1 Bob

.

​"Taqdir bizga shunday chiziqni ravo ko'rgan ekanki, bu chiziqda ikkimiz ham bir-birimizni yondirdik..."

​Koreyaning eng nufuzli va dabdabali klublaridan biri — "Arena". Bu dargoh oddiy odamlar uchun eshigi o'n qulf yopiq maskan bo'lsa-da, mamlakatning qaymoqlari, imtiyozli yuqori tabaqa vakillari uchun doimo lang ochiq edi. Klubning egasi bo'lgan "Kimlar" oilasi bu maskanni ulkan daromad manbai deb bilishardi.

​Har oqshomgidek bugun ham klub qaynagan, boy va o'ta talabchan kimsalar bilan to'lib-toshgandi. Yosh, go'zal qizlar esa ularning xizmatida parvonaydi. Mehmonlarning shaxsiy hayoti va sir-asrorlari fosh bo'lmasligi uchun bu yerda har qanday suratga olish yoki videoga tushirish qat'iyan taqiqlangandi. ​Bino ikkinchi qavatining qo'riqlanadigan VIP zonasida эsa muhit butunlay boshqacha — tashqi shovqindan yiroq, sirli va sokin edi.

​— Jin ursin, juda zerikdim! — Jimin og'zidagi sigaretasini chuqur tortib, ko'k to'lqinli tutunni havoga asta pufladi. Shaxsiy hudud bo'lgani uchun bu xonada ulardan bo'lak hech kim yo'q edi.

​— Bor-da, biror qizni olib ko'ngil hushlik qil, — Teyhyung beparvo ohangda do'stiga qarab, o'ziga yana viski quydi.

​— Yomon fikr emas, — jilmaygan Jimin qo'lidagi tamakisini do'sti endigina to'ldirgan viski qadahiga tashlab yubordi. Teyhyung buni ko'rib yengil vishillab qo'ydi. Jimin doimo birovning asabiga tegish va g'alati hazillar qilishning ustasi edi.

​— Bugun charchagan ko'rinasan, — Teyhyung diqqatini chalg'itish uchun boyadan  beri bitta nuqtaga tikilib o'tirgan boshqa bir do'stiga nazar tashladi.

​— Ha, kun og'ir o'tdi... — Jungkook o'zini shunday deb ishontirmoqchi bo'lardi, biroq hamma gap ham ishda emasdi. Buni uning yonida o'tirgan do'stlari ham sezib, ma'noli qarab qo'yishdi.

​— Oilali bo'lish qiyinga o'xshaydi, — endi jiddiylashdi Jimin. — Bir oy bo'ldiki, senda katta o'zgarishlar bor.

​— Ha, Jimin haqli, ancha o'zingni yo'qotib qo'ygandeksan, — Teyhyung Jungkookning yelkasiga do'stona qo'l qo'yib urib qo'ydi.

​— Barchasi oilali bo'lishda emas. Gap bu oilani kim bilan qurishingda. Uning yonida o'zimni begona kabi his qilaman, lekin bir tomondan bo'ynimdagi majburiyatlarim ham bor... — Jungkookning kayfiyati battar tushib ketdi.

​— O'sha paytda otasi seni qutqargani uchun qizini olishni so'raganining o'zidayoq o'sha ahmoq Leedan shubhalangandim, — dedi Jimin qoshlarini kerib.

​Oraga yana og'ir sukunat cho'kdi. Jungkook o'ylardi: nima ham qila olardi? Lekin javob bitta — hech nima. Agar o'shanda hamma narsaning ko'z o'ngida Mingyuni to'xtatib, urmaganda edi, bunday taqdir yuz bermasdi. Biroq vaqtni ortga qaytarib bo'lmasdi. Mingyu komaga tushdi, u uylanishi kerak bo'lgan ayolga esa endi Jungkookning o'zi uylandi. Natijada esa hech kim baxtli emas.

​— Balki Mingyu komadan chiqsa, Jina bilan ajrasharsan? — Taehyung o'rtaga noqulay savolni tashladi. Jungkook o'ylanib qoldi, biroq endi kech edi — hamma Jina endi uning xotini ekanini yaxshi bilardi.

​— Bunday bo'lishi mumkin emas. Men Jinani osonlikcha Mingyuga berib qo'yish niyatida emasman, — Jungkook sovuqqonlik bilan do'stiga qaradi. Uni tushunish qiyin edi: Jinada ko'ngli yo'qligi barchaga ayon, ammo uni boshqaga berib yuborish fikridan ham yiroq edi.

​— Ruohi-chi? — Jimin Jungkook uchun eng og'riqli nuqtaga qo'l urdi. — U Italiyadan qaytganda, boshqasiga uylanganingni qanday tushuntirmoqchisan?

​Bu savolni berish-bermasligini Jimin uzoq o'ylagandi, lekin oxiri baribir tilga oldi. Ruohi ismini eshitgan Jungkookning yuzida ixtiyorsiz ravishda mayin tabassum paydo bo'ldi. Ruohi hozirda ish yuzasidan Italiyada bo'lib, ketganiga ikki oy deganda yaqin kunlarda qaytishi kerak edi. U doimo quvnoq, har bir vaziyatning yorug' tomonini ko'ra oladigan qiz edi. Lekin bu turmushning esa yorug' tomoni mutlaqo yo'q edi.

​— U buni bilmasligi kerak. Agar uylanganimni bilsa, meni butunlay tark etadi... — Jungkook buni tasavvur qilishni ham istamasdi. Ruohi uning uchun hamma narsa edi: havo ham, suv ham, yagona umid ham faqat o'shanda jamlangandi.

​— Hayoting chindan ham chigal, — Teyhyung xulosa qilgandek o'rnidan turdi. — Men ketdim, ertaga sud majlisim bor, biroz dam olishim kerak.
​Shunday deya u xonani tark etdi.

​— Unda biz ham turaylik, — Jimin ham asta o'rnidan turib, ortiga bir qarab qo'ydi-da, izsiz g'oyib bo'ldi.

​Jungkook xonada yolg'iz qoldi. Yana o'y-xayollar girdobiga botdi: bir tomonda Ruohi, ikkinchi tomonda Jina. Barchasi tugun bo'lib chigallashib, uning boshini og'ritib yubordi. Oxiri u ham o'rnidan turib, do'stlarining ortidan xonani tark etdi.

.

.

.

.

​Xona bo'ylab u yoqdan-bu yoqqa tinimsiz yurgan qiz nima qilishni bilmas edi. Egnidagi yupqa, shahvoniy tungi ko'ylak uning shundoq ham mukammal qomatini yanada jozibali ko'rsatib turardi. U bugun o'z eri bilan tun o'tkazishi, tezroq homilador bo'lib, oilaga voris keltirishi kerak edi. Lekin Jungkook bunga doim qarshilik qilardi. Jina ham aslida buni xohlamasdi, biroq ikki oilaning otalari tezroq xushxabar eshitishni istashardi.

​Qiz o'ylar bilan band bo'lib turganda, xona eshigi ochildi. Ostonada yelkalari osilib, kiyimlari tartibsizlashgan charchagan Jungkook ko'rindi. Jina erining unga bir bor mehr bilan boqishini kutdi, biroq Jungkook atay qilgandek unga qaramaslikka urindi.

​— Kechirasiz... — nihoyat sukutni buzdi qiz va erining e'tiborini tortdi. Jungkook qizga ko'zi tushgach, uning egatidagi qizil ipaklar tovlanib turgan yupqa tungi libosini ko'rdi-da, maqsadini tushunib chuqur xo'rsindi.

​— Bugun emas, Jina, — Jungkook charchagan ovozda ko'ylagi tugmalarini yechgancha dush tomon qadam tashladi. Qiz esa uning yo'lini to'sib qarshisiga turib oldi.

​— Unda qachon? Qachon, ayting menga?! — qizning sabri tugab, ovozi titradi. Jungkook jim edi, chunki bu savolga uning o'zida ham javob yo'q edi.

​— Men dushga kirishim kerak, Jina, — Jungkook qizning yelkasidan ushlab, chetga surmoqchi bo'ldi. Biroq qiz kutilmagan dadil qadam tashladi: u Jungkookning issiq va nam lablarini o'z lablari bilan tutashtirdi. Bu o'pichda tajribasiz ekanligi sezilib turardi, ammo erkak unga javob qaytarmadi.

​Jungkook qizning yelkalaridan mahkam ushlab, o'zidan uzoqlashtirdi. Jina balki bu harakat uni eriga yaqinlashtirar deb o'tgandi, biroq harakati besamar ketdi. Erkak unga bir zum ham e'tibor bermay, dushxonaga kirib ketdi. Jina yolg'iz qolarkan, asabiy holda ensasini ishqaladi-da, divanga o'tirib yana qanday yo'l tutish kerakligi haqida o'ylay boshladi.

​Dush ostidagi Jungkook esa issiq suv ta'sirida o'zini bosishga urinardi. Jina uni haqiqatan qo'zg'atgandi, biroq u buni qilishga haqli emasligini tinimsiz takrorlardi. Qo'llari bilan tanasini ishqalar, biroq oddiygina suv jilovlay olmayotgandi — oylar davomida ayol mehrini ko'rmagan vujudi isyon ko'tarayotgan edi.

​— Jin ursin! — chiday olmagan Jungkook suvni o'chirdi-da, egnida bir parcha matosiz xonaga qaytdi.
​Xona o'rtasidagi ulkan yotoqda o'tirgan Jina dastlab unga e'tibor bermadi, ammo boshini ko'tarib uning butunlay yalang'och holda turganini ko'rdi-yu, uyalib yuzini chetga burdi.

​— O'zing boshlagan ishni oxiriga yetkazasan, — sovuq gapirgancha Jungkook qizning qarshisiga keldi.

​— Og'zingni och, — erining qisqa buyrug'idan Jina dovdirab, boshini ko'tarib unga qaradi. Jungkookning ko'zlarida faqat qondirilmagan ehtirosning alangani porlab turgandi. Qiz nima qilishni bilmay qoldi.

​— Bunday qilmayman... — qiz norozilik bilan boshini burmoqchi bo'ldi. Jungkookning lablarida esa istehzoli va alamli kulgi paydo bo'ldi.

​— Buni o'zing xohlamaganmiding? — Jungkook biroz egilib, yuzini qizning nafis bo'yniga yaqinlashtirdi. — Yoki inkor etmoqchimisan? — erkak bu safar katta kaftlari bilan qizning nozik bo'ynidan qattiq ushlab, yotoqqa yotqizdi.

​Jina bo'g'ilishdan tipirchilab boshladi, Jungkook esa bir harakat bilan uning ustidagi yupqa ko'ylakni yirtib tashladi. Bir oy davomida bir tom ostida yashasa-da, ilk bor uning tanasiga to'laqonli tikilgan erkak qizning uyatdan qizargan yuziga boqdi.

​Hech qanday erkalashlarsiz, hech qanday tayyorgarliksiz qilingan shiddatli harakat qizning og'riqli inqirashiga sabab bo'ldi. Jina uning ko'ksidan itarishga urindi, lekin Jungkook qizning qo'llarini boshi uzra mahkam ushlab qisdi.

​— Bokira emassan. Har holda, Mingyu bilan bir necha bor bu ishni qilganing aniq, — Jungkook o'zining sovuq xulosasini aytdi, Jina esa buni inkor etmadi. Chunki bu haqiqat edi; unashtiruv vaqtlarida Mingyu bilan yaqin bo'lishgan edi. Erkakning qattiq harakatlari ostida qiz zavq emas, faqat og'riq va achinishni his qilardi...

.

.

.

.

​Italiya

​Italiyaning kichik, gavjum bozorchasida o'ziga yoqqan mayda-chuyda buyumlarni xursandchilik bilan xarid qilayotgan qiz tez orada uyga qaytishidan boshi osmonda edi.

​— Buni Leaga olaman. Unga juda yoqadi, — Ruohi qo'lidagi nozik bilakuzukni ko'rsatib, yonidagi dugonasini turtib qo'ydi.

​— Leani tanimayman, demak nima yoqishini ham bilmayman, — Darla dugonasiga ensasini qotirib javob berdi. Ikki oylik yaqinlik davomida ular qalin dugonalarga aylanishgandi, biroq Darla uni boshqa dugonalaridan qizg'anar edi. Ruohi buni sezib mayin jilmaydi.

​— Menga bundan to'rtta bering, — Ruohi sotuvchiga yuzlanib, Darlaga ko'z qisib qo'ydi.

​— Nega to'rtta? Yana kimga olyapsan? — Darla yana rashk bilan qoshini uchirdi. Ruohi bilakuzuklarni sumkasiga solib, ulardan birini Darlaning qo'liga tutqazdi.

​— Sen, men, Lea va Stella — ajoyib to'rtlik! — Ruohi dugonasining yelkasidan quchib, uni bozorning boshqa bir rastasi tomon boshladi.

​— Qaytganingdan keyin meni unutib yubormagin tag'in, — Ruohi unga ergashayotgan qizni biroz turtib, lablarini bujmaytirdi.

​— Sunghoon bilan unashtiruvimizdan so'ng to'yni Koreyada qiladigan bo'ldik, — Darla bu xabarni baxtiyor jilmayib aytdi. Ruohi quvonchdan og'zini yopib, uni mahkam quchoqlab oldi.

​— Sizlarni intiqlik bilan kutaman! Koreyaga borsang, seni albatta Jungkook bilan tanishtiraman, — dedi Ruohi ko'zlari yashnab.

​— Ikki oydan beri tilingdan shu ism tushmadi-ya, — Darla kulimsirab ko'zlarini aylantirdi. — Ko'rinishi kelishgan-ku, lekin menga biroz qo'pol tuyulgan edi.

​— Ha, u qo'pol... faqat mendan tashqari hamma uchun, — Ruohi g'urur bilan ko'ksini kerib qo'ydi.
​Darla uning bu so'zlariga jilmayib qaragan edi, ko'zi to'g'rida turgan qora "Mercedes-Benz" mashinasiga suyanib turgan Sunghoonchga tushdi. Sunghoon Darlani ko'rishi bilan quyosh ko'zoynagini yechib, qo'llarini keng ochdi va "Bu yerga kel" degandek imo qildi.

Darla o'ylab ham o'tirmay u tomon yugurdi. Bir zumda ularning tanalari birlashib, Sunghoon qizni mahkam quchdi-da, lablarini uning ipakdek sochlariga bosdi.

​— Juda shirinsan, — Sunghoon uni belidan mahkamroq quchib o'ziga tortdi. — Seni his qilishni xohlayapman... — uning qo'llari sekin pastga sirg'ana boshlaganda, Darla keskin harakat bilan uning qo'lini to'xtatdi.

​— Ahmoq, senga nima degandim? Barchasi to'ydan keyin! — qiz asabiy holda yigitning qo'lini yulqib oldi.

Sunghoon yengil hafsalasiz xo'rsindi.
​— O'sha to'y ham tezroq kela qolmadi-da, — qiz jilmayib ortiga qaraganida, u yerda Ruohi mayda qadamlar bilan ular tomon kelayotganini ko'rdi.

​— Sen hali ketmadingmi? — Sunghoon tushunmagandek qoshini kerdi. U bu qizni allaqachon uchib ketgan deb o'ylagandi. Ruohi esa yigitning so'zidan kulib yubordi va Darlaga ko'z qisdi.

​— Mana, ketyapman. Hozir reysimga chiqaman, kechikmayman, — Ruohi Darla bilan mahkam quchoqlashdi. Ikki dugona ayrilishni xohlamasdi, biroq vaziyat taqozo qilgandi. U oxirgi marta ortiga o'girilib, uni kuzatib turgan ikki oshiqqa qo'l silkidi. Darla ham mayus jilmayib unga javob qaytardi.

​— Unga rahmim keladi, — Sunghoon qizning ortidan qarab turib pichirladi.

​— Ruohi o'sha Jungkook uchun jonini berishga tayyor, u bo'lsa... allaqachon uylanib olgan, — Darlaning mushtlari qattiq tugildi.

​— Buni unga aytishing kerak edi, — dedi Sunghoon jiddiy ohangda. Darla esa jim qoldi. U buni bir necha bor aytmoqchi bo'lgan, ammo dugonasining ko'nglini og'ritishdan qo'rqqandi. Sunghoon esa Jungkookning oilasi bilan ish yuritgani bois bu haqda oldindan bilar edi.

.

.

.

.

​Politsiya mahkamasida ish qizg'in pallada edi. Kechagi otishmadan so'ng butun shahar oyoqqa turgandek har bir xodim shoshib yurardi. Lea ham o'z stolida qog'ozlarni titib o'tirar edi.

​— Hoy... — stoliga kelib tushgan qalin papkalarni ko'rgan Leaning yuzi yanada mayuslashdi.

​— Buni boshliq berib yubordi, — Eunwoo qog'ozlarni uning oldiga tashlab, ortiga burildi.

​— Jin ursin... — pichirladi Lea. — Barchasiga o'sha Yoongi deganlari aybdor. Hali qo'limga tushasan - ​Qiz qo'lidagi qalamni g'azab bilan qattiq siqdi va bosimdan qalamning singan ovozi yangradi.

​Oradan ko'p o'tmay, mahkamasiga shoshib kirib kelgan Stella dugonasining stoli tomon oshiqdi. Xodimlar orasidan o'tishda u kutilmaganda bir yigitga urilib ketib, uning qo'lidagi hujjatlarni sochib yubordi. Shoshib turgani uchun bunga e'tibor bermadi ham. Eunwoo uning ortidan qarab qoldi-da, tanimaganidan keyin yerga egilib qog'ozlarni tera boshladi.

​— Kechirim so'rashni ham bilmaydi-ya, — deb pichirlab qo'ydi u o'zicha.

​Asabiy dugonasining oldiga kelib to'xtagan Stella stolga urib Leaning e'tiborini tortdi.
​— Sen nima qilib o'tiribsan, ahmoq? Axir bugun Ruohi kelyapti! — Stella asabiy vishilladi. Lea shunda hammasini eslab, ko'zlarini katta ochdi.

​— Voy, butunlay esimdan chiqibdi! Reysi qo'nishiga hali vaqt bormi? — Lea shoshib o'rnidan turdi.

​— Yarim soat! Qanday qilib shunday muhim narsani unutishing mumkin, tushunmayapman, — Stella yana gapira ketdi. U ko'p gapiradigan va tez xafa bo'ladigan qizlardan edi.

​— Bo'ldi, mana ketyapmiz-ku! — Lea uni tinchlantirish uchun yelkasidan ushlab, mahkamasidan sudrab chiqdi. Ular katta ko'chaga chiqishgach, Lea asabiy qo'l ko'tarib taksi to'xtatmoqchi bo'ldi.

​Aksiga olib atrofdan birorta ham taksi ko'rinmasdi. Stella yana gap boshlash uchun og'och juftlagani ham ekan, yonlarida qora mashina kelib to'xtadi va old oynasi sekin tushirildi.

​— Qayerga ketyapsizlar, Lea? — ovoz egasini tanigan qiz darhol mashinaga egildi. Bu Eunwoo edi. Lea uni xuddi najot farishtasidek ko'rdi.

​— Aeroportga eltib qo'yasanmi? — qiz javobni ham kutmasdan o'tirib oldi. Stella esa nima qilishni bilmay, hayron bo'lib uning ortidan joylashdi.

​— Mayli, eltib qo'yaman, — Eunwoo Leaning fe'lini yaxshi bilgani uchun rozi bo'ldi va mashinani joyidan qo'zg'atdi. Mashina katta tezlikda aeroport tomon uchib ketayotganda, orqa o'rindiqdagi Stellaning ko'ngli ayniy boshladi.

​— Sal sekinroq hayday olmaysizmi? — Stella haydovchiga e'tiroz bildirdi. Eunwoo oynadan orqaga qarab, yuzi biroz oqargan qizga ko'zi tushdi. Shu soniyada uning ko'ksida nimadir qattiq ura boshladi. Yigit buning sababini o'zi ham tushunmay, tezda nigohini olib qochdi. Mashina tezligini pasaytira boshlagach, Lea ajablandi — chunki Eunwoo birovning buyrug'iga bo'ysunishni yoqtirmasdi, ayniqsa Stella kabi begona qizlarnikiga.

.

.

.

.

​"Jeong"lar xonadonida ertalabgi nonushta vaqti hukm surardi. Janob Jeong dasturxon boshida o'tirib, yonma-yon o'rin olgan Jungkook va Jinaga ma'noli ko'z tashlab qo'ydi. Ikkalasi ham bir-biriga qaramaslikka harakat qilardi. O'rtada esa keskin va noqulay sukunat hukm surar, bu holat uy egasiga sira yoqmayotgandi.

​— Bugun janob Lee keladilar, — nihoyat sukutni buzdi janob Jeong.

​— Dadammi? — Jina kutilmagan xabardan biroz gangib qoldi.

​— Ha, oilaviy kechki ovqat qilamiz. Axir turmush qurganingizga bir oydan oshdi, men esa qudamni hali dasturxonga chaqirmedim. Jungkook, sen ham bugun ertaroq qayt, — Jeong o'g'liga qarab qo'ydi. Jungkook esa ayni damda mutlaqo boshqa narsa haqida o'ylayotgandi.

​Jungkook Ruohiga xiyonat qilgandi. Balki qonuniy nikoh nuqtai nazaridan bu xiyonat emasdir, chunki Jina uning qonuniy xotini, biroq yuragi nima uchundir tinch emasdi. Bu bezovtalik uning kayfiyatiga ham soya solgandi. Ichida so'nmayotgan bir alanga bor edi va bu olov qachonki Jinani ko'rsa, yanada balandroq yorishib, unga azob berardi.

​— Meni eshityapsanmi, Jungkook? — otasining ovozidan o'ziga kelgan Jungkook ortiqcha tortishishni istamadi va shunchaki bosh irg'ab qo'ydi.

Jina ham unga o'g'rincha qarab turar, uning kayfiyati yo'qligini sezardi, ammo yuragining tubida boshqa bir to'lqin ham bor edi. Jungkook va u oxir-oqibat bir oy deganda birga bo'lishgandi. Jina uchun bu ko'p narsani anglatar edi, chunki u allaqachon bu sovuq yigitni sevib qolgandi...

@Ruohificc

2- Bob

Step mother:
.
.
.
.

Teahyung mashinasining gazini oxirigacha bosganicha shahar chetidagi kimsasiz omborxona tomonga shoshildi. Narining ahvoli, shifoxona hidlari va ichidagi murakkab tuyg‘ular ortda qolib o‘rnini sovuq va shafqatsiz haqiqat egalladi. U aytilgan vaqtda roppa-rosa 20 daqiqada omborxonaga yetib keldi.
​Mashinadan tushgan Teahyungning qadamlarida og‘ir va salobatli bir kuch bor edi. Klan ichiga kirganidan bergi o‘tgan vaqt u uchun oddiy o‘tmadi. Doimiy mashg‘ulotlar janglar va xavfli topshiriqlar sababli uning tanasi ancha kattalashgan yelkalari kengayib, gavdasi mushakdor yigitlarnikidan qolishmaydigan darajaga kelgan edi.

Endi u bolalar uyida ko‘rilgan o‘sha ozg‘in begonasiragan o‘smir emas balki atrofdagilarda haybat va qo‘rquv uyg‘otadigan haqiqiy jangchiga aylangandi. ​Omborxona ichida jamlanib olgan tanasiga turli tatuirovkalar chizilgan mushakdor yigitlar nimadirlarni qizg‘in muhokama qilishayotgandi. Lekin Teahyungning ichkariroqqa qarab tashlagan har bir qadamida suhbatlar pichirlashga aylandi. Ular Teahyungning yuzidagi sovuqqonlik va ko‘zlaridagi o‘tkir nigohni ko‘rib, beixtiyor ikki tomonga surilib, unga yo‘l bera boshlashdi.

​Teahyung atrofdagilarga e’tibor ham bermay omborning to‘rida katta stol ortida o‘tirgan va sigara tutatib turgan Janob Kan tomonga qarab yura boshladi. Har bir qadami bilan u o‘ziga-o‘zi takrorlardi. Qasosga juda oz qoldi. Otamning va onamning qoni evaziga hamda Narining tinchligi uchun bu saltanatni yer bilan bitta qilaman.

Janob Kan stol ortidan ko‘zlarini uzmay chuchuk tutun chiqarib istehzoli jilmaydi.
​— Xush kelibsan Teahyung. Har doimgidek vaqtida kelasan. Aynan shu xaraktering menga yoqadi, — dedi u sigarasini kuldon bo‘ylab bosib o‘chirarkan.

​So‘ng Janob Kan yonida o‘tirgan, qora, qimmatbaho libosdagi nihoyatda go‘zal va yosh qiz tomonga qo‘li bilan ishora qildi. Qizning kelishgan qaddi-qomati mag‘rur qarashlari va o‘tkir ko‘zlari uning oddiy qiz emasligidan dalolat berib turardi.

​— Tanish bu qizim  Yuri,— dedi Janob Kan g‘urur bilan. — U xorijdagi o‘qishini bitirib qaytdi. Bundan buyon klanimizning ba’zi muhim ishlarida, xususan bugungi bitimda sen bilan birga ishlaydi. Unga ko‘z-quloq bo‘lishingni xohlayman.

​Yuri sekin o‘rnidan turib, Teahyungga yaqinlashdi. Uning o‘tkir nigohlari Teahyungning mushakdor va salobatli gavdasini boshdan-oyoq ko‘zdan kechirdi. Yuzida sirli tabassum paydo bo‘lib, qo‘lini Teahyung tomonga uzatdi.

​— Sen haqingda ko‘p eshitganman, Teahyung, — dedi Yuri, ovozida o‘ziga bo‘lgan ishonch va biroz mayinlik bilan. — Dadamning eng ishonchli odami ekanligingni aytishgandi. Tanishganimdan xursandman.

​Teahyung esa Yuri uzatgan qo‘lga va uning ko‘zlariga sovuqqonlik bilan qaradi. Uning xayolida hamon shifoxonada, hushsiz yotgan Nari va qasos rejasi aylanardi. Bu qiz uning uchun shunchaki Janob Kanning yana bir qurboni yoki o‘yindagi navbatdagi piyoda edi.

Teahyung uzatilgan qo‘lga javoban Yuri bilan ko‘risharkan, uning kaftini atayin biroz qattiqroq siqib qo‘ydi. Bu yengil bosimda hech qanday samimiyat yo‘q, aksincha, o‘ziga bo‘lgan ishonch va sovuq bir ogohlantirish bor edi. Yuri kutilmagan bu kuchli bosimdan biroz hayron qoldi, lekin yuzidagi mag‘rur tabassumni boy bermay, ko‘zlarini Teahyungdan uzmadi.

​— Tanishganimdan xursandman, — dedi Teahyung, ovozida hech qanday his-tuyg‘usiz.

​Janob Kan ularning bu qisqa nigohlar to‘qnashuvini kuzatarkan, mamnuniyat bilan bosh silkib qo‘ydi.

​— Yaxshi. Endi asosiy masalaga o‘tamiz, — Janob Kan o‘rnidan turdi. — Bugungi majlis va bitim klanimizning kelajagini hal qiladi.

Yuri Teahyungning yonida bo‘lasan.
​Ular omborxonaning ichki qismidagi maxsus, qat'iy muhofaza qilinadigan majlislar zaliga yo‘l olishdi. Yo‘lak bo‘ylab borisharkan Yuri Teahyungning yonida bir maromda qadam tashlab, unga sirli nigoh tashlab qo‘yardi. Teahyung esa atrofga sovuqqonlik bilan qarab borayotgan bo‘lsa-da, miyasida bir nechta parallel reja g‘ujg‘an joylardi Janob Kanning ishini ichdan yiqitish Yuridan kerakli ma'lumotlarni olish uchun foydalanish va eng muhimi  majlis tugashi bilanoq shifoxonaga Narining yoniga qaytish.

Majlis zali hashamatli, lekin bir vaqtning o‘zida qorong‘i va og‘ir muhitga ega edi. Xona markazidagi ulkan, to‘rtburchak stol atrofida nafaqat Koreyaning, balki Yaponiya, Rossiya va Xitoydan kelgan eng yirik, xavfli klanlarning rahbarlari hamda ularning soqchilari joylashgan edi.

Har birining yuzida sovuq va shafqatsiz ifoda qotib qolgan.
​Janob Kan to‘rdagi bosh o‘rindiqqa o‘tirdi. Teahyung uning o‘ng tomoniga  klan kelajagini belgilaydigan eng ishonchli va kuchli shaxs sifatida, Yuri esa chap tomoniga o‘tirib joylashdi.

​Teahyung o‘rniga o‘tirarkan, har bir klan rahbarining harakatlarini va ularning soqchilarini o‘tkir nigohi bilan ko‘zdan kechirdi. Tanasidagi har bir mushagi shay, xuddi pistirmada turgan yirtqichdek hushyor edi. Janob Kan qo‘llarini stolga qo‘yib, chet ellik hamkorlariga bir-bir qaradi:

​— Barchangiz xush kelibsiz. Bugun bu yerga to‘planganimizning sababi — xalqaro hududlardagi ta’sir doiramiz va yangi qora bozor marshrutlarini bo‘lib olish.

​Xitoylik klan rahbari sekin stolga suyanib, xitoycha iboralarni aralashtirib so‘zladi, uning tarjimoni darhol gapni o‘girdi:
— Bitim shartlari o‘zgargan degan xabarni oldik, Janob Kan. Bizga ajratilgan ulush va xavfsizlik kafolati ilgari aytilganidek emas. Bunga kim javob beradi?

​Janob Kan sekin yonida, o‘ng tarafida o‘tirgan Teahyungga ishora qildi:
— Narx va xavfsizlik masalasini mening eng ishongan odamim  Teahyung nazorat qiladi. Unda har biringiz uchun javob bor.

​Zaldagi barcha nufuzli shaxslarning sovuq va sinovchan nigohlari birdaniga Teahyungga qadaldi. Yuri esa Teahyungning bu vaziyatda o‘zini qanday tutishini qiziqish va hayrat bilan kuzata boshladi. Teahyung esa biror marta ham ko‘zini olib qochmay, atrofidagilarga birma-bir tikildi. Uning ichida qasos olovi yonardi, lekin tashqaridan u xuddi muz parchasidek bosiq va vahimali ko‘rinardi.

Teahyung sekin stul suyanchiqiga suyandi-da, ko‘zlarini xitoylik klan rahbariga qaratdi. Uning yuzida biror bir hissiyot belgilari ko‘rinmas, lekin nigohidagi sovuqqonlik zaldagilarga og‘ir bosim o‘tkazardi.

​— Ulush o‘zgarmadi, — dedi Teahyung. Uning ovozi bosiq, lekin butun zal bo‘ylab tiniq va jarangdor eshitildi. — Sizlarga ajratilgan xavfsizlik kafolati ikki baravarga oshirildi. Yaponiyaning dengiz yo‘llari hamda Koreyaning ichki portlari endi to‘liq bizning nazoratimizda. Agar siz ajratilgan ulushdan norozi bo‘lsangiz, demak xavfsizlik uchun to‘lanadigan to‘lovni o‘zingiz bo‘yningizga olasiz. Tanlov sizda.

​Zaldagi barcha klan rahbarlari bir-biri bilan pichirlashib ketishdi. Yaponiyalik rahbar bosh barmog‘ini chakkasiga tirab, Teahyungga ma’noli qarab qo‘ydi va asta bosh silkidi. Ular Teahyungning gapi ortida turgan ulkan kuch va sovuqqon mantiqni inkor eta olishmasdi.

​Yuri yonida o‘tirgan Teahyungning har bir harakatini, qat’iyatini va xarakterini kuzatarkan, uning ichida bu yigitga nisbatan kuchli qiziqish va havas paydo bo‘ldi. Janob Kan esa o‘ng tarafida o‘tirgan Teahyungning ishni zudlik bilan hal qilganidan mamnun bo‘lib, baland ovozda kulib yubordi.

​— Ko‘rdingizmi? Teahyung bekorga bu yerda o‘tirgani yo‘q, — dedi Janob Kan g‘ozayib. — Bitim shartlari shunday. Barchangiz shartnomani imzolaysiz va tarqalasiz.

​Shartnomalarga qo‘l qo‘yilib, majlis yakunlanayotgan bir paytda Teahyungning xayoli mutlaqo boshqa joyda edi. U qo‘lidagi qimmatbaho soatga qaradi shifoxonadan chiqqaniga ikki soatdan oshibdi. Narining oqargan yuzi, uning zaif ovozi va palatadagi o‘sha sovuq havo Teahyungning miyasidan bir daqiqa ham ketmasdi.

​Majlis tugashi bilanoq Teahyung birinchilardan bo‘lib o‘rnidan turdi.
​— Men ketishim kerak, — dedi u Janob Kanga qarab, ruxsat kutmagan holda.

​— To‘xta, Teahyung, — Yuri ham tezlik bilan o‘rnidan turib, uning yo‘lini to‘sdi.

— Bugungi muvaffaqiyatli bitimni nishonlashimiz kerak. Dadam ikkimizni birga kechki ovqatga taklif qilmoqchi.

​Teahyung Yurining ro‘parasida to‘xtadi. Uning bo‘yi Yuridan anchagina baland bo‘lgani uchun, qizga yuqoridan sovuq tikildi:
​— Mening muhimroq ishim bor. Kechki ovqatni mensiz tanovul qilasizlar.

​— Teahyung! — Janob Kanning ovozi biroz qattiqroq chiqdi. — Qanday muhim ish bo‘lishi mumkin? Yuri bilan yaqinroq tanishishingni xohlayman deding-ku!

​Teahyung Janob Kanga qayrilib qaradi. Uning ko‘zlarida soniyalar ichida uncha-muncha odamni titratib yuboradigan nafrat va qasos uchquni yalt etib o‘tdi, lekin u buni tezda yashirishga ulgurdi.

