hatto ovozini ham eshitmagan edi.

Restoranga kirar ekan, uni xizmatchi qiz kutib oldi va oldindan band qilingan stol tomon boshlab bordi.

Arin atrofga bir nazar tashladi — joy sokin, chiroqlar iliq, muhit esa ish uchrashuviga juda mos edi. U biroz to‘xtab, chuqur nafas oldi va ichkariga yanada ishonch bilan qadam qo‘ydi.

Arin stolga yaqinlashdi va bir lahza qotib qoldi.
U qarshisidagi insonni ko‘rib, beixtiyor nafasi ichiga tiqilib qolgandek bo‘ldi. Yuragi esa bir zumda tez ura boshladi.
O‘sha odam o‘rnidan turdi, Arinning yoniga kelib, unga o‘tirishi uchun stulni muloyimlik bilan surib berdi va ishora qildi.
Arin hanuz unga tikilib turardi — ko‘zlarini uzolmay, go‘yo ishonmayotgandek.

— Arin… balki o‘tirasiz? — dedi u yengil kulimsirab.

Arin lablari zo‘rg‘a qimirlagandek bo‘ldi.

— Namjoon…?

— Ha, men. Nega buncha hayron qolding, Arin? — dedi u birdan ohangini norasmiylashtirib.

Arin bir zum jim qoldi, so‘ng o‘zini yig‘ib oldi.

— Hurmat saqlang, Janob Kim, — dedi sovuqroq ohangda.

Namjoon yengil jilmaydi.

— Demak, ish rejimidasan. Mayli, unda ish haqida gaplashamiz.

Ular bir lahza sukut saqlashdi.

— Nega aynan bizning kompaniyani tanladingiz, Janob Kim? — dedi Arin jiddiy ohangda.

— Chunki u yerda sen borsan, Arin.

— Sizdan iltimos, bu gaplarni to‘xtating. Hurmatingizni biling.
Namjoon ko‘zlarini undan uzmadi.

— Xo‘sh… ering yo‘qligida qiynalmayapsanmi?

Arin bir zum qotib qoldi.

— Biz ish haqida gaplashgani kelganmiz, Janob Kim, — dedi u o‘zini bosib.

Namjoon esa gapni davom ettirdi, ovozi endi biroz sovuqroq tus oldi:

— Lekin menga bir narsa qiziq… Nega haligacha Jiminni kutyapsan?

— Bas qiling, — dedi Arin keskin.

— Jimin hozir qayerda ekanini bilasanmi o‘zi? — dedi Namjoon ko‘zlarini qisib. — U hozir sobiq xotini yonida. U bilan birga.

Arin bir lahza jim qoldi.
Ko‘z oldi qorong‘ilashgandek bo‘ldi.

“Bu erkak… bularni qayerdan biladi? Uning gaplari rostmi o‘zi? Demak Jimin… shuning uchun meni Taehyungga tashlab ketib ketganmi…”

U lablarini tishlab, nigohini pastga tushirdi. Ichida esa birinchi marta chalkashlik va og‘riq aralashib ketgandi.

Namjoon òzi gapirganidan mammun holda Arinni harakatlarini kuzata boshladi.

Arin ortiq gaplashishni istamay, keskin tarzda o‘rnidan turdi.

— Hamkorlik bekor qilindi. Endi meni bezovta qilmang, Janob Kim.

U chiqib ketmoqchi bo‘ldi, lekin Namjoon chaqqonlik bilan uning bilagidan ushlab oldi.

— Afsuski, shartnoma allaqachon imzolangan. Agar bekor qilinsa, kiritilgan mablag‘ni o‘n baravar qilib qaytarishga to‘g‘ri keladi.
Arin uning qo‘lidan o‘zini tortib oldi.

— Ablah… menga tegmang!

— Meni kut, azizam. Endi har kuni meni ko‘rishga majbursan. Jimin baribir seni qabul qilmaydi.

— Bas qiling! — dedi Arin ovozi titrab.

Ammo Namjoon to‘xtamadi.

— Baribir meniki bo‘lasan, Arin.

Arin sabrini yo‘qotib, tezda restorandan chiqib ketdi. Orqasida esa Namjoonning past, sovuq ovozi qoldi.

— Qochib qutula olmaysan… sen baribir meniki bo‘lasan.

Tashqariga chiqishi bilan Arin o‘zini g‘alati his qila boshladi. Ko‘ksida nimadir siqilgandek, nafasi yetmayotgandek bo‘ldi. Qo‘li beixtiyor telefoniga uzaldi va Taehyungning raqamini terdi.

— Alo… Tae… — dedi u zo‘rg‘a ovoz chiqarib.

Taehyung rulda ketayotgan edi. Arinning ovozini eshitishi bilan mashinani birdaniga chetga oldi va to‘xtatdi.

— Nima bo‘ldi, Arin? — dedi darrov xavotir bilan.

— Meni olib ket… iltimos…

Taehyungning yuzi o‘zgardi.

— Qayerdasan? Ayt, nima bo‘ldi?

— “Sante” restorani oldidaman…

— Hozir boraman. Kut, xo‘pmi.

Taehyung telefonni qo‘ymay, mashinani qayta ishga tushirdi. Gazni bosdi. U odatda bunday shoshilmasdi, lekin Arinning titroq ovozi… uni ichidan bezovta qilib yuborgandi.

Birgina “Tae” degan zaif chaqiriq ham unga yetgandek edi.

O‘n daqiqadan so‘ng u aytilgan manzilga yetib keldi. Restoran oldidagi skameykada o‘tirgan Arinni ko‘rishi bilan yuragi siqilib ketdi.
Darrov mashinadan tushib uning oldiga yugurdi.

— Arin… Arinim, men keldim. Nima bo‘ldi o‘zi? — dedi u tiz cho‘kib, uning yuziga qarab.

Arinning ko‘zlari qizarib ketgan, yonoqlarida yosh izlari bor edi. Taehyung darrov uning yuzidagi yoshlarni artdi.

— Tae… meni olib ket. Bu joydan ketaylik. Men charchadim… hammasidan charchadim, — dedi Arin va o‘zini uning bag‘riga tashladi.

— Ketamiz, Arinim, ketamiz… — dedi Taehyung uni mahkam quchoqlab. — Qani, ayt, nima bo‘ldi? Seni kim xafa qildi?

Arin yig‘lab yubordi.

— Tae… men shunchalik yomon insonmanmi?..

— Yo‘q, — dedi Taehyung darrov. — Nega bunday deyapsan? Kim seni shunaqa dedi?

Arin ovozi titrab davom etdi:

— Unda nega Jimin meni emas, o‘sha sobiq xotinini tanladi? Nega haligacha kelmayapti? Unga ayt… menga javobini bersin… Men u bilan oila qurishni xohlamagandim…

Taehyung uning boshini yengil silab, ovozini pasaytirdi.

— Shsh… bo‘ldi, tinchlan. Sen yomon emassan. Bu yerdagi yomon odam— Jimin. U ko‘r ekan… sendek sof qalbli, chiroyli ayolni ko‘rmadi.

Taehyung Arinni sekinlik bilan o‘rnidan turg‘azdi va asta yetaklab mashinasi tomon olib bordi. Ularni ichkaridan Namjoon kuzatib turardi.

— Darrov o‘ziga himoyachi topib olibdimi… Qoyil, Arin xonim. Lekin mendek telba senga oshiq ekan… yoningdagi har qanday erkakni yo‘q qilaman. Huddi o‘z ukam kabi… — deya o‘ziga o‘zi gapirdi Namjoon.

Lekin keyingi ko‘rgan manzarasidan shokka tushib qoldi.

9 qism

Taehyung o‘z xonasiga kirib ketdi. Arin esa uy bo‘ylab sekin yurib, har bir burchagini ko‘zdan kechirdi. Bu joy unga begona, sovuq va biroz bosimli tuyulardi.
Suho allaqachon o‘z xonasiga joylashib bo‘lgan, jim. Eng ajablanarlisi — u onasidan bu yerga nega kelganini ham so‘ramagan edi. Go‘yo bolalarcha beparvolik emas, balki vaziyatni sezib, savol berishni istamagandek.
Arin esa hali ham hammasini ichida tartibga sola olmagandi. Nega bu yerda ekanliklari, nima bo‘layotgani, kelajakda ularni nima kutayotgani — hech biri aniq emas edi.
U deraza yoniga borib, tashqariga qaradi. Ko‘nglida esa bitta og‘ir savol aylanardi: “Endi hammasi qayergacha boradi?”

Biroz vaqt o‘tgach, Arin oshxona tomon yurdi. Ichkariga kirishi bilan atrofni sinchiklab kuzata boshladi. Har bir idish, har bir jihozga e’tibor bilan qarab chiqdi. Ba’zi joylarini esa telefoniga rasmga olib qo‘ydi.
Sababi oddiy edi — ayrim burchaklar juda o‘tkir, ba’zi jihozlar esa yosh bola uchun xavfli ko‘rinardi. Suho esa doim oshxonada yugurib yurishni, onasiga yordam berishni yaxshi ko‘rardi. Shu sabab Arin bu joylarni keyinroq o‘zgartirish kerakligini o‘ylab qo‘ydi.
U beixtiyor bu uyga moslashishni boshlab yuborganini o‘zi ham sezmay qolgandi.
Muzlatkichni ochib, ichidan kerakli mahsulotlarni oldi. O‘zi ham anchadan beri hech narsa yemaganini his qildi. Suhoning ham ovqatlanadigan vaqti bo‘lib qolgan edi.
Shu o‘y bilan yenglarini shimarib, sekin ovqat tayyorlay boshladi. Oshxona ichini asta-sekin idishlarning mayin tovushi va pishayotgan taomning iliq hidi to‘ldira boshladi.

Taehyungning xonasi oshxonaga yaqinroq edi. Shu sabab ko‘p o‘tmay yoqimli, shirin hid butun xonasini egalladi.
U yotoqda cho‘zilib, telefon titkilab yotgandi. Ammo hid burniga urilishi bilan diqqati bo‘lindi.

— Mmm… bu shirin hid oshxonadan kelyaptimi?.. — dedi o‘zicha, asta o‘rnidan turib.

Uyda xizmatchilar yo‘qligini yaxshi bilardi. Shu sabab qiziqib eshik tomon yurdi.

— Bu kim ekan uyni bunaqa hidga to‘ldirgan… — deya sekin xonasidan chiqib, oshxona tomon yo‘l oldi.

Ichkariga kirishi bilan qadami sekinlashdi.
Arin ovqat tayyorlayotgandi. Oqartirilgan yenglari tirsagigacha shimilgan, yuziga tushib ketgan sochlari esa ishiga halaqit berardi. U bir qo‘li bilan ovqatni aralashtirib, ikkinchi qo‘li bilan sochlarini yig‘ishga urinardi.
Taehyungning nigohi beixtiyor yumshab ketdi.
Shu payt ko‘zi tortma ustida yotgan Marianing soch bog‘lagichiga tushdi. U indamay uni qo‘liga oldi-da, Arinning yoniga bordi.

— To‘xta…

Arin nima bo‘layotganini tushunib ulgurmasidan, Taehyung uning sochlarini ehtiyotkorlik bilan yig‘ib, bog‘lab qo‘ydi.
Arin hayrat aralash ko‘zlari bilan unga qaradi.
Taehyung esa go‘yo bu oddiy holdek, xotirjam turardi.

Arin biroz jim turdi. Ichidagi hayajonni bosishga urinib, nihoyat past ovozda dedi:

— Raxmat…

Taehyung yengil jilmayib, go‘yo hammasi joyidagidek bosh irg‘adi. So‘ng Aringa juda yaqinlashdi va uning qo‘lidagi qoshiqni asta olib, hali to‘liq pishmagan ovqatdan ozgina tatib ko‘rdi.

— Mmm… Arin, nima pishiryapsan? Buncha shirin hid… — dedi u yengil kulib, yuziga yorqin tabassum yoyilib.

— Aysh Arin… bu buncha shirin…

Lekin Arin uni umuman eshitmayotgandek edi.
Jimindan keyin unga bunchalik yaqin kelgan erkak — aynan Taehyung edi. Bu holat Arinni butunlay hayratga soldi. U bir lahza qotib qoldi, qo‘lidagi harakat ham to‘xtadi.
Ko‘zlari Taehyungda, ammo fikrlari butunlay chalkash edi.
U nimadir demoqchi bo‘ldi, lekin ovozi chiqmay qoldi.
Taehyung esa buni sezgandek, biroz orqaga chekinib, uning yuziga qaradi.

— Nima bo‘ldi?.. — dedi u sekinroq ohangda, avvalgidek o‘yinchan emas, biroz ehtiyotkorlik bilan.

Arin hayollarini yig‘ib, sekin gapirdi.

— Hammasi joyida…

— Aniqmi? Lekin unaqaga o‘xshamayapti, — dedi Taehyung unga sinchkovlik bilan qarab.

— Taehyung hammasi joyida deyapman — deya Arin ovozini biroz ko‘tarib yubordi va Taehyungning qo‘lidagi qoshig‘ini tortib oldi.

— Men ovqat qilayotganimda kimdir aralashishini yoqtirmayman...deya Taehyungni gaz oldidan yengil itarib, yon tomonga o‘tkazdi.

— Biroz kutsang, ovqat tayyor bo‘ladi. Ungacha u yerda o‘tir yoki xonangga borib dam ol. Keyin chaqiraman.

Taehyung esa ketmadi.
U bir qadam orqaga ham yurmadi, faqat Arinni kuzatib turardi.
Arin buni sezib, ichida biroz bezovtalandi, lekin tashqaridan buni bildirmadi.
Taehyung yengil kulimsirab qo‘ydi.

— Qiziq… hammani oshxonadan haydaysan, lekin meni haydash unchalik oson emas .

Arin unga qisqa qarab qòydi lekin gapirdi.

Taehyung stulni asta tortib o‘tirarkan, ko‘zini Arindan uzmadi.
Arin esa go‘yo e’tibor bermayotgandek ovqatga qaradi, lekin qo‘llari biroz sekinlashib qolgandi.
Xonada esa jimlik hukm surdi.

