انتخاب یک قابلمه چای آسان نیست. این بستگی به استفاده دارد - چند نفر چای می نوشند؟ اما همچنین زمان روز - آیا برای صبح است؟ بعد از ظهر؟ عصر؟آیین های چای در برخی کشورها بسیار قوی است و قوری مدرن چای قطعه مرکزی آن است.

بنابراین، انتخاب چای‌خوری مناسب به نوع چایی که می‌نوشید نیز بستگی دارد.

شکل ها

اشکال مختلفی وجود دارد که وجود دارد. قوری هابنیل قوری های معمولی ژاپنی هستند. آنها پایین هستند، دارای بدنه ای پهن و دسته حمل بلند هستند. به طور معمول، آنها طراحی گودی، دهانه پهن و صافی مشبک دارند. در نهایت، آنها برای چای های آسیایی مانند Oolong یا Chun Mee عالی هستند.

قوری های فشرده آنهایی هستند که در فضا صرفه جویی می کنند و معمولاً دارای دسته هایی هستند تا فضای ذخیره سازی را به حداقل برسانند. آنها مدرن و امروزی هستند و واقعاً مزیت صرفه جویی در فضا را دارند.

قوری ها همچنین می توانند عمودی، گرد یا فقط سنتی باشند. این بستگی به سبک و مقداری دارد که می خواهید بسازید.

تزریق کننده ها

انتخاب تهیه یک قابلمه چای با یا بدون دمنده نیز بسیار مهم است.چای دم کن یک دستگاه سوراخ دار یا مشبک است که با برگ های خشک چای پر می شود. بنابراین، هنگامی که دم‌دهنده‌های چای در آب داغ فرو می‌روند، برگ‌ها دم کرده و دم می‌کنند و بهترین عطر و طعم خود را آزاد می‌کنند. می‌توان دم‌دهنده‌هایی را در قابلمه تعبیه کرد تا به راحتی جدا شوند.یک دم‌گر خوب در یک قوری چای باید اندازه مناسبی داشته باشد تا چای دم‌شده را منبسط کند و بتواند هر نوع چای را در خود نگه دارد و در خود جای دهد.

چقدر چای؟

مهم است که بدانید چه مقدار چای نیاز دارید تا چای خیلی قوی و به اندازه کافی خوش طعم نباشد. اندازه گیری های زیر برای یک وعده 8 اونسی است. اگر نوشیدنی خود را در سمت قوی تر ترجیح می دهید، از اندازه سرو بزرگتر استفاده کنید.

چای سفید: 1-2 قاشق چایخوری

انواع سبز، اولانگ یا سیاه: 1-1 ½ قاشق چایخوری

برای مات، رویبوس یا گیاهان گیاهی: 1 ½ تا 2 قاشق چایخوری برگ یا جوانه شل

چگونه PEKOE قوری چای مناسب برای مراسم چای است؟

Pekoe (که لطیف ترین و معطرترین نوع چای سیاه است که از اولین برداشت گیاه و به ویژه از شاخه های جوان تهیه می شود) خط جدید چای Revol است. و به همین دلیل است که پس از خواندن همه چیزهایی که بهترین چای‌جوش را می‌سازد، معتقدیم که چای‌جوش PEKOE یکی از بهترین‌ها است:

بر سر روسری های ابریشمی، چای بیرون آمد. این اولین بار بود که با تعدادی از دوستانم به Kapalıçarşı (بازار بزرگ) استانبول، یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین بازارهای سرپوشیده جهان رفتم. صاحب مغازه از پشت مغازه‌اش بیرون آمد و سینی با لیوان‌های کوچک لاله‌ای شکل و یک چایدانلیک در دست داشت، دو قوری که  خرید قوری با اندازه‌های کمی متفاوت که یکی روی دیگری چیده شده بود. مقداری چای سیاه (چای) داغ و با طعم سیب را از روی قابلمه برای ما ریخت، قبل از اینکه آن را با آب داغ از قابلمه پایینی رقیق کرد. او گفت: «افییت اولسون» یا اشتهای مبارک.

این یک ترفند قدیمی بود

 از قرن پانزدهم، مشتریان و بازرگانان بر سر قیمت ها در این بازار چانه زنی می کردند و امروزه چای نقش مهمی در مذاکرات دارد. وقتی چای بیرون می‌آید، زمان استراحتی کوچک است، اما همچنین فرصت خوبی برای تاجر است که طعمه‌اش را با چت صمیمی شیرین کند. بین چای شیرین و شوخی دوستانه، مشتریان گارد خود را پایین می آورند و در نهایت تسلیم می شوند و فروشگاه را با کیسه های پر از روسری ترک می کنند - این دقیقاً همان کاری است که ما انجام دادیم.فراتر از یک تاکتیک مبادله ای هوشمندانه، یک فنجان چای با تمام جنبه های زندگی روزانه ترکیه همراه است: از خوردن آن با صبحانه و در زمان استراحت بعد از ظهر، برای جشن گرفتن رویدادهای مهم مانند فارغ التحصیلی و عروسی استفاده می شود و به عنوان نشانه ای از مهمان نوازی و دوستی استفاده می شود. یک مطالعه Statista در سال 2016 نشان داد که ترکیه با غلبه بر ایرلند و بریتانیا بیشترین سرانه چای را مصرف می کند و چای همیشه گرم است، حتی در تابستان، زمانی که به طور متناقضی از گرما تسکین می دهد.این شور چای تا زمان سقوط امپراتوری عثمانی، زمانی که ترک ها کنترل مناطق تولید قهوه را از دست دادند، به وجود آمد. مصطفی کمال آتاتورک، اولین رئیس جمهور جمهوری جدید ترکیه، چای را به عنوان یک عادت سکولار شده و غربی مطرح کرد. کشاورزان شروع به کشت آن در شمال معتدل کشور کردند، چای باغچه (چای‌فروشی‌ها) زیاد شد و میسیر چارشیسی استانبول (معروف به بازار ادویه) پر از انواع پرتقال، انار، گل رز، یاسمن، هبیسکوس بود. تقریباً در همان زمان، چایدانلیک ظاهر شد که احتمالاً از سماور روسی گرفته شده بود. از هر کجا که می آمد، دیگ های دوتایی چایدانلیک می توانست به افراد زیادی خدمت کند، پاسخی ساده به تقاضای خشمگین. کتری زیاد شد.