​— Muhim ish  bu mening shaxsiy hayotim, Janob Kan, — dedi Teahyung past va qat’iy ovozda. — Klan ishlarini bitirdim. Endi esa ketishimga ruxsat bering.

​Teahyung javob kutib o‘tirmay, burildi va tez qadamlar bilan majlis zalidan chiqib ketdi. U omborxonadan otilib chiqib, mashinasiga o‘tirdi-da, gazni oxirigacha bosib, yana shifoxona tomonga shoshildi. Uning hozirgi yagona maqsadi — Narining yonida bo‘lish va uni hech kimga bermasligini yana bir bor isbotlash edi.

Yuri Teahyungning orqasidan yopilgan eshikka qarab durday qotib qoldi. Uning mag'rurligiga, o'ziga bo'lgan o'ta yuqori ishonchiga birinchi marta kimidir bunday sovuqqon va beparvo muomalasi og'ir batamom tegdi. U hayotida xohlagan narsasini va xohlagan erkakning e'tiborini osongina olib o'rgangan edi, lekin Teahyung uning go'zalligiga va mavqeiga hatto bir soniya ham qiziqish bildirmadi.

​— Dada... — dedi Yuri ko'zlarini eshikdan uzmay, ovozidagi hayrat va qiziqishni yashira olmay. — Uning sevgan qizi bormi? Kim u?

​Janob Kan sigarasining tutunini sekin havoga burchaklab chiqardi-da, poydor va sovuq tabassum qildi.
​— Sevgan qizi? Yo'q, qizim, — dedi Janob Kan ishonch bilan bosh silkib. — Teahyung hech kimni sevmaydi. U ko'chalarda ulg'aygan, hech kimi yo'q, yolg'iz bir yetim. Uni faqat pul, kuch va janjallar qiziqtiradi. Uyida shunchaki uni asrab olgan bir ayol bor, xolos.

​— Asrab olgan ayol? — Yuri qoshlarini chimirdi.

​— Ha, yoshligida uni bolalar uyidan olib ketgan bir sodda ayol. Teahyung u bilan ham kelisha olmaydi, doim uyiga kech boradi yoki haftalab yo'qolib ketadi. Shuning uchun uning yuragi bo'sh, Yuri. U shunchaki tutqich bermas yirtqich.

​Yurining lablarida sekin-asta makkorona va jozibali tabassum paydo bo'ldi.

​— Demak, uning yuragi  bo'sh... — pichirladi Yuri. — Bu yanada qiziqroq. Hali hech kim mening yo'limda ko'ndalang tura olmagan, Dada. Teahyung ham bundan mustasno bo'lmaydi. U baribir mening oyog'im ostida bo'ladi.
.
.
.
.
.

​Ayni shu daqiqalarda Teahyung mashinasini shifoxona hovlisiga shiddat bilan to'xtatdi. Dvigatelni o'chirib, bir necha soniya rolni mahkam changallab turdi. Janob Kanning xiyonati, Yurining qarashlari, klanning qonli dunyosi — barchasi Narining bir og'iz so'zi va birgina tabassumi oldida hech narsaga arzimay qolardi.

​Teahyung mashinadan otilib chiqib, tez qadamlar bilan reanimatsiya bo'limi tomonga, Narining palatasiga oshiqdi. U eshik tutqichini ushlarkan, chuqur nafas oldi va o'zidagi bor sovuqqonlik hamda g'azabni tashqarida qoldirib, sekin palata eshigini ochdi.

Teahyung palataga kirganida, Nari krovatda biroz tiklanib o‘tirgancha, shifoxona xodimlari olib kelgan issiq sho‘rvani sekin qoshiqlab tanavvul qilayotgan edi. Uning yuzida hali ham bir oz horg‘inlik va oqarinqilik bor bo‘lsa-da, Teahyungni ko‘rishi bilan dudagida o‘sha tanish, mayin va iliq tabassum paydo bo‘ldi.

​— Seni ketdi deyishgandi... — dedi Nari qoshiqni kosaga qo‘yarkan, ovozi avvalgidan ko‘ra ancha tiniq va muloyim chiqib. — Qaytishingni kutmagandim.

​Teahyung eshik yonida bir necha soniya qotib turdi. Boyagina omborxonada, qonli va sovuq klan dunyosida hukm surgan g‘azab va qasos olovi Narining bu mayin tabassumini ko‘rishi bilanoq bir soniyada so‘ndi. U chuqur nafas olib, qadamlarini sekinlatgancha krovat yoniga yaqinlashdi.

​— Men seni tashlab hech qayoqqa ketmayman, Nari, — dedi Teahyung past, lekin qat’iy ovozda. U stulga o‘tirib, Narining qo‘lidagi kosa va qoshiqqa qaradi. — Yordam beraymi?

​Nari uning bu qadar e’tiborli va o‘zgarganini ko‘rib, ich-ichidan yengil xo‘rsindi. U Teahyungning ko‘zlaridagi o‘sha chuqur tuyg‘uni yana payqadi, lekin buni chalg‘itish va vaziyatni og‘irlashtirmaslik uchun muloyimlik bilan bosh tebratdi.

​— O‘zim yeya olaman, ahvolim anchagina yaxshi, — dedi Nari va sho‘rvadan yana bir qoshiq ichib, Teahyungga qarab qo‘ydi. — Ishlaring bilan mashg‘uldirsan deb o‘ylagandim. Oxirgi paytlarda juda band bo‘lib ketding.

​Teahyung Narining qo‘llari biroz titrayotganini ko‘rib, baribir kosani uning qo‘lidan ohista olib qo‘ydi. Qoshiqqa sho‘rvadan olib, Narining lablariga yaqinlashtirarkan, uning ko‘zlariga tik qaradi.

​— Mening eng muhim ishim shu yerda, sening yoningda. Boshqa hech narsa bundan ustun emas.

​Nari uning sovuqqon, lekin aynan o‘ziga kelganda yumshaydigan nigohiga qararkan, biroz ikkilanib qoldi. Teahyung endi u bilgan o‘sha oddiy o‘smir emasdi — uning har bir harakatida, hatto shu qoshiqni tutib turishida ham qandaydir ulkan bir kuch va voz kechmaslik hissi barq urib turardi.

Nari Teahyungning qo‘lidan qoshiqni sekin olib, kosaga qo‘ydi-da, uning ko‘zlariga jiddiy tikildi. Uning yuzidagi boyagi mayin tabassum o‘rnini bosiq va biroz qat’iy ifoda egalladi.

​— Meni Nari deyishni bas qil, Teahyung, — dedi u, ovozini biroz og‘irlashtirib. — Axir men sendan naqd 9 yosh kattaman. Buni unutdingmi? Undan ko‘ra "ona" de yoki hech bo‘lmaganda "opa" deb chaqir. Bu qilayotganing umuman to‘g‘ri kelmaydi.

​Teahyung bu gaplarni eshitib, bir soniya jim bo‘lib qoldi. Uning lablarida sovuq va biroz istehzoli tabassum paydo bo‘ldi. Nari har safar ularning o‘rtasidagi yosh va mavqeni ro‘kach qilganida, Teahyungning ichida yanada kuchliroq qarshilik va g‘azab uyg‘onardi.

​U stuldan sekin o‘rnidan turdi va Narining krovatiga biroz egan holda, uning yuziga juda yaqin keldi. Ularning orasida sanoqli santimetrlar qolgan edi. Teahyungning o‘tkir va yonayotgan ko‘zlari Narining nigohiga mixlandi.

​— Ona? Opa? — Teahyung bu so‘zlarni xuddi kulgili narsaday past va bo‘g‘iq ovozda takrorladi. — Men seni hech qachon bunday deb chaqirmayman, Nari. Yoshimizdagi 9 yillik farq esa men uchun shunchaki bir raqam, xolos.

​Nari uning bunday yaqinligidan va ko‘zlaridagi cheksiz ehtirosdan biroz dovdirab, orqaga chekinmoqchi bo‘ldi, lekin ortida krovat suyanchiǵi bor edi.

​— Teahyung, o‘zingni bos... — pichirladi Nari, uning ko‘kragiga qo‘lini qo‘yib, biroz itarishga urinib.

​— Yo‘q, — Teahyung Narining ko‘kragidagi qo‘lini ushlab, o‘zining chap ko‘ksiga — urib turgan yuragi ustiga bosdi. — Sensiz o‘lib qolishimga oz qoldi. Men seni reanimatsiya eshigi oldida kutganimda, Xudodan faqat bir narsani so‘radim. Sening ko‘zlaringni qayta ko‘rishni. Va men seni boshqa hech qachon "ona" deb atamayman. Buni qanchalik uqtirishga urinma, baribir men uchun faqat Nari bo‘lib qolasan.

​Nari uning kafti ostida tez va shiddat bilan urayotgan yurak urishini his qildi. Teahyungning qarashlaridagi jiddiyat va sovuqqon qat’iyat Narining tamomila kalovlanib qolishiga sabab bo‘ldi. U nima deyishni, bu qaysar yigitni qanday qilib yo‘ldan qaytarishni bilmay, shunchaki unga tikilib qoldi.

Teahyung nigohini Narining ko‘zlaridan uzib, uning operatsiyadan so‘ng bir oz rangini yo‘qotgan va quruqlashib qolgan lablariga qadadi. Uning nafas olishi tezlashib, ichida to‘planib qolgan cheksiz ehtiros va qo‘rqinch aralash tuyg‘ular harakatlarini boshqara boshladi. Teahyung asta-sekin, har bir soniyani his qilgan holda Narining lablariga yaqinlashdi.

​Nari esa bu yaqinlikdan yuragi qinidan chiqquudek urib, qotib qolgan, nima qilishini bilmay turgan bir paytda kutilmaganda palata eshigi shiddat bilan ochildi.

​— Kechirasiz, men dorilarni va osma ukolni almashtirishim kerak edi.— hamshira qo‘lida patnis bilan xonaga kirib keldi-yu, ichkaridagi vaziyatni ko‘rib, tili tishiga tishlandi.

​Teahyung hamshiraning kirib kelganini eshitib, bir soniya qimirlamay turdi. Uning ko‘zlarida boyagi mayinlik o‘rnini birdaniga shafqatsiz va sovuqqon g‘azab egalladi. U sekin qaddini rostlab, ortiga qayrildi. Teahyungning bu vahimali va og‘ir nigohidan hamshira beixtiyor bir qadam orqaga chekindi va qo‘lidagi patnisni mahkamroq ushlab oldi.

​Nari esa vaziyatdan foydalanib, chuqur va hayajonli nafas olgancha yuzini chetga burdi. Uning yuzlariga beixtiyor qizillik yugurgan, yuragi haliyam shiddat bilan urardi.

​— Chiqib tur, — dedi Teahyung hamshiraga past, lekin muzdek sovuq ovozda.

​— Le... lekin ukollarni almashtirish vaqti bo‘ldi... — hamshira duduqlanib gapirdi.

​— Men so‘zimni ikki marta takrorlamayman. Besh daqiqadan keyin kirasan, — Teahyungning ovozidagi bu buyruqomuz va xavfli ohang hamshiraga e'tiroz bildirishga imkon qoldirmadi. Hamshira shoshilinch ravishda bosh silkib, dori-darmonlarini olib palatadan otilib chiqib ketdi va eshikni yopdi.

​Xonada yana o‘sha og‘ir, ehtirosli sukunat hukm surdi. Teahyung Nariga qayrilib qaradi. Nari esa o‘zini bosiq tutishga urinib, Teahyungga tikildi:
​— Teahyung, yetar... O‘zingni bos deb aytdim. Bu yer shifoxona.

​Teahyung sekin krovat yaniga yaqinlashib, Narining yuziga tushib turgan soch tolalarini ohista qulog‘ining ortiga o‘tkazib qo‘ydi. Uning barmoqlari Narining terisiga tegganida yengil titrash his qilindi.

​— Mayli, hozircha seni tinch qo‘yaman, — pichirladi Teahyung, uning quloqlariga yaqin kelib. — Lekin bilib qo‘y, Nari... bu shunchaki boshlanishi. Shifoxonadan chiqqaningdan so‘ng, meni o‘zingdan uzoqlashtirishga kushing yetmaydi.

​Teahyung qaddini ko‘tarib, palata eshigiga qarab yurdi. Eshik tutqichini ushlab, so‘nggi bor Nariga ma’noli va o‘tkir nigoh tashladi-da, xonadan chiqib ketdi. Nari esa krovatda yolg‘iz qolarkan, uning ketganidan so‘ng ham o‘sha yaqinlikni va Teahyungning issiq nafasini hali ham o‘z tanasida his qilib turardi.

1 - Bob

.

.

.

2017 - yil. Bolalar uyi.

Eshikdan kirib kelganimda atrof bolalar shovqini bilan to'la barcha oldidagi qo'yilgan narsalar bilan ovora edi. Qadamlarimni sekinlatib bolalar o'tirgan stollardan aylanib o'tarkanman bazi bir bolalar menga yashirincha nigoh tashlab qo'yishardi. Men esa qadamlarimni tezlatmay doska yonida bolalarga bir nimalarni tushuntirayotgan ayolga qarab borardim.

- Xush kelibsiz Kang xonim. Bu yerda barcha bolalar bor - xodim atrofdagi bolalarga ishora qilarkan men ham yana bir bor xona bo'ylab ko'z yugurtirdim va bir bolaga ko'zim tushdi oyna oldida tashqariga qaragancha jimgina o'tirardi. Negadir aynan shu bola meni e'tiborimni tortdi.

- Ana u bola. U qanday ? - xodim o'sha bola tomoni ishora qildim.

- U Teahyung juda aqlli lekin biroz begonasiraydi. Va juda tez jaxli chiqadi. Ota - onasi uni eshigimiz oldiga tashlab ketgan. Endigina 16 yoshga kirdi - xodim so'zlarini tugatarkan bu bola menga yoqdi. Naga bilmadim lekin u bola meni o'ziga tortyapti.

U tomon bordim. Yonida hech kim yo'q. Men kelganimni sezmadi shekilli men tomonga qayrilib ham qaramadi.

- Salom - u bilan suhbatlashish maqsadida gap boshladim. Lekin u menga xatto qayrilib ham qarab qo'ymadi. Va jimgina o'tiraverdi.

- Mening ismim Nari. Seniki Teahyung ekan. Kel tanishib olamiz - qo'limni u tomon uzatarkanman u yana bir bor sukut saqladi.

- Meni tinch qo'ying - uning ovozi juda past eshitildi. Lekin nima deyayotganini aniq eshitdim.

- Ohhh gapirar ekansan - ku - deya jilmayib uni yelkasidan turtib qo'ydim. Bu harakatindan so'ng u vanihoyat menga qaradi u bilan ko'zlarimiz bir - biriga tushganda negadir ichimda boshqacha tuyg'u paydo bo'ldi lekin nima ?.

U menga tikilib turarkan yana ko'zlarini deraza tomonga olib qochdi va men qat'iy qaror qildim uni asrab olaman.
.
.
.
.
.
.

Teahyungni asrab olish unchalik qiyin bo'lmadi. Endi esa uning ko'ngliga yo'l topishim kerak edi. Birinchi kuni u bilan ko'proq suhbatlashishga harakat qildim lekin u gapirmas va maktabdan kelishi bilan xonasiga qamalib olar edi. Xatto ovqatlanmasdi ham. Shu zayilda kunlar o'ta boshladi. Uning ko'ngliga yo'l topishga qanchalik harakat qilmay barchasi befoyda ketaverdi.

Lekin men bilardim u ham menga sekin asta o'rgana boshlagandi. Bir kuni ishdan juda kech qaytdim. Va u meni kutib o'tirganini ko'rdim u men kelganimni ko'rdi va xonasiga kirib ketdi. Balki bu tasodifdir lekin men o'zimni shunday deya tinchlantirmoqchi edim.

U maktabda tez - tez janjal chiqarar va ko'pchilik janjallarning asosiy sababchisi o'zi bo'lardi. Men unga nima yetishmayotganini bilmasdim. Unda hamma narsa bor edi mehr e'tibor yana nima kerak. Unga hech qachon tushuna olmayapman.

Shu 2 yil ichida u to'rtga yaqin maktablarni almashtirdi va barchasi oxir - oqibat katta janjallar bilan yakun topardi. U menga nega janjallashganini bunga nima sabab bo'lganini hech qachon aytmagandi. Shu tariqa u maktabni ham bitirdi lekin hali ham o'zgarish yo'q kutilmaganda u uyga kech qaytadigan va ba'zida umuman kelmaydigan odat ham chiqara boshladi. O'zimni u katta bola bu odatiy hol deb ovutarkanman ba'zida undan qattiq havotir olardim.

Odatagidek kun. Yarim tun bo'lishga bir necha daqiqalar qolarkan ko'zimni eshikga tikgancha zinaning eng yuqori qismida o'tirardim. Bugun ham kelmaydi shekil deb o'ylab o'rnimdan turgandim hamki eshiklarning ochilgan ovozi meni joyimga mixladi. Qarshimda o'gay o'g'lim va yonida yoshgina bir qiz turardi. Bu qiz menga notanish edi. Uni ustiga Teahyung birinchi bor uyga qiz bolani olib kelidhi edi. Tushunaman u kelishgan yosh va bu uning yoshida yigitlar qiziquvchan va sho'x bo'ishadi lekin bunisi oshib tushdi.

- Teahyung bu kim ? - zinalaradan tushish barobarida unga savol nazari bilan tikilarkanman ular ham zinalardan ko'tarila boshlashdi. Zinaning qoq markzida qarama - qarshi turarkanmiz. Teahyung ichmagandi hushi joyida.

- Tanishing bu o'g'lingizning birinchi sherigi - u bu gaplardan so'ng qizni peshonasidan o'pib qo'yarkan biroz asabeylashdim. Agar u shunday yo'lda davom etsa oxir - oqibat nima bilan yakunlanishini juda yaxshi bilardim.

- Bas qil. Shuncha qiliqlaringa yillar davomida ko'z yumib keldim endi esa bu nima qilganing - qarshimdagi qizni yelkasidan turtib qo'yarkanman u qiz ham menga biroz o'qrayib qaradi. Uning qarashi ham xuddi ilonga o'xshardi.

- Nima qilibman. Bu mening xayotim hoxlaganimcha yashashim mumkin - qarshimdagi menga ikkilanishsiz so'zlayotgan o'g'limni ko'rib ichimdagi unga bo'lgan ishonch asta so'na boshlaganini his qila boshladim. Lekin yo'q men bunga yo'l qo'yishim kerak emas. Undan sovub qolishim kerak emas.

- Teahyung bas qil - bu safar ovozimni muloyim tonga o'zgartirarkanman u ham menga biroz tikilib qoldi ko'zlarimiz to'qnasharkan ichimda yana o'sha tuyg'u paydo bo'ldi uning ko'zlariga birinchi bor qaragandagi tuyg'u.

- Bas ishimizga halaqit beryapsiz - qarshimdagi ilon niqobini kiyib olgan qiz kutilmaganda meni qattiq itarib yubordi bir necha soniyada muvozanatni yoqotdim. Oyog'im kutilmaganda kuchsizlandi va men zinalar bo'ylab qulay boshladim.

Zinalarning zarbasini tanamda his qilarkanman bir nech soniyada butunlay hushimni yoqotdim....
.
.
.
.
.

Xozirgina men bilan suhbatlashib turgan ayolni yerda hushsiz yotganini ko'rarkanman ichimda g'azab va havotir jo'sh ura boshladi. Xozirning o'zida yonimdagi qizni bo'g'izlab tashlashga tayyor edim lekin xozir bundanda muhimroq ishim bor edi. Xinalardan tezlikda tushib borarkanman allaqachon boshining yon taraflarida qon dog'lari paydo bo'lgan Nariga qaradim. Hech qachon uni onam sifatida ko'rmaganman. Bunday narsa hech qachon bo'lmaydi ham.

- Ko'zingizni oching - hushsiz ayolni yuzlarini siypalarkanman uning yuzi oqarib borayotgandi. O'ylab o'tirmay uni ko'tarib oldim va mashinam tomon oshiqdim. Narini asta mashinaning orqa o'rindig'iga yotqizarkanman ichimda o'zimni so'kishdan boshqa hech qanday ish qila olmayotgandim. Rolga o'tirib mashinani bor tezligi bilan hayday boshladim ba'zida ko'zim orqa o'rinfig'da hushsiz yotgan ayomga qadalarkan uning qoni allaqachon mashinaning ichiga ham dog'larni qoldirishga o'tgandi.

- Jin ursin. Barchasiga men aybdorman iltimos faqat o'lmang - birinchi bor kimnidur yoqotishdan shunchalik tarzda qo'rqyapman. Birinchi bor jonimni berib bo'lsa ham boshqa birovni omon qolishini hohlayabman.

Oradan ko'p vaqt o'tmay uyimizning eng yaqinida joylashgan shifoxonaga yetib keldik. Narini qo'limda tutgancha shifoxonaga kirarkanman bor ovozim bilan baqirdim.

- YORDAM BERING - Teahyungning baqirig'idan so‘ng shifoxona xodimlari tezda g‘altakli karotkani  olib kelishdi. Narining hushsiz va qonga belangan tanasini ehtiyotkorlik bilan unga yotqizishdi-da, shoshilinch operatsiya xonasiga olib kirib ketishdi. ​Teahyung operatsiya xonasi eshigi yopilishi bilan eshik oldidagi devorga suyanib, asta yerga o‘tirib qoldi.

Qo‘llaridagi va kiyimidagi Narining qon dog‘lariga qararkan tomoq-tomoq bo‘lib kelayotgan ho'ngrashni arang ushlab turardi. U hayotida birinchi marta kimgadir bunday bog‘lanib qolganini, kimgadir mehr berishdan va uni yo‘qotishdan qanchalik qo‘rqqanini endi anglab yetayotgan edi. Uning barcha sho'xliklari, janjallari va uyga qizlarni olib kelib qilgan namoyishkorona qiliqlari shunchaki Narining e’tiborini tortish, uning ichki tuyg‘ularini sinash uchun bir niqob edi.

​Operatsiya xonasi tepasidagi qizil chiroq bir necha soat o‘tsa ham o‘chmasdi. Shu vaqt ichida Teahyungning ichida butun bir dunyo ag‘dar-to‘ntar bo‘lib ketdi. Yonidagi o‘sha sotqin va shafqatsiz qiz allaqachon qochib ketgan, lekin Teahyung uchun hozir uning qimmati bir tiyin edi. U faqat bir narsani — Narining ko‘zlarini qayta ochishini so‘rardi.

​Nihoyat, shifokor operatsiya xonasidan chiqdi. Yuzidagi niqobini tushirarkan, charchagan ko‘zlarini Teahyungga qaratdi.

- ​Uning yaqinimisiz? - so‘radi shifokor.

- ​Ha... Men uning o‘g‘liman, - Teahyung bu so‘zni birinchi marta o‘z xohishi bilan aytdi. - U yashaydimi? Iltimos, bir narsa deng!

​Shifokor chuqur tin oldi:
- ​Boshidan olgan zarbasi juda qattiq bo‘lgan. Ko‘p qon yo‘qotgan, lekin baxtimizga operatsiya muvaffaqiyatli o‘tdi. Miya shishi xavfi bor, shuning uchun uni sun’iy koma holatida ushlab turibmiz. Qolgani uning organizmi va yashash uchun bo‘lgan irodasiga bog‘liq. Uning yonida bo‘ling, u sizning ovozingizni eshitishi kerak.
.
.
.
.
.
.

​Oradan uch kun o‘tdi. Teahyung bir daqiqa ham reanimatsiya xonasi eshigi oldidan ketmadi. U kiyimlarini almashtirdi, tozalandi, lekin ichidagi pushaymonlik uni kemirardi.

To‘rtinchi kuni shifokorlar unga palataga kirishga ruxsat berishdi.
​Palatadagi tibbiy apparatlarning bir maromda chiqarayotgan "bip-bip" ovozi sukunatni buzib turardi. Narining yuzi hali ham oqarib yotardi, boshiga oq bog‘ich bog‘langan. Teahyung sekin qadam tashlab uning krovati yoniga keldi va stulga o‘tirdi. Asta-sekin Narining sovuq, ozg‘in qo‘llarini o‘zining issiq kaftlari orasiga oldi.

- ​Nari... - u birinchi bor unga ismi bilan, lekin juda muloyim va titroq ovozda murojaat qildi. - Meni eshityapsizmi? Men bu yerdaman - ​U boshini Narining qo‘liga qo‘ydi va ko‘z yoshlarini tutib tura olmadi - ​Men ahmoqman. Shuncha yil siz bergan mehrni qadrlamadim. Sizni o‘zimdan uzoqlashtirishga, yomon ko‘rishga harakat qildim, chunki yana tashlab ketilishdan qo‘rqardim. Lekin siz ketmadingiz... Har safar mening tentakliklarimga chidadingiz. Iltimos, ko‘zingizni oching. Faqat meni tark etmang...

​Shu payt Teahyung kaftida yengil bir qimirlashni his qildi. U shoshilinch ravishda boshini ko‘tardi. Narining kipriklari asta titrar, u sekin-asta ko‘zlarini ochishga harakat qilardi.
​Narining qarashlari avval xira edi, lekin qarshisida ko‘z yoshga belanib turgan Teahyungni ko‘rgach, ularga yana tanish iliqlik qaytdi.

- ​Te...ahyung... - Narining ovozi juda zaif, lekin aniq chiqdi. U qo‘lidagi bosimni his qildi va juda qiyinchilik bilan bo‘lsa-da, yengil jilmaydi.

​Teahyung uning barmoqlarini mahkamroq qisgancha, hayotida birinchi marta yuzi tabassumga to‘lib, pichirladi:
- ​Men shu yerdaman.

Teahyung Narining qo‘lidan mahkam tutgancha, uning ko‘zlaridagi o‘sha tanish iliqlikni ko‘rib, tomoq-tomoq bo‘lib kelayotgan ho'ngrashini arang ushlab turardi.

- ​Nari... - u birinchi marta bu ismni qalbining eng chuqur yeridan chiqarib, pichirladi. O‘zini onasiz yetim deb bilgan, hech kimga o‘zini yaqinlashtirmaydigan o‘sha asabiy va sho'x yigit uchun qarshisidagi ayol hech qachon "ona" bo‘lmagandi. U Nari edi. O‘sha bolalar uyida ko‘zlariga tikilgan, yillar davomida har qanday injiqligiga chidab, ichida allaqanday noma’lum va sirli tuyg‘uni uyg‘otgan yagona ayol.​

Sen yaxshimisan? - Narining ovozi juda zaif, xira eshitildi. U sekin-asta Teahyungning yuzidagi  ko‘z yoshlarini ko‘rib, qo‘llarini uning yuziga uzatmoqchi bo‘ldi, lekin kuchi yetmadi.

​Teahyung darhol uning kaftini tutib, o‘z yuziga bosdi. Uning issiq nafasini his qilarkan, ichida yillar davomida to‘planib qolgan barcha bosim portlab ketdi.

- ​Men ahmoqman, Nari... Barchasiga men aybdorman, - Teahyungning ovozi titrab, ko‘zlarida achchiq yosh qalqdi. - O‘sha qizni uyga olib kelganim, seni g‘azablantirmoqchi bo‘lganim... Barchasi shunchaki... seni qizg‘antirish va e’tiboringni tortish uchun edi. Men seni hech qachon onam deb bilmaganman. Buni o‘zing ham bilarding, to‘g‘rimi?

​Nari bu gaplarni eshitib, qotib qoldi. Uning ko‘zlarida shubha, hayrat va biroz sarsonlik paydo bo‘ldi. U Teahyungning nigohiga tikildi unda o‘smir bolaning injiqligi emas balki butunlay boshqacha erkakanasiga yonayotgan va azobli bir tuyg‘u aks etib turardi. O‘sha kuni zinalar tepasida, Teahyungning ko‘zlariga qaraganda ichida paydo bo‘lgan o‘sha jozibali, lekin taqiqlangan tuyg‘u. Nari uni darhol tanidi.

- ​Teahyung... bu nima deganing? Men seni asrab olganman, men... - Nari gapini tugatishga ulgurmadi.

- ​Menga mehdr berdingiz, lekin men sizdan ona mehrini kutmadim! - Teahyung uning gapini bo‘ldi va ko‘zlarining tub-tubiga tikildi. - Har safar menga qaraganingizda, har safar meni asrab olgan kunizdan beri ichimda faqat bir narsa bor edi. Men sizni boshqa hech kimga bermayman. Men sizni yo‘qotishdan o‘lgudek qo‘rqdim, Nari. Agar sizga bir narsa bo‘lganda, men yashay olmasdim.

​Nari gapira olmasdi. Apparatlarning bir maromdagi "bip-bip" ovozi ostida xonada og‘ir va issiq sukunat cho‘kdi. Teahyung Narining kaftini ohista o‘pdi-da, uni peshonasiga bosib turdi.

- ​Endi hech qanday qochish bo‘lmaydi. Men ulg‘aydim, Nari. Va endi seni shunchaki "o‘g‘lingiz" sifatida emas, yonimdagi ayol sifatida ko‘rishingizga majbur qilaman.

Teahyungning bu kutilmagan, ehtirosli e'tirofidan so'ng palatadagi havo go'yo yanada og'irlashib qoldi. Nari uning ko'zlarida yonib turgan tuyg'ularni ko'rib turardi, lekin o'zini buni tushunmaganga oldi. Uning uchun Teahyung hali ham o'sha bolalar uyidan olib kelgan, mehrga va e'tiborga muhtoj, shunchaki his-tuyg'ulari chalg'igan o'smir yigit edi. Buni jiddiy qabul qilish, taqiqlangan chegara tomonga birinchi qadamni tashlash bo'lardi.

​Nari bir necha soniya sukunat saqladi. U Teahyungning qo'lida turgan kaftini sekin tortib olmoqchi bo me'yorida ushlab turdi va yuzida salgina charchagan tabassum paydo bo'ldi.

​— Sen hali yoshsan, Teahyung... Barchasi o'tib ketadi, — deya Nari shunchaki yengil bosh silkib qo'ydi. Uning bu harakati "Hozir hayajondasan, shunchaki qo'rqib ketgansan va bu shunchaki vaqtinchalik yoshlikdagi qiziqish," degan ma'noni anglatardi.

​Teahyung Narining bu beparvogina bosh silkitishini va samimiy qabul qilmaganini ko'rib, jag'lari tugildi. U Narining bu reaksiyasini judayam yaxshi bilardi u har doim Teahyungning muammolarini, janjallarini va ichki g'yonlarini shunday bosiqlik bilan, "o'tib ketadi" degandek e'tiborsiz qoldirardi. Lekin bu safar u ortga chekinmoqchi emasdi.

​— Menga bunday qarama, Nari, — Teahyung o'rnidan turib, Narining krovatiga biroz yaqinroq egildi. Uning ovozi endi past, lekin keskin va jiddiy chiqdi. — Men yosh bola emasman va bu vaqtinchalik havas ham emas. Buni qanchalik inkor etishga urinma, baribir bir kuni tan olishingga majbur qilaman.

​Nari sekin ko'zlarini yumdi. Operatsiyadan so'ng tanasidagi og'riq va bosh aylanishi unga Teahyung bilan tortishishga imkon bermasdi. U shunchaki chuqur xo'rsinib, yuzini deraza tomonga burib oldi.

​Teahyung uning bu harakatidan so'ng bir muddat qotib turdi-da, palata eshigi tomonga yurdi. Eshik tutqichini ushlab, orqasiga qayrildi:
​— Hozircha dam ol. Lekin shifoxonadan chiqqaningdan so'ng, barchasi boshqacha bo'ladi. Men endi sen bilgan o'sha qaysar o'smir emasman.

Teahyung palata eshigini ortidan sekin yopdi-da, devorga suyanib chuqur uxx tortdi. Uning ko‘zlari yumilib, ko‘kragidan og‘ir va issiq nafas otilib chiqdi.

​Shifoxona yo‘lagining sovuq va nim qorong‘i havosida yolg‘iz qolarkan, u qo‘llari hali ham biroz titrayotganini payqadi. Narining o‘sha loqayd, barcha narsani yoshlikdagi havaskorlikka yo‘riydigan yengil bosh silkitishi Teahyungning ichida yana o‘sha eski g‘azab va ayni paytda allaqanday shirin bir azobni uyg‘otgan edi. U Narini tushunardi — u baribir ularning o‘rtasidagi yosh va jamiyat qo‘ygan cheklovlarni, "asrab oluvchi va o‘g‘il" degan niqobni bir hamlada yirtib tashlashga tayyor emasdi.

​Lekin Teahyung uchun orqaga yo‘l yo‘q edi. O‘sha kuni Narining qonga belanib yotganini ko‘rganda, yuragida paydo bo‘lgan vahima unga bir narsani ochiq-oydin ko‘rsatib berdi: u Nariiz yashay olmaydi. Va bu tuyg‘u oddiygina "minnatdorchilik" yoki "ona-bolalik" chegarasidan allaqachon chiqib ketgan.

​Teahyung yuzini kaftlari bilan yopib, devor bo‘ylab pastga sirg‘aldi va shifoxona poliga o‘tirdi. Jag‘larini mahkam tugib, pichirladi:
​— Baribir mening deganim bo‘ladi, Nari... Qancha qochsang ham, baribir bir kuni menga boshqacha qarashga majbur bo‘lasan.
​

​U tizzalariga tirsaklarini tiragancha, palata eshigiga tikilib o‘tiraverdi. Endi u shunchaki janjalkash o‘smir emasdi. Endi uning aniq maqsadi bor edi.

Teahyung shifoxona polida hayollarga cho‘mib o‘tirganida, cho‘ntagidagi telefoni kutilmaganda kuchli tebranish berib, sukunatni buzdi. U sekin telefonni olib, ekrandagi "Boshliq" degan yozuvga qaradi. Jag‘lari beixtiyor tugildi.

