Episode : 10

Author by: @Kim_Rona

Taehyung va Rona restorandan chiqqach, Taehyung uni mashinasida uyiga olib borishga qaror qildi. Rona yo‘lda indamay, o‘ychan holda derazadan tashqariga qarab ketayotgan edi.

— Hammasi joyidami? — so‘radi Taehyung rulni boshqarayotib.

— Yo‘q… — dedi Rona past ovozda.

Taehyung bir qarashda uning ruhiy charchaganini sezdi. Qizning nigohida og‘riq va savollar bor edi.

— Xohlaysanmi, biror joyga boramiz? Balki havo almashtirarsan? — so‘radi Taehyung.

— Yo‘q, faqat… Hozir Minho bilan uchrashishga tayyor emasman, — dedi Rona.

— Unda menikiga boramiz, — dedi Taehyung qat'iy ovozda.

Rona unga hayron tikildi.

— Nega?

— Sen hozir tinch joyda bo‘lishing kerak, — dedi Taehyung muloyimlik bilan.

Rona ikki marta o‘yladi, lekin rad eta olmadi. Chunki u hozir yolg‘iz qolishni ham, uyga borishni ham istamayotgandi.

Taehyungning uyi

Rona ichkariga kirgan zahoti atrofga ko‘z yugurtirdi. Uy juda zamonaviy va shinam edi. Taehyung unga yotoqxona ko‘rsatdi.

— Xohlasang, shu yerda dam ol.

— Rahmat, — dedi Rona charchagan ohangda.

Taehyung oshxonaga yo‘l oldi. Bir necha daqiqadan so‘ng u choy va yengil tamaddi bilan qaytdi.

— Hech bo‘lmasa, ovqat yegin. Butun kecha asabiylashib, hech narsa yemading, — dedi u stakanni Ronaga uzatarkan.

Rona uni oldi, lekin ichmadi. Ko‘zlari charchoq va o‘ychan edi.

— O‘ylashim kerak… — past ovozda shivirladi u.

Taehyung chuqur xo‘rsindi.

— Rona, agar biror narsa bo‘lsa, menga ayt. Men senga yordam bera olaman.

Rona unga qaradi. Balki ilk bor Taehyungning bu qadar samimiy va yumshoq gapirganini ko‘rayotgandi.

Ammo u hozircha hech narsa ayta olmadi.

Bu orada...

Yoongi va Yelena ham restorandan chiqqan, Yoongi mashinasida jim ketayotgandi.

— Nimani o‘ylayapsan? — so‘radi Yelena.

Yoongi chuqur xo‘rsindi:

— Ronaning o‘gay onasi… U menga juda tanish tuyuldi.

Yelena unga qiziqib qaradi:

— Nima demoqchisan?

— Bilmayman… Lekin ichimda shubha bor.

Ertasi kun

Rona ko‘zini ochganda, xona ichiga tushayotgan quyosh nurlari uning yuzini yoritib turardi. U Taehyungning uyida ekanligini esladi. Kecha juda charchaganidan darrov uxlab qolgan edi.

Tashqaridan choy va qahvaning xushbo‘y hidi kelardi. Taehyung uyg‘onib, allaqachon nonushta tayyorlayotganini sezdi.

Rona yotoqdan turib, sochlarini tartibga keltirdi va tashqariga chiqdi. Oshxonada Taehyung uni kutib turardi.

— Yaxshi uxladingmi? — so‘radi u iliq tabassum bilan.

— Ha… Rahmat, — dedi Rona ozgina hijolat bo‘lib.

— Kel, nonushta qilamiz, — dedi Taehyung stulni unga surarkan.

Rona joyiga o‘tirdi. Taehyung unga qahva uzatdi, lekin Rona unga qarab kulib qo‘ydi.

— Men qahva ichmayman, Taehyung.

— Bilaman, shunchaki, hozir charchagansan, energiyangni tiklaysan, — dedi u.

Rona kulimsirab bosh chayqadi. Bu yigit unga shunchalik g‘amxo‘rlik qilishi mumkinligi hayratlanarli edi.

Taehyung unga qarab turardi.

— Nega bunchalik sinchkovlik bilan qarayapsan? — so‘radi Rona.

— Shunchaki… Yaxshi ko‘rinishingni ko‘ryapman, — dedi Taehyung jiddiy ohangda.

Rona beixtiyor qizarib ketdi. Bunday gaplarni eshitish unga odatiy emas edi.

Yoongi va Yelena o‘z idoralarida biror narsa muhokama qilishayotgandi.

— Kecha Janob Min bilan uchrashganingdan keyin nimadir o‘zgardimi? — so‘radi Yelena Yoongiga qarab.

Yoongi chuqur o‘yga botdi.

— Bilasanmi, otam men uchun doim sirli odam bo‘lgan. Lekin kecha… U Ronaning o‘gay onasi bilan qandaydir aloqasi borligini sezdim.

Yelena qiziqib qaradi.

— Qanaqa aloqa?

Yoongi yelka qisdi.

— Aniq bilmayman, lekin u ayol… juda shubhali. Ronaga qanday munosabatda ekanini ko‘rib, ichimda g‘alati his paydo bo‘ldi.

Yelena jiddiy tortdi.

— Ehtimol, bu narsani chuqurroq o‘rganishimiz kerakdir?

Yoongi bosh irg‘adi.

— Aynan shuni o‘ylab turibman.

Nonushtadan so‘ng Taehyung Ronani uyiga olib borishga qaror qildi.

— Minho seni sog‘ingandir, — dedi u mashinaga o‘tirishayotganida.

Rona chuqur nafas oldi.

— Ha, u doim men bilan birga bo‘lishni istaydi…

Taehyung unga qaradi.

— Rona, men seni va Minhoni himoya qilishga tayyorman. Agar nimadir bo‘lsa, menga aytishing mumkin.

Rona Taehyungning ko‘zlarida samimiyatni ko‘rdi.

U bu insonga ishonish mumkinligiga tobora amin bo‘layotgandi…

Mashina shinamlik bilan oldinga harakatlanar, ammo ichkarida og‘ir sukunat hukm surardi. Rona tashqariga, Seul ko‘chalariga qarab ketardi, lekin u hozir yo‘ldagi manzaralarni emas, o‘z fikrlarini ko‘rardi.

— Nimadir haqida chuqur o‘ylayapsan, — dedi Taehyung sekin ovozda.

Rona unga qaradi va yengil kulimsiradi.

— Hm… Faqat hayot haqida, — dedi u xayolchan.

— Qaysi tomoni haqida?

Rona yelka qisdi.

— Bilmayman. Balki hamma narsa juda murakkab bo‘lib ketayotgandir. O‘gay onam, Janob Min, Yoongi, sen…

Taehyung qiziqib qaradi.

— Men?

— Ha… Sen kutilmaganda hayotimga kirib kelding va barchasini o‘zgartirib yubording.

Taehyung jilmaydi.

— Yaxshi tomonga deb umid qilaman?

Rona kuldi.

— Balki…

Ularning suhbatlari davom etayotgan paytda, Taehyung mashinani Minho yashaydigan uy oldiga haydab kelib to‘xtadi. Rona chuqur nafas oldi va ichkariga kirmoqchi bo‘ldi, lekin Taehyung uni to‘xtatdi.

— Agar yana nimadir bo‘lsa, menga ayt, xo‘pmi?

Rona bosh irg‘adi va chiqib ketdi.

Rona uyga kirishi bilan Minho unga tomon chopib keldi.

— Onajon! — deb u Ronaning belidan quchoqlab oldi.

Rona o‘g‘lining sochlaridan silab, unga tabassum bilan qaradi.

— Qanday o‘tdi kuning?

— Juda yaxshi! Mira xola meni bog‘ga olib bordi! — Minho hayajon bilan gapirar, ko‘zlari porlab turardi.

Mira oshxonadan chiqib, Ronaga qaradi.

— Rona, yaxshisanmi? Kecha uyga qaytmading… Hamma joy tinchmi?

Rona yengil bosh irg‘adi.

— Ha, hammasi joyida. Shunchaki… kecha restoranda kech qoldim, Taehyung meni uyiga olib bordi.

Mira qoshlarini ko‘tarib qo‘ydi.

— Hm… Taehyung, demak?

Rona uni tushunib, kulimsiradi.

— Shunchaki, do‘st sifatida.

— Do‘st? — dedi Mira kulimsirab. — Ehtiyot bo‘l, Rona. Ba’zan do‘stlik… boshqa hislarga aylanib ketishi mumkin.

Rona yengil xo‘rsindi va Minhoni quchoqladi.

— Hozir faqat Minhoga e’tibor qaratmoqchiman.

Lekin ich-ichidan Taehyung haqidagi hislari tobora o‘zgarayotganini sezardi…

Ertasi kun

Rona ish joyiga, Taehyungning ofisiga bordi. Bugun u juda jiddiy ko‘rinar, egnidagi oq bluzka va qora yubka unga yanada o‘ziga ishongan qiyofa berardi.

U kabinetga kirishi bilan Taehyung unga qarab jilmaydi.

— Bugun juda chiroyli ko‘rinishing.

Rona yelka qisdi.

— Rahmat. Bugun qanday vazifalar bor?

Taehyung unga hujjatlarni ko‘rsatdi va ishga sho‘ng‘ib ketishdi. Ammo ular bilishmasdi, tez orada hayotlari yana katta burilish yasaydi…

Rona ishga sho‘ng‘ib ketgan bo‘lsa-da, yuragining bir chekkasida allaqanday noaniq hislar hukmron edi. Kechagi voqealar, Janob Minning gaplari, Taehyungning unga bo‘lgan g‘amxo‘rligi… Bularning barchasi uni ich-ichidan o‘zgartirib yuborayotgan edi.

Taehyung esa unga qarab, xayol surardi. U Ronaning mehnatsevarligini, har qanday vaziyatda ham bardoshli ekanini, hatto hayoti qanday murakkab bo‘lmasin, hech qachon taslim bo‘lmasligini ko‘rib, unga bo‘lgan hurmati ortardi.

— Rona, — dedi u kutilmaganda.

— Hm? — Rona boshini ko‘tarib, unga qaradi.

— Bugun kechki ovqatga men bilan borasan.

Bu taklif buyruqqa o‘xshar, lekin ayni paytda yumshoqlik bilan aytilgandi.

— Nega endi? — Rona yengil kulib qo‘ydi.

— Chunki men senga nimadir muhim narsani aytishim kerak, — dedi Taehyung, uning nigohidan jiddiylik ufurardi.

Rona bir zum ikkilanib qoldi, lekin so‘ng yelka qisdi.

— Mayli.

Kechki Uchrashuv

Restoran hashamatli bo‘lib, ichkaridagi yorug‘lik iliq muhit yaratardi. Taehyung Ronaga stulni surib berdi va u o‘tirganidan so‘ng, qarshisiga joylashdi.

Rona qiziqsinib, unga qaradi.

— Xo‘sh, nima muhim gap bor?

Taehyung chuqur nafas oldi.

— O‘ylab ko‘rdim… Minho sening hayotingning eng muhim qismi. Uni himoya qilish va unga yaxshi kelajak yaratish sen uchun muhimligini tushunaman.

Rona unga qarab qoldi.

— Sen buni qachondan beri tushuna boshlading?

— Anchadan beri, — jilmaydi Taehyung. — Shuning uchun men senga taklif bilan keldim.

— Qanday taklif?

Taehyung jiddiy nigoh bilan unga qaradi.

— Menga turmushga chiq.

Rona shokka tushdi.

— N-nima?

— Menga turmushga chiq.

— Sen hazillashyapsanmi?!

— Yo‘q, jiddiyman, — dedi Taehyung. — Bu ikkalamiz uchun ham foydali bo‘ladi. Men senga va Minhoga g‘amxo‘rlik qilaman, sen esa menga yordam berasan.

Rona chuqur nafas oldi.

— Shunchaki kelishuv evaziga oila qurishimizni xohlaysanmi?

— Ehtimol, hozir shunday ko‘rinayotgandir… Lekin vaqt o‘tishi bilan, bu shunchaki kelishuv emasligini tushunasan.

Rona chuqur o‘yga cho‘mdi. Taehyung unga shunchaki yordam bermoqchimi yoki… nimadir boshqacha hislar ham bormi?

— Men bu haqda o‘ylab ko‘rishim kerak… — dedi u ohista.

Taehyung jilmaydi.