امروزه چایدانلیک در خانوارهای ترک ضروری است 

نه فقط به این دلیل که می تواند مهمانی های بزرگ را سرو کند. گرمای غیرمستقیم به آرامی طعم برگ‌های چای را بدون سوزاندن آنها می‌گیرد، در حالی که رقیق‌سازی DIY به هر نوشیدنی اجازه می‌دهد فنجان خود را سفارشی کند. چایدانلیک در مقایسه با یک کتری استاندارد، یک فنجان چای عالی دم می‌کند.چرا به یکی نیاز دارید? حرارت مستقیم اعمال شده در یک کتری استاندارد، برگ های چای را می سوزاند و طعم تلخ و تلخی به چای می دهد. در چایدانلیک، برگ‌ها درست روی شعله نیستند، بلکه بالاتر، در گلدان بالایی قرار دارند. گرمای غیرمستقیم باعث می شود دمای اطراف برگ ها به تدریج افزایش یابد و طعم واقعی و رنگ زیبای کهربایی چای را بدون سوزاندن آن خارج کند.چایدانلیک همچنین در هنگام سرو و رقیق کردن چای انعطاف پذیری را ارائه می دهد. حتی چای ترکی که به درستی دم کرده باشد - معمولاً چای سیاه از روستاهای کوهستانی اطراف دریای سیاه، به ویژه ریزه - اغلب برای نوشیدن مستقیم آنقدر قوی است و ممکن است طعم آن تلخ، ترش و کمی گس باشد. به طور معمول، ابتدا آب را از کتری بالایی، جایی که برگ های چای دم کرده اند، داخل لیوان می ریزید و سپس آن را با آب داغ کتری پایینی رقیق می کنید. به این ترتیب می توانید چای خود را به همان اندازه که ترجیح می دهید قوی کنید بدون اینکه آن را با آب دمای اتاق خنک کنید. برای ترک‌هایی که چای خود را کاملاً داغ می‌نوشند، روش دو مرحله‌ای چای معطر و متعادل را حتی در دماهای شدید فراهم می‌کند. رقیق‌سازی کافی نیز کلید کاهش مصرف کافئین برای مصرف‌کنندگان معمولی ترک است که ممکن است از 10 فنجان چای سیاه در روز، از جمله فنجان‌ها تا شب لذت ببرند.

البته، اگر مانند یک خانواده ترک قرن گذشته چای سرو می‌کنید، چایدانلیک غذای جمعیت را می‌دهد. می‌توانید مدل‌هایی با ظرفیت یک تا شش لیتر (یا گاهی اوقات حتی بیشتر) پیدا کنید.چایدانلیک با نشستن روی اجاق گاز یا میز قهوه زیبا نیز به نظر می رسد. آنها در رنگ ها و مواد مختلف، از چینی تصفیه شده گرفته تا فولاد یا مس مفیدتر هستند. برای چیزی که به‌ویژه چشم‌نواز است، به دنبال مدل‌هایی باشید که از عناصر رایج در دوران امپراتوری عثمانی الهام گرفته شده‌اند، با طرح‌های نقاشی شده یا حکاکی شده. حتی نسخه های برقی برای چای خورهای تنبل نیز وجود دارد.

 حساب کاربری اینستاگرام خود را با پوشیدن لباس های معمولی افغانی آغاز کرد. قطعات پویا - عموماً لباس ها و لباس زنانه افغانی- در ترکیبی از رنگ های قرمز، ارغوانی و سبز با بافت های غنی و هر چند وقت یک بار سکه و منجوق به دست می آیند. این دختر 25 ساله زمانی که تنها چهار سال داشت از کابل به همراه خانواده اش به بلژیک نقل مکان کرد و از حکومت طالبان فرار کرد. در حالی که افضل برای مدت بسیار طولانی عکس های خود را با لباس های درخشان منتقل می کرد، صفحه او پس از خروج ایالات متحده از افغانستان در اواخر ماه اوت، پس از خارج شدن ایالات متحده از افغانستان، ردپای بزرگی به دست آورد.

خانم‌های افغان از طریق

 سرگرمی‌های مبتنی بر وب در سراسر کره زمین شروع به موضع‌گیری در مخالفت با حکومت طالبان کردند و عکس‌هایی از خود را در لباس‌های قومی معمولی خود با هشتگ #لباس‌های دستمسوز منتشر کردند، حرکتی که توسط دکتر بهار جلالی، معلم تاریخ قبلی آغاز شد. در اواسط سپتامبر در دانشگاه آمریکایی در افغانستان. افضل استفاده از هشتگ را در روز استقلال افغانستان در 19 اوت آغاز کرد، زمانی که یک اسلایدشو از خود در نسخه های مختلف لباس افغانی منتشر کرد.

افضل که در حال حاضر از ارباب خود برای مکاتبه در KU Leuven در آنتورپ دریافت می کند، بعد از رفتن به عروسی اعضای خانواده اش در جوانی، به طور فزاینده ای به لباس افغانی و میراث خانواده اش علاقه مند بود. بازدیدکنندگان عروسی معمولاً عطان را می نوازند، رقص جشنی که از ضربات موسیقی طبل طبل پیروی می کند و به لباس مرسوم اجازه می دهد هنگام چرخیدن هنرمند باز شود. او می‌گوید: "این برای من جذاب بود. لباس بسیار باشکوه، پویا و درخشان است. حلقه‌ها و سکه‌ها و طیف وسیعی از ظرافت‌ها دارد." "بسیار شلوغ است، با این حال به نظر می رسد خوب است، و مطابقت دارد." افضل با الهام از پدرش که هر سال چند بار به افغانستان سفر می‌کرد، درخواست کرد تا لباس‌هایی برای او بپوشد. افضل می‌گوید: «من به شیوه زندگی‌ام وفادارم و احساس می‌کنم که پایه‌های زیرینم با پوشاک و جواهرات مرتبط است. "این برای من بسیار مهم است."

در زمانی که طالبان ماه گذشته برای رانندگی در افغانستان بازگشتند،

کهکشان کوفی شغل خود را به عنوان مشاور رسانه ای در کانال تلویزیونی دولتی کشور از دست داد و خانواده او به دلیل روابط سیاسی خود زیر صخره خزیدند.اینکه شما در تلگرام هستید درست است یا خیر؟ آخرین گزارش ها در مورد درگیری روسیه در اوکراین را در فید ما خریداری کنید.در هر صورت، روز دوشنبه، این دختر 28 ساله لباس تصمیم خود را پوشید، یک لباس سبز زمردی با محاسبات حیرت انگیز از بافت سبز روشن و یک حلقه سفید دور سرش - لباسی به سبک تاجیکی که در او رایج است. او گفت که یک محله قدیمی در قلمرو بدخشان - و به طور خلاصه اساساً مانند خودش بود و با افغانستانی که دوستش داشت در ارتباط بود.او در تماس تلفنی از کابل گفت: "در نقطه ای که خودم را در آینه می بینم، آرامش واقعی را به من می دهد." ما در زندان هستیم.»

پس از مدت ها بیرون راندن طالبان از افغانستان، فضا برای تناقض در افغانستان باز شد. در حال حاضر مهاجمان در تلاش برای بستن آن هستند.در خارج، طالبان شروع به اعمال مقررات مربوط به لباس و محدود کردن رشد زنان در مکان‌های روز روشن کرده است. گروه مهاجم گفته اند که خانم ها باید "لباس اسلامی" بپوشند - اصطلاحی که تعریف مشخصی ندارد. روز شنبه، در یک راهپیمایی به نفع طالبان در کالج کابل، خانم‌ها برقع‌های تیره و تمام تن را پوشیدند، سبکی مانند زنان در کشورهای حاشیه خلیج فارس.