​Qo‘ng‘iroq qilayotgan odam shaharning eng nufuzli va xavfli jinoiy klani rahbari — Janob Kan edi.

​Teahyung uzoq vaqt davomida o‘zini shunchaki ko‘chada ulg‘aygan, otasi va onasi uni bolalar uyiga tashlab ketgan yetim deb o‘ylab kelgan. U vaqtini beg‘am, janjallar va kechki ko‘cha hayoti bilan o‘tkazganining sababi ham ichidagi o‘sha bo‘shliq edi. Lekin bir necha oy oldin, uning hayotida kutilmagan burilish sodir bo‘lgandi.

​Otasining eng yaqin, sodiq yordamchisi bo‘lgan keksa bir kishi Teahyungni topgan va unga dahshatli haqiqatni ochgan edi. Teahyung yetimxonaga tasodifan tushmagan. Bu klan aslida uning otasiga tegishli bo‘lgan. Hozirda taxtda o‘tirgan Janob Kan esa o‘z vaqtida otasiga xiyonat qilib, uning ota-onasini shafqatsizlarcha o‘ldirgan va kichik Teahyungdan qutulish uchun uni bolalar uyiga tashlab ketgan edi.

​Teahyung bu haqiqatni bilgach, qasos olish uchun Janob Kanning ishlariga aralashgan va uning ishonchiga kirib, klan ichida o‘z o‘rnini egallay boshlagan edi. Uning maktabdagi janjallari, uyga kech kelishlari va kutilmaganda o‘zgarib qolgani ortida aslida ushbu xavfli qasos rejasi yotardi. Nari esa bu qorong‘u dunyodan butunlay bexabar edi.

​Teahyung chuqur xo‘rsinib, tugmani bosdi va telefonni qulog‘iga tutdi. Uning ovozidan boyagina Narining palatasida bo‘lgan titroq va noziklikdan asar ham qolmagandi. Ovoz soniyalar ichida sovuq va bosiq tusga kirdi:
​— Eshitaman, Janob Kan.

​— Qayerdasan, Teahyung? — telefondan yoshi katta, bo‘g‘iq va buyruqomuz ovoz eshitildi. — Bugun kechki bitim bo‘yicha topshiriq bor edi. Sen esa joyingda yo‘qsan. Klan ishlarini orqaga surishingni oqibati nima bo'lishini bilasan?

​Teahyung palata eshigiga bir qarab oldi-da, sekin o‘rnidan turdi.
​— Kichik ko‘ngilsizlik bo‘ldi, — dedi Teahyung, ovozidagi g‘azabni arang bo‘g‘ib. — Lekin hamma narsa nazoratim ostida. Yarim soatda huzuringizda bo‘laman.

​— Yaxshi. Kechikma. Otang ham o‘z vaqtida ishga sovuqqon qarashni yoqtirmasdi... — Janob Kan istehzoli tilda gapirib, go‘shakni qo‘yib qo‘ydi.

​"Otang ham..." degan gapni eshitib, Teahyungning qo‘llari musht bo‘lib tugildi. Janob Kan hali ham Teahyung bu sirdan bexabar deb o‘ylardi va uni otasining xotirasi bilan manipulyatsiya qilishga urinardi.
​Teahyung telefonni cho‘ntagiga solarkan, reanimatsiya bo‘limiga so‘nggi bor qaradi. U hozir ketishi kerak edi, lekin bu safar u shunchaki qasos uchun emas, endi Narini ushbu qorong‘u va qonli dunyodan, Janob Kanning panjalaridan himoya qilish uchun ham harakat qilishi shart edi.

“Ba’zan eng xavfli hikoyalar eng noto‘g‘ri vaqtda boshlangan uchrashuvlardan boshlanadi.”

Episode 1

Qasrga o'xshah villa bu yerning xo'jayini bir necha yillardan buyon Minlar sulolasini boshqarib kelayabdi albatta vaqtinchalik sulolaning haqiqiy vorisi qaytib kelgunicha. Va o'sha kun kun sayin yaqinlashib borardi lekin deyarli hamma buni unutgan edi.

Jino esa bu vaziyatdan foydalanib Minlarga xiyonat qildi. Har hafta kompaniyadan o'ziga undiralayotgan pullarning chegarasi yo'q edi. Afsuski Janob Min ham kech xabar topdi. Ancha qarigan sochlari oqarib qaddi bukilgan Min ham juda ojizlanib qolgan edi. Lekin kutilmaganda unga bir xabar kelib tushdi. Min Yoongi qaytdi.

Jino xonadoni.

Yerga tiz cho'kib o'tirgan erkak tinmay qarshisida kursida sokinlik bilan sigareta chakib o'tirgan Yoongiga yolvorardi.

- Meni kechiring janob. Men xato qildim - Jinoning ko'zlaridan yoshlar oqa boshladi. Har kimning oldida jiddiy va bo'yin egmaydigan bu odam xozir qarshisidagi erkakning oldida tinmay qaltirardi. Yoongi esa hissizlarcha unga tikilib turardi toki sigaretasi tugamaguncha.

- Har kim xato qiladi - vanihoyat Yoongini so'zlarini eshitgan Jino unga tikilib qoldi. " Balki meni kechirar " degan o'y unga kichik bir umit bag's etdi. Lekin keyingi harakat bu umirni ham puchga chiqardi.

Yoongi qo'lidagi halli olovi o'chishga ulgurmagan sigaretasini erkakning yuziga bosdi. Jino bundan qichqirib yuborarakan yuzining kuygan joyini bosgancha yana yerga boshini egdi. Yoongi biroz jilmayib kulib yubordi uning bunday kulishi faqatgina jinnilarga xos edi. Qo'riqchilar ham unga qarab qotib qolishgandi. Birozdan so'ng Yoongi o'ziga keldi va hali ham yuzini berkitgancha yotgan erkakga ko'z tashlab o'ziga eng yaqin bo'lgan qo'riqchini bir qarash bilan yoniga chorladi. Qo'riqchi unga tazim qilib yoniga bordi va gapini eshitish uchun biroz egildi.

- Uning tanasini har bir qarichini sigaretani issiq cho'g'i bilan kuydiring va yoqib yuboring - Yoongi bu so'zlarni aytib bo'lib o'rnidan turib ketmoqchi bo'lgan oyoqlariga yopishgan qo'llar tufayli to'xtab ortiga qaradi. Jino yerda yotgancha uning oyoqlarini ushlab tinmay qaltirardi.

- Kechiring janob. Iltimos meni o'ldirmang - Jino bu so'zlarni arang aytarkan Yoongi oyoqlari bilan uni qo'lini ezg'iladi va ortiga qaramay villani tark etdi.

U mashinasini tutqichiga qo'lini olib borgandi hamki kutilmaganga darvoza yana bir bor ochilib yopildi. Va bir mashina u tomonga qarab kela boshladi. Yoongi uni kim ekanligini faxmlab mashinasiga suyandi va qo'llarini ko'ksiga qo'yib tog'asini kuta boshladi. Mashina to'xtab ichidan Janob Min tushib kelarkan u tayoqga tayangancha arang Yoongini yoniga yetib keldi.

- Qarib qolibsiz - dedi Yoongi tog'asi tomon yaqinlashib uni quchdi. Tog'asi ham uni javoban qucharkan mamnuniyat bilan jilmaydi.

- Ha axir oradan 20 yil o'tdi - Janob Minning ovozi ham ancha pastlashgan oldingidek barchaga o'shqiradigan ovozdan asar ham qolmagandi.

- Ha lekin sizni bunchalik qarishingiz hayolimga kelmagandi - Yoongi tog'asiga tikilgancha biroz jim qoldi. Janob Min ham tanasidagi o'zgarishlarga ancha ko'nikib qolgandi. Oraga tushgan sukunatni villadan kelayotgan erkakning bog'iq ovozi tutib ketdi.

- Jino ishiga yarasha jazosini olibdi - Janob Min Yoongining yelkasiga urib qo'yarkan o'zi yana mashinasi tomon harakatlana boshladi.

- Uyga qayt. Seni kutaman - tog'asining so'ngi so'ziga bosh irg'ab qo'ygan Yoongining o'zi ham mashinasiga joylashdi. Lekin unga xozir boshqa narsa kerak edi.
.
.
.
.

Koreya klubi.

Vip xonalarning birida dugonasi bilan electron sigareta va stolida turgan bir nechta ichimliklardan to'xtovsiz ichayotgan qiz allaqachon mast edi. Telefoniga ketma - ket kelib tushayotgan qo'ng'iroqlardan bezor bo'lgan qiz uni o'chirib qo'ydi.

- Singlingmi ? - dugonasini bosh irg'ab qo'ygan qiz yana bir bor sigaretdan chuqur tortdi.

- Bilasanmi nima ? U shunchalik o'zini otamga yaxshi ko'rsatishga urinadiki xatto kecha uni deb o'z otamdan shapaloq yedim. Ahir u o'g'ay - qiz asabiylashib gapirarkan nima qilishni bilamay pastga qardi. Tun yarmi bo'liahiga qaramay klubda odam qaynardi.

Minaning ko'zi kutilmaganda endigina klub eshigidan kirib kelgan yigitga tushdi. Oldin uni bu klubda ko'rmaganini o'yladi. Va uni kuzata boshladi.

- Juda kelishgan - pichirlab aytilgan bo so'zlar yonidagi dugonasini ham e'tiborini tortdi.

- Ha juda kelishgan ekan - dugonasi ham Minaning gapiga qo'shildi - Lekin undaylar bizdeklarga qaramaydi - qiz qo'lidagi viskini oxirgacha simirib so'zladi.

- Nega ekan ? - Mina norozilik bilan dedi - bizga nima qilibdi. Go'zalmiz va qomatimiz ham ajoyib.

- Gap bunda emas. Ularga bunday joydagilar va bizdek kashandalar xatto qayrilib ham qaramaydi - dugonasini bu so'aridan so'ng Mina yana o'sha yigitga qaradi. U allaqachon bir devanga joylashgancha viski ichardi.

- Uni o'zimga oshiq qilaman - Minaning bu so'zidan so'ng dugonasi qotib qoldi.

- Jinni bo'ldingmi ? - dugonasiga ishonqiramay

- Nega endi. Senga isbotlayman - Mina so'ngi so'zlarini aytib vip zonadan chiqib ketdi va pastga o'sha yigit tomon harakatlana boshladi.
.
.
.
.
.

Yoongi pov:

Jin ursin!! Koreyada naxotki Italyanikidek qizlar yo'q bo'lsa. Bu yerdagilarning hech biri meni qondira olmaydi. Barchasi juda nozik va xaddan tashqari bo'ysunuvchan.

Atrofga yana bir bor ko'z yugurtirib chuquruxx tortdim va devanga boshim qo'ydim. Shu payt tizamda og'irlikni his qildim kimningdur tanasi sekin boshimni ko'tararkanman qarshimda menga ikkilanishsiz tik qarab turgan qizga duch keldim. Uning tanasi bo'ylab ko'z yugurtirar ekanman yomon emas degan xulosaga keldim.

- Salom kelishgan yigit - qizning og'zidan chiqgan so'zlar tufyli yana uning ko'zlariga tikildim. Juda tanish.

- Senga joy qolmabdida butun bir klubda - dedim jiddiylik bilan u menga tushunqiramay qararkan ko'zim bilan o'tirib olgan joyiga ishora qildim u ham tushungandek pastga qararkan u mening oyoqlarimda ikki sonini keng yoygancha o'tirardi. Men uni turib ketadi deb o'ylagindim lekin u yanada qulayroq joylashdi.

- Shundayga o'xshaydi - qiz ikkilanishsiz bo'ynim bo'ylab qo'lini o'tqazdi va bo'ynimdan bo'sa oldi. Yomon emas ancha dalil.

Men esa harakatlanmadim shunchki uning harakatlarini his qilardim boynimga o'zining qaynoq lablarini bosib sekinlik bilan pastlay boshladi. Ko'ylagimining birinchi va ikkinchi tugmalarini yechilishini his qilarkanman uning lablari bo'ynimdan pastlab borardi. Lekin bu yerda bunday ish uchun noqulay degan fikirga keldim va o'ylab o'tirmay qizni ikki sonidan ushlab belimga yopishtirdim u ham nima bo'lishini sezgandek qo'llarini mahkam bo'ynimdan o'rab oldi.
.
.
.
.
.

Mina pov.

Sonlarimga bosilgan ikki kaft tufayli biroz sovugan tanam ancha iliqlasha boshladi. Uni yelkasiga boshimni qo'ygancha zinalardan ko'tarilar ekanmiz uning azosini his qildim ancha kattaga o'shaydi deb o'yladim. Vanihoayat u to'xtadi va oyog'i bilan eshikni qattiq tepdi bu ovozdan o'zim ham qo'rqib ketdim.

Xonaga kirar ekanmiz u eshikni yana bir bor shunday kuch bilan yopdi va meni markazda aylana ko'rinishidagi yotoqga deyarli otib yubordi. Devan yumshoq bo'lgani uchun og'riqni his qilmadim. U yonimga kelish barobarida qolgan tugmalarini yechib borardi. Uning mushaklari men oldin bo'lgan yigitlarnikidan ancha katta edi. Ajoyib bugun demak yaxshigina zavq olaman.

U ustimga engashib menga biroz tikilib turdi men ham unga javob tariqasida tikilarkan ko'zim behosdan uning lablariga qadaldi ularni o'pishni hoxlayman.

- Hohlaysanmi ? - uning ovozini eshitib nimaga shama qilayotganini anglab ha degandek bosh chayqadim. U sekinlik bilan yuzimga yaqinlashar ekan men ortiq sabr qila olmayman tez harakat bilan lablarimizni birlashtirib. Bu juda yoqimli u ancha tajribali.

Bosa juda chuqurlashib borarkan ichimdagi havo tugay boshlagandi. Lekin men birinchi taslim bolishni aslo hohlamasdim. Qo'limni uning bo'yni atrofidan o'rab oldim. U esa ikki qo'lini bo'ynimga qadab meni o'ziga mahkamroq yaqinlashtirdi. Havoyim deyarli tugagani his qildim va sekin uni ko'ksiga urdim lekin u mendan uzoqlashmadi. Uning ko'ksiga endi qattiqroq musht tushirdim va u nihoyat mendan uzoqlashib ikki sonimni qattiq tutdi. Bundan beixtiyor ingrab yubordim

Uning qo'llari sonimdan uzilib ko'ylahimning orqa zamogiga borarkan uni sekin asta yechdi men ham ortiqcha qarshilik qilmadim va u yelkamga ilinib turgan koylakni sekin pastga tushirdi. Unga ochiq oynid ko'rinib qolgan ko'karklarim bular aniq unga yoqgan chunki ko'zini uza olmayabdi.

- Ular yetarlicha katta - uning bu so'zidan so'ng ko'karimga beixtiyor qaradim ularning uchlari allqachon tika bo'lib bo'lgandi. U sochlarimni tutib orqaga qattiq tortdi va bo'ynimga lablarini bosdi uning issiq lablarini bo'ynimda his qilib unga yanada yaqinroq surildim. U ham buni anglagandek sekinlik bilan pastlay boshldi. Ichimdagi tuyg'ular jo'sh ura boshlagandi.

Bir kafti bilan ko'kargimning bir tomonini siqimlarkan men yana bir bor ingrab yubordim. Bu juda yoqimli. U ko'kraklarimni so'ra boshlaganda haqiqiy zavqni tuya boshladim. Uning qo'llarini qornimni silagancha pastlay boshladi va ostimga kelib to'tarkan u ko'kraklarimni so'rishdan to'xtadi. Va jilmaydi.

- Naxotki allqachon namsan. Bunchalik tez bo'ladi deb o'ylamagan edim - u nima demoqchi. Uning gaplariga tushunmasimdan ostimda uning barmoqlarini his qildim. Uning ikki barmog'i pstimga kirib chiqarkan tanam titray boshladi. Bir joyda jim turolmasdim ostimda his qilayotgan zavq va og'riqdan tinmay ingarardim qarshimdagi erkak ham menga mamnuniyat bilan qarardi.

Vanihoyat u to'xtadi. Ikki barmo'g'ini ostimda olarkan men uxx tortib yubordim. U barmoqlariga qaradi juda nam bo'lib ketgandi. Kamar bo'shatilgan ovozni eshitarkan unga qarashga ulgurmadim va ostimda katta va issiq narsa joylanganini his qildim. Uniki juda katta uni xatto qornimda his qilayotgandim.

- U ju... katta - bu so'z og'zimdan qanday chiqib ketganini anglay olmay qoldim u biroz harakatsiz turgandi bu gapimdan so'ng esa sekin ichimga chuqurroq kirib chiqa boshladi.

- Sekin.... roq - u juda tez harakat qilardi. Kutulmaganda u ostimdan azosini sug'urib olarkan meni o'rnimda turg'azdi va pozana o'zgartirdi. Ketma - ket beshga yaqin pozalar men esa allqachon uch marta bo'shaniahga ham ulgurdim lekin u hali ham bo'shanmadi.

- Juda yaqin qoldi - uning bu so'zidan so'ng u tezlikda azosini mendan chiqarib oldi va qorin qismimga urug'larini sochib yubordi. Va indamay shunchaki dushga kirib ketdi. Men esa ostimdagi achishish va holsizlikdan qimirlay olmasdim lekin tan olish kerakki u juda ajoyib harakat qildi.
.
.
.
.
.

Soat to'rtga yaqinlasharkan Yura hali ham mijja qoqmay opasini kutardi o'ttizdan ortiq o'tkazilib yuborilgan qo'ng'iroqlar oldiga yana bir qo'ng'iroq qo'shilarkan u ham qolganlari kabi omadsiz yakunlandi.

- Qayerdasiz dadam bilib qolsa - Yura o'ziga o'zi pichirlarkan darvozadan kirib kelgan otasini mashinasini ko'rib havotir bilan eshik tomon oshiqdi. Janob Min hassasiga tayangancha mashinadan tusharkan unga jilmayib turgan qizini ko'rib u ham unga qarata jilmaydi.

- Dadajon - Yura otasi tomonga borib uni qattiq quchoqlab oldi - Nega buncha kech qolib ketdingiz ?

- Qizalog'im meni kutib uxlamadimi - Janob Min Yuraning yuzidan mayin chimchilab qo'yarkan - ishlarim ko'payib ketdi. Mina qani ? - otasini bu so'zidan so'ng yana qanday bahona o'ylab topishga o'ylanib qolgan qiz kutilmaganda otasini quchog'idan chiqdi.

- Dada opamni bilasiz dam olmay dars qiladilar. Shuning uchun erta uxlab qolgandilar - qiz dadasi yolg'onini sezib qolmasligi uchun ichida iltijo qilardi.

- Shundaymi. Unda yaxshi uni bezovta qilmaymiz. Tong otishiga oz qoldi sen ham borib dam ol - Janob Min qizini yelkasidan quchgancha birga uyga kirishni va xonalariga tarqab ketishdi.

Yura xonasiga kirishi bilan yana bir bor opasiga qo'ng'iroq qildi lekin yana o'sha hol takrorlandi. " O'chirilgan ". Yura ana endi yotoqga yotib shiftga tikilgancha otasini aldagani uchun vijdoni qiynalardi lekin bu birinchisi ham oxirgisi ham emas edi.

Quyosh nurlari Yurani yuziga tusharkan u qanday qilib uxlab qolganini anglamay ham qoldi. Soatga qararkan to'qqiz bo'lgandi. Yura asabiylik bilan yuzini yuvdi va shoshilgancha pastga tusharkan mehmonxona tomon oshiqdi. Mexmonxonada otasi har doimgidek jiddiy o'tirar yonida esa Mina bor edi.

Opasiga ko'zi tushgan Yura chuqur nafas oldi bu safar ham ular fosh bo'lib qolishmagandi. Yura yuziga tabassum yugurtirib o'z joyiga joylashishdan oldin dadasini yuzidan mayin o'pib qo'ydi Minani esa bundan ensasi qotib ketdi.

Nonuahta stolida hamma jim faqat likop va sanchqini bir - biriga urilgandagi ovozi yangrardi. Janob Min bu skutni buzish maqsadida tomog'ini biroz qirdi.

- Bugun bazim o'tkazmoqchiman - ikki qiz ikki hil reaksiya bildirarkan. Mina bundan xursand edi u bazimlarni sevardi. Yura esa bunda ancha noqulay bo'lardi. Bazimlar unga uncha hush kelmasdi.

- Nima sababdan ? - Yurani yuzidagi noqulaylikni sezgan Janob Min qizini qo'lidan tutdi.

- Jiyanim qaytib keldi. U qaytganini butun bir Koreya bilishini hohlayman - qizini qo'lini biroz qisib so'ng yana ovqatlana boshladi. Yura ham boshqa gapirmadi barchasi hal bo'lsa u nimani ham o'zgartira olardi ahir.

- Dada unda Yura va men o'zimizgz kiyib sotib olgani borsakchi - Minaning biroz quvnoq ovozini eshitgan Janob Min unga qaradi.

- Albatta qizalog'im sizlar bazimdagi eng chiroyli qizlar bo'lishingiz kerak - oraga yana sukunat cho'karkan Janob Min lablari atrofini salfetka bilan artdi va o'rnidan turdi. Xizmatchi tezda uni ust kiymini olib kelib uni unga kiyg'azdi va tayoqchasini olgan janob Min hech bir so'zsi uyni tark etdi. Yura otasining ortidan qarab qolarkan otasi yoqolgandan so'ng boshini biroz egdi.

- Hoy nega bunchalik g'amginsan ? - Mina singlisiga tikilgancha unga so'zladi.

- Shunchaki otam juda qaribdilar - dedi Yura. Mina ham uning bu so'zlaridan so'ng biroz xafa bo'ldi ikki qizni ham suyanadigan odami faqatgina otasi edi.

Ikki qiz nonushtadan so'ng do'konga kelisharkan Mina shoshilgancha har bir kiyimni qo'liga olib ko'rardi va tanasiga tutib singlisiga qarardi. Yura esa biroz jilmayib qo'yardi xolos. Ular liftda binoning 2 qavatiga qarab ko'tarilishdi va Mina singlisini qo'lidan tortgancha bir do'konga boshlab kirdi.

- Men bu yerdan kiyinaman qara kiyimlarini - dedi Mina jilmayib. Yura ham ana endi kiyimlarni ko'ra boshladi. Barchasi bir - biridanda chiroyli va dabdali edi. Mina kutilmagancha bir ko'ylakni singlisini tanasiga tutdi va biroz o'ylanib turdi.

- Senga yarashadi - Yura kiyimga qararkan juda ochiqdek tuyuldi va boshini yo'q degandek qimirlatdi.

- Bu juda ochiq - Mina singlisini gapini eshitib qoshlariji chimirdi va - ba'zida sen opamdek tuyulasan - dedi va kiyimni joyiga olib ketdi. Yura opasini b gapini eshitib biroz jilmaydi va uning ortidan ketdi.
.
.
.
.
.

Katta mehmonxonaning pastki katta zalida tashkillashtirilgan bu bazimda barcha obro'li va katta biznesmenlar tashrif burishgan edi. Janob Min mehmonlar bilan suhbatlashar o'z jiyanini tilidan bol tomib maqtardi. Mehmonlar esa tezroq u yigitni ko'rishni hoxlashardi.

Kutilmaganda zalga kirib kelgan ikki qiz tufayli erkaklarning e'tibori o'sha yerga qadaldi. Yura o'ziga yarashib turgan sahffof matodan tikilgan ko'ylakda juda nafis va jozibali ko'rinardi. Mina esa uning yonida oppoq ko'ylakda xuddi oqqushga o'xshardi. Ikki qiz ham o'ylab o'tirmay dadalarining yoniga borib otasiga ko'riniah berishdi.

Janob Min ikki qizini ko'rib yuzida juda keng jilmayish paydo bo'ldi.

- Juda ochilib ketibsizlar - ikki qizini quchgancha.

- Rostanmi dada. Bu kiyimni ikki soat qidirdim - deya ko'ylagini etagini aylantirib qo'yadi Mina.

- Ha ikiingiz ham haqiqiy maliklardek siz - dadasi so'ng so'zini tugatishga ulgurmasidan katta eshiklar ochildi. Barchasini e'tibor o'sha tomon qaralarkan. Eshik tagida Yoongi paydo bo'ldi. Atrofdagi ayol va qizlar uni ko'rib yonidagi sherigiga uni keliahganligini aytib pichirlab qolganlari esa jimgina uni kuzatishardi.

Minaning biroz oldin kulib turgan yuzi sovuqlashdi. " Bu erkak bu yerda nima qilyabdi " deb o'yladi va tezda ortga qarab oldi. Yoongi esa to'g'ri u tomon kelarkan bir qadam narida turgan Janob Minning yoniga borib u bilan quchoqlashib ko'rishdi.

- Yoongi hush kelibsan. Tasnih bu mening qizlarim Yure va Mina - Janob Min Minaga qarab hayron qoldi u orqaga qarab turardi.

Yoongi ham Yura bilan qo'l berib so'rashib Minani unga qarashini kutardi...........

Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar......

9 Bob

Yoongi Suheeni iliq suvdan ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib oldi. Qizning vujudi butunlay bo‘shashgan, u go‘yo bu dunyodan uzilib, Yoongining qo‘llarida o‘zining so‘nggi panohini topgandek edi. Yoongi uni katta, yumshoq sochiqqa o‘rab, namligini artdi va xonaga olib chiqib, yotoqqa yotqizdi.

​Suheening ko‘zlari yumilgan, nafasi bir maromda, ammo juda mayin edi. Yoongi uning yoniga yotib, qizni bag‘riga bosdi. Uning barmoqlari Suheening hali nam sochlari orasida kezib, uni tinchlantirar, qiz butunlay uyquga ketgunicha uning yonidan bir qarich ham jilmadi. Faqatgina Suheening chuqur uyquga ketganiga ishonch hosil qilgach o'zi ham uyquga ketdi.

Koreya Aeraporti

Tongning iliq nurlari aeraportning ulkan derazalaridan bino tomon kirar ekan reysini kutib uxlab qolganlar uchun uyg'onish vaqti kelganini anglatib turardi. Odamlar jamadonlarini olgancha qayergadur ketishar kimdur o'z vataniga qaytsa yana kimdur ish bo'yicha qayergadur yoki sayohat uchun yo'l olishardi.

Qora rangli kastyumda va jamadonda dadil qadamlar bilan kelayotgan ayol esa hech kimni e'tiboriga tushmasdi. Qo'lidagi telefondagi rasmga bir - bir qarab qo'yarkan o'zi uchun ajratilgan mashinani qidira boshladi. Atrofga bir necha bor nazar tashlagandan so'ng unga qo'lini ko'tarib turgan haydovchiga ko'zi tushdi. Yeohe mashina tomon harakatlanarkan o'zini jiddiy va dadil tutishga harakat qilardi.

Haydovchi chaqonlik bilan Yeoheni qo'lidan jamadoni oldi va u uchun eshikni ochib berdi. Yeohe mashinaga joylasharkan eshik yopilishi bilan tik tutib turgan qaddini biroz bo'shashturdi va chuqur nafas oldi. Haydovchi jamadoni bagajga joylab rolga o'tirdi va ortida unga hissizlarcha tikilib turgan ayolga

- haydayveraymi xonim ? - dedi mulozamat bilan. Yeohe ha degandek boshini chayqadi va yuzini oyna tomonga qaratib chuqur uxxx tortdi. Ular yo'l bo'ylab ketisharkan haydovchi mashinaning cho'ntagidan bir nechta jildddagi xujjatlarni chiqazdi va Yeohe tomonga uzatdi. Yeohe bu hujjatlar nima ekanini juda yaxshi tushunib turardi. U bor etiborini hujjatlarga qaratdi va ularni birin ketin ocha boshladi.

Kimlarga tegishli jinoyatlar ro'yxati. Zo'ravonlik , jinsiy tajovuz , qotillik , qora dori va h.k. Yeohe bularni o'qib
chiqib boshini orqaga tashladi. U Koreyaga qaytishni hohlamagandi. Lekin Janob Kim unga bir paytlar katta miqdorda qarz bergandi endi esa uni to'lash vaqti kelgandi.

- yaxshi demak bu ishlarni tezroq yopsam tezroq mana shu yerdan ketaman - deb pichirladi Yeohe.

Mashina katta darvoza oldidan kirarkan. Katta qasr oldida bir qator bolib toplangan soqchilardan biri Yeohe uchun eshikni ochdi. Yeohe mashinadan sekin qadamlar bilan uy eshigi tomon harakatlanarkan eshikni tutqichidan tutishiga ulgurmay eshik ochildi. Ichkaridan biroz qariroq lekin ancha mag'rur u Yeohega tikilib turdi so'ng uning yo'lidan qochdi va ichkariga kirishiga ishora qildi.

Yeohe uyga qadam bosishi bilan yuragi urishi tezlashdi qadamlari kuchsizlashdi lekin buni bildirmaslik uchun tezroq zina tomon harakatlandi. Zinalardan ko'tarilarkan qadamlarini tezlashtirdi. Zinaning so'ngi poyasini bosarkan ikkinchi qavatda yo'lak bo'ylab kelayotgan erkakga ko'zi tushdi. Va qotib qoldi.

Namjoon yonida kotibasi bilan bazi bir masalalarni suhbatlashib ketisharkan Yeohe unga tikilib qoldi. Bir soniya u bir soniya ichida barcha xotiralarni esladi. 9 yil oldingi xotiralar.

Yeohe pov

9 yil oldin u bilan bir Universitetda tanishganmiz. Barchasi o'qituvchi bizni sherik qilib qo'ygandan so'ng boshlangandi. U va men juda yaxshi kelishib ketdik. Shu tariqa juda yaqin do'st bo'lib ketdik. Toki men uchun bu dostlik chegarasi torlik qilmaguncha. Men bilardim unga nisbatan his tuyg'ularim sekin asta novdadek o'sayotganini bilib turardim. Lekin tan olishga kuchim yetmasdi.

Kareyda tinmay yomg'ir yog'ayotgan payt edi. Men va Namjoon dars masalasida suhbatlashib o'tirardik. Qayerdandur sevgi haqida gap ochildi. Aniq esimda yo'q. Bu suhbat shunchalik chuqurlashib ketdiki oxir oqibat men tan oldim...... ha tan oldim odatda bunday narslarni birinchi erkaklar qilishi kerak lekin men qildim o'z sevgim uchun.

Lekin oxir oqibat faqatgina g'ururimni yerga urganim va o'z hurmatimni yo'q qilganim qoldi. Rad javobi. Bu javob mening umitlarimni butunlay yo'q qildi. O'shanda shunchalik Namjoondan uyaldimki undan qochib yura boshladim. Lekin oxir - oqibat u va eng yaqin dugonam unashtirilganini eshitdim va Kareyadan butunlay bosh olib ketdim hech kimga aytmay. Shundan so'ng Germaniyada o'z soham bo'yicha ishlay boshladim va uy , mashina oldim. Xayotimdan nolimasdim. Barcha narsam bor hech narsaga zoriqmasdim. Lekin bu yurak har doim Namjooni hohlardi ba'zidan uni menda qolgan yagona suratiga qarab uxlab qolardim.

Mana endi oradan 9 yil o'tib yana shu yerdaman. Shuncha yil davomidi yuragim talpinga va hohlagan odam esa qarshimda turardi. Balki u meni ko'rmagani yaxshi. "

Yeohe hali ham Namjoondan ko'zini uzmay unga tikilib turardi. Vanihoyat Namjoon ham Yeohega ko'zi tushdi va u ham joyida qotib qoldi. Yeohe ham Namjoon ham bir - biriga tikilib turarkan ikkisining ham qalbidan qandaydur his alanga ola boshladi. Yeohe buni tan olishga kuchi yetmasa , Namjoon esa bu hisni qalbida his qilishni hohlamasdi.

Yeohe endi bunday turishni hohlamadi va yana qaddini tiklab Namjoon tomonga birinchi qadamni tashladi va sekin qadamlar bilan Namjoon tomon bora boshladi. Yeohe unga yaqinlashgani sari yuragi tezroq urar qadamlarini esa kichiklashtirib borardi. Vanihoyat Namjoon ham qadam tashladi. Va Yeohening qarshisiga qarab yura boshladi. Masofa juda oz qolganda Yeohe yo'nalishini biroz burdi va Namjooning yonidan o'tib ketmoqchi bo'lib turganda bilaklaridan tutgan qo'l tufayli to'xtadi.

Yeohe tezda ortiga o'girildi va qarshisida uni boshdan oyoq kuzatib turgan yigitga ko'zi tushdi. Yeohe undan qo'lini tortib olishga urina boshladi lekin Namjoon bu harakatlardan so'ng uning qo'lini qattiqroq siqdi va ortidagi kotibasiga ketaver degandek ishora qildi. Kotiba ham tazim qilib ulardan uzoqlasharkan so'ngi bor ularga qaradi va ko'zdan g'oyib bo'ldi.

- Nima qilmoqchisan ? - qaltirab chiqgan bu ovozdan so'ng Namjoon butun e'tiborini qarshisidagi qizga ko'chirdi.

- o'zing nima deb o'ylaysan ? - Namjooning ovozi juda sokin va jiddiy yangradi.

- m..en bilmayman - bu so'zlardan so'ng Namjoon Yeoheni qo'lidan qattiqroq tutib qarshisidagi eshikga yo'naltirdi uni zarb bilan xonaning o'rtasiga itardi va o'zi eshikni qulfladi.

Namjoon joyida qotib qoldi va chuqur - chuqur nafas oldi va orqasiga Yeohega qaradi. U esa hali ham jim Namjoondan ko'zini uzmayotgandi. Namjoon kutilmaganda juda katta qadamlar bilan Yeohega yaqinlashdi va uni bag'riga bosdi.

