Sevaa — 21 yoshda, sokin, o‘z olamida yashaydigan qiz.

U BTSni yaxshi ko‘radi, lekin ularning orasida Jimin...
U Jiminni idol sifatida emas, inson sifatida sevardi.
Har safar konsertini tomosha qilsa, ekrandan ko‘z uzolmasdi.
Ammo yuragida shunday bir niyat yashardi:
"Men uni faqat porlash uchun emas, so‘nayotganida ham sevaman."

Sevaa Jiminga maktublar yozardi, jo‘natmasdi
Bu xatlar yurak ichidagi og‘riqni yozardi.
U hech qachon hayotda uchrashaman deb o‘ylamagan edi.
Lekin taqdir... jim yuraklarni bir nuqtada to‘qnashtirishni bilar.

---

Jimin navbatdagi yakkaxon ishlaridan charchagan, Seul tashqarisidagi kichik tog‘li hududga dam olishga ketgan edi.
O‘sha yerda, kichik kitob do‘konida...
Sevaa uni ko‘rdi.
Ammo baqirmadi.
So‘ratga olmadi.

— “Faqat samimiy jimlaydi.”

U buni kutmagan edi... bunday samimiylikni.

Ular o‘sha joyda tanishib ketishdi. Jimin hech qachon o‘zini bunchalik inson his qilmagan edi.
Sevaa esa har kunini so‘zsiz, lekin yurak bilan sevishni davom ettirardi.
U hech qachon “Armyman” demadi.
Faqat “Men shunchaki insonman, seni sevgan.”

---

Sevgi gullar emas.
Jiminning hayoti — doimiy bosim, kamera, ijtimoiy fikr, ayblov.
Sevaa bunga aralashgisi kelmasdi.
U jim sevdi.
Ammo buni agentlik sezdi.
OAV ko‘rdi.
Muxlislar og‘irlashdi.
“Fan bilan yurish axloqsizlik!”, “U seni pastga tushiradi!” — deb yozishdi.
BTS a’zolari o‘rtasida sukut. Faqat Taehyung bir kuni Jiminni chetga olib dedi:

— “Agar yuraging unga borsa — bor. Ammo esingda bo‘lsin, bu dunyo yuragingni yeydi.”

Jimin bosh irg‘adi.

Sevaa esa har kecha “Jimin, sog‘ bo‘l” deb duo qilar, lekin yuragi qisilardi.
U unga og‘irlik bo‘lishni xohlamasdi.
Lekin sevgining o‘zi allaqachon og‘irlik edi.

---

Jimin sahnada, tabassum bilan kuylayotgandi.
Ammo Sevaa orqa qatorda...
Ko‘z yoshlari bilan.
Chunki Jimin unga :

“Meni kechir. Bizning sevgimizni dunyo qabul qilmaydi . Yuragim ogriyapti Sevaam . Shon-sharaf mening ruhimni yedi.”

O‘sha kuni kechqurun Jimin o‘zini mashinasini haydab ketdi.
Va... qaytib kelmadi.

---

Butun dunyo jim bo‘ldi.
BTS a’zolari o‘zlarini yo‘qotdi.
Yo‘qlikni sezishdi.
Namjoon yig‘ladi. Jungkook gapirmay qo‘ydi.
Sevaa esa... sukutda.

U bir necha hafta jim yurdi. O‘zini hayotda deb hisoblamasdi.
Jiminning oxirgi audio xabari yuragida yangrar edi:

"Men seni muxlis emas, yuragim deb bildim. Seni baxtli qilolmaganim uchun kechir "

Bir oy o‘tib, Sevaa daryoga qarab turgan holda yozdi:

“Men seni hayotingdan qutqara olmadim, ammo seni sevishda davom ettim . Endi sen yoqsan, men kimga jilmayaman?”

Endi sen yoksan, men kimga jilmayaman?”

U ham ketdi.

O‘sha daryo bo‘yiga kichik yodgorlik o‘rnatildi.