تجاری

این امر کوفی و ​​دیگر بانوان افغان را برانگیخت تا با به اشتراک گذاشتن تصاویری از لباس‌های زیبا و چندوجهی که با محلات، قبیله‌ها و اجتماعات قومی خود، به جنگ صلیبی مبتنی بر وب علیه طالبان بپیوندند.جلالی به بی‌بی‌سی گفت از زمانی که احساس می‌کرد «شخصیت و قدرت افغانستان در حال هجوم است» شروع به توئیت کردن عکس‌هایی از خود در لباس‌های افغانی کرد."من باید به جهان روشن می‌کردم که] انواع لباس‌هایی که در رسانه‌ها پیدا می‌کردید، به‌ویژه لباس‌هایی که توسط خانم‌ها در راهپیمایی مطلوب برای طالبان پاره می‌شدند، "روش زندگی ما نیست، این شخصیت ما نیست. او به بی بی سی گفت.چیزی که کوفی را در مورد این عکس‌ها عصبانی کرد این نبود که خانم‌ها بدن و نقاب‌های کاملاً تیره به تن داشتند - که به گفته او حق آنهاست، با این فرض که نیاز دارند - اما طالبان تصمیمی به خانم‌ها نمی‌داد.افغانستان طیف متفاوتی از قبیله‌ها و اجتماعات قومی - از جمله پشتون‌ها، تاجیک‌ها و هزاره‌ها - را در خود جای داده است که هر کدام با بریدگی‌ها و برنامه‌های خاصی ایجاد شده و در طول اعصار از بین رفته است. یکی از اجزای مشترک، تأکید بر رنگ‌ها و نمونه‌های پیچیده است، به‌ویژه برای لباس‌های فانتزی که به صورت دستی ساخته می‌شوند و برای رویدادهای استثنایی مانند عروسی‌ها و مناسبت‌ها پوشیده می‌شوند.فرخنده اکبری، یکی از رقبای دکترا در دانشگاه ملی استرالیا که در مورد طالبان تحقیق می کند، گفت: «این صداها برای من بوی خانه بود. "این به شما احساس شخصیت داد."خانواده اکبری اهل دایکندی در افغانستان هستند. او گفت که در فضای او، تعداد قابل توجهی از فاضلاب ها خانم های بدبختی بودند که کار خود را به عنوان "نوعی خود مفصلی" درگیر می کردند.

مانتو افغانی شاید محبوب ترین غذای افغانستان باشد. این یک کوفته شکم پر گوشت (گوساله/بره) است که در بخارپز چندلایه بخارپز   قیمت دیگ منتو در ایران می شود. مانتو در مناسبت های خاص و مجالس بزرگ سرو می شود.

 در افغانستان، مانتو پخته شده اغلب در بازارها و خیابان های شلوغ یا غرفه های غذا فروخته می شود. مانتو را می توان به عنوان غذای اصلی یا مخلفات سرو کرد.

اطلاعات آشپزی

عناصر

1 چمدان شیرینی منجمد Won Ton

مواد لازم برای پر کردن

پودر فلفل (تازه آسیاب شده)

2 فنجان پیاز

1 پوند گوشت چرخ کرده/گوسفند

½ قاشق چایخوری سیر

2 قاشق چایخوری پودر گشنیز

½ قاشق چایخوری نمک ½ قاشق چایخوری پودر فلفل سیاه (تازه آسیاب شده)

مواد لازم برای تاپینگ

عدس چانا 1 فنجان

½ پوند گوشت چرخ کرده گوساله/بره

1 پیاز متوسط ​​(ریز خرد شده)

½ قاشق چایخوری سیر

½ قاشق چایخوری نمک

½ قاشق چایخوری سیاه به چسباندن

30 میلی لیتر. روغن پخت و پز

مواد لازم برای دیپ ماست

1 قاشق چایخوری. برگ نعناع خشک

½ قاشق چایخوری سیر

½ قاشق چایخوری نمک

500 میلی لیتر. ماست ساده

آماده سازی

مرحله 1 تابه را روی حرارت متوسط ​​گرم کنید و سیر، گوشت چرخ کرده، نمک و گشنیز را اضافه کنید. حدود 15 تا 20 دقیقه تا نیمه پخته شدن گوشت بپزید. فلفل سیاه را اضافه کنید و از روی حرارت بردارید.

مرحله 2 یک فنجان پیاز خام خرد شده را با گوشت ترکیب کنید و بگذارید تا دمای اتاق خنک شود.

روش تاپینگ سس

مرحله 1 نخود فرنگی را به مدت 2 تا 3 ساعت یا یک شب خیس کنید. روغن را در ماهیتابه داغ کنید و پیاز و سیر را تفت دهید تا کمی سرخ شوند.

مرحله 2 گوجه فرنگی و رب گوجه فرنگی را اضافه کنید. نخود خرد شده و ¾ فنجان آب را اضافه کنید و به مدت 30 تا 45 دقیقه بپزید تا نرم شوند. نمک و فلفل بزنید و کنار بگذارید.

روش دیپ ماست

همه مواد را برای غوطه ور شدن در یک کاسه با هم ترکیب کرده و خوب مخلوط کنید.

درست کردن مانتو

مرحله 1

شیرینی را به صورت نوارهای مربعی 2 اینچی برش دهید.

تقریباً یک قاشق غذاخوری از مخلوط گوشت چرخ کرده و پیاز سرد شده را روی هر بسته قرار دهید.

برای اینکه روکش‌ها به راحتی به هم بچسبند، لبه‌ها را با آب خیس کنید (می‌توانید از انگشتان دست یا یک برس کفگیر استفاده کنید).

گام 2

دو سر اول رول تخم مرغ را روی دو انتهای مقابل تا بزنید و سپس دو سر دیگر را تا کنید تا کوفته ها را بپوشانید. لبه ها را محکم فشار دهید تا به هم ببندند. با بسته بندی های باقی مانده ادامه دهید.

روش پخت و پز. قفسه ها را از ظرف بخارپز خارج کنید. آب را به ظرف اضافه کنید، روی آن را بپوشانید و بگذارید بجوشد.

مرحله 3

برای جلوگیری از چسبیدن، پایه بخارپز را روغن بزنید و کوفته ها را با احتیاط روی روغن قرار دهید.

درب را ببندید و حدود 40 دقیقه بپزید.

وقتی کوفته ها پخته شد، یک لایه نازک از مخلوط ماست را در یک بشقاب بزرگ برای سرو بریزید. کوفته های بخارپز شده را روی آن قرار دهید.

مرحله 4

مقداری دیگر از مخلوط ماست را روی کوفته ها بریزید و همه چیز را با سس رویه بپوشانید.