Bu harakatni Yeohe kutmagandi balki shuning uchun ham tanasi qaltiray va yuragi tez ura boshlagandi. Namjoon esa Yeoheni qattiqroq quchardi.

Namjoonning quchog‘i Yeohe uchun ham jazo, ham najot edi. U to‘qqiz yil davomida bu lahzani necha bor xayol qilganini o‘zi ham bilmasdi. Oxiri chiday olmadi — titrayotgan qo‘llari bilan Namjoonning belidan mahkam quchoqladi. Ularning yurak urishi bir-biriga urilib, xonadagi sovuq havoni bir lahzaga isitgandek bo‘ldi.

Ammo bu baxt uzoqqa cho‘zilmadi.
​Namjoon uni sekin qo‘yib yubordi va chuqur tin oldi. Uning ko‘zlarida Yeohe kutgan muhabbat emas, balki cheksiz charchoq va madad kutayotgan insonning nigohi bor edi.

​— Yaxshiyam kelding, Yeohe... Senga judayam muhtoj edim, — dedi Namjoon ovozi biroz xirillab.

​Yeohe bu gapdan so‘ng bir soniya to‘xtab qoldi. "Senga muhtoj edim" degan so‘zlar uning quloqlari ostida jaranglarkan, ichida kichik bir umid uchquni yalt etdi. Ammo keyingi so‘zlar bu uchqunni ayovsiz o‘chirdi.

​— Hana o‘ldi... Mening ayolim endi yo‘q, — Namjoon buni aytarkan, Yeoheni xonaning burchagidagi charm devanga o‘tqizdi va o‘zi ham uning yoniga cho‘kdi. — Bilasanmi, bu uyda hamma narsa sovuq. Menga sening daldang kerak edi, Yeohe. Menga haqiqiy do‘st mehri kerak edi...

​"Do‘st mehri..."

​Bu so‘z Yeohening qalbining tub-tubiga o‘tkir pichoqdek sanchildi. U Germaniyadagi barcha qulay hayotini tashlab, shuncha yo‘l bosib, yana o‘sha eski maqomga — "do‘st" degan sovg‘a qog‘oziga o‘ralgan azobga qaytib kelganini tushundi. U Namjoonning ayoli o‘lganidan hayratda edi, lekin Namjoonning bu gaplarni aynan unga — bir vaqtlar sevgisini izhor qilib rad etilgan ayolga aytayotgani yanada alamli edi.

​Yeohe indamay yerga tikildi. Namjoon uning qo‘llarini do‘stona qisib qo‘yganida, qizning ichidan bir narsa uzilgandek bo‘ldi. 9 yil o‘tib ham hech narsa o‘zgarmabdi: Namjoon hamon o‘sha mag‘rur, o‘z dunyosiga band erkak, Yeohe esa hamon uning hayotidagi "kerakli, ammo sevilmaydigan do‘st".

​Yeohe majburan jilmashishga urindi, ammo bu ko‘proq og‘riqli tirjayishga o‘xshardi.

​— Ha, men keldim, Namjoon... Do‘stlar shunday kunlarda kerak bo‘ladi-ku, to‘g‘rimi? — deb pichirladi u. Har bir so‘zi tomog‘iga achchiq bir dori kabi qadalardi.

Qarama - qarshi vaqtlar.

Shifoxona kalidorida yupkasini etagidan g'ijimlagancha jim o'tirgan qiz sekin bir qo'lini qorniga qo'ydi va yuzida sezilmas jilmayish paydo bo'ldi.

- kichkintoyim - bu so'zdan so'ng Ryunaning jilmayishi kattalashdi.

U sovuq kalidorda uzi uchun o'z navbatini kutarkan. Ichidagi hayajoni arang bosib turardi. Lekin u bu yerga Jin bilan kelishni hohlagandi u har bir tekshiruvga u bilan kelishni uning qorniga muzdek gel tegkanda uning qo'llaridan tutib turishni hohlagandi lekin aynan xozirgi vaqtda buni iloji yo'q edi.

- Kang Ryuna - qiz o'z ismini eshitib o'rnidan turdi. Qadamlarini tezlashtirib uzi xonasi tomon yo'l oldi.

Ryuna o'zi hamshira bo'lgani uchun nima qilishni juda yaxshi bilardi. Koftasini sekinlik ko'tarib qornini butunlay ochdi va qulay joylashib oldi. Shifokor qo'lidagi datchikni asta qoringa qo'ydi. Sovuq gel Ryunani biroz seskantirib yubordi, ammo ekranda paydo bo'lgan miltillovchi tasvir hamma narsani unuttirdi.

- bola hali juda kichik - dedi shifokor datchikni Ryunani qorni boylab yurgizarkan.

- ko'ryapsizmi bu kichik nuqtani - shifokor qo'lini ekranga olib borib juda kichik bolib turgan nuqtani Ryunaga ko'rsatadi.

- bola hali 1 oylik bo'lgani uchun juda kichik. Lekin sizda barchasi joyida. Tanangiz bola uchun to'laqonli tayyor - bu so'zlarni eshitgan Ryuna ancha hotirjam bo'ladi.

- lekin homladorlikda bazi narsalardan ehtiyot bo'lishingiz kerak. Taoomlanishda. Hom narsalarni aslo og'zingizga olmang ularda infeksiya bo'lishi mumkin. Va yiqilish xavfi bo'lgan barcha narslar. Alkagol va sigaretadan o'zingizni butunlay uzoq tuting. Yana eng muhimi sizni asabelashtiradigan va streesga tushishingizga sababchi bo'ladigan barcha narsalardan va insonlardan o'zingizni uzoq tuting - bu so'zlarni diqqat bilan eshitgan Ryuna streesiz qanday yashashi mumkinligini o'ylab qoladi.

Shifoxaning eshigidan tashqariga toza havoga chiqib olgan qiz chuqur chuqur nafas oldi va piyoda uyi tomon yo'l oldi.

Kareya ko'chalari negadir unga xozir juda chiroyli ko'rinayotgandi. O'z hayollari bilan atrofni kuzatib ketayotgan Ryuna tasodifan shirinliklar do'koniga ko'zi tushdi. U odatda ko'p shirinlik yemasdi. Lekin ko'z oldida turgan tort xuddi uni o'z domiga chorlayotgandek edi.

- yeging kelyaptimi ? - dedi Ryuna qorniga qo'lini qo'yib va bir necha daqiqada do'kondan o'sha tort bilan chiqdi. U xozir o'layotgan yagona narsa shinamgina uyiga borib tezroq bu tortni tanavul qilish edi.

Vanihoyat Ryuna o'ziga tanish bo'lgan binoga yaqinlashib kelarkan zinadan turgan ikki erkakga ko'zi tushdi. Ular sigareta chakib bir - biri bilan nimlarnidur suhbatlashib turishardi. Ryuna burnini qattiq berkitdi va ularning oldidan nafas olmay o'tib ketdi. Ulardan ancha uzoqlashgach chuqur nafas oldi va shaxtam qadamlar bilan o'z kvartirasini eshigigacha yetib keldi.

Sumkasidan kalitlarni olib eshikni ochdi va ichkariga qadam qo'yarkan tanish iforni tuydi. Juda tanish. Oyoq kiymini yechish uchin egilganda esa ikki juft poyabzallarga ko'zi tushdi. Jin u shu yerda. Ryuna yutinib qo'ydi va shifokorning tekshiruv qog'ozini sumkasining ichiga solib qo'ydi. Va ichkariga qadam qo'ydi.

- Jin - bo'g'zidan bu so'z arang eshitildi. Ryuna birinchi mehmonxonani qaradi u yerda yo'q so'ng oshxonani u yerda ham yo'q. Va sekin qadamlar bilan yotoqxonaga kirarkan ko'zi yotoqda uxlab yotgan Jinga tushdi. Ryuna sekin qadamlar bilan u tomon yaqinlashdi va yoniga tiz cho'kdi. Jinning sochlarini sekinlik bilan silarkan. Uning ko'zi ostidagi ko'kargan izlarga ko'zi tushdi.

- azizim meni - deb uning burni uchidan kichik o'pich qoldirdi va o'rnidan turib uni ustiga ko'rpani yopdi.

...

Yeohe pov

Do'stlik. Ha yana nimani kutganding Yeohe. Nima sen Germaniyaga ketganingdan so'ng u seni sevishini tushunib yetishinimi yoki qadrlashini. Agar meni sevganda ketganimdan keyin hech bo'lmasa 1 haftada kelmasmidi lekin kelmadi. Oradan 9 yil o'tdi. Agar men Kareyaga kelmaganimda men xatto eslamasa ham kerak. Uni ustiga agar meni sevganda Hanaga uylanarmidi. Yo'q o'zingni aldama Yeohe u seni hech qachon sevmagan.

Yeohe bu hayollarni o'ylab qanday qilib Janob Kimning xonasiga yetib kelganini ham anglamay qoldi. Yeohe qaddini tik tutib eshikni uch marta taqillatdi va ichkaridan " Kiring " degan ruhsat olgandan so'nggina xonaga kirdi.

Xona juda katta bir nechta qadimiy suratlar va kitob jovoni. Xonaning markazida esa kattagina ish stolda Janob Kim bir qancha hujjatlarni ko'zdan kechirardi. Yeoheni xonaga kirganini payqagan Janob Kim hujjatlardan ko'zini uzdi.

- o'tir qizim - qarshisidagi devanga ishora qilgancha. Yeohe ham sekinlik bilan u yerga joylashdi.

- hosh bunchalik tez yetib kelasan deb o'ylamagandim. Aytishlaricha Germaniyada hayoting juda yaxshi ekan - bu gaplardan so'ng Yeoheni hayotini Janob Kim yetarlicha o'rganganini bilish qiyin emas edi Yeohe uchun.

- ha - qisqa javob berdi Yeohe.

- senga haydovchidan bir nechta hujjatlarni berib yuborgandim ko'rdingmi ?

- ha ko'rib chiqdim. Bir nechta shikoyatlar.

- aslida bularni shikoyat deb bo'lmaydi. Bu bir qancha itlarning o'z xo'jayniga bosh ko'tarishi deyish yaxshiroq menimcha - bu so'zlardan so'ng Janob Kim o'rnidan turdi. Va xonaning chekasida joylashgan javondagi bir viskini oldi.

- bu itlarni bir deganda yo'q qilib yuborsam bo'lardi. Lekin men ularni yuzidagi qo'rquvni , chorasizlikni va ojizlikni ko'rmoqchiman. Buni men emas aynan qonunlar qilishini hohlayman - dedi ikki idishga viskini quyib birini Yeohega uzatgancha. Yeohe noiloj uni oldi.

- men harakat qilaman - dedi Yeohe jiddiylik bilan.

- men senga ishonaman - Yeoheni yelkasidan qoqgancha - bir haftadan so'ng birinchi sud ishi bo'ladi. Endi ketishing mumkin - Yeohe qo'lidagi viskini stolga qaytarib qo'yarkan chiqib ketish uchun shaylanganda Janob Kimning sovuq ovozini uni to'xtatdi.

- ha yana aytgancha. Men seni shu yerda yashashingni hohlayman.

- lekin

- bilasanmi oldingi advokatimizni o'ldirib ketishgan. Bu hol sen bilan ham qaytalanishini hohlamayman. Shunday ekan tushunding deb o'ylayman - jilmaygancha.

Tushundim - dedi - yu xonani tark etdi. Va chuqur nafas oldi.

- bobom bilan gaplashish qiyin shundaymi ? - Yeohe tanish ovozni eshitib ovoz kelgan tomonga qaradi. Va kulib yubordi.

Qarshisida Jimin turardi. Aslida Yeohe 7 aka - ukaning barchasini tanirsi xatto bir necha bor ular bilan muloqot qilishga harakat ham qilgan. Lekin ular juda sovuqqon bo'lib chiqgan lekin Jimin bilan u juda yaxshi kelishib ketgandi. Xuddi opa - ukadek.

- nega kulasan ? - deya qiz tomon yaqinlashdi va quchib oldi.

- men ham seni ko'rganimdan xursandman. Katta yigit bo'lib qolibsan - dedi Yeohe Jiminning orqasini qoqib qo'yib.

- qachon kelding ? - Yeoheni qo'yib yuborib.

- yaqinda kelsihim bilan Janob Kimni yoniga keldim. Hosh mushaklaring chiqib qolibdimi - Jiminning ancha bilinib qolgan mushkalarini urib qo'yib.

- ha ancha ulg'aydim. Endi o'sha sodda bolakay yo'q.

Jiminning bu gapidan so‘ng Yeohe yengil kulib qo‘ydi. Ammo bu kulgu ortida charchoq bor edi. Juda katta charchoq. Go‘yo u Germaniyada qoldirib ketgan barcha hislari yana qaytib kelib, yelkasiga osilgandek edi.
Jimin esa buni sezgandek unga sinchkov tikildi.

— Sen o‘zgarmabsan, — dedi u sekin. — Hali ham kulganingda ko‘zlaring g‘amgin bo‘lib qoladi.

Yeohe bir lahza jim qoldi. So‘ng boshini boshqa tomonga burib, labini tishladi.

— Sen esa juda ko‘p narsani sezadigan bo‘libsan - Jimin yelka qisdi.

— Bu uyda yashab boshqa ilojing ham qolmaydi.

Koridor yana jimjitlikka cho‘mdi. Past qavatdandir kimningdir qadamlari, xizmatkorlarning past ovozdagi suhbatlari eshitilib turardi. Ammo bu qasrning havosi g‘alati edi — hashamatli, ammo sovuq. Go‘yo bu yerda hech kim chinakam baxtli emasdek.

Jimin devorga suyanib qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi.
— Namjoonni ko‘rdingmi?

Bu savol Yeohening yuragini yana siqib yubordi. Ammo u buni bildirmadi.
— Ha.

— Va?

Yeohe kulgandek bo‘ldi.
— Va hech narsa. U hali ham o‘sha eski Kim Namjoon.

Jiminning ko‘zlari biroz toraydi. U nimanidir tushungandek bosh irg‘adi.
— Hyung so‘nggi paytlarda juda yomon ahvolda, — dedi u past ovozda. — Hananing o‘limidan keyin butunlay o‘zgarib ketdi.

Yeohening yuragi yana g‘ash tortdi. “Hana...” Hatto bu ismni eshitish ham unga og‘riq berardi. Chunki o‘sha ayol bir paytlar Namjoonning qalbida Yeohe ega bo‘lolmagan o‘rinni egallagandi.

— Men bu yerga uning ahvolini eshitish uchun kelmadim, Jimin, — dedi Yeohe sovuqqina. — Ishimni qilaman va ketaman.

Jimin asta kulib qo‘ydi.
— Rostdanmi?

— Ha.

— Unda nega qo‘llaring qaltirayapti?
- Yeohe darhol qo‘llarini orqasiga yashirdi. Jimin esa unga yaqinlashib, boshini sal egdi.

— Men seni yaxshi taniyman noona. Sen hali ham uni sevasan.

Bu safar Yeohe indamadi. Chunki yolg‘on gapirishga kuchi qolmagandi.
Jimin chuqur xo‘rsindi va mavzuni o‘zgartirishga urindi.

— Yur, seni xonanggacha kuzatib qo‘yaman.

Yeohe bosh irg‘ab uning ortidan yurdi. Koridor bo‘ylab ketisharkan, devorlardagi qadimiy suratlar, og‘ir qandillar va uzun jimjit yo‘laklar qizni tobora bezovta qilardi. Bu uy unga boylikdan ko‘ra ko‘proq sirlarni eslatardi.

Vanihoyat Jimin bir eshik qarshisida to‘xtadi.
— Mana shu xona seniki.

Eshik ochilishi bilan iliq hid dimog‘iga urildi. Xona juda did bilan bezatilgan edi. Katta karavot, oppoq pardalar, balkon va tongi Seul manzarasi…

Ammo Yeohe bu go‘zalliklardan zavq ola olmadi. Jimin eshik romiga suyanib unga qaradi.

— Agar biror narsa kerak bo‘lsa, aytasan.

— Rahmat.

Jimin ketishga chog‘langanida Yeohe uni to‘xtatdi.
— Jimin…

— Hm?

— Namjoon… u baxtlimidi?
Bu savolni berish Yeohe uchun juda qiyin bo‘ldi. Ammo u bilishni istardi. Balki shu javob uning qalbini butunlay sindirar, balki aksincha…

Jimin esa uzoq vaqt javob bermadi. So‘ng achchiq kuldi.
— Bu uyda hech kim baxtli emas, noona.

Shu gapdan keyin u ketdi.
Eshik yopilishi bilan xona yana jimjitlikka cho‘mdi. Yeohe sekin karavot chetiga o‘tirdi va yuzlarini kaftlari orasiga yashirdi.
Ko‘z oldiga yana Namjoonning quchog‘i7 keldi. Uning “Menga do‘sting kerak edi…” degan ovozi quloqlari ostida jarangladi.

Yeohe sekin kulib yubordi. Ammo bu kulgu ortidan ko‘zidan yosh oqib tushdi.

@Ruohificc

Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar.......

8 Bob 🔞

Xonadagi havo shunchalik qizib ketgan ediki, go‘yo har bir nafasdan o‘t chaqnayotgandek edi. Yillar davomida to‘planib qolgan sog‘inch, ayriliq azobi va endigina oshkor bo‘lgan haqiqat ularni bir-biriga magnitdek tortardi. Bo‘sa borgan sari ehtirosli va shiddatli tus olib, har qanday taqiqni, har qanday qo‘rquvni kulga aylantirib yubordi.

​Yoongi Suheeni bir harakat bilan dast ko‘tarib oldi. Suhee esa go‘yo uni yana yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqqandek, ikki oyog‘i bilan Yoongining belidan qattiq mahkamlab, qo‘llarini uning bo‘yniga chirmab oldi. Ular orasidagi bu jismoniy yaqinlik o‘tmishdagi barcha jarohatlarga malham bo‘layotgandek edi.

Yoongi bo‘sani bir soniyaga ham uzmagan holda, zinadan ikkinchi qavatdagi yotoqxona tomon yo‘l oldi.
​Xonaga kirishlari bilan Yoongi Suheeni yumshoq yotoqqa ehtiyotkorlik bilan, ammo shiddat bilan yotqizdi. Uning nigohida endi faqatgina Suheega bo‘lgan cheksiz egalik hissi bor edi. Yoongi bir lahzaga bo‘sani uzib, o‘zining ustidagi kiyimini yulib olgandek yechib tashladi. Uning baquvvat vujudi va shiddatli nafasi Suheeni butunlay sehrlab qo‘ygandi.

​U yana Suheening ustiga egilib, uning lablaridan, bo‘ynidan va yuzlaridan otashin bo‘salar ola boshladi. Suhee ko‘zlarini yumgancha, bu lahzalarning hech qachon tugamasligini, Janob Kim, to‘y va tashqaridagi sovuq dunyo g‘oyib bo‘lishini ich-ichidan istardi. Yoongining har bir tegishi unga hayot bag‘ishlayotgan, o‘sha la’nati dori va xiyonat haqidagi xotiralarni butunlay o‘chirib yuborayotgan edi.

Xonadagi harorat yanada ko‘tarilib, har bir nafas shiddatli tus oldi. Yoongining harakatlari endi ehtiyotkor, ammo o‘ta ehtirosli edi. Uning issiq kaftlari Suheening tungi kiyimi ustidan sirg‘alib, qizning nafis vujudini go‘yo qaytadan kashf etayotganidek pastga yo‘naldi.
​Yoongi barmoqlarini Suheening ko‘krak uchlariga yaqinlashtirib, u yerda bir muddat to‘xtadi.

So‘ngra kiyimning yupqa matosi ustidan ularni ohista, o‘ynoqilab siypalay boshladi. Bu teginish shunchalik kutilmagan va yoqimli ediki, Suheening butun vujudi elektr toki urganidek seskanib ketdi.
​Yillar davomida bu teginishlarga tashna bo‘lgan qiz, kutilmagan lazzat to‘lqinidan ko‘zlarini mahkam yumdi. Uning ichida qandaydir hayqiriq uyg‘ondi, ammo u bu ovozni tashqariga chiqarmaslik uchun pastki labini tishlab oldi. Suheening nafas olishi tezlashib, ko‘kragi Yoongining qo‘llari ostida tez-tez ko‘tarilib tushardi.

​Yoongi esa to‘xtashni xayoliga ham keltirmasdi. U qizning har bir titrog‘ini, har bir mayin ingrashini his qilib, yanada shiddatliroq harakat qila boshladi. Uning nigohi Suheening azobli, ammo lazzatli qiyofasiga mixlangan edi.

​— Suhee... — deb pichirladi Yoongi, uning ovozi ehtirosdan butunlay xirillab chiqqan edi. — Sening har bir zarrang faqat meniki... Buni hech kim o‘zgartira olmaydi.

​Suhee javob berish o‘rniga, qo‘llari bilan Yoongining yalang‘och yelkalarini tirnab, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi. Bu lahzalarda Janob Kimning to‘yi ham, dunyodagi barcha taqiqlar ham qayerdadir uzoqda, qorong‘ulikda qolib ketgan edi. Faqat ular, xonadagi xira chiroq va bir-biriga chirmashib ketgan ikki olovli vujud bor edi.

Yoongining shiddatli nafasi xonadagi sukunatda yaqqol eshitilib turardi. U kutilmaganda ehtirosli bo‘salarni to'xtatdi va Suheening hayratga to‘la nigohlari ostida yotoqdan tushdi. Uning har bir harakati yirtqichning vazmin qadamlariga o‘xshardi. Yoongi xona chetidagi qadimiy, o‘yib ishlangan kursiga borib o‘tirdi va tirsaklarini tizxasiga tirab, barmoqlarini bir-biriga jipslashtirdi.

​Uning nigohi endi Suheeni butunlay yeb bitirmoqchi bo‘lgandek o‘tkir va hukmron edi.

​— Esingdami... — dedi Yoongi ovozi xirillab, — kechalari mening kayfiyatimni ko‘tarish uchun nima qilarding? O‘sha raqsing, o‘sha harakatlaring... Ularni sog‘inmadim deb o‘ylaysanmi?

​Suhee yotoqda yarim yalang‘och holatda qotib qoldi. Uning yuragi gupillab urar, vujudida hali ham Yoongining issiq tafti sezilib turardi. Bu savol uni o‘tmishning eng yashirin, faqat ikkisigagina ayon bo‘lgan xotiralariga qaytardi. O‘sha paytlar ular dunyodan uzilib, faqat bir-birlari uchun yashashardi.

​Suhee indamay qoldi. Uning lablari biroz titrar, lekin nigohini Yoongining ko‘zlaridan uzmasdi. Bu nigohda ham hayo, ham o‘sha unutilgan ehtirosning qayta uyg‘onishi bor edi. Yoongi esa kursida o‘tirgancha, go‘yo shohona taxtdagi hukmdordek, Suheening har bir nafasini kuzatib, uning keyingi harakatini kuta boshladi.

​— Qani, ko‘rsat-chi... — deb pichirladi Yoongi, ko‘zlarini qisib. — Bo‘lajak "kelinoyi" o‘zining eski mahoratini unutmaganmikin?

​Suhee sekin o‘rnidan turdi. Uning ustidagi yupqa kiyim badani bo‘ylab sirg‘alib tushayotgandek tuyulardi. U Yoongining nima istayotganini juda yaxshi bilardi. Bu shunchaki o‘yin emas, bu ularning bir-biriga bo‘lgan cheksiz egalik hissini qayta tiklash usuli edi.

Xonadagi xira chiroq nuri Suheening oppoq va nafis badanida akslanib, manzarani yanada sirli va jozibali ko‘rsatardi. Yoongi kursida o‘tirgancha, go‘yo haykaldek qotib, qizning har bir harakatini nigohlari bilan ichib yuborgudek kuzatardi.
​Suhee hech qanday iymanmasdan, Yoongining o‘tkir nigohlari ostida tungi kiyimini yelkasidan sirg‘altirib tushirdi. U butunlay yalang‘och holda, o‘zining mukammal qomati bilan Yoongining qarshisida namoyon bo‘ldi. Yoongi bu go‘zallikdan bir muddat nafasini yutib yubordi, uning tomog‘i qurib, beixtiyor lablarini yalab qo‘ydi. Uning nigohida yillar davomida to‘planib qolgan ochlik va ehtiros yaqqol ko‘rinib turardi.

​Suhee sekin qadamlar bilan shkaf tomon yurdi. U yerdan o‘sha, faqat ikkisigagina ma’lum bo‘lgan, o‘tmishdagi ehtirosli tunlarning guvohi — qora to‘rlardan iborat kiyimni chiqarib oldi. Bu kiyim shunchalik yupqa va ochiq ediki, u qizning tanasini yashirish o‘rniga, uning har bir chizig‘ini, har bir nafis joyini yanada bo'rttirib ko‘rsatardi.

​Suhee o‘sha to‘rli kiyimni kiya boshladi. Uning har bir harakati Yoongini aqldan ozdirish uchun maxsus tayyorlangandek silliq va jozibali edi. To‘rlar Suheening ko‘kraklarini, belining nozik egilishlarini va uzun oyoqlarini shunchalik ochiq ko‘rsatib turardiki, Yoongi o‘tirgan joyida mushtlarini mahkam tugdi.

​— Hali ham o‘sha kiyim... — deb xirilladi Yoongi, uning ovozi endi butunlay bo‘g‘ilib chiqqandi. — Demak, uni hech qachon tashlab yubormagan ekansan-da?

​Suhee kiyimni to‘g‘rilab, sochlarini bir tomonga tashladi va Yoongi tomonga bir qadam bosdi. To‘rlar ostidan qizning har bir nafas olishi, ko‘kragining ko‘tarilib tushishi Yoongining ko‘z oldida yaqqol namoyon bo‘lardi.

​— Bu kiyim faqat sen uchun edi, Yoongi, — dedi Suhee past ovozda, uning nigohi yigitning ko‘zlariga mixlangan edi. — Buni sendan boshqa hech kim ko‘rishi mumkin emasligini bilarding-ku.

​Suhee Yoongining qarshisida to‘xtadi. Uning jozibador qiyofasi va to‘rli kiyimdagi bu manzarasi Yoongining sabr kosasini to‘ldirib yuborish arafasida edi.

Xonadagi og‘ir sukunatni faqatgina Suheening nafas olishi va qadamlarining mayin tovushi buza boshladi. U Yoongining qarshisida, xira chiroq nuri ostida sekin tebrana boshladi. Bu shunchaki raqs emas, balki yillar davomida ichga yutilgan sog‘inchning vujud tili bilan bayoni edi.

​Suheening qo‘llari o‘z tanasi bo‘ylab, o‘sha yupqa to‘rlar ustidan sirg‘alib yuqoriga ko‘tarildi. Uning har bir harakati o‘ta silliq va ehtirosli bo‘lib, to‘rlar ostidagi oppoq badani goh ko‘rinib, goh yashirinib, Yoongini butunlay sehrlab qo‘ygandi. Suhee belini noziklik bilan bukib, sochlarini orqaga tashlaganida, uning bo‘yni va ko‘kraklarining nafis chiziqlari Yoongining ko‘z oldida yaqqol namoyon bo‘ldi.

​Yoongi kursida qotib qolgancha, go‘yo nafas olishni ham unutgandek edi. Uning o‘tkir nigohlari Suheening har bir chizig‘ini — yelkalarining nozikligini, belining ingichka bukilishini va to‘rli mato ostidan bo‘rtib turgan har bir nuqtasini sinchiklab kuzatardi. Uning nigohi go‘yo qizning tanasini kuydirayotgandek edi.

​Suhee Yoongiga bir qadam yaqinlashib, uning tizzalari orasiga kirdi va past ovozda, ehtiros bilan shivirladi:l

​— Hali ham o‘sha nigoh... O‘sha och nigohing o‘zgarmabdi, Yoongi.

​Yoongining sabr kosasi to‘lib borardi. Uning mushtlari tugilgan, tomirlari bo‘rtib chiqqan edi. U Suheening bu o‘yinidan ham lazzatlanar, ham uni hoziroq o‘ziga tortib, bu to‘rlarni parchalab tashlashni istardi.

​— Sen... meni aqldan ozdirmoqchisan, — dedi Yoongi xirillagan ovozda. — Bilasanmi, bu raqsing uchun qanday jazo kutayotganini?

​Suhee jilmayib, barmoqlarini Yoongining yalang‘och yelkasiga qo‘ydi va uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi.

Yoongining xirillagan ovozi va Suheening har bir mayin harakati xonadagi ehtirosni portlash darajasiga olib keldi. Suhee Yoongining tizzalari orasida turib, uning ko‘zlariga tik qaragan ko‘yi sekin tiz cho‘kdi. Uning barmoqlari Yoongining shimining zamogiga tekkanda, yigitning butun vujudi shiddatli titroqdan seskanib ketdi.
​Suhee hech qanday shoshilinchsiz, Yoongini kiyimlaridan ozod qilar ekan, yigitning nafas olishi butunlay tartibsizlashib ketdi. Yoongi kursida o‘tirgancha, boshini orqaga tashladi, bo‘ynidagi tomirlari bo‘rtib chiqdi. U Suheening bu hukmronligiga va o‘ziga bo‘lgan cheksiz ishonchiga taslim bo‘lgan edi.

​Yoongi butunlay ozod bo‘lgach, Suhee sekin o‘rnidan turdi va yana uning ustidan joy oldi. Endi ular orasida hech qanday to‘siq qolmagandi. Faqatgina o‘sha yupqa to‘rli kiyim ularning issiq tanalari orasida ehtirosli ishqalanishni yanada kuchaytirardi. Suhee Yoongining yalang‘och yelkalariga qo‘llarini qo‘yib, uning ustida sekin tebrana boshladi.

​Yoongining kaftlari Suheening belidan mahkam tutib, uni o‘ziga qattiqroq bosdi. Uning nigohi Suheening lazzatdan yarim yumilgan ko‘zlariga mixlangan edi.

​— Sen... — deb pichirladi Yoongi, ovozi hayajondan bo‘g‘ilib. — Sening bu qilmishing uchun hali uzoq vaqt to‘lov to‘laymiz. Bugun tun bizniki, Suhee. Faqat bizniki.

​Suhee uning bo‘yniga osilib, qulog‘iga ohista pichirladi

— Shunday qilki, ertaga tong otishini istamay qolay...

​Ular kursining o‘zida bir-biriga chirmashib, dunyodagi barcha qayg‘ularni va kutilayotgan to‘y fojiasini o‘sha lahzalarning olovida kuydirib yuborishdi.

Yoongi Suheening qulog‘iga shunday bir xirillagan, ehtirosga to‘la ovozda pichirladiki, bu so‘zlar qizning butun vujudiga olov yoqqandek bo‘ldi

​— Shunday qilamanki, Suhee... ertaga tongda ko‘zingni ochganingda, ismingni ham, Kimlarning dabdabali to‘yini ham unutib yuborasan. Xotirangda faqat mening ismim va mana shu tunning tafti qoladi!

​Bu so‘zlardan so‘ng, go‘yo oradagi so‘nggi to‘siq ham parchalangandek bo‘ldi. Ular yana bir-birlarining lablariga tashna bo‘lib, shiddatli va bo‘g‘uvchi bo‘sa ola boshlashdi. Yoongining qo‘llari Suheening belidan yuqoriga sirg‘alib chiqdi.
​Uning kaftlari Suheening ehtirosdan biroz shishgan va tez-tez ko‘tarilib tushayotgan ko‘kraklariga borib to‘xtadi. Yoongi endi avvalgidek ehtiyotkor emasdi; yillar davomida to‘plangan sog‘inch va "bu faqat meniki" degan vahshiyona egalik hissi uni butunlay chulg‘ab olgandi.

U Suheening nafis ko‘kraklarini bor kuchi bilan, go‘yo ularni o‘zining vujudiga singdirib yubormoqchi bo‘lgandek eza boshladi.
​Suheening bo‘g‘zidan kutilmagan, lazzatli va og‘riqli bir ingrash otilib chiqdi. U Yoongining yalang‘och yelkalariga tirnoqlarini botirib, unga yanada qattiqroq yopishdi. Yoongining kuchli barmoqlari qizning badanida o‘z izini qoldirayotgan bo‘lsa-da, Suhee uchun bu dunyodagi eng yoqimli azob edi.
​Yoongi bo‘sani uzib, Suheening bo‘yniga tushdi va u yerda o‘zining muhrini — qizarib turgan izlarni qoldira boshladi. Har bir tishlashi, har bir qo‘polroq harakati Suheeni yanada aqldan ozdirardi.

​— Ayta qol... — deb xirilladi Yoongi, qizning ko‘kraklarini siqib turib. — Sen faqat Kim Yoonginikisan, shundaymi? O‘sha to‘yda o‘tirganingda ham, tanang mening kaftlarim taftini eslab turadi!

​Suhee uning shiddatli harakatlaridan boshini orqaga tashlab, faqat bitta narsani pichirlay oldi

​— Faqat... faqat seniki... Yoongi... to‘xtama...

Yoongining sabr-toqati butunlay tugagan edi. U Suheening ustidagi o‘sha yupqa, to‘rli kiyimni go‘yo u ularni ajratib turgan so‘nggi devordek, bir shiddatli harakat bilan yechib tashladi. Endi Suhee uning qarshisida mutlaqo himoyasiz, faqatgina Yoongining ehtirosli nigohlari ostida qolgan edi.

​Yoongi Suheening nozik belidan mahkam tutib, uni o‘ziga yaqinroq tortdi. Uning ikki barmog‘i qizning tanasi bo‘ylab pastga sirg‘alib tushdi va Suheening eng nozik, eng hayajonli nuqtasini ohista, ammo qat’iyat bilan uqalay boshladi.