O‘sha daryo bo‘yiga kichik yodgorlik o‘rnatildi.
Jimin va Sevaaning yonma yon surati
Pastida esa yozuv:

“Ular sevishdi — shovqinsiz. Ketishdi — shovqinsiz. Ammo sevgilari jim dunyoni titratdi.”

BTS hali ham konsertlarda ba’zan ko‘zlarini yumib jim turishadi.
Chunki ular bilishadi: o‘sha jimlikda... Jimin bor.

Sevaa esa boshqa dunyoda yashardi.
U kichik kutubxonada ishlardi. Telefonini ko‘p ishlatmas, ijtimoiy tarmoqlardan yiroqda edi. Uning tongi kitob hidi, ohangli qushlar sadosi va choy bilan boshlanardi. Hech qanday shovqin, hech qanday iztirob.

Ular tasodifan uchrashishdi.
Jimin bir kun to‘satdan shahar chetidagi kichik kutubxonaga kelib qoldi. Qo‘lida eski kitob — xuddi u bu yerga yuragidagi tinchlikni izlab kirgandek.
Sevaa unga birinchi bor o‘sha yerda "Assalomu alaykum" dedi.
Oddiy, kulgisiz, sokin salom. Jiminni aynan shu jimlik o‘ziga tortdi.

O‘sha kundan keyin Jimin yana qayta-qayta o‘sha kutubxonaga keldi. Sevaa unga kitob tavsiya qildi, ohanglar tavsiya qildi, bir kuni hatto:

— “Sen... g‘amgin ko‘rinasan, lekin hech kim sezmaydi,” dedi.

Bu so‘zlar Jimin uchun millionlab qarsaklardan kuchliroq edi. Sevaa unga qaradi — idolini emas, insonni ko‘rdi.

---

Ularning sevgisi sokin edi.
Ular hech qachon suratga tushishmadi.
Hech qachon ommaga oshkor qilishmadi.
Faqat har uchrashuv — yuraklaridagi eng beg‘ubor makon edi.

Sevaa:
— “Men seni yulduz deb emas, Jimin deb sevaman.”

Jimin:
— “Men sening sukunatingni sahna deb bilaman. Chunki faqat seni ko‘rsam — chinakam yashayman.”

---

Ammo vaqt... u doim biror sinov olib keladi.

Sevaa bir necha oy kasal bo‘lganini Jimin ko‘p o‘tmay bilib qoldi. O‘sha kuni u konsertni bekor qildi.
Dunyo uni tushunmadi, ammo Sevaa yoniga yetib bordi.

Sevaa yotgan edi. Sochlari to‘kila boshlagan. Ammo nigohida — o‘sha eski osoyishtalik.
Jimin yoniga o‘tirdi. Uni ushladi. Jim turdi. Yig‘lamadi. Chunki Sevaa aytgan edi:

— “Sen jim tursang, men tinch bo‘laman.”

Va Sevaa, so‘nggi marta Jiminning yuziga qarab, pichirladi:

— “Meni yodda tutma. Meni yuragingning sukunatida yashayman”

Va u ko‘zlarini yumdi.

---

Jimin bu dunyoda qoldi. Sahnaga qaytdi. Endi kulgusi og‘irroq, ohanglari chuqurroq.
U har konsertdan keyin bir joyga boradi — kichik kutubxonaga.
O‘sha stolda yolg‘iz o‘tirib, kitob varaqlaydi.

Va doim pichirlab aytadi:

— “Sen mening sukunatim eding. Endi men seni har jim turgan onimda his qilaman.”

___

Ammo Jimin uchun har sukunat — Sevaa ovoziga aylanadi.

Jimin bir kun to‘g‘ri Sevaa bilan uchrashdi. Sevaa uning o‘zini ko‘rmadi, lekin u juda yaxshi ko‘rdi. U Jiminni idollikdan ko‘ra inson sifatida ko‘rdi. Bu Sevaa uchun juda yangi edi — kimdir uni, faqat o‘zini, hech qanday bezaklarsiz, sevishi mumkin edi.