با نعناع خشک و کمی فلفل دلمه ای تزیین کنید.

جنبه های دیگر

مراقب گوشت خام باشید. آن را در جای خنک نگه دارید.

غذا را بلافاصله پس از آماده شدن میل کنید.

باقیمانده غذا را حداکثر به مدت 1 روز در یخچال نگهداری کنید.

هنگام استفاده از گوشت مرغ، تمام مواد و محل کار را تمیز کنید تا از آلودگی به باکتری جلوگیری شود.

من بخش قابل توجهی از زندگی خود را به عنوان پناهنده گذرانده ام، بنابراین چندین فرهنگ را تجربه کرده ام. یکی از فرهنگی که من از آن لذت می برم فرهنگ غنی و منحصر به فرد افغانستان و گند افغانی برای عروس است. این فرهنگ شباهت هایی به فرهنگ های شرقی و غربی دارد اما هویت خاص خود را حفظ کرده است که متأسفانه چندان شناخته شده نیست. تصمیم گرفتم در مورد سنت های عروسی بنویسم، جشن نمادین هر فرهنگی.

فرهنگ افغانستان حتی در زندگی روزمره بسیار رسمی و پر از پروتکل است. مهمان نوازی یک هنجار فرهنگی و نمادی از اعتبار در جامعه افغانستان است. خانواده های محترم به مهمان نوازی و آراستگی و آداب و رسوم معروف هستند. عروسی های افغانی نیز به همین ترتیب رسمی و مهمان نواز هستند و آنها را به جشنی از زندگی و فرهنگ متعارف افغان تبدیل می کند.

پیشنهادات و شیرینی خوری

عروسی ها با یک پیشنهاد شروع می شود که باید توسط داماد در خانواده های سنتی افغان انجام شود.

عروس و خانواده اش به خانواده داماد دیمل و خمچه می دهند تا از این خواستگاری استقبال کنند. Dismal یک تکه پارچه تزئین شده است که به معنای ورود عضو جدید خانواده است. دلتنگی را بیشتر بزرگان خانواده داماد می گیرند.

خمچه سینی پر از شیرینی و تافی است و با گل و روبان تزئین شده است. شیرینی های خمچه بین همه اعضای خانواده توزیع می شود تا همه بدانند که پیوند درست شده است.

این مناسبت که خانواده عروس تمایل خود را نشان می دهند و خواستگاری را می پذیرند، شیرینی خوری نامیده می شود. شیرینی در فارسی به معنای شیرینی است.

پس از توزیع شیرینی، عروس به افتخار خانواده داماد تبدیل می شود. در اکثر خانواده های سنتی، پس از این توزیع، دیگر گزینه ای برای انصراف از پذیرش پیشنهاد وجود ندارد، زیرا این امر برای خانواده ها باعث افتخار است. این امر به ویژه در خانواده‌های پاتان، جایی که افتخار امری مرگ و زندگی است، صادق است.

شاید به همین دلیل باشد که گاهی ماه ها یا حتی سال ها طول می کشد تا خانواده عروس این خواستگاری را بپذیرند و شیرینی دهند. او ممکن است داماد را منتظر نگه داشته باشد، نه این پیشنهاد را می پذیرد و نه رد می کند تا بتواند در صورت ازدواج با داماد، خانواده ای را که با آنها مرتبط است، بررسی کند.

پروتکل های قبل از عروسی

پس از پذیرفتن خواستگاری، در هر روز یا مناسبت خاص، عروس از خانواده نامزدش هدایایی دریافت می کند، از جمله:

افطار ضیافتی است که در ماه رمضان به عنوان یک سنت به خانواده عروس تحویل داده می شود.

عیدی هدیه ای است که در هر دو عید سال داده می شود و شامل پول، غذاهای سنتی و همچنین لباس و سایر هدایا می شود.

نوروز جشن سال نو است که در آن به عروس هدایایی همراه با شیرینی و غذاهای فصلی و سنتی اختصاص می یابد.

هدایا معمولا پول یا لباس، شیرینی و غذا هستند. در بیشتر این مواقع خانواده عروس غذا را بین همه اقوام نزدیک تقسیم می کنند.

این رویدادهای کوچک با موسیقی سنتی تنبور که توسط زنان و دختران نواخته می شود جشن گرفته می شود. آنها همچنین آهنگ های خاص و سنتی و نیز آهنگ های محبوب افغانی را با شادی و پایکوبی می خوانند.

مخارج عقد و جهیزیه

عروسی در فرهنگ افغانستان به عنوان لطفی به داماد از سوی عروس تلقی می شود که از خانه خود برای پیوستن به زندگی داماد خارج شده است. به همین دلیل است که در عروسی های افغانستان اغلب می بینید که خانواده عروس در موقعیت قدرتمندتری نسبت به داماد قرار دارند.

برخلاف بسیاری از فرهنگ های دیگر، جامعه افغانستان مرد را مسئول تمام هزینه های عروسی می داند. از خواستگاری و نامزدی گرفته تا شب حنا، شب عروسی و تخت جامی، همه مناسبت ها توسط داماد و خانواده اش تامین می شود.

شب حنا یک مهمانی دخترانه و زنانه است که دستان عروس توسط هفت دختر خانواده داماد با حنا رنگین می شود.

تخت جامی جشنی است بعد از عروسی که در آن مهمانان هدایایی می دهند و به زوجی که زندگی جدید خود را آغاز می کنند تبریک می گویند. یک هفته پس از عروسی برگزار می شود و تصور می شود زمانی است که عروس یکی از اعضای واقعی خانواده می شود و دیگر مهمان خانواده داماد نیست.

به جای یک جهیزیه سنتی، عروس به سادگی همه چیزهایی را که ممکن است برای خودش نیاز داشته باشد، به خانه جدیدش می آورد. در بسیاری از فرهنگ های شرقی دیگر، خانواده عروس باید مبلغ زیادی پول بپردازند و تمام اثاثیه و لوازم خانه را خودش به عنوان نیاز جهیزیه تهیه کنند. در مقابل، عروس‌های افغان برای شروع زندگی جدید، لباس‌های خود، تعدادی لوازم منزل، یک سری روتختی و برخی از ملزومات کوچک دیگر را با خود می‌آورند، در حالی که داماد و خانواده‌اش همه چیز را فراهم می‌کنند.

در برخی مناطق، خانواده عروس حتی مقدار زیادی پول از داماد می‌خواهند که به آن والوار می‌گویند تا همه چیزهایی را که ممکن است در خانه جدیدش نیاز داشته باشد، بخرند، زیرا ممکن است بیشتر از آنچه خانواده داماد به او می‌دهند نیاز داشته باشد.

عروسی های افغانی 4 تا 5 ساعت یا بیشتر طول می کشد زیرا بسیاری از سنت ها باید رعایت شوند.

