Ep:¹²

Noyabrning tinimsiz quyayotgan sovuq yomg'iri shifoxona oynalarini ayovsiz savalardi Jimin yo'lakda asabiy holda bir nuqtaga tikilib turgan o'sha lahzalarda, tashqarida shinalarning daxshatli g'ichirlashi eshitildi Oradan sanoqli daqiqalar o'tib, shifoxonaning sovuq va oppoq yo'lagiga shoshilgancha Jennie kirib keldi . Uning chiroyli plashi ho'l bo'lib ketgan, yuzidan esa cheksiz xavotir va daxshat ufurib turardi

Jiminni ko'rishi bilan o'zini uning quchog'iga otd. Jimin ham uning nafasini his qilib, qizni bag'riga daxshatli tarzda mahkam bosdi Ular bu zulmat va qon qoplagan dunyoda faqat bir-birlaridan najot kutayotgandek edilar.

Jennie yigitning bag‘ridan sekin ajralib, uning qon sachragan kiyimlariga va tuni bilan uxlamagani sababli qizarib ketgan ko‘zlariga tikildi. Uning ovozi xavotirdan qaltirab chiqdi:

— "Jimin menga qara! Nima bo‘ldi? Ahvoli yaxshimi?!" — deb so‘radi u, ko‘zlariga yosh qalqib

Jimin Jenniening sovuq qo‘llarini mahkam qisib, uni biroz tinchlantirishga urindi, ammo o‘z ovozidagi daxshatni ham yashira olmadi:

- "Hech narsa yaxshi emas, Jennie... Jungkook qochib ketgach, Taehyung bor alamini Ariannadan olibdi bu uyga kelganidan beri dori qabul qilmagani sababli, uning asab tizimi batamom falaj bo'lib qolgan.Bugun ertalab u to'satdan qattiq tutqanoq tutdi. Yaxshiyamki, Taehyung o'sha lahzada xonaga kirib qolgan.

Jennie oyna ortida, o‘nlab simlar va apparatlarga ulangan holda jonsizgina yotgan Ariannaga qarab daxshatdan og‘zini yopib qoldi. Aynan shu soniyalarda reanimatsiya xonasining tepasidagi qizil chiroq o‘chdi va shifokorlar tashqariga chiqa boshlashdi.

Reanimatsiya xonasining og‘ir shisha eshiklari sekin ochilib, ichkaridan charchagan va chigallashgan qiyofada bosh shifokor chiqdi U peshonasidagi terni ro‘molchasi bilan artarkan, yo‘lakda tarang holda kutib turgan Jimin va Jenniening yoniga yaqinlashdi

Jimin darhol uning qarshisiga borib, ko‘zlariga tikildi. Bosh shifokor og‘ir xo‘rsinib, Ariannaning ahvoli haqida hisobot bera boshladi:

- "Janob Jimin, vaziyat o'ta qaltis edi," - dedi shifokor ovozini pastlatib. - "Xonim uzoq vaqt davomida juda ko'p miqdorda narkotik modda qabul qilgan ekan. Tanasi butunlay zaxarlangan. Dorining asorati tufayli asab tizimi falaj bo'lgani uchun uni o'ziga keltirishga ancha qiynaldik.Yuragi ikki marta urishdan to'xtash darajasiga keldi-dedi shifokor yana davom etirdi.— "Yaxshiyamki, vaqtida olib kelibsizlar. Hozircha hayoti xavfdan xoli, daxshatli xuruj ortda qoldi. Uni tinchlantiruvchi dorilar ta'sirida uxlashga majbur qildik. Birozdan so'ng uni palataga olamiz.

Jimin shifokorning gaplarini eshitib, chuqur nafas oldi va unga minnatdorchilik bildirdi. So‘ng Jenniening yelkasidan quchib, reanimatsiya eshigining ochilishini kuta boshladi. Ariannaning tomirlarida endi bitta ham zaxar qolmagan, u hayotida birinchi marta toza ong bilan palatada ko‘z ochish arafasida edi.

Oradan bir necha kun o‘tdi. Maxfiy shifoxonaning sovuq, oq xonalari va reanimatsiya apparatlarining daxshatli signallari nihoyat ortda qolgan edi. Shifokorlarning tun-u kun qilgan o‘ta qiyin harakatlari va qonni tozalovchi maxsus texnologiyalar yordamida Ariannaning tomirlaridan o‘sha la’nati narkotik zaxari batamom yuvib tashlandi. Qiz vujudidagi daxshatli "lomka" balosidan qutulgan bo‘lsa-da, tanasi o‘ta zaiflashgan, ruhan va jismonan butunlay madori qurigan edi.

Erta tong. Noyabrning oxirilari qarib kelayotgan zaif va sovuq quyosh nurlari shifoxonani ammo o'lik sukunat cho'kkan palataga oyna ortidan ohista kirib kelardi.

Arianna hayotida birinchi marta tomirlarida hech qanday zaxar bo'lmagan holda, mutloq toza va xotirjam ong bilan hayotiy bir tarzda uxlayotgandi. Uning yuzidagi shishlar, ko'karishlar va jarohatlar Yuraning tinimsiz parvarishi tufayli asta-sekin yo'qolib, o'rnini qizning tabiatdan berilgan nafis, ma'sum chehrasiga bo'shatib bergan edi.Uning har bir sokin va bir maromdagi chuqur nafasi xonadagi jimlikda ohista eshitilib turardi.

Aynan shu lahzalarda palataning og'ir eshigi sezdirmasdan ochilib, xonaga Taehyung kirdi. U o'tgan kechasi bilan umuman uxlamagan edi. Uning qora ipak ko'ylagi g'ijimlangan, ustki tugmalari asabiy yechilgan, ko'zlari esa tun bo'yi Italiyadagi qonli mafiya to'qnashuvlarini, o'g'irlangan qurol-yarog' partiyasini va Jungkookning makkorona qochishini o'ylab, qizarib, charchoqdan toshdek og'irlashib ketgandi. Uning butun vujudidan hamon achchiq tamaki, qimmatbaho porox va sovuq tun shamolining o'tkir hidi anqib turardi.Taehyung og'ir va vazmin qadamlar bilan palata o'rtasiga keldi. U chuqur uyquda yotgan, o'ziga zarracha qarshilik ko'rsata olmaydigan ojiz holatdagi Ariannaningyaqinlashdi. Biroz turdi-da, uning yoniga, bo‘sh stulga ohista borib o‘tirdi

Shu paytgacha Taehyung faqat qasos o‘tida yongan, ko‘zlarini hayvoniy g‘azab qoplagan, har bir nafasida faqat dushmanlarini qanday parchalashni o‘ylaydigan shafqatsiz jallod edi. U bu qizga faqat nafratlangan dushmani Romanonoging qizi yoki uning borlig‘ini talagan Jungkookning oddiy bir o‘yinchoq asirasi sifatida qarab kelgandi. Shu sababli ham, shu vaqtgacha uning yuziga yovvoyi g‘azabsiz, tinch va bu qadar yaqin masofadan diqqat bilan nazar solmagan, uning chehrasidagi chiziqlarga zarracha bo‘lsa-da ahamiyat bermagan edi.

Biroq hozir, tonggi musaffo va tiniqk nur palatadagi qorong'ulikni haydab, Ariannaning sovuq stolda bexabar uxlab yotgan nafis yuzini har qachongidan ham yaqqolroq, ochiqroq yoritib turardi. Taehyung qizning yuziga beixtiyor qaradi-yu, birdaniga butun vujudi yuqori kuchlanishli tok urgandek shiddat bilan seskanib, o'tirgan joyida taqqa qotib qoldi.

Qizning silliq va baland peshonasi, burning chetidagi nozik, o'ziga xos egilishi, lablarining o'ng chetidagi mitti xoli va eng asosiysi - uxlab yotganida ham chehrasidan ufurib turgan o'sha mag'rur, ammo cheksiz g'amgin ifoda uning ongida daxshatli bir portlash hosil qildi.

U bu yuzni juda, juda yaxshi bilardi! Bu qiyofa unga shunchaki tanish emas, balki qon-qoniga, suyak-suyagiga singib ketgan, bolalikning eng sirli xotiralarini eslatardi!

Taehyungning sovuq va muzlagan yuragida yillar qa’riga, o‘tmishning eng qonli va maxfiy fojialari tubiga ko‘milgan, u mutloq o‘lgan va unutilgan deb o‘ylagan daxshatli bir esdalik lovillab uyg‘ondi. U ko‘zlariga, o‘z ongi berayotgan signallarga ishona olmayotgandek, kechasi bilan uxlamagan charchoq nafasi tomog‘iga tiqilib, stulda o‘tirgan joyida Ariannaning ustiga yanada yaqinroq egildi. U qizni uyg‘otib yuborishdan, bu sehrli va vahimali tasvirning yo‘qolishidan qo‘rqqandek mutloq harakatsiz qoldi. Ammo ichidagi daxshatli vaxshiyona titroq bilan qizning yuziga sinchiklab, har bir chizig‘iga, yuz terisidagi mayda nuqtalargacha zarrabin ostida qaragandek daxshatli bir diqqat bilan tikila boshladi.

Taehyungning miyasida yillar oldingi o'sha daxshatli kun jonlandi.

••Flashback••

O'gay ukasi Jungkookning tug'ilgan kuni munosabati bilan ulkan bayram uyushtirilgandi.Shu payt kutilmagan ko‘ngilsizlik yuz berdi. Arianna ehtiyotsizlik qilib, muvozanatini yo‘qotdi va "shuv" etib hovuzning chuqur joyiga tushib ketdi. 10 yoshli Jungkook sarosimaga tushib qoldi. U qichqirar, qo‘l uzatishga urinardi, lekin suvdan qo‘rqishi va tajribasizligi pand berardi. Uning harakatlari foydasiz edi.

Taehyung bir soniya ham ikkilanmadi. U 9 yoshida suzish darslariga borgan, garchi oradan uch yil o‘tib hozir 12 yoshda bo‘lsa-da, tanasi o‘sha harakatlarni unutmagan edi. U kiyim-kechagi bilan o‘zini suvga otdi.

Ular hovuz chetiga yetib kelishganda, shovqinga janob Jeon va mehmonlar yugurib chiqishdi.

Taehyung Ariannani yerga yotqizib, uning nafas olishiga yordam berdi. Arianna ko'zlarini ochganida, uning nigoh begona bolaga tushdi.

Janob Jeon esa hali ham vaziyatni o‘zicha tushunib turardi. U Taehyungga sovuq qarab turdi.

-Sen qildimi yetimvachcha -gʻazab bilan gap boshladi Janob Jeon Taehyung qarab Janob Jeon gapini davom ettirdi-men senga aytgan edim xonaganda chiqmagani deb kasofat bor yoqol xonaga -baqirdi berdi Janob Jeon

Taehyung boshini egib Uning ko'zlarida yana yosh to'lib ulgurgan edi, lekin u ularni to'kmaslikka harakat qildi. Chunki u buni ham o'rganib bo'lgan odamlar oldida yig'lamaslikni.

Jeon xonim bir qadam oldinga chiqdi.

Õglim-demoqchi edi.Jeon xonim Taehyung ozi oʻgʻlidek koʻrgan edi yoni olmoqchi edi.

Lekin Janob Jeonning qarashi uni to'xtatdi. Bu qarash aniq edi - “aralashma” degan ma'noda.

Qattiq tarsaki urgan, bor ovozi bilan baqirib shafqatsizlarcha jazolagan edi. O'shanda mitti Taehyungning qalbida ilk marta daxshatli nafrat va ishonchsizlik urug'i mana shu nohaqlik sababli ekilgan edi. U hayotini qutqargan o'sha mitti qizchaning yuzini eslab qolgandi, lekin bolalik yillari va keyingi qonli urushlar bu xotirani uning ongi tubiga ko'mib yuborgan edi.

••Hozirgi kun••

Endi esa... O'sha kun uning butun taqdirini qora tomonga o'zgartirgan, Janob Jeonning adolatsiz jazo berishiga sabab bo'lgan "osha basseyn ichidagi o'sha jajji qizcha - hozir uning ro'parasida uxlab yotgan Ariannaning o'zginasi edi!

Taehyung daxshat va hayrat ichida qotib qoldi. U kechasi bilan uxlamagan charchoq nafasini ichiga yutib, stulda o‘tirgan joyida Ariannaning ustiga yanada yaqinroq egildi Uning baquvvat, qon sachragan qo‘llari asabiy holda qaltiradiDemak, bu qiz shunchaki tasodifiy o‘lja yoki dushmanning oddiy farzandi emas. U Taehyungning bolaligidagi eng og‘riqli nuqtasi, uning birinchi marta "yovvoyi yirtqich"ga aylanishiga sabab bo‘lgan o‘sha qonli xotiraning bosh qahramoni edi!

Eshikning sekin g‘iyqillab ochilishi xonadagi daxshatli va og‘ir xotiralar sukunatini pichoqdek kesib yubordi. Ichkariga qo‘lida tibbiy asboblar va dori-darmonlar to‘la patnis ko‘targan hamshira kirdi. U palata markazida kechasi bilan uxlamagan, ko‘zlari qonga to‘lgan va Ariannaning ustiga daxshatli nigoh bilan egilib turgan Taehyungni ko‘rib, beixtiyor qo‘rqib ketdi va qadamini sekinlashtirdi.

Hamshira Taehyungning vujudidan anqib turgan o‘sha vahshiyona aurani his qilib, yutunib oldi va ovozi qaltirab, ohista gap boshladi:

- "U-uzr, janob... Agar sizni bezovta qilgan bo'lsam, ming bor uzr ," - dedi u, Taehyungning sovuq ko'zlariga qarashga botinolmay, boshini egib. —"Lekin hozir ayni vaqti... Xonimning navbatdagi tibbiy muolajasini qilishimiz, qon bosimi va organizmini quvvatlantiruvchi osma dorilarini darhol ulashimiz kerak. Bu uning tozalangan asab tizimi to‘liq tiklanishi uchun juda muhim."

Taehyung hamshiraning ovozidan go‘yo uzoq yillik og‘riqli tushdan uyg‘ongandek seskanib ketdi. U bir necha soniya oldin xayolidan o‘tgan o‘sha basseyn voqeasini, o‘gay ukasi Jungkookning tug‘ilgan kunidagi nohaq tarsakini va qarshisida bexabar uxlab yotgan bu qizning aslida kimligini o‘ylab, ich-ichidan gupirib urayotgan yurak urishini zo‘rg‘a jilovladi. Uning baquvvat qo‘llari hamon asabiy titrar edi.

U ohista qaddini tikladi va charchagan, qizarib ketgan ko‘zlarini hamshiraga qaratdi. Uning ohangi har qachongidan ham muzdek, ammo tarang edi:

-Muolajani boshlang. Lekin uni og'ritmasdan, juda ehtiyotkorlik bilan bajar. Agar uning bitta tomiriga shikast yetsa, badalini o'zingin to'laysan." -dedi Taehyung, ovozi xirillab va pichoqdek keskir chiqib.

Ogʻir qadamlari bilan o'rnidan turdi va shaxdam qadamlar bilan palatadan tashqariga chiqib ketdi. Uning miyasida bu kutilmagan haqiqat million bo'lakka bo'linib, yangi bir reja hosil qilayotgan edi.

Hamshira dahshat ichida bosh silkidi va shoshilgancha stol yaqinlashdi.Ariannaning yoniga qo'llarini ehtiyotkorlik bilan ushladi. U qizning nafis tomirini topib, osma ukol (kapelnitsa) ulashni boshladi. Ignaning sovuq sanchilishi va dorining tomirlar bo'ylab sekin yura boshlashi Ariannaning ongiga ta'sir qildi.

Taehyung palata eshigini orqasidan asta yopib, shifoxonaning sovuq, oq chiroqlar bilan yoritilgan mudhish yo‘lagiga chiqishi bilan kutilmagan manzaraga duch keldi. Qarshisida kechasi bilan ko‘z yummay, charchoqdan ko‘zlari qizarib ketgan Yura, Jimin va Jennie uning qadam tovushlarini eshitib, darhol o‘rinlaridan qalqib turishdi.

Taehyung qoshlarini chimirib, ularga hayron bo'lib tikildi. Kechasi bilan bitta ham kiprik qoqmagani sababli ko'zlari qon talashgan, vujudidan tamaki va sovuq tun shamolining hidi anqib turgan vahshiy mafioz ularni bu yerda ko'rib, rostdan ham taajjubga tushgandi.

- "Sizlar... Erta tongda bu yerda nima qilyapsizlar?!" - dedi Taehyung, ovozi charchoqdan xirillab, ammo asabiyligini yashira olmay. - "Jimin, senga uyda qolib, hamma narsani qat'iy nazorat qilishni buyurmaganmidim?

So‘ng u nigohini daxshatdan qaltirab turgan singlisi Yuraga qaratdi va ovozini yanada qat’iyroq qilib so‘radi:— "Yura! Sen nega bu yerdasan? Bugun darslaring bor edi-ku, nega o‘qishingga bormading?! Men senga bu qonli ishlarga aralashma, o‘qishingni qil demaganmidim?! Nega gapimni ikki qilding?!"

Yura akasining bu g‘ayriinsoniy aurasidan va qahrli nigohidan qo‘rqib ketib, Jiminning ortiga biroz tislangancha ko‘z yoshlarini tiya olmay pichirladi:

— "Akajon... Iltimos, asabiylashmang. Arianna ko‘z oldimda o‘lim talvasasida qaltirayotganida qanday qilib uyda jimgina o‘tirib, o‘qishga bora olardim? Yuragim chidamadi... Jimin bilan birga keldim. Uning ahvoli qanday? Tirik qoldimi? Axir u..."

Jimin ham bir qadam oldinga chiqib, Jenniening qo‘lini mahkam qisgancha Taehyungning g‘azabini yumshatishga urindi:— "Tae, ularni urishma. Biz shunchaki Ariannaning ahvoli har daqiqa o‘zgarishi mumkinligini o‘ylab, bu yerda senga ko‘mak bo‘lishni istadik.

Taehyung ularning bu sadoqatli va xavotirli chehralariga qarab, ichida og‘ir xo‘rsindi. Uning miyasida boyagina Ariannaning bexabar uxlab yotgan nafis yuzida ko‘rgan o‘sha bolalikdagi basseyn siri — o‘gay ukasi Jungkookning tug‘ilgan kunidagi daxshatli adolatsizlik xotirasi hali ham olovdek yonib turardi. U bu qizning aslida kimligini, yillar oldin o‘z hayotini xavfga qo‘yib qutqargan mitti qizcha ekanini ularga hozircha aytishni istamadi.

Taehyung sovuqqonlik bilan, g'ijimlangan qora ko'ylagining yoqasini to'g'irlarkan. - "Hamshira ichkarida unga quvvatlantiruvchi osma ukol ulayapti.Sizlar esa...borib o'zingizni tartibga solinglar.

Taehyung shifoxona oynasidan noyabrning tumanli tongiga qarab turarkan, uning ichidagi bo'ron yanada kuchayayotgandi.

Davomi bor......

Ep:¹¹

Taehyung xonaga qadam qo‘yishi bilan ostonada dahshatli va kutilmagan manzara ustidan chiqdi. Ariannaning vujudi xuddi yuqori kuchlanishli tok urgandek shiddat bilan silkinib, karavotda yoydek buklanib ketdi. Qizning ko‘zlari dahshat ichida orqaga ketib qoldi — qorachiqlari butunlay yo‘qolib, xonaning sovuq yorug‘ligida faqat oq qismi ko‘rindi. Lablaridan oq ko‘pik ajralib chiqa boshladi, jag‘ suyaklari esa shunday qattiq qulflanib qoldiki, tishlarining bir-biriga urilgan qisirlagan daxshatli ovozi xonadagi yomg‘ir shovqinini ham bosib ketdi. Kuchli tutqanoq qizni o‘z domiga olgan edi.

Yura butunlay vahimaga tushib qoldi. U daxshatdan nima qilishni bilmay, tilingani kalimaga kelmay, qaltiragancha orqaga tislana boshladi. Uning ko‘zlari qo‘rquvdan keng ochilgan, nafasi bo‘g‘ziga tiqilib qolgan edi.

— "Arianna!!! Aka, bir narsa qiling! U o‘lyapti, nafas olmayapti!" — deb faryod chekdi Yura, ovozi telbalarcha qaltirab.

Taehyungning yuzidagi boyagi zaharli va takabburona qiyofa bir soniyada g‘oyib bo‘ldi.— "Jin ursin!!! Nima bo‘ldi unga?!" — deb o‘kirdi Taehyung, uning hayqirig‘i xonadagi bor daxshatni eng cho‘qqisiga chiqardi.

U o‘zining baquvvat, po‘latdek qattiq barmoqlari bilan Ariannaning qulflanib qolgan jag‘larini bor kuchi bilan ochishga urindi. Qiz tilini yutib yubormasligi uchun uni shiddat bilan yonboshiga o‘girdi. U Ariannaning silkinayotgan boshini mahkam ushlab, uning biron bir qattiq jismog‘iga urilib, shikastlanmasligini ta’minladi. Xuruj bir necha soniya davom etdi, qizning nafasi g‘alati, xirillagan tovushga aylandi va u butkul hushini yo‘qotib, jonsizgina bo‘shashdi.

Taehyung ortiq bir soniya ham kutib o'tirmadi. U o'zining uzoq muddatli qasos rejasidagi eng bosh kalit - mana shu qizning tirik qolishi ekanligini juda yaxshi bilardi. U Ariannaning nam va zaif vujudini go'yo hech qanday vaznga ega bo'lmagan matohdek shiddat bilan qo'llariga ko'tarib oldi

xonadan otilib chiqdi.