Taehyung jimgina Arinni kuzatishda davom etdi.
Uning har bir mayda harakati beixtiyor e’tiborini tortardi.
Issiq bug‘ yuziga urilganda burnini yengil burishtirishi, ovqatdan taralayotgan yoqimli hid sabab lablariga sezilarsiz tabassum yugurishi… idishlarni ham shoshmasdan, tartib bilan yuvishi…
Eng ko‘p sezilgani esa — Arin oshxonada tartib va sarishtalikni yaxshi edi. Hamma narsa o‘z joyida, ortiqcha shovqinsiz.
Taehyung shu sokin manzarani buzmay, indamay kuzatib o‘tirdi.
Birozdan so‘ng ovqat tayyor bo‘ldi. Arin taomlarni ehtiyotkorlik bilan idishlarga suzib, stolga olib chiqdi. Yoniga kimchi qo‘ydi, keyin esa Suhoning sevimli pankeyklaridan ham alohida idishga joylab keldi.
Suhoga sutli shoy, o‘ziga achchiq qahva… Taehyung uchun esa biroz shirinroq qahva tayyorladi.
Taehyung bularning hammasini jim kuzatib o‘tirardi. Uni hayratga solgani — Arin uning qanday qahva ichishini bilgandek tayyorlagani edi.
Aslida esa Arin shunchaki Jimin biroz shirinroq qahva ichishini eslab, “balki ukasi ham shunaqadir” deb o‘ylagandi.
Taehyung sekin o‘rnidan turib, stol atrofiga kelib o‘tirdi.

— Hmm… mening sevimli qahvajonim… hidi dimog‘imgacha urildiya… — dedi u qahvadan bir ho‘plab.

Arin unga qisqagina qarab qo‘ydi.

— Men Suhoni olib kelaman. Sen ovqatlanaver. Yoqimli ishtaha - Shunday deb fartugini yechdi-da, bir chekkadagi ilgichga ilib, oshxonadan chiqib ketdi.
Taehyung esa uning ortidan qarab qoldi.
Lablarida yengil kulgi paydo bo‘ldi.
— Jiminga havasim kelib ketyapti… — dedi past ovozda o‘ziga o‘zi.

Birozdan so‘ng oshxonaga kichkina bolakay yugurib kirib keldi. Orqasidan esa Arinning xavotirli ovozi eshitildi.

— Bolajonim, sekinroq! Unaqa yugurma, hozir yiqilasan!

Taehyung beixtiyor jilmayib qo‘ydi. Aynan shu payt kimdir uning kiyimidan torta boshladi.
U orqasiga qaradi.
Qarshisida qovoqlarini biroz uyib, labini cho‘chchaytirib turgan yoqimtoy bolakay turardi.

— Hoy, amaki, siz kimsiz? — dedi Suho jiddiy ohangda. — Nega bu yerda o‘tiribsiz?

U Taehyungning kiyimidan mahkam ushlab, uni boshdan oyoq sinchiklab kuzata boshladi.
Taehyung ko‘zlarini yumib, kulib yubormaslikka zo‘rg‘a chidardi.
Bu holat bir tomondan juda kulguli edi… ikkinchi tomondan esa uni hayratga solayotgandi.
Chunki Suhoning jiddiy qiyofasi aynan kattalarnikidek edi, lekin baribir juda yoqimli ko‘rinardi.

Taehyung sekin pastga egildi-da, uning ko‘zlariga qarab gapirdi.

— Menmi? Hmm… bu uyga yashirincha kirib olgan odam bo‘lsamchi?

Suho bir zum jim qoldi. Keyin ko‘zlari kattalashib ketdi.

— Rostdanmi?

Taehyung kulib yubordi. Aynan shu payt oshxonaga yetib kelgan Arin chuqur xo‘rsinib, boshini ushladi.

— Suho… yana tergov qilishni boshladingmi?..

— Oyi, bu amaki o‘g‘ri ekan! Politsiya chaqiring, berib yuboramiz! — dedi Suho Taehyungning kiyimidan haligacha mahkam ushlab olgancha, go‘yo qo‘yib yuborsa qochib ketadigandek.

Bu gapni eshitib Arin ham, Taehyung ham kulib yuborishdi.
Arin sekin Suhoning yoniga keldi-da, uning qo‘lini Taehyungning kiyimidan ehtiyotkorlik bilan bo‘shatdi. So‘ng tizzalab, ko‘zlariga qarab muloyim gapirdi.

— Bolam, bu odam o‘g‘ri emas. Endi u sening amaking bo‘ladi. Uni hurmat qil, xo‘pmi? Bu uy ham uniki…

Suho bir lahza Taehyungga qarab turdi. Keyin uning g‘ijim bo‘lib qolgan kiyimiga ko‘zi tushib, beixtiyor o‘sha joyini qo‘llari bilan tekislab qo‘ygandek bo‘ldi.
So‘ng onasidan bir qadam uzoqlashib, kichkina boshini egib tazim qildi.

— Kechiring, amaki… Men shunchaki onamning xavfsizligi uchun shunday qildim… — dedi u o‘zini oqlashga urinib.

Taehyung bir lahza jim qoldi.
Uning hayratlangani — Suhoning juda tez vaziyatni tushunib olgani edi. Arinning birgina tushuntirishi bilan darrov o‘zini tutishi, kattalardek gapirishi… bu yosh bola uchun juda noodatiy tuyuldi.
Taehyung asta jilmaydi-da, Suhoning boshini yengil silab qo‘ydi.

— Sen onangni himoya qilmoqchi bo‘lgansan. Bu yomon emas. Aksincha… juda zo‘r ish qilgansan.

— Qani endi ovqatlanamiz. Suho, joyingga o‘tir.
Taehyung, senham tezroq ovqatlanib Mariyani olib kel. Hali u bilan to‘liq tanishmaganman, — dedi Arin stolga ovqatlarni qo‘yib.

— Xo‘p bo‘ladi, Madam, — dedi Taehyung kulib.

Arin unga “hazillashma” degandek bir qarab qo‘ydi-da, Suhoning oldiga ovqatini surdi.
Taehyung esa indamay ovqatdan yeb ko‘rdi va ko‘zlari kattalashdi.

— Voy… bu juda mazali ekan-ku.

— Oddiy ovqat, — dedi Arin beparvo.

— Agar shu oddiy bo‘lsa, unda boshqasi qanday bo‘ladi ekan…

Arin indamay yelka qisdi.
Taehyung esa ichida kulardi. Arinning birdan jiddiylashib, buyruq ohangida gapirishi unga yoqib tushgandi. Hozirgina oshxonadan haydagan qiz endi bemalol unga topshiriq beryapti.
Suho esa pankeykni yeb o‘tirib birdan gap qotdi.

— Amaki, siz har kuni kelasizmi endi?

Taehyung qoshiqni qo‘lida aylantirib Aringa bir qarab oldi-da, keyin Suhoga kulib qaradi.

— Balki. Menga ruxsat berishsa kelarman.

Arin esa bu gapga hech nima demay, qahvasidan sekin ho‘pladi.

Shu payt Suho pankeykdan bir bo‘lak olib Taehyungga uzatdi.

— Oling amaki, sizham yeng.
Taehyung hayratlanib kuldi.

— Menga beryapsanmi?

— Ha. Oyim aytadi-ku, yaxshi odamlar bilan bo‘lishish kerak deb.

Arin shu gapdan keyin sekin boshini ko‘tardi.
Taehyung esa pankeykni olib, Suhoga qarab jilmaydi.

— Demak men yaxshi odam ekanmanda.

Suho bir muddat o‘ylab turdi.

— Hali aniqmas… lekin o‘g‘ri emassiz.

Bu gapdan oshxona ichini kulgi egalladi.

Shu tariqa uchchalasi birgalikda ovqatlanishdi.
Ovqatdan keyin Taehyung asosiy qo‘rg‘onga — Mariyani olib kelish uchun ketdi. Suho esa onasiga oshxonani yig‘ishtirishda yordam berdi.

Kechki payt.
Uy eshigi asta ochildi.
Taehyung ichkariga kirib keldi. Bir qo‘lida biroz kattaroq pushti rang chamadon, ikkinchi qo‘li esa Mariyaning mitti qo‘llarini mahkam ushlab turardi.
Maria ichkariga kirishi bilan atrofga alangladi. Keyin mehmonxonada o‘tirgan Arinni ko‘rishi bilan birdan qo‘lini Taehyungdan chiqarib, yugurib ketdi.

— Nihoyat keldingiz... Endi meni onam bo‘lasiz, to‘g‘rimi? — dedi u Arinni mahkam quchoqlab.

Taehyung esa eshik oldida to‘xtab qoldi. U ataylab indamadi. Faqat Arinning keyingi harakatini kuzatdi.
Arin ham Mariyani quchog‘iga oldi.

— Albatta, malikam… men endi sening oyijoning bo‘laman.
Mariyaning ko‘zlari darrov namlandi.

— Sizni yaxshi ko‘raman, oyijon… menga ona mehri kerak edi… menga mehr bering… — dedi u kichkina qo‘llari bilan Arinning yuzlarini ushlab, ko‘zlariga qarab.

Arinning yuragi uvishib ketdi.

— Jonim qizim… men ham seni yaxshi ko‘raman, — dedi u Mariyani bag‘riga bosib. So‘ng yuzlaridan, kichkina qo‘lchalaridan mehr bilan o‘pdi.

— Endi doim yoningda bo‘laman, xo‘pmi?.. Jonim qizim meni…

Taehyung esa ularni kuzatib turarkan, ichida g‘alati his uyg‘ondi.
Qanday qilib… mutlaqo begona bo‘lgan, hatto o‘z onasi voz kechgan bolani shu qadar samimiy bag‘riga bosish mumkin?..
U sekin kulimsiradi.
Amakim bekorga “Arinni kelin qilaman” demagan ekan…
Nigohi yana Aringa tushdi.
Mana haqiqiy ona…
Begona bo‘lsa ham, “farzandim” deb qabul qila oladigan inson…

Suho Mariyaning ovozini eshitishi bilan xonasidan yugurib chiqdi. Eshik oldida turgan Taehyungga bir qarab qo‘ydi-da, uning yonidan shoshib o‘tib ketdi.

— Maria!.. — deb uning oldiga bordi.

— Suho…

Maria ham Arinning quchog‘idan chiqib, Suhoning yoniga keldi. Yuzida kichik tabassum bor edi.

— Endi birga yashar ekanmiz, Suho… — dedi u quvonch bilan.

— Yig‘ladingmi, Maria?.. — dedi Suho uning ko‘z chetida qolgan yoshni qo‘li bilan asta artib.

Taehyung ularni kuzatib turarkan, ichida hayrat aralash kulgi uyg‘ondi.

— Aysh… bu bola umuman to‘qqiz yoshga o‘xshamaydi-ku. Huddi kattalardek gapiryapti…
Maria esa biroz ikkilanib Suhoga qaradi.

— Mendan oyingni qizg‘onmaysanmi, Suho?..

U savolni etiborsiz qoldirib , bu savolni juda ehtiyotkor, umid aralash nigoh bilan berdi.
Suho esa hech o‘ylab ham o‘tirmadi.

— Yo‘q. Nega qizg‘onishim kerak?.. Oyim ikkimizga ham yetadi. Shundaymi, oyijon?

Arin shu gapdan keyin beixtiyor jilmayib yubordi. Ko‘zlari namlanib ketganini esa yashirishga urindi.
Taehyung esa jim turardi.
Negadir bu uyga kelganidan beri ilk marta ichida haqiqiy iliqlikni his qilayotgandi.

— Qani bolalar, endi hamma xonasiga. Tun bo‘ldi, hamma uxlashi kerak, — dedi Taehyung ularning suhbatini bo‘lib.

— Men oyim bilan uxlayman, — dedi Maria darrov.

— Mayli, qizim. Hammamiz birga uxlaymiz, — dedi Arin uning boshini silab.

Taehyung labini bosib kuldi-da, ataylab — Men ham sen bilan uxlaymanmi, Arin?...deya gapirdi.

— Hoy amaki, uyalmaysizmi bunaqa deyishga?! — dedi Suho darrov jahl aralash qarab.
Taehyung kulgidan o‘zini zo‘rg‘a ushlab turardi.

— Men hazillashyapman, bolakay…

Arin esa chuqur nafas oldi.
— Taehyung… bugun rosa asabimni buzyapsan, sezyapsanmi shuni? — dedi u ertalabdan beri yig‘ilib kelgan jahlining bir qismini chiqarib.

Taehyung darrov qo‘llarini tepaga ko‘tardi.

— Bo‘ldi, jimman. Taslim.

Suho hali ham unga shubhali qarab turardi.
Taehyung esa kulib qo‘ydi-da, Mariyaning chamadonini qo‘liga oldi.

— Mayli, Arin, men ketdim. Ko‘chada ishim bor edi. Mariyaning narsalarini xonasiga qo‘yib ketaman. O‘zing joylashtirib qo‘yarsan.

Arin indamay bosh irg‘adi.
Taehyung esa zinadan yuqoriga ko‘tarilib ketdi. Lekin ketayotib ham labidagi kulgi yo‘qolmagandi.
Negadir bu uy ichidagi shovqin, bolalarning gaplari va Arinning jahl aralash koyishi unga yoqib qolayotgandi.

Ertasi kuni .

Arin hali to‘liq uyg‘onib ulgurmasidan eshik qo‘ng‘irog‘i chalina boshladi. U erinibgina o‘rnidan turdi va eshikni ochdi.
Qarshisida tirjayib turgan singlisini ko‘rib, Arin yengil kulib qo‘ydi.

— Aysh, Mitsu… ertalabdan nega kelding-a? — dedi uni ichkariga kiritarkan.

— Senga ham hayrli tong, opaginam. Xo‘sh, “pochcham” qani, ko‘rinmaydiku?

— Ertalabdan asabimni buzishga kelgan bo‘lsang, iltimos, ketaqol, — dedi Arin ko‘zlarini ishqalab.

Mitsu esa buni eshitmagandek uy ichini bemalol kuzatib yurdi. Ko‘zlari Taehyungni qidirardi.

— Opa, soxta eringiz qani?..

— Bilmayman. Yurgandir biror joyda…

— Endi uni nima deb chaqirsam ekan? Pochcha desammi, yoki soxta pochchami?

— Bilganingni qil. Men uxlayman. Bolalarni kiyintirib maktabga o‘zing olib bor. Men dam olaman.

Arin shunday deb xonasiga kirib ketdi.
Mitsu esa hech narsa bo‘lmagandek oshxonaga o‘tib, bolalarga nonushta tayyorlay boshladi.
Birozdan so‘ng eshik yana ochildi.
Taehyung biroz tarqoq, mastroq holatda ichkariga kirib keldi. Ko‘rinishidan kechasi uyga kech qaytgan, ammo kayfiyati yomon emasdi.
U atrofga bir qarab oldi-da, oshxonadan chiqayotgan shovqinni eshitib o‘sha tomonga yo‘l oldi.

Taehyung oshxonaga kirishi bilan Mitsu uni ko‘rib, ko‘zlarini qisib kulib yubordi.

— Voy, “soxta pochcha” kelib qoldi-ku, — dedi u ataylab.