— Mayli, vaqt senga bog‘liq.

Rona butun kechani uxlamay chiqdi. Taehyungning taklifi uning ongida tinimsiz aylanardi. Bu shunchaki manfaatli kelishuvmi yoki undan ham ortiqroq narsa bormi? Uning qalbini shubha va ikkilanish qamrab olgan edi.

Oradan 3 kun oʻtdi.
Yakshanba kuni edi. Havo iliq, osmon tiniq edi. Rona bugun Minho bilan vaqt o‘tkazishga qaror qilgandi. Mira va Taehyung ham ularga qo‘shildi.

— Parkga boramizmi? — taklif qildi Mira.

— Bo‘ldi, — dedi Rona tabassum bilan.

Ular katta parkka borishdi. Minho zavq bilan yugurar, Mira esa uni kuzatardi. Taehyung va Rona esa bir joyda o‘tirib, kofe ichib turishdi.

— Minho juda sho‘x, — dedi Taehyung jilmayib.

— Ha, ba’zan juda charchatadi, lekin u mening eng katta baxtim, — dedi Rona.

Shu payt Taehyung telefonda muhim qo‘ng‘iroqni qabul qildi.

— Rona, yur, bir joyga borib kelishimiz kerak, — dedi Taehyung.

— Lekin Minho…

— Mira uni kuzatib turadi, xavotir olma.

Rona biroz ikkilanib turdi, ammo keyin Taehyung bilan ketishga rozi bo‘ldi.

Mira Minhoni kuzatib turar, lekin u telefoniga qarab qolgan payt, Minho atrofdagi qiziqarli narsalarga berilib, asta-sekin undan uzoqlasha boshladi. O‘zi bilmagan holda olomon orasida yo‘qolib qoldi.

Bir necha daqiqadan keyin Rona va Taehyung qaytib kelishdi.

— Minho qani? — so‘radi Rona.

Mira atrofga qaradi va yuragi shuv etib ketdi.

— U shu yerda edi...

— Mira! — Ronaning ovozi titray boshladi. — Qanday qilib uni yo‘qotishing mumkin?!

— Men… Men bilmay qoldim...

Rona sarosimaga tushdi, atrofga qaradi, lekin Minhoni ko‘rmadi.

— Minho! — deya baqirdi u.

— Uni tezroq topishimiz kerak, — dedi Taehyung.

Ular uchovlashib parkning har bir burchagini tekshira boshlashdi. Rona yuragi gurs-gurs urayotganini his qilardi.

Minho esa parkning narigi tomonidan chiqib, atrofni kuzatardi. U birdan bir erkak va ayolga duch keldi. Erkak jiddiy, lekin mehribon ko‘rinardi. Uning yonidagi ayol esa chiroyli va yoqimtoy edi.

— Bolakay, yo‘qolib qoldingmi? — deb so‘radi Yoongi, bolaning sarosimaligini sezib.

Minho ko‘zlarini katta ochdi.

— Men… onamni yo‘qotib qo‘ydim…

Yelena tiz cho‘kib, bolaning yuzini ohista ushladi.

— Hechqisi yo‘q, biz onangni topamiz, yaxshi mi?

Yoongi bolaga qaradi va uning bo‘ynidagi kichik tug‘ma belgi e’tiborini tortdi. Uning onasi ham shunday belgi bilan tug‘ilgan edi...

Shu payt, Rona va Taehyung shoshilib ularning yoniga yetib kelishdi.

— Minho! — deya baqirdi Rona.

Minho onasiga chopib borib, uni quchoqladi.

Yoongi esa hayratdan qotib qolgandi.

— Rona?!

Rona ham Yoongini ko‘rib, bir lahza nafas ololmay qoldi.

— Sen… bu bolaga nima qilyapsan?

Yoongi va Yelena bir-biriga qarashdi.

— Uni parkda yo‘qolib yurganini ko‘rib qoldik, — dedi Yelena yumshoq ohangda.

Taehyung Minhoni qo‘llariga olib, Yoongiga sovuq qarash qildi.

Yoongi esa yana bir bor Minhoga, keyin Ronaga qaradi.

Uning ichida shubha tug‘ila boshladi... Bu bola kim?

Mana angelicaslarim Lost lovening 10 - qismini ham tugatdik. Sizlardan albatta reaksiya va fikrlarizni kutib qolaman. Oʻqidingizmi fikr bildiring. Qancha fikr va reaksiya koʻp boʻlsa shunga keyingi qismini tezroq tashayman. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Nima deb oʻylaysiz Yoongi Minhoning oʻgʻli ekanligini bilsa nima qiladi ?

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi.

Episode : 2

Author by: @Kim_Rona

Tashqarida sovuq shabada esardi. Men devorga suyanib, chuqur nafas oldim. Hali bu hislarni yengishga tayyor emasdim.

— “Miham!”

Hayun yonimga yetib keldi. U bir qo‘limdan tutib, jiddiy qaradi.

— “Sen o‘zingni yomon his qilyapsan, shunday emasmi?”
— “Yo‘q.”

Men tezda javob berdim, lekin yurak urishimni yashira olmadim. Hayun menga ishonmadi. U nigohini qo‘limdagi elektron soatga qaratdi. Qizil miltillayotgan edi.

— “Sen yana yuragingni siqib qo‘yyapsan, Miham.”

Men kulib qo‘ydim.
— “Hammasi joyida.”

Lekin ovozimda hech qanday ishonch yo‘q edi. Chunki yolg‘on gapirayotgandim.

— “Jimin bo‘lsa, shunchaki unut uni!” – Hayun jahli chiqib gapirdi. – “U seni aslo qadrlamaydi. Miham, iltimos, o‘zingni shuncha qiynama!”

Bu gapni qancha eshitgan bo‘lsam ham, har doim ichimdan nimadir sinib ketardi. Men Jimindan voz kecha olmayman.

— “Men seni tushunaman, lekin yuragingga ham e’tibor ber. Sen o‘zingni azobga solishing shart emas.”

Men sekin ko‘zimni yumdim. Yuragim yana sanchdi. Bu og‘riqdan qochib qutulish yo‘q.

Ertasi kuni

Maktab sport zalida odam gavjum edi. O‘quvchilar shovqin bilan musobaqani kutishardi.

Men oldingi qatorlardan joy oldim. Jimin maydonga chiqqanida esa, hamma qizlar hayajon bilan baqirib yuborishdi.

Har doim shunday bo‘lgan. U eng mashhur, eng kuchli yigit edi. Men esa… uni tomosha qilishdan boshqa hech narsa qila olmasdim.

Lekin bugun Jimin yolg‘iz emasdi. Uning yonida Cha Seyon bor edi. U ham sport formasida edi va ularning jamoasi turnirda qatnashayotgan edi.

Yana yuragim sanchdi.

Jimin unga kulib nimadir dedi. Seyon ham kulib, unga qo‘l uzatdi. Jimin esa shu oniyoq uning qo‘lini siqdi.

Men buni ko‘rdim.

Va aynan shu lahza, nimadir meni ichimdan sindirdi.

— “Boshladik!”

Musobaqa boshlandi. Jimin va Seyon bitta jamoada harakat qilardi. Ular mukammal juftlikdek edi. Jimin hamisha Seyonga o‘zi bilan teng bo‘ladigan odam yo‘qligini aytardi. Endi esa u Seyonni teng deb bilayotgandek edi.

Men o‘zimni qanchalik kuchli tutsam ham, bu hislarni yashira olmadim.

Men rashk qilayotgandim.

Bu ochiq haqiqat edi. Endi bu haqiqat oldida o‘zimni alday olmadim.

Hayun yonimga engashib, shivirladi:

— “Hali ham hech narsa his qilmayapsan, a?”

Men unga javob berolmadim. Chunki u haqiqatni bilardi.

Musobaqa tugaganidan keyin

Jimin va Seyonning jamoasi g‘alaba qozondi. Zal qiyqiriqlarga to‘ldi. Seyon hayajon bilan Jiminga qarab yugurdi va quchoqlab oldi.

Mening yuragim shu joyning o‘zida to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Jimin esa… u Seyonni itarib yubormadi.

Balki unga yoqgandir. Balki u ham Seyonga o‘xshash hislarni boshidan kechirayotgandir.

Bu fikr meni butunlay sindirdi.

Jiminga hech narsa bildirmay, o‘rnimdan turib, zalni tark etdim.

Men buni ko‘ra olmasdim.

Yuragim qattiq sanchdi. Soatim qizil rangda miltillardi. Lekin bu safar men bunga e’tibor bermadim.

Chunki yuragimning og‘rig‘i hamma narsadan kuchli edi.

Zalning tashqarisiga chiqqanimda, sovuq havo yuzimni qattiq urdi. Nafas olishim qiyinlashdi. Yuragim bosimni ko‘tara olmayotgandek edi.

Soatim qizil miltillashda davom etardi. Biroq bu safar yuragim og‘rig‘i menga ahamiyat bermadi. Chunki ichimda buzilib ketgan narsa ancha katta edi.

“Jimin…”

Uni yana kim bilandir ko‘rish, unga boshqasi tegishli ekanligini his qilish… bu eng yomon narsa edi. Nafasim qisib ketdi. O‘zimni devorga suyadim, lekin hech narsa yordam bermadi.

Boshim aylanib, oldinga bir qadam tashlaganimda, oyoqlarim bo‘shashdi.

Yer qayerda? Boshim nega yengil? Yuragim nega shunday tez urayapti?

Qulog‘imda faqat shovqin qoldi. Keyin esa butun dunyo qorong‘ilashdi…

— “Hey, uyg‘on!”

Begona ovoz eshitildi.

Ko‘z qovog‘im og‘ir edi, lekin biroz harakat qilib ochishga majbur bo‘ldim. Ko‘zimni ochishim bilan, noma’lum odamning yuzi ko‘rinib turardi.

Begona yigit. Baland bo‘yli, qalin qoshlari va qoramtir ko‘zlari bor. Nimadir meni uni tanigandek his qilishimga majbur qilardi.

— “Ah, sen hushiga keldingmi?” — u yengil kuldi. “Yaxshi. Hali o‘lishga tayyor emassan shekilli.”

— “…Men?” — ovozim titradi.

— “Ha, sen. Tashqarida hushidan ketding.”

O‘rnimdan turmoqchi bo‘ldim, lekin boshim yana aylandi. Qo‘llarim zayiflashib, yana joyimga yiqildim.

— “Eh, qiz bola!” — Yigit bosh chayqadi. “Senga yordam kerak, baribir o‘zingni mustaqil deb o‘ylaysanmi?”

U barmoqlarini chakkasiga urib, xonani ko‘zdan kechirdi. Shundagina men qayerda ekanligimni tushundim. Bu maktab tibbiyot xonasi edi.

— “Sen meni…”

— “Men seni ko‘tarib keldim.” — U ko‘kragiga ishora qildi. “Og‘ir emas ekansan, ammo nozikliging aniq bilinadi.”

— “Sen kimsan?”

Yigit jilmaydi. Qizg‘in nigohi qiziqish bilan menga tikilgan edi.

— “Kim Taehyung. Yangi o‘quvchi.”

Men chuqur nafas oldim. Demak, u yangi kelgan o‘quvchi ekan.

— “Rahmat, lekin men ketishim kerak.”

Hali ham o‘zimni yomon his qilayotgan bo‘lsam ham, tezda joyimdan turishga harakat qildim. Biroq bu safar Taehyung meni yelkamdan ushlab to‘xtatdi.

— “Shoshilma.”

Men unga qaradim. U esa nigohini jiddiylashtirib, yonimga biroz yaqinlashdi.

— “Sening yuraging kasalmi?” — u qo‘limdagi elektron soatga ishora qildi.

Men bir soniya sukut saqladim. Men hech qachon o‘zimni boshqalarga zaif ko‘rsatishni yoqtirmasdim.

— “…Ha.”

Taehyung biroz jim qoldi. Keyin esa jilmayib qo‘ydi.

— “Bu juda yomon.”

— “Shunday.”

— “Demak, bundan keyin sen bilan ehtiyot bo‘lishim kerak.”

Men hayron bo‘lib, unga qaradim.

Taehyung xotirjam ohangda davom etdi:

— “Men seni bugundan boshlab kuzataman.”

— “Nega?”

— “Negaki, men senga yordam berdim va bu sarguzashtni davom ettirishga qaror qildim.”