U qizning qaltirayotgan, nam tanasini bitta shiddatli harakat bilan qo'llariga ko'tarib oldi-da, xonadan otilib chiqdi Taehyung Ariannaning jonsiz vujudini bag'riga bosgancha zinapoyalardan vahshiyona shiddat bilan pastga tushib keldi. Aynan shu soniyalarda Jimin bir haftalik muvaffaqiyatsizlik, ya'ni Jungkookni topa olmagani uchun o'z o'lim hukmini eshitishga tayyorlanib, Taehyungning qarshisiga kelayotgan edi. Biroq u zal o'rtasida mutloq kutilmagan daxshatli manzaraga duch keldi. Jimin o'z ko'zlariga ishona olmasdi. Yillar davomida biror marta qalbida shafqat uyg'onmagan, inson hayotini pashshachalik ko'rmaydigan o'sha toshbag'ir Taehyung hozir dushmanining xotini uchun telbalarcha qayg'urib yugurayotgan edi. "Rostdan ham shu Taehyungmi? Nahotki shu vaxshiy inson o'zgarayotgan bo'lsa?" — degan savol Jiminning miyasida chaqnab ketdi

Jimin Taehyungdan daxshatli g‘azab va qonli jazo kutgan edi, ammo Taehyung hozir unga mutloq beparvo bo‘lib, bor fikr-u zikrini qo‘lidagi qizga qaratgandi. U Jiminning qarshisidan soyadek shiddat bilan o‘tib, to‘g‘ri qasr hovlisiga qarab yo‘l oldi.

Tashqarida noyabrning sovuq yomg‘iri hamon savalardi. Arianna daxshatli xurujdan so‘ng Taehyungning qo‘llarida xuddi jonsiz latta qo‘g‘irchoqdek osilib turardi. Hovlida shay turgan haydovchi bu vaziyatni ko‘rishi bilan yuragi qinidan chiqqudek bo‘lib, shoshilinch ravishda qora mashinaning orqa eshigini ochdi.

Taehyung Ariannani qo‘llaridan qo‘ymay, u bilan birga mashina saloniga o‘tirdi. U qizning boshini o‘zining baquvvat tizzalariga qo‘ydi va haydovchiga qarab muzdek, ammo tarang ovozda baqirdi:

- "Eng yaqin maxfiy shifoxonaga hayda!

Haydovchi gaz pedalini oxirigacha bosdi. Motorning yovvoyi o‘kirishi tunda aks sado berib, mashina joyidan o‘qdek uchib ketdi.

Katta tezlikda ketayotgan mashina ichidagi vaziyat esa g‘oyatda og‘ir va vahimali edi. Ariannaning nafasi butkul uzilib-uzilib, tomog‘idan faqat g‘alati, daxshatli xirillash chiqardi.

Bir oylik narkotik dorilar yetishmasligi tufayli qizning yuragi va o'pkalari ishdan chiqish arafasida edi. Uning lablari butunlay ko'karib ketgan, peshonasidan sizib chiqayotgan muzdek sovuq ter Taehyungning qimmatbaho shimiga qorishib ketayotgandi.

Taehyung bir qo‘li bilan qizning tomir urishini tekshirarkan, uning hayoti soniyalar ichida so‘nib borayotganini his qildi. U hayotida birinchi marta o‘z nazoratidan chiqib ketayotgan o‘lim qarshisida ich-ichidan daxshatga tusha boshladi. Agar bu qiz hozir yo‘lda o‘lib qolsa, uning butun qasos rejasi, g‘alabasi chil-chil bo‘lishini u juda yaxshi bilardi.

Yura qaltirayotgan oyoqlari bilan zinapoyadan yig‘lab, o‘zini yo‘qotgan holda tushib keldi. Uning ko‘z yoshlari yuzidagi rangparlikka qorishib ketgan, butun vujudi dahshatli titroq ichida edi. Zal o‘rtasida nima bo‘layotganini tushunolmay hayron qolgan Jimin yugurib borib, Yurani yelkasidan tutdi. U qizni tinchlantirishga, o‘ziga keltirishga urinardi.

— "Yura! O‘zingni bos, iltimos! Nima bo‘ldi? Tinchlan, menga qara!" — dedi Jimin, uning ovozida ham xavotir, ham tushunarsiz bir vahima bor edi.

Jimin qizning yuzidagi daxshatni ko‘rib, duduqlana boshladi. Taehyungning hozirgina qizni ko‘tarib, vahshiyona shiddat bilan hovliga otilgani uning ongidagi shubhalarni battar alangalatgan edi. U Yurani silkitar ekan, nima bo‘lganini so‘radi:

- "B-bilmadim... Hammasi juda tez sodir bo'ldi, Jimin aka! Men shunchaki unga issiq ovqat olib kirgan edim. To'satdan Ariannaning vujudi qattiq silkinib, ko'zlari orqaga ketib qoldi! Og'zidan ko'pik kelib, dahshatli tutqanoq tuta boshladi! Men nima qilishni bilmay qoldim... Yaxshiyamki, akam o'sha lahzada xonaga kirib qoldi, lekin uning ham harakatlari foyda bermadi!Akam uni shifoxonaga olib ketdi... U o‘lib qoladi, Jimin aka!"

Jimin Yuraning bu gaplarini eshitib, go‘yo boshidan muzdek suv quyilgandek qotib qoldi. U endi vaziyat naqadar jiddiy ekanini, Jungkook ketishidan oldin qizning vujudiga qanday daxshatli narkotik zaxarni muhrlab ketganini angladi.

Jimin Yuraning bu gaplarini eshitib, go‘yo boshidan muzdek suv quyilgandek qotib qoldi. U endi vaziyat naqadar jiddiy ekanini, Jungkook ketishidan oldin qizning vujudiga qanday daxshatli narkotik zaxarni muhrlab ketganini angladi.

Jimin Yurani sekin zal chetidagi yumshoq kresloga o‘tqazdi va qat’iy ohangda dedi:— "Shu yerda o‘tir va xonangdan chiqma, Yura. Men hoziroq Taehyungning ortidan shifoxonaga boraman. U yerda vaziyat har daqiqa portlashi mumkin, men uning yonida bo‘lishim kerak."

Jimin qasr hovlisiga otilib chiqdi va o‘zining qora rangli zirhlangan mashinasiga o‘tirib, shinalarni asfaltdan g‘ichirlatgancha Taehyung ketgan yo‘nalish bo‘ylab sovuq noyabr yomg‘iri ostida katta tezlikda uchib ketdi.

Taehyungning zirhlangan qora mashinasi shahar chetidagi maxfiy shifoxonaning hovlisiga daxshatli tezlikda kirib keldi [3]. Tormoz shunchalik keskin bosildiki, shinalarning asfaltdagi g‘ichirlashi va tutuni tunda daxshatli bir manzara kasb etdi. Mashina to‘xtashi bilan Taehyung eshikni o‘zi shiddat bilan ochdi va qo‘llarida jonsizgina osilib yotgan Ariannani mahkam quchoqlaganicha tashqariga otildi

Hovlida noyabrning sovuq yomg‘iri ularning ustiga ayovsiz yog‘ardi. Shifoxonaning maxfiy kirish eshigi oldida Taehyungning shoshilinch qo‘ng‘irog‘idan so‘ng oyoqqa turg‘azilgan o‘nlab oq xalatli shifokorlar va tibbiy gurney (g‘ildirakli karavot) shay turardi.

Taehyung qizni shifokorlar tayyorlab qo‘ygan gurneyga ehtiyotkorlik bilan, ammo shoshilinch yotqizdi. Ariannaning ahvoli daxshatli edi: lablari batamom ko‘karib ketgan, nafas olishi deyarli sezilmas, yurak urishi esa har soniyada to‘xtash arafasida edi. Bir oylik og‘ir narkotik "lomka"si qizning butun vujudini falaj qilib bo‘lgandi.

Shifokorlar gurneyni shoshilinch ravishda intensiv terapiya va reanimatsiya xonasi tomon uchirib ketishdi. Taehyung ham ularning ortidan yo'lak bo'ylab yugurdi. Uning qora ipak ko'ylagi Ariannaning sovuq teri, yomg'ir suvi va qon aralashmasidan nam bo'lib ketgandi. U reanimatsiya xonasi eshigi oldida to'xtashga majbur bo'ldi, chunki shifokorlar daxshatli tezlikda eshiklarni qulflab, qizning qonini tozalash va yuragini qayta yurgizish uchun apparatlarni ulab boshlashgandi.

Taehyung reanimatsiya xonasi oynasi ortida turib, ichkaridagi qonli olishuvni yirtqichona nigoh bilan kuzata boshladi. Uning mushtlari tugilgan, tihlari g'ijirlar edi. U o'zining qudratli qasos rejasidagi eng bosh kalit bo'lgan bu qizning o'limiga aslo yo'l qo'yolmasdi.

Aynan shu soniyalarda shifoxona hovlisiga Jiminning mashinasi ham daxshatli tezlikda kirib keldi. Jimin Taehyungning ortidan yetib kelgandi.

Jimin shifoxonaning sovuq va rutubatli yo‘lagidan yugurib keldi. Uning hansirashi va qadam tovushlari reanimatsiya xonasi oldidagi qabr sukunatini parchalab yubordi. U o‘z do‘sti, sadoqatli yo‘lboshchisi bo‘lgan Taehyungning yonida to‘xtadi. Taehyung xuddi tosh qotgan haykaldek, ko‘zlarini ichkaridagi shifokorlarning qonli olishuvidan uzmay tikilib turardi.

Jimin yutunib oldi, uning ovozida ham qo'rquv, ham cheksiz xavotir bor edi:— "Taehyung... Ariannaning ahvoli qanday?

Taehyung unga qayrilib ham qaramadi. Uning qon sachragan ipak ko‘ylagi va qat’iy qiyofasi har qanday so‘zdan ko‘ra daxshatliroq edi. Oyna ortida esa Ariannaning zaif vujudiga yuzlab simlar ulanayotgan, apparatlar uning qonini o‘sha bir oylik qorong‘u zaxardan shafqatsizlarcha yuvib tozalayotgan edi

- "Ahvoli yaxshi emas, - dedi Taehyung, uning ovozi go'yo qabr tubidan chiqayotgandek past, ammo pichoqdek keskir yangradi. - Vujudi tamom bo'lgan. Uzoq vaqt davomida qoniga singdirilgan o'sha iflos zaxar uni ich-ichidan yemirib tashlagan. Hozir shifokorlar uning hayotini arqonga osilgan qildan sug'urib olishga urinishyapti."Taehyung kutilmaganda shaxdam burilib, Jiminning ko‘zlariga tik qaradi. Uning o‘tkir nigo

hida imperiyani jilovlovchi shafqatsiz strategga xos sovuq aql chaqnadi:

— "Hoziroq Jennieni chaqir. Tezda shu yerga, shifoxonaga yetib kelsin. Arianna o‘ziga kelganida, uning yonida ayol kishi bo‘lishi kerak. Jennie unga qaraydi, har bir nafasini nazorat qiladi va ko‘zini ochgan lahzadan boshlab bir qadam ham yonidan jilmaydi."

So‘ng u Jiminning yelkasiga qo‘lini qo‘yib, qat’iy va buyruqomuz ohangda qo‘shimcha qildi:

- "Sen esa shu yerda qolasan, Jimin! Men kelgunimcha Ariannaga o'zing ko'z-quloq bo'lib turasan. Uning xavfsizligiga shaxsan o'zing boshing bilan javob berasan.

-Meni esa bir ikkita ishlarim bor.

Taehyung ustidagi qora kiyimni to'g'irlab, shifoxonaning qorong'u yo'lagi bo'ylab yurib ketdi. Uning og'ir qadamlari qabriston sukunatidek daxshatli aks sado berar edi.

Jimin esa zudlik bilan telefonini chiqardi va qo'llari asabiy titragancha Jenniening raqamini tera boshladi Nihoyat, go'shakdan Jenniening o'sha tanish va mayin ovozi eshitildi.:

- "Jennie, yagonam... Hoziroq shahar chetidagi maxfiy shifoxonaga yetib kelishing kerak," - dedi Jimin, uning ovozi charchoq va ichki bir hadikdan bo'g'ilib chiqdi.

Jennie go‘shak ortidan uning har bir so‘zidagi daxshatni va taranglikni darhol sezdi. U hayron bo‘lib, xavotir bilan nima bo‘lganini so‘radi:— "Jimin? Tinchlikmi? Ovozngizga nima bo‘ldi, qayerdasiz?! Nima sodir bo‘ldi o‘zi, nega shifoxonaga borishim kerak?!"

Jimin yo‘lak chetidagi oyna ortida o‘nlab simlar qurshovida jonsiz yotgan qizga qarab yutunib oldi-da, shunday javob berdi:— "Ariannaning ahvoli juda yomon, Jennie. Judayam daxshatli! Bir oydan beri narkotik qabul qilmagani sababli to‘satdan qattiq tutqanoq tutib qoldi, ko‘zlari orqaga ketdi

Jennie vaziyat naqadar jiddiy va qaltis ekanligini anglab, ortiqcha savol berib o'tirmadi:— "Tushundim, Jimin. Hoziroq yo'lga chiqyapman,— dedi-da, aloqani uzdi

Jimin telefonni cho'ntagiga solar ekan, reanimatsiya xonasi oldida yolg'iz qolib, eshik ortidagi apparatlarning signallarini xavotir bilan eshitib turaverdi.

•

•

•

Seoul shahrining qorong'u va qudratli yer osti dunyosida ham bu bir hafta ichida juda katta o'zgarishlar yuz berdi. Jungkook J-Hopening yordami va shaxsiy shifokorlarining maxfiy muolajalari tufayli o'zini ancha tiklab oldi. Garchi oyog'idagi o'q jarohati hamon sezilib, tayoqlarga tayanib yursa-da, uning ko'zlaridagi o'sha yirtqichona olov va shafqatsiz qudrat butunlay qaytgan edi.

J-Hope o‘z so‘zining ustidan chiqdi. U o‘zining maxfiy kanallari va ma’lumotlar bazasini ishga solib, Taehyungning Koreyadagi barcha yashirin aloqalarini, qurol omborlarini va unga sadoqatli bo‘lgan odamlarning ro‘yxatini bittama-bitta Jungkookning qo‘liga topshirdi. Bu ma’lumotlar bilan qurollangan Jungkook endi shunchaki yaralangan bo‘ri emas, balki ovga chiqqan shafqatsiz jallodga aylangandi.

Jungkook barcha ishlarni pishiq-puxta bitirib olgach, o'z yo'lidagi dushmanlarni va Taehyungning Seuldagi odamlarini birma-bir yo'q qila boshladi

Seoul qora bozoridagi qudratli shaxslar Jungkookning tirik qaytganini va uning ortida J-Hope turganini ko'rib, daxshat ichida Taehyungdan yuz o'girib, Jungkookning poyiga bosh egib kela boshlashdi.

Taehyungga qarashli bo'lgan bir nechta yashirin omborxonalar Jungkookning odamlari tomonidan kutilmaganda bostirib kirilib, ichidagi bor boylik va qurollar musodara qilindi, qarshilik ko'rsatganlar esa o'sha joyning o'zida oʻldirib yuboridi.

Taehyungning maxfiy josuslari va aloqachilari tunda o‘z uylarida yoki qorong‘u ko‘chalarda g‘alati "baxtsiz hodisalar" tufayli bittama-bitta jonsiz topila boshlandi.

Jungkook o‘z imperiyasini Seulda qaytadan va yanada daxshatliroq ko‘rinishda tiklab bo‘lgan edi. U endi Taehyungning bu yerga kelishini va unga so‘nggi, o‘limga teng zarbani berishni intizorlik bilan kutardi.

Yarim tun edi. Butun uy daxshatli va og‘ir sukunat ichiga g‘arq bo‘lgan, faqatgina Seul osmonini qoplagan qorong‘u bulutlar ortidan kuz shamoli uvillab esardi.

Bechora ona — Jeon xonim farzandining xavfsizligidan, uning oxirgi kunlardagi qonli harakatlaridan yuragi tila-tila bo'lib, o'g'lining xonasi eshigini ohista ochib ichkariga kirdi.

Uning yuragi qon bo‘lib ketgandi. Ikki o‘g‘lining bir-birini tiriklayin g‘ajib, yeb bitirayotganini, bir-birining qoniga tashna bo‘lib urushayotganini ko‘rish onalik qalbi uchun eng daxshatli do‘zax edi. Bittasi — qarshisida o‘tirgan o‘z pushti kamari, jigarbandi Jungkook bo‘lsa, ikkinchisi — o‘z o‘g‘li bo‘lmasa-da, go‘dakligidan bag‘riga bosib, o‘z farzandidek katta qilgan, bor mehrini bergan Taehyung edi. Endi esa u yetishtirgan bu ikki yirtqich bir-birini yer tishlatish uchun dunyoni qonga bo‘yashga tayyor turishardi.

Xonadagi manzara onaning bag'rini battar ezdi. Chiroqlar o'chirilgan, faqat burchakdagi mitti chiroqning xira nuri Jungkookning oqarib ketgan yuzini yoritib turardi. U charm kresloda o'tirgancha, jarohatlangan oyog'ini uzatib yotardi. Kreslo chetiga tiralgan o'sha po'lat tayanch tayoqlari tunda xuddi o'lim qurolidek sovuq yaltirardi. Stoli ustida esa dushmanlarning qonli ro'yxati turardi va Jungkookning qonli ro'yxatida oxirida faqatgina ikkita eng asosiy ism qolgan edi: Ariannaning otasi - qonxo'r Romano imperiyasining boshlig'i va Taehyung.

Jeon xonim o‘g‘lining yoniga ohista yaqinlashdi. Uning ko‘zlari yoshga to‘la, barmoqlari esa qo‘rquvdan va o‘g‘liga bo‘lgan cheksiz achinishdan qaltirar edi. U sekin engashib, Jungkookning sovuq, tomirlari bo‘rtib chiqqan qo‘llarini o‘z kaftlari orasiga oldi.

— "Jungkook... o‘g‘lim," — deb pichirladi ona, ovozi yig‘idan bo‘g‘ilib, ko‘z yoshlari Jungkookning qo‘llariga tomib. — "Yarim tun bo‘ldi, nega hali ham uxlamading? O‘zingni nega bunchalik qiynayapsan?

Jungkook onasining ovozini eshitib, xayollaridan uyg‘ongandek bo‘ldi. Uning vaxshiyona ko‘zlaridagi o‘sha qotillik olovi onasining ma’sum yuziga qaraganida bir soniyaga so‘ndi.

- "Oyi... Men hozir uxlay olmayman," - dedi u, ovozi xirillab va sovuq chiqib. - "Agar men hozir ko'zimni yumsam, dushmanlarimiz bizni tiriklayin ko'mib yuborishadi.

Jeon xonim o'g'lining ko'zlaridagi bu tubsiz va daxshatli nafratni ko'rib, tizzalari titrab, uning oyoqlari ostiga tiz cho'kdi:— "Iltimos, bas qil, Jungkook! Seni o'sha akang Taehyung bilan bo'lgan urushing tamom qilyapti! Nega bir-biringizni g'ajib, yeb bitirayapsizlar?! Axir u ham senga aka edi-ku! Uni o'z qo'llarim bilan katta qilgan edim, ikkingni bir beshikda tebratgan edim! Oyog'ingdagi jarohat yetmagandek, endi Seul ko'chalarini qonga bo'yashni boshladingmi?

Jungkook onasining bu gaplarini, aynan Taehyungni ham o‘z farzandidek ko‘rib yig‘layotganini eshitib, tishlarini g‘ijirlatib, tayoqlariga qaradi. Ichidagi rashk va qasos olovi battar alandalandi.

Jungkookning ko‘zlarida yillar davomida to‘planib kelgan, mag‘rur qiyofasi ortiga yashiringan o‘sha eng og‘riqli va chuqur jarohat — rashk olovi bir soniyada lovillab yondi. U onasining kaftlari orasida turgan sovuq qo‘llarini shartta tortib oldi-da, kreslo suyanchig‘iga o‘zini tashladi. Lablarida daxshatli va alamli bir kulgi paydo bo‘ldi, uning har bir so‘zi onasining yuragiga pichoqdek botardi.

- "Tan oling, oyi... Siz Taehyungni mendan ko'ra ko'proq yaxshi ko'rasiz, to'g'rimi?!" - dedi Jungkook, uning ovozi pichoqdek keskir, ammo ichidagi alamdan titrab chiqdi.- "Doim shunaqa qilgansiz! Bolaligimizni eslang... Bir marta o'sha Taehyung deb meni qattiq urshgansiz, mening o'z farzandingiz ekanligimni unutib, uning tarafini Olgansiz!Hozir ham mening jarohatlangan oyog'imga, Italiyada o'limdan zo'rg'a qolganimga emas, o'sha asrab o'stirgan oʻgʻlingizni taqdiriga yig'layapsiz-dedi Jungkook alam bilan

Jeon xonim o‘g‘lining bu gaplaridan yuragi tilka-pora bo‘lib, ko‘z yoshlari yanada yuzini yuvib tushdi. U o‘z jigari, o‘z pushti kamaridan bunday achchiq va yillik gilm-gupurlarni eshitaman deb o‘ylamagandi.

— "Unday dema, Jungkook! Sen mening o‘z jigarbandimsan, vujudimning bir parchasisan! O‘shanda bolalik qilib bir-biringizni o‘ldirib qo‘ymanglar degandim... Nahotki onalik qalbim bolalarining bir-birini so‘yishiga chiday olmayotganini tushunmasang?! Men faqat sening qon daryosida g‘arq bo‘lishingdan, bu nafrat seni yutib yuborishidan qo‘rqyapman, bolam!"-yig'lab Jeon xonim

Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, stol ustidagi po‘lat tayanch tayoqlariga qaradi. Onasining har bir yig‘isi, har bir gapi u uchun Taehyungga bo‘lgan nafratni yanada alangalatar, o‘zini go‘yo chetga surilgan boladek his qildirardi. U onasini turg‘izish uchun qo‘llaridan tutdi, lekin onasi hali ham yig‘lab, unga yolvorishda davom etayotgan edi.