8 qism

1-kun oldin

Kechki soat 21:15.
Jimin va Arin yonma-yon o‘tirib, sokin bir kino tomosha qilishardi. Xonada faqat ekran yorug‘i va past ovozdagi sahnalar hukm surardi.
Jimin Arinni quchog‘iga olgan, goh-gohida uning ochiq yelkasidan, bo‘ynidan ohista o‘pib qo‘yardi. U deyarli gapirmasdi. Ammo sukuti ham so‘zlardan kuchliroq edi — har bir harakati bilan o‘zining hukmronligini sezdirar, go‘yo ogohlantirayotgandek.
Arin esa jim. Qarshilik yo‘q. Faqat ko‘zlari ekranga qadalgandek, ammo fikrlari ancha uzoqda. Go‘yo u qarshilik qilsa, Jimin hammasini tashlab ketadigandek. Va agar u ketsa — Suhoni yo‘qotish ehtimoli juda katta edi.
Shu sabab Jimin — Arin uchun shunchaki inson emas, balki imkoniyat edi. Suhoni saqlab qolish imkoniyati.
Ammo baribir, ich-ichidan nimadir bezovta qilardi.

— Bu insonning sukunati meni qo‘rqitadi…— Nahotki odam shunchalik egalik qila olsa?..— Atigi ikki kun ichida uning qanday ekanini anglab oldim…— Juda asabiy, tez jahli chiqadi. Hammasi uning uchun mukammal bo‘lishi kerak…— Lekin men mukammal bo‘lishni xohlamayman…
Arin chuqur nafas oldi, ammo bu nafas ham ichidagi og‘irlikni yengillashtira olmadi. Kino davom etardi. Lekin uning qalbida boshqa, ancha murakkab sahna ketayotgandi.

Kino davom etardi, ammo ular orasida biror so‘z almashilmadi. Xonani sukut egallagan, faqat ekrandan taralayotgan ovozlar bor edi.
Birdan telefon jiringladi. Bu jimlikni kesib o‘tgan yagona tovush bo‘ldi.

— Arin, telefonni olib yubor, — dedi Jimin qisqa va buyruq ohangida.

Arin indamay stol ustida turgan telefonni oldi-da, Jiminga uzatdi. So‘ng yana o‘zini kinoga berayotgandek ko‘rsatdi.

— Yarim kechasi kim bo‘ldi ekan… — dedi Jimin kiruvchi qo‘ng‘iroqqa qarab, ovozida sovuq qiziqish sezilib.

Bu nega qo‘ng‘iroq qilyapti… — deb o‘yladi u ichida.

Ekrandagi raqamni ko‘rishi bilan uning yuzi o‘zgardi. Bir lahza ham ortga qaramay, o‘rnidan turdi va xonadan chiqib ketdi.
Eshik yopilishi bilan xona yana sokinlikka cho‘mdi.
Arin sekin boshini ko‘tardi va eshik tomonga qaradi. Jiminning ketganiga ishonch hosil qilgach, yelkalari asta bo‘shashdi. Nafasi yengillashdi, go‘yo ko‘rinmas bosim birdan yo‘qolgandek.
U ko‘zlarini yumdi.

— Bu inson bilan qanday yashayman endi…

Oradan biroz vaqt o‘tgach, eshik keskin ochildi. Jimin asabiy holda ichkariga kirib keldi. Uning qadamlaridayoq g‘azab sezilib turardi. Hech narsa demay, Arinning yoniga kelib o‘tirdi.

— O‘chir televizorni. Ovozi yoqmayapti, — dedi birdan, sovuq ohangda.

Arin bir lahza nima deyilganini anglamay, unga qarab qoldi.

— Senga o‘chir dedim. Nega bunday qarayapsan? — Jiminning ovozi birdan ko‘tarildi.

Arin seskanib ketdi. Qo‘llari yengil titradi. U darhol pultni olib, televizorni o‘chirdi.
Xona birdan yana sukunatga cho‘mdi. Ammo bu safar bu sukunat tinch emas, bosimga to‘la edi.

— Tur. Xonaga borib tayyorlan.

Arin sekin bosh ko‘tardi. Yuragi tez ura boshlaganini o‘zi ham sezardi.

— Balki kerak emasdir… Axir ertalab ham bo‘ldi… kechasi ham bo‘ldiku… — dedi past, ehtiyotkor ovozda.

Jiminning nigohi birdan sovuq tortdi.

— Tur dedim senga. Jahlimni chiqarma, Arin.

Bu gapda yashirin ogohlantirish bor edi va Arin buni juda yaxshi tushunardi.

Arin indamay chiqib ketdi. U bilardi — bu yerda so‘zlar hech narsani o‘zgartirmaydi.
Xonaga kirgach, shkafni ochdi. Ichida allaqachon tayyorlab qo‘yilgan kiyimlar osig‘liq turardi — go‘yo uning tanlovi yo‘qdek. U ulardan birini oldi-da, dushxonaga kirdi.
Suvni oxirigacha sovuq qilib ochdi.
Muzdek tomchilar tanasiga urila boshladi. Bir necha soniyadayoq butun vujudi zir-zir titray boshladi. Ammo Arin buni sezmayotgandek edi. Ko‘zlarini yumgancha, qimirlamay turardi.
Chunki uning ichidagi sovuqlik tashqaridagidan ancha kuchliroq edi.

Ikki kun… atigi ikki kun ichida hammasi o‘zgarib ketdi.

Endi uning hayollarida faqat bitta ism bor edi — Suho.
U o‘zini allaqachon topshirib bo‘lgandi. Tanlovsiz. Qarshiliksiz. Go‘yo boshqa yo‘li yo‘qdek.
Jimin bilan esa… ular hatto odamdek gaplashishmasdi.
Bu munosabatda na iliqlik bor, na tushunish.
Jimin uchun Arin — shunchaki vosita edi. Nafsi uchun. Vaqtincha ehtiyoj uchun.
Va janob Parkning qarorlari bilan bu “vosita” tayyorlab qo‘yilgandi.
Bu paytda Jimin zalda yolg‘iz qolgancha, telefonini olib yana qo‘ng‘iroq qildi.

📞 — Tinchlikmi, Jimin? — dedi dadasi go‘shakni ko‘tarishi bilan.

📞 — Dada, men ertaga shoshilinch AQSHga borib kelishim kerak bo‘lyapti.

📞 — Nega? Axir ertaga sudga borishing kerak-ku.

📞 — Shifoxonadan qo‘ng‘iroq qilishdi… Dada, Sofianing ahvoli og‘ir ekan. Bormasam bo‘lmaydi.

📞 — Sen bola aqldan ozdingmi?! — uning ovozi keskinlashdi. — Bormaysan u yerga. Endi sen oilali erkaksan.

📞 — Dada, axir u ham rafiqam-ku…

📞 — Sobiq rafiqang! U bilan ajrashgansan. Bormaysan. Aringa keraksan bu yerda.

📞 — Menga Sofia muhim. Taehyungga ayting, menga qo‘ng‘iroq qilsin.

📞 — O‘zing emasmi “Sofia xiyonat qildi” deb ajrashgan?

📞 — Dedim… lekin baribir borishim kerak. Nima bo‘lsa ham, u Marianing onasi.

📞 — Arin-chi? Unga nima deysan?

📞 — Arinni o‘zingiz kelin qilishni xohladingiz, men emas. Shunday ekan, bu ishga aralashmang.

📞 — Sen butunlay aqldan ozgansan! Ertaga sud deyapman. U qiz senga ishonyapti. Yarim yo‘lda tashlab ketasanmi endi?

📞 — Yo‘q. Soxta hujjat tayyorlaymiz. Taehyung vaqtinchalik uning eri rolini o‘ynab turadi.

📞 — Bu ishlar aytilgandek oson emas… Keyin unga nima deysan?

📞 — U meni tushunadi. Dada, iltimos, Taehyungni topib bering. Telefoni o‘chiq deyapti.

📞 — Yaxshi… — dedi dadasi og‘ir xo‘rsinib. — Lekin bilib qo‘y, bola… buning oqibati yaxshilik bilan tugamaydi.

Qo‘ng‘iroq tugadi.
Xona yana jimjitlikka cho‘mdi.
Ammo bu safar bu jimlik — bo‘ron oldidan keladigan sukunat edi.

Arin indamay chiqib ketdi. U bilardi — bu yerda so‘zlar hech narsani o‘zgartirmaydi.
Xonaga kirgach, shkafni ochdi. Ichida allaqachon tayyorlab qo‘yilgan kiyimlar osig‘liq turardi — go‘yo uning tanlovi yo‘qdek. U ulardan birini oldi-da, dushxonaga kirdi.
Suvni oxirigacha sovuq qilib ochdi.
Muzdek tomchilar tanasiga urila boshladi. Bir necha soniyadayoq butun vujudi zir-zir titray boshladi. Ammo Arin buni sezmayotgandek edi. Ko‘zlarini yumgancha, qimirlamay turardi.
Chunki uning ichidagi sovuqlik tashqaridagidan ancha kuchliroq edi.

Ikki kun… atigi ikki kun ichida hammasi o‘zgarib ketdi.

Endi uning hayollarida faqat bitta ism bor edi — Suho.
U o‘zini allaqachon topshirib bo‘lgandi. Tanlovsiz. Qarshiliksiz. Go‘yo boshqa yo‘li yo‘qdek.
Jimin bilan esa… ular hatto odamdek gaplashishmasdi.
Bu munosabatda na iliqlik bor, na tushunish.
Jimin uchun Arin — shunchaki vosita edi. Nafsi uchun. Vaqtincha ehtiyoj uchun.
Va janob Parkning qarorlari bilan bu “vosita” tayyorlab qo‘yilgandi.
Bu paytda Jimin zalda yolg‘iz qolgancha, telefonini olib yana qo‘ng‘iroq qildi.

📞 — Tinchlikmi, Jimin? — dedi dadasi go‘shakni ko‘tarishi bilan.

📞 — Dada, men ertaga shoshilinch AQSHga borib kelishim kerak bo‘lyapti.

📞 — Nega? Axir ertaga sudga borishing kerak-ku.

📞 — Shifoxonadan qo‘ng‘iroq qilishdi… Dada, Sofianing ahvoli og‘ir ekan. Bormasam bo‘lmaydi.

📞 — Sen bola aqldan ozdingmi?! — uning ovozi keskinlashdi. — Bormaysan u yerga. Endi sen oilali erkaksan.

📞 — Dada, axir u ham rafiqam-ku…

📞 — Sobiq rafiqang! U bilan ajrashgansan. Bormaysan. Aringa keraksan bu yerda.

📞 — Menga Sofia muhim. Taehyungga ayting, menga qo‘ng‘iroq qilsin.

📞 — O‘zing emasmi “Sofia xiyonat qildi” deb ajrashgan?

📞 — Dedim… lekin baribir borishim kerak. Nima bo‘lsa ham, u Marianing onasi.

📞 — Arin-chi? Unga nima deysan?

📞 — Arinni o‘zingiz kelin qilishni xohladingiz, men emas. Shunday ekan, bu ishga aralashmang.

📞 — Sen butunlay aqldan ozgansan! Ertaga sud deyapman. U qiz senga ishonyapti. Yarim yo‘lda tashlab ketasanmi endi?

📞 — Yo‘q. Soxta hujjat tayyorlaymiz. Taehyung vaqtinchalik uning eri rolini o‘ynab turadi.

📞 — Bu ishlar aytilgandek oson emas… Keyin unga nima deysan?

📞 — U meni tushunadi. Dada, iltimos, Taehyungni topib bering. Telefoni o‘chiq deyapti.

📞 — Yaxshi… — dedi dadasi og‘ir xo‘rsinib. — Lekin bilib qo‘y, bola… buning oqibati yaxshilik bilan tugamaydi.

Qo‘ng‘iroq tugadi.
Xona yana jimjitlikka cho‘mdi.
Ammo bu safar bu jimlik — bo‘ron oldidan keladigan sukunat edi.

— Men to‘g‘ri qilyapmanmi o‘zi…
Ikki o‘t orasida qoldim. Yuragim Sofiya tomon tortadi… aqlim esa Arinning yonida qolishimni aytadi.
— Lekin bir narsani angladim… men hali ham Sofiyani unuta olmagan ekanman. Uning kasal ekanini eshitib, ichim muzlab ketdi. Nima bo‘lmasin… u mening birinchi sevgim edi.
Qancha xiyonat qilmasin, men uni kechirishga tayyor edim. Har safar.
— Ammo… seni xohlamaydigan insonni yoningda ushlab turish qanchalik qiyin ekan…
Men uni chin dildan sevganman. Bir necha bor kechirdim. Xiyonatini ko‘rsam ham jim qoldim. Go‘yo ko‘rmagandek… eshitmagandek yashadim.
Lekin oxirgisi… hammasidan oshib tushdi.
— U mening eng yaqin do‘stim bilan birga bo‘ldi.
Va eng og‘iri… u mendan hatto uzr ham so‘ramadi.
Shunga qaramay… mana endi o‘zimga achinaman.
Baribir, Sofiya uchun AQSHga borishni o‘ylayapman. Uning ahvolini bilishim kerak.

— Agar doktor aytgandek, uning umri kam qolgan bo‘lsa-chi?..Nahotki… mening birinchi sevgim ko‘z o‘ngimda yo‘qolayotgan bo‘lsa…Yana bir gap… ular aytishdi, u xotirasini yo‘qotgan emish…

— Demak… u bizni ham eslamaydimi endi?..

Bizning o‘sha baxtli kunlarimizni… birga kulgan lahzalarimizni…
…nahotki hammasi faqat men uchun qolib ketayotgan bo‘lsa…

Jimin asabiy qo‘lini sochlari orasiga olib kirib, mahkam ushladi. Nafasi og‘irlashdi.

— Arin-chi… unga nima deyman?
“Kechaqol, meni kechir… men seni emas, Sofiani tanladim”, deymanmi?..

U achchiq kulib qo‘ydi, ammo bu kulgida umuman quvonch yo‘q edi.

— Dadam aytgani uchun Aringa uylandim.
Arin… u oddiy qiz. Jim, toza, beg‘ubor. Lekin Sofia-chi…

U ko‘zlarini yumdi.

— Ularni solishtirsam… Arin Sofiadan ko‘ra ancha pok. U hech qachon xiyonat qilmaydi.
Lekin… men-chi? Men unga loyiqmanmi o‘zi?..

Bir lahza sukut cho‘kdi.

— Yo‘q… men Aringa loyiq emasman.
Men… faqat o‘sha xiyonatkor Sofiani sevgan, yana ham sevishda davom etayotgan odamman.

U boshini sekin chayqadi.

— Endi esa… ikkalasini ham ushlab turmoqchiman…

Bu gapni o‘zi aytib, o‘zi ham og‘ir nafas oldi.