Men uni tushunmadim. Bu yigit shunchalik beparvo ohangda gapirardiki, go‘yo bu oddiy ishday edi.

— “Menga hech kimning yordami kerak emas.”

Taehyung ko‘zlarini qisdi.

— “Ko‘rib turibman.” — u yengil kulib, o‘rnidan turdi. “Lekin men baribir seni kuzataman, Miham.”

Men dahshat bilan unga qaradim.

— “Sen mening ismimni qayerdan bilasan?!”

Taehyung indamay chiqib ketdi.

Bu yigit… juda g‘alati.

Maktab tibbiyot xonasidan chiqqanimda, quyosh allaqachon pasaygan edi. Yuragim allaqachon biroz tinchlangan, lekin ichimda qandaydir notanish his bor edi.

"Kim Taehyung…"

U meni kuzatishini aytdi. Bu nimani anglatadi?

Yo‘q. Meni faqat Jimin qiziqtirishi kerak.

Yelkamni silkitib, xayollarimni haydab tashlashga harakat qildim. Lekin bu kunning hammasi boshqacha edi.

Ertasi kuni maktabda hamma shovqin-suron ichida edi.

— “Yangi kelgan bola juda kelishgan ekan!”

— “Kim Taehyung?! Ha, juda chiroyli yigit!”

— “Men u bilan tanishmoqchiman!”

Demak, u juda tez mashhurlashibdi. Xuddi Jimin kabi… Yo‘q, men uni yana solishtiryapman.

Maktab zalidan o‘tayotganimda, kimningdir nigohi menga qadalganini his qildim. Orqaga qaradim.

Taehyung.

U meni masofadan kuzatib turardi. Men esa bexosdan boshqalarni unutib, unga tikildim.

— "Nima uchun qarayapti?" — ichimda o‘yladim.

Biroq, men unga hech narsa demadim. O‘zimni befarq tutib, sinfxonaga kirdim.

“Miham, senga nima bo‘ldi kecha?” — dugonam Minji yonimga kelib, past ovozda so‘radi.

— “Hech narsa, shunchaki… mazam yo‘q edi.”

— “Bilasanmi, kecha seni yangi kelgan bola ko‘tarib kelgan deyishyapti.”

Men qotib qoldim.

— “…Kim aytdi?”

— “Men o‘zim ko‘rdim! O‘sha payt Jimin ham bor edi, bilasanmi?”

Jimin?..

Men ichimdan biroz bezovta bo‘ldim. Agar u buni ko‘rgan bo‘lsa… qanday reaksiya bergan bo‘lishi mumkin?

— “Jimin ahamiyat qaratdimi?” — beixtiyor so‘radim.

Minji yelka qisdi.

— “Bilmasam… u doimgidek sovuq edi.”

Ichimdan kuldim. "Ha, albatta. U hech qachon menga ahamiyat bermaydi."

Biroq bu safar bu haqiqat menga juda qattiq botdi.

Kechki tanaffus payti, hovlida kitob o‘qib o‘tirganimda, kimdir oldimga keldi.

— "Yaxshi o‘tiribsanmi?"

Kim Taehyung.

— "Hozir bandman." — javobim qisqa bo‘ldi.

U yonimga o‘tirdi.

— "Juda sovuq ekansan."

— "Shunchaki sendan uzoqroq bo‘lishni afzal ko‘raman."

Taehyung yengil kuldi. "O‘zim ham shunaqa deb o‘ylagandim."

Men unga tezroq ketishini ishora qildim, lekin u hech qayerga ketmasdi.

— "Nega men bilan do‘st bo‘lishni istamaysan?" — so‘radi u.

Men unga kulib qaradim.

— "Men do‘st izlamayapman."

Taehyung qoshini ko‘tarib, boshini qimirlattirdi.

— "Yaxshi, demak, hozircha shunchaki tanishlar bo‘lamiz."

— "Hali hammasini o‘zing hal qilishni yoqtirasanmi?"

— "Albatta."

Men unga biroz sinchkovlik bilan qaradim. Taehyung… juda g‘alati edi.

Lekin… u bilan gaplashish ajablanarli darajada yengil edi.

Taehyung yonimda o‘tirganida, yuragim biroz tez urayotganini his qildim. "Bu nimasi bo‘ldi? Yo‘q, yo‘q, bu shunchaki shokka tushganimdan..."

— "Senga nima uchun qiziqaman, bilasanmi?" — deya so‘radi Taehyung.

Men unga qiziqish bilan qaradim.

— "Menga qiziqayotganingni kim aytdi?"

U kulimsirab boshini qimirlatdi.

— "Gapimni rad etayotgan bo‘lsang ham, men sezib turibman."

Yelkamni qisdim. Meni yaxshi tanimagan odam bunchalik ishonch bilan gapirishi g‘alati edi.

— "Bilmadim… lekin men hech kimning qiziqishiga muhtoj emasman."

Taehyung biroz menga tikilib qoldi.

— "Haqiqatan shunaqami?"

Uning nigohi ichimni titratib yubordi. Chunki men hamma oldida doimo mustaqil va o‘ziga ishongan qiz edim, lekin aslida yuragim har doim e’tiborga muhtoj edi. Ayniqsa, Jiminning e’tiboriga.

Shu payt orqamdan tanish ovoz eshitildi.

— "Miham."

Jimin.

Men darhol boshimni ko‘tardim. U yonimizda turar, yuzida har doimgidek befarq ifoda bor edi.

— "Gaplashib bo‘ldinglarmi?" — sovuq ohangda so‘radi u.

Taehyung jilmayib unga qaradi.

— "Sen bilan ishim yo‘q, lekin Miham hali men bilan gaplashib bo‘lgani yo‘q."

Jiminning yuzidagi ifoda o‘zgarmadi, lekin nigohida nimadir g‘alati narsa bor edi.

— "Uning vaqti yo‘q. Hozir men bilan borishi kerak."

Men unga hayron bo‘lib qaradim.

— "Men senga qachon aytdimki, vaqtim yo‘q deb?"

Jimin yonimga egilib, qulog‘imga shivirlagandek past ovozda gapirdi:

— "Otang seni oldimga jo‘natgan. Uyga birga boramiz."

Taehyung barchasini eshitdi shekilli, tabassum bilan boshini irg‘adi.

— "Hali yana ko‘rishamiz, Miham."

Men javob qaytarishga ham ulgurmay, Jimin qo‘limdan ushlab, yo‘lak bo‘ylab yetaklab ketdi.

Mashina ichida sukunat hukm surardi. Jimin har doimgidek jimgina tashqariga qarab turardi.

Men esa uning yonida o‘tirarkanman, yuragim tez urayotganini his qilardim. Jimin bilan yakkama-yakka qolgan paytlarim juda kam bo‘lgan.

— "Nega doimo men bilan shunaqa gaplashasan?" — dedim oxiri.

U menga sal-pal qarab qo‘ydi, lekin javob bermadi.

— "Jim bo‘laverasanmi?"

— "Nima haqida gapiryapsan?"

— "Sen hech qachon meni qiziqish bilan qarshilamaysan. Doim faqat 'majbur' bo‘lgandek gaplashasan."

U chuqur nafas oldi.

— "Sen o‘zing ham shunaqasan-ku."

Men unga hayron bo‘lib tikildim. Nimani nazarda tutyapti?

U ohangini biroz pasaytirib davom etdi:

— "Har doim men bilan gaplashganda… go‘yoki mendan nimadir kutayotgandek bo‘lasan. Lekin hech qachon aytmaysan."

Yuragim g‘alati bo‘ldi.

— "Men senga hech narsa aytishni xohlamayman."

U mendan nigohini uzmasdan yengil kulimsiradi.

— "Demak, ikkovimiz ham bir-birimizga yolg‘on gapirayapmiz."

Men indamay qoldim.

Jimin… o‘ylaganimdan ham chuqurroq odam edi.

Lekin u shunchaki so‘z o‘yini bilan o‘ynayotgan bo‘lsa-chi?

Men indamay, tashqariga qaradim. Mashina derazasi ortidan osmon tobora qorayib borardi.

Shu payt yuragimdagi signal soatim jimirlab, sekin ovoz chiqardi.

"Bip… Bip…"

Jimin yalt etib soatga qaradi.

— "Yana yuraging…?"

Men qo‘lim bilan soatni bekitdim.

— "Hech narsa bo‘lgani yo‘q."

Lekin u menga tikilib qoldi. O‘sha nigoh… nimadir anglatardi.

Men esa yuragimning urishini jilovlashga harakat qilib, sekin derazaga yuzlandim.

Men Jiminni unuta olarmidim?

Mashina ohista harakat qilardi, lekin ichimizdagi sukunat yuragimni ezib tashlayotgandek edi. Jimin yonimda, xuddi hayotimning bir qismiga aylangan sharpadek jim, sokin o‘tirardi.

Yuragim notekis urayotganini sezib, chuqur nafas oldim. “Bunaqasi yaxshi emas. O‘zimni bosishim kerak.”

— "O‘sha yigit…" — nihoyat Jiminning sovuq ovozi eshitildi.

Men unga qaradim.

— "Kim?"

— "Bugun maktabda yoningga kelgan yangi bola. Taehyung."

Jimin nigohini derazaga qaratdi.

— "U bilan ehtiyot bo‘l."

Men qoshlarimni chimirib, yengil kulib qo‘ydim.

— "Nimaga? Sen uni tanimaysan-ku."

U yelkasini qisdi.

— "Tanimasam ham, bu dunyoda hech kim bekordan-bekorga qiziqish bildirmaydi."

Ichimda bir nimadir titrab ketdi. Nega aynan shu gapni Jimin aytmoqda? Nega uning nigohida nimadir yashiringandek tuyulmoqda?

— "Unda sen-chi, Jimin?" — beixtiyor so‘radim.

U menga qaradi.

— "Nima?"

Ko‘zimga beparvolik bilan tikildi. Shu nigohni yillar davomida ko‘rib kelgan bo‘lsam ham, hozir boshqa narsa seza boshlagandek edim.

— "Sen nega menga qiziqasan?"

Jimin ko‘zlarini qisib, sekin jilmaydi.

— "Men senga qiziqmayman."

Og‘riq yuragimni ezib yubordi.

Albatta. Men buni allaqachon bilardim.

Boshimni egdim.

— "Unda nega doimo hayotimga aralashasan? Nega har safar yonimda bo‘lasan?"

Jimindagi kulgi yo‘qoldi.

— "Sen doim oilamiz bilan bog‘liq bo‘lgansan, Miham. Otang va mening oilam — do‘stlar. Shu sababli men har doim yoningda bo‘lishga majburman. Bu shunchaki majburiyat."

Majburiyat.

Ichim bo‘shab qolgandek bo‘ldi.

Shu payt yuragimga o‘rnatilgan soat yana jimirladi.

Bip… Bip… Bip…

Men chuqur nafas olib, kaftim bilan soatni bekitdim. "Yo‘q, iltimos, hozir emas..."

Jimin esa birdan menga egilib, soatimni ushladi.

— "Yana xuruj bo‘lyaptimi?"

Men uning qo‘lini itarib yubordim.

— "Sen mendan uzoqroqda bo‘lishni xohlaysan, to‘g‘rimi? Unda nega menga g‘amxo‘rlik qilayotgandek gapirasan?"

U nigohini olib qochdi.

— "Bu shunchaki… odat."

— "Odat?!" — deyarli baqirib yubordim.

Mashina sekin to‘xtadi. Haydovchi ortimizga qarab:

— "Miham, uyga yetib keldik."

Men Jiminga bir qarash tashladim. U har doimgidek sovuq, beparvo va tushunarsiz…

Boshimni qimirlatib, indamay mashinadan tushdim.

Tungi osmon ostida hovlimiz shiddat bilan harakat qilayotgan yuragimning guvohiga aylandi. Jiminning gaplari ichimni tirnab tashlagandi.

Mening yuragim og‘riydi, u esa shunchaki "Bu odat" deb o‘tib ketadi.

Shu payt telefonga xabar keldi.

"Qizaloq, ertaga maktabga kech kelma. Seni yana ko‘rishni istayman. – Kim Taehyung"

Ko‘zlarim biroz kengayib, labim beixtiyor qimirladi.

Taehyung…

U mening yuragimni buzib yuborgan Jimindan farqli ravishda, menga qiziqish bildirayotgan edi.

Lekin bu qiziqish – haqiqatmidi? Yoki Jimin aytgandek, hech kim bekordan-bekorga qiziqmaydimi?