Davomi bor......

E:¹⁰

Taehyungning mushtidan oqqan qora qon po‘lat ustun bo‘ylab sekin sizib tushar, omborxonadagi har bir qo‘riqchi o‘lim jazosini kutib, nafas olishga ham botinolmay turardi. Xuddi mana shu daxshatli soniyada, havoda muallaq turgan taranglikni pichoqdek kesib, Taehyungning cho‘ntagidagi telefon kutilmaganda titrab, vaximali jiringlab qoldi. Ekranda mutlaqo noma’lum raqam aks etgan edi.

Taehyung g‘azabdan bo‘g‘ilib, go‘shakni shunday shiddat bilan ko‘tardiki, barmoq bo‘g‘inlari qisirlab ketdi.— "Gapir! Kim bu, la’nati?!" — deb o‘kirdi u, nafasi bo‘g‘ziga tiqilib.

Go‘shakning narigi tomonidan bir necha soniyalik og‘ir va vahimali sukunatdan so‘ng, kutilmaganda o‘sha tanish, past va tubsizlikdan kelayotgandek sovuq ovoz eshitildi. Bu Jungkook edi! Uning ovozida na charchoq, na jarohat asorati sezilardi. Aksincha, unda cheksiz bir takabburlik va zaharli istehzo bor edi. Jungkook go‘shak ortidan pashshadek vizillayotgan akasining holatidan chin dildan zavqlanib, qah-qah urib kulib yubordi.

— "Nima bo‘ldi, akajon? —dedi Jungkook, uning ovozi makkorona pichirlashga aylanib .— Ovozingiz bunchalar vahshiy chiqmasa? Yo yangi keltirgan qimmatbaho o'yinchoqlaringiz o'z manziliga to'liq yetib bormadimi deyman? Yarmi kammi? Hali o'yinimiz boshlanmasdan turib, hovlingizni shaqollar talab ketibdimi? Achinarli ahvolda..."

Bu gaplar Taehyungning ichidagi nafrat alangasiga benzin sepgandek bo'ldi. Uning ko'z oldi bir zumda qorong'ulashib, g'azabdan butun vujudi asabiy qaltiray boshladi. Jungkook uni nafaqat eng kerakli qurollaridan mahrum qilgan, balki o'z odamlarining ko'zo'ngida ochiqchasiga masaxara qilib, uning mafiozlik g'ururini chil-chil qilayotgan edi.

— "S-sen... iflos itvachcha!!!" — deb hayqirdi Taehyung, ovozi omborxonaning har bir burchagida portlashdek aks sado berib. — "Qaysi teshikka bekinding, la’nati?! Qaysi g‘orda yashirinyapsan?! Menga qara, yerning tagiga kirib ketgan bo‘lsang ham sening o‘sha majruh tanangni o‘z qo‘llarim bilan oʻldiraman.

Jungkook esa uning bu aqldan ozgan holatidan yanada ko‘proq zavq olayotgandek, vaxshiyona jilmayish bilan gapida davom etdi:

- "Meni qidirib ovora bo'lmang,— "Hozircha esa, o‘sha bo‘sh qutilaringizni tomosha qilib o‘tiring, akajon," — dedi Jungkook so‘nggi bor masaxara qilib va aloqani keskin uzdi. Telefonda faqatgina qisqa va sovuq "bup-bup" ovozi qoldi.

Taehyung g'azabdan ko'r bo'lib, telefonga baqirardi:— "Seni topaman! Baribir topaman!

Taehyung g‘azabdan telba bo‘lib, qo‘lidagi qimmatbaho telefonni bor kuchi bilan beton polga urdi. Qurilma chil-chil bo‘lib ketdi. U kutilmaganda yonida titrab turgan qo‘riqchilar boshlig‘ining belidagi to‘pponchani sug‘urib oldi va hech qanday ogohlantirishsiz bechoraning peshonasiga o‘q uzdi. Jasad polda qon ko‘lmagi hosil qilib yiqildi.

— "Hammang harakatga tush! — deb bo‘kirdi u qolgan qo‘riqchilarga qarab, ko‘zlari qonga to‘lib. — Uni Italiyaning har bir burchagidan, har bir yashirin inidan qidirasizlar! U shu yerda, uzoqqa ketmagan! Kim u sotqinga yordam bergan bo‘lsa, oilasi bilan yo‘q qilinadi!"

Milanning g'amgin va kuz yomg'iri ko'chalarni tinmay yuvar, xuddi shaharga cho'kkan bu qonli sukunatga motam tutayotgandek edi. Oradan kutilganidek bir hafta o'tdi, ammo Jimin uchun eng daxshatli haqiqat Taehyung tomonidan unga qat'iy berilgan o'sha qisqa muhlat allaqachon o'tib ketgani edi

Jimin oxirgi yetti kun ichida na uxladi, na ovqatlandi. U Milanning barcha nufuzli jinoyat olami vakillarini, yashirin esdalik sotuvchilarini, port soqchilarini — butun boshli tanish-bilishlarini oyoqqa turg‘izdi. Shaharning eng qorong‘u burchaklari, tashlandiq omborxonalari-yu yer osti tunnellari qidirib chiqildi, biroq natija mutloq nolga teng edi. Jungkook go‘yo havoga singib ketgandek va iz qoldirmagan edi.

Jimin mashina salonida o‘tirgancha, asabiylikdan tamom bo‘layozdi. Uning tomirlarida qo‘rquv va g‘azab aralash qon gupirardi. U bor kuchi bilan rulga musht tushirdi:

- "Jin ursin! Jin ursin hammasini!" - deb o'kirdi u, ovozi zirhlangan oynalarga urilib daxshatli aks sado berdi. - "Qayerdasan, la'nati itvachcha?! Qanday qilib oyog'idan o'q yegan majruh butun Milanni va mening odamlarimni laqillatib ketishi mumkin?! Kim unga yo'l ochdi?!"

Jimin qo'llari asabiy titragancha planshetni chetga otdi. U hamon Jungkookning allaqachon Seulda bemalol J-Hope bilan gaplashib o'tirganidan bexabar, uni shu kuz yomg'irlari ostidagi Italiyadan qidirardi. Endi uning vaqti mutloq tugagan, Taehyungning qarshisiga bo'sh qo'l bilan borish esa o'zo'lim hukmiga imzo chekish bilan barobar edi. Jimin mashinani shiddat bilan yurgizib, qasr tomon yo'l oldi. U ichkarida uni quturgan bo'ridek kutayotgan Taehyungning g'azabiga duch kelishi kerak edi

yomg'iri oynalarga tinmay urilar, xonadagi og'ir sukunatni faqatgina mana shu tabiat ovozi buzar edi. Oradan o'tgan bir hafta ichida Yuraning tinimsiz parvarishi, surgan malhamlari sababli Ariannaning jismoniy jarohatlari asta-sekin bitib borayotgan edi. Biroq, qizning ruhida hayot asari qolmagandi; u butunlay hissiz, tirik murdadek yotoqda yotardi.

Eshik har doimgidek ohista ochilib, xonaga Yura kirdi. U qo'lidagi patnisda bug'i chiqib turgan issiqqina ovqatni ko'tarib kelgandi. Yura yotoq chetiga, Ariannaning yonginasiga o'tirdi

— "Arianna, senga issiqgina ovqat olib keldim," — dedi Yura, uning ovozidan g‘amxo‘rlik va biroz xavotir sezilib turardi. — "Yaralaring bitayotgan bo‘lsa ham, vujuding juda zaif. Kuch to‘plashing kerak, iltimos, ozgina bo‘lsa ham yeb ol..."

Arianna esa unga qayrilib ham qaramadi. U ko‘zlarini deraza oynasidan oqib tushayotgan yomg‘ir tomchilariga qadagancha unsiz va hissiz yotardi. Uning nigohida na og‘riq, na qo‘rquv va na yashashga bo‘lgan xohish bor edi. U o‘zini bu dunyodan, shu xonadagi daxshatli voqelikdan butunlay uzib bo‘lgandek edi.

Yuraning ko‘zlaridan yoshlar tirqirab oqib ketdi. U Ariannaning mitti va sovuq qo‘llarini o‘zining issiq kaftlari orasiga olib, telbalarcha qisdi. Qizning bu o‘likdek sukunati uning sabr kosasini to‘ldirgan edi.

- "Arianna, iltimos! Bunday jim yotma, biror narsa de!" - deb faryod chekdi Yura, ovozi yig'idan bo'g'ilib. - "Menga baqir, yuzimga tarsaki ur, akamdan nafratlanishingni ayt, lekin faqat jim turma! Sening bu hissiz ko'zlaring meni qo'rqityapti! Tirikligingni ko'rsat, o'tinaman..." -yalinib Yura

Arianna esa xuddi tosh haykaldek qotib yotishda davom etdi. Ammo Yuraning bu achchiq faryodi qizning muzlagan qalbida qandaydir nozik simni chertgan edi. Uning hissiz, uzoqlarga qadalgan ko‘zlaridan bir tomchi achchiq yosh sizib chiqdi. O‘sha bitta tomchi yosh qizning jarohatlari asta-sekin bitayotgan yonog‘i bo‘ylab sekin oqib, yostiqqa singib ketdi.

Biroq bu sukunat ortida faqatgina ruhiy azob yotmas edi. Shu soniyalarda Ariannaning butun vujudi kutilmaganda shafqatsizlarcha zirqirab og'riy boshladi. Jungkook uzoq vaqt davomida uning qoniga majburlab yuborgan o'sha daxshatli narkotik moddalarning tanadagi asorati, ya'ni "lomka"(tark etish sindromi) boshlangan edi. Bir haftalik tanaffusdan so'ng qizning tomirlari go'yo ichidan yonayotgandek, suyaklari esa maydalanib ketayotgandek dahshatli og'riq berardi. Tanasidagi bu jismoniy do'zax uning nafasini qaytarib, titrog'ini yanada kuchaytirdi.

Arianna asabiy holda lablarini tishladi, uning tishlari sovuq va og‘riqdan taqillay boshladi:— "A-og‘riyapti... Yura... butun tanam uzilib ketyapti..." — deb pichirladi u, ovozi dori yetishmasligidan bo‘g‘ilib.

Yura qizning narkotik azobidan qiynalayotganini ko‘rib, nima qilishni bilmay vahimaga tushdi. Aynan shu lahzada yotoqxona eshigi ortidan daxshatli va og‘ir qadam tovushlari eshitila boshladi.

Eshik tutqichi keskin burildi...

Davomi bor......

Ep:⁹

Italiyaning rutubatli tuni qasr zalidagi qonli taranglikni yanada og‘irlashtirardi. Taehyungning buyrug‘idan so‘ng roppa-rosa besh daqiqa o‘tib, Jimin zalga kirib keldi. U o‘z do‘stini, sadoqatli yo‘lboshchisini hech qachon bunday nazoratni yo‘qotgan, quturgan yirtqich holatida ko‘rmagan edi.

Taehyung zal o‘rtasida turgancha, Jiminni ko‘rishi bilan unga qarab vaxshiyona bostirib keldi. Uning har bir so‘zi o‘z do‘stining yuziga zaharli o‘qdek otilardi

— "Qayerlarda yuribsan, la’nati?! Senga besh daqiqa emas, bir soniya ham ko‘p edi!" — deb bo‘kirdi Taehyung, uning hayqirig‘i hashamatli devorlarni zirillatib yubordi. — "Jungkook qochib ketganidan xabaring bormi?! Qanday qilib sening professional soqchilaring burnining tagida u majruh it qochib ketadi?! Sen menga uning har bir nafasini nazorat qilaman deganding-ku!

Taehyung g'azabdan Jiminning yoqasidan mahkam g'ijimlab, uni o'ziga yaqin tortdi. Uning nigohida yillar davomida shakllangan do'stlik emas, balki qonli qasos olovi yonardi

- "Top menga o'sha itvachchani, Jimin! Qaysi g'orga kirib ketdi u?! Jarohatlangan oyog'i bilan yer tagiga kirib ketdimi?!Senga roppa-rosa ikki kun muhlat! Ikki kundan keyin yo o‘sha itvachchaning kallasini keltirasan, yo o‘z kallang bilan javob berasan! Tushundingmi?!"-dedi Taehyung g'azab bilan

Jimin Taehyungning bunday holatda naqadar xavfli ekanligini bilar edi, shuning uchun ham do'stining bu vaxshiyona baqirig'iga xotirjamlik bilan javob berishga urindi

- "Taehyung, o'zingni bos! Men hozirgina hamma soqchilarni oyoqqa turg'izdim. U yolg'iz qochmagan, unga ichkaridan kimdir yo'l ochib bergan. Men o'sha itni ham, o'sha sotqinni ham topaman!

Taehyung stoldagi qimmatbaho billur qadahni devorga urib parchaladi

— "Bor! O‘sha itni qayerdan bo‘lsa ham topib, oyog‘im ostiga sudrab kel!"

U Jiminning javobini kutib ham o'tirmadi. Shiddat bilan ortiga o'girildi-da, keng yelkalari bilan zulmatni yorib, yuqoriga ko'tarila boshladi. Uning og'ir qadam tovushlari xuddi janoza qo'ng'irog'idek vazmin va daxshatli yangrardi. Har bir bosgan qadami ostida marmar zinapoyalar titrayotgandek tuyular, Taehyungdan taralayotgan g'azab nafasi butun qasrni bo'g'ib qo'ygandek edi.

U pastda qolgan qonli tartibsizlikka, duduqlanayotgan qo‘riqchilarga va hayron qolgan Jiminga qayrilib ham qaramadi. Uning borlig‘ini hozir bitta olov yondirardi — xiyonat va mag‘lubiyat alami. Jungkookning qochishi uning g‘ururiga berilgan daxshatli zarba edi va bu g‘azabning to‘lqini endi o‘z qurbonini qidirardi.

Jimin ham ich-ichidan toshib kelayotgan g‘azabini jilovlay olmay, qasrni shiddat bilan tark etdi. Uning har bir qadami go‘yo yerning tagidan o‘t chiqarayotgandek vazmin va xatarli edi. Tashqarida, tun zulmatida qora mashina ichida Jenni uni intizorlik bilan kutib o‘tirardi. Jiminning yuzidagi qonli nigoh va asabiy harakatlarini ko‘rib, qizning yuragiga g‘ulg‘ula tushdi.

Jimin mashina eshigini shunday kuch bilan ochdiki, temir g‘ichirlab ketdi. U haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirib, nafasini rostlashga urindi, ammo quturgan bo‘rining pishillashiga o‘xshash ovoz chiqardi xolos.

— Nima bo‘ldi? Taehyung nega bunchalik baqirdi? — deb so‘radi Jenni titroq ovozda, Jiminning yuziga qarab.

Jimin bir soniya jim qoldi, so‘ng bor kuchi bilan rulni mushtladi. "Gars!" etgan ovoz mashina salonida aks sado berdi.

— O‘sha la’nati Jungkook! — deb o‘kirdi Jimin, tishlarini g‘ijirlatib. — O‘sha majruh it soqchilarning burni tagidan qochib ketibdi! Qochibgina qolmay, Taehyungning g‘ururini ham yer bilan bitta qilib ketdi!

U rulni yana bir bor qattiq urdi, barmoq bo‘g‘inlari oqarib, titray boshladi.

- "U itvachcha qochib ketibdi! Oyog'idan o'q yegan, yarimjon holida qanday qilib hammamizni laqillatib ketadi?! Taehyung g'azabdan telba bo'lgan, u menga bor-yo'g'i ikki kun berdi, Jennie! - Jimin mashina motorini vaxshiyona o'kirish bilan yurgizdi.Mashina joyidan shunday shiddat bilan qo‘zg‘aldiki, shinalarning asfaltdagi g‘ichirlashi tun sukunatini parchalab tashladi.

Taehyung xonaga xuddi quturgan yirtqichdek bostirib kirdi. Uning ko'zlaridagi qonli nigoh va yuzidagi qahr xonadagi bor iliqlikni so'rib olgandek edi. Yura nima bo'layotganini tushunishga ulgurmay, akasining vaxshiyona baqirig'idan sapchib tushdi.

-ko'zimdan yo'qol!" - deb baqirdi Taehyung Yuraga qarab. Uning ovozi shunchalik daxshatli ediki, Yura e'tiroz bildirishga ham botinolmay, titragancha xonadan otilib chiqib ketdi.

Eshik daxshatli ovoz bilan yopilishi hamon, Taehyung bor alamini, Jungkookning qochib ketgani va Jiminning layoqatsizligidan tug‘ilgan nafratini Ariannadan ola boshladi. U karavotda bazo‘r nafas olib yotgan qizning yoniga bir sakrashda yetib keldi-da, uning ipakdek sochlaridan shafqatsizlarcha changalladi.

— "Qochib ketdi! Sening o‘sha itvachcha ering seni tashlab qochdi!" — deb o‘kirdi u qizning yuziga.og'riqdan

Arianna og‘riqdan ingrab yubordi, lekin Taehyung to‘xtamadi. U qizni sochlaridan tutgancha, pol bo‘ylab ayovsiz sudrab, vannaxonaga olib kirdi. Ariannaning qarshilik ko‘rsatishga majoli yo‘q edi, uning zaif vujudi sovuq marmar polga urilib borardi.

Taehyung vannaga sovuq suvni shiddat bilan to‘ldirdi-da, qizning boshini o‘sha muzdek suvning tubiga mahkam bosdi. Arianna suv ostida qolib, havo yetishmasligidan tipirchilay boshladi, uning qo‘llari Taehyungning po‘latdek qattiq bilaklariga yopishdi. Ammo Taehyungda zarracha rahm yo‘q edi.

Bir necha soniyadan so‘ng u qizning boshini suvdan yulqib chiqardi. Arianna o‘pkalari yirtilgudek bo‘lib havo yutar, suv va ko‘z yoshlari yuzidagi jarohatlariga aralashib oqardi

— "Nega sukut saqlayapsan?!" — deb o'kirdi u, qizning yuziga yaqin kelib. - "Ba-baqir! Yalin! Mendan o'lim so'ra! Sening bu sukunating Jungkookning qochishidan ham battar asabimga tegyapti!" - deb pichirladi Taehyung uning qulog'iga va yana bir bor qizning boshini muzdek suv qa'riga uzoqroq vaqtga tiqdi.

Bu shunchaki jismoniy qiynoq emas, bu Taehyungning ichidagi nafrat vulqonining Ariannani tiriklayin kuydirishi edi.

Taehyung Ariannani xuddi keraksiz latta qo‘g‘irchoqdek nam poldan sudrab chiqib, yotoqxonaning o‘rtasiga, yerga uloqtirdi. Qizning madori qurigan, vujudi muzlab borardi. Taehyung vaxshiyona harakat bilan belidagi charm kamarini yechib oldi.

— "Sening ering qochib qutuldim deb o‘ylayaptimi? Uning badalini sen to‘laysan!" — deb o‘kirdi u va qo‘lidagi kamar bilan qizning tanasiga ayovsiz zarbalar tushira boshladi.

Har bir zarba qizning oppoq tanasida qonli izlar qoldirar, Ariannaning faryodi borib-borib holsiz pichirlashga aylanardi. U endi qarshilik ko‘rsatishga ham, yalinishga ham kuch topa olmasdi. Faqatgina Taehyungning har bir zarbasida vujudi titrab ketar edi. Taehyung esa urgan sari battar quturar, ichidagi nafrat alangasi uni butkul hayvonga aylantirib qo‘yga

Taehyungning vahshiyona g‘azabi biroz pasaygandek bo‘ldi, ammo uning o‘rnini muzdek sovuqqonlik egalladi. U yerda qon va suv ichida jonsizgina yotgan Ariannaga nafrat bilan qarab qo‘ydi-da, qo‘lidagi kamarni chetga otdi. Uning nafas olishi hamon og‘ir edi.

U xonadan chiqib, yo‘lakda titrab turgan Yurani qattiq ovozda chaqirdi. Yura yugurib kelganida, akasining qon sachragan ko‘ylagini va xonadagi daxshatli manzarani ko‘rib, daxshatdan og‘zini yopib oldi.

— "Kir ichkariga!" — deb buyruq berdi Taehyung, ovozi qabriston sukunatidek sovuq chiqib. — "Uni o‘ziga keltir. Jarohatlarini bog‘la. Menga u tirik kerak, o‘lib qolmasin.

Yura shoshilinch ravishda xonaga kirdi. Arianna polda, hushsiz holatda yotar, uning nam sochlari yuziga yopishib qolgan, tanasidagi kamar izlari binafsharang tusga kirib bo‘lgan edi. Yura yig‘lab yubormaslik uchun lablarini tishladi va qizni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib, karavotga yotqizishga harakat qildi.

- "Kechir bizni - deb pichirladi Yura jarohatlarga dori surtar ekan." - "Sen ikki iblisning o'rtasidagi olovga tushib qolding

Arianna hushsiz bo‘lsa-da, tanasidagi og‘riqdan ingrab qo‘ydi. Uning ongi zulmat ichida edi, lekin u yerdagi daxshat ham Taehyungning qo‘llaridagi haqiqiy hayotdan ko‘ra tinchroqdek tuyulardi.

Taehyung xonadagi daxshatli manzarani ortda qoldirib, qasr hovlisiga shiddat bilan otilib chiqdi. Uning har bir qadami go‘yo yerga qasos muhrini bosayotgandek vazmin va haybatli edi. Mashina yonida shay turgan haydovchi Taehyungning qahrli nigohini ko‘rishi bilan yuragi qinidan chiqqudek bo‘lib, shoshilinch ravishda orqa eshikni ochib berdi.