ابتدا دختران در ورودی سالن منتظر می مانند تا مهمانان از راه برسند و هنگام ورود از آنها استقبال کنند. طبق معمول در عروسی ها، مهمانان قبل از عروس و داماد می آیند. این زوج در نهایت با همراهی آهنگ های خاص وارد می شوند و در مسیری پر گل به سمت صحنه ای که مراسم عروسی برگزار می شود، قدم می زنند. آنها به آرامی همراه با موسیقی حرکت می کنند تا به صحنه می رسند و در آنجا منتظر می مانند و به مهمانان سلام می کنند.

هنگامی که آنها برای اولین بار در سالن ظاهر می شوند، عروس یک لباس سبز رنگ می پوشد که رنگ لباس عروس سنتی افغانی است. این رنگ در مراسم نکاح - مراسم عروسی - پوشیده می شود زیرا نشان دهنده پاکی و شادی برای زندگی جدید زوج است. بعد از یک ساعت یا بیشتر، عروس و داماد سالن را ترک می کنند و از مهمانان شام پذیرایی می شود.

نکاح قبل از صرف شام انجام می شود. بعد از اینکه زن و شوهر به پیوند خالص نکاح گره خوردند، داماد به تالار می رود و همه مهمانان را ملاقات می کند و به آنها سلام می کند و از آنها در عروسی استقبال می کند.

بعد از شام، عروس و داماد به سالن برمی گردند. این بار عروس لباس سفید می پوشد. از مهمانان با چای پذیرایی می شود و بعد از آن عروس و داماد کیک عروسی بزرگ خود را بریده و سپس از مهمانان پذیرایی می شود.

دراینجا عروس و داماد اولین جرعه نوشیدنی و اولین لقمه کیک را از شریک زندگی خود دریافت می کنند. تمام طلا و جواهرات ساخته شده برای عروس روی صحنه نمایش داده می شود. عروس و داماد در شالی پوشیده شده و آیاتی از قرآن کریم را تلاوت می کنند و چهره یکدیگر را در آینه می بینند.

این سنت به آیین مصاف معروف است که در سال‌های اخیر کمتر رایج شده است، زیرا امروزه برخلاف قدیم، عروس و داماد همدیگر را دیده‌اند، اما برخی همچنان به این سنت ادامه می‌دهند.

موسیقی سنتی و رقص با ورود خانواده داماد به سالن شروع می شود. به طور سنتی، خانواده داماد شادتر از خانواده عروس هستند که غم از دست دادن یکی از اعضای خانواده را همراه با شادی جشن زندگی جدید خود احساس می کنند. امروزه بسیاری از گرایش ها و احساسات تغییر کرده است و خانواده عروس در حال حاضر به طور مساوی در جشن عروسی و لذت بردن از عروسی شرکت می کنند. عروسی با یک آهنگ پایان خاص و شیار و اشک بر چهره عروس و خانواده اش به پایان می رسد.

در پایان مراسم، برادر یا پدر عروس، پارچه سبز رنگی مانند کمربند را به دور کمر عروس می بندند. این سنت نشان دهنده پیامی از طرف برادر یا پدر است که باید برای زندگی جدید خود آماده شود. برخی از اعضای خانواده عروس را تا خانه جدیدش همراهی می‌کنند تا سنت‌های باقی‌مانده را انجام دهند. پس از ورود عروس به خانه جدید، جشن و پایکوبی ادامه می یابد و باز هم عروس با تنبور و آوازهای عروسی افغانی به خانه جدیدش پذیرایی می شود. جشن ها تا روزهای زیادی بعد از عروسی ادامه دارد.

صبح روز بعد، خانواده عروس اولین صبحانه او را از بسیاری از غذاهای لذیذ افغانی در خانه جدیدش برای او می آورند. امروزه غالباً ناهار است، اما این روند همچنان به نام نشتی (فارسی صبحانه) شناخته می شود.

روندهای نوظهور عروسی افغانستان

مردم افغانستان دوست دارند برای روزهای خاص خود، جشن‌های عجیب و غریب برگزار کنند. این روزها عروسی فقط به دنبال یک یا دو وعده غذایی نیست، بلکه گاهی اوقات قبل و بعد از غذا از مهمانان بستنی، آب میوه و تنقلات نیز سرو می شود.

اقوام نزدیک زن برای نشان دادن شادی و هیجان خود در شب عروسی، لباس های دو، سه یا چند لباس می پوشند.

تقریباً تمام مراسم جشن عروسی که قبلاً در خانه های خانوادگی برگزار می شد، اکنون در هتل ها برگزار می شود که تجارت هتل عروسی را تقویت کرده و آن را به یکی از تجارت های سودآور در افغانستان تبدیل کرده است.

نیکا ترجیحاً قبل از شب عروسی انجام می شود تا در زمان باقی مانده سنت های عروسی صرفه جویی شود.

لباسهای عروسی

ماکسی سبز برای نکاح و ماکسی سفید برای عروسی کد رنگ فرهنگی برای لباس عروس باقی می ماند، اما لباس خاص افغانی به همان اندازه در لیست لباس های عروس که باید در روز خاص او بپوشند، مهم است. رسم بر این است که در شب حنا لباس افغانی بپوشد یا برای نکاح خود یک لباس سنتی افغانی سبز بسازد تا در شب عروسی بپوشد.

عروسی در فرهنگ افغانستان

ترانه سرا و شخصیت تلویزیونی افغان است. او بیشتر به زبان دری می خواند، اما آهنگ های زیادی به زبان پشتو و برخی به زبان ازبکی نیز دارد. او یکی از مشهورترین هنرمندان موسیقی افغانستان است [2] که به طور منظم در کنسرت ها و جشنواره های بشردوستانه در داخل و خارج از افغانستان اجرا می کند. سعید همچنین نقش میزبانی در برنامه های تلویزیونی موزیکال برای شبکه 1TV و طلوع و حضور چشمگیر در برنامه های واقعی مانند ستاره افغان و غرب تا شرق داشته است.[3][4] سعید در سال 1986 در کابل، افغانستان به دنیا آمد، [1] والدینش زمانی که او 8 ساله بود، افغانستان را ترک کردند و در پیشاور، پاکستان زندگی کردند و سپس برای مدت کوتاهی در سوئیس ساکن شدند[1] و سپس در لندن، انگلستان [5]. در سن 12 سالگی، او در یک مدرسه موسیقی پذیرفته شد، جایی که در مکان‌هایی با گروه کر اجرا می‌کرد. من بزرگتر شدم." او در مصاحبه های خود گفته است.[نیازمند منبع]

برنامه زندگی به گفته رامیز، خواستگاری و نامزدی سعید روی صحنه با حسیب سید و همچنین نمایش تصاویر پشت صحنه تور استرالیا 2018 او را مستند کرد. برنامه West Ta East اپیزودی و مدل لباس گند افغانی اریانا سعید در مورد تور آریانا استرالیا 2018 پخش کرد.[6][7][8]