Miyam chalkashdi. Yuragim esa… uning javobi allaqachon bor edi.

Tongi yuragimni siqib turuvchi og‘ir his bilan boshlandi. Kechagi suhbat hali ham ongimdan ketmasdi. Jiminning so‘zlari, sovuq nigohi… “Bu shunchaki majburiyat” degani…

Ichimdagi og‘riqni bosish uchun muzdek suv ichdim. Lekin u ham yordam bermadi.

Shu payt telefonim titradi.

"Ertalabki kayfiyating qanday, qizaloq? Bugun juda chiroyli ko‘rinishingga ishonchim komil. – Kim Taehyung"

Labimda beixtiyor jilmayish paydo bo‘ldi. Uning bu samimiy, oddiy, lekin shirin gaplari negadir yuragimni yengillashtirgandek edi.

Kim Taehyung…

Kecha u bilan ancha gaplashib qoldik. U menga g‘ayrioddiy inson bo‘lib tuyuldi. Erkin, beparvo, lekin yuragi issiq edi.

Telefonimga yana xabar keldi.

"Bugun birga tushlik qilamizmi?"

Men jim qarab qoldim.

Odatda men hech kim bilan tushlik qilmasdim. Yolg‘iz o‘tirib, shunchaki derazadan tashqariga tikilish – odatim edi. Lekin bugun… nimagadir barchasi boshqacha bo‘lishini his qilardim.

"Bo‘lishi mumkin." – deb javob yozdim.

Shundan so‘ng kiyimlarimni almashtirib, maktabga yo‘l oldim.

Maktab zaliga kirganimda, har doimgidek ko‘zlar menga qadaldi. Lekin bugun o‘zimni yakkalangan his qilmasdim.

Dahlizning narigi tomonida turgan Jiminni ko‘rib, yuragim yana bezovta urdi. Nega aynan u mening tinchimni buzmoqda?

Shu payt kimdir yonimdan yurib o‘tdi.

— "Senga qizil rang juda yarasharkan."

Ko‘tarilganimda, Kim Taehyung menga jilmayib qarab turardi.

Men hayron bo‘lib, engashib qaradim – bugun qizil yubka va oq ko‘ylak kiygan edim.

"U hatto buni ham payqadimi?"

— "Rahmat…" — beixtiyor pichirlab qo‘ydim.

Taehyung yonimga kelib, lablarini qiyshaytirib jilmaydi.

— "Yur, sinfga birga boramiz."

Atrofdagilar bizga qarayotganini sezib turardim. Ayniqsa, Jimin. U xuddi biron narsa demoqchi bo‘lgandek, ammo o‘zini bosib turardi.

Shu payt yonimdan o‘tib ketarkan, sekin pichirladi:

— "Ehtiyot bo‘l, Miham."

Yana shu gap!

Nigohim qotib qoldi. Nimaga sen meni doim ogohlantirasan, Jimin? O‘zing esa mendan uzoqlashishga harakat qilasan?

Taehyung esa uning gaplariga parvo qilmay, yelkasini qisdi.

— "Seni doim ogohlantiradi, shundaymi?"

Men unga qaradim.

— "Bilmadim."

Taehyung yengil kulib qo‘ydi.

— "Unda uni unuta tur. Bugun men bilan tushlik qilasan."

Men indamay qoldim. Yuragim esa ichimda shivirlayotgandek edi:

“Ehtimol, shunday qilishim kerakdir?”

Tushlik vaqti keldi.

Men odatdagidek tanho burchagimga borib o‘tirgandim, lekin Taehyung yonimga kelib o‘tirarkan:

— "Sen har doim yolg‘iz ovqatlanasanmi?" — deb so‘radi.

Men yelkamni qisdim.

— "Shunchaki odat."

U jilmaydi.

— "Odatlar buzish uchun yaratilgan."

Taehyungning so‘zlari nimagadir yuragimga tegdi.

Ha, balki men ham yangi odatlarni sinab ko‘rishim kerakdir?

Men unga tabassum qildim.

Shu payt eshikdan Jimin kirib keldi. U nigohi bilan meni qidirayotgani shundoq sezilib turardi. Ko‘zlari bizga tushdi. Nigohlarimiz to‘qnashdi.

Uning yuzi keskinlashdi.

Lekin u hech narsa demay, ortga burilib, stolga o‘tirdi.

Uning ichida nimadir bo‘layotgandi. Men buni his qilardim.

Lekin men ham endi faqat Jimin haqida o‘ylab o‘tira olmayman.

Bugun Kim Taehyung hayotimda yangi sahifa ochgan edi.

Va men u sahifani o‘qishga tayyor edim.

Kim Taehyung…

U hayotimga shunchaki tasodifiy paydo bo‘lgan yigit emas edi. U birinchi kuniyoq menga o‘zgacha ta’sir qila boshlaganini his qilyapman.

Balki bu shunchaki yangi odamga bo‘lgan qiziqishdir? Yoki…?

Tushlik payti u bilan ancha gaplashdik. U hayot haqida juda o‘ziga xos fikrlaydi. “Nega har doim hamma nimadir kutadi? Ba’zan shunchaki yashash kerak”, — degan gaplari negadir miyamda aylanardi.

Jimin esa butun tushlik davomida menga tikilib o‘tirardi. U hech narsa demadi, lekin uning nigohlari har qanday so‘zdan kuchliroq edi.

Lekin nega endi u meni nazorat qilayotgandek qaraydi? U faqat meni o‘zidan uzoq tutishni xohlaydi-ku, shunday emasmi?

Dars paytida ko‘nglim aynib, boshim aylanayotganini sezdim. Yuragim tez ura boshladi. Bu holat tez-tez bo‘lib turadi, lekin hozir oldingilariga qaraganda kuchliroq edi.

Qo‘limda elektron yurak soatim titray boshladi — yurak urishim haddan tashqari tezlashayotgan edi.

Nafas olishim qiyinlashdi.

— "Miham, yaxshimisan?" — Yonimda o‘tirgan dugonam shivirladi.

Men javob bera olmadim. Hammasi xira bo‘lib ko‘rina boshladi.

— "Ustoz… Mihamning mazasi yo‘q!"

Men boshimni ko‘targanimda, atrof xiralashib, hamma ovozlar uzoqlashayotgandek tuyuldi.

Qorong‘ilik…

Keyingi eslay oladigan narsam — kimdir qo‘llarimni ushlab, meni quchog‘iga olganini his qildim.

— "Hushyor bo‘l! Miham, men seni olib chiqaman!"

Ovoz tanish edi… Lekin ongsiz holatda kimligini anglay olmasdim.

Bir ozdan keyin sovuq havo yuzimga urildi. Bir necha daqiqa ichida o‘zimga kela boshladim. Kimdir asta chakkamga tegib, yuzimga qaradi.

Ko‘zlarimni sekin ochdim va oldimda Kim Taehyungni ko‘rdim.

U biroz hayajonlangan, lekin o‘zini sokin tutayotgan edi.

— "oʻzingga keldingmi?" — dedi u mayin ovozda.

Men o‘zimni yo‘qotib qo‘ygandek his qilardim.

— "Seni... qayerga olib kelding?" — ovozim past chiqdi.

— "Hovliga. Sen sinfda hushsizlikka tushayotganingda, birinchi bo‘lib men seni ushladim."

Men chuqur nafas oldim. Yuragim hanuz og‘ir urayotgan edi, lekin endi ancha yaxshi edim.

— "Soating yaxshi ishlaydi ekan." — dedi u mening yurakni nazorat qiluvchi soatimga qarab.

Men unga yengil jilmaydim.

— "Ha… Doimo men bilan bo‘lishi kerak."

Taehyung boshini qimirlatib, menga diqqat bilan qaradi.

— "Demak, bu holat tez-tez takrorlanib turadi?"

Men boshimni egdim.

— "Ha… Bolaligimdan."

U indamay, osmon sari qaradi. Keyin jilmayib:

— "Sen kuchli qizsan, Miham."

Uning bu so‘zlari nimagadir yuragimni yumshatdi.

— "Rahmat…"

Bu vaqtda maktab ichida kimdir yugurayotganini eshitdim. Bir necha soniya o‘tib, oldimizda Park Jimin paydo bo‘ldi.

Uning yuzi tashvishdan qotib qolgandi.

— "Miham! Yaxshimisan?" — dedi u shoshqaloqlik bilan.

Men bosh irg‘adim.

— "Hozir ancha yaxshi."

Jimin yonimga cho‘kkalab, ko‘zimga sinchkov tikildi.

— "Nega menga hech qachon yuraging haqidagi muammolaringni to‘liq aytmagansan?"

Uning ovozi jiddiy edi. Bu gapdan hayron bo‘lib qoldim.

— "Sen... menga qayg‘uryapsanmi?"

Jimin ko‘zlarini chetga oldi, so‘ng esa yuziga odatdagidek sovuqqon niqobini taqdi.

— "Men shunchaki mas’uliyatimni bajaryapman. Otang mendan seni kuzatib yurishimni so‘ragan."

Yuragim siqilib ketdi.

Hamma gap yana shunda. “Mas’uliyat”

U faqat shuning uchun mendan so‘rayapti. Shunchaki majburiyat sifatida.

Shu payt Taehyung yengil kuldi.

— "Miham hozir yaxshi. Sen ortiqcha xavotir olma, Park Jimin. Uni men nazorat qilib turaman."

Jiminning ko‘zlari tezda o‘zgarib ketdi. Unda qandaydir norozilik, qandaydir g‘azab paydo bo‘lgandi.

— "Sen kim bo‘libsan uni nazorat qiladigan?" — deya past ovozda so‘radi Jimin.

Taehyung esa yelkasini qisib, beparvolik bilan jilmaydi.

— "Men hozir yonida turgan odamman."

Jimin lablarini tishlab, bir soniya menga qaradi.

Men uning nigohida yana o‘sha og‘riqni, o‘sha noaniqlikni sezdim.

U qaniydi men bilan hislarini ochiq gaplashsa…

Lekin u doim o‘zini tortib turadi.

Jimin bir muddat sukut saqladi, keyin orqasini o‘girib:

— "O‘zing bilasan, Miham." — dedi-da, ketib qoldi.

Men uning uzoqlashayotgan ortidan qarab turarkanman, yuragim allaqachon o‘z ovozida shivirlab turardi:

“U senga qayg‘uradi. U seni yo‘qotishni xohlamaydi. Lekin nega doim ketadi?”

Kim Taehyung esa yonimda qoldi.

Va uning ko‘zlari:

"Men seni tushunaman" – deb turardi.

Mana angelicaslarim ON OUR MARRIAGE DAYning 2-qismini tugatib oldik. Yoqqan boʻlsa reaksiya va fikrlarizni ayamasdan bildiring. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi

Episode: 9

Author by: @Kim_Rona

Rona o‘g‘li Minhoni uxlatib, o‘z xonasiga kirib ketdi. Bugun juda charchagan, ammo yuragi tinch emas edi. Taehyungning unga bo‘lgan g‘amxo‘rligi, Yoongining otasi haqida eshitganlari, o‘gay onasi va otasining sirli harakatlari uni bezovta qilardi. U charchoqdan ko‘zlarini yuma boshlagan edi, ammo birdan eshik qo‘ng‘irog‘i chalinib qoldi.

Rona hushyor tortdi. Kechasi kim bo‘lishi mumkin? U shoshilmay eshik oldiga bordi va nigohini ekrancha orqali tashqariga qaratdi. Taehyung turardi.

— "Bu yigit yana nimaga keldi?" — deb ichida pichirlandi Rona.

U eshikni ochdi, Taehyung esa unga bir lahza jim tikilib turdi.

— "Senga gapim bor."

— "Shu paytda? Ertaga ofisda gaplashsak bo‘lmaydimi?"

— "Yo‘q, bu hozir hal qilinishi kerak bo‘lgan masala."

Rona chuqur nafas oldi va eshikni kengroq ochib, uni ichkariga taklif qildi.

— "Gapir."

Taehyung ichkariga kirdi va yelkasidagi qora pidjakni yechib, divanga tashladi. U bir necha soniya jim qoldi, keyin sekin gap boshladi:

— "Men bugun Yoongining otasi haqida ba’zi ma’lumotlarni oldim. U Amerikada yashaydi, ammo Seulga tez-tez kelib turarkan. Eng qizig‘i, u sening o‘gay onang bilan bog‘liq bo‘lishi mumkin. Faqat qanday bog‘liq ekanini bilmayman. Menga ma’lumotlar yetishmayapti."