Taehyung mashina saloniga o'zini otar ekan, vujudidagi g'azab va sovuqqonlik qorishmasi butun borliqni muzlatib yuborgandek edi. U qora ipak ko'ylagining tugmalarini asabiy yechib, haydovchiga qisqa va keskir buyruq berdi

— "Shahar tashqarisiga hayda! Tezroq!"

Mashina tun zulmatini yorib, shiddat bilan o‘rnidan qo‘zg‘aldi. Taehyung deraza ortida qolib ketayotgan Italiya ko‘chalariga nafrat bilan tikilib borarkan, xayolida qolib ketgan o‘nlab kechiktirib bo‘lmas ishlarni tartibga sola boshladi. Jungkookning kutilmagan qochishi barcha rejalarni ostun-ustun qilib yuborgan bo‘lsa-da,

Aynan shu sababli, u bugun shahar chetidagi maxfiy omborga yangi kelgan qurol-yarog‘ partiyasini shaxsan o‘zi tekshirishga qaror qildi.

U har bir qurolning sifatiga, har bir o‘qning halokatli kuchiga o‘z ko‘zi bilan ishonch hosil qilishi, dushmanini yerni tagidan bo‘lsa ham kavlab topishga shay turishi lozim edi.

Taehyung hozir shunchaki g‘azablangan mafioz emas, balki butun bir imperiyaning taqdirini hal qiluvchi shafqatsiz strategga aylangan edi.

Nihoyat, shahar chetidagi omborxonaga yetib kelishdi. Mashina to'xtashi bilan haydovchi eshikni shoshilib ochdi. Taehyung mashinadan tushishi bilan unga qo'riqchilardan biri yaqinlashib, ta’zim qildi:

— "Xo‘jayin, yangi partiya hozirgina yetib keldi. Hamma narsa siz aytgandek nazorat ostida," — deya hisobot berdi u.

Taehyungning nigohi muzdek sovuq edi.

Taehyung omborxonaning og‘ir temir darvozalarini xuddi qabr qopqog‘ini ochgandek shiddat bilan surib, ichkariga kirdi. Uning har bir qadami qorong‘u va rutubatli binoda daxshatli aks sado berar, nigohi keltirilgan yuk qutilarini go‘yo olov bilan teshayotgandek edi. Ammo qutilar ketma-ket ochilar ekan, Taehyungning yuzidagi qonli qiyofa daxshatli bir sovuqqonlikka aylandi.

Kutilgan qurol-yarog‘larning yarmi yo‘q edi! Qutilar yo bo‘sh, yo qandaydir keraksiz temir-tersak bilan to‘ldirilgan bo‘lib, bu ochiq-oydin masxara qilishni eslatardi.

Taehyungning ko‘zlarida yovvoyi bir olov yondi. U o‘zini jilovlay olmay, yonida turgan po‘lat ustunga bor kuchi bilan musht tushirdi. “Qars!” degan ovoz butun omborxonani titratib yubordi.

-Qolganlari qayerda?!" — deb bo'kirdi u. Uning ovozi qurollarning yarmini yutib yuborgan zulmatni pichoqdek

U qo‘rquvdan haykaldek qotib qolgan, tizzalari titrayotgan qo‘riqchilar boshlig‘iga yovvoyi bir tezlikda tashlandi. Taehyung uning tomog‘idan shunday vahshiylik bilan bo‘g‘ib oldiki, bechoraning oyog‘i yerdan uzilib, havoda muallaq qoldi. Taehyung uni bor kuchi bilan temir ustunga urdi.

— "Sizlar nima uchun nafas olyapsizlar, ifloslar?! Ko‘zlaring qayerda edi?!!!" — deb bo‘kirdi u, zahrini har bir so‘zi bilan sochib. — "Jungkook o‘lim talvasasida ham mening ustimdan kulyaptimi?! Mening ostonamda turib meni talashiga qarab turdinglarmi?!"

Taehyung qo‘lidagi odamni xuddi latta qo‘g‘irchoqdek chetga uloqtirib yubordi va yonidagi yuk mashinasining oynasini mushti bilan chil-chil qilib tashladi. Uning qo‘li qonasa-da, og‘riqni his qilmas, aksincha, bu qon uning hayvoniy hislarini battar qo‘zg‘atayotgan edi.

- "Topinglar! Hoziroq topinglar! Agar yo'qolgan qurollarning bittasi bo'lsa ham topilmasa, hammangni shu yerga, mana shu bo'sh qutilarga bo'laklab solib, o'z qo'llarim bilan yoqib yuboraman!!!" — deb o'kirdi u qonga to'lgan ko'zlari bilan barchaga nishon olib

Taehyung tushundiki, bu shunchaki o‘g‘rilik emas — bu uning qudratiga berilgan eng og‘ir va sharmandali zarba edi. Endi u nafaqat Jungkookni, balki butun dunyoni qonga botirishga tayyor edi.

Davomi bor.......

Ep:⁸

Taehyungning barmoqlari Ariannaning nozik bo'ynida ajal qisqichidek qattiq yopishib turgan, qizning hayoti so'nggi nafasiga osilib turgandi. Aynan shu soniyada Taehyungning cho'ntagidagi telefon go'yo o'lim sukunatini pichoq bilan tildigandek keskin va vaximali jiringlab qoldi

Taehyung g‘azabdan bo‘g‘ilib, qizni shafqatsizlarcha chetga itarib yubordi. Arianna choyshablar ustiga yiqilib, o‘pkasiga havo to‘lishi bilan qattiq yo‘talib yubordi.

Taehyung esa nafasi qisib, go'shakni ko'tardi. Ekranda yordamchisining ismini ko'rishi bilan uning yuzidagi tomirlar bo'rtib chiqdi.

— Gapir! — deb o‘kirdi u, ovozi xonadagi havoni muzlatib.

Go'shakning u yoqidagi yordamchisi Taehyungning hozirgi kayfiyatini sezib, duduqlana boshladi.

haligi...", "xo‘jayin, aslida..." degan so‘zi Taehyungning taranglashgan asablariga qizigan temir bosilgandek ta’sir qilardi.

— Chaynalmay gapir,! - deb bo'kirdi, Taehyung xona bo'ylab yirtqich hayvondek yurib. - Tilingni yutib yubordingmi?! Agar hozir aniq gap aytmasang, o'sha ming'illayotgan tomog'ingni o'zim sug'urib olaman! Tezroq bo'l!

- Xo'jayin... Jungkook... - yordamchining ovozi qo'rquvdan qaltirab chiqdi. - U qochib ketdi... Soqchilarni qandaydir yo'l bilan chalg'itib, xonadan g'oyib bo'libdi. Hech qayerda topolmayapmiz!

Taehyungning ko'zlariga qon quyildi. Uning butun vujudi kutilmagan g'azabdan silkinib ketdi:

- Ming la'nat! Ming la'nat bo'lsin hammangga! — deb vahshiyona hayqirdi u.- Bir yarimjon, oyog'idan o'q yegan itni ham eplay olmadinglarmi?! Hammasini o'zim bitirishim kerakmi?,-dedi Taehyung g'azab bilan

Taehyung qo'lidagi telefoni bor kuchi bilan qarshisidagi devorga uloqtirdi. Telefon daxshatli ovoz bilan parchalnib, uning qismlari xona bo'ylab sochilib ketdi. Uning g'azabi shunchalik cheksiz ediki, u devordagi qadimiy suratni ham urib tushirdi.

Arianna karavot burchagida o‘zini imkon qadar kichraytirib, dahshat ichida bu vahshiylikni kuzatardi. Jungkookning qochgani unga zarracha tasalli bermadi. Aksincha, u ham Jungkookni, ham Taehyungni birdek yomon ko‘rardi. Uni qiynagan, xo‘rlagan va o‘z manfaatlari yo‘lida buyumdek ishlatgan bu ikki maxluq uning nazarida bitta jahannamning ikki yuzi edi. U Jungkookning qaytib kelishini emas, bu qonxo‘rlarning bir-birini g‘ajib bitirishini chin dildan istardi.

Taehyung xonadan shiddat bilan otilib chiqarkan, uning og'ir qadamlari xuddi qiyomat darakchisidek butun qasr bo'ylab vahimali aks sado berdi. U pastga tushib, keng zalning qoq markazida to'xtadi. Uning vujudidan taralayotgan g'azab shunchalik kuchli ediki, zalning sovuq havosi yanada muzlab qolgandek bo'ld.

- Hamma bu yoqqa kel!!! — deb bo'kirdi u. Uning ovozi zalning baland shiftlariga urilib, billur qandillarni zirillatib yubordi.

Bir necha soniya ichida o‘nlab qurollangan qo‘riqchilar xuddi yer tagidan chiqqandek paydo bo‘lib, saf tortishdi. Ularning har biri Taehyungning qonga to‘lgan ko‘zlariga qarashga botinolmay, bosh egib turishardi.

— Tezda menga Jiminni topib kelinglar! — deb vaxshiyona buyruq berdi Taehyung. - Yerni tagidan bo'lsa ham, jahannamning tubidan bo'lsa ham uni topping! Agar u besh daqiqa ichida qarshimda turmasa, hammangni tiriklayin so'yaman! Qani, yo'qoling!

Uning buyrug‘idan so‘ng qo‘riqchilar vahima ichida tarqalib ketishdi. Taehyung esa zal o‘rtasida xuddi qafasga tushgan yirtqich hayvondek u yoqdan-bu yoqqa yura boshladi. Uning mushtlari tugilgan, jag‘ suyaklari g‘azabdan bo‘rtib chiqqan edi. Jungkookning qochib ketishi — bu shunchaki xato emas, bu Taehyungning yuziga tushgan tarsaki edi.

Taehyungning g‘azabdan bo‘g‘ilgan hayqirig‘i butun qasrni larzaga keltirayotgan bir paytda, u to‘satdan to‘xtadi-da, bo‘g‘iq ovozda: "Yurani topinglar!" deb buyruq berdi.

Yura bu qonli villada necha yildan beri Taehyungning himoyasida yashab kelayotgan, tabiatan o‘ta begubor va oqko‘ngil qiz edi. U bu yerdagi vaxshiyliklar orasida xuddi oppoq guldek ajralib turardi. Taehyung uni haqiqiy tug‘ishgan singlisidek yaxshi ko‘rar, uning psixologik bilimiga va odamlarni tinchlantira olish qobiliyatiga ishonardi.

Yura zalga kirib kelar ekan, Taehyungning qonga to‘lgan ko‘zlarini ko‘rib, daxshatdan qotib qoldi. U akasining bunday qiyofasini ko‘rganda doim yuragi qinidan chiqib ketgudek bo‘lardi.

— "Akajon... chaqirtirdingizmi?" — dedi u titroq ovozda.

Taehyung uning yoniga shaxdam qadamlar bilan keldi va uning yelkalaridan mahkam tutdi. Uning nigohi muzdek sovuq, ammo g‘azabi biroz bosilgandek edi:

— "Eshit, Yura. Yuqorida, mening yotoqxonamda bir qiz bor. Uning ruhiyati chil-chil bo‘lgan, o‘zini tamoman yo‘qotib qo‘ygan. Uni o‘ziga keltirish sening zimmangda. Unga yordam ber, dardini eshit, tinchlantir..."

Taehyungning ovozi to‘satdan pichoqdek keskir tus oldi:

- "Lekin bitta narsani qulog'ingga quyib ol u bir qadam ham xonadan chiqmaydi! Uni ko'zdan qochirma, biror daqiqa ham yolg'iz qoldirma. Nima qilsang qil, lekin uni o'sha to'rt devor ichida saqlaysan. Tushundingmi?!"

Yura Taehyungning bunday qat’iy va vaxshiy buyrug‘idan so‘ng, faqatgina "xo‘p bo‘ladi" degandek bosh silkita oldi xolos. U sekin yuqoriga ko‘tarilib, yotoqxona eshigini ocharkan, ichkarida hayotdan butkul umidini uzgan Ariannani ko‘rdi.

Yura yotoqxona eshigini o‘zidan keyin ohista yopib, ichkaridagi og‘ir va zaharli havodan ko‘ksini to‘ldirib nafas oldi. U sekin qadamlar bilan karavot chetiga kelib o‘tirdi. Xonada faqatgina Ariannaning o‘pkasi yirtilgudek bo‘lib o‘ksib yig‘lashi eshitilardi.

Yura sekin qizning yoniga yaqinlashdi va uning qaltirayotgan qo‘llaridan tutdi. Uning maqsadi — Taehyungning buyrug‘ini bajarish bilan birga, bu bechora qizning qalbida ozgina bo‘lsa-da yashashga umid uyg‘otish edi.

- "Salom..." - dedi Yura, ovozini imkon qadar yumshatib. - "Mening ismim Yura. Senga bir oz bo'lsa-da taskin berish uchun keldim,

Arianna bu ismni eshitishi bilan xuddi ilon chaqqandek sapchib tushdi. U sochlari to‘zigan, yuz-ko‘zi yoshdan shishgan holda devor tomonga qisildi. Uning nigohida nafaqat qo‘rquv, balki vaxshiyona bir nafrat chaqnadi.

— "Ket! Yo‘qol bu yerdan!" — deb chinqirdi Arianna, ovozi yig‘idan bo‘g‘ilib. — "Menga yaqinlashma! Sen ham o‘sha maxluqning odamisan, uning soyasisan! Menga sening soxta saloming ham, soxta taskining ham kerak emas!"

Yura biror gap aytmoqchi bo‘lib og‘iz juftladi, ammo Arianna unga gapirishga imkon bermadi. Uning ichidagi barcha alam vulqondek otilib chiqardi:

— "Sizlardan nafratlanaman! Sen ham, o‘sha vaxshiy akang ham bir xil qonxo‘rsizlar! U meni o‘ldirishni, sen esa aqlimni o‘g‘irlashni xohlaysan, shundaymi?! Nima, u seni meni 'tuzatish' uchun yubordimi? Bor, xo‘jayiningga ayt, meni o‘ldirsin! Lekin sening bu mehrli niqobingga ishonmayman!"

Arianna o‘zini to‘shakka otdi va yuzini yostiqlar orasiga yashirib, bor ovozi bilan baqirib yig‘lay boshladi. Uning vujudi ayovsiz titrar, go‘yo dunyodagi bor nafrat uning mitti qalbiga sig‘mayotgandek edi.

Yura qizning bu og‘riqli isyonini jim kuzatdi. U tushunardi — bu qasrda o‘sgan har qanday "yaxshilik" Arianna uchun shunchaki navbatdagi qiynoqning bir qismi edi.

- "Men uning buyrug'i bilan kelganim rost..." - deb pichirladi Yura, ko'zlariga yosh qalqib. - "Lekin men sening dushmaning emasman, buyruqlarni bajaradigan bir insonman iltimos, meni haydama..."

Arianna javob o‘rniga faqatgina yostiq ostidan xirillagan ovozda: "Yo‘qol..." deb takrorladi.

•

•

•

Seul xalqaro aeroportining chekka, ko‘zdan yiroq qismiga Jungkookning shaxsiy samolyoti og‘ir bir gurlash bilan qo‘ndi. Bu samolyot bir vaqtlar qudrat va boylik timsoli edi, ammo bugun u mag‘lubiyat va nafrat yukini tashib kelgandi.

Samolyot eshigi ochilib, Jungkook ko‘ringanda, pastda saf tortib turgan yordamchilarining nafaslari ichiga tushib ketdi. Bir paytlar mag‘rur qadam tashlaydigan imperiya vorisi, bugun ikki qo‘ltig‘idagi tayanch tayoqlarga tayanib, har bir qadamida yuzi azobdan burishib, zo‘rg‘a pastga tushib kelardi. Taehyungning Italiyadagi o‘sha mash’um o‘qi nafaqat uning oyog‘ini, balki butun hayotini nishonga olgandi.

— Ming la’nat! Hammasi qo‘limdan ketdi! Ming la’nat bo‘lsin! — deb xirilladi Jungkook, zinapoyadan tushar ekan. Uning ovozi g‘azab va chorasizlikdan bo‘g‘ilib chiqardi.

U har gal tayanch tayoqni yerga tiraganida, go‘yo Taehyungning yuziga urayotgandek bor kuchi bilan bosardi. Uning uchun bu shunchaki jismoniy og‘riq emas, balki g‘ururining chil-chil bo‘lgani azobi edi. Italiyada qolgan barcha bank hisoblari, qurol omborlari va eng asosiysi — Arianna... Hammasini Taehyung bir zumda tortib olgan edi.

Yordamchilari darhol yugurib kelib, uning qo‘ltig‘idan tutmoqchi bo‘lishdi, lekin Jungkook ularni vaxshiyona bir nigoh bilan to‘xtatdi:

— Qo‘lingni tort, iflos! Men hali o‘lganim yo‘q! — deb baqirdi u.

Uni kutib turgan qora limuzinga zo‘rg‘a joylasharkan, Jungkookning peshonasidan sovuq ter quyilardi. U mashina oynasidan qorong‘u Seul osmoniga qarab, tishlarini g‘ijirlatdi:

— Taehyung... Sen meni Koreyada o‘ladi deb o‘ylayapsanmi? Men o‘z uyimda, o‘z tuprog‘imda senga jahannamni ko‘rsataman. Sen hamma narsamni olding, lekin mening qasosimni tortib ololmaysan!

Mashina katta tezlikda maxfiy qarorgoh sari yo‘l oldi. Jungkookning qo‘llari titrar, ammo ko‘zlarida hayoti davomidagi eng daxshatli reja pishib yetilayotgan edi.

Jungkook mashinadan bazo‘r tushib, har bir qadami vujudiga pichoqdek sanchilayotgan azob bilan uyiga sudrilib kirdi. Tayanch tayoqlarining poldagi har bir zarbasi uning mag‘rurligidan qolgan so‘nggi parchalarni ham yer bilan bitta qilayotgandek edi. Ammo mehmonxonaga kirishi bilan kutilmagan manzara uni to‘xtashga majbur qildi.

U yerda, xuddi o'z uyidek bemalol, oyoqlarini chalishtirib J-Hope o'tirardi. Jungkook hayron qolmadi, aksincha, uning hozirgi holatida har qanday kutilmagan vaziyatga nisbatan befarqlik uyg'ongan edi.

— "Nima, uyimga o‘g‘rilika tushdimi?" — Jungkook xirillagan ovozda, tayoqlariga bor og‘irligini tashlab. — "Eshiklarni qulflashni unutibman shekilli, har xil shaqollar bemalol kirib yuribdi."

J-Hope qo‘lidagi qadahni stolga qo‘ydi-da, nigohini sekin Jungkookning oyog‘iga, so‘ng o‘sha tayoqlarga qaratdi. Uning labida makkorona va zaharli bir tabassum paydo bo‘ldi.

— "O‘g‘ri emas, qadrdoning deganing ma’qulroq edi," — dedi J-Hope kinoya bilan. — "Lekin senga nima bo‘ldi, Jungkook? Buyuk imperatorning Koreyaga qaytishi bunchalar ayanchli bo‘ladi deb o‘ylamagandim. Nima, akang senga shunchalik 'issiq' kutib olish marosimi uyushtirdimi? Taehyungning o‘qi nafaqat oyog‘ingga, balki g‘ururingga ham aniq tegibdi-ku."

J-Hope o‘rnidan turmay, Jungkookning titrayotgan qo‘llariga qarab piching qildi:

— "Akang seni shunchaki jazolamabdi, u sening butun imperiyangni — Ariannani ham, obro‘yingni ham bir soniyada yer bilan bitta qilibdi. Endi nima qilasan? Manavi tayoqlaring bilan qasos olmoqchimisan?"

Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, J-Hopega nafrat bilan tikildi. Unga hozir eng kam kerak bo‘lgan narsa — bu odamning achchiq ustidan kulishi edi.

— "Og‘zingga qarab gapir, J-Hope!" — dedi Jungkook bo‘g‘iq ovozda. — "Agar bu yerga holimga kulish uchun kelgan bo‘lsang, hoziroq yo‘qol. Men yaralangan bo‘lsam ham, sening tomog‘ingni sug‘urib olishga kuchim yetadi!"

J-Hope kutilmaganda jiddiylashdi va uning ko‘zlariga sovuqqonlik bilan boqdi:

— "O‘zingni aldashni bas qil, Jungkook. Taehyung seni nafaqat Koreyadan, balki yer tagidan bo‘lsa ham kavlab topadi, buni o‘zing ham yaxshi bilasan," — dedi u, Jungkookning ko‘zlariga tik qarab. — "Hozirgi Taehyung biz bilgan o‘sha eski Taehyung emas. U hozir har qachongidan ham vaxshiyroq va eng asosiysi... u bizdan ancha kuchliroq. Uning qo‘lida endi nafaqat qurol, balki butun boshli ma’lumotlar va o‘sha biz erisha olmagan maxfiy aloqalar bor."

J-Hope bir qadam oldinga yurib, Jungkookning titrayotgan va tayoqqa tiralgan qo‘llariga ishora qildi:

— "Sening yoningda kim qoldi? Sotqin yordamchilarmi yoki o'limingni kutayotgan dushmanlarmi? Hozir sening buyruqlaring xuddi bo'shliqqa qarab baqirilgan hayqiriqdek samarasiz. Taehyung esa Italiyada qolgan barcha aloqalaringni o'ziniki qilib bo'ldi.U hozir Arianna bilan qayerdadir o‘tirib, sening bu yerda qanday jon talvasasida titrayotganingni tomosha qilyapti."