حرفه موسیقی واجرای سعید در سال 2019

اولین تک آهنگ سعید در سال 2008 ماشالله بود. با این حال، نقطه عطف او در حرفه اش پس از انتشار آهنگ افغان پسرک او در سال 2011 بود.[9] آریانا سعید در بسیاری از خانه های افغان در خارج از افغانستان نام آشنا شد و از او درخواست شد در کنسرت های زیادی در سراسر جهان اجرا کند.[10] در اوج موفقیت ناگهانی، آریانا تصمیم گرفت به افغانستان برود و در کنسرت های داخل کشور شکننده خود اجرا کند. آریانا سعید با نسخه خود از آهنگ قدیمی کلاسیک افغانی به نام گل سب در آنجا به شهرت رسید. در همین روزهای ابتدایی در افغانستان بود که آهنگ بعدی خود را دیلم تنگ است. موفقیت این آهنگ منجر به دریافت جایزه بهترین آهنگ فیلمبرداری شده در داخل افغانستان در جوایز تلویزیون آریانا شد. همچنین منجر به یک حرفه جدید به عنوان مجری تلویزیون در یکی از کانال های سرگرمی برجسته افغانستان شد.[11] آهنگ بعدی او حیرانم به خوبی اجرا شد. موفقیت بزرگ بعدی آریانا، جلوا، همکاری با یکی از خوانندگان برجسته در صنعت موسیقی افغانستان، جاوید شریف بود. این دومین باری بود که آنها پس از موفقیت اولیه خود، بیا بیا، با هم جفت شدند. آریانا سعید این را با آهنگی ملی گرایانه شاداب دنبال کرد تا هنر ورزش را در کشورش تشویق کند. برای ساخت آهنگ افغانستان افغانستان با چند خواننده قرارداد امضا شد. آریانا، بانو آتش نشین، که درد زنان افغانستان را در طول سال‌ها جنگ و آزار و اذیت توصیف می‌کند، تحسین عظیم منتقدان او را برانگیخت.[12] یک ارکستر بزرگ به موسیقی این آهنگ کمک کرده است و تیراندازی در داخل افغانستان انجام شده است. مدت کوتاهی پس از انتشار آهنگ، بی بی سی از آریانا برای توضیح دلیل و معنای خود در پشت آهنگ درخواست مصاحبه کرد. موفقیت بزرگ بعدی او انارام انارام بود که آریانا را در صدر جدول در افغانستان قرار داد.[13][14]

او در سال 2019 برنده جایزه آیکون افغان شد و به عنوان بهترین هنرمند زن در سال 2017 انتخاب شد.[15] وی همچنین عنوان "صدای افغانستان" را از شبکه ملی تلویزیون و رادیو افغانستان دریافت کرد. آریانا همچنین جوایزی برای بهترین آهنگ سال، بهترین ویدیوی سال و جایزه شجاعت دریافت کرده است.[15]

حرفه تلویزیونی

دیری نگذشت که آریانا سعید توسط یکی از کانال های سرگرمی پیشرو در افغانستان، 1TV، امضا شد. برنامه او، شب موسیقی (شب مسیقی) شامل اجرا و مصاحبه با هنرمندان دیگر بود. نمایش موفقیت آمیز بود و پس از فصل اول آریانا ترک کرد تا به خانه خود در لندن برگردد. اندکی پس از این، آریانا سعید به عنوان یکی از داوران صدای افغانستان در سال 2013 توسط تلویزیون طلوع امضا شد.[16] او به همکاری خود با ایستگاه تلویزیونی ادامه داد و متعاقباً در یکی دیگر از برنامه های استعدادیابی، ستاره افغان، داور شد.[11] و سعید یکی از حامیان کمپین #WhereIsMyName به رهبری لاله عثمانی بود که باعث تغییر در قوانین افغانستان شد تا نام زنان در شناسنامه درج شود.[17]

آریانا سعید ابراز میهن دوستی برای افغانستان و علاقه به هند دارد که به گفته او "دوست واقعی" افغانستان است.[18][19]

آریانا این افتخار را داشت که در جشن هفتاد و پنجمین سالگرد یونسکو در پاریس، فرانسه به نمایندگی از افغانستان در حضور چندین روسای جمهور و نخست وزیران کشورهای مختلف اجرا کند.[20] آریانا اجرای خود را به افغانستان و تمام کسانی که خانه های خود را از دست داده اند و در کشورهای دیگر در تبعید زندگی می کنند تقدیم کرد.

در رستورانی در نزدیکی خیابان گل‌آلود کابل از تماشاگران تماشا می‌کردند، روز جمعه در یک راهپیمایی با شمع رژه رفتند.

نمایش مد نادر در این پایتخت خسته از جنگ، تولیدی کوچک اما یک ایده بزرگ بود - بخشی از تلاش های یک گروه افغان برای توانمندسازی زنان و لباس افغانی ساده از طریق شکستن موانع در این جامعه مسلمان به شدت محافظه کار. وضعیت همیشه روز به روز سخت‌تر و سخت‌تر می‌شود، اما ما نباید عقب‌نشینی کنیم. ما اینجا هستیم تا جلو برویم و جلو برویم، بنابراین فکر می‌کنم اگر زنان قدم بگذارند و در این عرصه حضور پیدا کنند، فکر می‌کنم کارشان را به خوبی انجام خواهند داد.»

بیش از یک دهه پس از حمله ایالات متحده در سال 2001 که طالبان را پس از پنج سال حکومت وحشت توسط جنبش بنیادگرایان از قدرت برکنار کرد، ایده زنان به نمایش گذاشته شده بیشتر در افغانستان تابو باقی مانده است.

برخی از زنان هنوز بدون پوشیدن برقع آبی که سر تا پا آنها را می پوشاند بیرون نمی روند

خشونت علیه زنان هنوز در افغانستان رایج است و گزارش هایی از سنگسار شدن، اعدام در ملاء عام و یا زندانی شدن زنان به دلیل داشتن روابط با مردان وجود دارد. زنان حتی برای فرار از خشونت خانگی خود را به آتش کشیده اند.

نمایش مد روز جمعه توسط زنان جوان برای تغییر سازماندهی شد، یک سازمان مستقل و غیرانتفاعی افغان که متعهد به توانمندسازی زنان افغان و بهبود زندگی آنهاست.

بیشتر 10 مدل، از جمله سه مرد جوان، که 33 طرح از جمله لباس‌های آستین کوتاه رنگارنگ، شلوار جین، تونیک و لباس‌های سنتی‌تر را به نمایش گذاشتند، زنان افغانی بودند که برای گروه داوطلب شدند.

یکی از آنها، فرخنده طاهری 17 ساله، تا به حال حتی یک فشن شو ندیده بود. او گفت که پدر و سایر اعضای خانواده اش از تصمیم او برای شرکت در این مسابقه حمایت کردند، اما مادربزرگش راضی نبود.