Rona hayratda qoldi.

— "Nima? Yoongining otasi va mening o‘gay onam?! Bu qanday mumkin?"

— "Buni hozircha bilmayman. Lekin men ham shubhalanyapman. Sen hech o‘gay onang va Yoongining otasini birga ko‘rganmisan?"

Rona o‘ylanib qoldi. Yo‘q, u hech qachon ularni birga ko‘rmagan edi. Lekin o‘gay onasi ba’zan sirli telefon qo‘ng‘iroqlariga javob berib, shubhali tarzda o‘zini tutardi. U birdan nimanidir esladi.

— "To‘xta... Bir kuni u kim bilandir shubhali tarzda gaplashayotgan edi. Telefonini ko‘rib qolganimda, ismi 'M.K' deb yozilgandi."

Taehyung kaftlarini bir-biriga urdi.

— "M.K? Bu Min Kyungman degani bo‘lishi mumkin! Yoongining otasining ismi Min Kyungman!"

Rona dahshat ichida qoldi. Agar bu rost bo‘lsa, demak, Yoongining otasi va o‘gay onasi o‘rtasida qandaydir sir bor.

— "Bu yerda bir narsa bor, Taehyung..."

— "Men ham shunday deb o‘ylayapman."

Rona chuqur nafas oldi. Bu sir unga tinchlik bermasdi. U bu jumboqni yechishga qaror qildi, lekin oldinda nima kutayotganini bilmasdi...

Rona va Taehyung uzoq sukut saqlashdi. Xonadagi havo og‘irlashdi. Ikkalasi ham bu sir ortida yotgan haqiqatni ochishga yaqin turganini his qilardi.

— "Demak, Yoongining otasi va o‘gay onam qandaydir tarzda bog‘liq..." — Rona pichirladi va lablarini qattiq tishladi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— "Men buni tekshiraman. Ammo shoshilish kerak, chunki agar ular nimanidir yashirishayotgan bo‘lsa, albatta izlarni yo‘qotishga harakat qilishadi."

Rona qoshlarini chimirdi.

— "Nima qilishni rejalashtiryapsan?"

Taehyung unga yaqinroq keldi va ohista dedi:

— "Men Yoongining otasini kuzataman. U hozir Seulda. Menda u qayerda turayotgani haqida ma'lumot bor. Lekin men yolg‘iz bormayman. Sen ham menga yordam berishing kerak."

Rona hayrat bilan unga tikildi.

— "Men? Qanday yordam bera olaman?"

Taehyung qoshlarini bir oz ko‘tarib, kulimsiradi.

— "Janob Min seni taniydi. Shu bois bevosita unga yaqinlasha olmaysan. Lekin o‘gay onang bilan yaxshi munosabatdasan. Balki undan qandaydir ma’lumot olishga harakat qilarsan."

Rona chuqur nafas oldi. Bu xavfli edi. Lekin unga ham haqiqatni bilish kerak edi.

— "Yaxshi. Lekin ehtiyot bo‘lishimiz kerak."

— "Albatta."

Taehyung asta divandan turdi va Rona tomon bir qadam tashladi.

— "Yana bir narsa."

— "Nima?" — Rona unga savolomuz tikildi.

Taehyung bir oz ikkilanib turdi, so‘ng past ovozda dedi:

— "Agar nimadir bo‘lsa, menga darhol xabar ber. Qanday vaziyat bo‘lishidan qat’i nazar, men seni yolg‘iz qoldirmayman."

Rona ko‘zlarini pastga tushirdi. Yuragi g‘alati urib ketdi.

— "Mayli."

Taehyung asta jilmaydi va eshik tomon yurdi. Rona uning ortidan qarab qoldi.

Ertasi kuni Rona ishga borganida, Taehyung allaqachon ofisda edi. Lekin u ish bilan band emas edi. U bir kishiga telefon qilardi.

— "Suxo, hamma narsani tekshir. Yoongining otasi oxirgi bir oyda kimlar bilan uchrashgan, qanday joylarga borgan — hammasini top."

Suxo norozi ohangda javob berdi:

— "Boshliq, bu oson ish emas. Lekin urunib ko‘raman."

Taehyung telefonni o‘chirib, chuqur o‘ylanib qoldi. Uning ichida qandaydir bezovtalik bor edi.

U orqasiga burilganida, eshik yonida turgan Ronani ko‘rib qoldi.

— "Sen... ancha erta kelibsan."

Rona unga jiddiy qaradi.

— "Men ham tinch o‘tirib turolmadim. Agar haqiqatni bilmoqchi bo‘lsak, birgalikda harakat qilishimiz kerak."

Taehyung unga uzoq qarab turdi. Nihoyat, asta jilmaydi.

— "Unda boshladik."

Rona va Taehyung ofisda uzoq muhokama qilishdi. Har ikkalasi ham o‘ylagan sirlari haqiqat bo‘lib chiqishidan qo‘rqardi. Rona hamon shubhalar ichida edi, lekin Taehyungning qat’iyati unga kuch berayotgandek tuyulardi.

— "Demak, rejamiz shunday," — Taehyung stol ustiga qo‘llarini qo‘yib, jiddiy ohangda gap boshladi. — "Men Yoongining otasini kuzataman. Sen esa o‘gay onang bilan ehtiyotkorona gaplashib, qandaydir ma’lumot olishga harakat qilasan."

Rona bir oz o‘ylanib qoldi.

— "Agar u nimadir yashirayotgan bo‘lsa, darhol aytib bera qolmaydi. Boshqa usul topish kerak."

— "Masalan?"

Rona lablarini tishlab, ko‘zlarini qisdi. Keyin birdaniga jilmaydi.

— "Men uni ichkilikka tortaman. Mast bo‘lsa, ehtimol, og‘zi bo‘shab ketar."

Taehyung unga hayrat bilan qaradi.

— "Bu usulni qayerdan o‘rganding?"

Rona yelka qisdi.

— "Ko‘plab dramalarda shunday bo‘ladi."

Taehyung kulib yubordi.

— "Haqiqiy hayot dramaniki kabi oddiy emas. Lekin sinab ko‘rish mumkin."

U shunday deb, telefoniga qaradi. Suxodan kelgan xabar bor edi.

📩 Janob Min bugun kechqurun Seulning eng hashamatli mehmonxonasiga boradi. U yerda kim bilandir uchrashuv belgilangan.

Taehyung xabarni Ronaga ko‘rsatdi.

— "Demak, bugun kechqurun biz ham u yerdamiz."

Rona chuqur nafas oldi. Bunday yirik o‘yinga tayyor bo‘lish oson emas edi. Lekin u ortga chekinmoqchi emasdi.

Kechqurun

Rona hashamatli mehmonxonaning restoran qismiga kirib kelganda, ko‘ngli bezovtalik bilan g‘uvullab ketdi. Uning yonida Taehyung ham bor edi, u odatdagidek qotib kulimsirardi.

— "Xo‘sh, endi nima qilamiz?" — past ovozda so‘radi Rona.

Taehyung unga ishora qildi. Mehmonxona burchagidagi stol yonida ikki kishi o‘tirardi. Biri — Yoongining otasi, ikkinchisi esa... Ronaning o‘gay onasi!

Rona nafasi ichiga tushib ketdi.

— "Ular... birga ekan-ku?!"

Taehyung ham ko‘zlarini qisdi.

— "Bu narsa shunchaki tasodif emas. Endi bu sirni ochish vaqti keldi."

Rona endi nima qilishni bilmay, chuqur nafas oldi. Ammo shunda u o‘gay onasining qandaydir hujjatlarni chiqarib, Janob Minga uzatayotganini ko‘rib qoldi.

— "Ular nimanidir muhokama qilishyapti..."

Taehyung lablarini qattiq qisdi.

— "Biz buni bilib olishimiz kerak."

Shunda Rona kulimsiradi.

— "Mayli, ularni men band qilaman. Sen esa suhbatni eshitishga harakat qil."

Taehyung unga shubha bilan qaradi.

— "Qanday qilib?"

Rona lablarini bo‘yab, sochini yoyib oldi va qomatini to‘g‘rilab, stollar tomon yurdi.

— "Fokuslar ko‘rsataman."

U asta yurgancha to‘g‘ri ularning stoli yoniga bordi va shirin jilmayib, ohista ovozda dedi:

— "O, bu qanday tasodif! Sizni bu yerda uchratishim mumkin deb o‘ylamagandim, Janob Min!"

Yoongining otasi birdaniga hushyor tortdi va unga tikildi.

— "Siz?.. Bu yerda?"

O‘gay onasi esa hayron qiyofada Ronaga tikildi.

— "Rona? Sen bu yerda nima qilyapsan?"

Rona sirli jilmaydi.

— "Shunchaki dam olayotgandim. Sizlarni ko‘rib, xayrli kech tilagim keldi."

Taehyung esa uzoqdan kuzatib turardi. U endi ularning suhbatiga yaqinlashish uchun imkon qidirardi...

Rona stol atrofida Janob Min va o‘gay onasi Lee Hemi bilan o‘tirarkan, yuragi gupillab urardi. Bu uchrashuv tasodif emasligini sezardi. Janob Min esa sovuq nigoh bilan qarab, xotirjam ohangda so‘z boshladi:

— Ko‘p yillar o‘tdi, Lee Hemi. Hali ham eski uslubingdan voz kechmagansan.

Lee Hemi esa jilmayib qo‘ydi, lekin bu tabassum ortida qandaydir sir borligi yaqqol sezilib turardi.

— Sen hamon o‘tmishda qolib ketibsan, Minjun, — dedi u sokin ohangda. — O‘sha vaqtdan beri juda ko‘p narsa o‘zgargan.

Rona bu suhbatdan hech narsa tushunmadi. U nigohini bir Janob Mingga, bir o‘gay onasiga qaratdi. Bu odamlar orasida qanday bog‘liqlik bor?

— Kechirasiz, lekin sizlar bir-biringizni qachondan beri tanishingizni bilsam bo‘ladimi? — so‘radi Rona qiziqish bilan.

Janob Min unga o‘tkir nigohini qadadi.

— Bu qiz hali ham hech narsadan bexabar ekan, — dedi u past ovozda. — Hemi, unga aytmadingmi?

Lee Hemi biroz bezovta bo‘ldi, qo‘lidagi krujkani stolga qo‘ydi va lablarini tishlab, javob berdi:

— Rona, bu masala sen uchun muhim emas. Hayotingni tinch davom ettiraver.

Rona esa o‘gay onasining gaplariga ishonmadi. Nimadir yashirilayotgan edi.

— Janob Min, iltimos, haqiqatni ayting, — dedi Rona qat’iy ovozda. — O‘gay onam mendan nimanidir yashiryapti.

Janob Min og‘ir xo‘rsindi, lekin gapirishga ulgurmay, ortda turgan Taehyung ovoz chiqardi:

— Eshitishga arzirli narsa bo‘lsa kerak. Davom eting.

Rona yalt etib Taehyung tomonga qaradi. U anchadan beri bir burchakda turib, suhbatni kuzatayotgani ayon bo‘ldi. Janob Min esa Taehyungga beparvo qarab, yana Ronaga yuzlandi:

— Men haqiqatni aytishga tayyorman. Lekin sen bunga tayyormisan?

Rona chuqur nafas oldi va dadil javob berdi:

— Ha, tayyorman.

Lee Hemi esa rangi oqarib, Janob Mingga baqraygancha tikildi.

— Minjun, to‘xta! Bu yerda hammasini aytishing shart emas!

Janob Min esa jilmayib qo‘ydi.

— Kech bo‘ldi, Hemi. Haqiqat baribir oshkor bo‘ladi.

Rona esa yuragi gupillab, navbatdagi so‘zlarni kutardi...

Janob Min stolga yengil egilib, Ronaning nigohiga tik qaradi. Uning ko‘zlarida qandaydir g‘amginlik va o‘tgan yillar og‘rig‘i aks etardi.

— Rona, bilishing kerak, men va onang... ya’ni marhum onang, bir paytlar...

Lee Hemi jon holatda uni to‘xtatishga harakat qildi:

— Minjun, bas qil! Sen bunga haqqing yo‘q!

Janob Min esa hech qanday e’tiborsiz davom etdi:

— Biz yaqin edik. Juda yaqin... Va men unga uylanishni xohlagan edim.