Jungkookning ko‘zlari nafratdan yonib, tayoqlarni shunday qattiq siqdiki, barmoqlari oqarib ketdi. Ammo J-Hope to‘xtash niyatida emas edi:

— "Agar o‘sha mag‘rurligingni bir chetga surib, menga quloq solmasang, Taehyung Seulga qadam qo‘ygan kuniyoq sening qonli to‘y ko‘ylagingni kiygan rafiqangni sening janozangga olib keladi. Men bilan ittifoq tuzasan, Jungkook. Menga o‘sha yashirin omborlaringning koordinatalarini berasan, men esa senga Taehyungning e’tiborini chalg‘itadigan vaqt va yangi qurol beraman. Aks holda... sening bu hashamatli uying sening so‘nggi manziling bo‘ladi."

Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, J-Hopening ko‘zlariga tik qaradi. U bu taklifning tagida ulkan bir xiyonat yotganini his qilsa-da, hozircha boshqa chorasi yo‘qligini anglab turardi.

Davomi bor.....

Ep:7

Zaldagi taranglik o'zining eng qaltis nuqtasiga yetdi. Taehyungning asabiy baqirig'i va shiddat bilan yuqoriga chiqib ketishi Jimin uchun barcha to'siqlarni olib tashlagan yashil chiroqdek bo'ldi. Uning vujudini yillar davomida kemirib kelayotgan, bugun esa olov bo'lib alangalangan rashk endi butunlay jilovsiz yirtqichga aylandi.

Zaldagi taranglik o'zining eng yuqori nuqtasiga yetdi. Taehyungning asabiy baqirig'i va shiddat bilan yuqoriga chiqib ketishi Jimin uchun yillar davomida to'planib qolgan rashk vulqonini portlatishga berilgan yashil chiroqdek bo'ldi. U endi o'zini jilovlay olmasdi, vujudidagi nafrat va ishqiy azob uni boshqarishni boshlagan edi.

Jimin shiddat bilan Jenniening nozik bilagidan mahkam changalladi. Uning panjalari shunchalik qattiq siqardiki, Jenniening ko'zlarida birdan daxshatli og'riq va hayrat aks etdi

- "Nima qilyapsan, axmoq?! Qo'limni qo'yib yubor! Mendan nima xohlaysan?! — deb baqirdi Jennie, qutulishga urinib. Uning ovozida ham g'azab, ham ilk bor paydo bo'lgan chinakam qo'rquv bor edi.

Ammo Jiminning yuzida na rahm, na shafqat bor edi. Uning ko‘zlari qonga to‘lgan yirtqichniki kabi yonar, vujudida rashk olovi gurillardi. U Jennieni xuddi bir jonsiz buyumdek, hech qanday mulozamatsiz villa hovlisi sari shafqatsizlarcha sudrab ketdi.

Hovlida tish-tirnog'igacha qurollangan, Jiminning g'azabini battar alangalatardi.

Mashina yoniga yetganda, Jimin eshikni shiddatli bir harakat bilan ochdi va Jennieni xuddi keraksiz, eski bir matohdek mashina saloniga uloqtirib yubordi. Qizning vujudi charm o‘rindiqqa qattiq urildi, biroq Jimin bunga zarracha e’tibor bermadi.

"Taq!" — degan daxshatli va og‘ir ovoz bilan mashina eshigini yopdi. Bu ovoz go‘yo Jenniening barcha noz-karashmalari va makkorona o‘yinlari ustidan yopilgan qabr qopqog‘idek yangradi.

Jimin o‘zi chaqqonlik bilan haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi. Uning qo‘llari rulni shunday qattiq siqdiki, barmoq bo‘g‘inlari oqarib ketdi. Uning nafas olishi shunchalik og‘ir va shiddatli ediki, mashina ichidagi havo bir zumda o‘lim darajasida taranglashdi. Dvigatelning vahshiyona o‘kirishi tun sukunatini parchalab tashladi.

Mashina tun zulmatini yorib, katta tezlikda ko'zdan g'oyib bo'lar ekan, Jimin yonida unsiz yig'layotgan Jenniega zaharli istehzo va ichidagi bitmas-tuganmas og'riq bilan nigoh tashladi:

- "Men senga necha marta aytgan edim, men bilan o'ynama deb, mitti shayton?!"—deb o'kirdi Jimin gapini davom etirdi ichidan vulqon otilib chiqardi:Qani, hozirgi jasorating qayerda qoldi?! Boyagina Taehyungning bo'yniga osilib, unga suykalaverib o'zingni yettinchi osmonda his qilayotgan eding-ku!"

Jiminning ovozi kutilmaganda pasayib, unda bir mazlumlik va hayotiy bir haqiqatning achchiq ta’mi sezildi:

- "Nima deb o'ylading? U bilan birga bo'lsam, hatto yotoqigacha borsam, u meni sevib qoladi deb xomtama bo'ldingmi?! Hech qachon, Jennie... U seni hech qachon sevmaydi. Sen Taehyungni hali yaxshi bilmaysan. U sening qalbingdagi hislar bilan shunchaki o'ynashadi va keraging bo'lmay qolgan soniyada, xuddi yo'l chetidagi axlat kabi otib yuboradi.

U mashina tezligini yanada oshirib, Jenniega nafrat bilan qaradi:

- "Sen o'sha muzdek yurak ortidan yugurib, seni chin dildan sevayotgan, sening har bir erkalashingda ming marta o'lib, qayta tirilayotgan insonni ko'rmayapsan! Bugun bu o'yining uchun javob berasan!"Mashina zulmat qo‘yniga o‘qdek uchib ketarkan, Jennie Jiminning bu daxshatli iqrori va vaxshiyona rashki orasida o‘zini tamoman yo‘qotib qo‘ygan edi.

Mashina zulmat qo‘yniga o‘qdek uchib ketarkan, Jennie Jiminning bu daxshatli iqrori va vaxshiyona rashki orasida o‘zini tamoman yo‘qotib qo‘ygan edi.

— "B-bo‘ldi qil! Iltimos, to‘xtat!" — deb pichirladi u, ammo ovozi bo‘g‘zida qolib ketdi.

Shu soniyada Jenniening ko‘kragi xuddi ko‘rinmas temir qisqichga tushgandek qisilib qoldi. Asma xuruji uni o‘z domiga olgan edi. Nafas olishi uzuq-yuluq, xirillagan tovushga aylandi. Uning rangi bir zumda oqarib, ko‘zlari daxshat ichida keng ochildi. U havoga yetisha olmay, xuddi suvsiz qolgan baliqdek og‘zini ochib-yopar, har bir nafas olishga urinishi unga chidab bo‘lmas azob berardi.

Jimin g‘azabdan ko‘r bo‘lib, tezlikni oshirayotgan edi, biroq yonidagi g‘alati xirillashni eshitib, beixtiyor Jenniega qaradi. Qizning ko‘karib borayotgan lablarini va bo‘g‘zini changallab, jonsizlanib borayotganini ko‘rib, uning ichidagi rashk olovi bir soniyada muzdek qo‘rquvga aylandi.

- yagonam nafas ol!" - deb baqirdi Jimin va tormozni shunday bosdiki, mashina asfaltda bir necha metr sirpanib, daxshatli g'ichirlash bilan to'xtadi.

Jimin qaltirayotgan qo‘llari bilan qizning yelkasidan tutdi. Jenniening vujudi shunday muzlab borardiki, Jiminning yuragi qinidan chiqib ketgudek urardi.

- "La'nati! Qayerda?! Ingalatoring qayerda menga qara!" — deb baqirdi u, qizning yuzini qo'llari bilan ushlab

Jennie esa endi butkul hushini yo‘qotish arafasida edi. Uning barmoqlari zaifgina Jiminning bilagidan tutdi, lekin nafasi yetmay, faqatgina xirillash chiqardi xolos. Jimin Jenniening sumkasini, mashina qutilarini telbalarcha ag‘dar-to‘ntar qila boshladi. Uning qo‘llari qaltirar, boyagina Jennieni la’natlayotgan tili endi faqat iltijolarni pichirlardi.

shafqatsiz vaziyatda Jiminning barcha rashki kulga aylangan edi. U boyagina Jennieni do‘zax bilan qo‘rqitgan edi, ammo hozir o‘sha do‘zaxni — sevgan insonining o‘z qo‘llarida nafas ololmay jon berayotganini o‘z ko‘zlari bilan ko‘rib turardi.

Jiminning barmoqlari dahshatli qo‘rquvdan shunday qaltirardiki, u sumkaning ichini telbalarcha ag‘dar-to‘ntar qilardi. Nihoyat, barmoqlari o‘sha kichik, sovuq plastmassaga — ingalyatorga tegdi. Uni go‘yo dunyodagi eng qimmatli xazinani topgandek sug‘urib oldi.

U Jenniening o‘rindiqqa jonsizgina yiqilgan vujudini ehtiyotkorlik bilan o‘ziga tortdi. Qizning ahvoli daxshatli edi: peshonasidan oqqan sovuq ter uning ipakdek sochlarini yuziga, rangpar yanoqlariga yopishtirib qo‘ygan edi. Jimin titrayotgan barmoqlari bilan Jenniening yuzidagi o‘sha nam soch tolalarini bir-bir chetga surdi. Qizning lablari havo yetishmasligidan ko‘karib, ko‘zlari yarim yumilgan, faqat oq qismi ko‘rinib turardi.

Jimin ingalyatorni Jenniening qisiq lablari orasiga — og‘ziga joyladi va dori yubordi.

— "Nafas ol! Ichingga tort! Qani, — deb baqirdi u, qizning ko‘kragini ohista silab.

Bir necha soniya davom etgan o‘lim sukunatidan so‘ng, qizning vujudida hayotiy turtki paydo bo‘ldi. Jennie birdaniga chuqur, xirillagan va og‘riqli nafas oldi. Uning o‘pkalari najotkor dorini ochko‘zlik bilan yuta boshladi. Uning ko‘kragi qattiq ko‘tarilib tushar, vujudi esa asabiy qaltirashdan to‘xtamasdi.

Jimin uni darhol bag‘riga bosdi. Boyagina rashk va nafratdan yonayotgan bu vaxshiy insonning ko‘zlaridan endi achchiq pushaymonlik yoshlari oqardi. U Jenniening terlagan peshonasidan, sochlari orasidan qayta-qayta o‘pib, uni o‘ziga mahkam qisdi.

- "Kechir... meni kechir, mitti shaytoncha," - deb pichirladi Jimin Jenniening qulog'iga, uning nafasi sekin-asta barqarorlashayotganini sezib. — "Seni o'z qo'llarim bilan o'ldirib qo'yaman deb o'yladim. Men shunchaki... senga bo'lgan telbalarcha sevgimdan aqldan ozganman. Sening Taehyungga har bir qarashing mening yuragimni sug'urib olgandek bo'ladi

Jennie hali ham gapirishga, hatto boshini ko'tarishga ham majoli yo'q edi. U faqatgina Jiminning qattiq quchog'ida, uning baquvvat qo'llari himoyasida oldi ozini biroz xavfsiz his qila boshladi. Uning nam sochlari Jiminning yuziga urilar, ikkalasining ham yurak urishi mashina salonida vahimali darajada baland eshitilardi

•

•

Taehyungning og'ir qadam tovushlari xuddi janoza qo'ng'irog'idek vazmin va daxshatli aks-sado berardi. Uning vujudidan taralayotgan bosimga boy aurasi har qanday to'siqni teshib o'tishga qodir yengilmas bir kuch kabi xonadagi havoni muzlatib yubordi. U yotoqxona eshigi oldida bir zum to'xtadi-da, eshikni shiddat bilan ochdi.

Xona nihoyatda yuksak did va hashamat bilan bezatilgan edi: og‘ir baxmal pardalar, oltin suvi yuritilgan mebellar va devordagi qadimiy suratlar... Ammo bu nafislik o‘rtasida daxshatli bir manzara yashiringan edi. Taehyung sekin, har bir qadamini vaxshiy bir xotirjamlik bilan bosib, xona markazidagi ulkan karavot sari yaqinlashdi. Uning qora ipak ko‘ylagi ostidan bo‘rtib turgan baquvvat yelkalari va po‘latdek qattiq mushakdor qo‘llari bu dabdabali xonada mutloq yirtqich timsolini aks ettirardi.

U yerda, oppoq ipak choyshablar orasida Arianna yotardi. Uning ismi xuddi o‘zi kabi nafis, chiroyli va musiqiy edi, biroq bu go‘zallik hozir shafqatsizlarcha toptalgan, ayovsiz yulib olingan gulga o‘xshardi. Qiz shunchalik bechora va ojiza ko‘rinardiki, hatto uning yengil nafas olishi ham go‘yo sinib ketish arafasidagi nozik billurning so‘nggi g‘ichirlashiga o‘xshardi.

Bechora qiz bir yirtqichdan qutuldim deb o'ylagan edi, biroq u aslida o'sha yirtqichning yanada kattasiga, vaxshiyrog'iga va xatarlirog'iga qolga tushgan edi. U bir jahannamdan qochdim deb xomtama bo'lgan bo'lishi mumkin, lekin hali o'zini kutayotgan daxshatliroq zulmatdan mutlaqo bexabar edi.

Taehyung to'shak chetiga o'tirdi. O'rinning biroz cho'kishidan Arianna uyqusida bezovta bo'lib, chuqur va og'riqli inqilladi. quyoshn urida qizning yuzidagi jarohatlar yanada ayanchli ko'rinardi Jungkookning shafqatsiz tarsakisidan qolgan binafsharang ko'karishlar, shishgan va qon qotgan lablar qizning qanday do'zaxdan chiqqanini so'zlab berardi.

Taehyung egilib, qizning terlab ketgan yuziga yopishib qolgan soch tolalarini ehtiyotkorlik bilan, deyarli sezilarsiz tarzda chetga surdi.

Uning muzdek barmoqlari qizning issiq va qizib turgan terisiga tekkanda, Arianna uyqusida cho‘chib tushib, qoshlarini chimirdi. Taehyungning nigohida kutilmaganda nafrat va qandaydir tushunarsiz, vaxshiy bir qiziqish uyg‘ondi.

Taehyung Ariannaning sochlariga tegib turgan qo‘llarini xuddi iflos narsaga tekkandek shiddat bilan tortib oldi. Uning yuzidagi sovuqqonlik endi vaxshiyona bir qiziqishga aylangan edi. U yonidagi tumbochka ustida turgan billur stakandagi muzdek suvni oldi va hech qanday ogohlantirishsiz, shafqatsizlarcha qizning yuziga sepib yubordi.

Muzdek suvning zarbi Ariannani go‘yo o‘tkir pichoq sanchilgandek uyg‘otib yubordi. Qiz o‘pkasini to‘ldirib havo yutgancha, karavotda sapchip o‘rnidan turib ketdi. Uning daxshat ichida atrofga alanglagan nigohlari qarshisida o‘tirgan, haybatli va vaxshiyona aura taratib turgan Taehyungga qadaldi-yu, vujudi muzlab qoldi. Arianna qaltiragan holda karavotning burchagiga — devorga qadalguniga qadar orqaga tislana boshladi.

Taehyung esa stulga suyangan holda, bir oyog'ini ikkinchisining ustiga tashlab, labida kishini titratuvchi sovuq jilmayish bilan unga tikilib turardi.

- "Xush kor'dik, mitti foxshadedi Taehyung, ovozi pichoqdek keskir va sovuq chiqdi. -"Nima, mening shinamgina uyim senga yoqmadimi? Yoki sening o'sha ukajonim Jungkookni tushingda ko'rayotganmiding?"

Arianna sochlaridan oqayotgan suvni va yuzidagi jarohatlarning achishini his qilib, o'zini tuta olmadi. Uning ichidagi barcha qo'rquv endi ulkan bir chorasizlik va nafratga aylangan edi.

- "Nima xohlaysiz mendan? ! Nega meni tinch qo'ymaysiz?!" - deb hayqirdi Arianna, ovozi yig'i va g'azabdan bo'g'ilib. - "Jonimga tegib ketdinglar hammangiz! Biring urasan, biring sudraysan... Men sizlarga nima yomonlik qildim?! Meni o'ldiring, qutuling hammangiz! Men endi nafas olishni ham xohlamayman!" - yigʻilab Arianna

Xonadagi havo Taehyungning muzdek nafasi va daxshatli aurasi bilan shunchalik to'yingan ediki, hatto devorlar ham bu bosimdan zirqirayotgandek edi. Taehyung o'z kursisida shunday bir mag'rur va beparvo qiyofada o'tirardiki, go'yo butun dunyo uning qolida orasida turgandek.

- "O'chir ovozingni! Yig'lashing asabimni egovlayapti!"— dedi Taehyung, ovozi pichoqdek keskir va sovuq chiqdi. U qarshisida azobdan bujmayib yotgan Ariannaga xuddi keraksiz bir buyumga qaragandek tikildi.—Otang Alessandro Romanoni Qachonki mening oyoqlarim ostida tiz cho'kib, hayoti uchun yalinishni boshlasa, ana o'shanda mening haqiqiy g'alabam bo'ladi. O'sha kuni sening g'ururing qanday parchalanishini ko'rishni intizorlik bilan kutaman, - dedi u lablari chetida sovuq tabassum bilan.

Ariannaning vujudi nafratdan titrab ketdi. U Taehyungning bu kibrli nigohlariga va uning oilasini kamsitishiga chiday olmadi.Taehyungning ko'zlariga nafrat bilan boqdi:

-Sen o'zingni g'olibman deb o'ylayapsanmi? — dedi u ovozi qaltirab. —-Sen shunchalik pastkashsanki, hatto sening g'alabang ham jirkanch. Sen ham o'sha ukangga o'xshagan isqirtsan! Ikkalang ham bir xil qonxo'r hayvonsiz. Sen kabi yirtqichlarning joyi bu dunyoda emas.

"Uka" va "hayvon" degan so'zlar Taehyungning eng nozik, og'riqli nuqtasiga tegdi. Uning qoni qaynab, ko'zlari bir zumda qahrli tus oldi. Uning vujudidagi nafrat vulqondek otilib chiqdi. Bir soniya ichida u kursisidan otilib turdi-da, Ariannaning qarshisida paydo bo'lib, uning nozik bo'yniga qolini botirdi.

Uni devorga qattiq qisib, yuziga yaqin keldi. Taehyungning nafas olishi xuddi yarador yirtqichdek shiddatli edi:

- Tilingni tiy, mitti fohsha Meni o'sha iflos ukamga o'xshatishga jur'at etma! -dedi u tihlari orasidan, ovozi vahshiyona xirillab chiqardi. Uning barmoqlari qizning bo'ynini tobora qattiqroq bo'g'ar, Arianna esa havo yetishmasligidan ko'zlari yoshlanib, uning bilaklaridan tutishga urunardi-meni u kabi pastkashga o'xshatadigan bo'lsang, o'sha zahari sochilgan tilingni sug'urib olishimni bilasanmi?! Men hayvon emasman, men sening eng dahshatli tushingman!

Arianna nafas olishga qiynalib, ko‘zlari yoshlansa-da, uning nigohlarida hamon Taehyungni kamsituvchi, taslim bo‘lmaslik ifodasi yonib turardi. Taehyung esa g‘azabdan butun vujudi bilan titrardi.

Davomi bor.....

"Ba’zan hayot insonni shunday ayovsiz burchakka qisib qo’yadiki, nafas olishning o’zi azobga aylanadi. Bilagingni siqib turgan sovuq temir emas, balki qalbingni parchalamoqchi bo’lgan o’sha dahshatli haqiqat seni asir qiladi. Bu shunchaki ayriliq emas, bu tiriklayin ko'milishdir.

Ep:1

April tongi. Fransiya osmonini qoplagan quyuq, po'latrang bulutlar shaharning qadimiy tomirlari bo'ylab sovuq va shafqatsiz yomg'irni quya boshladi. Bu shunchaki yomg'ir emas, go'yo tabiatning injiq bir jazavasi edi. Ameliya o'zining suv o'tkazmaydigan, ammo baribir namlikdan og'irlashgan paltosiga mahkamroq o'ralib, nam asfaltdan sapchiytotgan loyqa suvlardan qochishga urinardi.

U o'zi ishlaydigan burchakdagi kichik qahvaxonaga qarab deyarli yugurib borar, har bir qadami ko'lmaklarda aks-sado berardi. Bilagidagi aqlli soat tinimsiz tebranib, uning naqadar kechikayotganini eslatib turardi. Soat millari uning asablariga o'ynayotgandek shafqatsizlarcha oldinga intilardi

- Jin ursin! - deb pichirladi u tishlari orasidan, soatiga ko'z tashlab.-Hammasi o'sha la'nati budilnikning aybi! Agar janob Bernard yana eshik oldida qo'l qovushtirib turgan bo'lsa, tamomman.. bugun ishdan haydalishim aniq.

Uning nafas olishi tezlashdi, o'pkasiga urilayotgan nam havo tomog'ini achitardi. Ko'chadagi novvoyxonalardan taralayotgan yangi yopilgan kruassan hidi ham uning asablarini tinchlantira olmasdi. Ameliya o'ziga-o'zi g'o'ldirab, sumkasini boshi uzra soyabon qilib ushlaganicha, ko'lmaklarni hatlab o'ta boshladi.

-Faqat bugun kechikmasligim kerak edi, — deb takrorlardi u, xuddi bu so'zlar sehrli kuchga egadek va vaqtni ortga qaytara oladigandek.

U qahvaxona joylashgan ko'chaning boshiga yetib kelganida, yuragi dukillab urib ketdi. Uzoqdan qahvaxonaning sarg'ish chiroqlari xira, ammo iliq nur sochib turardi.

Ameliya qahvaxona ostonasidan shoshilgancha hatlab o‘tdi. U tabiatning kamyob tuhfasi kabi go‘zal — malla rang sochlari yomg‘ir tomchilari ostida yanada jilolanib, yuziga ma’sum bir fayz berib turardi. Garchi taqdir uni ota-ona mehridan vaqtli judo qilgan bo‘lsa-da, u qalbidagi quvnoqlikni va kitoblarga bo‘lgan cheksiz muhabbatini asrab qolgan, ko‘ngli shishadek nozik va pokiza qiz edi. Uyda yolg‘iz qolgan damlarida oshxonada turli tansiq taomlar pishirib, ularga bor mehrini qo‘shish uning eng sevimli mashg‘uloti edi.