او پس از آن گفت: "بزرگترین چالش برای ما این است که ما نمی توانیم این کارها را در افغانستان انجام دهیم زیرا مردم آن را دوست ندارند." "من هیجان زده بودم زیرا احساس می کردم که می خواهم تغییری ایجاد کنم."

او گفت که برای جوانان افغان مهم است که خطراتی را برای ایجاد تغییر بپذیرند، زیرا کشور در تلاش برای رسیدن به ظاهر عادی است و نیروهای جنگی بین‌المللی آماده خروج تا پایان سال 2014 هستند.

چه کسی صلح را به ارمغان خواهد آورد؟ قرار است بیاوریم

چند نمایش مد دیگر در افغانستان وجود داشته است، اما بیشتر آنها برای مخاطبان بین المللی طراحی شده اند و به ندرت زنان افغان یا مخاطبان مختلط افغان را به نمایش می گذارند. با انعکاس موانع، سازمان دهندگان به رسانه های محلی افغانستان اجازه فیلمبرداری از این مراسم را برای محافظت از زنانی که گاهی بدون روسری و با دامن کوتاه ظاهر می شدند، ندادند.

سلما گل، خیاط 26 ساله ای که این لباس ها را می ساخت، می گوید: «ممکن است کامل و حرفه ای نباشد، اما یک شروع است.

سازمان دهندگان گفتند که با وجود ترس از خشونت در کشوری که شاهد بمب گذاری ها و حملات انتحاری مکرر است، دو دلیل برای اجرای این نمایش داشتند، که اغلب علیه اهدافی که افراط گرایان آن را غیراسلامی می دانند. یکی جمع آوری پول برای گروه وکالت و دیگری تغییر تدریجی نگرش نسبت به زنان.

سخنگوی گروه حمایت، محمد ظفر صالحی، گفت که آنها بیش از 1000 دلار از این نمایش به دست آوردند که بلیت فروخت و بیشتر اعضای گروه و دوستان را جذب کرد.

او در حالی که گروه موسیقی راک معروف افغان مورچا در اتاق دیگری اجرا می کرد، گفت: "ما می خواهیم طرز فکر مردم را تغییر دهیم، اما در عین حال نگران امنیت دختران هستم." "من به تغییری اعتقاد دارم که می تواند کند باشد."

در اصل، نخ های روی ماشین بافندگی با دست گره خورده و سفت می شوند.

رشته‌های پشم یا ابریشم بر روی نخ‌های عمودی (به نام تار) بسته می‌شوند، بریده می‌شوند و سپس توسط همتایان افقی خود (به نام پود) فشرده می‌شوند. هر چه گره ها سفت تر باشد فرش ظریف تر و محکم تر می شود.

دو گره سنتی وجود دارد: گره متقارن گوردس، که به دور دو تار می‌پیوندد و فرش محکم‌تر و بادوام‌تری ایجاد می‌کند. و گره سینوسی نامتقارن، که به دور یک تار می‌پیوندد و امکان آزادی بیشتر در الگوسازی و خرید گلیم را فراهم می‌کند.

تعریف گلیم

گلیم، کلمه ای با منشأ ترکی، اغلب به عنوان وسیله ای برای هر فرش تخت بافته و بدون پرز استفاده می شود. اما از نظر فنی، این اصطلاح فقط به قالی‌هایی با منشأ وسیع آناتولی که به سبک سنتی ساخته می‌شوند اطلاق می‌شود: دستباف روی ماشین بافندگی با پشم و پنبه. گلیم‌های برگشت‌پذیر، بادوام و فوق‌العاده همه‌کاره، به‌خاطر آرایه‌های زیبا از رنگ‌ها و نقش‌های درخشان ارزشمند هستند.

بر خلاف قالیچه‌های پرز دست‌بافت، گلیم‌ها با استفاده از تار (معمولاً پشمی) و پود (پشم یا پنبه) روی دستگاه بافندگی بافته می‌شوند. نخ ها کاملاً در هم تنیده شده و در نتیجه گلیم هایی بادوام و قابل برگشت به دست می آید.

این فرش‌های رنگارنگ و جسور که در ترکیه با نام‌های مختلفی مانند cicim، sumak، zili، sili یا palaz شناخته می‌شوند، می‌توانند به عنوان پوشش کف، تزئینات دیوار و حتی برای روکش کردن بالش و صندلی استفاده شوند. ارزش گلیم ترکیه و فرش

فرش‌های آناتولی که از دوره سلجوقی تا امپراتوری عثمانی امتداد می‌یابند، امروزه به‌خاطر تأثیر محو نشدنی‌شان بر جامعه و فرهنگ جهانی شناخته می‌شوند.

فرش‌ها - که بسیاری از آنها با کپی‌هایی از نقاشی‌های معاصر تزئین شده بودند - برای اولین بار در اواسط قرن پانزدهم به اروپا صادر شدند و محبوبیت آنها در طول دوره رنسانس و سال‌های بعد به طور پیوسته افزایش یافت. اشراف و رهبران مذهبی قالی ها را به عنوان نمادی از وضعیت گرامی می داشتند و گاهی از آنها به عنوان ملیله تزئینی استفاده می کردند.

امروزه، از نمایشگاه‌های موزه‌های باطنی گرفته تا خانه‌های مسکونی راحت، فرش‌های دستباف ترکی هنوز در سرتاسر جهان به دلیل ادغام متمایز از طرح‌های گرافیکی جسورانه، نقوش و روایت‌های تاریخی، و کیفیت و صنعت برتر مورد تجلیل هستند.

زبان نقوش

گلیم‌ها و قالی‌های آناتولی نه تنها به دلیل رنگ‌های غنی و جسورانه‌شان (که از رنگ‌های طبیعی ساخته شده از برگ‌ها، گل‌ها، سبزیجات و ریشه‌ها به دست می‌آیند)، بلکه به‌خاطر نقوش گرافیکی خاصی که به‌طور مؤثری آن‌ها را تقویت می‌کنند، ارزشمند هستند.

از همان ابتدا، فرش های آناتولی بسیار بیشتر از اشیاء خانگی صرفاً سودمند دیده می شد. آنها برای آموزش و الهام بخشیدن نیز در نظر گرفته شده بودند. نقوش مذهبی و تاریخی خاص در هر فرش گنجانده شده بود و داستان سازندگان، خانه هایشان و حتی چیزی از امیدها، ترس ها، باورها و رویاهای آنها را بازگو می کرد.

در حالی که معنای خاص برخی از نقوش از منطقه ای به منطقه دیگر متفاوت است، آنها بر بسیاری از موضوعات جهانی تأثیر می گذارند: مذهب، قدرت، اشراف، طبیعت، و موارد دیگر که در زیر بررسی می شوند.

آنطور که برخی فکر می کنند سرپوش تروریست ها نیست. این یک قطعه باستانی است که در هزاران سال پیش توسط مردان پوشیده می شد. این روسری به دلیل شکل غیر معمول و راحتی آن بسیار کنجکاو است. بیایید در مورد پاکول و روش های سنتی ساخت آن با دست بیشتر بدانیم. به نظر می رسد، این روند به همان اندازه که فکر می کنید ساده نیست.