Rona bir lahzaga o‘z qulog‘iga ishonmadi. Onasi va Janob Min?

— Bu… bu qanday mumkin? — Ronaning ovozi titradi.

Lee Hemi esa siqilgancha o‘tirardi. Uning qosh-qovoqlari chimirildi, barmoqlari musht bo‘lib tugildi.

— Lekin onam otam bilan turmush qurgan... Sizning orangizda hech narsa bo‘lishi mumkin emasdi!

Janob Min esa xotirjam javob berdi:

— Ha, shunday bo‘ldi. Chunki Hemi bunga yo‘l qo‘ymadi.

Rona hayratdan og‘zini ochdi.

— O‘gay onam?

Lee Hemi o‘rnidan sapchib turib ketdi:

— Yetar! Buni bu yerda muhokama qilmaymiz!

Taehyung esa hanuz jim kuzatar, ko‘zlarini Ronadan uzmasdi. U ham bu vaziyatga tushuna olmayotganini his qilardi.

Janob Min ohangini pasaytirib, lekin aniq gapirdi:

— Rona, seni otang onangni o‘g‘irlab, majburan o‘ziga turmushga chiqishga majbur qilgan.

Rona bir lahzaga nafas olishni ham unutdi.

— Bu yolg‘on... Bu mumkin emas!

Lee Hemi esa achchiq jilmayib, past ovozda shivirladi:

— Ha, lekin bu seni endi tashvishga solmasligi kerak. Onang allaqachon yo‘q. O‘tgan narsa ortda qolishi kerak.

Rona esa bir lahzaga onasining suratlarini esladi. Uning ko‘zlaridagi g‘amginlik endi tushunarli bo‘lib borardi.

Taehyung oldinga bir qadam tashladi:

— Demak, Lee Hemi... siz ham bu fitnada bo‘lgansizmi?

Lee Hemi qattiq nafas oldi va past ovozda javob berdi:

— Hamma o‘z foydasi uchun yashaydi, Taehyung. Sening otang ham bundan mustasno emasdi.

Taehyungning jag‘lari qisilib, g‘azabini ichiga yutdi.

Rona esa butkul dovdirab qolgan edi. Uning hayoti, oilasi haqida bilgan haqiqatlari chilparchin bo‘layotgandi.

Janob Min ohangini pasaytirib so‘radi:

— Endi nima qilmoqchisan, Rona?

Rona bir lahzaga sukut saqladi, so‘ng jasorat bilan javob berdi:

— Men haqiqatni to‘liq bilmoqchiman. Va buning uchun to‘xtamayman.

Taehyung sezdirmay jilmaydi. U bu qizning qat’iyatidan hayratda edi.

Lee Hemi esa Ronaga yonboshlab turdi-da, past ovozda shivirladi:

— Agar haqiqatni chuqur o‘rganishga qaror qilsang, shuni bilib qo‘y — bu juda xavfli o‘yin. Ba’zida ba’zi haqiqatlar oshkor bo‘lmasligi kerak.

Rona esa uning ko‘zlariga tik qarab, qat’iy ohangda javob berdi:

— Haqiqatdan qo‘rqmayman.

Janob Min esa asta o‘rnidan turdi va Rona tomon egildi:

— Unda sen bilan bu haqda boshqa joyda gaplashamiz. Haqiqiy sirlar endi boshlanadi...

Taehyung esa Rona tomonga bir qadam tashlab, yelkasiga yengil tegdi:

— Endi bu kurashda yolg‘iz emassan.

Rona uning qo‘liga qaradi. Ichida qandaydir issiqlik paydo bo‘ldi. Taehyungning nigohida qat’iyat bor edi.

Ha, bu endi boshlanishi edi...

Mana angelicaslarim Lost lovening 9-qismini tugatdik. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman. Reaksiya va fikrlarizni kutib qolaman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi

First Episode

Author by: @Kim_Rona

"Nikoh shartnoma emas, his-tuyg‘ular sinovi... Biz bu sinovdan o‘ta olamizmi?"

Maktab hovlisi. Quyosh allaqachon pastga og‘a boshlagan. Shamol yengil esib, sochlarimni yuzimga yopishtiradi. Men unga termulgancha qotib qoldim. U… Park Jimin.

Maktabning eng mashhur yigitlaridan biri. Barchaga yoqadigan, mukammal, o‘ziga ishongan, sportda ham, o‘qishda ham oldinda bo‘lgan yigit. Faqat bir narsa uni bezovta qilardi—mening borligim.

Men Choi Miham, Seul hokimining yagona qizi. Mening yuragim zaif, ba’zan qattiq yugursam yoki hayajonlansam, yurak urishimni nazorat qiluvchi elektron soat qizil rangga aylanadi. Lekin bu muhim emas. Muhimi—Jimin.

Bolaligimdan beri uni sevaman. Ha, balki buni aytish kulgilidir, lekin bu haqiqat. Men uni ilk bor ko‘rgan kunimni hamon eslayman. U ham kulib turardi. Ammo hozir… hozir men uchun uning yuzida hech qanday samimiyat yo‘q.

Bugun ham u odatdagidek o‘rtadagi masofani saqlashga harakat qiladi.

— “Jimin-ssi… Bugun darsdan keyin birga kafe bormaymizmi?” – tilim qotib, arang gapiraman.

Atrof jim bo‘lib qolgandek his qilaman. Yuragim gursillab uradi. Ilk bor unga shunaqa ochiq taklif bildirdim. Balki bu yomon fikr bo‘lgandir? Balki u rozi bo‘lar?..

Ammo Jimin xuddi oldindan javobini tayyorlab qo‘ygandek sovuqqina kuladi.

— “Sen bilan? Qiziq. Afsuski, men bunday zerikarli narsalarga vaqt ajratmayman.”

O‘sha soniyada butun borlig‘im chilparchin bo‘ldi.

Atrofimizdagi qizlar kulib qo‘yishdi. Kimdir pichirladi:

— "Bechora Miham…"

Men esa qotib qoldim. Yuragim siqilib ketdi. Elektron soatim qizil rangga o‘tib, tez signallar bera boshladi. Nafasim qisildi. Lekin… yo‘q! Hozir emas!

Men shunchaki jilmaydim. Xuddi hech narsa bo‘lmagandek.
Xuddi yuragim hozir yirtilayotgandek emas.

— "Hah, hazillashgan edim. Baribir, sen bilan vaqt o‘tkazish ortiqcha."

O‘zimni yo‘qotib qo‘ymaslik uchun ortimga burilib, asta yurib ketdim. Ammo orqamdan kelayotgan shivir-shivir va kulgilar yuragimni ming marta tilka-pora qildi.

Uning nazarida men hech kim edim. Lekin nega yuragim buni qabul qilmaydi?

Maktabning uzun yo‘lagidan ohista yurib borarkanman, yuragimning urishi tinimsiz tezlashardi. Qo‘limdagi elektron soatim qizil rangda miltillab turardi, lekin men buni sezmaslikka harakat qildim. Men yig‘lamayman. Men zaif emasman.

To‘satdan kimdir ortimdan chaqirdi:

— “Miham, yaxshi yuribsanmi?”

Boshimni ko‘tardim. Bu Hayun edi, mening eng yaqin dugonam. U allaqachon mening ahvolimni tushungan bo‘lsa kerak, yuzida shubhali ifoda bilan menga tikilib turardi.

— “Men? A’lo darajada,” – dedim jilmayib.
— “Haqiqatanmi? Yoki yana Jiminning gaplari yuragingni og‘ritdimi?”

Yo‘q. U buni eslatishini istamagan edim. Unga qarab kulimsiradim:

— “Shunaqa odamni menga nasib qilganiga o‘zim aybdorman.”

Hayun qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, oh tortdi.

— “Senga yetadigan yigit yo‘q, Miham. Jimin bo‘lsa… bilmayman, u juda sovuqqon. Balki unga qiziqishni bas qilish kerakdir?”

Ko‘zlarim bir muddat jimirlab ketdi. U meni sevmasa ham, men uni sevishim mumkin-ku… shunday emasmi?

— “Balki,” – dedim arang.

Hayun boshqa gapirmadi. U meni yaxshi biladi—qachonki bu mavzu ochilsa, yuragim yanada ezilardi.

Shu payt maktab karnaylaridan e’lon yangradi:

— “Diqqat, yuqori sinf o‘quvchilari! Ertaga sport musobaqasi o‘tkaziladi. Barcha nomzodlar sport zaliga yig‘ilsin!”

Sport musobaqasi? Yuragim shiddat bilan urib ketdi. Jimin ham ishtirok etadimi?

Hayun hayajon bilan gapirdi:

— “Jimin albatta qatnashadi! Axir u maktabning sport yulduzi! Balki sen ham qatnasharsan?”

Men muloyim jilmaydim.

— “Sen mening yuragim zaifligini unutib qo‘ydingmi?”

— “Oh…” Hayunning yuzi birdan xijolat tortib ketdi. “Kechirasan, Miham. Bilmadim…”

— “Hech narsa emas,” – dedim sekingina. Biroq yuragimning ichi g‘ala-g‘ovur edi.

Shu payt bir guruh qizlar yonimizdan shovqin bilan o‘tib ketishdi.

— “Jimin chindan ham eng zo‘ri!”
— “Uni tomosha qilishni sabrsizlik bilan kutyapman!”

Ularning gaplarini eshitib, yuragim yana siqildi. U mening ortimdan kelib, shunchaki bitta iltifotli so‘z aytsa edi… Men uchun shunisi yetar edi. Ammo buni kutish befoyda ekanini bilaman.

Ertasi kuni.

Sport zalida olomon yig‘ilgan. Musobaqa boshlanishiga sanoqli daqiqalar qolgandi.

Men Hayun bilan orqaroqdagi o‘rindiqlardan joy oldik. Yuragim hali ham bezovta. Bugun Jimin musobaqada qatnashadi. Men esa shunchaki kuzatuvchiman.

Birdan zalning o‘rtasida kimdir chaqirdi:

— “Endi esa yugurish musobaqasiga tayyorgarlik!”

Men uzoqdan Jiminning sahnaga chiqishini ko‘rdim. U o‘ziga shunchalik ishongan ko‘rinardi. Mening esa yuragim yana beqaror urishni boshladi. Nega u shunchalik mukammal? Nega uni sevmaslikning iloji yo‘q?

Shu payt shovqin ko‘tarildi. Hayun hayrat bilan seskandi:

— “Miham, ko‘r! Jiminning yonida o‘sha yangi kelgan qiz turibdi! U bilan yugurish bo‘yicha bellasharkan!”

Yangi kelgan qiz? Yuragim yana urishini tezlashtirdi. Elektron soatim chaqnoqlanib qizilga kirdi.

Kim bu qiz? Jimin bilan bir sahnada turishga arziydigan odam bormi?!

Ko‘zimni qisib, ularning yonida turgan qizga qaradim… va yuragim to‘xtagandek bo‘ldi.

U… shunchalik go‘zal edi.

Jimin esa unga jilmayib turardi. Jilmayib.

Men esa hech qachon bunday tabassumni ko‘rmagan edim.

Jimin menga hech qachon bunday jilmayib qaragan emas… Lekin hozir u shu notanish qizning yonida kulib turibdi.

Nega yuragim og‘riyapti?

Elektron soatim yana qizil rangda miltilladi.

— “Miham, yaxshimisan?” – Hayun mening qo‘limdan ushladi.
— “Ha… men yaxshi…” – deya shivirlab javob berdim, lekin ichimda bo‘g‘ilib ketayotgandek edim.

Qizaloqlikdan beri Jimin faqat menga tegishli bo‘lishi kerakdek tuyulardi. U meni yoqtirmasligini bilardim, ammo baribir men doim uning yonida edim. Har qanday qiz u bilan yaqinlashmoqchi bo‘lsa, men har doim oramizga devor qo‘yardim. Lekin bu safar…

Bu qiz boshqacha edi.

U juda chiroyli, uzun sochlari oftob nurida jilvalanardi. Yelkalari tik, ko‘zlarida ishonch bor edi. Jimin esa unga o‘zgacha qarardi… bu meni devorim ham yaroqsiz ekanini bildirardi.

Musobaqa boshlanishidan oldin Jimin qizga engashib, qandaydir narsa dedi. U esa kulib boshini irg‘adi.

Men ularning ovozini eshitmadim. Lekin yuragim hammasini eshitgandek edi.