Ameliya kiyim almashtirish xonasiga o‘zini urganida, oradan soniyalar o‘tmay, eshik ortidan uning eng yaqin sirdoshi va sadoqatli dugonasi Sofiya shiddat bilan kirib keldi. Sofiya allaqachon ish kiyimida taxt bo‘lib turardi, uning chehrasi biroz jiddiy, ammo nigohlarida dugonasiga bo‘lgan cheksiz g‘amxo‘rlik sezilib turardi.

— Yana kechikding, Ameliya! Soat necha bo'lganidan xabaring bormi axir?- dedi Sofiya qoshlarini chimirib, qo'lidagi soatiga asabiy ishora qilarkan. - Nima, tong otguncha yana o'sha sehrli kitoblaring olamida sarguzashtlar izlab, dunyoni unutdingmi? Seni shu kech kelishinga Janob Bernard seni ishdan boʻshatib yubormasin yaxshiyam hali kelmadi tezroq boʻl hozr kelib qoladi ish joyida boʻl yana ishdan haydab yubormasin seni

Ameliya shoshib fartugini taqar ekan, nozik barmoqlari hayajondan qaltirasa-da, quvnoq tabiatiga xos tarzda darrov bir "najot yo'li"ni, ya'ni mohirona bahonani o'ylab topdi. U malla rang sochlarini epchillik bilan yig'ib, Sofiyaga qarab ayyorona va samimiy jilmayib qo'ydi:

Ameliya o‘zining biroz isyonkor, biroz shoirona va haddan tashqari quvnoq tabiati bilan Sofiyaning vahimalarini bir zumda kukun qilib yubordi. U malla rang sochlarini so‘nggi bor silkib, dugonasiga qarab go‘yo g‘olibona jangdan qaytgan sarkardadek jilmaydi:

- Qo'ysangchi, Sofiya! —dedi u ovozini ataylab, butun kiyinish xonasi jaranglaydigan darajada balandlatib. - Hali u qari, har bir bosgan qadami quruq xazondek g'ijirlaydigan, qovoqlari doim tushkunlikdan osilib yotadigan boshlig'imiz hali-beri kelmaydi.

Ameliya shunday deb, kiyinish xonasi eshigini go'yo dunyodagi eng katta spektaklning pardasini ochgandek shiddat bilan surdi-da, zalga otilib chiqdi mijozlarga xizmat koʻrsatishni boshladi tabbasum qilib

tushga yaqin qahvaxona xuddi qaynab turgan qozonning o'ziga aylandi. Yomg'irdan qochganlar, tushlikka chiqqan idora xodimlari va shunchaki issiq kofe sog'inganlar zalni iliq to'ldirgan edi. Ameliya o'nlab stollar orasida yuz marta qatnab, har bir mijozga jilmayishdan, "marhamat" va "yoqimli ishtaha" deyishdan charchay boshladi.

Ameliyaning bor vujudi charchoqdan zirqirar, ertalabdan beri bir luqma ham taom yeyishga ulgurmagani uchun ochlikdan boshi aylanayotgan edi. U tinimsiz buyurtmalarni tashir ekan, ich-ichidan "uffff" degan sado chiqardi: "Qachon bu tush tugaydi-yu, qachon o'z qadrdon oshxonamda tinchgina ovqat pishiraman?"

Shu mahalda burchakdagi stolda o'tirgan, bo'ylari sarvdek baland ikki yosh yigitning suhbati qahvaxonadagi g'ovur-g'ovurni yorib o'tgudek bo'ldi.Andre ismli yigit go‘yo qafasga tushgan sherdek bezovta edi. U do‘sti Lyukaga qarab, nafaqat g‘azabini, balki qalbini kemirayotgan dardi bilan o‘rtoqlashardi:

— Axir tushunmaysanmi, Lyuka? Men u qizni na taniyman, na sevaman! — dedi u ovozi qaltirab. — Otam shunchaki o'zining la'nati biznesini kengaytirish, yangi sarmoyalarni qo'lga kiritish uchun mening hayotimni qurbon qilyapti -g'azab bilan ayti Andre

Ameliya bu gaplarni eshitib, beixtiyor to‘xtab qoldi. Uning nozik va rahm-shafqatga to‘la qalbi yigitning chorasizligidan titrab ketdi. Xayollari kitoblardagi g‘amgin ishqiy qissalarga uchib ketgan Ameliya, Andrega qahva uzatayotganida barmoqlari kutilmaganda itoat etmay qoldi.

Vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi... Finjondagi qaynoq, quyuq qahva favvoradek otilib, Andrening qimmatbaho, qordek oppoq ko‘ylagiga yoyilib ketdi.

Ameliyaning ko‘zlari daxshatdan katta-katta ochilib, yuzidagi qon qochdi.

— Oh, yo‘q! Kechiring... ming bor uzr! Men ataylab qilmadim ! — deb duduqlandi u, vahima ichida dastro‘moli bilan dog‘ni artishga urinib.Lekin Andrening shundoq ham portlash darajasidagi g'azabi olovga quyilgan moydek avj oldi. U o'rnidan shartta turib, Ameliyaning qo'llarini siltab tashladi

Lekin Andrening shundoq ham portlash darajasidagi g'azabi olovga quyilgan moydek avj oldi. U o'rnidan shartta turib, Ameliyaning qo'llarini siltab tashladi:

— Nimalar qilib qo‘yding, tentak qiz?! deb hayqirdi u, butun qahvaxonani larzaga keltirib. - Shundoq ham hayotim ostin-ustun bo'lib turuvdi, endi sen hammasini rasvo qilding! Ko'zing qayoqda edi?!

Shu ondayoq qahvaxonadagi pichoq bilan kesilgandek jim-jitlik cho'kdi. Barcha mijozlar, hatto Janob Bernard ham qotib qolgancha Ameliyaga tikilib turishardi. Ameliyaning nozik ko'ngli bu qo'pol so'zlardan chil-chil bo'ldi, malla sochlari yuziga tushib, ko'zlariga achchiq yosh qalqdi. U yuzlab ayblovchi nigohlar qarshisida o'zini dunyodagi eng ojiz insondek his qilardi.

Janob Bernardning og‘ir va qat’iyatli qadamlari qahvaxonadagi shinam sukunatni parchalab yubordi. Uning qiyofasi g‘azabdan bo‘rtib chiqqan tomirlari va sovuq nigohi bilan xuddi qadimgi asarlardagi qattiqqo‘l hukmdorlarni eslatardi. Andre esa kutilganidek, qimmatbaho ko‘ylagidagi qora dog‘ni go‘yo ulkan bir jinoyat ashyosini ko‘rsatgandek pesh qilib, nafrat bilan pichirladi:

— Janob Bernard, ayting-chi, o‘zi qanday xodimni ishga olgansiz?!- deb o'shqirdi ug'azabdan bo'g'ilib.— Bunaqa uquvsiz ishchilarni darhol bo‘shatish kerak

Shu payt Lyuka do‘stining bilagidan mahkam tutib, uni biroz chetga tortdi va vaziyatni jilovlashga urindi:

-Qo'ysangchi, do'stim! Nima qilasan bechora qizni ishdan bo'shattirib? —dedi Lyuka ovozini pastlatib, lekin qat'iyat bilan. - Ko'rmayapsanmi, u ataylab qilmadim, shunchaki tasodif-ku! deyapti - Lyuka doʻstini gapiga javob berdi.

Biroq Janob Bernardning sabr kosasi allaqachon toshgan edi. U Ameliyaning ertalabki kechikishini va uning haddan tashqari nozik tabiatini "tartibsizlik" deb bilar, endi esa bu janjal unga bahona bo‘lgan edi. U bor qahrini Ameliyaga sochdi:

- Ameliya -dedi u, ovozi xuddi qoya qulagandek zalni titratib. —Ertalabki tartibbuzarliging sening oxirgi ogohlantirishing edi. Endi esa eng aziz mijozlarimizga ziyon yetkazib, qahvaxonamning obro'sini bir tiyin qilyapsanmi? Menga bunday hayolparast, kitoblar orasida adashib yurgan va imillagan xodim kerak emas.Sen ishdan haydalding

Ameliyaning nozik qalbi bu shafqatsiz so‘zlardan parcha-parcha bo‘ldi. Uning malla rang sochlari titrayotgan yuzi uzra to‘zib tushdi, ko‘zlaridan marjonday achchiq yoshlar quyila boshladi. U xo‘jayiniga iltijoli nigoh bilan yaqinlashib, duduqlanib gapira boshladi:

- Janob Bernard, o'tinaman, bunday qilmang... Axir bu ish mening yagona tayanchim, mening bor-yo'g'im. Men kiyimni tozalatib beraman,faqat... faqat ko‘chaga haydamang! — deb yig‘lab yubordi u.

Ammo Janob Bernardning toshbag'irligi o'zgarmadi. U barmog'i bilan chiqish eshigini qat'iy ko'rsatdi. Ameliya barcha mijozlarning hayrat, ayrimlarining esa achinish to'la nigohlari ostida, o'zini dunyodagi eng keraksiz insondek his qilib, narsalarini yig'ish uchun kiyinish xonasi tomon yugurib ketdi.Ameliyaning qadamlari og‘irlashib, Fransiya ko‘chalaridagi piyodalar yo‘lagi uning dardi kabi cheksizdek tuyulardi. Yomg‘ir shafqatsizlarcha savalar, go‘yo osmon ham uning ishidan ayrilganiga va boshiga tushgan kulfatlarga qo‘shilib yig‘layotgandek edi. U butunlay ivib, titragan ko‘yi yo‘l chetidagi mo‘jazgina kvartirasiga zo‘rg‘a yetib keldi.

Uning uyi — yagona boshpanasi edi. Eshikni qaltiroq qo‘llari bilan ochib, ichkariga kirdi-yu, uydagi sovuq sukunat uni battar ezib yubordi. Ameliya ho‘l paltosini ham yechishga kuchi yetmay, to‘ppa-to‘g‘ri yotoqxonasiga kirdi va o‘zini to‘shakka otdi.

U yuzini yostiqqa bosib, bor ovozi bilan qattiqroq ho‘ngrab yig‘lab yubordi. Uning yig‘isida nafaqat Janob Bernardning shafqatsiz so‘zlari, balki yetimlikning butun og‘rig‘i va ertangi kunga bo‘lgan qo‘rquvi bor edi. Malla rang sochlari yostiq uzra to‘zib ketgan, vujudi sovuqdan va alamdan silkinardi.

— Endi nima qilaman? — deb pichirladi u duduqlanib. — Kimga ham kerakman, hech kimim bo‘lmasa... Qanday ish topaman?

U yig‘layverib, nihoyat holsizlanib uxlab qoldi.

Qahvaxonadan shiddat bilan otilib chiqqan Andrening g‘azabi yomg‘irli havoda ham pasaymadi, aksincha, qimmatbaho ko‘ylagidagi dog‘ uning asablarini battar egovlayotgan edi. Lyuka uning ortidan qolmay, do‘stini insofga chaqirishga urindi:

— Andre, to‘xtasangchi! Nega bunchalik shafqatsizlik qilding? — dedi Lyuka hayrat bilan. —Axir ko'rding-ku, bechora qiz ataylab qilmadi. Shunchaki tasodif edi, u qo'rqqanidan duduqlanib qoldi-ku! Uni tirikchilik manbayidan, ishidan ayirish shart edimi?

Andre g‘azab bilan do‘stining qo‘lini siltab tashladi, uning o‘tkir nigohlarida nafrat olovi yonardi:

- Seni isching bo'lmasin, Lyuka!- deb hayqirdi u, ovozi yomg'ir shovqiniga qorishib ketdi.-Meni hozir kiyimim emas, balki hayotimdagi barcha narsaning nazoratdan chiqayotgani asabiylashtiryapti. Men shundoq ham otamning biznes o'yinlari sabab hayotim "savdo buyumi"ga aylanayotganidan bo'g'ilib yashayapman.-U boshqa bir so'z demay, yo'l chetida turgan qora, dabdabali mashinasining eshigini qattiq yopib o'tirdi. Dvigatelning vahimali ovozi atrofga aks sado berdi va Andre mashinasini shiddat bilan haydab, o'zining dabdabali, ammo sovuq uyiga ravona bo'ld.

Ep:6

Taehyungning bu psixologik qiynoqlarini, odamni tiriklayin parchalashini yaxshi bilar edi. Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, asabiy holda o‘kirdi:

— "Shuncha payt qaysi iflos g‘orda yashirinib yurganding, itvachcha?! Endi, hammasi mening qo‘limga o‘tganda, butun imperiyani o‘zimga bo‘ysundirganimda 'akaligin endi esinga tushib qoldimi?! Nima maqsadda kelding bu yerga, iflos?!"

Taehyungning labida kishini muzlatib yuboradigan daxshatli bir jilmayish paydo bo'ldi:— "Meni xafa qilyapsan, ukajon," — dedi u va hech qanday ogohlantirishsiz qurolini pastga qaratdi.

Xonada dahshatli o'q ovozi yangradi. Taehyung bir soniyada Jungkookning oyog'iga o'q uzdi

Jungkook daxshatli og‘riqdan bo‘g‘iz yirtib o‘kirdi va bir tizzasiga yiqildi, ammo Ariannaning bilagini baribir qo‘yib yubormadi. Uning ko‘zlari qonli tus olib, Taehyungga qarata la’natlar yog‘dira boshladi. Asabiylari butkul buzilgan Jungkook yaralangan sher kabi o‘z dushmaniga tashlanishga tayyor edi.

Mehmonlar orasida Jeon xonim esa ko'z oldida yuz berayotgan bu vahshiylikdan daxshatga tushgan edi. U o'zi oq sut berib tarbiyalagan, bir vaqtlar begunoh bo'lgan o'g'illarining naqadar hayvonlashib, bir-birini o'ldirishga tayyor turgan yirtqichlarga aylanganiga ishona olmasdi. Onaning faryodi zalda aks sado berdi, ammo nafrat alangasi uni eshitmas edii

Arianna esa bu ikki iblisning o‘rtasida qolganidan daxshatga tushib, o‘pkasi yirtilgudek faryod chekardi. Uning yuzidagi qalin pardoz ko‘z yoshlariga qo‘shilib oqib tushgan, Jungkookning shafqatsiz tarsakisidan qolgan ko‘kargan jarohatlar endi butun dunyoga fosh bo‘lgan edi. Arianna tanasidagi dori azobi, Jungkookning suyakni maydalovchi tutqichi va Taehyungning vahshiy nigohi orasida qolib, faqat bir narsani — o‘limni orzu qilardi. U hozirgina yangragan o‘q uning peshonasidan o‘tib ketishini ming chandon afzal ko‘rardi, zero bu tiriklayin azobdan qutulishning yagona yo‘li shu edi.

Taehyung xuddi yirtqich hayvon kabi sekin qadamlar bilan yerda madori qurib yotgan Ariannaning yoniga keldi. Uning ko‘zlarida na shafqat, na rahm bor edi. Taehyung qo‘lidagi muzdek, qon hidi anqib turgan qurolining milini qizning titrayotgan yuziga tegizdi. Qurolning sovuq temiri Ariannaning pardozlari oqib tushgan, jarohatli yuzini silarkan, Taehyungning labida daxshatli bir istehzo paydo bo‘ldi.

— "Nega bunchalik chirqirab yig‘layapsan, go‘zalim?" — dedi Taehyung, ovozi pichoqdek zirqirab. — "Axir hali bazm endi boshlandiku? Hali 'mehribon' eringni o‘ldirganim ham yo‘q... Shoshilma, tomosha hali oldinda."

Ariannaning vujudi dori yetishmasligi va qo‘rquvdan ayovsiz qaltirar, u qarshisida turgan bu odam Jungkookdan ham vahshiyroq ekanini his qilib turardi. U titroq qo‘llari bilan Taehyungning paltosiga yopishmoqchi bo‘ldi, ovozi dudlanib, zo‘rg‘a chiqdi:

"Iltimos... janob... meni qo‘yib yuboring... ... Iltimos..." — deb yolvordi u, ko‘z yoshlari qonli jarohatlariga aralashib.

Taehyung qizning bu chorasizligidan zavq olgandek, uning yuziga yaqinlashdi va Jimin tomonga qarab, qisqa va qat'iy ishora qildi.

— "Olib keting buni. Mening ko‘z oldimda yig‘lashi asabimga tegyapti" — dedi Taehyung sovuqqonlik bilan.

Jimin buyruqni kutib turgandek, darhol yetib keldi va Ariannaning zaif vujudini go'yo bir buyumdek , zalning qorong'u yo'laklari sari sudrab ketdi. Ariannaning so'nggi bo'g'iq faryodi va yordam so'rab qilgan iltijolari Jungkookning g'azabli o'kirishlari orasida bo'g'ilib qoldii

Jungkook esa yaralangan oyog'ini zo'rg'a sudrab, Taehyungga tashlanmoqchi bo'ldi:— "Uni qo‘yib yubor! U meniki! Sen itvachcha hamma narsamni tortib ololmaysan!"

Taehyung ukasining bu holatiga qarab, baland ovozda, daxshatli tarzda kulib yubordi. Endi zalda faqat qon va intiqom nafasi hukmron edi.

Jimin Ariannani zalning qon hidi anqib turgan yo‘laklaridan sudrab olib chiqarkan, tashqarida qator turgan qo‘riqchilarning nigohi darhol qizga qadaldi. Ariannaning oppoq to‘y libosi yirtilgan, yelkalari ochilib qolgan va vujudi dori azobidan ayovsiz titrardi.

Atrofdagi erkaklarning ko‘zlarida hech qanday achinish yo‘q edi; aksincha, ular bu chorasiz va go‘zal "o‘lja"ga qarab, yirtqichlarga xos ehtiros bilan tikilishardi. Ularning nigohlari Ariannaning titrayotgan tanasini go‘yo kiyimlarisiz ko‘rayotgandek shilqimlik bilan kezib chiqdi, o‘zaro razil jilmayishlar almashishdi.

Jimin bu iflos nigohlarni sezishi bilan to'xtadi. Uning ko‘zlari nafratdan qisilib, barchani muzlatib qo‘yadigan darajada vahshiyona baqirib berdi:

- "Ko'zlaringni o'yib olaman, itvachchalar!bu Taehyungning shaxsiy mulki!"

Qo'riqchilar qo'rquvdan darhol chetga chekinishdi. Jimin esa g'azab bilan Ariannani qora rangli mashina eshigi tomon sudradi. U qizni xuddi keraksiz bir matohdek mashina saloniga uloqtirdi. Ariannaning zaif vujudi charm o'rindiqqa urilib, jonsizgina yiqildi. Uning ongi zulmatga g'arq bo'lar ekan, oxirgi eshitgani mashina eshigining shiddatli "taq" etgan ovozi bo'ldi..

Jimin haydovchiga qisqa buyruq berdi:ʼ

-Hoziroq maxfiy qarorgohga! Taehyung u bilan hali hisob-kitobni tugatgani yo'q. Yo'lda o'lib qolmasin.

Taehyung yerda oqsayotgan, g‘azabdan tomirlari bo‘rtib chiqqan Jungkookning qarshisida bir muddat bitta tizzasida cho‘kkalab turdi. Uning nigohida na g‘azab, na g‘alaba quvonchi bor edi — faqat kishini muzlatib yuboradigan darajadagi zerikish. U barmog‘i bilan ukasining smokingidagi qon dog‘ini xotirjamlik bilan silab, pichirladi

— "Bu o‘yin kutilganidan ham tezroq zeriktirdi, ukajon," — dedi u, ovozi o‘lim sukunatidek vaximali chiqdi. — "Sening imperiyang qog‘ozdan ekan, uni bitta o‘q bilan kul qilib yubordim. Endi esa... yaxshi qol. Bu vayronalar ichida omon qolish sening navbatdagi darsing bo‘ladi."

Taehyung o‘rnidan turarkan, ustidagi qon sachragan paltosini xuddi changini qoqayotgandek bepisandlik bilan siltadi. U Jungkookning g‘azabli o‘kirishlariga, yerda o‘lim talvasasida yotgan mehmonlarga yoki onasining yurakni o‘rtovchi faryodiga bir soniya ham e’tibor qaratmadi. Uning uchun bu xona va undagi odamlar allaqachon tirik murdalar edi.

Taehyungning vahshiyona hayqirig‘i dabdabali zalning billur qandillarini titratib yubordi. Uning ovozida shunday bir daxshat bor ediki, hatto o‘lim talvasasida yotganlar ham bir soniya nafas olishdan to‘xtab qolgandek tuyuldi.

— "BO‘LDI! TOMOSHA TUGADI! HAMMA UY-UYIGA TARQALSIN!" — deb baqirdi u, nigohi bilan butun zalni kuydirib yuborgudek. — "Bugun bu yerda na nikoh bo‘ldi, na bayram. Faqatgina bir ahmoqning mag‘lubiyati tarixga yozildi.

Uning bu buyrug‘idan so‘ng, qo‘rquvdan qotib qolgan mehmonlar bir-birlarini turtib-surtib, qonli pol ustida sirpanib bo‘lsa-da, jon hovuchlab eshiklar tomon oqib keta boshladilar. Taehyung uchun endi bu yerda hech kimning — na ota-onasining, na yerda qon ichida yotgan ukasining zarracha qadri qolmagan edi.