​Bu kutilmagan va o‘ta ehtirosli teginishdan Suheening butun vujudi yoydek taranglashdi. Uning tomirlarida qon emas, go‘yo olov oqa boshlagandek edi. Qiz bunday aqldan ozdiruvchi lazzat to‘lqiniga dosh berolmay, Yoongining keng va baquvvat yelkalariga tirnoqlarini botirib, unga yanada qattiqroq yopishdi. Uning bo‘g‘zidan uzuq-yuluq, mayin bir ingrash otilib chiqdi.
​Yoongi esa harakatlarini to‘xtatmay, Suheening ko‘zlariga o‘sha shubhali, ammo olovli nigohi bilan tikildi. Uning nafas olishi shunchalik og‘ir ediki, xonadagi har bir so‘zi aks-sado berayotgandek tuyulardi.

​— Ayta qol, Suhee... — deb xirilladi Yoongi, barmog‘ining harakatini yanada tezlatib. — O‘sha so‘nggi kechamizdan beri... hech kim senga tegishiga yo‘l qo‘ymadingmi? Nahotki shu yillar davomida tanang faqat mening taftimni kutib yashagan bo‘lsa?

​Uning ovozida ham rashk, ham yashirin bir umid bor edi. U Suheening vujudi faqat o‘ziga tegishli ekanini, hech bir "zodagon" yoki Jin kabi erkaklar uning bu muqaddas chegarasini buzmaganini eshitishni istardi.

​Suhee lazzatdan boshini Yoongining bo‘yniga qo‘yib, zo‘rg‘a pichirladi:
​— Hech kim... Yoongi... Faqat sen... Men o‘sha kechadan keyin o‘zimni tirik murdadek his qilardim... Faqat sening qo‘llaring meni uyg‘ota oladi...

​Yoongi bu javobni eshitib, go‘yo g‘olibdek jilmaydi va Suheeni dast ko‘tarib, yotoqning o‘rtasiga, eng ehtirosli lahzalar sari yetakladi.

Yoongining ovozi endi butunlay bo‘g‘iq, nafs va qat’iyatga to‘la edi. U Suheening har bir titrog‘ini, har bir nafasini go‘yo o‘lja kabi kuzatib turardi. Uning nigohi qizning himoyasiz vujudida to‘xtadi.

​— Unda... — dedi Yoongi xirillab, uning ko‘zlari qorong‘ulikda yonayotgan olovdek yiltiradi. — Hozir senga juda og‘ir bo‘ladi. Chunki oxirgi aloqamizdan beri deyarli bir yil o‘tdi. Sening bu nafis vujuding meni sog‘ingani kabi, ancha torayib ham ketgan bo‘lishi kerak...

​U bu gapni aytish bilan birga, hech qanday ogohlantirishsiz, o‘zining ikki barmog‘ini Suheening tor va issiq vujudiga shiddat bilan tiqib yubordi.
​Suhee bu kutilmagan va o‘ta kuchli harakatdan kutilmaganda "oh!" deb yubordi. Uning butun vujudi yoydek taranglashib, yotoqdan biroz ko‘tarilib ketdi. Bu bir vaqtning o‘zida ham o‘tkir og‘riq, ham yillar davomida kutilgan o‘sha tanish, shiddatli lazzat edi. Qiz Yoongining yalang‘och yelkalariga tirnoqlarini qattiq botirdi, uning ko‘zlaridan kutilmagan hayajon yoshlari sizib chiqdi.

​Yoongi esa to‘xtamadi. U barmog‘ining har bir harakati bilan Suheening ichki dunyosini qaytadan zabt etayotgandek edi. U qizning qanchalik qiynalayotganini, ammo shu bilan birga qanchalik ehtiros bilan yonayotganini his qilib turardi.

​— Qara, qanchalik torsan... — deb pichirladi Yoongi, uning yuziga yaqin kelib. — Go‘yo birinchi marta bo‘layotgandek. Bu faqat meniki ekanligini hozir butun vujuding bilan his qilyapsanmi?

​Suhee javob berishga ojiz edi, u faqat Yoongining ismini takrorlar, uning har bir harakatiga butun borlig‘i bilan taslim bo‘lgan edi.

Xonadagi havo ehtiros va shiddatli nafaslardan quyuqlashib ketgan edi. Yoongi bir soniyaga to‘xtab, Suheening titrayotgan va olov bo‘lib yonayotgan vujudiga, uning butunlay taslim bo‘lgan holatiga tikildi. Qizning vujudi allaqachon tabiiy namlik bilan yaltirar, u har qanday og‘riqqa qaramay, Yoongining shiddatli yaqinligiga chanqoq edi.
​Yoongining nigohi qat’iy va olovli edi.

U qizning ko‘zlariga tik qarab, xirillagan, hukmron ovozda pichirladi:
​— Tayyorsan... Butun vujuding meni chaqiryapti, Suhee.

​Bu so‘zlardan so‘ng, u hech qanday ikkilanishsiz, o‘zining baquvvat azosini bir shiddatli harakat bilan Suheening tor va issiq vujudiga oxirigacha tiqib yubordi.
​Suheening bo‘g‘zidan kutilmagan, baland va o‘tkir bir ingrash otilib chiqdi. Uning ko‘zlari hayrat va o‘sha yillar davomida kutilgan shiddatli to‘liqlik hissidan katta-katta ochilib ketdi. Qizning butun vujudi yoydek taranglashdi, barmoqlari Yoongining baquvvat yelkalariga shunchalik qattiq botdiki, u yerda qizil izlar qoldi.
​Yoongi bir muddat qimirlamay turdi.

U Suheening ichki vujudi uni qanchalik qattiq siqib turganini, qizning nafas olishi qanchalik tezlashganini his qilib, o‘zini zo‘rg‘a tiyib turardi. Uning peshonasidan ter tomchilari Suheening ko‘kragiga tushar, xonada faqatgina ularning bir-biriga urilayotgan yurak urishlari eshitilardi.

​— Juda torsan... — deb pichirladi Yoongi, tishlarini g‘ijirlatib. — Go‘yo birinchi marta senga tegayotgandekman. His qilyapsanmi? Sen faqat meniki bo‘lib qolasan... hatto o‘sha la’nati to‘ydan keyin ham bu hisni unuta olmaysan!

​Suhee javob o‘rniga Yoongining bo‘ynidan mahkam quchoqlab, uni o‘ziga yanada qattiqroq tortdi. Yoongi esa sekin-asta, lekin shiddatli sur’atda harakat boshladi. Har bir zarbasi bilan u Suheening butun borlig‘ini zabt etar, yillar davomidagi ayriliqni mana shu olovli daqiqalarda yo‘q qilib yuborishga urinardi.

Xonadagi vaqt tushunchasi yo‘qolgandek edi. Bir necha soat davom etgan bu shiddatli ehtiros Yoongini butunlay o‘z domiga tortgan, u go‘yo yillar davomida to‘planib qolgan ochlikni bir tunda qondirmoqchi bo‘layotgandek to‘xtashni xayoliga ham keltirmasdi. U Suheeni turli pozitsiyalarga solar, har bir harakati bilan qizning vujudini qaytadan zabt etardi.

​Ammo Suheening nafis tanasi bunday to‘xtovsiz va shiddatli bosimga dosh berishga qiynala boshladi. Uning har bir mushagi toliqqan, yuzidagi ehtirosli qizillik o‘rnini biroz horg‘inlik egallayotgan edi. Yoongining har bir shiddatli zarbasi endi nafaqat lazzat, balki chidab bo‘lmas og‘riqni ham olib kelayotgandek tuyulardi.

​Suhee yotoqning choyshablarini mahkam changallab, boshini yostiqqa burkadi. Uning nafas olishi endi shunchalik og‘ir va uzuq-yuluq ediki, o‘pkasida havo qolmagandek edi. Uning tanasi har bir yangi harakatdan seskanib ketar, og‘riqlar me’yordan ortib, vujudini qaqshata boshlagandi.

​— Yoongi... — deb pichirladi Suhee, ovozi zo‘rg‘a chiqib. — Iltimos... biroz... to‘xta...

​Lekin Yoongi go‘yo bu so‘zlarni eshitmasdi. Uning ko‘zlari nafs va o‘sha vahshiyona egalik hissi bilan qorong‘ulashgan, u faqatgina Suheening tanasidan kelayotgan issiq taftni va uning har bir titrog‘ini his qilardi. U qizning belidan mahkam tutib, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi va navbatdagi shiddatli harakatni amalga oshirdi.
​Suheening ko‘zlaridan horg‘inlik va og‘riqdan yosh sizib chiqdi. U Yoongining yelkalariga qo‘llarini qo‘yishga ham majoli qolmagan, faqatgina taqdirga va Yoongining bu to‘xtovsiz shiddatiga taslim bo‘lgan edi. Uning tanasi Yoongining har bir tegishidan qizarib, issiqdan yonar, go‘yo bu tun hech qachon tugamaydigandek, u esa bu ehtiros ummonida cho‘kib borayotgandek edi.

Xonadagi shiddatli ehtiros va og‘ir nafaslar nihoyat o‘zining eng yuqori nuqtasiga yetdi. Yoongining harakatlari keskinlashib, vujudi yoydek taranglashganicha, u so‘nggi bor Suheening tor vujudini his qildi. So‘ngra, bir shiddatli harakat bilan o‘zini undan ajratib, ochiq qolgan choyshablar ustiga bor vujudi bilan bo‘shandi.

​Xonaga og‘ir va karaxt qiluvchi sukunat cho‘kdi. Faqatgina ularning tartibsiz urayotgan yuraklari va shiddatli nafas olishlari bu sukunatni buzib turardi.

​Suhee yotoqda butunlay holsiz, oyoq-qo‘llari jonsizdek yotardi. Uning ko‘zlari yumilgan, lablari esa hamon titrar, go‘yo hozirgina sodir bo‘lgan bu "bo‘ron"dan so‘ng o‘ziga kelishga urinar edi. Uning nafis badani Yoongining qattiq tutqichlari va ehtirosli bo‘salaridan qizarib ketgan, har bir nafasi og‘riqli va chuqur edi. U hozir dunyodagi hech bir narsani — na to‘yni, na Janob Kimni, na ertangi kunni o‘ylashga majoli bor edi.
​Yoongi esa bir necha daqiqa qimirlamay yotdi, so‘ngra vazminlik bilan o‘rnidan turdi. Uning yuzida na pushaymonlik, na quvonch bor edi — faqatgina yillar davomida to‘plangan ochlikni qondirgan erkakning sovuqqon xotirjamligi sezilardi. U Suheega bir qarab ham qo‘ymay, yalang‘och holda hammom tomonga yurib ketdi.

​Eshik yopilganidan so‘ng, suvning shovullagan ovozi eshitila boshladi.
​Suhee yolg‘iz qolgach, ko‘zlarini sekin ochdi va shiftga tikildi. Uning yonoqlari bo‘ylab bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi. Bu tun hamma narsani o‘zgartirib yuborgan edi. Endi u o‘zini qanday his qilishi kerak? Yoongining "asiri"mi yoki hali ham o‘sha to‘yga borishga majbur bo‘lgan mahkumami?

Hammomdagi suvning shovullashi to‘xtadi. Oradan bir necha daqiqa o‘tgach, eshik g‘iyqillab ochildi va Yoongi beliga oppoq sochiqni bog‘lagan holda, nam sochlaridan suv tomchilari tomib chiqib keldi. Uning vujudi hali ham issiq bug‘ va dush gelining achchiq hidi bilan qoplangan edi. U xonadagi xira chiroq nuri ostida yotoqda jonsizdek yotgan Suheega qaradi.

​Yoongi karavot yoniga kelib, to‘shak chetiga o‘tirdi. Uning nigohi qizning qizarib ketgan yelkalari va horg‘inlikdan yumilgan ko‘zlarida to‘xtadi.

​— Suhee... — uning ovozi endi boyagi vahshiyona shiddatdan xoli, g‘alati bir xotirjamlik va past ohangda yangradi. — Yuvina olasanmi? O‘zing turishga darmoning bormi?

​Suhee javob berishga urindi, lablari biroz qimirladi, ammo bo‘g‘zidan birorta ham tovush chiqmadi. U hatto boshini tasdiq ma’nosida qimirlatishga ham ojiz edi. Butun vujudi qaqshab og‘rirdi, go‘yo suyaklari bir-biridan ajralib ketgandek, har bir mushagi toshdek qotib qolgandi. U faqatgina og‘ir nafas olar, ko‘zlarini ochishga ham qo‘rqqandek edi.

​Yoongi qizning bu holatini ko‘rib, chuqur tin oldi. U Suheening naqadar nozik ekanini va o‘zining ehtiroslari qanchalik ayovsiz bo‘lganini hozirgina anglab yetayotgandek edi. U hech qanday so‘zsiz, ehtiyotkorlik bilan Suheening yupqa belidan va tizzalari ostidan tutib, uni xuddi eng qimmatbaho, sinuvchan shishani ko‘targandek dast ko‘tardi.
​Suheening boshi Yoongining nam ko‘kragiga bemajol tushdi. U yigitning tanasidagi sovuq suv tomchilarini o‘zining lovullab yonayotgan terisida his qildi. Yoongi uni hammomga olib kirdi.

​Ichkarida havo issiq bug‘ bilan to'la edi. Yoongi allaqachon keng vannani iliq suv bilan to‘ldirib qo‘ygan, suv ustida mayin ko‘piklar suzib yurar edi. U Suheeni sekinlik bilan suvga tushirdi. Iliq suv qizning og‘riyotgan a’zolariga tekkanda, u beixtiyor ko‘zlarini yumib, tanasining biroz bo‘shashganini his qildi.

​Yoongi vannaning chetiga tiz cho‘kdi. U yumshoq gubkani olib, unga xushbo‘y sovun surtdi va Suheening tanasini mayinlik bilan yuvintira boshladi. Uning qo‘llari boyagi shafqatsiz erkakning qo‘llari emas, balki o‘zining eng yaqin insonini asrab-avaylayotgan najotkorning qo‘llariga o‘xshardi.

​U qizning yelkalari, ehtirosdan qolgan qizil izlar va titrayotgan qo‘llarini shunchalik ehtiyotkorlik bilan artardiki, go‘yo o‘sha og‘riqlarni o‘z qo‘llari bilan surtib olib tashlamoqchi bo‘lardi. Suhee bu g‘amxo‘rlikdan ko‘z yoshlarini tutib tura olmadi. Issiq suv va ko‘z yoshlari bir-biriga aralashib ketdi.

​— Yig‘lama, — deb pichirladi Yoongi, qizning nam sochlarini peshonasidan chetga surib. — Hammasi o‘tib ketdi. Hozir faqat orom ol.

​Suhee yigitning bu kutilmagan mehribonligidan, uning boyagi "yirtqich"dan bir zumda "himoyachi"ga aylanganidan hayratda edi. Ammo hozir uning qalbida faqat bitta tuyg‘u bor edi u qanchalik azob chekmasin, baribir mana shu erkakning qo‘llarida bo‘lishni dunyodagi hamma narsadan ko‘proq istardi.

@Ruohificc

Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar........

7 - Bob

Soat millari tonggi 4:00 ni ko‘rsatib turardi. Butun shahar hali tushlar og‘ushida, sukunatga g‘arq bo‘lgan bir paytda, Miyaning ichki soati uni uyg‘otdi. Bu uning ko‘p yillik odati — har kuni erta tongda yugurish u uchun shunchaki sport emas, balki tartibsiz hayotidagi yagona tartib edi.

​Miya ko‘zlarini ochib, xonadagi nimqorong‘ulikka tikildi. Derazadan kirayotgan xira ko‘cha chirog‘i nuri ostida u birinchi bo‘lib Yejinning o‘rniga qaradi. Dugonasi joyida jimgina, xotirjam uxlab yotardi. Kechagi qo‘rg‘ondagi mashmashalar, kamsitishlar va Jimin bilan kutilmagan uchrashuvdan so‘ng, Yejinning qachon qaytib kelishga ulgurganini Miya sezmay ham qolibdi

​U ohista o‘rnidan turdi-da, oyoq uchida dugonalarining yoniga bordi. Avval Yejinning, so‘ngra Yiseulning ustidan sirg‘alib tushgan adyollarini ehtiyotkorlik bilan to‘g‘rilab, ularni sovuq qotmasliklari uchun mahkamroq yopib qo‘ydi. Uning bu harakatida dugonalariga bo‘lgan cheksiz g‘amxo‘rlik va mehri namoyon edi.

​So‘ng, Miya o‘zining qora sport kiyimini kiyib, sochlarini mahkam qilib yig‘di. Stol ustida turgan naushniklarini olib, qulog‘iga taqdi-da, tashqariga yo‘l oldi.

​Tungi havo hali o‘zining salqinini yo‘qotmagan, ko‘chalar esa bo‘m-bo‘sh edi. Miya musiqani balandroq qilib, yengil yugurishni boshladi. Har bir qadami bilan u kechagi Jungkook bilan bog‘liq g‘alati xotiralarni va bugun uni kutayotgan "yordamchilik" vazifasini miyasidan chiqarib tashlashga urinardi.

Miya qariyb ikki soat davomida o‘zini jismoniy zo‘riqtirib, vujudidagi barcha g‘uborlarni ter bilan chiqargandek bo‘ldi. Musiqa sadosi ostida shahar uyg‘onishini kuzatib, yotoqxona binosiga yaqinlashayotganida, telefonining kuchli tebranishi uni to‘xtashga majbur qildi.

​Ekranda "Noma’lum raqam" yozuvi chiqib turardi. Miya peshonasidagi terni artib, nafasini rostladi va tugmani bosdi.

​— Allo? — dedi u biroz hansirab.
​— Shuncha yugurish senga kamlik qilmadimi deyman? — go‘shakdan tanish, biroz xirillagan va o‘ta xotirjam ovoz eshitildi.

​Miya joyida taqqa to‘xtadi. Bu ovozni u minglab odamlar orasidan ham taniy olardi. Jungkook.

​— Sen... Sen qayerdan bilasan? Meni poylayapsanmi? — Miya atrofga olazarak bo‘lib qaradi, lekin bo‘m-bo‘sh ko‘chada hech kim ko‘rinmasdi.

​— Poylash? Bu juda jo‘n so‘z, Miya. Men shunchaki o‘z "yordamchim"ning ish grafigini o‘rganyapman, — dedi Jungkook piching bilan. — Soat ertalabki olti. Ikki soatdan beri ko‘chadasan. Yomon emas, chidaming yuqori ekan.

​— Senga nima kerak o‘zi? Nega tong saharlab tinchlik bermaysan? — Miya asabiylashib, naushnikini qulog‘idan yulib oldi.

​— Menga "yordamchim"ning tetik bo‘lishi kerak. Chunki bugun seni juda og‘ir kun kutmoqda. Kechagi singan oyna uchun to‘lovni hoziroq boshlaymiz.

​— Nima? Hali darslarim boshlangani ham yo‘q-ku! — Miya e’tiroz bildirdi.

​— Meni darslaring qiziqtirmaydi deb aytganman shekilli? — Jungkookning ovozi kutilmaganda jiddiylashdi. — O‘n daqiqadan so‘ng bino oldida qora mashina bo‘ladi. Tayyor bo‘lib tush. Agar bir minut kechiksang, o‘sha universitetdagi "kelajaging" haqida qaytadan o‘ylashga to‘g‘ri keladi.

​— To‘xta! Men hali dush qabul qilishim, kiyinishim kerak! — Miya baqirib yubordi.

​— To‘qqiz daqiqa qoldi, Miya... Sakkiz yarim... — Jungkook gapini tugatmay aloqani uzib qo‘ydi.

​Miya telefonga qarab qolgancha, g‘azabdan lablarini tishladi.

— Lanati kibrli nusxa! O‘zini dunyo hukmdori deb o‘ylaydi! — deb so‘kingancha, bor kuchi bilan yotoqxona binosi tomon yugurib ketdi.

​Uning oldida dush qabul qilish, kiyinish va uyg‘onayotgan dugonalariga tushuntirish berish uchun bor-yo‘g‘i bir necha daqiqa qolgan edi.

Miya xonaga shamolddek uchib kirdi-yu, kiyimlari va sochiqni olib, hammomga sho‘ng‘idi. Ichkaridan suvning shiddatli ovozi eshitila boshladi. Oshxonada esa Yejin va Yiseul hali tonggi uyqusirashdan chiqmagan holda, kofe tayyorlab, nonushta uchun dasturxon tuzashayotgan edi.

​— Miya bugun har doimgidan ham tezroq qaytdimi? — hayron bo‘lib so‘radi Yiseul, tuxum qovurar ekan.

​— Shunaqaga o‘xshaydi. Biror nima bo‘lganmi deyman, — deb javob berdi Yejin, piyolalarni terib.

​Oradan bor-yo‘g‘i besh daqiqa o‘tar-o‘tmas, hammom eshigi sharaqlab ochildi. Miya yuzlari qizargan, badani hali bug‘lanib turgan holda chiqib keldi. Uning harakati shunchalik tez ediki, go‘yo vaqt bilan poyga o‘ynayotgandek edi. Bir qo‘li bilan fen ushlab sochlarini tartibga keltirar, ikkinchi qo‘li bilan esa dazmolni kiyim ustida yurgizar edi.

​— Miya, tinchlikmi? Nega bunchalik shoshilyapsan? — so‘radi Yejin hayratdan qotib. — Darslarga hali vaqt bor-ku?

​— Hozir emas, qizlar... Ikki daqiqa beringlar, kiyinib olay, hammasini aytib beraman! — dedi Miya, nafasini yutib.

​U roppa-rosa ikki daqiqa ichida o‘zining sevimli jinsi shimi va qora sviterini kiyishga ulgurdi. Sochlari hali oxirigacha qurimagan, namligi sezilib turardi. Miya fenni rozetkaga qayta tiqdi-da, sochlarini shoshilinch quritish barobarida dugonalariga yuzlandi. Fenning shovqini ostida u gapira boshladi.

​— Esinglardami, kechagi o‘sha "Kim"larning kenjasi? Jungkook! O‘sha hozirgina qo‘ng‘iroq qildi. Menga "yordamchisan" deb shart qo‘ygan edi-ku, esinglardami? Mana, ishini boshlabdi!

​— Nima? Shuncha vaqtlimi? — Yiseulning ko‘zlari qinidan chiqib ketayozdi. — Hali quyosh endi chiqyapti-ku!

​— Aytdim-ku, u telba deb! — Miya sochlarini fen bilan havoga ko‘tarib, tezroq quritishga urinar edi. — Pastda mashina kutyapti emish. Agar kech qolsam, o‘qishimni yopish bilan tahdid qilyapti. O‘sha kibrli nusxa meni o‘zining mulki deb o‘ylayapti shekilli!

​— Miya, bu xavfli emasmi? — Yejinning ovozida xavotir uyg‘ondi. — U senga biror zarar yetkazmasmikin?

​— Xavotir olma, Yejin. U qanchalik boy yoki qudratli bo‘lmasin, men ham osonlikcha taslim bo‘ladiganlardan emasman. Mashinasini pachoqlaganim yetmagandek, hali burnini bir marta bo‘lsa ham yerga ishqamasam, ismim Miya emas!

​Miya fenni o‘chirib, sumkasini yelkasiga tashladi. Nam sochlarini bir silkitib, dugonalariga qarab qo‘ydi.

— Men ketdim. Nonushtani o‘zinglar qilaveringlar, men "bo‘ri" bilan hisob-kitob qilishim kerak.
​U xonadan otilib chiqib, lift tomon yugurdi. Uning xayolida faqat bitta narsa edi: Jungkookning o‘sha soatiga qarab turgan mag‘rur qiyofasini ko‘rish va uning "kechikding" degan ta’nasiga munosib javob berish.

Miya liftning raqamlari o‘zgarishini intizorlik bilan kutib, bino darvozasidan otilib chiqdi. Ko‘cha chiroqlari ostida o‘sha haybatli qora yo‘ltanlamas go‘yo qurbonini poylayotgan yirtqichdek turgandi. Mashina kapotiga suyanib, qo‘lidagi qimmatbaho soatiga tikilib turgan Jungkookni ko‘rishi bilan Miya qadamini sekinlashtirdi.

​Jungkook boshini ko‘tardi. Uning nigohi Miyaning hali oxirigacha qurimagan, yelkasiga yoyilib turgan nam sochlariga, so‘ngra telefonining ekraniga tushdi.

​— Ikki daqiqa, — dedi Jungkook ovozida zarracha hissiyotlarsiz. — Ikki daqiqa kechikding, Miya. Mening vaqtim sening dars jadvalingdan ko‘ra qimmatroq turishini aytganmidim?

​Miya unga qarab piching bilan kulib qo‘ydi. Uning yuzida na qo‘rquv, na uzr so‘rash alomati bor edi. U sumkasini yelkasiga to‘g‘rilab, Jungkookning qarshisida mag‘rur turdi.

​— Ikki daqiqa uchun shunchalik fojia yasayapsanmi, Kim? — dedi Miya beparvolik bilan sochlarini orqaga tashlab. — Dunyo to‘xtab qolgani yo‘q-ku. Mening birinchi darsim soat sakkizda boshlanadi. Ungacha nima ish buyurmoqchisan? Yoki meni shahar bo‘ylab shunchaki aylantirib yurmoqchimisan?

​Jungkook Miyaning bu qaysarligidan biroz hayratlangan bo‘lsa-da, buni bildirmadi. U mashina eshigini ochib, Miyaga "o‘tir" degandek ishora qildi.

​— Sakkizgacha hali ikki soat bor, — dedi Jungkook mashina motorini o‘t oldirar ekan. — Va bu vaqt ichida sen "yordamchi" nimalar qilishi kerakligini tushunib olasan. Birinchi topshiriq: hozir shaharning narigi chetidagi omborxonaga boramiz. U yerda kechagi "guldon operatsiyasi"dan ko‘ra jiddiyroq masalalar hal qilinadi.

​Miya oynadan qarab, Jungkookning profiliga razm soldi.
— Omborxona? Erta tongdami? Sen haqiqatdan ham zerikarli odamsan, Kim. Hech bo‘lmasa nonushta qilib olishga ruxsat berarsan?

​Jungkook yo‘lga tikilgancha, labining chetida g‘olibona jilmayish paydo bo‘ldi.
— Ish vaqtida ovqatlanish haqida shartnomada yozilmagan edi. Lekin agar topshiriqni tez bajarsang, balki senga bitta kofe olib berarman.

​Mashina shiddat bilan joyidan qo‘zg‘alib, hali uyg‘onmagan shahar ko‘chalari bo‘ylab uchib ketdi. Miyaning darsigacha bo‘lgan bu ikki soat uning hayotidagi eng uzun va xavfli soatlarga aylanishi aniq edi.

Mashina shaharning chekka, sanoat hududidagi ulkan va g‘aribona ko‘ringan omborxona qarshisida to‘xtadi. Jungkook mashinadan tushib, og‘ir temir eshikni g‘irchillatib ochdi. Miya ichkariga qadam qo‘yar ekan, ko‘rgan manzarasidan daxshatga tushdi.

​Omborxonaning ichi go‘yo bo‘ron bo‘lib o‘tgandek to‘zib yotardi bo‘shashgan yog‘och qutilar, eski qog‘ozlar, temir-tersaklar va qayerdandir kelib qolgan latta-puttalar hamma yoqqa yoyilib yotardi. Chang havoda o‘ynar, har bir qadamda polning g‘irchillashi aks sado berardi.

​Jungkook qo‘llarini cho‘ntagiga solib, bu tartibsizlikka qarab turar ekan, so‘ng Miyaga yuzlandi. Uning yuzida o‘sha kibrli va biroz istehzoli ifoda bor edi.

​— Mana sening birinchi haqiqiy topshirig‘ing, — dedi Jungkook xotirjamlik bilan. — Bu yerda tartib o‘rnatishing kerak. Hamma narsa o‘z joyida, qutilar taxlangan va pol toza bo‘lishi shart.

​Miya hayratdan og‘zini ochib, bu ulkan maydonga va tog‘dek uyulib yotgan axlatlarga qaradi. So‘ngra o‘zining sport kiyimlariga va hali oxirigacha qurimagan sochlariga nazar tashladi.

​— Sen... Sen hazillashyapsanmi? — dedi Miya ovozi titrab. — Men sening shaxsiy yordamchingman deding, farroshing emas! Bu yerda kamida o‘nta odam bir kun ishlashi kerak-ku!

​Jungkook soatiga qarab qo‘ydi.
— Sakkizda darsing bor edi-a? Demak, senga motivatsiya berish uchun aytaman agar soat yetti yarimgacha bu yer yarqirab turmasa, darsga borishni unutaver. Shartnomamizda "yordamchi hamma buyruqlarni bajaradi" deb yozilgandi, adashmasam?

​Miya g‘azabdan mushtlarini tugdi. U Jungkookning yuziga qarab bor gapni aytib tashlamoqchi bo‘ldi, lekin yigitning qat’iyatli nigohi unga chekinishga yo‘l yo‘qligini eslatib turardi.

​— Yaxshi, Kim! — Miya sviterining yenglarini shimarib, sochlarini mahkamroq bog‘ladi. — Men buni qilaman. Lekin bilsang, bu qilganing aslzodaga emas, balki mayda bezoriga xos ish!

​Jungkook javob bermadi, shunchaki chetda turgan eski stulni artib o‘tirdi-da, telefonini chiqarib Miyani kuzata boshladi.

​Miya birinchi bo‘lib og‘ir yog‘och qutilarni sura boshladi. Chang uning yuziga, kiyimlariga o‘tirar, peshonasidan esa ter oqardi. U har bir qog‘ozni yig‘ishtirar ekan, Jungkookning har bir harakatini, uning beparvo o‘tirishini ko‘z ostidan kuzatib, ichida uni "miltiqqa" olib borardi.

​Oradan bir soat o‘tganda, omborxonaning yarmi sezilarli darajada tartibga kelgan, Miya esa charchoqdan zo‘rg‘a nafas olayotgan edi. Jungkook esa hali ham o‘sha joyida, Miyaning har bir harakatini go‘yo qiziqarli tomoshani ko‘rayotgandek kuzatib o‘tirardi.

Miyaning ko‘z oldi qorong‘ulashib, omborxonadagi changli havo o‘pkasiga og‘irlik qila boshladi. Ertalabki ikki soatlik yugurish, so‘ngra dush qabul qilib, bir burda non ham yemay bu ulkan omborni tozalashga kirishgani o‘z so‘zini aytdi. Qo‘lidagi og‘ir qutini chetga surar ekan, Miya kutilmaganda oyoqlari bo‘shashib, darmoni qochganini his qildi.

​U o‘zini tutib qolishga urindi, ammo vujudi bo‘ysunmadi. Miya sekingina tizzalari bilan chang bosgan polga o‘tirib qoldi. Boshi aylanib, nafasi tezlashdi, qo‘llari esa titray boshladi.
​Jungkook boyadan beri telefonga tikilib o‘tirgan bo‘lsa-da, Miyaning har bir harakatini ko‘z ostidan kuzatib turgan edi. Qizning kutilmaganda yerga cho‘kkanini ko‘rishi bilan uning yuzidagi o‘sha sovuqqon va istehzoli niqob bir soniyada parchalanib ketdi.
​U stuldan qanday otilib turganini o‘zi ham sezmay qoldi. Bir necha uzun qadamlar bilan Miyaning yoniga yetib keldi va uning changga belangan yelkalaridan mahkam tutdi.

​— Miya! Senga nima bo‘ldi? — Jungkookning ovozida boyagi kibrdan asar ham qolmagan, unda chinakam xavotir va vahima sezilardi.

​Miya boshini ko‘tarishga harakat qildi, ammo ko‘zlari yarim yumilgan, rangi oqarib ketgan edi.

— Shunchaki... biroz charchadim, Kim... — deb pichirladi u darmonsiz.

​Jungkook qizning muzdek va titrayotgan qo‘llarini ushladi. Uning ko‘zlarida o‘ziga nisbatan g‘azab uchqunlari paydo bo‘ldi. "Nima qilib qo‘ydim? Uni och qoringa shuncha ishlashga majbur qildimmi?" degan fikr miyasida chaqmoqdek urdi.

​— Men bilan gaplash, ko‘zingni yumma! — dedi Jungkook ovozi qat’iy, ammo mayin ohangda. U Miyani yerda qoldirmaslik uchun uni ehtiyotkorlik bilan dast ko‘tarib, o‘zi o‘tirgan stul tomon olib bordi.
​U qizni stulga o‘tqazib, uning qarshisida tiz cho‘kdi. O‘zining qimmatbaho ko‘ylagi chang bo‘lishi zarracha ham qiziqtirmasdi.

​— Men hozir... — Jungkook shoshib cho‘ntagidan telefonini chiqardi, ammo keyin Miyaning yuziga termulib, uning peshonasidagi sochlarini ehtiyotkorlik bilan chetga surdi. — Miya, meni eshityapsanmi? Hozir hammasi yaxshi bo‘ladi.

​U mashinasiga qarab yugurdi va u yerdan bir shisha suv hamda kechasi mashinasida qolib ketgan kichkina shokolad qutisini olib qaytib keldi. Suvni ochib, Miyaning lablariga yaqinlashtirdi.

​— Ich, ozgina ichib ol, — dedi u, qizning boshini ohista suyab turib.
​Miya bir necha qultum suv ichgach, biroz o‘ziga keldi. U Jungkookning shunchalik yaqin turganini, uning ko‘zlaridagi o‘sha g‘alati, iliq va xavotirli nigohni ko‘rib, yuragi kutilmaganda gupillab urib ketdi.

​— Nega bunchalik o‘jarsan? — deb pichirladi Jungkook, qizning o‘ziga kelganini ko‘rib chuqur tin olar ekan.

— Nega nonushta qilmaganingni aytmading? Men senga zolim emasman-ku...