— “Jimin undan nimadir so‘radi,” – dedi Hayun shivirlab.
— “Balki undan keyin men bilan yurarmikan?”

Bu gapni eshitishim bilan yuragim siqilib ketdi. Yo‘q! Jimin hamma qizlar bilan faqat vaqt o‘tkazardi. U hech qachon jiddiy munosabatda bo‘lmagan. Lekin negadir… bu qiz bilan boshqa bo‘lishini sezayotgandek edim.

O‘q ovozi eshitilishi bilan Jimin va o‘sha qiz oldinga otildi.

Zal to‘lqinlanib ketdi:

— “Vay, qaranglar, qiz undan ortda emas!”
— “U juda tez yuguryapti! Balki Jiminni yutib ketar?!”

Bu qanday gap?! Jimin maktabdagi eng yaxshi sportchi! Hali hech kim uni ortda qoldirgan emas!

Boshimni ko‘tardim. Jimin va qiz deyarli yonma-yon yugurib borardi. Ularning yonma-yon chopayotganini ko‘rib, yuragim qattiq siqildi.

Va nihoyat, finish chizig‘iga yetishdi.

Natija:

Jimin birinchi.
U qiz esa undan atigi 0.2 soniya ortda qoldi.

Zal qarsaklardan titradi. Bu qiz juda tez edi.

Jimin chuqur nafas olib, unga qaradi. Qiz esa jilmayib, Jiminning qo‘lini qisdi.

Nega yuragim to‘xtab qolgandek?

Jimin boshini egib, sekingina pichirladi:

— “Yaxshi yugurding.”

U har doim shunday sovuq gapiradi. Lekin… men buni eshitishga odatlanib bo‘lganman.

Qiz esa yana jilmaydi.

— “Sen ham yaxshi yugurding, Jimin.”

U qanday jur’at bilan shunchalik o‘ziga ishongan gapirdi? Jimin bu qizga e’tibor bermasligi kerak! Lekin… u jilmaydi. U menga hech qachon jilmaymaganidek, unga jilmaydi.

Ichim yonib ketdi.

Shu payt Hayun sekingina so‘radi:

— “Bu qiz kim ekan?”

Men chuqur nafas oldim. Kim bo‘lsa ham, u endi mening raqibim edi.

Hayun

Qo‘lim titray boshladi. Elektron soatim yana qizil rangda miltilladi. Yuragimning tez-tez urayotganini bildim. Bu meni yomon his qilishimning belgisi edi. Men o‘zimni nazorat qilmasam, hushimdan ketishim hech gap emas.

— “Miham? Sen yaxshi bo‘lyapsanmi?” – Hayunning xavotirli ovozi eshitildi.
— “Ha… Men shunchaki…”

Nima deyishimni bilmasdim. Men shunchaki unga hasad qilayotgandek edim.

Jimin har doim yonimda bo‘lgan, lekin u hech qachon meniki bo‘lmagan. Men buni bilaman. Lekin shu paytgacha hech kim unga shunchalik yaqinlasha olmagan edi… Bu qiz esa uni o‘zgacha usulda o‘ziga tortayotgandi.

Ularning yoniga borish uchun yurdim. Jimin men tomon qaradi, lekin u xuddi menga qarashni istamayotgandek edi.
— “Jimin, seni tabriklayman.”

U shunchaki bosh irg‘adi.

— “Rahmat.”

Yana sovuq javob. Men o‘rganib bo‘lgan ohang. Lekin bu safar… yuragim yana siqildi.

Qiz kulimsirab menga qaradi.
— “Salom, men Cha Seyon. Sen Mihamsan, to‘g‘rimi?”

Unga qanday qarashimni bilmasdim. O‘zimni tutib, iloji boricha odob bilan jilmayishga harakat qildim.
— “Ha. Sen yangi o‘quvchisan?”

U bosh irg‘adi.
— “Ha, kecha ko‘chib keldim. Sport bilan shug‘ullanaman, shuning uchun bu maktabga o‘tdim.”

Demak, u doim Jimin bilan bo‘ladi…

Buni tasavvur qilishning o‘zi yuragimni ezib yubordi. Lekin men ojiz va zaif ko‘rinishni istamasdim. Shu bois o‘zimni qo‘lga oldim.

— “Ha, yaxshi. Maktabimizda eng kuchli sportchi Jimin, shuning uchun har doim undan ortda qolishga tayyor tur.”

Bu gapim biroz achchiq hazil edi. Faqat… Seyon hazilni jiddiy qabul qilmadi.

— “Kim biladi, balki bir kun kelib undan ham kuchli bo‘larman?” – dedi u kulib.

Jimin uning so‘zlarini eshitib, ko‘z qisib jilmaydi.
— “Unda harakat qilishing kerak bo‘ladi.”

Ularning o‘zaro gaplashayotganini eshitib, ichimda nimadir uzilib tushdi. Men bu suhbatning bir qismi emasdim.

Jiminning nigohi menga emas, unga qaratilgandi.

Shu payt maktab rahbari sport zaliga kirib keldi va e’lon qildi:

— “Musobaqaning asosiy qismi ertaga bo‘lib o‘tadi. Yutgan jamoaga maxsus mukofot beriladi. Tayyorlaning!”

Jimin va Seyon bir-biriga qarashdi. Ular endi raqib emas, bir jamoa edi. Birgalikda g‘alaba uchun harakat qilishardi.

Bu men uchun eng yomoni edi. Ular yaqinlashishardi.

Men shoshilinch ravishda ortga burilib, zalni tark etdim. Yuragim tez urar, boshi berk ko‘chaga tushib qolgandek edim. Hayun ortimdan yugurdi.

— “Miham, to‘xta!”

Men to‘xtamadim. Agar hozir kimdir yuzimga qarasa, bu his-tuyg‘ularimni yashira olmasdim.

Nihoyat, maktabning tashqarisiga chiqdim va devorga suyanib, chuqur nafas oldim.

Nega men shunday ahvoldaman?

Jimin meni hech qachon sevmasligini bilaman. Lekin nega yuragim buni qabul qilmayapti?

Elektron soatim yana qizil rangda miltilladi.

Bu yurak allaqachon qanchalik og‘rish mumkinligini bilmaydi.

Episode : 2

Author by: @Kim_Rona

Rhea va Charles Choi Wookning rafiqasini kuzatishdi. U o‘zining qimmatbaho taqinchoqlar to‘plamini maxsus seyfda saqlardi.

Jozef esa kompyuterida so‘nggi xakerlik harakatlarini amalga oshirdi. Bank hisoblarining 70% mablag‘lari allaqachon yo‘q qilingan edi.

Jungkook esa mehmonxona ostidagi maxsus tunnel orqali Choi Wookning shaxsiy seyfiga kirish uchun harakat qila boshladi.

Lekin hech kim ularni kuzatayotganini bilmasdi.

Han Ji Sung mehmonxonaning boshqa qavatidan monitor orqali barchasini kuzatayotgan edi.

U asta jilmaydi.
— Siz kim bo‘lsangiz ham, siz endi mening qo‘limdasiz.

Han Ji Sung monitor ekraniga tikilib turardi. U oldidagi videoyozuvlarda Rhea, Jungkook, Charles va Jozefning harakatlarini kuzatardi. Nigohlarida hayrat va shubha bor edi. Bu odamlar kim? Nega ular otamning mol-mulkiga qiziqishyapti?

Ji Sung qo‘lidagi viski stakanini aylantirib, jilmaydi.

— Bu qiziq bo‘lyapti... Juda qiziq...

Yonida turgan odam — otasining shaxsiy qo‘riqchisi past ovozda so‘radi:
— Ularni kuzataylikmi, janob?

Ji Sung bir lahza jim qoldi. Keyin esa qoshlarini chimirgancha dedi:
— Yo‘q. Hozir emas. Men avval ular kimligini bilmoqchiman.

U yana ekranga tikildi va Rhea suratini kattalashtirdi.
— Sen kimsan?

Jozef kompyuter oldida ter to‘kayotgan edi. U Han Choi Wookning so‘nggi katta tranzaktsiyalarini tekshirdi.

— Juda qiziq. Bu odam o‘zining bir necha milliard dollarini shaxsiy ofshor hisobiga o‘tkazgan. Bular rasmiy bank hisoblarida yo‘q.

Charles qiziqib qaradi.
— Demak, biz faqat bank hisoblarini emas, balki yashirin aktivlarni ham o‘marishimiz mumkin?

Jozef jilmaydi.
— Ha, lekin bu ancha xavfli. Chunki bu pullar noqonuniy yo‘llar bilan yuvilgan bo‘lishi mumkin.

Jungkook xonaga kirdi. U bo‘sh qo‘l bilan kelgan emasdi. Uning qo‘lida Han Choi Wookning seyfidan olingan maxfiy hujjatlar bor edi.

— Bizda yetarli dalillar bor. Endi faqat so‘nggi zarba kerak.

Rhea unga tik boqdi.
— Kim birinchi bo‘lib yuradi?

Jungkook jilmaydi.
— Men.

Han Choi Wook kunni odatdagidek boshladi. Uning yonida rafiqasi Han Ji Won shoshilinch suratda qimmatbaho taqinchoqlarini tekshirayotgan edi.

— Bu nimasi?! Men yo‘qotib qo‘ydimmi?!

Choi Wook beparvo kuldi.
— Nima bo‘ldi yana?

Ji Wonning yuzida rang yo‘q edi.
— Mening eng qimmatbaho marjonim yo‘q!!!

Choi Wook jiddiylashdi.
— Kimdir o‘g‘irladimi?!

Shu payt Han Ji Sung eshik oldida paydo bo‘ldi.

— Dada, bizda muammo bor.

Choi Wook unga sovuq qaradi.
— Qanaqa muammo?

Ji Sung otasining stoliga bir nechta fotosuratlarni tashladi. Ularda Rhea, Jungkook va ularning jamoasi mehmonxonada yurgani aks etgan edi.

— Bu odamlar kim? Nega ular bizni kuzatyapti?

Choi Wook suratlarga bir muddat qarab turdi, keyin birdan qotib qoldi. Uning yuzi oqarib ketdi.

— Bu qiz...

Ji Sung ajablanib qaradi.
— Qanaqa qiz?

Choi Wook ovozini pastlatdi.
— Bu... men 15 yil oldin o‘ylagan odamga o‘xshaydi.

Ji Sung hayron bo‘lib suratga yana tikildi.
— Bu degani...

Choi Wook stulga og‘ir o‘tirdi. U qiziqib suratni yaqinroq ko‘rdi. Uning yuragi tez ura boshladi. Bu qiz... men o‘ylagan odam bo‘lishi mumkinmi?

Ji Sung esa otasiga tik qaradi.
— Dada, siz kim haqda gapiryapsiz?

Choi Wook chuqur nafas oldi.
— Biz hammamiz juda katta xatoga yo‘l qo‘ydik.

Rhea oynaga tikilib turardi. U o‘z aksini kuzatdi. Bu menmanmi? Han Rhea, yoki Lalisa Manoban?

Jungkook asta unga yaqinlashdi.
— Nimadir seni bezovta qilyaptimi?

Rhea past ovozda javob berdi:
— Ular meni tanishdi.

Jungkook bir lahza jim qoldi.
— Kim?

Rhea o‘z aksiga qarab turib shivirladi:
— O‘gay amakim.

Jungkook buni eshitib, tishlarini tishladi.
— Agar u seni tanisa, bu o‘yin tugaydi.

Rhea unga yuzlandi.
— Bu hali boshlanmadi ham.

Jungkook qoshlarini chimirdi.
— Rhea, men bunday xavfni olishni xohlamayman.

Rhea sekin yurib, Jungkookning yuziga qaradi.
— Men xohlayman. Bu mening hayotim.

Jungkook unga qarab, past ovozda so‘radi:
— Sen buni o‘zing uchun qilyapsanmi yoki o‘ldirish uchun?

Rhea jim qoldi. Uning yuragi tez ura boshladi.

Jozef eshik oldida turib shivir qildi:
— Bolalar, vaqt keldi. Bal kechasiga borishimiz kerak.

Rhea va Jungkook bir-biriga uzoq tikilib turishdi.

Los-Anjeles, "Imperial Gold" saroyi – Bal kechasi

Hashemat va dabdabali yorug‘lik ostida tantanali oqshom boshlanayotgan edi. AQShning eng yirik biznesmenlari va siyosatchilari "Imperial Gold" mehmonxonasida to‘plangan. Hammaning nigohi tadbirning bosh mehmoni — Han Choi Wook va uning oilasida edi.