U yelkasini bir siltab, ustidagi qon sachragan paltosini to‘g‘irladi va mag‘rur qadamlar bilan zalni tark etdi. Uning ortidan uning "soyalari" — qurollangan odamlari xuddi Azroilning lashkarlari kabi jimjit ergashdilar. Saroy hovlisida motori gurlab turgan qora mashinaga o‘tirarkan, haydovchiga sovuqqonlik bilan buyruq berdi:

-Qarorgohga hayda. O'ljamiz jannatni orzu qilishni to'xtatib, do'zaxga ko'nikib qoldimikan, bir ko'raylik..."

Taehyungning mashinasi villa hovlisida to‘xtaganda, tunda hukm surgan sukunat daxshatli haybat bilan bo‘lindi. U mashinadan tusharkan, atrofga o‘ziga xos vaxshiyona aura yoyildi. Qora ipak ko‘ylagi ostidan bo‘rtib turgan baquvvat mushaklari va keng yelkalari uning jismoniy qudratini har bir harakatida namoyon etardi.

Hashamatli villaga qadam qo‘yishi bilan xizmatkorlar saflanib, ta’zim bilan kutib olishdi. Taehyungning nigohi muzdek sovuq edi:

— "Qiz qayerda-dedi soʻrab xizmatkorlardan Taehyung sovuq ohangda

— "Yuqorida yotoqxonada, janob... — deb javob berdi xizmatkor titroq ovozda.

Shu payt keng zalning oq marmar pollarida baland poshnalarning makkorona tovushi yangradi — Jennie paydo bo'ldi. Uning harbir harakati nozik joziba bilan yo'g'rilgan, erkak kishini o'z domiga tortuvchi tuzoqqa o'xshardi. U Taehyungga yaqinlashib, hech qanday tortinishsiz uning bo'yniga osildi va o'sha bo'rtib turgan baquvvat mushaklarini barmoqlari bilan erkalab silay boshladi.

— "Seni intizorlik bilan kutgan edim, azizam... Qayerlarda sarson bo‘lib yuribsiz?" - deb pichirladi u, Taehyungning ehtiroslari bilan mahoratli tarzda o'ynashib. Jennie uning ortiga o'tib, butun vujudi bilan Taehyungning keng orqasiga yopishdi va uning har bir mushagi harakatini his qilib, uni o'zining ayollik latofati bilan avrashga urinardi.

Bu manzarani chetdan kuzatib turgan Jiminning ichida haqiqiy do‘zax yonardi. U Jennieni yillar davomida jondan ortiq sevar, uning har bir tabassumi uchun borini berishga tayyor edi. Jenniening Taehyungga bunday ochiqchasiga suykala boshlashi Jiminning rashkini eng yuqori nuqtaga olib chiqdi. Uning mushtlari shunday qattiq tugun bo‘ldiki, barmoq bo‘g‘inlari oqarib ketdi. Faqatgina Taehyung bilan bo‘lgan qalin do‘stligi va unga bo‘lgan cheksiz sadoqati uni bu yerda qon to‘kishdan to‘xtatib turardi.

Taehyung esa bugungi qonli voqealardan so‘ng o‘ta asabiy holatda edi. U Jenniening barmoqlari uning tanasida kezayotganiga va Jiminning rashkdan yonayotgan nigohlariga ensasi qotib, kutilmaganda zalni titratib baqirib berdi:

— "Hozir vaqtim yo‘q yoʻlimda qoch -deb siltab keti Taehyung Uning bu kutilmagan g‘azabi zaldagi barchani muzlatib qo‘ydi. Jennie esa Jiminning og‘riqqa to‘la nigohlarini sezsa-da, unga xuddi jonsiz bir buyumga qaragandek, ensasi qotib beparvo qarab qo‘ydi. U uchun bu dunyoda faqat Taehyungning irodasi va qudrati mavjud edi.

"Adovat o'rtasida qolgan o'sha begunoh qiz... U biz uchun shunchaki tasodifiy bir inson emas edi. U yillar davomida bir-birimizni yo'q qilish uchun to'plagan qonli o'yinimizdagi eng muhim, eng nozik va eng halokatli 'shaxmat figurasi' edi."

Ep:5

O‘sha mash’um qiynoqdan so‘ng, Jungkook xonani tark etarkan, vujudidagi adrenalin va g‘azab hamon pasaymagan edi. U o‘z yotoqxonasiga kirib, eshikni ichkaridan qulfladi va daxshatli bir sukunat ichida qoldi.

Uning nafas olishi og'ir, mushtlari esa hamon tugun bo'lib turardi. Ariannaning isyoni va uning ko'zlaridagi o'sha so'nmas nafrat Jungkookni asabiylashtirgan edi. U oynaning qarshisiga keldi va o'z aksiga tikildi. Yuzida qizning qonidan bir necha tomchi bor edi. Jungkook yirtqichlarga xos bir sovuqqonlik bilan o'sha qonni artib tashladi.lekin mushtlari hamon asabiy titrardi.

"Qanday qilib? Qanday qilib bu qaysar qizning tili ostidagi sirlarni sug'urib olaman?" — deb o'ylardi u tishlarini g'ijirlatibdi

U tushundiki, qiynoq va dori Ariannaning tanasini sindirsa-da, Alessandro Romanoning imperiyasiga kirish uchun bu yetarli emas edi. Unga Romanolar oilasining bir bo‘lagi bo‘lish, ya’ni "ichkaridagi odam"ga aylanish kerak edi. Aynan shu soniyada, tumanli ongi ichida dahshatli va makkorona bir reja tug‘ildi. U to‘xtadi, yuzidan oqayotgan suv tomchilari uning sovuq jilmayishini yanada vahshiyroq ko‘rsatardi.

— "Uylanish..." — deb pichirladi u, xuddi o‘ziga hukm o‘qiyotgandek. — "Bu nafaqat sirtmoq, balki oltin kalit!"

Agar u Ariannaga uylansa, Alessandro Romano uni o'zo'g'lidek qabul qiladi. Qonuniy kuyov sifatida u imperiyaning barcha maxfiy eshiklariga, qurol omborlariga va milliardlab dollarlik bank hisoblariga to'g'ridan-to'g'ri yo'l topadi. Bu nikoh - Alessandro uchun o'z qizining "baxti", Jungkook uchun esa dushmanining taxtiga chiqish uchun zinapoya ed.

Jungkook telefonining keskin tebranishidan hushyor tortdi. Ekranda Alessandro Romanoning ismini ko‘rgach, bir soniyada yuzidagi vaxshiyona qiyofani o‘chirib, o‘rniga sadoqatli va xavotirli "o‘g‘il" niqobini kiydi. U nafasini rostlab, go‘shakni ko‘tard

— Eshitaman, amaki, — dedi u ovozini biroz yumshatib..

Jungkook ko‘zgudagi o‘z aksiga qarab, sovuq jilmaydi. U bir necha daqiqa oldin Ariannani qanday ayovsiz qiynaganini xayolidan o‘tkazdi, lekin tili mutloq boshqa gaplarni so‘zlardi:

— Jungkook, o‘g‘lim! — Alessandro ovozixavotirli eshitildi. — Arianna qayerda? Unga qo'ng'iroq qilyapman, go'shakni olmayapti. Uyidagilar ham uni ko'rmabdi. Tinchlikmi?

— Xavotir olmang, amaki. Arianna men bilan. Hozir u biroz dam olyapti, — Jungkook gap orasida ataylab biroz "aybdordek" tin oldi. — To‘g‘risi, amaki... men siz bilan bir muhim masalada gaplashmoqchi edim. Bizning bu yashirincha uchrashuvlarimiz, qiz o‘g‘irlab qochgandek yurishlarimiz jonimga tegdi. Men uni juda sevaman va uni har qanday xavfdan himoya qilishni istayman

Alessandro biroz jim qoldi, so‘ng hayrat va mamnuniyat bilan so‘radi:

— Nima demoqchisan, o‘g‘lim?

- To'yni tezlashtirsak degandim, - dedi Jungkook qat'iyat bilan. — Ertagayoq bu ishni rasmiylashtiraylik. Men uni butun dunyoga o'z rafiqam deb tanishtirmoqchiman. Sizning roziligingiz men uchun hamma narsadan ustun.

-Bu ajoyib yangilik! —Alessandro chin dildan kulib yubordi. — Men seni doim o'z o'g'limdek ko'rganman, Jungkook. Agar Arianna rozi bo'lsa, men faqat xursandman Ertaga ertalab ofisimga kelhammasini hal qilamiz.-dedi Arianna otasi.

Jungkook go‘shakni qo‘yarkan, ko‘zlari qorong‘u zulmatdek porladi. Endi o‘yinning eng qonli va makkorona qismi boshlanayotgan edi.

Italiyaning ko‘hna va vahimali qasri uzra osmonni qora bulutlar qopladi, go‘yo koinotning o‘zi ham bu daxshatli nikohga motam tutayotgandek edi. Oradan o‘tgan uch oylik qiynoqlar va ruhni sindirishlar Ariannani tirik arvohga aylantirgan edi. Mana, o‘sha mash’um to‘y kuni...Ariannaning ruhini parchalab, uni tirik murdaga aylantirgandi. Mana, u oynaning qarshisida — oppoq shoyi libosda. Ammo bu libos unga malikalardek emas, balki qurbonlikka atalgan qo‘zidek yarashgan edi.

Uning butun vujudi shafqatsizlarcha silkinar, go‘yo ichida daxshatli bir zilzila sodir bo‘layotgandek edi.

U o‘zini tutishga urinar, ammo ko‘zlaridan oqayotgan achchiq yoshlar yuzidagi pardozni yuvib, xunuk izlar qoldirardi.

— "I-iltimos... bo‘ldi qil... to‘xtat bu azobni..." — deb ingradi u, o‘pkasidagi havo tuga olmadi

Eshik daxshatli va og‘ir g‘ichirlash bilan ochildi.

Jungkook kirib keldi U qora smokingda daxshatli darajada kelishgan, ammo yuzida kishi bilmas bir masumlik va soxta achinish niqobi bor edi. U sekin yaqinlashdi, qizning titrayotgan yelkalarini ko‘rib, yuzida makkorona bir hamdardlik paydo bo‘ldi

- "Nega bunchalik yig'layapsan? Axir bugun toʻymiz baxtli boʻlishin keraku -dedi u, ovoziga ataylab rahm-shafqat ohangini berib, xuddi yarador qushga murojaat qilayotgande

-Sening bu holingni ko'rib, hattoki mening ham tosh yuragim 'achiyapti'." -soxtalik bilan dedi Jungkook

Jungkookning bu soxta mehribonligi, u kiyib olgan masumlik niqobi Ariannaning ichidagi nafrat vulqonini portlatib yubordi. U o‘limiga rozi bo‘lib, bor kuchini jamladi va Jungkookning o‘sha takabbur, soxta jilmayib turgan yuziga bor kuchi bilan tupurib yubordi.

"Sendan nafratlanaman! O'lib ket, iflos!

Jungkook yuziga teggan tupukni artishga ham shoshilmadi. Bir soniya oldin uning yuzida o‘ynagan o‘sha soxta masumlik niqobi parchalanib, o‘rnini chinakam yirtqichning qiyofasiga bo‘shatib berdi. Uning ko‘zlari qonli tus oldi, jag‘ suyaklari g‘azabdan bo‘rtib chiqdi.

Hech qanday ogohlantirishsiz, Jungkook o‘ng qo‘li bilan Ariannaning yuziga shunday og‘ir va qattiq tarsaki tushirdiki, xonada shatirlagan daxshatli ovoz yangradi. Zarba kuchi shunchalik baland ediki, Arianna muvozanatini yo‘qotib, stuldan yerga — o‘zining oppoq shoyi libosi ustiga yiqildi. Uning nozik labi yorilib, oppoq matoga qizil qon sachradi. Bu oppoq qordagi qonli izdek daxshatli ko‘rinardi.

Jungkook engashib, polga qonab yotgan qizning sochlaridan mahkam g‘ijimlab, boshini orqaga qayirdi. Uning nafasi Ariannaning yuzini kuydirgudek sovuq edi.

"Sen FOXSHA! O‘zingni kim deb o‘ylayapsan?!" — Jungkookning ovozi xonadagi sovuq devorlarga urilib, daxshatli aks sado berdi. — "Nima, bu oppoq ko‘ylakni kiyib, o‘zingni muqaddas farishta deb hisoblayapsanmi? Sen shunchaki Romanolar oilasining mening oyog‘im ostiga tashlangan qurbonisan!"

U Ariannaning qonayotgan labiga nafrat bilan tikilib, yanada qattiqroq vishilladi:

- "O'lishni xohlayapsanmi? Shunchalik oson qutulmoqchimisan? Yo'q, azizim... Men senga o'lishga ruxsat bermayman. O'lim - bu tinchlik, men esa senga jahannamni va'da qilganman. Sen har kuni o'lishni so'rab yolvorasan.

Ariannaning ko‘zlaridagi nafrat olovi dori yetishmasligidan xiralashgan bo‘lsa-da, u baribir Jungkookning yuziga tik qarab turardi. Bu uni battar jahlini chiqardi.

— "Sening o‘sha takabbur g‘ururingni har bir hujayrang bilan sug‘urib olaman. Tushundingmi, foxsha?!"

Jungkook uni sochlaridan siltab, polga — o‘zining qonli izlari ustiga uloqtirdi. Uning uchun Arianna endi inson emas, shunchaki o‘z maqsadiga erishish uchun ishlatiladigan, qiynalishidan zavq oladigan bir buyum edi.

Arianna polga yopishgancha, dori azobidan titrab, qon aralash ko‘z yoshlarini artdi. Uning hayoti endi qora zulmatga aylangan, ammo u Jungkookning bu so‘zlari uchun qachondir qon bilan javob qaytarishni ich-ichidan qasamyod qildi.

Italiyaning dabdabali qasridagi nikoh marosimi bir vaqtning o‘zida ham go‘zal, ham daxshatli ruhda boshlandi. Zal aristokratlar va mafiya olamining nufuzli vakillari bilan to‘la edi.

Mehmonlar orasida Janob Jeon va Jeon xonim eng oldingi qatorda o‘tirishardi. Ajablanarlisi shundaki, Janob Jeon ham o‘g‘li Jungkookning daxshatli rejasidan va Ariannaga nisbatan ko‘rsatgan vahshiyliklaridan butkul bexabar edi. U o‘zining azaliy do‘sti Alessandro Romano bilan quda bo‘layotganidan chin dildan xursand bo‘lib, o‘g‘lini munosib voris deb hisoblar va bu nikohni ikki imperiyaning baxtli kelajagi deb bilar edi.

Jeon xonim esa, qalbi pok va mehribon ayol bo‘lgani uchun, bu nikohni faqat yaxshilikka yo‘yishga harakat qilardi. Ammo uning onalik qalbi titrar, nigohi esa doimiy ravishda kirish eshigiga qadalgan edi. U katta o‘g‘li — Taehyungni kutar, uning ukasining to‘yiga kelmaganidan qattiq ma’yus tortgan edi. Jeon xonim bir achchiq haqiqatni bilar edi: uning ikki o‘g‘li — Taehyung va Jungkook yillar davomida bir-biriga ashaddiy dushman bo‘lib ulg‘ayishgan, ularning o‘rtasidagi nafrat devori har qanday oilaviy rishtadan balandroq edi.

Musiqa yangradi. Barcha nigohlar bir nuqtaga jamlandi. Jungkook va Arianna zalga kirib kelishdi. Jungkook qora smokingda daxshatli darajada kelishgan, yuzida g'olibona bir mag'rurlik o'ynardi. Uning yonidagi Arianna esa tirik haykaldek edi. Uning yuzidagi daxshatli jarohatlarni va Jungkookning shafqatsiz tarsakisidan qolgan izni qalin pardoz mohirlik bilan yopgan edi. Uning lablaridagi o'sha majburiy,tabassum ostida yashiringan haqiqatni hech kim ko‘rmasdi.

zalda birinchi o'q ovozi yangrashi bilan muqaddas sukunat go'yo shishadek chil-chil bo'ldi. Mum chiroqlari Azroilning qanot qoqishidan titragandek birin-ketin o'cha boshladi. So'ng ikkinchi, uchinchi o'q... Bu shunchaki o'qlar emas, o'limning darakchilari edi. O'qlar hashamatli devorlarni teshib, qimmatbaho billur qandillarni mehmonlarning ustiga yog'dirdi. Odamlarning bo'g'iz yirtib qichqirishi, qon va poroxning aralashgan achchiq hidi zalni tiriklayin jahannamga aylantirdi

"Ming la'nat! Mana shu mahluq yetmay turgan edi!" - deb o'kirdi u, ko'zlari qon talashib. So'ng eshik tomonda, quyuq tutun va jasadlar orasida paydo bo'lgan inson ko'rib, yuzida daxshatli, zaharli bir tabassum o'ynadi. - " Qara-ya, aziz akajonim marosimning eng qonli nuqtasida yetib kelibdilar..."

Tutun va zulmat ichidan bir inson ajralib chiqdi. U atrofda bo'layotgan qirg'inbarotga, odamlarning qon ichida yotganiga, yerda o'lim talvasasida yotganlarga zarracha e'tibor bermay, xuddi qabriston sukunatida sayr qilayotgan vaxshiy bir ruhdek o'ta xotirjam va beparvo qadam tashlab kelardi. Uning har bir qadami qonli polga urilib, daxshatli aks sado berardi.

"Mendan oldin uylanishga bunchalar shoshildingmi? Yoki yangi o‘ljangni g‘ajish ishtahasi shunchalik kuchlimidi?"-Uning ovozi zalni to'ldirgan daxshatli hayqiriqlarni pichoqdek kesib o'tdi - unda ham muzdek istehzo, ham yillar davomida qalbida chirigan, o'limga teng qora nafrat bor edi.

Taehyung shunday bo'lsa-da, uning yirtqich nigohi qizning qalin pardoz ostidagi jarohatlarini, labidagi qon izini va dori azobidan o'limga mahkum bo'lgan ko'zlarini bir lahzada ilg'adi. U uchun bu qiz shunchaki Jungkookni parchalash uchun ishlatiladigan go'zal bir qurbonlik, o'lim arafasidagi bir jonzot edi.

Italiyaning bu ko'hna qasri bugun qonli qasos ibodatxonasiga aylandi. Taehyung xuddi o'lim hidi anqib turgan sahna markazidagi vaxshiy bir rejissordek beparvo, ammo daxshatli xotirjamlik bilan atrofni kuzatardi. Uning har bir qadami yerda oqqan sharob va qizil qon aralashmasiga botib, vaximali ovoz chiqarardi.U sekin to'xtab, ortida soyadek turgan, labidagi qon izlarini yirtqichlarga xos bir sovuqqonlik bilan artib kelayotgan sodiq doʻstiga Jiminga yuzlandi. Jiminning nigohida o'limning muzdek nafasi bor edi.

- "Jimin" - dedi Taehyung, ovozi qabriston sukunatidek sovuq va keskir chiqb.- "Nima deysan, tomoshani kimning tomog'iga pichoq tortishdan boshlaymiz? Mana bu menga nafrat bilan qarab turgan 'baxtli' kuyovdanmi yoki uning yonida jon talvasasida titrayotgan mana bu tirik qoʻgʻirchoqdami?!

Jungkookning jag' suyaklari g'azabdan chatnab ketgudek bo'rtib chiqdi. U Taehyungning bu psixologik qiynoqlarini, har bir so'zi bilan inson ruhini qanday parchalashini yaxshi bilar edi. Taehyung shunchaki o'ldirmasdi; u avval qurbonining aqlini yo'q qilib, so'ng vujudini g'ajirdi. Jungkook qahrini yonidagi Ariannadan oldi — qizning bilagini shunday vahshiylik bilan qisdiki, suyaklarning qisirlagan daxshatli ovozi zalda aks sado berdi.

Arianna esa bu ikki iblisning o‘rtasida qolganidan daxshatga tushib, o‘pkasi yirtilgudek faryod chekardi. Uning yuzidagi qalin pardoz ko‘z yoshlariga qo‘shilib oqib tushgan, Jungkookning shafqatsiz tarsakisidan qolgan ko‘kargan jarohatlar va qonli lablari endi butun zalga, hatto bexabar ota-onalariga ham daxshatli tarzda fosh bo‘lgan edi.

Davomi bor......

Ep:4

Taehyung g‘azabdan bo‘g‘ilib, o‘zini biroz bosish va miyasidagi chigal o‘ylarni tarqatish uchun shiddat bilan dush xonasiga kirib ketdi. Suvning shatirlagan ovozi eshik ortidan eshitila boshlagach, boya hazil qilib turgan Jiminning yuzidagi soxta tabassum bir zumda yo‘qoldi. Uning nigohlari o‘tkir va sovuq tus oldi.

U birinchi bo'lib Taehyungning ish stoli ustida turgan qimmatbaho, tilla suvi yugurtirilgan soatiga qaradi. Bu shunchaki vaqtni ko'rsatuvchi buyum emas, balki Taehyungning nufuzi ramzi edi. Jimin soatni qo'liga olib, uni go'yo sifatini tekshirayotgandek aylantirib ko'rdi.

So‘ng, uning nigohi ochiq turgan qimmatbaho atirlar to‘plamiga tushdi. U atir shishalaridan birining qopqog‘ini ochib, hidini tuydi — bu Taehyungning doimiy, og‘ir va salobatli ifori edi. Lekin Jiminning maqsadi bu emasdi. U xonadagi har bir buyumni — kitoblar javonini, devordagi suratlarni va hatto gilam chetlarini ham ko‘zdan kechirib chiqdi.

Dush xonasidan suvning to'xtagan ovozi kelishi bilan Jimin bir lahzada boyagi joyiga qaytib, o'zini xuddi xonadagi hashamatga shunchaki mahliyo bo'lib turgandek ko'rsatati.