Miya ko‘zlarini yumgancha, Jungkookning ko‘kragidan itarishga ham darmoni kelmadi. Uning kaftlari hali ham titrar, vujudidagi so‘nggi kuch boyagi og‘ir qutilar bilan birga sarf bo‘lib ketgandek edi. Jungkook unga suv ichirib, shokolad bo‘lagini og‘ziga tutganida, Miya uning ko‘zlaridagi aybdorlik hissini aniq ko‘rdi.

​— Senga... senga aytganimda nonushta qilishimga vaqt qoldir degandim, — deb pichirladi Miya, ovozi zo‘rg‘a chiqib. — Sen bo‘lsa "ishni erta tugatsang qahva olib beraman" deganding. Mana... tugatishimni kutmasdanoq qulab tushdim...

​Jungkook indamay, qizning bu zaif holatiga qarab, ich-ichidan o‘zini so‘kardi. U Miyaning shunchalik o‘jar va chidamli ekanini bilardi, lekin uni bu darajaga yetishini kutmagan edi.
​Miya og‘ir boshini sekinlik bilan Jungkookning keng yelkasiga qo‘ydi.

Yigitning qimmatbaho atiri va qandaydir erkaklarga xos sovuqqon hidi Miyaning burniga urildi. Bu hid hozir uni cho‘chitmas, aksincha, g‘alati bir xotirjamlik bag‘ishlayotgan edi.

​— Biroz shunday tur... juda charchadim, — dedi Miya ko‘zlarini butunlay yumib.

​Jungkook bir muddat qotib qoldi. Uning yuragi kutilmaganda shunday shiddat bilan ura boshladiki, go‘yo yelkasiga suyangan Miya buni eshitib qoladigandek edi. U avvaliga nima qilishni bilmay qo‘llarini havoda muallaq tutib turdi, so‘ng ehtiyotkorlik bilan, go‘yo eng nozik va sinuvchan narsani ushlayotgandek, bir qo‘lini Miyaning yelkasiga qo‘ydi.

​Omborxonaning changli va sovuq havosida faqatgina ularning bir maromdagi nafas olishi eshitilardi. Tashqarida shahar uyg‘onib, hayot shovqini boshlanayotgan bir paytda, bu ulkan va tartibsiz ombor ichida vaqt to‘xtab qolgandek edi.
​Jungkook Miyaning nam sochlaridan kelayotgan yalpizli shampun hidini tuydi. U qizning naqadar kichkina va himoyasiz ekanini hozirgina his qildi. Boyagi kibrli va buyruq beruvchi "Kim" merosxo‘ridan asar ham qolmagandi.

​— Uzr, — deb pichirladi Jungkook, Miyaning qulog‘iga yaqin kelib. U bu so‘zni hayotida juda kam ishlatardi, lekin hozir bu uning tilidan juda samimiy chiqdi. — Bilaman, sen o‘jarsan. Lekin sog‘lig‘ingni bunchalik xavf ostiga qo‘yishingni istamagandim.

​Miya javob bermadi. U Jungkookning yelkasida o‘zini kutilmagan darajada xavfsiz his qilib, bir necha daqiqaga bo‘lsa ham dunyodagi barcha muammolarni, qarzni va o‘sha singan mashina oynasini unutishga harakat qildi.

Omborxonadagi changli va og‘ir havo Miyaning charchagan vujudini butunlay holsizlantirgan edi. Jungkookning keng yelkasiga bosh qo‘ygancha, u o‘zi ham sezmagan holda chuqur uyquga ketdi. Uning muntazam va osoyishta nafas olishi Jungkookning bo‘yniga urilar, yigit esa qimirlashga ham botina olmay, go‘yo dunyodagi eng qimmatbaho xazinani asrayotgandek hayiqib turardi.

​Jungkook Miya butunlay uyquga ketguniga qadar kutdi. So‘ng uni ehtiyotkorlik bilan, go‘yo uyg‘otib yuborishdan qo‘rqqandek dast ko‘tardi. Uning kichkinagina va yengil vujudi Jungkookning baquvvat qo‘llarida yanada himoyasizroq ko‘rinardi. Yigit qizni omborxonadan olib chiqib, mashinaning old o‘rindig‘iga ohista yotqizdi va xavfsizlik kamarini ham o‘zi taqib qo‘ydi.

​Soatiga qaradi: 7:20. Dars boshlanishiga hali 40 daqiqa bor edi.
​Jungkook mashinani shiddat bilan emas, balki Miyaning uyqusi buzilmasligi uchun juda mayin haydab ketdi. U o‘zining har kuni tongda keladigan, shahar markazidagi eng hashamatli va tinch restoranlaridan birining oldida to‘xtadi. Bu yerda odatda faqat yuqori tabaqa vakillari va "Kimlar" kabi qudratli oilalar nonushta qilishardi.
​Mashina to‘xtashi bilan Miya ko‘zlarini ochdi. U biroz uyqusirab, qayerda ekanini anglamay atrofga qaradi. Restoranning dabdabali binosi va Jungkookning unga qarab turgan jiddiy, ammo biroz yumshagan nigohini ko‘rib, tili aylanmay qoldi.

​— Uyg‘ondingmi, "uyquchi"? — dedi Jungkook, o‘rindig‘iga suyanib. — Sakkizgacha hali vaqt bor. Va men och qoringa ishlashni yoqtiradigan yordamchilarni yomon ko‘raman.

​Miya sochlarini to‘g‘rilab, o‘zini tartibga keltirishga urindi. U hali ham Jungkookning yelkasida uxlab qolganidan biroz xijolatda edi.

​— Bu yer... bu yer juda qimmat joy-ku, Jungkook, — dedi Miya derazadan restoranga qarab. — Men bu kiyimda... chang bosgan sport kiyimida qanday kiraman?

​Jungkook mashina eshigini ochib tushar ekan, beparvo ohangda javob berdi:
— Men bilan birga bo‘lganingda, kiyiming hech kimni qiziqtirmaydi. Yoki yana qaysarlik qilib, yerga yiqilib tushmoqchimisan? Marhamat, tush.

​Miya noiloj mashinadan tushdi. Ular restoranga kirishganida, barcha xizmatchilar Jungkookni ko‘rib, ta’zim qilishdi. Hech kim Miyaning ust-boshiga yoki chang bo‘lgan poyabzaliga e’tibor berishga botinmadi. Jungkook ularni eng chekkadagi, shahar manzarasi ko‘rinib turadigan maxsus stolga boshladi.

​— Senga nima buyurishni o‘zim bilaman, — dedi Jungkook menyuga ham qaramay. — Hozir senga quvvat beradigan haqiqiy nonushta kerak.

​Miya uning bu qarorliligiga qarshi chiqmadi. U hozirgina Jungkookning yelkasida his qilgan o‘sha xavfsizlik tuyg‘usi hali ham qalbidan ketmagan edi. Jungkook unga qarab turib, kutilmaganda pichoq va sanchqini chetga surdi.

​— Bilasanmi, — dedi u ovozi pastlab, — sen boyagi omborda yiqilganingda... birinchi marta nimadandir qo‘rqib ketdim. Mashinamning oynasi singanida ham bunchalik vahimaga tushmagandim.

​Miya qoshlarini ko‘tarib unga qaradi. Bu "Kim"lar sulolasining toshbag‘ir vakilidan kutilmagan iqror edi.

Miya shirin nonushta va Jungkookning kutilmagan g‘amxo‘rligidan so‘ng o‘ziga kela boshladi. Uning ko‘zlaridagi boyagi horg‘inlik o‘rnini yana o‘sha sho‘x va biroz "zaharli" uchqunlar egalladi. U Jungkookning boyagi jiddiy iqrorini eshitib, fursatni boy bermay, vaziyatni yumshatish uchun hazilga o‘tdi.

​— Oho, Janob Kim Jungkook hozirgina nimadandir qo‘rqdim deb aytdimi? — Miya sanchqisini havoda o‘ynatib, Jungkookga qarab ko‘z qisib qo‘ydi. — Nahotki, "Mafia shahzodasi" kichkinagina yordamchisining chang bosgan polga o‘tirib qolishidan vahimaga tushgan bo‘lsa? Men seni faqat qimmatbaho mashinalaringning oynasi uchun qayg‘uradi deb o‘ylardim!

​Jungkook bu gapni eshitib, odatdagidek qoshlarini chimirmadi. Aksincha, u stuliga kengroq joylashib, Miyaning jonlanib qolgan yuziga qarab, chuqur va xotirjam nafas oldi. Uning yuzida kamdan-kam ko‘rinadigan, juda mayin bir tabassum paydo bo‘ldi.

​— Mashina oynasini almashtirsa bo‘ladi, Miya, — dedi u ovozi past va osoyishta ohangda. — Lekin sening o‘sha tinim bilmaydigan "zaharli" tiling to‘xtab qolsa, bu shahar juda zerikarli bo‘lib qoladi. Shuning uchun ham qo‘rqqandirman.

​Miya kutilmagan javobdan biroz duduqlanib qoldi, lekin darrov o‘zini o‘nglab oldi.

— Demak, meni zerikmaslik uchun asrayotgan ekansan-da? Yaxshi, unda keyingi safar omborxonaga borishdan oldin, menyuni oldindan yuborib qo‘y. Chunki och qolgan Miya — sindirilgan oynadan ham xavfliroq!

​Jungkook past ovozda kulib yubordi. Restoran xizmatchilari hayrat bilan bir-biriga qarashdi — ular o‘z xojalarini hech qachon bunday samimiy kulayotganini ko‘rishmagan edi.

​— Kelishdik, "xavfli xonim", — dedi Jungkook soatiga qarab. Soat 7:45 bo‘lgandi. — Endi esa, tezroq nonushtangni tugat. Bo‘lmasa, sening o‘sha qadrli darsingga kechikamiz. Va bu safar men seni darsxonagacha ko‘tarib borishimga to‘g‘ri keladi, bu esa butun universitetda mish-mish bo‘lishingga sabab bo‘lishi mumkin.
​Miya shoshib oxirgi bo‘lakni yeb oldi va sumkasini yelkaga tashladi.

— Yo‘q-yo‘q, rahmat! Ko‘tarib borishing shart emas, o‘zimning oyoqlarim hali xizmat qilyapti. Yur, "taksichi", darsimga hayda!

​Ular restorandan chiqib, mashinaga o‘tirishdi. Jungkook mashinani haydar ekan, Miya derazadan tashqariga qarab jilmaysiz. U o‘zini Jungkookning yonida kutilmagan darajada erkin va xotirjam his qilayotganini payqadi. Jungkook ham Miyaning bu o‘zgarishini, uning yana avvalgidek sho‘x bo‘lib qolganini ko‘rib, ich-ichidan xursand edi. Uning hayotiga kirib kelgan bu "to‘fon" barcha rejalarni buzib yuborgan bo‘lsa-da, u bu tartibsizlikdan zavq olayotganini endi tushunib yetayotgan edi

Suhee endigina uyqudan uyg‘onib, hayolidagi parishonlikni tarqatish uchun o‘ziga yengil nonushta tayyorlayotgan edi. Qahva hidi oshxonaga taralib, u endi birinchi qultumni ichmoqchi bo‘lganida, eshik qo‘ng‘irog‘i tinimsiz va talabchan chalingan tovush sukunatni buzdi.
​Suhee qoshlarini chimirib, eshikni ochdi va ostonada turgan odamni ko‘rib, nafas olishi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Yoongi. Uning har doimgidek sovuqqon, ammo o‘tkir nigohi Suheening hayajonini bir soniyada payqadi.

​— Yoongi? — Suhee hayratdan qotib qoldi.

​Lekin Yoongi hech qanday ruxsatni yoki taklifni kutib o‘tirmadi. U go‘yo o‘z uyiga kirgandek, Suheening yonidan yelka urib ichkariga kirdi. Uning qadamlari vazmin, ammo qat’iy edi. Mehmonxonaning o‘rtasidagi yumshoq divanga o‘zini tashlab, oyoqlarini chalishtirib joylashib oldi. Ko‘zlari stol ustida turgan meva solingan idishga tushdi va hech qanday iymanmasdan, uzum donasidan bir bo‘lagini olib og‘ziga soldi.

​Suhee eshikni yopib, uning qarshisiga keldi. Uning vujudi g‘azab va qandaydir eskirgan og‘riqdan titrardi.

​— Bu yerda nima qilyapsan, Yoongi? — dedi u ovozini barqaror saqlashga harakat qilib. — Sening bu yerga kelishingga hech kim ruxsat bergani yo‘q!

​Yoongi meva bo‘lagini xotirjam chaynab, sekin boshini ko‘tardi. Uning lablarida achchiq va istehzoli bir jilmayish paydo bo‘ldi. U Suheega xuddi yillar davomida ko‘rmagan, ammo har bir chizig‘ini yodlab qolgan eski tanishidek tikildi.

​— Nima, bo‘lajak kelinoyimni va sobiq sevgilimni ko‘rgani kelishim mumkin emasmi? — dedi u ovozi past va xirillagan ohangda.

​Bu so‘zlar xonadagi havoni bir zumda muzlatib qo‘ygandek bo‘ldi. "Kelinoyi" so‘zi Suheening yuragiga pichoqdek botdi, "sobiq sevgilim" degan ibora esa o‘tmishdagi barcha jarohatlarni yangilab yubordi.

​— Jin bilan to‘ying haqidagi xabarlar butun shaharni aylanyapti, — davom etdi Yoongi, yana bir bo‘lak mevani olib. — Bizning "olijanob" akamiz senga munosib juft bo‘ladi deb o‘ylaysanmi? Yoki sening o‘sha "zodagon" qoning shunday buyruq beryaptimi?

​Suhee unga yaqinlashdi, ko‘zlari nafratdan yonardi.

— Bu sening ishing emas! Sen bu oilaning qoidalarini ham, mening hayotimni ham allaqachon tark etgansan. Ket, Yoongi! Hoziroq chiqib ket!

​Yoongi o‘rnidan shartta turdi. Uning harakati shunchalik tez ediki, Suhee orqaga chekinishga ham ulgurmadi. Yoongi uning ko‘zlariga juda yaqin keldi, uning nafasidan ham o‘sha tanish, achchiq tamaki hidi kelardi.

​— Men hech qayerga ketmayman, Suhee, — deb pichirladi u. — Chunki sening bu "baxtli kelin" rolini qanchalik soxta o‘ynayotganingni ko‘rish menga zavq beryapti. Jin seni himoya qiladi deb o‘ylaysanmi? U shunchaki otasining qo‘g‘irchog‘i. Men esa... men hali ham o‘sha qoidalarni buzyapman.

​Suhee uning nigohidan qochishga urindi, lekin Yoongi uning bilagidan mahkam tutib qoldi. Ularning orasidagi o‘sha yashirin va tugallanmagan tuyg‘u xonada portlash arafasidagi vulqondek his qilinardi.

- Sen meni va bu munosabatlarni menga xiyonat qilgan kuning yo'q qilib bo'lgansan - Suhee deyarli yig'lab yuboray deb baqirdi.

- MEN SENGA SHUNI TUSHUNTIRISH UCHUN QANCHA VAQT SENDAN IMKONYAT SO'RADIM - uning ovozi butun uy  bo'ylab yangradi - Lekin sen nima qilding shunchaki mendan vos kechding. O'sha kuni men dori tasirida edim. Bu doriga qarshi kurashishga kuchim yetmadi Suhee - uning so'ngi so'zi deyarli pichirlab chiqdi.

Suheening ko‘z oldida o‘sha mudhish kecha xuddi kinotasmasidek qayta aylana boshladi. O‘sha xira chiroqlar, o‘sha nafratli manzara... Yoongining hozirgina aytgan "dori" haqidagi gaplari uning qulog‘iga boshqacha aks sado berdi.

​— Xiyonat? — Suheening ovozi titrab, bo‘g‘ziga achchiq bir narsa tiqildi. — Sen o‘sha kechani dori bilan oqlamoqchimisan? Men o‘z ko‘zlarim bilan ko‘rdim, Yoongi! O‘sha iflos xonada, o‘sha fohisha bilan... qanchalik yaqin bo‘lganingni! Sen unga qanday tikilib turganingni ko‘rganimda, yuragim parchalanib ketgan edi!

​Yoongi bu gapni eshitib, go‘yo yarasiga tuz sepilgandek yuzini burishtirdi. Uning g‘azabi endi chorasizlikka aylana boshlagandi. U Suheening qarshisiga shiddat bilan kelib, uning yelkalaridan mahkam tutdi.

​— Ha, ko‘rgansan! — deb baqirdi Yoongi, ko‘zlari qizarib. — Lekin sen o‘sha kecha mening vujudimda nimalar bo‘layotganini bilmaysan! Menga o‘sha la’nati hirsni qo‘zg‘atuvchi dorini berishganini, miyam butunlay o‘chib qolganini tasavvur ham qilolmaysan! Bu sening "olijanob" qarindoshlaringning o‘yini edi, Suhee! Ular bizni ayirmoqchi edi va buning uchun eng iflos yo‘lni tanlashdi!

​Yoongi Suheeni qo‘yib yuborib, devorga musht tushirdi. Xonadagi sukunatni faqatgina uning og‘ir nafas olishi buzar edi.

​— O‘sha fohisha... u shunchaki rejaning bir qismi edi, — davom etdi u past ovozda, tishlarini g‘ijirlatib. — Men o‘zimni boshqarolmasdim, vujudim yonayotgan edi. Sen eshikni ochib kirganingda, men seni emas, shunchaki qandaydir siluetni ko‘rayotgan edim. Men seni yo‘qotishimni bilardim, lekin o‘sha la’nati modda qonimda aylanib turganda, hech narsa qilolmadim!

​Suhee hayratdan devorga suyandi. U yillar davomida Yoongini shunchaki nafsiga qul bo‘lgan deb o‘ylagan edi. Ammo hozir uning ko‘zlaridagi bu haqiqiy azob va o‘sha tushunilmas "dori" haqidagi haqiqat Suheening butun ishonchini parchalab tashladi.

​— Nega... necha yil o‘tdi, Yoongi... nega shu paytgacha aytmading? — deb pichirladi Suhee, ko‘z yoshlari yonoqlari uzra oqa boshlab.

​— Aytsam ishonarmiding? — Yoongi unga qayrilib qaradi, nigohida cheksiz bir g‘am bor edi. — Sen o‘sha kechadan keyin meni hayotingdan shunchalik tez o‘chirib tashladingki, hatto eshikni ochishimga ham yo‘l qo‘ymading. Endi esa mana, akamga kelin bo‘lishga tayyorlanib o‘tiribsan...

​Suhee nima deyishni bilmay qoldi. Agar Yoongi haqiqatan ham tuzoqqa tushirilgan bo‘lsa, demak ular yillar davomida bir-birlaridan bekorga nafratlanib kelishganmi?

Suhee go‘yo butun dunyo ostun-ustun bo‘lib ketgandek, karaxt holda yerga tikilib qoldi. Yillar davomida qalbiga toshdek og‘ir botib kelgan nafrat, Yoongining bu iqroridan so‘ng qum kabi to‘kilib borardi. Uning nigohlari poldagi gilam naqshlarida adashib yurardi, lekin Yoongining o‘tkir va og‘riqli nigohi uni bir soniya bo‘lsa ham tark etmadi.

​Yoongi Suheening bu ojiz va dovdirab qolgan holatini ko‘rib, yuragi yanada qattiqroq ezildi. U vazmin, ammo shiddatli qadamlar bilan qizga yaqinlashdi. Har bir qadami xonadagi sukunatda aks sado berardi. Suhee qochishga ham, qarshilik ko‘rsatishga ham ulgurmadi — Yoongi uning ikki yelkasidan mahkam tutib, ohista, lekin qat’iyat bilan uni devorga tiradi.
​Endi ular orasidagi masofa butunlay yo‘qolgan, bir-birining issiq nafasini sezib turishardi. Yoongi Suheening ko‘zlariga tik qaradi, uning nigohida ham sog‘inch, ham o‘sha qadimiy azob qorishib ketgan edi.
​
​

Suhee devorga suyanganicha, Yoongining yaqinligidan nafas olishga ham qo‘rqib turgandek edi. Yoongi uning yelkalarini mahkam tutib, ko‘zlariga tikilgancha, yillar davomida ichiga yutib kelgan alamini to‘kib soldi.

​— Menga qara, Suhee... — Yoongining ovozi endi pastroq, ammo har qachongidan ham o‘tkirroq eshitilardi. — Sen o‘sha kecha ko‘rgan narsangni xiyonat deb bilding. Men esa o‘sha dori ta’sirida o‘zligimni yo‘qotganimni, vujudim menga bo‘ysunmay qolganini tushuntira olmadim. Sen eshikni yopib chiqib ketganingda, men nafaqat seni, balki butun dunyoyimni yo‘qotganimni his qilganman.

​Suheening ko‘zlaridan oqqan yosh Yoongining qo‘llari ustiga tushdi. Uning yelkalari titrardi. Yoongining gaplari uning yillar davomida qurgan "nafrat qal’asi"ni butunlay parchalab tashlagan edi.

​— Nega o‘shanda aytmading? — deb pichirladi Suhee, ovozi yig‘i aralash chiqib. — Nega meni to‘xtatmading? Men seni nafrat bilan yashashga mahkum qildim deb o‘ylagandim, aslida esa ikkimiz ham yolg‘onning qurboni bo‘libmiz-ku...

​Yoongi peshonasini Suheening peshonasiga ohista tiradi. Uning nafas olishi hamon og‘ir edi, go‘yo yillar davomida to‘plangan yukni hozirgina yelkasidan tashlagandek.

​— Sen eshitishni istamading, Suhee. Men sening uying oldida tonggacha kutgan kunlarimni eslaysanmi? Sen esa derazani yopib, pardalarni tortib olarding. Men o‘sha "dori" haqida, meni kim tuzoqqa tushirgani haqida aytmoqchi edim... Lekin sen meni allaqachon hayotingdan o‘chirgan eding.

​Suhee ko‘zlarini yumdi. O‘sha og‘riqli xotiralar endi butunlay boshqacha ma’no kasb etayotgan edi. U Yoongining yuzidagi charchoqni, uning ko‘zlaridagi bitmagan yarani endi aniq ko‘rdi.

​— Kechir... — deb pichirladi Suhee, qo‘llarini ehtiyotkorlik bilan Yoongining ko‘kragiga qo‘yib. — Men seni eshitishim kerak edi. Men ko‘rgan narsamga shunchalik ishongandimki, sening so‘zlaringga joy qoldirmaganman.

​Yoongi qizning bu so‘zlarini eshitib, uni yanada mahkamroq devorga tiradi. Ularning yurak urishi bir-biriga urilib, xonadagi sukunatda yagona tiriklik nishonasidek eshitilardi. Yoongi Suheening yuzidagi yoshlarni ohista barmog‘i bilan artdi.

​— Endi kechmi? — so‘radi Yoongi, uning nigohida ham umid, ham qo‘rquv bor edi. — Endi hamma narsani bilganingdan keyin... baribir o‘sha to‘y bo‘ladimi? Baribir mening "kelinoyim" bo‘lasanmi?

Suhee og‘ir va karaxt bir holatda edi. Uning nigohida Yoongiga bo‘lgan cheksiz sog‘inch va ayni damda chorasizlik aks etardi. U bu haqiqatni yillar davomida kutgan edi, ammo endi u kelganida, hamma narsa juda chigallashib ketgan.

​Janob Kim — bu ism Suheening vujudiga sovuq titroq yugurtirardi. To‘y haqidagi xabar allaqachon butun mamlakatga yoyilgan, taklifnomalar yuborilgan, "Kim"lar sulolasining obro‘si bu nikoh bilan chambarchas bog‘lanib bo‘lingan edi. Agar to‘y bekor bo‘lsa, Janob Kimning g‘azabi nafaqat Suheeni, balki Yoongini ham kulga aylantirishi hech gap emasdi.
​Suhee bu haqiqatni yaxshi bilardi: ular o‘rtasidagi masofa endi faqatgina nafrat emas, balki butun bir imperiyaning qat’iy qonunlari edi.
​Yoongining "Endi kechmi?" degan savoli xonada javobsiz muallaq qolib ketdi.

Suhee bu savolga so‘z bilan javob bera olmasligini his qildi. Har qanday gap hozir o‘rinsiz va ojiz edi. Uning o‘rniga, Suhee o‘zini jizg‘anak qilayotgan sog‘inch va azobga taslim bo‘ldi.

​U kutilmaganda Yoongining bo‘ynidan mahkam quchoqlab, undan qattiq bo‘sa ola boshladi. Bu bo‘sa shunchaki ehtiros emas, balki yillar davomida aytilmagan uzrlar, bitmagan yaralar va "seni hali ham sevaman" degan hayqiriqning ifodasi edi.

​Yoongi avvaliga bu kutilmagan shiddatdan biroz esankirab qoldi, lekin darrov Suheening belidan mahkam tutib, unga javob qaytardi. Devorga tirab turilgan bu ikki vujud hozir dunyodagi barcha qoidalarni, Janob Kimning tahdidlarini va kutilayotgan to‘yni unutishga urinardi.
​Suheening ko‘z yoshlari Yoongining yuziga urilar, u har bir harakati bilan "Meni qutqar, lekin baribir kech" degandek edi. Yoongi esa uni shunday mahkam qisardiki, go‘yo qo‘yib yuborsa, Suhee yana o‘sha sovuq va dabdabali "Kim"lar dunyosiga g‘oyib bo‘ladigandek edi

Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar......

6 - Bob

​— Bilasanmi, Miya, — dedi Jungkook ovozi kutilmaganda jiddiylashib. — Sen bugun o‘sha sharobni sepganingda, men ich-ichimdan qarsak chaldim. Yillar davomida o‘sha xonimning og‘zini yopadigan mard topilmagandi. Sening bu o‘jarliging... menga yoqyapti.

​Miya bir zum jim bo‘lib qoldi. U bunday javobni kutmagan edi. Jungkookning nigohida kibr emas, balki charchagan insonning samimiy e’tirofi borligini sezdi.

​— Menga yoqishga urinma, — dedi Miya ohista, lekin hali ham o‘shsha qaysarlik bilan. — Baribir sendan nafratlanaman.

​— Nafratlanaver, — dedi Jungkook mashinani katta yo‘lga chiqarib. — Hech bo‘lmaganda bu tuyg‘u soxta emas.

Mashina shahar chiroqlari ko‘rinib turgan tekis yo‘lga chiqdi, ammo ichkaridagi "jang" to‘xtash niyatida emas edi. Miya yalangoyoq holda, qimmatbaho charm o‘rindiqda o‘zini imkon qadar noqulay ko‘rsatishga urinib, Jungkookning har bir harakatidan xato izlardi.

​— Shuncha puling bor ekan, nega mashinang bunchalik tez yuradi? — dedi Miya to‘satdan, go‘yo xavfsizlik kamarini dushmandek ushlab. — Odamni ko‘nglini aynityapsan. Yoki tezlik bilan o‘zingdagi bo‘shliqni yopmoqchimisan?

​Jungkook rulni bitta barmog‘ida burab, piching bilan javob qaytardi:
— Bu "bo‘shliq" emas, bu ot kuchi, Miya. Sening piyoda yurishingga qaraganda ancha samaraliroq. Yoki o‘sha o‘rmonda qolib, boyqushlar bilan falsafiy suhbat qurmoqchimiding?

​— Boyqushlar sendan ko‘ra aqlliroq gapirishiga ishonchim komil! — Miya o‘rnidan sapchip tushdi. — Ular hech bo‘lmasa birovni tabaqalarga ajratmaydi. Sen boy bo‘lsang nima, Kim bo‘lsang nima? Oxir-oqibat hammamiz bir xil tuproqqa boramiz. Sening o‘sha qimmatbaho soating o‘limni bir soniyaga bo‘lsa ham to‘xtatib qola oladimi?

​Jungkook mashinani chetga olib, keskin to‘xtatdi. Miya oldinga siltanib ketdi. Yigit unga juda yaqin keldi, uning ko‘zlarida g‘alati bir uchqun bor edi.

​— Sening tiling nafaqat o‘tkir, balki zaharli ham ekan, — dedi Jungkook past ovozda. — Lekin bilasanmi, nima qiziq? Sen meni yomon ko‘rasan, lekin hozir mening mashinamda o‘tiribsan. Nafrating senga issiqlik beryaptimi yoki xavfsizlikmi?

​Miya uning nigohidan qochmadi. U yigitning yuziga yaqinlashib, nafasini uning yuzida his qildi:
— Men sening mashinangda o‘tiribman, chunki sen meni majburlading. Va xavfsizlik haqida gapiradigan bo‘lsak... Sening yoningda bo‘lishdan ko‘ra, o‘sha o‘rmondagi bo‘rilarga ishonish osonroq. Chunki bo‘rilar hech bo‘lmasa yuzingga qarab hujum qiladi, sizlar kabi orqadan pichoq urmaydi!

​Jungkook bir muddat unga tikilib qoldi. Uning yuragi negadir tezroq ura boshladi. Bu qiz uni kamsitayotgan edi, uni ayblayotgan edi, lekin Jungkook hayotida birinchi marta o‘zini tirik his qilayotgan edi.

​— Juda yaxshi, — dedi Jungkook rulga qayta yopishib. — Demak, men bo‘ridan ham battar ekanman. Unda mahkamroq ushlab ol, chunki "bo‘ri" seni uyingga eltib qo‘yishga qaror qildi. Faqat yo‘lda tishlab olmasang bo‘ldi.

​— Xavotir olma, sendaylarning go‘shti juda achchiq bo‘ladi! — deb javob qaytardi Miya deraza oynasiga boshini urib.

​Jungkook mashinani yana shiddat bilan haydab ketdi. Uning yuzida butun oqshom davomida yo‘qolmagan o‘sha g‘alati, mamnun jilmayish bor edi.

Mashina shahar ko‘chalariga kirib kelganida, Miya o‘zining tashqi ko‘rinishi haqida o‘ylab qoldi. Qo‘rg‘ondagi baqir-chaqir va o‘rmon yo‘lidagi sarguzashtlardan so‘ng, u o‘zini tartibga keltirib olishi kerak edi.

U sumkasidan telefonini olib, soatga qaradi, so‘ng ekran yorug‘ligida o‘z aksini ko‘rdi. Lab bo‘yog‘i biroz o‘chib, rangi xiralashgan edi. ​Miya sumkasidan o‘zining sevimli, to‘q qizil — deyarli labining tabiiy rangiga yaqin bo‘lgan bo‘yog‘ini chiqardi. U oynaga qaramay, mahorat bilan surishga odatlangan edi. Aynan bo‘yoqni labiga yaqinlashtirib, ohista surishni boshlagan soniyada...

​"G‘ir-r-r-et!" — tormoz ovozi yangradi.

​Svetoforda to‘satdan qizil chiroq yonganini ko‘rgan Jungkook mashinani keskin to‘xtatgan edi. Miya oldinga siltanib ketdi, qo‘lidagi lab bo‘yog‘i esa labidan chiqib, iyagigacha uzun, qizil chiziq bo‘lib tortilib ketdi.

​Xonada o‘lik sukunat cho‘kdi. Miya bir necha soniya qotib qoldi. Uning yuzi hozir xuddi "Joker"ning yuziga o‘xshab qolgan edi. U sekin boshini burib, rulni xotirjam ushlab, hech narsa bo‘lmagandek yo‘lga tikilib turgan Jungkookga qaradi.

​— Sen... — Miya g‘azabdan bo‘g‘ilib gap boshladi. — Sen buni ataylab qilding! Shundaymi? Mening ustimdan kulmoqchimisan?

​Jungkook hayron bo‘lib unga qaradi. U rostdan ham svetaforga ulgurishga harakat qilgan, Miyaning pardoz qilayotganini payqamagan edi. Ammo qizning yuzidagi uzun qizil chiziqni va uning "jangovar" qiyofasini ko‘rishi bilan u o‘zini tutib tura olmadi. Uning yuzida avval yengil tabassum, so‘ng esa baland ovozli kulgu paydo bo‘ldi.

​— Ataylab? Miya, men haydovchiman, grimchi emasman! — dedi u kulgi aralash. — Lekin tan olish kerak, bu yangi uslub senga juda yarashibdi. "Qizil chiziqli xonim" — juda original!

​— Kulma! — Miya bor ovozi bilan baqirdi va sumkasidan salfetka qidira boshladi. — Sening o‘sha kibrli oilang kabi, bu mashinang ham faqat odamlarni qiynash uchun yaratilgan! Senga bu qiziq tuyulyaptimi? Men sening o‘yinchog‘ing emasman!

​Jungkook kulishdan to‘xtadi, lekin ko‘zlaridagi uchqun hali ham bor edi. U Miyaning shunchalik asabiylashayotganini ko‘rib, kutilmaganda unga yaqinlashdi. Uning qo‘li Miyaning yuziga yaqinlashganida, qiz seskanib o‘zini orqaga tortdi.

​— Qimirlama, — dedi Jungkook ovozi kutilmaganda jiddiylashib. U barmoqlari bilan Miyaning iyagidagi bo‘yoqni ohista artib tashlamoqchi bo‘ldi. — Men buni rostdan ham ataylab qilmadim. Shunchaki... svetafor o‘z vaqtida yondi.

​Miya uning qo‘li terisiga tekkanida jim bo‘lib qoldi. Uning nafas olishi tezlashdi, lekin bu safar g‘azabdan emas edi. Jungkookning nigohi juda yaqin, uning harakatlari esa g‘alati darajada mayin edi.

​— O‘zim... o‘zim qilaman, — pichirladi Miya, yigitning qo‘lini itarib yuborar ekan. Uning yuragi negadir boyagi bo‘rilardan ko‘ra ko‘proq vahimaga tusha boshlaganini his qildi.

​Jungkook yana rulga qaytdi. Yashil chiroq yondi. Mashina harakatlanar ekan, Jungkook past ovozda qo‘shib qo‘ydi:
— Sen baribir bo‘yoqsiz ham chiroylisan. Ayniqsa, jahling chiqqanda.