— Agar rostdan ham Sofianing umri kam qolgan bo‘lsa…bu bir tomondan…osonlashadigandek.
Arin bilan tinch yashashim mumkin…

U birdan gapini to‘xtatdi. O‘z fikridan o‘zi cho‘chigandek.

— Lekin… agar u rostdan o‘lsa…
Uning ovozi pastlab ketdi.

— Men… haqiqatan ham baxtli yashay olamanmi o‘zi?..

O‘yga botib o‘tirgan payti telefon jiringladi.
Jimin ekraniga qaradi — “Tete”. U darhol qo‘ng‘iroqni ko‘tardi.

📞 — Nega telefonni olishing shunchalik qiyina sen bolani — dedi u asabiy ohangda.

📞 — Tinchlikmi, hyung? Meni izlab qolibsan, — dedi Taehyung xotirjam.

📞 — Hullas, tanishlaringni ishga solib, soxta nikoh hujjati tayyorla.

Jiminning bu gapini eshitgan Taehyung birdan qattiq kulib yubordi.

📞 — Hyung, yana kimga uylanmoqchisan? Arinning o‘zi yetmayaptimi?

📞 — Hozir hazilning vaqti emas. Men emas — sen uylanasan. Aringa.

Bu gap shunchalik sovuqqonlik bilan aytildiki, Taehyung bir lahza nima deyishni ham bilmay qoldi.

📞 — Hyung… hazillashyapsan, shundaymi?..

📞 — Sofia avtohalokatga uchragan. Hozir og‘ir ahvolda kasalxonada. Bormasam bo‘lmaydi.

📞 — Hyung, senga turmush o‘yinchoqmi? Arinni umuman o‘ylamadingmi? Unut endi o‘sha Sofiani. Endi senda Arin bor.

📞 — O‘limi yaqin deyishyapti… — Jiminning ovozi pasaydi, lekin keskin edi. — Miyasi shikastlangan, xotirasini yo‘qotgan deyishyapti. Eshityapsanmi meni? U… faqat meni eslay olishi mumkin. Bu ham ellik foiz…

Jiminning fikrlari faqat Sofiada edi. Taehyung qancha Arin haqida gapirmasin, u yana o‘sha tomonga qaytardi.

📞 — Hullas, ertaga sudga mening o‘rnimga borasan.

📞 — Hech qachon. Arin — sening xotining, mening emas.

📞 — Aytganimni qil. Shoshilinch bo‘lmasa, ketmasdim. Oxirgi marta yordam ber.

📞 — Aringa nima deysan?..

📞 — Unga hech narsa aytma. Keyin o‘zim tushuntiraman.

Qo‘ng‘iroq tugadi.
Xonada yana sukunat cho‘mdi.
Ammo bu safar bu sukunat — yolg‘on, qaror va oqibatlar bilan to‘lib-toshgan edi.

Jimin telefonini stol ustida qoldirib, xonasi tomon yurdi.
Eshikni ochib ichkariga kirganida, Arin yotoqda yo‘q edi. Hammom tomondan suv shovqini eshitilib turardi.
U asta ustki kiyimlarini yechib, hammomga yaqinlashdi.

— Kiryapman, — dedi eshikni sekin ochib.

Ichkariga kirishi bilan ko‘zi Aringa tushdi. U muzdek suv tagida, devorga suyangancha o‘tirardi. Tanasini titroq bosgan.

— Tentak qiz… muzlab qolibsanku, — dedi Jimin shoshilib.

U darhol Arinni qo‘liga ko‘tarib olib chiqdi. Yotoqqa yotqizib, shkafdan quruq kiyim oldi va ehtiyotkorlik bilan kiydirdi. So‘ng uni ko‘rpaga mahkam o‘rab qo‘ydi.

— Shunchalik o‘lgin kelyaptimi sen qizni? Qaysi aqling bilan bunaqa ish qilyapsan o‘zi?
— Senga tayyorlan dedim… borib suv tagiga o‘zingni tashla demadim-ku, tentakvoy, — dedi bu safar biroz yumshoqroq ohangda.

Bu ohang Aringa g‘alati tuyuldi… go‘yo koyish emas, erkalashga o‘xshardi.

Jimin tortmadan sochiq olib, uning yuzlari va ho‘l sochlarini asta artdi.

— Ikkinchi marta bunday qilmagin, xo‘pmi?

— Kasal bo‘lib qolishing mumkin. Keyin menga kim farzand tug‘ib beradi sen kasal bo‘lib qolsang? — dedi hazil aralash.

Arin zo‘rg‘a jilmaydi.

— Maria bilan Suho yetmaydimi sizga?..

— Yo‘q, yetmaydi. Menga sen… va mendan yaralgan bolalar kerak. Suho bilan Maria esa — bizning katta farzandlarimiz.

Jimin uning yuzidan asta o‘pib qo‘ydi.

— Mayli, buguncha shunchaki jim yotib uxlaymiz.
Lekin keyin… to‘yimiz bo‘lgandan so‘ng, umuman seni uxlatmayman.

Arin sekin boshini ko‘tardi.

— To‘y?.. Nima, katta to‘y qilmoqchimisiz?

— Oq ko‘ylak kiyishni xohlamaysanmi?

Jimin ham ko‘rpa ichiga kirib, Arinni mahkam quchib oldi. Uni issiq bag‘riga bosdi.
Tashqarida hammasi tinchgandek edi.
Lekin bu iliqlik ortida hali aytilmagan haqiqatlar, yashirilgan qarorlar bor edi.

Arin ko‘zlarini asta yumdi. Issiq bag‘r ichida bo‘lsa ham, yuragi tinch emasdi.

— Men buni xohlaymanmi o‘zi?..Oq ko‘ylak… bu axir eng katta orzularimdan biri edi…Lekin nega hozir buni xohlamayapman?..Balki… bu insonni sevmasligim uchundir…
U asta ko‘zlarini ochdi. Jiminning qo‘llari mahkam quchib turardi. Ammo bu iliqlik ham uning ichidagi sovuqlikni eritolmasdi.
Ertasi kuni.
Jimin Arinni uyiga olib kelib qo‘ydi.

— Ishga ketishim kerak, — dedi qisqagina.

Arin hech narsadan shubhalanmadi. U ketdi.
Ammo Jimin ishga emas… AQSHga uchib ketdi.
Sud kutilganidan ham oson o‘tdi.
Taehyung tayyorlagan soxta hujjatlar sabab, Suhoning vasiyligi Arinda qoladigan bo‘ldi.
Sud tugashi bilan odamlar asta-sekin tarqala boshlashdi.
Arin esa yengil nafas olib, oilasi bilan tashqariga chiqdi.
Uning yuzida uzoq vaqtdan beri ko‘rinmagan tabassum bor edi.
Tashqariga chiqishlari bilan Taehyung gap boshladi:

— Qani, endi uyga ketishimiz kerak, Arin.

U shunchalik oddiy gapirdiki, go‘yo hech narsa bo‘lmagandek.

— O‘g‘lim, akang qayerda? Nega u kelmadi? — deb so‘radi janob Kang.

— Ish safari bilan AQSHga ketdi. Aringa qiyin bo‘lmasligi uchun… yolg‘on ishlatishga to‘g‘ri keldi, amakijon.

Taehyung yana bir yolg‘on to‘qidi. Va ular bunga ishonishdi.

— Lekin Jimin menga aytmagandi-ku… — dedi Arin sekin.

— Arin, bu shoshilinch bo‘lib qoldi. Bo‘lmasa o‘zi kelmoqchi edi.

Arin jim qoldi. Ichida nimadir g‘alati bezovtalik uyg‘ondi.

— Arin xonim…

Orqasidan kelgan ovoz uni to‘xtatdi. U o‘girildi. Namjoon.

— Siz bilan yolg‘iz gaplashib olsam bo‘ladimi?

— Hoy, u sen bilan gaplashmaydi, — dedi Taehyung oldinga chiqib.

Namjoon sovuq nigoh bilan unga qaradi.

— Sen kimsanki qarshilik qiladigan?

— Eriman uning. Xo‘sh, gaping bormi?

Namjoon kulimsiradi. Ammo bu kulgu iliq emasdi.

— “Eriman” emish… Soxta er desang to‘g‘riroq bo‘ladi.
Akang qayerda? Nega kelmadi?
Yoki… Arindan ham muhimroq odam oldigami ketdi?

Taehyungning jag‘i qattiq tortildi. U asabiylashayotganini yashira olmadi.
Chunki Namjoon… haqiqatni bilardi.
Arinning haqiqiy eri — Taehyung emas, Jimin ekanini allaqachon surishtirib aniqlagan edi.
Sudda hammasini bilgan holda jim turdi.
Chunki uning jimligining o‘z sababi bor edi…

— Taehyung bu nima deyapti? — dedi Arin, Namjoonga qarab.

— Arin… bir kun menga vaqt ajrating. Hammasini o‘zim tushuntiraman, — dedi Namjoon sovuq, ammo ishonchli jilmayish bilan.

— Arin, uning gaplariga ishonma. Qani, ketdik, — dedi Taehyung darhol aralashib.

U vaziyat yanada cho‘zilsa, hammasi ochilib ketishini sezdi. Shu sabab Arin va Suhoni tezda olib ketdi.
Namjoon esa ularning ortidan ma’no bilan qarab qoldi.

— Hali Arin… seni ham, Suhoni ham, ukamning boyliklarini ham tortib olaman, — dedi u o‘zicha pichirlab.

Janob Kang, Kang xonim va Mitsu alohida ketishdi. Mitsu mashinasiga o‘tirib, hech kim bilan gaplashmasdan tezda jo‘nab ketdi.
Taehyung esa hayron qoldi. U Mitsu albatta savol beradi, janjal qiladi deb o‘ylagandi. Ammo u jim ketdi. Bu jimlik Taehyungga g‘alati og‘irlik qoldirdi.
Oradan yarim soat o‘tgach, mashina katta uy oldida to‘xtadi. Darvoza ochilib, mashina ichkariga kirdi.
Suho derazadan qarab, ko‘rinishdan hayratda edi. Katta, hashamatli uy uni lol qoldirdi.
Arin esa jim. Uning yuzida hech qanday his yo‘q edi.
Mashina to‘xtadi.
Taehyung birinchi bo‘lib tushdi.

— Ichkariga kirishingiz mumkin, Arin, — dedi u eshikni ochib.

Suho darhol yugurib ichkariga kirib ketdi. Arin esa birozdan keyin sekin tushdi.
Marmar polga qadam bosilganda, xonada yengil “taq” ovoz yangradi.
Taehyung orqadan kirib keldi.

— Bundan buyon bu uy seniki. Jimin akam bilan shu yerda yashaysizlar.

— Maria qayerda? — dedi Arin birdan.

Taehyung hayratdan qotib qoldi. U Arin Jimin haqida savol beradi, yoki qarshilik qiladi deb kutgandi. Ammo u Mariyani so‘rayotgandi.

— Uni kechqurun olib kelaman. Sizlar joylashaveringlar.

— Yaxshi. Aytgancha… Jiminga ayt, ketgan joyida qolaversin. Qaytib kelmasin.

Arin shunday dedi-da, uyni ko‘zdan kechirish uchun Taehyung yonidan uzoqlashdi.
Taehyung esa bir nuqtaga qarab qoldi.
Arinning bu sokinligi… eng xavfli sukut edi.

Bu vaqtda Mitsu ota-onasini uyga tashlab, to‘g‘ridan-to‘g‘ri uchrashuv belgilangan joyga yo‘l oldi. U yerga yetib kelganida, ko‘zi darhol o‘zi kutgan insonni topdi.
U sekin ortidan yaqinlashib, uning ko‘zlarini qo‘llari bilan yopdi.

— Toping-chi, men kimman? — dedi kulib.

— Hmm… bu mitti qo‘llar kimga tegishli ekan-a? — dedi u tanish ovoz bilan.

Shu zahoti u Mitsuning qo‘llaridan ushlab, ularni asta pastga tushirdi va uni o‘ziga qaratdi. Keyingi lahzada esa belidan mahkam ushlab oldi.
Bu inson Yoongi edi.
U Mitsuga yaqin turib, nigohini undan uzmadi. Mitsu esa bir zum jim qoldi — keyin yengil jilmayib qo‘ydi.

— Kutib qolmadingiz degan umiddaman.

— Butun umr kutishga ham tayyorman, Mitti, — dedi Yoongi uni erkalab, ko‘zlarida sokin iliqlik bilan.

Mitsu yengil jilmaydi.
— Xo‘sh, bugun nimalar bilan band bo‘lamiz?

Yoongi uni qo‘yib yubormay, yaqinroq tortdi.

— Butun kuningni menga bag‘ishlagan ekansan… demak, seni xursand qilishga sarflaymiz.

— Rostanmi? Nahotki? — Mitsuning ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Ha, Mitti. — Yoongi uning peshonasiga muloyim qarab qo‘ydi. — Sening quvonching… mening ham quvonchim.

Keyingi lahzada Yoongi uni yanada yaqinroq tortdi. Mitsu bir zum hayratdan qotib qoldi, ammo qarshilik qilmadi.
Yoongi uni ehtiyotkorlik bilan, sekin o‘ziga yaqinlashtirdi va uning ko‘zlariga bir lahza qarab turdi. So‘ng asta-sekin yaqinlashib, iliq, muloyim bo‘saga undadi.
Bu shoshqaloq emas, balki uzoq kutgan odamning hislari aralashgan sokin yaqinlik edi. Mitsu ham asta ko‘zlarini yumdi, yuragi tez ura boshladi.
Atrofdagi hamma shovqin go‘yo yo‘qolib ketgandek bo‘ldi — faqat ikkalasining sokin nafaslari qoldi.

7 qism

Arin (P.O.V.)
Bu yo‘l ahmoqlik ekanini bilaman. Ammo menda boshqa imkoniyat yo‘q edi. Bolamni yonimda olib qolish uchun yolg‘on ishlatishga majbur bo‘ldim… lekin endi o‘sha odamni qayerdan topaman? Kimdan yordam so‘rayman?
Menda atigi uch kun vaqt bor. Uch kun…
Yuragim siqilib ketdi. Balki… Suhoni olib qochib ketarman…

Sud vaqti tugadi.
Zalda og‘ir sukunat cho‘kdi. So‘ngra odamlar birin-ketin chiqib keta boshlashdi.
Arin esa joyidan qo‘zg‘almay bir necha soniya qotib qoldi. Go‘yo eshitgan gaplari hali ham qulog‘ida jaranglayotgandek edi.