Jimin esa bu sevgi bilan noaniq edi. U faqat bir narsa bilardi: Sevaa uning hayotida osmonni ochdi. Har kunni, har nafasni Sevaa bilan bog‘lagan holda yashashni xohlar edi. Ammo Jimin o‘zi bilmasdi, bu sevgi ular uchun qanday yakunlanishini.

---

Bir kun…

Jiminni kuzatib, Sevaa kutubxonada o‘tirar edi. Unga bu tinchlik kerak edi. U har doim o‘sha kichik kutubxonaga borar, o‘sha joyda nafas olib, nafaqat kitoblarning, balki o‘zining ham hidi borligini his qilardi.
Ammo bu safar Jimin unga kelib, shunchaki so‘radi:

— “Sevaa, mendan nafaqat o‘zi haqimda, balki haqiqiy men haqimda ham bilib o‘lishni istaysanmi?”

Sevaa sevinch bilan javob berdi, lekin u faqat bir so‘z aytdi:

— “Men seni bilaman. Men seni yaxshi ko‘raman.”

Jiminning ko‘zlarida shunchalik chuqur bir yengillik paydo bo‘ldi. Ammo bir narsani sezdi: u har doim o‘zi uchun kimdir bo‘lishi kerakligini, xohlashidan qat’iy nazar.

Ularning sevgisi kechmas, ammo yetim.
Jimin o‘zini sahnada, yulduzlar orasida ko‘rdi, lekin u o‘z yuragining qorong‘iligini Sevaaga so‘zlab bera olmadi.
Ular faqat ko‘zlari bilan gaplashishdi, ko‘ngillari bilan.

---

Yillar o‘tdi...
Jimin yuqori parvozlar qildi, dunyo unga shu qadar orzu qildi. Ammo u Sevaaga qaytib kelishga qaror qildi.
Bir kuni Sevaa so‘radi:

— “Jimin, senni yaxshi ko‘raman, lekin nima uchun qaytasan? Hali ham olamni orzu qilasanmi?”

Jimin faqat qisqa javob berdi:

— “Menga haqiqiy baxt kerak. Sevaa, sen mening baxtim bo‘lasan.”

Sevaa unga ishonishdan ko‘ra, bir necha bor o‘zini shubhaladi. Ammo sevgisi kuchli bo‘ldi.

---

Oxiri…

Bir kun Jimin sahnada tushishdan oldin, o‘zi haqidagi eng katta yutuqlari haqida gapirgan edi. Ammo uning ko‘zlari Sevaaga qarab, ko‘ngli bilan boshqa joyda edi.
So‘nggi konserti oxirida, Jimin qaytib ko‘rganida, Sevaa uni kutilmagan tarzda kashf qildi. Unga qaraganda, u shunchaki o‘zini topa olmaydigan edi.

Bir kecha, Sevaa o‘ziga qarab, Jiminni so‘nggi marta ko‘rdi. Unga faqat aytishga imkon berildi:

— “Sen mening har bir nafasimsan. Men seni yaxshi ko‘raman, lekin seni... bu dunyo qabul qilolmadi.”

Jimin ko‘zlarini yumib, ahvollariga qarab, chuqur nafas oldi. Sevaa aytgan so‘zlar uni to‘liq ezib tashladi. Ammo u ularni yana qayta ishlashga ulgurdi.

Jimin kunlarning birida so‘nggi nafasini oldi. Sevaa esa, o‘zining sevgi va ishqining og‘rig‘i ichida, hech kimga qayta sevgi bera olmasligini tushundi. Ularning sevgisi — o‘sha oxirgi so‘zda tugadi.

Jimin vafot etdi, Sevaa esa butunlay o‘zini yo‘qotdi.

Endi u faqat qoldi, so‘nggi yillaridagi sevgisini qalbida yashirgan holda.
Bir vaqtlar sevgan, ammo boshqa hech kimga qaytmagan...
Yig‘lashni, oxirgi so‘zni aytishni his qilmadi. Faqat bir narsani bilardi:
Jimin bilan ulanish — haqiqatda abadiy qoladi.