Miya deraza oynasiga qarab o‘tirgan bo‘lsa-da, uning butun diqqat-e’tibori yonidagi haydovchi o‘rindig‘ida o‘tirgan yigitga qaratilgan edi. U go‘yo tasodifan, sekingina nigohini Jungkookka burib, uni o‘g‘rincha o‘rganar edi.

​Jungkookning rulni boshqarayotgan baquvvat qo‘llari, keng yelkalari va har bir harakatidagi vazminlik uning o‘z ustida tinimsiz ishlaganidan dalolat berardi. Sport zalidagi soatlar bekor ketmagani ochiq-oydin ko‘rinib turardi. Uning oppoq, yengillari shimarilgan ko‘ylagi ostidan bilaklaridagi murakkab, bir-biri bilan kesishib ketgan tatuirovkalari biroz ko‘rinib turardi. Bu chizgilar uning sovuqqon qiyofasiga qandaydir isyonkor va sirli joziba bag‘ishlab turardi.

​"Lanati, nega u bunchalik mukammal?" — deb o‘yladi Miya ichida, labini tishlab.

​Uning tiniq yuzi, tartib bilan tushib turgan sochlari va har qanday vaziyatda ham o‘zini yo‘qotmaydigan mag‘rur turishi Miyaning ideallari darajasida edi. Agar bu yigit o‘sha qonli va kibrli "Kimlar" sulolasining merosxo‘ri bo‘lmaganida, agar u shunchaki ko‘chadagi oddiy, shirinso‘z yoki hatto biroz sho‘x yigit bo‘lganida edi... Miya uni o‘ziga rom qilish uchun bor mahoratini ishga solgan, har qanday yo‘lni sinab ko‘rgan bo‘lardi.
​Lekin u "Kim" edi. Bu familiya ular o‘rtasida o‘tib bo‘lmas baland devordek turardi.

Miya bu devorni buzib o‘tish qanchalik xavfli ekanini tushunardi, ammo yuragi baribir bu "ideal xavf"ga talpinar edi.

​Jungkook esa Miyaning o‘g‘rincha nigohlarini sezib turardi. U kutilmaganda boshini Miyaga burib, ko‘zlarini qisgancha piching qildi:
— Yuzimda yana biror narsa qoldimi? Yoki meni o‘rganishni tugatdingmi?

​Miya shoshib nigohini qochirdi, yuzi esa qizarib ketdi.
— Men... men shunchaki tashqariga qarayotgan edim! — dedi u duduqlanib. — O‘zingga bino qo‘yma.

​Jungkook past ovozda kulib qo‘ydi.
— Mayli, shunday bo‘la qolsin. Lekin bilsang, men ham "oddiy" bo‘lishni ba’zan orzu qilaman. Balki shunda sen meni bunchalik ko‘p so‘kmasmiding...

Mashina yotoqxona binosi oldida ohista to‘xtadi. Jungkook motorga dam berib, Miyaga qaradi:
— Yetib keldik, "zaharli" xonim, — dedi u ovozida biroz ma’yuslik bilan.

​Miya yalangoyoq holda, poshnali poyabzallarini qo‘liga olib mashinadan tushdi. Jungkook ham u bilan barobar tushib, qizning xavfsiz kirib ketishini kuzatmoqchi bo‘lib, mashinaga suyanganicha to‘xtadi. Aynan shu pallada, binoning soyasidan bir qiz shoshib chiqib keldi.

​— Jungkook! — deb qichqirdi u, ovozi hayajon va quvonchga to‘la edi.
​Miya ham, Jungkook ham o‘sha tomonga qayrilib qarashdi. Qizning uzun, qop-qora sochlari yelkasiga tushib turar, qomati esa xuddi jurnallardagi modellardek mukammal edi. Eng hayratlanarlisi, uning yuzida deyarli pardoz yo‘q edi, ammo tabiiy go‘zalligi kishini lol qoldirardi.

​U yugurib kelib, hech qanday iymanmasdan Jungkookning bo‘yniga osildi.
— Meni ko‘rgani keldingmi? Sog‘inib ketdim-ku! — dedi-yu, Jungkookning yuzidan samimiy o‘pib qo‘ydi.

​Miyaning vujudi muzlab ketdi. Boyagina ichida "ideal" deb atagan yigiti hozir boshqa bir go‘zal qizning quchog‘ida edi. Uning yuzi beixtiyor burishdi, tomog‘iga achchiq bir narsa tiqilgandek bo‘ldi.

​— Men... men kirdim, — dedi Miya qisqa va sovuq ohangda. Uning boyagi o‘jar va sho‘x kayfiyatidan asar ham qolmagandi. U hatto Jungkookning javobini kutmay, yotoqxona eshigi tomon tez-tez yurib ketdi.

​Jungkook esa kutilmagan tashrifdan shokda edi. U qizni o‘zidan uzoqlashtirishga urindi:
— Miyeon? Sen bu yerda nima qilyapsan? Va nima deb valdirayapsan? — Jungkookning nigohi Miyaning ortidan ergashdi, u qizning xafa bo‘lganini va noto‘g‘ri tushunganini sezib turardi.

​Miya eshikni shunday qattiq yopdiki, binoning oynalari zirillab ketdi. U zinadan ko‘tarilar ekan, o‘zini so‘ka boshladi: "Nima deb o‘ylagan eding, Miya? U Kim-ku! Uning atrofida bunaqa qizlardan mingtasi bor! Ahmoqsan, Miya, chinakam ahmoq!"

Miyaning ichidagi g‘azab endi nafrat va qizg‘onchiqning portlovchi aralashmasiga aylangan edi. U xonaga kirib tinchlana olmadi, aksincha, yuragi gupillab urib, vujudi olovdek yona boshladi. U beixtiyor balkon eshigini ochib, pastga — o‘sha qimmatbaho mashina va uning yonidagi "mukammal" juftlikka qaradi

​Pastda Miyeon hali ham Jungkookning bilagidan tutib, nimadir deb erkalik qilar, Jungkook esa uning gaplarini indamay eshitib turardi. Bu manzara Miyaning sabr kosasini toshirgan so‘nggi tomchi bo‘ldi. Uning ko‘zi balkon panjarasi chetidagi og‘ir, sopol guldonga tushdi.

​Miya nima qilayotganini o‘ylab ham o‘tirmadi. U guldondan ushladi va bor kuchi bilan pastga — aynan o‘sha ikki kimsaning o‘rtasiga qarab otib yubordi

​"CHIRS-S-S-S-S!"

​Guldondan chiqayotgan qisqa hushtaksimon ovoz ortidan dahshatli sinish sadosi yangradi. Guldon kutilganidek yerga emas, balki Jungkookning o‘sha ko‘z qorachig‘idek asraydigan sport avtomobilining old oynasiga borib tushdi. Oyna minglab mayda bo‘laklarga bo‘linib ketdi, guldon ichidagi tuproq va gullar esa dabdabali salon ichiga sochilib ketdi.

​— Voy xudoyim! — Miyeon qo‘rqib ketganidan qichqirib yubordi va Jungkookning ortiga berkindi.
​Jungkook esa kutilmagan zarbadan bir soniya qotib qoldi, so‘ng darrov yuqoriga — guldon uchib kelgan balkon tomonga qaradi. Uning nigohi o‘tkir va shiddatli edi. Miya yigitning nigohi o‘ziga qadalishini sezishi bilan, yuragi qinidan chiqqudek bo‘lib, balkon poliga shartta o‘tirib oldi. U devorga suyanib, nafasini ichiga yutib turardi.

​— Nima bo‘ldi? Kim bu? — Miyeon titroq ovozda so‘radi. — Jungkook, mashinang rasvo bo‘ldi!

​Jungkook sindirilgan oynaga va sochilgan tuproqlarga bir qarab qo‘ydi, so‘ng yana yuqoriga — Miyaning balkoni tomonga ma’noli jilmayib qaradi. U bu "sovg‘a" kimdan kelganini bir soniyada tushunib yetgandi. Faqat birgina odam bunday telba jasoratga ega edi.

​— Xavotir olma, Miyeon — dedi Jungkook ovozini atayin balandlatib, yuqoridagilar eshitishi uchun. — Bu shunchaki... "zaharli" bir salomlashish edi. Ko‘rinishidan, kimdir mening ketishimni juda ham xohlamayapti shekilli.

​Miya balkon polida o‘tirgancha tishlarini g‘ijirlatdi. U o‘zini fosh qilib qo‘yganini bilsa-da, ichidagi g‘azab biroz bosilgandek bo‘ldi. "Laynati! Oynang bilan birga o‘zing ham sinib ketsang bo‘lardi!" — deb pichirladi u.

Miyaning ichidagi g‘alayon endi sinsiq va g‘olibona bir mamnuniyatga aylangan edi. U balkon devoriga suyanib, o‘zining bu "jasorati"dan sarmast bo‘lib turganida, vannaxonadan sochlari nam, yuzida charchoq aks etgan Yiseul chiqib keldi.

​Yiseul xonadagi g‘alati sukunatni va Miyaning balkonda o‘tirgancha nimalardir deb pichirlayotganini ko‘rib, qoshlarini chimirdi.

​— Miya? Nima qilyapsan u yerda? — so‘radi Yiseul hayron bo‘lib. — Tinchlikmi? Nega yerda o‘tiribsan?

​Miya go‘yo jinoyat ustida qo‘lga tushgan bolakadek seskanib ketdi. U shoshib, tizalarida emaklab balkon ichkarisiga kirdi va so‘ng shartta o‘rnidan turib, ust-boshini qoqdi. Uning yuzida g‘alati, biroz telbanamo, ammo baxtli tabassum bor edi.

​— Hech nima, Yiseul! Shunchaki... toza havodan nafas olayotgan edim. Kechasi havo juda ajoyib-a? — dedi u va dugonasining savol berishiga yo‘l qo‘ymay, kiyim almashtirish bahonasida garderobga sho‘ng‘ib ketdi.

​Garderobning ichida Miya o‘zini tutib tura olmay, og‘zini qo‘li bilan yopgancha kular edi. U Jungkookning o‘sha qimmatbaho mashinasi va uning yonidagi Minyeonning qo‘rqib ketgan yuzini eslaganida, ichidagi barcha alamlar yuvilib ketgandek bo‘ldi.

U egnidagi qimmatbaho, ammo endi nafrat uyg‘otadigan bazim libosini yechib, o‘zining sevimli keng futbolkasini kiydi. U o‘zini har qachongidan ham yengil his qilardi.
​Yiseul esa Miyaning bu g‘alati harakatlaridan shubhalanib, balkonga chiqdi. U pastga — ko‘chaga qaradi.

​Pastda na Jungkook, na o‘sha sirli qiz ko‘rinmasdi. Faqatgina yo‘l chetida, chiroq nuri ostida bitta narsa ko‘zga yaqqol tashlanardi. Oynalari chil-chil bo‘lib singan, ustiga tuproq va gul bo‘laklari sochilgan dabdabali sport avtomobili. Mashina xuddi tashlandiq bir matohdek, egasiz qolib ketgandi.

​— Tavba... — deb yubordi Yiseul, ko‘zlariga ishonmay. — Miya, pastda kimningdir mashinasini pachoqlab ketishibdi! Bu qanaqa bezorilik bo‘ldi?
​Miya garderobdan chiqib, sochini yig‘ishtirarkan, beparvo ohangda javob berdi:
— Balki osmondan tosh tushgandir, Yiseul. Bu dunyoda hamma narsa bo‘lishi mumkin-ku, to‘g‘rimi?

​Lekin Miya bilmasdiki, Jungkook mashinasini shunchaki tashlab ketmagan edi. U aynan shu daqiqada yotoqxona binosining qorong‘u yo‘laklarida Miyaning xonasini qidirib yuqoriga ko‘tarilayotgan edi.

Miya endigina chuqur nafas olib, Yiseulga qo'rg'onda nimalar bo'lganini, Kim xonimning haqoratlari-yu, sharob voqeasini aytib bermoqchi bo'lib turganda, eshik shiddat bilan taqilladi. Bu oddiy taqillatish emas, balki javob olmaguncha ketmaydigan odamning qat'iy zarbalari edi.

​Yiseul soatga qaradi — allaqachon yarim tun.

— Kim bo'lishi mumkin bu vaqtda? — deb pichirladi u va ehtiyotkorlik bilan eshikni ochdi.

​Ostonada turgan odamni ko'rib, Yiseul beixtiyor bir qadam orqaga chekindi. Qarshisida qimmatbaho libosda, bo'yi baland, nigohi o'tkir va o'ta jiddiy bir yigit turardi. Uning qiyofasidan "Kimlar" sulolasiga xos bo'lgan hukmronlik va sovuqqonlik sezilib turardi.

​— Sizga kim kerak? — so'radi Yiseul hayron bo'lib.

​Jungkook xonaga kirmadi, lekin uning nigohi ichkarini qidira boshladi.
— Miya ismli qiz shu yerda yashaydimi? — dedi u, ovozi past, lekin amirona ohangda.

​Miya o'z ismini o'sha tanish, biroz xirillagan ovozdan eshitishi bilan yuragi qinidan chiqqudek bo'ldi. "Lanati, u haqiqatan ham keldi!" — deb o‘yladi u va nima qilayotganini ham anglamay, koridorga otilib chiqdi.

​U o'z tashqi ko'rinishi haqida mutlaqo unutgan edi. Hozirgi Miya — boyagi dabdabali bazimdagi qizdan butunlay farq qilardi. Sochlari pala-partish yig'ilgan, yuzida na bo'yoq, na boyagi qizil chiziq bor. Egnida esa o'zidan ikki baravar katta bo'lgan keng futbolka, pastida esa futbolkaning ostida deyarli ko'rinmay ketgan juda kalta shortik edi. Uning yalang'och oyoqlari va tabiiy, biroz hayajonlangan qiyofasi Jungkookning nigohini o'ziga mixlab qo'ydi.

​Jungkook Miyani bunday ko'rinishda — himoyasiz, oddiy va nihoyatda samimiy holatda ko'rib, bir muddat gapini yo'qotib qo'ydi. Uning g'azabi  bir soniyada hayrat bilan almashdi.
​Miya esa Jungkookning unga qarab turganidan o'ziga keldi va qo'llarini ko'ksiga qovushtirdi.

— Sen... bu yerda nima qilyapsan? Qanaqa yuz bilan kelding? — dedi u, ovozini balandlatishga harakat qilib, garchi o'zi uyalib ketayotgan bo'lsa-da.

​Yiseul esa hayron bo'lib bir Miyaga, bir Jungkookga qarardi. U hali pastdagi mashinani aynan shu yigitniki ekanini va Miya uni pachoqlaganini bilmas edi.
​Jungkook biroz jilmaydi, lekin bu safar jilmayishida kibr yo'q edi.

— Men "aybdor"ni qidirib keldim. Ko'rinishidan, u hozirgina uxlab qolmoqchi bo'lgan "farishta"ga o'xshab turibdi. Lekin mening mashinamning oynasi buni tasdiqlamaydi.

Yiseul ostonada turgan yigitning kiyimi va gap-so‘zidan uning oddiy odam emasligini, pastdagi pachoqlangan mashina esa aynan Miyaning "hunari" ekanini darrov fahmladi. U Miyaning g‘alati kulgisi va garderobga qochganining sababini endi tushunib yetgandi.

​— Men... men choy damlab kelaman, — dedi Yiseul vaziyatdan o‘zini chetga olib. U Miyaga "buning javobini o‘zing berasan" degandek ma’noli qarab qo‘ydi-da, oshxona tomonga o‘tib ketdi.

​Eshik oldida faqat Miya va Jungkook qolishdi. Jungkook Miyaning kalta shortikda va keng futbolkada turganiga, uning bo‘yanmagan, ammo tabiiy jozibasiga qarab turib, boyagi g‘azabini butunlay unutib qo‘ydi. Uning nigohi Miyaning yalang‘och oyoqlaridan tortib, pala-partish yig‘ilgan sochlarigacha sirli bir qiziqish bilan kezib chiqdi.

​Miya esa Jungkookning bunday sinchkov tikilishidan o‘zini noqulay his qila boshladi. U kiyimi biroz ochiqroq ekanini endi payqadi va futbolkasining pastki qismini pastga tortishga urindi.

​— Xo‘sh? — dedi Miya, ovoziga qat’iyat bag‘ishlab. — Mashinangni o‘zim sindirdim, nima deysan? Borib bobongga aytasanmi yoki politsiya chaqirasanmi?

​Jungkook bir qadam ichkariga bosdi. Miya beixtiyor orqaga chekindi, ammo Jungkook to‘xtamadi. U Miyaga shunchalik yaqin keldiki, qiz uning qimmatbaho atiri va qimmat tamaki aralashgan yoqimli hidini tuydi.

​— Politsiya? — Jungkook past ovozda kulib yubordi. Uning nigohi Miyaning lablariga tushdi, u yerda boyagi bo‘yoqning zo‘rg‘a ko‘rinadigan izi qolgandi. — Men politsiyaga nima deyman? "Bir qiz menga nisbatan qizg‘onchiq qilib, guldoni bilan mashinamni urib sindirdi" deymanmi? Bu mening g‘ururimga to‘g‘ri kelmaydi-ku.

​Miya yuzi lovullab yonganini his qildi.
— Qizg‘onchiq?! O‘zingga bino qo‘yma, Kim! Men shunchaki... o‘sha xonimning va sening kibrli basharangni ko‘rishni istamadim! — Miya barmoqlari bilan Jungkookning ko‘kragidan itarmoqchi bo‘ldi, lekin uning qo‘li yigitning qattiq va baquvvat mushaklariga tegib, to‘xtab qoldi.

​Jungkook Miyaning kichkinagina qo‘lini ushlab oldi. Uning barmoqlari qizning terisiga tekkanda, Miya vujudidan tok o‘tgandek bo‘ldi.

— Unda nega o‘sha "bashara"ni ko‘rish uchun balkonning chetida poylab o‘tirding? — deb pichirladi Jungkook, Miyaning ko‘zlariga tik qarab. — Nega aynan Miyeon meni o‘pganida guldonni otding?

​Miya tili aylanmay qoldi. Jungkookning nigohi shunchalik o‘tkir ediki, go‘yo u qizning barcha sirli o‘ylarini o‘qib olayotgandek edi.

​— Mashinani to‘laysan, Miya, — dedi Jungkook ohista, ammo jiddiy ohangda. — Lekin pul bilan emas. Mening mashinamning oynasi bir necha ming dollar turadi, sening esa bunga qurbing yetmaydi.

​— Nima demoqchisan? — Miya hayajon bilan so‘radi.

​Jungkook uning qo‘lini sekingina qo‘yib yubordi va xonaning o‘rtasiga qarab yurdi:
— Ertadan boshlab sen mening shaxsiy yordamchim bo‘lasan. Qayerga borsam, yonimda bo‘lasan. Men nima buyursam, so‘zsiz bajarasan. Toki o‘sha oyna pulini ishlab bermaguningcha.

Miyaning kutilmaganda paydo bo‘lgan g‘ururi va o‘jarligi yana jo‘sh urdi. U Jungkookning shartini eshitib, go‘yo haqoratlangandek boshini baland ko‘tardi. Uning keng futbolkasi ostida kichkinagina ko‘rinsa-da, nigohi har qachongidan ham o‘tkir edi.

​— Nima? Shaxsiy yordamchi? — Miya istehzo bilan kulib yubordi. — Sen meni o‘sha atrofingdagi qo‘g‘irchoq qizlar bilan adashtiryapsan shekilli, Kim! Mening sen kabi vaqtim bemalol emas. Men universitetda o‘qiyman, kelajagim bor! Ertalabdan kechgacha sening injiqliklaringni ko‘tarib, ortingdan laganbardorlik qilib yurishga na xohishim, na vaqtim bor!

​Jungkook Miyaning bu shiddatli rad javobidan hayratlanmadi. Aksincha, u xonadagi kichkina stolga suyanib, qo‘llarini ko‘ksiga qovushtirdi. Uning nigohi Miyaning qizarib ketgan yuzida to‘xtadi.

​— Universitet? — Jungkook qoshlarini biroz ko‘tardi. — Juda yaxshi. Bilim olishga intilishing tahsinga loyiq. Lekin qonun hamma uchun barobar, Miya. Sening "talaba" ekanliging birovning mulkiga zarar yetkazish huquqini bermaydi. Agar men hozirgina bitta qo‘ng‘iroq qilsam, sening o‘sha universitetdagi o‘qishingni ham, kelajagingni ham savol ostiga qo‘yishim mumkin. "Bezorilik" moddasi bilan haydalgan talabani qaysi dargoh qabul qiladi?

​Miya tishlarini g‘ijirlatdi. U yigitning hazillashmayotganini, Kimlar oilasi uchun birgina talaba qizning hayotini ostun-ustun qilib yuborish hech gap emasligini yaxshi bilardi.

​— Sen... sen meni qo‘rqityapsanmi? — ovozi biroz titrab chiqdi Miyaning.

​Jungkook unga bir qadam yaqinlashdi va uning ko‘zlariga tik qaradi:
— Yo‘q, men senga tanlov beryapman. Men sening o‘qishingga to‘sqinlik qilmoqchi emasman. Darslaringdan bo‘sh vaqtingda mening yonimda bo‘lasan. Mashina oynasining puli to‘languncha "ishlaysan". Buning evaziga men politsiyaga xabar bermayman va o‘sha singan oynani ham o‘zim ta’mirlataman.

​Miya bir muddat jim bo‘lib qoldi. Uning xayolida ming xil fikr aylanardi. Bir tomondan erkinligi va g‘ururi, ikkinchi tomondan esa Jungkook bilan o‘tadigan xavfli, ammo g‘alati darajada qiziqarli soatlar...

​— Yaxshi, — dedi Miya nihoyat, ovozini imkon qadar sovuq saqlab. — Faqat darslarimdan keyin. Va menga buyruq berayotganda tilingga ehtiyot bo‘lasan. Men sening quling emasman!

​Jungkook g‘olibona jilmayib qo‘ydi:
— Kelishdik, "yordamchi". Ertaga darsing tugashi bilan pastda mashina kutib turadi. Kechikma, chunki men kutishni yoqtirmayman.

Jungkookning qadam tovushlari yo‘lakda tinchishi bilan Yiseul go‘yo poylab turgandek oshxonadan otilib chiqdi. Uning qo‘lidagi choynak hali ham issiq edi, ammo nigohida choydan ko‘ra qaynoqroq qiziqish va xavotir bor edi.

​— Miya! Bo‘ldi, endi qochib qutulolmaysan! — dedi Yiseul choynakni stolga taqillatib qo‘yib. — Kim u? Boyagi kibrli xonimning o‘g‘limi? Nega u sening ismingni biladi? Va eng muhimi... nega u senga xuddi o‘ljasiga qaragandek tikilib turibdi?

​Miya chuqur uf tortdi-da, o‘zini karavotga tashladi. Uning charchagan, ammo hayajonli nigohi shiftga qadaldi.

​— O‘sha "Kimlar"dan biri... Janob Kimning kenja o‘g‘li Jungkook, — dedi Miya ovozi biroz titrab.

​Keyingi yarim soat ichida Miya xonada u yoqdan-bu yoqqa yurib, bugun boshidan kechirgan barcha aqldan ozdirar voqealarni birma-bir so‘zlab berdi:

​Qo‘rg‘ondagi dabdabali, ammo sovuq nonushta;

​Kim xonimning Yejinni va uning ota-onasini haqorat qilgani;

​Miyaning chiday olmay, xonimning ustidan qizil sharob sepib yuborgani;

​Jungkook bilan mashinadagi o‘sha asabiy va g‘alati tortishuvlar;

​Va nihoyat... balkon ostidagi Miyeon bilan uchrashuv hamda chil-chil bo‘lgan mashina oynasi.

​Yiseul eshitganlaridan qotib qoldi. U goh og‘zini yopib hayratlanar, goh Miyaning jasoratiga qoyil qolib kulib yuborardi. Ammo Jungkookning "yordamchi" haqidagi shartini eshitgach, uning yuzi jiddiy tortdi.

​

​— Miya, sen hazillashyapsanmi? — dedi Yiseul uning yoniga o‘tirib. — Ular xavfli odamlar. Birgina oyna uchun seni "yordamchi" qilib olishi... Bu shunchaki qarz undirish emas, Miya. U seni o‘z nazoratida ushlab turmoqchi. Sen o‘sha mashinaning oynasi qancha turishini bilasanmi? Sen uni o‘n yil ishlasang ham to‘lay olmaysan!

​Miya yostiqni quchoqlab, labini tishladi.
— Bilaman, Yiseul. Lekin boshqa choram bormi? Politsiyaga topshirsa, o‘qishdan haydalaman. Yejinning ahvoli nima bo‘ladi? Men shunchaki... chidashim kerak. Toki u mendan zerikib, haydab yuborguncha.

​— Yoki sen unga bog‘lanib qolguningcha... — deb pichirladi Yiseul ma’noli qarab. — Chunki u senga qaraganda, ko‘zlarida g‘azab emas, butunlay boshqa narsa bor edi.

​Miya dugonasining gapini eshitmaganga oldi, lekin ich-ichidan Jungkookning o‘sha yaqin turganidagi nafasi va o‘tkir nigohini eslab, yuragi yana gupillab ura boshladi.

@Ruohificc

Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar.....

5 - Bob

Bu lahzada qo‘rg‘onning mahobatli zinasidan tushib kelayotgan yetti nafar yigit go‘yo dunyo hukmdorlaridek ko‘rinardi. Ularning har biri o‘ziga xos sovuqqonlik va kuch-qudrat taratardi. Ammo Yejin uchun butun dunyo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

​Zinalardan tushib kelayotgan yigitlarning qadam tovushlari mehmonxonadagi og‘ir sukunatda aks-sado berardi. Eng oldinda Seokjin — yuzida o‘lik sukunat va qat’iyat bilan, ortida esa qolganlar kelardi. Ular qimmatbaho kostyumlarda, har bir harakati mukammal darajaga yetkazilgan holda zalga kirib kelishdi.

​Yejinning yuragi shunchalik tez ura boshladiki, u o‘z nafasini eshita boshladi. Uning nigohi yigitlar orasidan o‘sha tanish, samimiy va iliq siymoni izladi. Va topdi. Jimin.
​Jimin boshqa yigitlar bilan birga jiddiy qiyofada tushib kelayotgan edi, ammo uning nigohi tasodifan mehmonlar tomonga tushdi-yu, u joyida qotib qoldi. Uning ko‘zlarida hayrat, hayajon va anglab bo‘lmas bir qo‘rquv aralashgan tuyg‘u paydo bo‘ldi.

​"U... bu yerda nima qilyapti?" — Jiminning xayolidan o‘tgan yagona fikr shu edi. U qahvaxonadagi o‘sha ma’sum, oddiy va begubor qizning — "Kimlar" sulolasi bilan qon rishtalari borligini, hatto Suheening singlisi ekanini tasavvur ham qilmagan edi.
​Yejin esa Jiminning nigohini sezishi bilan vujudi titrab ketdi. U o‘zini fosh bo‘lgandek, eng maxfiy tuyg‘ulari o‘g‘irlangandek his qildi. Uning xayolidan ketmagan, tushlariga kirgan o‘sha "g‘alati sayyoh" aslida bu qonli saltanatning ajralmas bo‘lagi ekani uning qalbiga pichoqdek botdi.

​Jimin qadamini sekinlashtirdi, uning ko‘zlari Yejinning ko'k libosdagi ma’yus qiyofasidan uzilmasdi. U qizning nigohidagi og‘riqni va kamsitilganlikni darrov payqadi. Kim xonimning zaharli gaplaridan so‘ng, Yejin uchun Jiminning bu yerda bo‘lishi eng katta zarba edi.

​Qolgan yetti yigit ham to‘xtashdi. Namjoon va Yoongi qizlarga sinchkovlik bilan razm solishar, Jin esa o‘zining kelajakdagi "kelini" Suheega qaramaslikka harakat qilib, deraza tomonga tikilardi. Faqatgina Jimin va Yejin o‘rtasida go‘yo ko‘rinmas, ammo o‘ta tarang bir ip tortilgandek edi.

​— Demak, hammasi shu yerda, — dedi Janob Kimning ovozi tepadan eshitilib. — Kechki ovqatni boshlasak ham bo‘ladi.

​Jimin noiloj nigohini uzdi, lekin uning yuragidagi olov endi butunlay boshqacha yonayotgan edi.

Dabdabali ovqatlanish zalidagi muhit go‘yo portlash arafasidagi vulqonni eslatardi. Uzun, qora yog‘ochdan yasalgan stol ustida kumush idishlar va qimmatbaho shamdonlar jilvalanar, ammo bu dabdaba xonadagi sovuq va og‘ir sukunatni yumshata olmasdi.

​Xizmatchilar birinchi taom — maxsus ziravorlar bilan pishirilgan, qizg‘ish rangdagi o‘tkir hidli qovurilgan go‘shtni keltirib qo‘yishdi. Kumush sanchqi va pichoqlarning likopchalarga urilishidan chiqayotgan quruq ovozdan bo‘lak hech qanday tovush eshitilmasdi.

​Janob Kim stol to‘rida, xuddi taxtda o‘tirgan hukmdordek joylashgan edi. U ovqatlanishga shoshilmas, aksincha, o‘tkir nigohlari bilan mehmonlarni birin-ketin "o‘qiyotgan" edi. Uning nigohi Suheening yonida o‘tirgan, o‘zini noqulay his qilayotgan Yejin va Miyaga qadaldi.

​— Suhee, azizim, — dedi Janob Kim to‘satdan, uning ovozi pichoqdek sukunatni kesib o‘tdi. — Sen bilan kelgan bu yosh xonimlar haqida gapirmading. Ular ham sening tabaqangdagi, bizning doiramizga mansub zodagon oilalarning farzandlarimi?

​Yejinning qo‘lidagi sanchqi titrab ketdi. U Janob Kimning bu savoli ortida qandaydir sinov yoki kamsitish borligini sezdi. Yonida o‘tirgan Jimin ham bu savoldan so‘ng qoshiqni sekin qo‘ydi va nigohini Yejinga qaratdi. Uning yuragi gupillab urardi — u Yejinning haqiqiy kelib chiqishi hozir fosh bo‘lishidan xavotirda edi.
​Suhee qimmatbaho sharobdan bir qultum ichib, o‘zini xotirjam ko‘rsatishga urindi.

— Janob Kim, bu mening singlim Yejin va uning yaqin dugonasi Miya, — dedi u ovozini barqaror saqlashga harakat qilib. — Ular hozircha o‘qish bilan band, shuning uchun davramizda kamnamo bo‘lishgan.

​Kim xonim piching bilan kulib qo‘ydi va Janob Kimga qaradi:
— Suhee juda ko‘ngilchan-da. "Zodagonlik" tushunchasi hamma uchun ham bir xil emas. Ba’zilar qonida aslzodalik bilan tug‘iladi, ba’zilar esa shunchaki o‘sha qonning soyasida yurishga majbur... To‘g‘rimi, Yejin?

​Yejin boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlarida yosh emas, balki g‘urur va achchiq bir og‘riq porladi. U Kim xonimning va Janob Kimning bu kamsituvchi so‘zlariga javob bermoqchi bo‘ldi, lekin Jiminning unga qarab "sokin bo‘l" degandek ma’noli tikilib turganini ko‘rib, lablarini mahkam tishladi.
​Jin esa bu suhbatga umuman aralashmadi. Uning oldidagi go‘shtga qo‘l ham urmadi.

Kim xonimning zaharli so‘zlari xonadagi havoni zaharlab yubordi. U lablariga yugurgan istehzoli tabassum bilan Janob Kimga yuzlandi, go‘yo bir tomoshani taqdim etayotgandek edi.

​— Janob Kim, bilasizmi, bu "singlim" deganlari aslida qanday paydo bo‘lgan? — dedi u ovozini atayin balandlatib. — Uning onasi oddiy bir ayol edi, boylikka o‘chligidan Suheening rahmatli otasiga yopishib olgan. Hatto birovning bolasini uning bo‘yniga ilib, "mana bu sening qizing" deb aldab kelgan. Shuning uchun ham uning qonida bir gramm aslzodalik yo‘q, shunchaki soxta bir merosxo‘r xolos.

​Janob Kim bu gaplarni eshitgach, qo‘lidagi pichoqni sekin qo‘ydi. Uning yuzida jirkanish va nafrat aralashgan sovuq ifoda paydo bo‘ldi. U Yejinga xuddi bir hasharotga qaragandek, ko‘zlarini qisib tikildi. Stol atrofidagi yigitlar, ayniqsa Jimin, bu haqoratdan so‘ng mushtlarini mahkam tugishdi, ammo oilaviy qonunlar ularni gapirishdan to‘xtatib turardi.

​Yejin joyida toshdek qotib qoldi. Uning ko‘zlari yoshga to‘ldi, vujudi esa bunday og‘ir va asossiz tuhmatdan qaltirar edi. Aynan shu paytda, hamma Yejinning xo‘rlanishini tomosha qilayotgan bir lahzada, kutilmagan voqea sodir bo‘ldi.
​Miya, boshidan beri bir chekkada jim, nigohini likopchasidan uzmay o‘tirgan o‘sha "kamsitilgan dugona", kutilmaganda stolga qo‘lini qattiq urdi. Kumush sanchqilar jaranglab ketdi. U o‘rnidan shartta turdi-da, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Kim xonimning va Janob Kimning ko‘zlariga tik qaradi.

​— Yetar! — dedi Miya. Uning ovozi xonadagi barcha hashamatli bezaklarni titratib yuborgandek jarangdor va jasoratli chiqdi. — Sizlar o‘zlaringizni aslzoda deb hisoblaysizlarmi? Mana shu sovuq qasrda, qimmatbaho liboslarda o‘tirib, o‘zgalarning onasini haqorat qilish  sizlarning madaniyatingizmi?