“…bolaning manfaatlari…”

U asta o‘rnidan turdi. Qadam tashladi… lekin oyoqlari go‘yo o‘ziga bo‘ysunmayotgandek edi.
Tashqariga chiqdi.
Ota-onasi ham ortidan jim ergashishdi. Hech kim gapirmadi. So‘zlar ortiqcha edi.
Mitsu kutish xonasidan Suhoni olib chiqdi. Suho atrofga qarab, nimanidir tushunmagandek Arinni izlay boshladi.

— Oyijon…?

Arin unga qaradi.Yuragi siqilib ketdi.Lekin u jilmayishga majbur bo‘ldi.

— Men shu yerdaman…
Suhoning kichkina qo‘li Arinning qo‘lini mahkam ushladi.
Go‘yo qo‘yib yuborsa, yo‘qolib ketadigandek.

Biroz narida Namjoon va uning ota-onasi turardi. Ular ham jim edi.Bir necha daqiqadan so‘ng ular ham indamay ketishdi.

Janob Kang qiziga qarab turardi.Arinning yelkalari biroz bukilgan, ko‘zlari esa bo‘sh edi.
U bunday Arinni hech qachon ko‘rmagan edi.

— Qizim… — dedi u past ovozda.
Arin javob bermadi.

Janob Kangning yuragi ezildi.Janob Kang qizining yolģon gapirganini bilgan edi. Arin Suho uchun hatto òzini qurbon qilishgaham tayyor ekanligini bilgani uchunham sudiyaning oldiga borishga qaror qildi.

— Men… men Suhoni o‘zim qarayman, — dedi u birdan. — Uni berishsin menga. Men qaray olaman. Sen òzingni qurbon qilma .

Onasi unga xavotir bilan qaradi.
— Otasi…

Lekin Janob Kang allaqachon sudya yoniga borib ulgurgan edi.

— Iltimos, — dedi u titrab. — Bolani menga bering. Bu mening nevaram. Men uni tashlab qo‘ymayman.

Sudiya jiddiy qaradi.

— Janob Kang, biz sizning holatingizni tushunamiz, lekin…

— Iltimos — dedi u ovozini ko‘tarib. — U bizning oilamiz.

Sudiya chuqur nafas oldi.— Sizning yoshingiz katta. Nafaqadasiz. Sog‘lig‘ingiz ham to‘liq barqaror emas.

Har bir so‘z… og‘ir zarba edi.

— Bu bola uchun barqaror muhit kerak.

Janob Kangning ko‘zlari namlandi.

— Men hamma narsani qilaman…

— Afsuski, bu imkonsiz, — dedi sudiya qat’iy.

Bu gap… nuqta qo‘ydi.
Janob Kang joyida qotib qoldi.
Qo‘llari asta pastga tushdi.

U orqasiga burildi. Arin hammasini ko‘rib turardi.U otasining ko‘zidagi ojizlikni birinchi marta ko‘rdi.Va shu lahzada…uning ichida yana nimadir sindi.
U Suhoni yanada mahkam bag‘riga bosdi.

— Men seni bermayman… — dedi u pichirlab, titrab.

— Hech kimga bermayman…

Lekin ovozi ichida yo‘qolib ketdi.
Chunki u ham bilardi…
hammasi uning qo‘lidan chiqib ketayotganini.

Janob Kang kòzlaridagi yoshlarini artib Arinni oldiga bordi.

— Qizim qani endi bòldi ketamiz , sen siqilma men hali bir ilojini topaman - deya qiziga taskin berdi, lekin bu gapga òzi ishongisi kelmasdi.

Men birinchi marta imkonsiz qoldim. Qizimdan qolgan yodgarligimni yagonagina nabiramni òzimda olib qola olmayabman. Qaniydi usha vaqtda qizimni u yerga ketishiga ruxsat bermaganimda edi, hozr bunaqa ishlar bòlmasdi. Men yaxshi ota emasman. Bitta qizimdan ayrildim, bittasini esa baxtsiz bòlishiga sababchi bòlyabman.- òyladi Janob Kang

Arin hech narsa demadi. U shunchaki Suhoning qo‘lidan mahkam ushlagancha mashina tomon yurdi. Janob Kang va Kang xonim ham Mitsu bilan birga ortidan ergashib, mashinaga joylashishdi.
Arin haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi, kalitni burab, mashinani ishga tushirdi. Ammo endigina katta yo‘lga chiqqanida, ularning yo‘lini qora rangli mashina to‘sib qo‘ydi.
Arin keskin tormozni bosdi.

— Lanati… bu yana kim bo‘ldi? — deya tishlarini qisib, mashinadan tushdi.

U g‘azab bilan o‘sha mashina tomon yurdi va oynasini qattiq taqillatdi.

— Och, lanati. Kim bo‘lsang ham, nega yo‘limni to‘sayapsan?— dedi u jahli chiqib, oynani yana urib.

Mashina ichida esa ota-onasi, Mitsu va Suho jimjitlikda Arinni kuzatib o‘tirishardi.
Nihoyat, mashina oynasi sekin pastga tushirildi.

— Sekinroq, Arin xonim, — dedi Jimin labida yengil tirjayish bilan.

Arinning jahli battar chiqdi.

— Janob Jimin, siz aqldan ozganmisiz? Sal qolsa avariya bo‘lardi-ku— dedi u ovozini ko‘tarib.

Jiminning nigohi sovuq tortdi.

— Ovozingni menga qarata ko‘tarma - dedi u buyruq ohangida.

Arin ham ortga chekinmadi.

— Nima qilishni menga o‘rgatmang. Nega bu yerdasiz?

Jimin bir zum sukut saqladi, so‘ng unga tikildi.

— Taklifimni o‘ylab ko‘rdingmi? - dedi u sokin, ammo bosim bilan.

Arinning yuragi tez ura boshladi.
Uning qo‘llari beixtiyor musht bo‘lib siqildi.

— Siz jiddiy gapiryapsizmi…? — dedi u past, lekin titroq ovozda.

Jiminning ko‘zlarida esa o‘sha tanish sovuq qat’iyat chaqnardi.

— Juda jiddiy.

— Bu yerda ekanligimni qayerdan bildingiz? — dedi Arin shubha bilan.

Jimin beparvo yelka qisdi.
— Agentlarim juda yaxshi ishlaydi.

Hullas, mashinaga o‘tir. Gaplashib olishimiz kerak, — dedi u buyruq ohangda.

Arin sovuq qaradi.

— Siz bilan gaplashadigan hech qanday gapim yo‘q, janob.

U ortiga burilib, yana o‘z mashinasi tomon yurdi.
Jimin chuqur “uhh” tortdi-da, mashinadan tushib, tezda Aringa yetib oldi. Qo‘lidan ushlab, uni o‘ziga tortdi.

— Gapim tugamadi hali, — dedi past, lekin qat’iy ovozda.

— Senga yordam bera oladigan yagona odam — menman.

Shu payt mashinadan Janob Kang tushdi.
U tez yurib kelib, bir og‘iz ham gapirmay Jiminga musht tushirdi.

— Sen kimsanki mening qizimga teginasan?! — dedi u jahli chiqib.

Yana bir musht.
Jimin bu safar ham qarshilik ko‘rsatmadi. Faqat jag‘ini qattiq qisib, g‘azabini ichida bosib turdi.
U labining chetidan chiqqan qon tomchisini qo‘li bilan artdi va sovuq jilmaydi.

— Kuyovingizga ham shunaqa deysizmi… qaynotajon?

Janob Kang qotib qoldi.

— Qaynota…? — dedi hayrat bilan.
— Qizim, bu nima degani? Sen… boya rost gapirgandingmi?

U savol nazari bilan Aringa qaradi.
Arin esa nima deyishni bilmay, boshini egdi. Jim turdi.
Bu jimlik… hamma narsadan ko‘ra aniqroq javob edi.

Jimin bundan foydalanib davom etdi:

— Biz allaqachon birgamiz, qaynotajon. Faqat sizga aytishga vaqtimiz bo‘lmadi.

— Hoy, nimalar deyapsiz?! — dedi Arin birdan. — Dada, bunga ishonmang! U yolg‘on gapiryapti.

Jimin unga qisqa qarab qo‘ydi, keyin yana Janob Kangga yuzlandi.

— Arinni menga bering. Shunda nabirangiz ham siz bilan qoladi.

Janob Kangning nigohi jiddiylashdi.— Avval o‘zingni tanishtir.

Jimin bir qadam oldinga chiqdi.
— Park Jimin.

Janob Kangning ko‘zlari biroz kattalashdi.

— Janob Parkning o‘g‘limisan?

— Ha

Yana sukut.

— Unda otang kelsin, — dedi Janob Kang sovuq ohangda.
— U bilan gaplashamiz.

U ortiq gapirmadi. Orqasiga burilib, mashinaga qaytib o‘tirdi.
Endi ular faqat ikkovlari qolishdi.

Jimin sekin Aringa yaqinlashdi.
— Ko‘ryapsanmi? Hatto otang ham qarshi emas.

Arin keskin javob berdi:
— Hali rozilik bermadilar.

Jimin labining bir chetini ko‘tardi.

— Lekin berishadi.

Arin unga tik qaradi.— Siz juda ishonchli gapirib yuboryabsiz .

Jimin asta yaqinlashdi.

— Chunki men yutqazmayman.

Arin Jimindan osonlikcha qutila olmasligini bildi va qarshisiga chiqdi.

— Gapiring, — dedi u sovuq ohangda. — Nima xohlaysiz?

Jimin uning qarshisida to‘xtadi.
Bir necha soniya indamay turdi. Ko‘zlari Arinning yuzida, go‘yo uni o‘qiyotgandek.

— Senga advokat, pul, himoya kerak, — dedi u nihoyat.

— Va eng muhimi… Suhoni o‘zingda olib qolish.

Arinning yuragi siqildi.

— To‘g‘ri, — dedi u sekin. — Lekin buning evaziga nima olasiz?

Jimin labining bir chetini ko‘tardi.

— Aqlli savol - U biroz yaqinlashdi.— Oddiy shart.

Arin qoshlarini chimirdi.
— Qanaqa?

Jimin past, aniq ovozda gapirdi:
— Sud kunigacha sen men bilan yashaysan.

— Nima…? — dedi Arin ishonmay.

— Shahardan tashqarida dala hovlim bor, — davom etdi Jimin xotirjam.

— Shu vaqt davomida sen u yerda bo‘lasan.

Arin boshini chayqadi.
— Yo‘q… bu bo‘lishi mumkin emas.

Jimin uning gapini bo‘ldi.
— Bu hali hammasi emas.

Arin jim qoldi.Ichida nimadir yomon his uyg‘ondi.

— Sen rasmiy ravishda mening ayolim bo‘lasan, — dedi Jimin qat’iy.

Bu gap… og‘ir zarbadek tushdi.
— Siz aqldan ozgansiz… — dedi Arin pichirlab.

Jimin befarq qaradi.
— Balki.

U bir qadam yaqinlashdi.
— Lekin men yutqazmayman.

Arinning ko‘zlarida yosh qalqdi, lekin u o‘zini tutdi.

— Bu… majburlash.

— Yo‘q, — dedi Jimin sokin.— Bu kelishuv.

— Men rozi bo‘lmasamchi?

Jimin bir lahza jim turdi.
Keyin sekin javob berdi.

— Unda… Suho bilan xayrlash.

Bu safar vaqt ham to‘xtagandek edi.Arinning yuragi siqilib ketdi.
Orqasida mashinada o‘tirgan Suho ko‘z oldiga keldi.

“Oyijon…”

Ko‘zidan yosh chiqib ketdi.
U boshini pastga egdi.
Qo‘llari titray boshladi.

— Siz… — dedi u zo‘rg‘a, — juda pastkashsiz.

Jimin hech narsa demadi.
Faqat qarab turdi.Kutdi.
U bilardi…Arin taslim bo‘lishini.
U sekin boshini ko‘tardi.
Ko‘zlari yoshli, lekin qarori aniq edi.

— Yaxshi…
— Men roziman.

Bu so‘z chiqishi bilan… hamma narsa o‘zgardi.

Jimin esa ich-ichidan g‘alaba hissini yashira olmadi. Ko‘zlarida yengil qoniqish chaqnadi.
U vaqtni yo‘qotmaslik uchun mashinasiga qaytib, oldindan tayyorlab qo‘yilgan nikoh shartnomasini olib chiqdi. Oradan ko‘p o‘tmay, qo‘lida hujjat va ruchka bilan yana Arin qarshisida paydo bo‘ldi.
U qog‘ozni Aringa uzatdi.

— Imzola, — dedi buyruq ohangida.

Arin bir lahza qotib qoldi. Ichida ikkita tuyg‘u urishardi — qo‘rquv va majburiyat. Suho uchun… faqat Suho uchun.
Qo‘llari titragancha qog‘ozni oldi. Har bir harfni zo‘rg‘a ko‘rib, imzo qo‘ydi.

Men to‘g‘ri qildimmi?..Bu inson bilan qanday yashayman endi?.. — deb o‘yladi u ichida.

Jimin qog‘ozni ko‘zdan kechirib, qoniqish bilan bosh irg‘adi.

— Vanihoyat menikisan, — dedi u past ovozda.

So‘ng Arinning qo‘lidan ushlab, barmoqlarini sekin labiga olib bordi va ohista o‘pdi.

Arin darhol qo‘lini tortib oldi.

— Nafratlanaman sizdan, — dedi u sovuq nafrat bilan.

Jimin esa bir soniya ham ta’sirlanmadi.

— Menga baribir, — dedi u xotirjam. — Endi majbursan.

U mashina tomon ishora qildi.

— Kechqurun tayyor bo‘l. Seni olib ketaman.

Arin qattiq tikildi.
— Qayerga?

Jimin labining bir chetini ko‘tardi.

— Asal oyiga, — dedi u sekin, ishonchli ohangda.

Oradan 3 kun òtti.

Jiminning oilasi va Arinning oilasi kelishib olishdi.
Arinning dadasi Janob Parkni avvaldan tanigani uchunham bu nikohga rozilik bildirdi .
Jimin usha kuni kechqurun Arinni dalahovliga olib ketkandi.
U yerda haqiyqiy er-xotindek birga yashashdi. Òrtalarida hamma narsa bòlib òtti.
Bugun esa mana sudning oxirgi kuni edi.
Jimin Arinni ertalab uyiga tashlab qòydi va òzi esa ishga ketti. Sud vaqti 14:30 da bòlgani uchunham Jimin kompaniyadagi ishlarini hal qilish uchun ketkandi.

14:55 Sud boshlandi.

Zal ichida sukunat og‘irlashdi.
Arin eshik tomonga qarab turardi.U keladi… albatta keladi…Lekin eshik ochilmadi.Sekundlar o‘tdi.Daqiqa o‘tdi.Hech kim kirmadi.