Taehyung dushdan chiqib kelarkan, uning ustidan hamon issiq bug‘ ko‘tarilar, ammo nigohlari muzdek sovuq va qat’iyatli edi. Egnidagi oq xalatining bog‘ichini mahkam bog‘lar ekan, u xonada hamon turgan Jiminga qarab, go‘yo o‘lja poylayotgan yirtqichdek yaqinlashdi. Har bir qadami polda og‘ir va vahimali aks-sado berardi.

"Men senga atiga besh daqiqa bergan edim bu yerdan ketishing uchun! Nima, men bilan o‘yin o‘ynaging kelib qoldimi, Jimin? Aaaaa? Yokida o‘sha itvachcha Jungkookka hisob berish uchun bu yerda ma’lumotlar yig‘yapsanmi?" — Taehyungning ovozi xonaning sovuq devorlariga urilib, vahimali aks-sado berdi.

Jiminning yuzidagi soxta xotirjamlik bir lahzada parchalandi. Uning ko‘zlaridagi hazil va istehzo o‘rnini qonli qasos va yillar davomida ichiga yutib kelgan charchoq — haqiqiy, vulqonday otilib chiqqan g‘azab egalladi. U o‘rnidan shunday shiddat bilan turdiki, o‘zi o‘tirgan qimmatbaho charm kursi orqaga qarab surilib, devorga urildi.

— "Menga Jungkookni gapirma, Taehyung! Men senga o‘sha 'itvachcha'ning xizmatkorimanmi yoki sening soyangmanmi?!"— Jiminning ovozi g'azabdan bo'g'ilib, Taehyungnikidan ham balandroq va vahimaliroq yangradi.—"Nega yo'q bo'lib qolding,Sen qayerda eding, Taehyung?! Bir haftadan beri butun dunyo mafiya olami oyoqqa turgan, ostonangda qon hidi anqib yotibdi! Sen esa qaysidir burchakda o'z o'tmishingning sharpalari bilan band bo'lib, butun dunyoni olov ichida qoldirding!"

Jimin Taehyungning ko‘ksiga barmog‘i bilan qattiq nuqidi, uning nigohlarida g‘azab uchqunlari yonardi:

- "Qizlar yetib kelgan,boyvachch mijozlar bilan to'la,ular o'z pullari evaziga yangi 'o'ljalar'ni kutishmoqda! Narkotik moddalar omborlarda qolib chiriyapti, qurol-yarog' partiyalari chegarada to'xtab qoldi, chunki ularni o'tkazish uchun seni imzoi kerak Nima deb o'ylaysan, butun dunyo mafiya klanlari - o'sha Italiyadagi qonxo'rlar, Rossiyadagi shafqatsizlar seni sabr bilan kutyaptimi?

"Agar qoʻlidan kelsa , rahbarlik qil, bo'lmasa bu taxtdan tush, toki boshqalar seni o'ldirib bo'shliqni to'ldirmasin!"

Taehyung Jiminning qo‘lini siltab tashladi, uning jag‘lari g‘azabdan shunday tugun bo‘ldiki, hatto tishlarining g‘ijirlashi xonadagi o‘lik sukunatda eshitildi.

"Menga nima qilishni o'rgatma, Jimin! Men qachon kelishni va qachon yo'q bo'lishni o'zim hal qilaman," - deb pishqirdi Taehyung, nigohlari yirtqich hayvonnikidek qisilib. - "O'sha mafiya boshliqlari mening iznimisiz nafas ololmaydi. Agar kimdir janjal ko'targan bo'lsa, demak ular hali mening kimligimni bilishmaypti Men ularga kerakli darsni beraman!"

Jimin istehzo bilan kuldi, lekin bu kulgi ortida charchoq va haqiqiy xavotir bor edi:

— "Unutishibdi? Ular shunchaki sening o‘rningga boshqa birov kelishini, sening zaiflashishingni kutishyapti. Bir haftadan beri hammasini men yopib kelyapman, hamma zarbalarni o'z zimmamga olyapman! Sen esa dushda miyangni tozalab, issiq bug'lar ichida o'tiribsan. -Jimin yana gapini davom ettirdi

-agar bugun o'sha savdolarni amalga oshirmasang va qurollarni joyiga yetkazmasang, ertaga seni nafaqat Jungkook, balki o'zing ishongan 'sodiq' odamlaring ham parchalab tashlaydi. Dunyoni boshqarish uchun avval o'z nafratingni jilovlashni va o'tmishingning eshiklarini butunlay mixlashni o'rgan."

Taehyung kutilmaganda Jiminning yoqasidan mahkam changalladi va uni devorga shunday zarb bilan urdiki, xonadagi tilla suvi yugurtirilgan qimmatbaho buyumlar joyidan siljib ketdi.

— "Menga sening nasihatlaring kerak emas! Endi yo‘qol! Ishni o‘zim qo‘lga olaman. Va o‘sha Jungkookka aytib qo‘y koʻp ham asabimga oʻynamasin

-Men hali tirikman va bu dunyo hamon meniki! Men Jeonlarning o'sha kamsitilgan Taehyung emasman, men Nyu-Yorkning hukmdoriman!

Jimin og‘riqdan yuzini burishtirsa-da, ko‘zlaridagi o‘sha sirli va g'olibona ma’no yo‘qolmadi. U kiyimlarini to‘g‘irlab, ostonaga yetdi va so‘nggi bor orqasiga qarab shivirladi:

- "Yaxshi... men ketaman. Lekin unutma, Taehyung... qurol va narkotik bu ketishda Jungkookni qõliga oʻtib ketadi va sendan oldinga oʻtib ketadi ozini yigʻishtirib ol doʻstim - chiqib keti Jimin xonada

bog'ini butunlay qoplab olgan edi. Atrofda o'lik sukunat hukmron, faqatgina uzoqdan eshitilayotgan favvoraning mayin shatirlashi bu og'ir muhitni biroz buzib turardi. Qora rangli, oynalari qorong'ulashtirilgan "Maserati" mashinasi bog'ning qoq markazida, silliq tosh yo'lak ustida sekin to'xtadi

Jungkook mashinadan tushib, narigi eshikni shiddat bilan ochdi. U Ariannaning nozik va titrayotgan qo‘lidan mahkam tutib, uni pastga tushirdi. Qizning vujudi dori ehtiyojidan shunday qaltirar ediki, u oyoqqa zo‘rg‘a turar, har bir qadami go‘yo jonsiz bir qo‘g‘irchoqning harakatlariga o‘xshardi. Jungkook esa uning bu ojizligiga zarracha achinmay, uni bog‘ning chuquriga, qalin daraxtlar soyasiga yetakladi.

Ular baland va serbarg daraxtlar soyasiga yetganlarida, Jungkook to‘xtadi. U Ariannaning rangpar yuziga, ko‘zlari ostidagi qora halqalarga va lablarining ko‘karib ketganiga sinchkovlik bilan tikilib turdi.

— "Nega bunchalar xomushsan, mening go‘zal malagim? Axir yonimdasan-ku, dunyodagi eng xavfsiz joydasan," — dedi Jungkook ovozini ataylab muloyim, lekin ichida zahar yashiringan ohangda. U barmoqlari bilan qizning yuzini ohista siladi.

Arianna qaltirayotgan va zo‘rg‘a chiqayotgan ovozda javob berdi:

- " Jungkook... o'zingiz bilasiz-ku... tanam qahshab ketyapti. Go'yo suyaklarim ichidan sinayotgandek og'riq bor.- - Arianna hayrat bilan

Jungkookning jag‘lari g‘azabdan tugun bo‘lib ketdi. Ariannaning har bir nolasi, har bir titrog‘i uning qulog‘iga yoqimsiz bir shovqundek urilardi. Uning uchun bu qiz shunchaki o‘z maqsadiga erishish.yo‘lidagi bir vosita edi, uning jismoniy azoblari esa Jungkookni faqatgina qimmatli vaqtni boy berayotgandek xunob qilardi. U qizning jag‘ini siqib turgan qo‘lini shunday shiddat bilan tortib oldiki, Arianna muvozanatini yo‘qotib, daraxt tanasiga suyanib qoldi.

Jungkook chuqur nafas olib, yuziga soxta, ammo daxshatli darajada xotirjam tabassumini kiydi. Uning nigohi muzdek sovuqligicha qolsa-da, ohangini kutilmaganda "mehribon" bir kishinikidek o‘zgartirdi.

"Bo'ldi, azizam, kel bu zerikarli gaplarni bir chetga yig'ishtiraylik," - dedi Jungkook kutilmaganda ohista ohangda. - "Hayotda og'riqdan ham muhimroq, hayajonliroq narsalar bor. Masalan...seni yaqinlashib kelayotgan tug'ilgan kuni - Jungkookning o'z bayrami haqida gapirishi daxshatli bir masxara edi

Aslida, bu tabassum ortida daxshatli bir maqsad yashiringan edi. Jungkookning rejasi -Arianna tug'ilgan kuni bahonasida Ariannaning otasi, butun dunyo tan olgan qudratli va shafqatsiz mafiya sardori Alessandro Romanoning mutloq ishonchiga kirib olish edi. Bu tug'ilgan kun shunchaki bazm emas, balki Romanolar imperiyasini ichidan yemirib, butun boshli qirollikni, barcha qurol va narkotik yo'laklarini qo'lga olish uchun qo'yilgan birinchi va eng muhim qadam edi. U o'zining bo'lajak qaynotasining boyligi va nufuziga ko'z tikkan, Arianna esa bu xavfli o'yinda shunchaki o'z otasiga qarshi ishlatiladigan, irodasi zaharlar bilan sindirilgan "xo'rak" edi xolos.

Arianna hayrat va umidsizlik bilan unga tikildi. Uning butun vujudi olovda yonayotgandek azoblanayotgan, har bir hujayrasi omon qolish uchun o'sha zahri qotilni qumsayotgan bir paytda, Jungkook Ariannaga bosim ostida qoldi.

-menga kerak emas tugʻilgan kun menga faqat dorini bering boʻldi jungkok -deb hayqirdi Arianna. Uning ovozi og'riq va umidsizlikdan bo'g'ilib, bog'ning o'lik sukunatini parchalab yubordi. U hozir shunday ahvolda ediki, na otasining imperiyasi, na qimmatbaho ko'ylaklar uning ko'ziga ko'rinmasdi. U faqat bitta narsani - suyaklaridagi chidab bo'lmas qahshashni to'xtatishni xohlardi.

Bu gapni eshitgan Jungkookning ko'zlari bir zumda qonli tus oldi. Uning jag'lari g'azabdan shunday qattiq tugun bo'ldiki, tishlarining g'ijirlashi tumanli havoda aniq eshitildi. U yaxshi gapga ko'nmaydigan, uning rejalariga, hatto ojiz holatida ham qarshilik ko'rsatadigan odamlarni joni bilan yomon ko'rardi.

— "Sen kim bo‘lib menga shart qo‘yyapsan?!" — deb baqirib berdi Jungkook uning yuziga yaqinlashib. Uning nafasidagi sovuqlik qizning yuziga urildi. — "Senga dori kerakmi? Senga najot kerakmi? Unday bo‘lsa, tilingni tiyib, men nima desam shuni qilasan! Sen shunchaki mening maqsadlarim uchun bir vositasan, tushundingmi?!"

U qizni sochidan sudrab, "Maserati" eshigi tomon yetakladi. Eshikni shiddat bilan ochib, Ariannani xuddi keraksiz, eski bir matohdek mashina saloniga uloqtirdi. Qizning boshi o‘rindiq chetiga urilib, ko‘zlari tindi, vujudi esa dori azobidan yanada qattiqroq titray boshladi. Lekin Jungkook bunga zarracha e’tibor bermadi. Uning o‘zi chaqqonlik bilan haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi.

Dvigatelning vahshiyona o‘kirishi tumanli Italiya bog‘ining sukunatini butunlay parchalab tashladi. Jungkook mashinani shiddat bilan o‘rnidan qo‘zg‘atib, g‘ildiraklarni tosh yo‘lakda g‘ijirlatgancha o‘zining mahobatli va daxshatli uyi tomon haydadi. Mashina ichidagi havo o‘ta tarang edi; bir tomonda azobdan titrayotgan, ko‘z yoshlariga bo‘g‘ilgan Arianna, ikkinchi tomonda esa nigohlari faqat qasos, qudrat va Alessandro Romanoning imperiyasini egallash ilinjida yonayotgan, vijdonsiz Jungkook.

Jungkook yo'l bo'yi birorta ham so'z aytmadi lekin uning mashinani boshqarishidagi shafqatsiz shiddatidan bugun kechasi Arianna uchun juda og'ir bo'lishi aniq edi. U qizga o'sha "najot"ni shunchaki bermasligini, uni har bir tomchi dori uchun tiz cho'ktirishini va o'z otasiga qarshi xoinlik qilishga butunlay tayyorlashini ich-ichidan rejalashtirib borardi.

Jungkookning mahobatli qasri bu oqshom shunchaki uy emas, balki tiriklayin azob beruvchi maxfiy bir qamoqxonaga aylandi. Mashina shinalarining tosh yo‘lakdagi vahshiyona g‘ichirlashi hali tinib ulgurmay, Jungkook "Maserati"dan yirtqichlarga xos shafqatsizlik bilan tushib keldi. Uning nigohida nafaqat g‘azab, balki bir insonning irodasini butunlay yer bilan bitta qilishga bo‘lgan daxshatli ehtiyoj yonardi.

U mashinaning narigi eshigini shunday shiddat bilan ochdiki, temirning ovozi tun sukunatida o‘q ovozidek jarangladi. Arianna ichkarida o‘zini burchakka qisib, dori azobidan butun vujudi qaltirab, nafas olishga ham qo‘rqib o‘tirardi. Jungkook uning uzun, ipakdek mayin sochlaridan barmoqlarini xuddi temir changaldek o‘tkazib, mahkam tutdi-da, qizni tashqariga siltab tortdi.—

"Yo‘q! Iltimos... Jungkook, jonim og‘riyapti! Qo‘yib yuboring!" — Ariannaning achchiq qichqirig‘i bog‘dagi tumanli havoga singib ketdi. Uning nozik barmoqlari Jungkookning baquvvat bilagiga yopishib, sochlarini qutqarishga urinar, ammo har bir harakati faqatgina bosh terisining chidab bo‘lmas darajada tortilishiga va og‘riqning kuchayishiga olib kelardi

Jungkook qizning iltijolariga zarracha e'tibor bermadi. Uni xuddi keraksiz, eski bir matohdek shagal yo‘lakdan sudrab, uyning mahobatli ostonasi tomon yetakladi. Hovlida haykaldek qotib turgan qo‘riqchilar bu manzarani ko‘rib, nigohlarini yerga qadashdi. Ularning hech biri, hatto eng sadoqatlisi ham, xo‘jayinning ishiga aralashishga jur’at eta olmasdi. Qizning ko‘zlaridagi o‘sha najot kutayotgan nigohlar ularning vijdonini qiynasa-da, qo‘rquv kuchliroq edi.

Uyga kirishlari bilan xizmatkorlarning daxshatga to‘la pichir-pichirlari eshitila boshladi:

-Bechora qizaloq... naqadar daxshat," - deb pichirladi yoshi kattaroq oshpaz ayol, qo'li bilan og'zini yopib.

- "Jim bo'l, xo'jayin eshitib qolsa, barchamizni shu ko'yga soladi.deb javob berdi ikkinchisi, daxshatdan ko‘zlari katta-katta bo‘lib

Jungkook Ariannani marmar pollar ustidan yuqori qavatga qarab sudrab ketarkan, qizning tizzalari va kiyimlari polga ishqalanishidan yoqimsiz ovoz chiqarardi. U zinalardan shiddat bilan ko‘tarilarkan, Ariannaning charchagan vujudi har bir pog‘onada og‘riq bilan urilardi. Jungkook uni o‘zining maxfiy, sovuq va qorong‘u xonasiga olib kirdi va eshikni ichkaridan qattiq qulflab qo‘ydi.

Xona markaziga qizni uloqtirib yuborgach, Jungkookning sabr kosasi butunlay toshdi. Uning nafas olishi og‘irlashgan, nigohlari esa faqat qasos ilinjida yonardi. U sekin, sovuqqonlik bilan belidagi charmdan ishlangan og‘ir kamarini yechishni boshladi. Kamarning temir qismi polda og‘ir ovoz bilan sudraldi.

— "Sen hali menga shart qo‘yadigan bo‘ldingmi?! Senga dori kerak edi, to‘g‘rimi?" - deb pishqirdi Jungkook-Mana hozir senga sadoqat darsini o'rgatib qo'yaman!"

U kamar bilan Ariannaning nozik vujudiga zarba bera boshladi. Har bir zarba havoni "vishillab" kesib o'tar va qizning tanasida achchiq izlar qoldirardi. Arianna og'riqdan qichqirar, yerda o'zini himoya qilishga urinib bujmayib olar, lekin Jungkook to'xtamasdi. U qizni nafaqat jismonan, balki ruhan ham butunlay yo'q qilishni, uni faqat bitta narsaga - o'ziga mutloq qaram bo'lishga majburlamoqchi edi.Arianna og‘riqdan qichqirar, yerda o‘zini himoya qilishga urinib bujmayib olar, lekin Jungkook to‘xtamasdi.

U qizni nafaqat jismonan, balki ruhan ham butunlay yo‘q qilishni, uni faqat bitta narsaga — o‘ziga mutloq qaram bo‘lishga majburlamoqchi edi. Dori azobi va jismoniy qiynoq bir-biriga qo‘shilib, Ariannaning ongini zulmatga g'arq qilardi. U hozir dunyodagi hamma narsani — hatto o'z otasi Alessandro Romanoni ham bitta kichik tabletka va bu qiynoqlarning to‘xtashi uchun sotishga tayyor holatga keldi.

— "To‘xtating! Iltimos, Jungkook... bo‘ldi qiling!" — Ariannaning ovozi endi faqat xirillashga aylanib qolgan edi. Uning ko‘zlaridagi yoshlar polga tomib, dori azobi va tana og‘rig‘i bir-biriga qo‘shilib ketgan edi.Jungkook esa xuddi o‘ziga kelgan kabi bir zumga to‘xtadi, lekin bu rahm-shafqat emas edi. U qizning jag‘idan mahkam tutib, uni o‘ziga qaratdi:

— "Endi gapir... Otangning imperiyasiga kirish kodlarini aytasanmi yoki bu kamar sening oxirgi hamrohing bo'lishini xohlaysanmi?"

Ariannaning baqiriqlari xonaning sovuq devorlariga urilib, vahimali aks-sado berardi. Uning vujudi og‘riqdan qaltirasa-da, qalbida yillar davomida to‘plangan nafrat vulqon kabi otilib chiqdi. Bu uning nafaqat Jungkookka, balki o‘zining chorasiz taqdiriga bo‘lgan isyoni edi.

— "Sizdan nafratlanaman, Jungkook! Eshitayapsizmi, dunyodagi eng iflos va eng qabih insonsiz!" — deb hayqirdi Arianna polga yiqilgancha. Uning ko‘zlarida yosh emas, balki Jungkookning vujudini ham kuydirib yuboradigan darajadagi nafrat uchqunlari yonardi. — "Siz meni dori bilan sindirdim deb o‘ylayapsizni? Meni kamar bilan urib, o‘z irodangizga bo‘ysundirdim deb o‘ylayapsizmi? Yo‘q! Siz mening tanamni qiynashingiz mumkin, lekin ruhimni hech qachon egallay olmaysiz!"

— "Yana gapir, malagim... sening bu nafrating menga yanada ko‘proq kuch beryapti," — dedi u qizga yaqinlashib.

— "Siz hech qachon haqiqiy sevgini nima ekanligini bilmaysiz!" — davom etdi Arianna, ovozi zo‘rg‘a chiqsa-da, har bir so‘zi Jungkookning yuragiga o‘qdek qadalardi. — "Siz faqat qo‘rquv va azob orqali odamlarni boshqarishni bilasiz. Otam sizga ishongan edi! Men sizni najotkorim deb o‘ylagan edim! Lekin siz... siz shunchaki boshqalar hayotini yeb bitiruvchi maxluqsiz. Men o‘lsam ham, sizga otamning sirlarini aytmayman! Meni o‘ldiring, lekin sadoqatimni sotib ololmaysiz!"

Jungkook birdan qizning yoniga tiz cho‘kdi va uning jag‘idan shunday qattiq tutdiki, Ariannaning nafasi ichiga tushib ketdi. Uning ko‘zlari qizning ko‘zlariga shunchalik yaqin keldiki, Arianna uning tubsiz qora nigohlaridagi daxshatli zulmatni yaqqol ko‘rdi.

— "Sadoqat?" — Jungkook istehzo bilan pishqirdi, uning nafasi qizning yuziga sovuq urildi. — "Sadoqat haqida gapirish uchun sen juda kech qolding, Arianna. Sen allaqachon mening zahrimga o‘rganganingda, tanang dori deb qichqirgan ilk soniyadayoq sadoqatni boy bergansan. Endi sening nafrating ham, sadoqating ham bitta kichkina oq tabletkaning ichiga yashiringan. Men seni o‘ldirmayman... Men seni shunday holga keltiramanki, sen o‘zing o‘limni yalinib so‘raysan, lekin u kelmaydi. Sen hali o‘z qo‘llaring bilan Alessandro Romanoning imperiyasini menga topshirasan va o‘sha kuni oyoqlarimni o‘pib, menga rahmat aytasan

Arianna uning yuziga tupurib yuborgisi keldi, lekin vujudidagi azob unga imkon bermadi. U faqat Jungkookning o‘sha sovuq va qonxo‘r nigohlari ostida irodasining so‘nggi bo‘laklari ham parchalanib borayotganini his qildi. Jungkook esa o‘rnidan turib, kiyimlarini to‘g‘irladi.

Davom bor....