پاکول یا پکول افغانی سرپوش سنتی مردانه در شمال پاکستان و افغانستان است. این یک کلاه پشمی با سر گرد است که دو طرف آن رول شده و نواری ضخیم را تشکیل می دهد. پاکول مانند بره پوشیده می شود. یک پوشنده می تواند کناره های چرخانده شده را برای تناسب با آب و هوا، خلق و خو یا مد تنظیم و تنظیم کند. وقتی کناره‌ها رول می‌شوند، کلاه شبیه استوانه‌ای به طول یک فوت یا بیشتر می‌شود.

این کلاه بسیار کاربردی و راحت است

به خصوص برای آب و هوای سرد کوهستانی مناسب است. در آب و هوای گرم، مردان در تمام طول سال از پاکول استفاده می کنند. در مناطق سردتر، در تابستان، بهار و پاییز چنین روسری می پوشند. کلاه برای محافظت در برابر سرما، باد و آفتاب داغ عالی عمل می کند. به دلیل پشم طبیعی ظریفی که برای ساختن پاکول استفاده می شود، فرقی نمی کند که چه آب و هوایی داشته باشد، سرش عرق نمی کند و یخ نمی زند. این ماده رطوبت سنجی است اما کلاه احساس خیس نمی کند و خیلی سریع خشک می شود.

رنگ پاکول همیشه طبیعی است. این سربند با دست ساخته و رنگرزی می شود. فقط از رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شود، بنابراین معمولاً رنگ پاکول قهوه‌ای، زرد ماسه‌ای، خاکستری، سیاه و گاهی سبز یا قرمز قهوه‌ای است.

پاکول پیچ خورده. چگونه ساخته می شود؟

تنوع در طراحی پاکول وجود دارد. در میان زیباترین آنها، یک پاکول پیچ خورده وجود دارد - کلاهی با پلیسه روی نوار کناری. این یک روسری بسیار جشن است.

کلاه پاکول پیچ خورده ساخت یکی از استان های پاکستان است. صنعتگران محلی به ساخت کامل این سبک از پاکول افتخار می کنند. در ساخت پاکول پیچ خورده مراحل مختلفی انجام شده است.

پس از انتخاب دقیق پارچه پشم گوسفند، رویه گرد بریده می شود. رویه می‌تواند اندازه‌های مختلفی داشته باشد تا روی سر مناسب باشد. عرض 1.5 اینچ، 4 قاب نیز از همان تکه پارچه بریده شده است که در مجموع 10 اینچ طول دارد - برای یک پاکول بالای 10 اینچی.

سایر قطعات به طول حدود 36+36 اینچ و عرض 4 اینچ بریده می شوند. از آنها برای ایجاد پیچ ​​و تاب استفاده می شود. همه قسمت ها در کنار هم قرار می گیرند، پیچ ها ابتدا با کمک یک چاقوی کوچک درست می شوند. پس از انجام چرخش، اندازه کل به 23 اینچ تنظیم می شود. تعداد کل پیچش ها 48 عدد است.

قاب به پارچه متصل می شود تا بالای کلاه صاف و محکم باشد. در حالی که کناره های هدگیر انعطاف پذیر و نرم خواهند بود.

قسمت داخلی کلاه برای گرم نگه داشتن سر با پلی استر پوشانده شده است. پارچه اضافی حذف می شود.

اکنون 2 تاپ دیگر بریده شده است. یکی از آنها از پارچه ضخیم است - تا قسمت بالایی تا حد ممکن صاف و محکم باشد.

تمام قسمت های بالا به قاب وصل شده اند. قسمت اضافی قاب حذف می شود.

قسمت بالای پاکول از دو طرف اتو کشیده شده است. قسمت داخلی به داخل چرخانده می شود، به قسمت بالایی متصل شده و تنظیم می شود. پارچه اضافی حذف می شود.

پاکول از داخل ساخته می شود و سپس به داخل برگردانده می شود تا سمت راست کلاه در بالا باشد. اکنون آخرین تنظیمات انجام شده و پاکول پیچ خورده آماده است.

با حمایت وزارت دفاع، سازمان های غیرانتفاعی، و داوطلبان افغان دو مرکز خیاطی را برای کمک به زنان افغان ایجاد کرده اند تا برای خانواده های خود و سایر جامعه افغانی لباس بسازند. اعضا.مجتمع‌های همسایگی در محل نصب نزدیک به 9400 نفر باقی مانده از 13000 نفر اولیه در آغاز عملیات Allies Welcome.

در نزدیکی انتهای شمالی و سالم آن محله ها، دو مرکز خیاطی ودوخت لباس مجلسی افغانی توسط خیریه کاتولیک اداره می شود.

ابتدا یک مرکز خیاطی با تعداد انگشت شماری چرخ خیاطی وجود داشت و زنان افغان بلافاصله شروع به استفاده از آن کردند.

حبوبیت ماشین‌ها به سازمان‌های اجتماعی خارج از پست سرایت کرد و از طریق کمک‌های مالی بیشتر، اکنون در مجموع 40 دستگاه بین دو مرکز وجود دارد.

این یک کار گروهی در مرکز خیاطی است. داوطلبان افغان در کنار داوطلبان خیریه کاتولیک به رفع موانع زبانی کمک می کنند و آموزش خیاطی را ارائه می دهند.

به لطف تلاش های خیریه کاتولیک که داوطلبان و کمک های مالی را سازماندهی می کند، مواد خیاطی و حمایت زیادی برای رفع نیازهای افغان ها وجود دارد.

یک زن افغان با کمک یک مترجم گفت: "ما فقط سایز آنها، لباس و همچنین شلوار زنان و همچنین کودکان را دریافت می کنیم. آنچه قرار است بپوشند ما برای آنها می دوزیم."

زنان افغان در مرکز خیاطی فورت

یک مترجم داوطلب دیگر می گوید دسترسی به مراکز خیاطی مهم است.

او گفت: "آنها نمی خواهند سبک لباس خود را که قبلا در افغانستان می پوشیدند تغییر دهند."

با نگاهی به اطراف اتاق های خیاطی شلوغ، به راحتی می توان فهمید که آنها از داشتن این خدمات به عنوان یک خروجی سپاسگزار هستند.

یک زن افغان گفت: «می‌خواهم بگویم که از وضعیت آمریکا تشکر می‌کنم. "این که آنها ما را به اینجا می آورند و همچنین آنها فقط این تسهیلات را برای شروع اینجا برای مردم ایجاد می کنند و همچنین من از کار در اینجا بسیار لذت می برم."

نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده که رهبری گروه ضربت مک کوی را رهبری می کنند می گویند که مهارت های آموخته شده در مراکز خیاطی را می توان پس از انتقال مهمانان افغان به ایالات متحده برای اشتغال به کار گرفت.