Advokat yengil kulimsiradi.
— Ko‘rdingizmi, Arin xonim?
— Vaqt tugadi.

Arinning yuragi muzlab ketdi.

— Yo‘q… u keladi… — dedi u pichirlab.

Lekin ovozi o‘ziga ham ishonchsiz chiqdi.Shu payt eshik ochildi.Hamma boshini burdi.Kirgan odam…Jimin emas Taehyung edi.

Arin qotib qoldi.
— Siz…? — dedi u ishonmay.

Taehyung sokin qadam bilan ichkariga kirdi.

Sudya qaradi.
— Siz kim bo‘lasiz?

Taehyung bir lahza jim turdi.
Keyin juda xotirjam ovozda dedi.
— Men uning eriman.

Sukut.Xonada havo o‘zgarib ketgandek bo‘ldi.
Arin ko‘zlarini kattalashdi.

— Nima?! — dedi u past ovozda.

Taehyung unga qaradi, lekin bu qarashda yolg‘on emas, og‘ir bir narsa bor edi.
Advokat hayrat bilan hujjatlarga qaradi.

— Bu tasdiqlanadimi?

Taehyung bosh irg‘adi.
— Ha.- dedi va sudiyaga nikoh hujjatini taqdim etadi.

Arin qadam tashlamoqchi bo‘ldi, lekin oyoqlari ishlamadi.

— Siz nima qilyapsiz?! — dedi u titrab.

Taehyung javob bermadi.
Chunki bu uning tanlovi emas edi.Bu — Jiminning rejasi edi.

Sudya chuqur nafas oldi.
— Davom etamiz.

Lekin Arin endi hech narsani eshitmayotgandek edi.
Qulog‘ida faqat bitta fikr aylanardi.

Jimin… qayerda?

Taehyung esa jim turardi.
Va ichida bitta gapni takrorlardi:
Men faqat vaqt yutyapman…

Zalda jimlik cho‘zilib ketdi.
Taehyung hali ham o‘rtada turardi.Arin esa qotib qolgan — uning ichida hamma narsa bir savol atrofida aylanardi– Jimin qayerda?

Sudya hujjatlarni yana bir bor ko‘zdan kechirdi.
Keyin chuqur nafas oldi.

— Tomonlarni tinglaganimizdan so‘ng…

Arinning yuragi qattiq ura boshladi.
Suho yon tomonda kichkina qo‘llarini siqib o‘tirardi.

— Sud qaror qiladi…

Arin ko‘zlarini yumdi.
Iltimos…dedi pichirlab,

— Bolaning qaramog‘i bo‘yicha…

— Arin xonim foydasiga qaror qilinadi.

Bir lahza…hech kim tushunmadi.Keyin Arin sekin ko‘zini ochdi.

— Nima…? — dedi u ishonmay.

Sudya davom etdi — Suho Arin xonimning qaramog‘ida qoladi.

Arinning nafasi tiqilib qoldi.

— Rostmi…? — dedi u pichirlab.

Ko‘zlaridan yosh oqib chiqdi.
Lekin bu safar — og‘riqli emas edi.Bu yengillik edi.Arin darrov Suhoga qaradi.

— Suho…U yugurib borib uni quchoqladi.
— Men seni yo‘qotmayman…

Suhoning kichkina qo‘llari Arinni mahkam ushladi.

— Oyijon…

Zal ichida shovqin boshlandi.
Advokatlar gaplashmoqda, kimdir norozilik bildirmoqda.
Lekin Arin uchun hamma narsa to‘xtab qolgan edi.Faqat Suho bor edi.
Taehyung bir chetda jim turardi.U Aringa qaradi.
Ko‘zlarida esa bitta savol bor edi — Endi nima bo‘ladi?
Chunki u ham bilardi…bu qaror — oxiri emas edi.Bu faqat boshlanish edi.
Va eng katta savol hali javobsiz edi — Jimin qayerda?

1 qism

Yoz fasli.
2022 yil 10 iyun.

Ertalab uyģonganimda derazadan chitirlagan ovoz eshitildi, derazani ochib qaraganimda tashqarida yomģir yoģib turardi. Osmon esa qora bultlar bilan qoplangandi. Daraxtlar shamoldan har tarafga silkinib turardi. Menga bunaqa ab-havo yoqmaydi. Aslida shamoldan, chaqmoqdan va qattiq quyib yoģayotgan yomģirdan judayam qattiq qòrqaman, balki menda bunaqa klimat òzgarishlariga fobiya bordir deb òylab qolaman. Aynan shunaqa kunlardan uydan hatto xonamdanham chiqmay, kòrpamni boshimgacha yopib olib , qòllarim bilan quloqlarimni mahkam yopib olardim. Bu menga odat bòlip ketkandi. Lekin bugun men shunaqa ab-havoli kunda kòchaga chiqishim kerak , chunki bugun sinfdoshlar bitirruv oshqomini òtqazyabmiz. Rosti sinfdoshlarimizning bir joyga yiģilishi judayam qiyin, ammo bu gal uddaladik hammasi bilan bugun kòrishaman.
Men eng kòp kutayotgan bir inson bor , bu — Namjoon ismli sinfdosh yigit. Men uni 1 sinflik vaqtimdan beri yaxshi kòrardim, hatto uni yaxshi kòrishimni òziham biladi.
Qanday deysizmi ?
Javobi oddiy sotqin dugonam sabab, u Namjoonga barchasini oqizmay tomizmay aytib bergan ekan. Buham yetmagandek usha dugonam Namjoon bilan sevishibham yurgandi, ammo hozr ular birga emas. Bu meni hursand qildi.

Aytkancha òzimni tanishtirishni esdan chiqaribmanku bu men ⬇️

Ismim Aylin. Yoshim esa 17da.
Kelajakda òqituvchi bòlishni niyat qilgandim. Bolalarga dars berishni hohlardim, bir kun kelib albatta bu orzuimni amalga oshiraman. Hozrcha tanishuv tugadi.
Etkancha men shu yoshimgacha 2ta yigitni chin dildan sevganman , bitta sinfdoshim Namjoon edi. Bitta esa qòshni yigit ismi Eunwoo.

Bugungi bazm uchun ertalabdan beri tayyorgarlik kòryabman , chunki chiroyli bòlip borishim kerak, axr bugun Namjoonni kòramanku , togri u meni sevmaydi ,ammo men uni sevaman, muhimiham aynan shunda.

Saot allaqachon kechki 6 dan oshdi. Men tayyor bòldim endi faqat onamning tayyor bolishi kutyabman. Chunki bazmga onamham boradilar. Nafaqat mening onam , boshqalarningham onalari borishadi.

19:30. Biz onam ikkimiz bazmga yetib keldik. Bu bir kichikroq restaran edi. Ichkariga kirganimizda bazi sinfdosh yigitlar kelib bolgandi . Men asta ularning yoniga bordim.

— Salom yigitlar - dedim jilmayib ,

— Ooo Aylin ochilib ketibsan - deya menga kulib qaradi Hobi.

— Raxmat Hobishi .

Keyin ikkimiz boshqalarni kutib olish uchun tashqariga chiqdik.
Hobi judayam yaxshi yigit, lekin shu sal qizlar bilan gaplashib bilmasligini hisobga olmaganda.

Birozdan sòng dugonalarimham kelishdi. Ular bilan salomlashdim...vanihoyat men kutkan inson keldi.

— Salom Namjoon - dedim undan sal uzoqroqda turib ,

— Qalesan Aylin - dedi oddiygina qilib,

— Yaxshi...- shunshaki shunaqa deya qoldim.

— Aylin bu yerga kelsangchi - dedi dugonam yoniga chaqirib,

Namjoon yonimdan òtib ketkanidan sòng menham uning orqasidan bordim va òrtamizda atigi bitta stulchalik masofo bolgan joyga joylashdim...

Shu bilan bazm qiziy boshladi. Men aslida raqsga biroz nònoqman, lekin bugun raqs tushishni hohladim va raqs tusha boshladim va birdan yonimga Namjoon keldi.

— Yo hudoo , bu yigitning chiroyliligini , judayam hayajondaman.- dedim òzimga òzim pichirlab,

Shu on Namjoon bilan kòzlarimiz tòqnashdi, yuragim shunaqanggi tez uryabdiki, bir qadam yaqinlashsa otilib ketadigandek gòyo.

— Kòzlarimga ishona olmayabman, men hozr Namjoon bilan raqs tushyabman, bu tush bòlsa meni hechkim uyģotmasin - dedim pichirlab òzimga òzim.

Men uyalganimdan yuzim qizarib ketti va u yerdan shunshaki jimgina chiqib kettim. Keyin dugonalarim va bazi sinfdosh yigitlar bilan tashqariga chiqdik..Namjoon esa ichkarida boshqa qizlar bilan qoldi.

— Aylin yur , shu atrofdagi dòkonga boraylik birorta ichimlik olib kelaylik - dedi dugonam Rose.
— Voy rostan , bu yerda dòkon bormi òzi - dedim hayratlanib, chunki restaran oldida dòkon yòq edi, ammo bolalarcha maydonchasi bor edi sal nariroqda.

— Ha bor ekan. Hoy Jungkook bizga ichimlik olib ber - dedi Rose, yonida turgan Jkga qarab,

— Ichimlikmi ? Nega olib berishim kerak.

— Chunki biz hohlayabmiz - dedi Rose Jkni turtib ,

— Mayli qani yuringlar .

— Rostan olib berasanmi ? - ishonmay qayta sòrab kòrdi Rose.

— Ha albatta. Hozr bir daqiqa, Jimin Taehyung yuring dòkonga boramiz - deya boshqa sinfosh yigitlarni chaqirdi.

Men , Rose, Jungkook , Taehyung ,Jimin, Mina va yana 2ta sinfoshimiz bilan restaran ortidagi dòkonga bordik , usha yerdan ichimlik sotib olib qayttik.

Rose Jungkook bilan , Taehyung Mina bilan ortta qolib ketti. Men esa bitta òzim qòlimdagi ichimlikni ichgancha hayol surib ketaberdim. Bir payt orqamdan Jiminning ovozi eshitildi.

— Aylin qomating judayam zòrda. Musiqaga mos va ravon yuryabsanda - dedi uyalmasdan yonimga kelib tirjayib,

Men uning qòliga qaradim , qolida telefoni va kamiga musiqaham qòyib olgandi.
U bekorga orqamda yurmagan ekanda, mening yurishimlarimni òz musiqasiga taqqoslab olgandi.
Birdan yonimga keldi va qòlimdan ushladi.

— Bugun judayam gòzalsan. Ayniqsa qomating judayam gòzal - dedi yana tirjayib ,

— Voy raxmat, yaxshiyam shu qomatim bor, bolmasa qaramasdingham - dedim kesatib,

— Ichkariga kirib raqs tushaylik - deya taklif qildi Jimin

— Raqsmi ? Sen bilanmi ?

— Ha albatta,

— Mayli

Men u bilan raqs tushishga rozi bòldim. Keyin birga raqs tushdik, ammo keyin undan uzoqlashdim va boshqalarning raqsini kuzattim. Birozdan sòng vals boshlandi va men yolgiz qolib kettim. Hatto Jiminham boshqa qiz bilan vals tushdi, Namjoonniku aytmasam bòladi. U bitta qiz bilan òpishib raqs tushardi.

Saot tunggi 00 : 30 boldi.
Bazm nihoyasiga yetti.
Restarandan chiqqanimizdan keyin hammamiz estalik uchun rasmga tushdik va shu bilan sinfdoshlar tarqalib ketti.

2023 yil 27 avgust

Bugun sinfdosh yigitning uyida bazm bor. Sinfdoshlar bilan yigilmaganimizgaham 1 yildan oshibdi.
Bugun ularni qayta kòraman.

Bu 1 yil ichida kop narsalar bòlip ketti. Òqishga topshirgandim ,yiqildim va kolledjga topshirib yubordim. Hozrda kolledj talabasiman. Boshqa sinfdoshlarim universitet talabasi bolishdi. Shu qatori Namjoonham.
Kundan kunga Namjoonga bolgan hislarim yòqalib boryabdi. Uning òrniga Jiminga degan hislarim ortmoqda.

Bazmga yetib keldik. Bazmda Namjoon bir marta kòrinish berdiyu, ketib qoldi.

Bazm judayam zòr bòldi.
Dugonalarim va sinfdosh yigitlar bilan birga qaytib kompyuterxonaga borishga qaror qildik...

Hammadan oldin men va Jimin borib olgandik.

— Aylin - dedi qòlimdan ushlab,

— Hmm - dedim bu mening " gapiraber " deganim edi

— Balki bugun bizning uyga borarmiz - dedi qòli sekingina qòlimdan pastlab tushib ,

— Xòsh uyingda nima qilamiz borib - dedim kulib,

— Shunshaki uxlaymiz - dedi endi kòylagim etagidan ushlab

— Aniqmi, oying urishmaydimi

— Yòq onam urishmaydi. U bilmaydiku. Shunshaki xonamda seni quchoqlab uxlamoqchiman.

— Shunshaki uxlash bòlsa bormayman.

— Unda biroz shovqinli tun qilamiz - deya boshqacha qaradi va qòlimdan òpib qòydi.

Shunaqa qaradi deb tasavvur qililar😁😂

Bugun Kang oilasida oddiy kunlardan farq qiladigan kun edi. Bu uyda bugun xotira kuni edi. Arin singlisi va Suho bilan birga marosim zaliga ketdi.
Arin, Suhoni qo‘lidan ushlagancha, Aria va Jin’ni hoki saqlanayotgan xona tomon qadam bosdi.

Eslatma : Koreyslarda vafot etkanlarni hoki saqlanadigan joyi bòladi. Bizda qabriston bolsa ,ularda alohida joylari bòladi va har oyda usha joy uchun pul tòlab turiladi.

Suho bu joyga ikkinchi marta kelayotgan edi. Suho dadasi o‘lganini bilardi, lekin onam tirik deb o‘ylardi.
Bir nechta hoklar turgan javon oldiga kelib, Jin bilan Arianing rasmini ko‘rgan Suho dadasining rasmiga kichkina qo‘lchasini cho‘zdi.

— Dadajon… men keldim. Oyim bilan sizni ko‘rgani keldik, — dedi Suho, ko‘zlarida namlik bilan.
Arin va Mitsu uni diqqat bilan kuzatib turishdi.

— Suho bolajon, Sen Mitsu holang bilan biroz aylanib kel .

Arin Suhoni yoniga borib tizzalab òtirdi va kòz yoshlarini arttib gapirdi.

— Oyijon , dadam endi umuman qaytmaydi shundaymi ?

Suho kòzlari mòltirab Aringa qarab turardi , bu savolni javobini bilardi, lekin qayta qayta shu savolni berishda davom etardi.