​Hamma, hatto Seokjin va Jungkook ham hayratdan qotib qolishdi. Bunday qat’iyatli qarshilikni bu qo‘rg‘on devorlari ko‘pdan beri ko‘rmagan edi.
​— Kimning qoni qandayligini bilmadim-u, lekin sizlarning qalbingiz zanglab ketibdi, — davom etdi Miya, ovozi borgan sari qat’iylashib. — Yejin — men tanigan eng pokiza inson. Sizlarning "boylik" va "nasl-nasab" o‘yinlaringiz uning tirnog‘iga ham arzimaydi!

​Janob Kimning yuzidagi jirkanish o‘rnini hayrat va g‘azab egalladi. Kim xonim esa kutilmagan gapdan tili kalimaga kelmay qoldi. Jimin esa Miyaga go‘yo najotkorga qaragandek, minnatdorlik bilan tikilib qoldi.

Zaldagi havo go‘yo elektrlangandek, har bir nafas og‘ir va keskin edi. Janob Kim mehmonning kutilmagan shiddatidan bir zum hayratga tushgan bo‘lsa-da, o‘zining aslzodalik niqobini saqlab qolishga urindi. U indamay, faqatgina nigohi bilan hamma narsani yer tishlatishga qodirdek o‘tiraverdi.

​Ammo Kim xonimning g‘azabi jilovsiz edi. U o‘rnidan shartta turib, Miyaga xuddi bir yirtqichdek tashlandi.

​— Senmi hali menga dars beradigan? — uning ovozi pichirlashdan nafratli baqiriqqa aylandi. — Sen kabi ko‘chadan kelgan, ota-onasi kimligi tayin bo‘lmagan, tarbiyasiz bir mahluq mening qo‘rg‘onimda tilini chiqaryaptimi? Sening ota-onang ham senga o‘xshagan past tabaqa bo‘lganki, sendek axloqsizni tarbiyalagan! Ular ham sening "toza qoning" kabi xunuk o‘tmishga ega bo‘lishsa kerak!

​Miyaning ko‘zlarida chaqmoq chaqnadi. Ota-onasining nomiga aytilgan bu haqorat uning sabr kosasini toshirgan so‘nggi tomchi bo‘ldi. U o‘ylab ham o‘tirmadi, oqibatlarini tarozi pallasiga qo‘ymadi. Miya chaqqonlik bilan stol ustida turgan, quyuq qizil rangli sharob to‘ldirilgan qadahni ushladi.
​Bir soniya... Va xonadagi hamma narsa sekinlashgandek bo‘ldi.

​Miya qadahdagi qip-qizil sharobni Kim xonimning yuziga va oppoq, qimmatbaho ipak ko‘ylagiga shiddat bilan sepib yubordi. Sharob xuddi yangi to‘kilgan qondek xonimning yuzidan oqib tushar, uning dabdabali kiyimini butunlay rasvo qilgan edi.
​Zalda o‘lik sukunat cho‘kdi. Faqatgina sharobning gilamga tomchilayotgan "tap-tap" etgan ovozi eshitilardi.
​Stol atrofida o‘tirgan yetti o‘g‘il — Jin, Yoongi, Namjoon, J-Hope, Jimin, Taehyung va Jungkook — go‘yo haykaldek qotib qolishdi.

Ularning ko‘zlarida qo‘rquv emas, balki hayrat va... qandaydir yashirin bir zavq bor edi. Ular yillar davomida Kim xonimning zaharli tillari va kibridan azob chekib kelishgan, ammo hech kim unga bunday javob berishga botina olmagan edi.
​Yetti juft ko‘z Miyaga qarar ekan, ularning nigohida: "Sen biz qila olmagan ishni qilding" degan e’tirof bor edi. Jiminning og‘zi yarim ochiq qolgan, Jinning esa lablari chetida zo‘rg‘a seziladigan, ammo g‘olibona bir jilmayish paydo bo‘ldi.

​Kim xonim esa dahshatdan qotib qolgan, uning bo‘yalgan yuzidan oqayotgan qizil suyuqlik uni masxarabozga o‘xshatib qo‘ygandi.

Janob Kimning g‘azabdan bo‘g‘ilgan ovozi zalni titratib yubordi. U hayoti davomida bunday "tarbiyasiz"likni ko‘rmagan edi.

— Yo‘qol! Hoziroq mening uyimni tark et! — deb baqirdi qariya, qo‘lidagi hassasini polga qattiq urib.

Miya esa zarracha qo‘rqmadi. U mag‘rur qomatini tik tutib, Kim xonimning ustidan oqayotgan sharobga nafrat bilan bir qarab qo‘ydi.

— Bu yerda qolishga ko‘zim uchib turgani yo‘q! Bu qasr emas, bu tirik o‘liklarning qabristoni ekan! — dedi-yu, shartta ortiga o‘girilib, zalni tark etdi.

​Zaldagi yetti yigitning nigohi u chiqib ketgunicha unga qadalib qoldi. Ularning ko‘pchiligida hayrat bor edi, ammo Jungkookning nigohi boshqacha edi — u qizning har bir qadamini, uning sinmas irodasini go‘yo yodlab qolishga urinayotgandek kuzatib turdi. Miya ko‘zdan g‘oyib bo‘lishi bilan, Jungkook ham sekingina davradan chetga chiqdi.

​Tashqarida tun cho‘kkan, qo‘rg‘on atrofidagi o‘rmon va bog‘lar qorong‘ulik quyuniga g‘arq bo‘lgandi. Miya darvozadan chiqishi bilan bor ovozi bilan baqirib, qo‘rg‘on tomonga qarab so‘kina boshladi:
— Ablaxlar! O‘zlarini nima deb o‘ylashyapti bular?! Qonmish, aslzodalikmish... Hammang chirib ketgur! — U jahli chiqqanidan eshik tagida turgan temir musr idishini bor kuchi bilan tepib yubordi.

"Darsillagan" ovoz tungi sukunatda uzoqqa tarqaldi. ​Ammo biroz yurib, atrofiga qaragach, Miyaning vujudini vahima bosdi. Bu yer shahardan ancha uzoqda, balandlikda joylashgan, atrofda na bir taksi, na bir chiroq bor edi.

— Endi nima qilaman? — deb pichirladi u boshini qashlab. — Qaysi aqlim bilan bu yerga keldim o‘zi?

​Shu payt orqadan past va biroz xirillagan, ammo yoqimli ovoz eshitildi:
— Uyingga eltib qo‘yaymi?
​Miya cho‘chib tushib, ortiga qaradi. Qorong‘ulikda qo‘llarini cho‘ntagiga solib, Jungkook turardi. Uning yuzida yarimta piching, yarimta hayrat aralash jilmayish bor edi.

​— Kerak emas! O‘zim yetib olaman! — dedi Miya o‘jarlik bilan. U kibrli Kimlardan yordam olishni istamasdi.

​Miya o‘zining baland poshnali poyabzallarini shartta yechib, qo‘liga oldi. Yalangoyoq bo‘lsa ham, u uzoqdan ko‘rinayotgan shahar chiroqlari tomonga, yo‘lni ham bilmay, o‘z bilganicha keta boshladi. Uning qadamlari maysalar ustida shiddatli, ammo bir oz sarson edi.
​Jungkook esa mashinasining kalitini barmog‘ida aylantirib, uning ortidan qarab qoldi.

— O‘jar qiz... — deb pichirladi u va mashinasi tomon yurdi. U Miyaning bu qorong‘u yo‘llarda uzoqqa keta olmasligini yaxshi bilardi.

Zulmat quyuqlashgan sari, o‘rmon yo‘lidagi har bir shitirlash Miyaning qulog‘iga vahimali eshitila boshladi. Dov-daraxtlarning qorong‘u sharpalari go‘yo unga qo‘l cho‘zayotgan maxluqlardek tuyular, tungi qushlarning qichqirig‘i esa yuragini orqaga tortib yuborardi.

​Miya titroq qo‘llari bilan sumkasidan telefonini chiqarib, fonarini yoqdi. Yorug‘lik nuri faqat bir necha qadam oldini ko‘rsatar, atrof esa cheksiz qorong‘ulikka g‘arq bo‘lgandi. "Hech kim yo‘q... tinchlan, Miya," — deb o‘ziga pichirladi u, lekin ichidagi vahima borgan sari kuchayardi.
​Shu payt uzoqdan ikkita yorqin chiroq ko‘rindi. Mashina sekin, go‘yo o‘lja poylayotgan yirtqichdek unga yaqinlashib kelardi. Miya buni adashib qolgan taksi deb o‘yladi-yu, bor kuchi bilan qo‘lini ko‘tarib, mashinani to‘xtatishga urindi.

​— Xudoga shukur! — deb yubordi u mashina uning yonida ohista to‘xtaganda.

​Biroq, mashina oynasi tushib, ichkaridan o‘sha tanish, biroz istehzoli va o‘ziga ishongan nigoh unga qadalganida, Miyaning yuzidagi quvonch o‘rnini g‘azab egalladi. Jungkook. U qimmatbaho sport avtomobilining rulida o‘tirar, Miyaning yalangoyoq, sochlari to‘zg‘igan holatiga qarab, jilmayishini zo‘rg‘a tiyib turardi.

​— Taksi chaqirganmidingiz, xonim? — dedi Jungkook ovozidagi hazilni yashirmay. — Afsuski, bu atrofda faqat mening "taksi"m xizmat ko‘rsatadi.

​Miya asabiylashganidan telefonini mahkam qisdi. Uning mag‘rurligi hozirgina his qilgan qo‘rquvidan kuchliroq chiqdi.

— Sen?! Yana senmi? Meni ta’qib qilyapsanmi? — deb baqirdi u, poshnali poyabzallarini qo‘lida silkib. — Kerak emas! O‘zim ketaman dedim-ku!

​Jungkook mashina motorini o‘chirmay, xotirjam javob berdi:
— Bu yo‘llarda yana besh daqiqa yursang, yo yo‘lbarslarga yem bo‘lasan, yo jarlikka qulaysan. Tanla: yo mening mashinamga o‘tirib, issiqqina uyingga ketasan, yo mana shu qorong‘ulikda "erkinliging"dan zavqlanib qolasan.

​Miya atrofga — zim-ziyo o‘rmonga va uzoqdan kelayotgan g‘alati ovozlarga quloq soldi. So‘ng yana Jungkookning beparvo qiyofasiga qaradi. Noilojlik va g‘azab aralash bir tuyg‘u bilan mashina eshigini shunchalik qattiq ochdiki, Jungkook qoshlarini chimirib qo‘ydi.

​— Mashinamga zarar yetkazma, bu sening qadrlash kerak bo‘lgan yagona najoting, — dedi Jungkook Miya ichkariga o‘tirishi bilan.

​Miya indamay, qo‘llarini ko‘ksiga qovushtirib, deraza tomonga qarab oldi. Mashina shiddat bilan joyidan qo‘zg‘aldi. Ularning orasidagi sukunat boyagi "sharob voqeasi"dan ham ko‘ra tarangroq edi.

Mashina salonidagi hashamatli charm hidi va motorning past ovozi Miyaning asabiy nafas olishi bilan qorishib ketdi. Jungkook rulni bir qo‘li bilan beparvo boshqarar, goh-gohida yonidagi "shiddatli vulqon"ga ko‘z qiri bilan qarab qo‘yardi.

​— Sen o‘zingni nima deb o‘ylayapsan? — Miya portladi. — Meni qutqaruvchi qahramonman deb o‘ylayapsanmi? O‘sha qasrda xonimning yonida mum tishlab o‘tirganingda, sening "aslzodaliging" qayerda edi?

​Jungkook kutilmaganda baland ovozda kulib yubordi. Bu kulgu kibrli emas, balki samimiy va yengil edi.

— Davom et, — dedi u kulgisini tiyib. — Yana nimalar demoqchisan? Mening sochim yoqmayaptimi yoki mashinamning rangi juda yorqinmi?

​— Sening hamma narsang asabga tegadi! — Miya qo‘llarini siltadi. — Hammasingiz bir xilsiz. Pul, mansab va soxta tabassumlar ortiga yashiringan qo‘g‘irchoqlarsiz! Men sendan yordam so‘ramadim, tushunyapsanmi? O‘sha yerda qolganimda ham sendan ko‘ra daraxtlar bilan gaplashish qiziqroq bo‘lardi!

​Jungkookning yuzidagi tabassum yanada kengaydi. U o‘zini g‘alati his qilayotgan edi. Odatda qizlar uning poyiga poyandoz bo‘lishar, har bir so‘zini ma’qullab, ko‘zlariga mahliyo bo‘lib turishardi. Ular Jungkookni emas, balki uning familiyasini va bank hisob raqamini sevishardi. O‘sha "shirin" va soxta iltifotlar yigitning ko‘ngliga tegib, uni zeriktirib yuborgan edi.

​Lekin bu qiz... Miya hozirgina uning butun sulolasini yer bilan bitta qildi, endi esa o‘zini ham ayab o‘tirmayapti. Uning ko‘zlaridagi olovda hech qanday soxtalik yo‘q edi.

@Ruohificc

Hech qachon yorishmaydigan eng qorong'u tunlar ......

4 - Bob

​Jin unga uzoq va sinchkovlik bilan tikildi. U shifokor qizning bu gapiga to‘liq ishonmasada, hozir Yoongining ogohlantirishi uning miyasida soat kabi chirillardi: "Har bir daqiqa u qizning hayotini xavfga qo‘yadi".

​— Yaxshi, — dedi Jin nihoyat, ovozida qat’iyat va pinhona bir og‘riq bilan. — Buni keyinroq, batafsil gaplashamiz. Hozir kutilmaganda juda muhim ishim chiqib qoldi. Borishim shart.

​U Ryunani o‘ziga tortib, peshonasidan emas, balki lablaridan qisqa, ammo ehtirosli va go‘yo so‘nggi bor ko‘rayotgandek xavotirli bo‘sa oldi. Bu bo‘sada ham ayriliq, ham "seni asrayman" degan maxfiy va’da bor edi.

Jin shiddat bilan uyni tark etarkan, eshikning yopilish tovushi Ryunaning yuragiga og‘ir zarba kabi tegdi.
​Jin ketishi bilan Ryuna go‘yo bo‘g‘ilib qolayotgandek bo‘ldi. U shoshilib derazalar yoniga bordi va ularni birin-ketin keng ochib tashladi. Tashqaridagi sovuq va toza havo xonaga yopirilib kirdi.

U nonushtadan qolgan o‘sha o‘tkir hidlarni — endi unga o‘lim kabi yoqimsiz tuyulayotgan ishtahaochar taomlar hidini uydan tezroq haydamoqchi edi.
​Ryuna ochiq deraza oldida turib, o‘pkasini to‘ldirib sovuq havodan simirdi. Uning qo‘llari beixtiyor yana qorniga tushdi.

— Biz omon qolishimiz kerak... — deb pichirladi u shamolga qarab. — Dadang qaytib keladi, u bizni yolg‘iz qoldirmaydi.

​Ammo uning ko‘zlaridagi xavotir hali ham chekinmagan edi. U Jinning yuzidagi o‘sha qo‘rqinchli ifodani ko‘rgan edi va bu shunchaki "ish" emasligini yuragi bilan his qilardi.

...

Yotoqxonaning tor xonasida og‘ir sukunat hukmron edi. Yiseul deraza yonida hayollarga cho‘mgan, Miya esa kitob titkilab, do‘stlarining ko‘nglini ko‘tarishga yo‘l qidirardi. Shu payt eshikning qat’iyat bilan taqillashi barchani seskantirib yubordi. Yejin hayron bo‘lib o‘rnidan turdi — bu vaqtda ularnikiga hech kim kelmasligi kerak edi.

​Eshikni ochgan Yejin ostonada turgan siymoni ko‘rib, tili kalimaga kelmay qoldi. Qarshisida qimmatbaho, qora ipak libosda, nigohi sovuq va mag‘rur bo‘lgan opasi — Suhee turardi. Suhee odatda xavfsizlik nuqtai nazaridan Yejinning yoniga, ayniqsa bunday oddiy yotoqxonaga aslo qadam bosmasdi.

​— Opa? Siz... bu yerda nima qilyapsiz? — Yejinning ovozi hayratdan titrab chiqdi.

​Suhee javob o‘rniga ichkariga kirdi va xonadagi qizlarga qisqa, ammo o‘tkir nigoh tashladi. Uning bu yerda paydo bo‘lishi go‘yo oddiy kulbaga malika kirib kelgandek g‘alati manzara kasb etardi. U Yejinni chetga tortib, deraza oldida past ovozda gap boshladi.

​— Kiyin, Yejin. Sening bu yerda vaqt o‘tkazishing tugadi, — dedi Suhee buyruqomuz ohangda. — Bugun kechki payt Kimlar qo‘rg‘onida katta ziyofat bor. Men u yerga yolg‘iz bormoqchi emasman. Sen ham men bilan birga bo‘lishing shart.

​Yejin qadamini orqaga tashladi.
​— Yo‘q! Men u yerga bormayman, — dedi Yejin qat’iyat bilan. — Siz menga doim "u dunyodan uzoq yur" derdingiz-ku? Nega endi meni o‘sha yirtqichlarning uyiga olib bormoqchisiz? Men u yerda nima qilaman?

​Suhee singlisining yelkalaridan mahkam tutdi. Uning ko‘zlarida ham qo‘rquv, ham qat’iy bir maqsad yashiringan edi.

— Chunki bugun taqdir hal bo‘ladi, Yejin! Men o‘sha oilaning kelini bo‘lishim kerak. Bu nafaqat mening, balki sening ham xavfsizliging uchun yagona yo‘l. Agar men o‘sha qo‘rg‘onga kirsam, senga hech kim tegishga botina olmaydi. Menga yordam berishing kerak, yolg‘izligimni bildirmasligim kerak.

​— Bu sizning o‘yiningiz, opa! — Yejin uning qo‘llarini siltab tashladi. — Men u yerga borib, sizning "manfaatlar ittifoqi"ngiz uchun bezak bo‘lishni xohlamayman. Mening o‘z hayotim bor!

​Suheening yuzi toshdek qotib qoldi. U singlisining bu isyoni ortida nima turganini tushunishga urindi, lekin vaqt juda oz edi. Uning qulog‘ida Kim xonimning "Munosib tayyorgarlik ko‘ring" degan gaplari jaranglardi.

​— Sening hayoting men bilan bog‘liq, buni unutma, — dedi Suhee sovuqqonlik bilan va eshik tomon yurdi. — Mashina pastda kutib turibdi. Agar bir soat ichida tushmasang... do‘stlaringning tinchligiga kafolat bera olmayman.

​Suhee chiqib ketdi. Yejin eshikka suyanib o‘tirib qoldi. Uning ko‘zlarida yosh qalqidi. U yo‘qotishlardan charchagan edi va endi sekin-asta o‘sha qora girdob uni ham o‘ziga tortayotganini his qildi.

Suhee eshikni qarsillatib yopib chiqib ketgach, xonaga og‘ir va zax sukunat cho‘kdi. Yejin devorga suyanganicha, nafasini rostlashga urinar, ko‘zlarida esa chorasizlik aks etardi. U o‘sha qora qasrga, yirtqichlar uyasiga yolg‘iz borishdan, opasining siyosiy o‘yinlarida qurbon bo‘lishdan o‘lgudek qo‘rqardi.

​U kutilmaganda nigohini dugonalariga qaratdi. Miya va Yiseul unga xavotir bilan tikilib turishardi.
​— Iltimos... — Yejinning ovozi arang chiqdi. — Men u yerga yolg‘iz bora olmayman. Meni o‘sha devlar orasida yolg‘iz qoldirmanglar. Men bilan yuringlar, iltimos!

​Yiseul boshini sekin chayqadi. Uning ko‘zlari yig‘idan qizargan, vujudi esa dadasining judoligidan hali ham titrar edi.
— Menmi? Yejin, meni ko‘rib turibsan-ku... Qanday qilib dadasini endigina tuproqqa qo‘ygan qiz qayergadur borishi mumkin?

​Miya Yiseulning qo‘lidan mahkam tutdi. Uning sadoqati har doimgidek ustun edi.
— Men ham borolmayman, Yejin. Yiseulni bunday ahvolda yolg‘iz qoldirib ketish — unga xiyonat qilish bilan barobar. Men uning yonida bo‘lishim kerak.

​Yejin tiz cho‘kib, ularning qo‘llaridan tutdi. Uning ko‘zlaridan yosh sizib chiqdi.
— Bilaman, bu juda insofsizlik... Lekin opamni eshitdingiz-ku! Agar men bormasam, agar men talabini bajarmasam, u sizlarga ham zarar yetkazishi mumkin. Kimlar sulolasi — bu shunchaki boylar emas, ular o‘lim bilan o‘ynashadigan kimsalar! Men sizlarni asrash uchun ham u yerda bo‘lishim kerak, lekin yolg‘iz qolsam... yo‘q bo‘lib ketaman.

​Yiseul chuqur tin oldi. U dugonasining ko‘zlaridagi haqiqiy dahshatni ko‘rdi. Yejin o‘zi uchun emas, balki ularni himoya qilish uchun bu botqoqqa kirayotganini angladi. Yiseul o‘z g‘amini chetga surib, Miyaga qaradi.

​— Miya... Sen bor, — dedi Yiseul past, ammo qat’iy ovozda. — Men yolg‘iz qolsam, bu men uchun foyda bo‘ladi. Bir oz sukunatda bo‘lishim, dadam bilan hayolan xayrlashishim kerak. Sen Yejinning yonida bo‘l. Uning hozirgi holatida unga "ko‘z-quloq" kerak. Bor, iltimos.

​Miya ikkilanib qoldi. Bir tomonda dardi og‘ir Yiseul, ikkinchi tomonda xavf ostidagi Yejin. Nihoyat, u noiloj bosh silkidi.
— Yaxshi... lekin sen darrov eshiklarni qulflab olasan. Hech kimga ochma, — dedi Miya va Yejinga qaradi. — Men tayyorman. Ketdik.

​Qizlar shoshilib tayyorlana boshlashdi. Miya Yiseulning motam liboslaridan birini — oddiy, ammo ko‘rkam qora ko‘ylakni kiydi. Yejin esa Suhee qoldirgan qimmatbaho libosga qo‘l cho‘zarkan, o‘zini qurbonlikka tayyorlanayotgan qushdek his qilardi. Ular oyna qarshisida sochlarini tartibga solar ekan, har bir harakatida tushunarsiz bir vahima bor edi. ​Ular chiqib ketishayotganda, Yiseul ortlaridan ma’yus qarab qoldi.

...

Qo‘rg‘on darvozalaridan o‘tayotganda Jinning yuragi xuddi qafasdagi sherdek tipirchilardi. U hashamatli mashinasini shiddat bilan to‘xtatib, bino ichkarisiga qadam qo‘yishi bilan havoda g‘alati bir xavotir va shoshinchlik borligini sezdi.

​Xizmatchilar oq qo‘lqoplarda kumush shamdonlarni artishar, qimmatbaho gilamlarni qaytadan tekislashar, dabdabali qandillarning har bir billurini sinchkovlik bilan artib chiqishardi. Bu manzara Jin uchun begona emas edi — bu "Kimlar" sulolasining navbatdagi qurbonligi oldidan qilinadigan tayyorgarlik edi. U Yoongining gaplari haqiqat ekanini, Suheening tashrifi shunchaki mehmonnavozlik emas, balki uning taqdirini bog‘lash uchun qo‘yilgan tuzoq ekanini butun vujudi bilan his qildi.

​Jin bobosining xonasi joylashgan yuqori qavatga, sovuq mermar zinalardan shaxdam qadamlar bilan ko‘tarila boshladi. Uning nigohi qat’iyat va pinhona g‘azab bilan to‘la edi. Yo‘lakning o‘rtasida kutilmaganda Jungkookga duch keldi. ​Jungkook qo‘lida qalin charm jilddagi hujjatlarni ushlab, bobosining xonasidan endigina chiqib kelayotgan edi.

Uning yuzida charchoq va bobosining yangi, shafqatsiz biznes loyihasi yuklagan mas’uliyat aks etardi. Jinni ko‘rishi bilan Jungkook to‘xtadi, uning ko‘zlarida hamdardlik va biroz hayrat bor edi.

​— Keldingmi? — dedi Jungkook, ovozi yo‘lakning baland shiftlarida aks-sado berib.

​— Ha. Bobom xonasidami? — Jinning savoli qisqa va keskin chiqdi. U hozir ortiqcha gap-so‘zlarga toqat qilolmasdi.

​Jungkook bir zum duduqlanib qoldi, so‘ng chuqur tin olib, boshi bilan eshikka ishora qildi:
— Ha, xonasida. Seni kutayotgan edi. Lekin ehtiyot bo‘l, Jin... Asabi chatoq. Suhee va uning oilasi bilan bog‘liq bu yangi ittifoq bobom uchun hayot-mamot masalasiga aylangan ko‘rinadi.

​Jungkook o‘tib ketayotib, akasining yelkasiga qo‘lini qo‘yib, go‘yo "sabat ber" degandek yengil turtib qo‘ydi va tez qadamlar bilan pastga, xizmatchilar shovqini tomonga tushib ketdi.

​Jin bobosining xonasi oldidagi og‘ir eman eshik qarshisida bir soniya to‘xtadi. U Ryunaning oqarib ketgan yuzini, uning homush nigohlarini va o‘sha so‘nggi bo‘sasini esladi. Endi orqaga yo‘l yo‘q edi. U eshikni taqillatmay, shiddat bilan ochib ichkariga kirdi.

​Xona zulmat ichida edi, faqatgina Janob Kimning stoli ustidagi chiroq uning ajin bosgan, ammo devdek mustahkam qiyofasini yoritib turardi.

Xonadagi havo shunchalik og‘ir ediki, go‘yo nafas olib bo‘lmasdi. Janob Kim stoli ortida, qadimiy haykaldek qimirlamay o‘tirar, uning ko‘zlari zulmatda yirtqich hayvonnikidek porlardi. Jin xona o‘rtasida to‘xtadi, uning har bir mushagi tarang tortilgan edi.

​— Nihoyat, — dedi Janob Kim, ovozi pichirlashga yaqin, ammo xonaning har bir burchagiga yetib boradigan darajada qat’iy chiqdi. — O‘z vazifasini unutgan vorisimiz qaytibdi.
​Jin stolga yaqinlashdi, uning nigohi bobosining ayovsiz ko‘zlariga tik qadaldi.

— Men hech narsani unutganim yo‘q, bobo. Men o‘z hayotimni tanladim. Va bu hayotda siz aytgan "ittifoqlar"ga joy yo‘q.

​Janob Kim sekin o‘rnidan turdi. Uning hassasi mermar polda quruq va vahimali taqilladi.
— Suhee bugun shu yerda bo‘ladi. Sen pastga tushasan, uning qo‘lidan tutasan va butun dunyoga Kimlar sulolasining yangi malikasi kimligini e’lon qilasan. Bu sening tanloving emas, Jin. Bu sening qismating.

​— Yo‘q! — Jinning ovozi xonada momaqaldiroqdek yangradi. — Men u qizga uylanmayman. U menga begona, uning oilasi bizga faqat pul uchun kerak. Men Ryunani sevaman! U meni o‘limdan qutqardi, u menga inson ekanligimni eslatdi. Sizning qonli imperiyangiz uchun u qizni qurbon qilmayman!

​Janob Kim zaharxanda bilan kulib qo‘ydi. Bu kulgu Jinning vujudini muzlatib yubordi. Qariya sekin stol g‘aladonidan bitta oq konvertni olib, stol ustiga tashladi.

​— Ryuna... — dedi Janob Kim bu ismni go‘yo og‘zidagi achchiq dorini tuflagandek talaffuz qilib. — Oddiy shifokor. Otasiz o‘sgan, kichik kvartirada yashaydigan ma’sumgina qiz. To‘g‘rimi?

​Jin konvert ichidagi suratlarga qaradi — unda Ryunaning bugun tongda deraza oldida turgani, hattoki Jin ketganidan keyin ko‘chaga chiqqan lahzalari ham muhrlangan edi.

​— Siz uni kuzatyapsiz... — Jinning ovozi titrab chiqdi, g‘azab va qo‘rquv uning tomog‘iga yopishdi.

​— Kuzatyapman? Yo‘q, Jin. Men uni nishonga olganman, — Janob Kim Jinga bir qadam yaqinlashdi, uning sovuq nafasi yigitning yuziga urildi. — Hozir o‘sha binoning atrofida mening o‘nta eng yaxshi yigitlarim turibdi. Agar sen hozir pastga tushib Suheening qo‘lini so‘ramasang... men birgina ishora qilaman. Va ertaga tongda sen sevadigan o‘sha "shifokor"ning jasadi ham o‘sha jasadxonadan topiladi. Xuddi Parkning o‘limi kabi... bu shunchaki "baxtsiz hodisa" bo‘ladi.

​Jinning rangi oqarib ketdi. U bobosining naqadar shafqatsizligini bilardi, lekin Ryunaning hayoti bilan bunday ochiqchasiga savdolashishini kutmagan edi.

​— Siz... siz bunaqa qilolmaysiz... — Jinning mushtlari tugildi.

​— Men hamma narsani qila olaman! — deb baqirdi Janob Kim. — Sening "muhabbating" u qiz uchun o‘lim hukmidir, Jin! Uni tirik qolishini xohlaysanmi? Unda u bilan aloqani uzasan. Bugun Suheega unashtirilasan. Faqat shundagina Ryunaning hayotiga daxl qilinmaydi. Tanla: Suhee bilan dabdabali hayotmi yoki Ryunaning qoni to‘kilgan ko‘cha?

​Jin boshini egdi. Uning ko‘zlaridan nafrat yoshlari oqib chiqdi.   Ryunaning pokiza dunyosidan ayrilish azobi uni parchalab tashlayotgan edi.

​— Yaxshi... — dedi Jin nihoyat, ovozi o‘likdek ruhsiz chiqdi. — Men pastga tushaman. Lekin biling... bugun siz o‘z nevarangizni o‘z qo‘llaringiz bilan o‘ldirdingiz. Endi sizning qarshingizda Seokjin emas, shunchaki Kimlar sulolasining jonsiz qo‘g‘irchog‘i turibdi.

​Janob Kim mamnuniyat bilan jilmaydi va Jinning yelkasiga qoqib qo‘ydi.
— Mana bu boshqa gap. Endi bor, kiyinishingni yangila. Mehmonlar kelishni boshladi.

Qora rangli, dabdabali avtomobil qo‘rg‘onning mermar yo‘lagida ohista to‘xtadi. Mashina eshiklari ochilib, undan uch nafar ayol tushib keldi. Suhee o‘zining qimmatbaho libosida xuddi bu yerning bo‘lg‘usi egasidek mag‘rur qadam tashlardi. U bugungi oqshom shunchaki oilaviy kechki ovqat emas, balki uning saltanat sari qo‘ygan ilk rasmiy qadami ekanini yaxshi bilardi. Uning ortidan hayrat va xavotir bilan Yejin va Miya ergashishdi.

​Xizmatchilar ta’zim bilan darvozalarni ochib, mehmonlarni asosiy zal tomon boshlashdi. Qo‘rg‘on ichidagi sukunat va mahobat Miyani seskantirib yubordi, Yejin esa go‘yo o‘z irodasiga qarshi qafasga kirayotgan qushdek atrofga alanglar edi.

​Mehmonxonaning markazida, antikvar kresloda Kim xonim o‘tirardi. Uning qo‘lidagi nafis chinni finjondan taralayotgan qahva hidi xonadagi og‘ir atmosferaga qo‘shilib ketgan. Xonim Suheeni ko‘rishi bilan yuziga soxta, ammo nihoyatda nazokatli tabassum yugurdi.

​— Xush kelibsiz, azizim Suhee! — dedi u ovozini balandlatib. — Sening tashrifing bu zerikarli oqshomni yoritib yubordi.

​Biroq, uning nigohi Suheening ortida turgan Yejinga tushishi bilan xonadagi harorat go‘yo muzlab qolgandek bo‘ldi. Kim xonimning tabassumi bir soniyada sovuq nafratga aylandi. U Suhee va Yejinning otasi bir bo‘lsa-da, qonlari har xil ekanini — Suhee oliynasab ayolning farzandi, Yejin esa oddiy bir "nomi yo‘q" ayolning qizi ekanini hech qachon unutmasdi.

​— Bu kim? — so‘radi Kim xonim, Yejinga go‘yo qimmatbaho gilam ustidagi dog‘ga qaragandek tikilib. — Suhee, men senga faqat munosib hamrohlarni taklif qilishingni aytmaganmidim? Qo‘rg‘onimizning ostonasi hamma uchun ham ochiq emas.

​Yejin aybdordek boshini egdi. Uning vujudini nafrat va kamsitilish hissi o‘rtab yubordi. Kim xonimning bu gaplari uning onasiga qilingan haqoratdek tuyuldi. ​Suhee esa xotirjamlikni qo‘ldan boy bermadi, u Kim xonimning bu xarakterini yaxshi bilardi.

— Xonim, Yejin mening singlim. Oilaviy kechki ovqatda oila a’zolarim yonimda bo‘lishini xohladim, — dedi u keskin, ammo odob doirasida.
​Kim xonim qahvasidan bir qultum ichib, nigohini Miyaga burdi, so‘ng yana Yejinga qaytdi.

— Qon — bu suv emas, Suhee. Toza qon bilan aralashgan qonning farqi baribir sezilib turadi, — dedi u piching bilan. — Mayli, o‘tiringlar. Lekin esingda bo‘lsin, bu yerda o‘zini tutish qoidalarini hamma ham bilmasligi mumkin.

​Miya Yejinning qo‘lidan mahkam tutdi. U bu yer naqadar xavfli va sovuq joy ekanini endi tushunib yetayotgan edi. Shu payt zinadan kimningdir qadam tovushlari eshitildi...

@Ruohificc