— Yòq bolajonim, dadang bizni samolarda doimo kuzatib turadi.

— Suho kettik aylanib kelamiz.

Mitsu opasining ahvolini bilgan holda , Suhoni olib ketishga shoshildi.

— Mayli, sizni dadam bilan yolģiz qoldiraman.

Suho holasining qòlidan ushlab tashqariga chiqib ketti.
Arin Suho ketkanidan keyin xonada bitta òzi qoldi. Xona jimjit edi. Faqat harhil odamlarning hoklari va gullar bor edi halos.
Arin usha joyga yaqinroq bordi va gapirishni boshladi.

— Salom pochcha ,salom Aria, men keldim.

Arin rasmlariga qarab gapirishni boshladi.

— Suhoni koryabsanmi , u allaqachon 9 yoshda. Judayam aqlli bola bolgan. U haqiyqatni yarimini biladi. U seni tirik deb biladi. Men uni òz farzandimdek katta qilyabman. Sen bundan umuman havotir olmagin hop.

Arin kòzlaridagi yoshlarni artib gapini davom ettirdi.

— Bilasanmi Suho yaqinda matematikadan olimpiyaga qatnashib birinchi òrinni oldi. U huddi senga òxshagan aqlli matematik.

Arin gapirar ekan xonada yengil shamol esdi va Arin jilmaydi.

— Meni eshitting Ariam, sen shu yerdasan togrimi ?

— Sen doimo meni eshitkansan Ariam , pochchajon òģlingiz ishonchli qòllarda, u huddi sizga òxshab boryabdi. Kulgusi, gapirishlari, yurish turishiham huddi òzingiz.

Arin gapirganida yana shamol esdi .

— Qaniydi tirik bolganingizda edi.

— Opa ishxonangizdan qòngiroq qilishdi. Tez ishga borar ekansiz.

Mitsu xonaga qaytib kelib , opasiga gapirdi.

— Lekin ishdan ruxsat olgandimku

Arin kòz yoshlarini artib , Mitsuga qaradi va gapirdi.

— Bunisini bilmayman. Tez kelsin deb aytishdi.

— Yaxshi - dedi va Aria va Jinning rasmiga qòl chòzib — Ariam meni , men hozir ketishim kerak bolib qoldi. Oyim bilan dadamham birozdan sòng kelib qolishadilar. Hozrcha hayr...

— Suho bolajonim , dadang bilan hayrlash - dedi eshik oldida turgan Suhoga qarab

Suho Arinni yoniga keldi va rasmni qòliga oldi.

— Dadajon sizni yaxshi kòraman. Men ketyabman - dedi va Jinni suratini òpdi .

— Aqlligim òzimni. Qani endi ketamiz. - Arin Suhoni qòlidan ushlagancha u yerni tark etti.

Tashqariga chiqib Suhoni Mitsuga topshirdi.

— Suhoni maktabiga òzing olib borib qòy.

— Hop opa.

— Oyim bilan dadam kelyabdimi

— Ha, hozir yòllar tirband ekanda ,shunga biroz kechikyabdi ekan.

— Yaxshi sen keyin qaytib kel. Dadam bilan oyimni uyga olib borasan.

— Hop opa.

Arin usha yerdan taksi tòxtatib ishxonasiga ketti.
Mitsu esa mashinasini haydab Suhoni olib tòģri maktabiga ketti.

Arin ishxonasiga yetib keldi. Ichkariga kirganida hamma tipirchilab qolgandi.
Arin liftga chiqib òziga kerakli qavat raqamini bosdi .

~ Nega hamma bunchalik vahimada, kimdir kelganmi.

Lift kerakli qavatda tòxtadi . Arin liftdan chiqib rahbar xonasi tamon qadam bosdi. Qarshisida uchragan ofis hodimlar unga endi tamomsan degandek ishora qilardi. Rahbar eshigi oldida biroz tòxtab qoldi .

Negadir yuragim ģash, aniq bir yomon narsa ròy berganga òxshayabdida.

Arin eshikni taqillatib , kutib turdi..ichkaridan " Kiring " degan ovoz eshitilganidan sòng eshikni ochib ichkariga kirdi.

Xonada ikki erkak òtirardi... biri Arinni boshliģi Janob Park bolsa ikkinchisi yoshroq erkak edi. Arin u erkakni tanimadi.

– Hayrli kun - dedi Arin ichkariga kirib

– Kel ,òtir Arin ..- deya qarshisidagi stulga ishora qildi Janob Park.

Arin hechnarsa demasdan shunshaki borib òtirdi.

– Rahbar yordamchisi bu vaqtda ofisda bolishi kerak emasmi ? - dedi sovuq ohangda usha yerdagi erkak.

– Lekin men bir kunga ruxsat olgandim - tushuntirgan boldi Arin.

– Jimin aslida unga men ruxsat bergandim - takidladi Janob Park.

– Ha etkancha Arin , tanish bu mening òģlim Jimin. Bugundan bu kompaniya rahbari- deya Jiminni tanishtirdi .

Jimin Arinni boshidan oyoq kòz bilan skanerlab qaradi.
Òzini tanishtirganida Arinni unga qaraganini va hayratlangan reakciyasini kuzatti.

Jimin pov
Dadam aytkani uchungina òzini kotibasini ishda qolishiga rozi bolgandim. Lekin bugun ertalab ishga kelmaganino eshitib jahlim chiqib ketti. Ishga masulyatsiz hodimni nega men ishda olib qolishim kerak deb dadam bilan tortirishib qoldik. Lekin dadam usha maqtagan kotibasini chaqirtiraman deganida biroz tinchlandim.
Men kotibasini katta yoshli ayol deb òylab òtirganimda , xonaga yoshgina ayol kirib keldi.
Tan olishim kerak juda gòzal ekan.

Bu endi nimasi boldi. Nega Janob Park menga bu haqida endi aytyabdi.- deya òyladi Arin.

– Dada endi siz uyga borib dam oling. Qolganini òzimiz kelishib olamiz .

— Mayli unda sizlarga omad.

Janob Park òrnidan turib xonadan chiqib keta boshladi. Aringa hatto hechnarsani tushuntirmay shunshaki chiqib ketti..
Xonada faqat Arin bilan Jimin yolgiz qolishdi.

— Xòsh Arin xonim, demak rahbar yordamchisi shundaymi

– Ha janob

– Lekin sen yordamchi bolishga munosib emasdeksan.

Jimin kresloga suyangancha , stol ustidagi ruchkani òynatib òtirib gapirdi

– Nega janob - deya Jiminga qaradi Arin.

– Ishga vaqtida kelmadingiz.

– Lekin janob men ruxsat olgandim

– Lekin menga buni hechkim aytmadi.

Lanati, rossa asabni buzyabdi. Òzing bugun kelyabsanku, senga kimham aytardi.

– Janob Parkni ogohlantirib qoygandim.

– Mayli bir martaga kechiraman. Lekin keyingi safar jazolanasiz.

– Tushundim janob

– Endi menga qahva olib kel.

– Qanday qahva ichasiz

– Hozirga oddiy achchiq qahva olib kel.

Arin hop deya òrnidan turib chiqib ketti. Jimin eshikga bir qarab qòydi va telefonini olib kimgadir qòngiroq qila boshladi.

– Mariani òqishga olib borib joylashtirib kel. - dedi telefondan kimgadir gapirib.

– Yaxshi, lekin bu oxirgisi tushundingmi - usha odam

– Yaxshi.

Jimin boshqa ortiqcha gapirmay gòshakni qòyib qòydi va Arinni kelishini kutib òtirdi.
Oradan 10 daqiqa òtib qòlida patnis bilan Arin kirib keldi.

– Kech qolding

– Uzr janob

Arin shundaham qahvani Jiminga uzatti, u ham qahvani olib bir hòplab ichib kòrdiyu stakanni Arinni qòliga tòkib yubordi.

– Lanati ,bu buncha achchiq. Nima qòshgansan bunga - deya Aringa baqira ketti Jimin.

Arin qòliga tòkilgan issiq qahva sabab ,qòlidagi patnisni tushib oldi.

Jimin ģazabini bosa olmay, Arinni kuygan qòlidan qattiq ushlab òziga tortti.

– Menda qasding bormidi sen qizni

– Janob ogrityabsiz

Arin ogriq sabab kòzlari namlandi.

– Meni diqqat bilan eshit , sen yordamchi bolishga loyiq emassan. Bugundan arxivlar bòlimida ishlaysan. Hozr esa yòqol.

Jimin uni siltab yubordi

- Kechiring janob.

– Yòqol xonadan va qaytib kelma

Arin tezda chiqib ketti.
Xonadan chiqib qòl yuvish xonasiga borib kuygan qòlini sovuq suv bilan yuvdi.

Nega menga bunday qilyabdi. Men nima qildim unga.

Arin usha yerda biroz vaqt qoldi..
Jimin esa xonasidan chiqib kompaniyani aylanib chiqa boshladi.

Allaqachon Jiminga kòz tikkanlarham yòq emasdi..
Darrov bittasini unga suyaka boshlagandi. Va usha qiz bilan Jimin hozir kompaniyani aylanib yurgandi. Jiminga aslida qizlar yoqmasdi, lekin nafs degan narsa bor edi, Jiminham bu qizni òz nafsi yòlida foydalanish uchun tekin òyinchoq deb qabul qildi .
Ammo Arinni umuman yoqtirmadi. Arin juda sokin, uzun kiyinadigan va qandaydir yopiq qiz deb òyladi Jimin .

Parallel vaqtlar

Mitsu Suhoni maktabiga olib borib , qaytayotganida kimgadir tòxtanishib ketti.

– Hoy kòzingga qarab yursang bolmaydimi ? - dedi Mitsu usha insonga qarab.

– Sen òzingku menga turtilgan

Mitsu usha yigitga endi yaxshilab ahamiyat bera boshladi.
Qora sochli, baland bòyli chiroylikkina yigit edi.

Aysh bu yigit buncha chiroyli .

Endigina Mariani ishini hal qilib ishga shoshayotgandim. Lekin qayerdandir bu qiz kelib qarshimdan chiqib qoldi. Uzr sòrash òrniga menga baqira boshladi. Qizning yuziga qaradim, chiroyli qiz ekan, qomatiham chakki emas, tez etibor tortadigan qizlardan ekan. Lekin tili zahar ekani aniq — deya òzicha òyladi Taehyung Mitsuga qarab.

– Hoy amaki uzr sòraysizmi òzi- dedi Mitsu uni turtib.

– Hoy qiz men amaki emasman. Va nega men uzr sòrashim kerak

– Axr siz qarshimdan chiqtingiz amaki

– yana amaki deydiya bu qiz. Men amaki emasman.. ismim bor meni

– Xòsh ismingizni ayting unda.

– Taehyung ismim. Kim Taehyung - deya òzini tanishtirib qòl chòzdi.

– Hmm , lekin men begonalarga ismimni aytmayman. Yaxshi qoling Taehyung amaki.

Mitsu shunday deb uni yonidan òtib ketti...
Taehyung katta katta kòzlar bilan Mitsu ketkan tamonga qarab qoldi.

Lanati qiz, ismimni bilib olib , òzinikini aytmay kettiya.

– Hoy qiz. Ismingni ayt. Balki yana uchrashib qolarmiz - deya orqasidan baqirdi.

– Uchrashmaymiz. Seoul katta shaharku.

Mitsu orqasiga qaramasdan shunday dediyu maktabni butunlayga tark etti.

Taehyung asabiy bòynini silagancha usha yerda biroz turib qoldi.

Demak Seoul katta shahar. Mayli kòramiz aniq kattami yoki kichik.

Mitsu mashinasini haydab ketar ekan, boyagi sodir bolgan voqeani eslab kuldi.

Ismini Taehyung dedimi, buncha chiroyli bu yigit. Lekin ismi tanish eshitilyabdi. Ha mayli nima bolsaham ismini bilib oldimku.

Kechki payt

Arin haliham ishda edi. Jimin aytaylabdan unga kop ish topshirib uyiga javob bermay òtirgandi.
Kattagina chang bosgan arxiv xonada Arinni bitta òzi eski hujjatlarni titkilab Jimin aytkan hujjatlarni izlash bilan band edi.
Jimin esa uni kameralar orqali kuzatib òtirardi.

Birozdan sòng Jimin òtirgan xonaga Arin bir quchoq hujjatlar bilan kirib keldi. Usti boshi chang edi. Jimin unga boshdan oyoq qaradi.

– Janob mana aytilgan hujjatlar endi ketsam bòladimi

– endi ularni saralab chiq.

– Lekin janob saot allaqachon 10 bolyabdi.

– bu sening vazifang. Aytilgan ishni qil.

Jimin uyiga ketishga umuman shoshilmasdi, hotirjamlik saqlagan holda Arinni sabrini sinayotgandi. Dadasi aytkanchalik sabrlimi yoki yòq deb , lekin Arin rostanham sabrli edi. Jiminga biroz qarab turdi, balki hazldir deb, lekin Jiminning yuzidagi jiddiylikni kòrib , hujjatlarni saralay boshladi, bir payt telefoni jiringlay boshladi. Javob beray desa Jimin kòz uzmay qarab turibdi.javob bersa Jimindan aniq gap eshitardi.

– Ketishing mumkin.

Jimin oxiri qizga rahmi keldi shekilli ketishiga ruxsat berdi... Arinham bu gapni kutib turgandek edi, chala qolgan hujjatlarni usha yerni òzida qoldirib Jiminga qaramay sumkasi bn telefonini olib xonadan chiqib ketti..

Jimin Arin chiqqanidan sòng kimgadir qònģiroq qila boshladi.

– U hozir chiqib ketti. Orqasidan kuzat. Qayerga boradi va kim bilan yashaydi ,hammasini aniqla - deb buyruq berdi Jimin .

– Hop Janob.

Suhbat shu zahoti tugatildi. Jiminham mashina kalitini va telefonini olib chiqib ketti.

Jimin mashinani shifoxonaga qarab shoshilayotganida, Suho yonida tinimsiz titrab, yig‘lay boshladi.

— Amaki… amaki, tezroq, iltimos! — uning ovozi dahshat va qo‘rquv bilan aralashgan edi.

Mashina yo‘l bo‘ylab shoshilib ketar ekan, Jiminning yuragi ham tez urardi. Arinning hushsiz holati uning ichki vahimasini yanada kuchaytirardi.

— Tinch bo‘l, Suho. Hamma joyida bo‘ladi, — dedi u past ovozda, lekin so‘zlari o‘zi ham o‘ziga ishonchni hohlardi.

Shifoxona eshiklari oldida mashinani tezda to‘xtatib, Jimin Arinni qo‘llari bilan ichkariga ko‘tarib olib kirdi.
Hammasi tez, og‘riqli va dahshatli edi. Suho esa orqada qattiq ushlab turgan Maria bilan birga titrab turardi.
Shifoxona xodimlari darrov Arinni tekshirishga kirishdi. Jimin orqaga qarab Suhoga qaradi.

— Hozir hammasi nazorat ostida. Tinchlan, Suho, — dedi u, lekin o‘z ichida hamma narsaning noaniqligi uning ruhini buzdi.

Suho Arinni ko‘tarib o‘tirgan Jiminning yuziga qaradi. U yerda qorong‘u, tushkun va xavotirga to‘la nigohni ko‘rdi. Shu lahzada u tushundi — bu inson, bu amaki… Arin uchun ham, o‘z oilasi uchun ham barcha kuchini berishga tayyor edi.
Ichkaridagi vaziyat esa shuni ko‘rsatdi— hayot hech qachon oldindan aytib bo‘lmaydi, ba’zida eng yaqinlaringizni himoya qilish uchun hatto begona insonlardan yordam olishga to‘g‘ri keladi.

Yarim saotdan sòng shifokor chiqib keldi.

— Bemorning yaqinlari kim - dedi shifokor

— Menman doktor.

— Janob rafiqangiz qattiq stress sabab hushini yòqatkan..

— Doktor qachon olib ketsam bòladi ?

— 1 saotlardan sòng ruxsat beramiz...lekin endi boshqa stressga tushmasligiga ishonch hosil qiling.

—Raxmat doktor. Aytkangizdek qilaman.

Jimin nega Aringa bunchalik qayģuryotganini òziham tushunmasdi. Lekin hozrgi vaqtda eng muhimi Arinni soģligi edi.

— Amaki oyim tuzaladi shundaymi ? - dedi Suho Jiminning yoniga kelib

— Ha , oying tuzaladi. Birozdan sòng uyga ketamiz .

— Raxmat amaki.

Jimin javob bermadi ,shunshaki jilmayib qòydi.

Birozdan sòng Jimin Arin yotkan palataga kirdi .

— Ahvoling yaxshimi ? - dedi Jimin Arinni uyģoq ekanligini kòrib

Arin POV.
Oxirgi marta uyda ekanligim yodimda edi. Suddan kelgan chaqiruv qoģozini kòrganimdan keyingi voqealarni eslay olmayman.
Shifoxonaga qanday keldim, kim olib keldi . Bilmayman.

Eshikdan kirgan odam gapirishi bilan usha odamga qaradim. Ha bu usha terminator ,vaxshiy odam — Jimin edi...

Uni kòrishniham hohlamayman. Axr hammasi u sabab bolyabdiku.
Namjoonniham Jimin yuborgan bolsachi ?
Agar Namjoon rostanham Suhoni mendan tortib oladigan bòlsa , òzimni òldiraman.
Menga faqat Suho kerak..egizimdan qolgan yagona omanatim, suyanchim faqat — Suho.

Jimin sekin yurib, Arinning yoniga o‘tirib oldi. Ichida g‘arq bo‘lgan g‘azab va xavotir aralash his-tuyg‘ular uni ezardi.

— Hushsiz yotkanding, seni shu yerga olib keldim, — dedi u past, sovuq ohangda, ammo har bir so‘zi ortida keskin kuch bor edi.

— Nega birdan yaxshilik qildingiz? - dedi Arin

Jimin qattiq nafas oldi, o‘zini ham tushunmasdi.

— Òzim ham bilmayman… lekin bilamanki, Suho seni juda yaxshi ko‘rar ekan.

— Siz bolamni qayerdan bilasiz? – Arinning ovozi titrar, lekin undagi qo‘rquv va hayratni yashirishga urinar edi.

— Maria orqali tanishdik. Mana hozir esa sening yoningda, qutqaruvching bo‘lib o‘tiribman, — dedi Jimin, ko‘zlarida qorong‘u, sirli nur yonib turardi.

— Qanday odamsiz siz… Avval Namjoonni uyga yubordingiz, keyin birdan yaxshilik qildingiz?

Jimin unga qaradi. Ko‘zlari sovuq, yuzidagi ifoda esa o‘qib bo‘lmas sir bilan qoplangan edi.

— Kim u Namjoon? Men hali hech kimni uyingga yubormadim.

— Òzingiz-ku, kecha Suhoni oilasiga berib yuboraman deb tahdid qilgan edingiz.

— Ha… dedim. Lekin hali unaqa qilmaganman.

— Qanaqasiga? Axir bugun Suhoni dadasining akasi keldi.

Jiminning ko‘zlari qorong‘ilashdi. Ichida yomon niyat va nazorat istagi aralashib ketdi.

— Aniqroq gapir. Kim u? Senga biror narsa qildimi? Seni… zòrladimi? Javob ber. Shu sababdan hushingdan ketib qoldingmi?

Arinning yuragi tez urdi. Qo‘llari titrab, ovozi titrab chiqdi.

— Yo‘q…

Jimin uning javobini eshitganida ham ichki xavfi ketmadi. U har bir so‘z, har bir qarash orqali Arinning boshini og‘ritishga majbur edi. Ichki qorong‘u hislari uni yiqitayotganini sezdi, ammo shu qorong‘uda ham, u bir narsani aniq bilardi — Arinning xavfsizligi va uning hayotini himoya qilish uchun u hamma narsaga tayyor edi.

Jimin birdan òrnidan turdi va buyruq ohangda gapirdi.

— Tayyorlan ketamiz

— Qayerga

— Uyingga. Doktor ruxsat berdi...

— Yaxshi...

1 saotdan sòng

Jimin Arinni xonasiga olib kirar ekan, uyning devorlarida osilib turgan Aria bilan Jin ikkalasining rasmlarini kòrib , ichida nimadir uzilgandek bòldi.
Rasmdagi qizni Arin deb òylagandi. Hali Arinni egizagi bor ekanligini bilmasdi.

Jimin Arinni xonasiga olib kirib yotoqqa yotqizdi va òzi bir chetida òtirdi.

— Meni bir savol qiynayabdi. Ering bor , bolang bor, lekin qanaqasiga bokira eding .

— Kasal odamgaham shunaqa savol beradimi ?

— Savolimga javob ber. Bu xonadagi , nafaqat bu xona butun uyda osilib turgan rasmlar haqida nima deysan..

Jimin xonaning har burchagidagi Jin bilan Arianing rasmlariga qarab gapirardi.

— Suhoni dadasi Seokjin ,yonidagisi esa mening egizagim Aria - deya gap boshladi Arin.

Jimin kòzlari katta katta ochib , Aringa qaradi.

— Egizakmi ?
— Nega hujjatlar bu haqida yozilmagan.

— Suho sabab , Arianing hujjatlari internetdan chiqmaydi.
— Chunki u onasi men deb òylaydi. Unga haqiyqatni aytmaganmiz...

— Bir kun kelib baribir biladiku

— Usha paytta u allaqachon katta bòlgan bòladi.

— Mana gap qayerda ekan. - deya endi gapirmoqchi ediyu ,Arin gapirtirmadi.

— Usha narsalarni eslamaylik..òzi yaqinda unutkandim - dedi Arin ,Jiminning nima demoqchi ekanligini tushunib

— Ha mayli. Hullas ishga qaytasanmi ?

— Javobim aytkanman

— Sensiz ish bòlmayabdi. Kotibalikga odam kerak.

— Faqat kotibalikmi ?

— Ha faqat kotibalik.

Agar ishim bolsa Suhoni òzimda olib qolish imkoni koproq bòladi — òyladi Arin.

– Mayli ,faqat kotibalik — Undan ortiģi emas...- dedi Arin

Jimin kulib bosh irģadi.

— Qòrqma boshqa tegmayman..menga ortiqcha muommo kerak emas.

– Hozircha kotiba bòlib yurgin, keyinchalik xotin qilaman sen qizni .- òziga òzi gapirdi.

Arin biroz gapirishiga ikkilanib turdi ,lekin shundaham òzida kuch tòplab gap boshladi.

— Janob menga advokat kerak edi. Tanishlaringiz bormi ?

— Advokat nima kerak.

— pochchamning oilasi Suhoni tortib olmoqchi .

— xòsh keyinchi

— Suddan chaqiruv xati keldi.

— yaxshi senga yordam beraman, lekin evaziga nima berasan.

— Menda hozir ortiqcha pul yòq.

— Hali pul sòramadim..

Jimin ayyorona jilmayib ,sekin qòlini chòzdi va Arinni lablariga tegdi.

— Bu lablardan 10 daqiqalik bòsa hadiya qilsang bas,— Advokat bugunoq ishga kirishadi.

Arinni birdan jahli chiqib Jiminning qòlini siltab tashladi.

— Janob hoziroq keting. Sizdan yordam sòragan men ahmoq..

Jimin kuldi va òrnidan turib

— Keyingi safar bunday oson qutilmaysan Arin xonim.

Jimin eshik tamon yurdi va Aringa bir qarab yana qòshimcha qildi.

— Keyingi safar 10 daqiqalik bòsa, òrnini 4 raundlik aloqa va 9 oylik homila kutib turadi seni Arin xonim...

Jimin tahdidli ohangda gapirib eshikni qarsillab yopib chiqib ketti.

Arin qòlini yuragiga qòyib , òzini òzi tinchlantira boshladi.

— Tinchlan Arin...u hazllashyabdi.
— unga umuman ishimiz tushmaydi.
— hechqachon undan bola kòrmayman.- deya òziga òzi gapirdi Arin

3 kundan sòng

Bugun sudning birinchi kuni edi. Sud zalida Kang oilasi bilan Kim oilasi joylashgan edi.
Sudiya o‘rnidan turib, so‘z boshladi:
— Arin xonim, sizda bolani olib qolishga yetarli imkoniyat yo‘q ekanini tushunasizmi?

— Hurmatli sudiya, — dedi Kang xonim qat’iyat bilan. — Suho mening bolam. Men uni o‘zim katta qilganman. Uni boqishga va tarbiyalashga qurbim yetadi.

Sudiya yuzini biroz jiddiy qildi, hujjatlarni varaqalab.

— Sizning moddiy imkoniyatlaringiz yetarli bo‘lishi mumkin, lekin bola uchun faqat moliyaviy qo‘llab-quvvatlash yetarli emas. Oilaviy muhit, tarbiya va bolaga bo‘lgan hissiy yaqinlik ham muhim.

Bu paytda Kim oilasi o‘rnidan turdi. Janob Kim biroz sovuq va qat’iyatli ovozda so‘z boshladi.

— Sudya janob, Suho xavfsiz va barqaror oilaga kerak. Kang oilasini hurmat qilamiz, lekin Suho hali juda kichkina va uning tarbiyasi uchun eng to‘g‘ri qaror — xavfsiz, sevgi bilan to‘la muhitni ta’minlay oladigan oilaga berishdir.

Arin ko‘zlarini qattiq qisib, lablarini siqdi. Suhoning o‘rnida o‘tirgan u qizg‘in titrab, xonadagi tortishuvni nafasini ushlab tinglardi.

Sudiya biroz pauza qildi, hamma tinch bo‘ldi. So‘ng

— Sud qarori faqat bolaning manfaatini birinchi o‘ringa qo‘yadi. Shu sababli, sud yakuniy bahoni ko‘rib chiqadi va qaror qabul qiladi.

— Keyin kòrib chiqilish sanasi 3 kundan sòng - dedi Sudya.

Sudya chiqib ketkanidan sòng boshqalarham asta sekin keta boshladi.
Arin sud zalidan chiqqanidan sòng , oilasigaham qaramay bir òzi qayerlargadir keta boshladi.

Bugun sudning birinchi kuni edi. Sud zalida Kang oilasi bilan Kim oilasi joylashgan edi.
Sudiya o‘rnidan turib, so‘z boshladi.

— Arin xonim, sizda bolani olib qolishga yetarli imkoniyat yo‘q ekanini tushunasizmi?

— Hurmatli sudiya, — dedi Arin qat’iyat bilan. — Suho mening bolam. Men uni o‘zim katta qilganman. Uni boqishga va tarbiyalashga qurbim yetadi.
Sudiya yuzini biroz jiddiy qildi, hujjatlarni varaqalab.

— Sizning moddiy imkoniyatlaringiz yetarli bo‘lishi mumkin, lekin bola uchun faqat moliyaviy qo‘llab-quvvatlash yetarli emas. Oilaviy muhit, tarbiya va bolaga bo‘lgan hissiy yaqinlik ham muhim.

Bu paytda Kim oilasi o‘rnidan turdi. Janob Kim biroz sovuq va qat’iyatli ovozda so‘z boshladi.

— Sudya janob, Suho xavfsiz va barqaror oilaga kerak. Kang oilasini hurmat qilamiz, lekin Suho hali juda kichkina va uning tarbiyasi uchun eng to‘g‘ri qaror — xavfsiz, sevgi bilan to‘la muhitni ta’minlay oladigan oilaga berishdir.

Sudiya biroz pauza qildi, hamma tinch bo‘ldi. So‘ng:

— Sud qarori faqat bolaning manfaatini birinchi o‘ringa qo‘yadi. Shu sababli, sud yakuniy bahoni ko‘rib chiqadi va qaror qabul qiladi.

Arin umid to‘la ko‘zlari bilan Sudiya janobga qaradi.

— Sudiya janoblari, agar menda ish, uy, mashina va eng muhimi, xavfsiz va sevgiga to‘la oilam bo‘lsa, Suhoni olib qolishim mumkinmi?

— Ha, bu imkon sizda bor… faqat siz oilali ayol bo‘lishingiz kerak. Hozirgi hujjatlarda siz hali turmush qurmagan ekaningiz yozilgan, — dedi Sudiya.

— Demak, turmush qursam, bolam o‘zimda qoladimi? — so‘radi Arin.

— Albatta, agar barcha standardlarga to‘g‘ri kelsa, qoladi. Aks holda yo‘q.

Shu paytda qarshi tarafning advokati ovoz chiqardi:

— Etiroz bildiraman, Sudiya janoblari. Bu ayol biz va sizni aldashi mumkin.

— Sabab keltiring, — dedi Sudiya.

— Hali turmush qurmagan qiz bo‘lsa, qanday qilib tezda oila qurmoqchi bo‘ladi? Balki u odam yollamoqchi, — dedi advokat.

Arin birdaniga javob berdi:

— Janob Sudiya, unashtirilgan insonim bor. Ishonmasangiz, uni chaqiraman.

Sudiya qaradi:

— Arin xonim, keyingi ko‘rib chiqilish sanasi 3 kundan so‘ng. Usha vaqtda bo‘lajak eringizni ko‘rishni hohlaymiz.

— Hop, janob Sudiya, — dedi Arin qat’iyat bilan.