Uning yonida rafiqasi Ji Won va o‘g‘li Han Ji Sung turgan bo‘lsa-da, u hali ham shubha bilan atrofga qarab turardi. Chunki u bugun kechqurun nimadir sodir bo‘lishini sezardi.

O‘sha paytda kechaga Rhea, Jungkook, Charles va Jozef yashirincha kirib kelishdi.

Rhea — qora uzun libosda, sochlari qattiq yig‘ilgan. Uning nigohi sovuq va hisob-kitobli. Bugun u qasos olishga tayyor.

Jungkook — qora smokingda, qo‘lida bir stakan viski. Uning nigohi atrofni kuzatayotgandek. U har qanday tahdidni oldindan sezishi kerak.

Charles va Jozef esa ziyofat xodimlari qiyofasida mehmonxonaning eng maxfiy burchaklarini nazorat qilish uchun joylashishgan.

— Hammasi rejadagidek ketayapti, — dedi Charles mikrofon orqali.

Jozef esa laptopida mehmonxonadagi barcha kuzatuv kameralarini kuzatib turardi.

— Ha, ammo muammo bor. Han Ji Sung bizni kuzatayapti.

Rhea nigohini baland qavatga qaratdi va Han Ji Sungning ularga tikilayotganini ko‘rdi.

— Hali erta. Agar bizga yaqinlashsa, rejani o‘zgartirishga majbur bo‘lamiz.

Jungkook Rhea tomon egildi va pichirladi:
— Bizga faqat 20 daqiqa kerak.

Rhea uning qo‘liga sekin tegdi.
— Unda tezlashamiz.

Jozef va Charles mehmonxonaning eng pastki qavatiga tushishdi. Bu yerda Han Choi Wookning eng muhim hujjatlari va yashirin pullari saqlanayotgan edi.

Jozef laptopidan foydalanib, xavfsizlik tizimini buzdi. Charles esa qulfni ochishga harakat qildi.

— Shoshil! Bizda ko‘p vaqt yo‘q, — shivir qildi Jozef.

Charles qattiq ohangda jilmaydi.
— Buni esla, aka. Men hech qachon xato qilmayman.

U qulfni ochdi va seyf eshigi asta ochildi. Ichkarida Han Choi Wookning noqonuniy pul o‘tkazmalari haqidagi hujjatlar, yashirin bank hisob raqamlari va ayrim jinoyatlar haqidagi dalillar bor edi.

Jozef hayrat bilan jilmaydi.
— Biz ularni mahv qildik.

Ammo shu payt ularning ortida Han Ji Sung paydo bo‘ldi.

— Kimdir meni orqadan urmoqchi bo‘lsa, hech bo‘lmaganda shunchalik ustalik bilan harakat qilsin, — dedi u jilmayib.

Charles va Jozef bir-biriga qarashdi. Ularning rejalari fosh bo‘ldi.

Rhea va Jungkook mehmonlar orasida yurgan paytda Han Choi Wook sahnaga chiqib, nutq so‘zlay boshladi.

— Men sizlarning oldingizda bugun faxr bilan turibman! Biznes va siyosatda halollik va ishonch eng muhim tamoyillarimiz bo‘lib qoladi!

Jungkook Rhea tomon egildi va shivirladi:
— Uning yolg‘on gapirayotganini eshitish qanchalik zerikarli.

Rhea esa jimgina unga qaradi.
— Bu nutq oxirgi bo‘ladi.

Shu payt Han Ji Sung yuqoridagi balkon tomondan ularga baqirdi:
— Hamma e’tibor bering!

U qo‘lidagi USB fleshkani yuqoriga ko‘tardi.
— Mening otam... bu yillar davomida barchani aldagan!

Mehmonlar orasida shov-shuv boshlandi. Han Choi Wookning yuzi oqarib ketdi.

— Ji Sung, sen nima qilyapsan?!

Ji Sung fleshkani media ekranga ulab, barcha hujjatlarni zal bo‘ylab yoritdi. Barcha pul o‘tkazmalari, yashirin jinoyatlar va korrupsiya dalillari hammaga ayon bo‘ldi.

Rhea unga hayron qaradi. Demak, Ji Sung ham o‘z otasidan qasos olishni xohlaydi?

Jungkook jilmayib shivirladi:
— Endi ish ancha qiziq bo‘lyapti.

Ammo Han Choi Wook qutqarilmaydigan holatda emas edi. Uning qo‘riqchilari Ji Sung tomonga yurishdi.

Rhea buni ko‘rib, Ji Sungning yoniga bordi.

— Siz endi bu yerda qolishingiz xavfli.

Ji Sung unga qaradi.
— Sen kimsan?

Rhea bir lahza jim qoldi.
Keyin esa past ovozda dedi:
— Men seni qutqarish uchun keldim.

Jozef va Charles qamoqdan qochishga muvaffaq bo‘lishdi. Rhea, Jungkook va Ji Sung ham ularni kutayotgan edi.

Ji Sung ularga tikilib qaradi.
— Sizlar haqiqatni ochiqlamoqchi edingiz. Ammo men buni sizlardan oldin qildim. Endi biz nima qilamiz?

Jungkook qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, jilmaydi.
— Endi sen bizning jamoamizdansan.

Rhea esa unga uzoq qaradi. Ji Sung hanuz unga shubha bilan qarardi.

— Sen kimligingni aytmading.

Rhea kulimsiradi va qo‘lini unga cho‘zdi.
— Men shunchaki Lisa emasman.

Ji Sung unga qaradi va sekin qo‘lini uzatdi.
— Demak, endi sirlar tugadi.

Ammo hech kim bilmasdi. Eng katta sir hali oldinda edi.

Mana angelicaslarim Now you see mening 2-qismini tugatib oldik. Yoqqan boʻlsa reaksiya va fikrlarizni ayamasdan bildiring. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi

Episode : 8

Author by: @Kim_Rona

Rona uyi oldida toʻxtab , chuqur nafas oldi. Eshikni ochib ichkariga kirdi . Mira divanda yotgancha telefon da kim bilandir yozishib oʻtirar edi. U Ronani koʻrishi bilan jilmayib , unga tikildi. Minho esa Ronani koʻrishi bilan yugurgancha uning quchogʻiga kirdi. U deyarli 1,5 yoshdan oshgani uchun tili ancha kelishib qolgan edi.

Minho : Omma siizni juda sogin..dim . Mira xolam ... muz...qaymoq...berdi...

Rona: Men ham seni sogindim Minhoshim. Koʻp muzqaymoq yemadingmi ?

Minho : Yuu ...ozgina yedim

Rona : Mira Minhoga koʻp muzqaymoq berma. Tez kasal boʻlib qoladi.

Mira : Mayli Ronashi . Charchagandirsan stolda sen uchun kimchi bilan bulgogi olib qoʻyganman. Yeb ol.

Rona : Biram mehribon dugonam borki.

Mira: Albatta Ronashim☺️. Yakshanba kun qanday rejalaring bor🧐?

Rona: Bilmadim. Hali oʻylab koʻrmadim. 🤔

Mira : Kel uchchalamiz biron joyga chiqamiz. Birga aylanmaganimizga ancha boʻldi. Bahonada ancha kayfiyating ham koʻtariladi 🙃.

Rona : Yaxshi unda har doimgi joyimizga boramiz nima deding 🤔?

Mira: Men roziman😁

Rona : Miram bulgogi va kimchiga gap yoʻq. Har doimgidek yaxshi tayyorlagansan😊

Mira: Bu menmanku😉

Tungi shahar chiroqlari orasida Taehyung mashinasida uyiga qaytayotgandi, ammo fikri butunlay boshqa joyda edi. U rulni yumshoq ushlagancha, ko‘zlarini shahar yo‘llariga qadagan bo‘lsa ham, ongida faqat Lee Rona va uning sovuq nigohlari aks etardi.

U allaqachon bu qizga e’tibor berib bo‘lgandi. Avvaliga shunchaki qiziqish deb o‘yladi, lekin vaqt o‘tishi bilan bu tuyg‘u yanada chuqurlashib borayotgandi.

Mashina katta hashamatli uyining oldida to‘xtadi. U eshik oldida kutib turgan Suxo – uning ishonchli yordamchisiga qarab qo‘ydi.

Suxo Taehyungning oldiga kelib, barcha ma’lumotlarni taqdim etdi.

— "Mana, janob Kim. Bu qiz siz o‘ylagandan ham qiziqroq tarixga ega."

Taehyung ma’lumotlarni ochib, o‘qiy boshladi.

— "Lee Rona... 22yoshda siyosatchi Lee Hyon Junning qizi. Ammo onasi yoshligida vafot etgan, keyin esa oilada muammolar boshlangan. 15 yoshida oʻgay onasi va akasi bilan birga yashab boshlaydi. "

Uning qoshlarining orasiga ajin tushdi.

— "Otasi uni 19 yoshida Amerikaga o‘qishga jo‘natgan... U yerda esa..."

Taehyung sahifani burdi va ko‘zlari kattalashib ketdi.

"Min Yoongi bilan uch yillik munosabatda bo‘lgan..."

U shunchaki Rona va Yoongi o‘rtasida nimadir bo‘lgan deb o‘ylagandi, lekin uch yil?!

Lekin eng katta hayrat u hali o‘qib ulgurmagan qismda edi.

Suxo davom etdi:

— "Janob Minning oilasi Yoongini bu munosabatdan ajratgan. Shantaj va tahdidlar bo‘lgan. Eng qizig‘i esa..."

Taehyung pastga qaradi va tizzalariga tayanib oldi.

— "Lee Rona Yoongidan homilador bo‘lgan, lekin u buni bilmagan!"

Taehyungning yuragi bir lahzaga urmay qolgandek bo‘ldi.

"Demak... Ronaning Yoongidan farzandi bor lekin buni Yoongi bilmaydi. Bu juda qiziq koʻrinadi ?!"

U xonada biroz jim qoldi.

Shundan so‘ng, Suxoga qaradi va past ovozda dedi:

— "Hech kim buni bilmasligi kerak."

Suxo unga qarab bosh irg‘adi.

— "Yana nimadir qilishni xohlaysizmi, janob Kim?"

Taehyung hujjatlarni yopdi va jilmaydi.

— "Yo‘q, hozircha yo‘q..."

Taehyung o‘z kabinetida chuqur o‘yga cho‘mgancha o‘tirardi. U Rona va Yoongi haqida bilganlari uni shunchaki qiziqtirmas, ichida qandaydir g‘alati his uyg‘otgandi. Minho – Yoongining o‘g‘li bo‘lishi mumkinligini o‘ylab, unga yoqmagan bir haqiqatni anglab yetdi. Agar Yoongi bu haqda bilib qolsa, Ronaga yana qaytishga harakat qilishi mumkin!

"Yo‘q, bu unday bo‘lmaydi."

U bu fikrni miyasi chetiga surib, stol ustidagi fayllarni yopdi va Suxoga qaradi.

Suxo uning keskin ohangidan biror jiddiy reja tuzilayotganini tushundi.

— "Qanday topshiriq, janob Kim?"

Taehyung o‘rnidan turib, derazadan Seul tungi chiroqlarini kuzatar ekan, sokin ohangda gapirdi:

— "Yoongini kuzat. Agar u Ronaga yaqinlashishga harakat qilsa, darhol menga xabar berasan. Hozircha hech narsa demaymiz, lekin men istagan paytimda o‘yin qoidalarini o‘zgartiraman."

Suxo uning so‘zlarini tasdiqlab, tezda xonadan chiqdi.

Ertasi kuni ertalab, Taehyung ofisiga yetib kelishi bilanoq, kotibasi unga shoshilinch hujjatlarni taqdim etdi. Ammo uning fikri butunlay boshqa joyda edi.

"Rona o‘zi bilmagan holda katta o‘yinning markazida turibdi. Agar men uni yo‘qotishni xohlamasam, endi harakat qilishim kerak."

U kotibasiga qarab, qattiq ohangda dedi:

— "Bugundan boshlab, Lee Rona mening shaxsiy yordamchim emas."

Kotiba hayron bo‘ldi.

— "Ammo janob Kim, u—"

— "Endi u men uchun boshqa rol o‘ynaydi."

— "Qanday rol?"

Taehyung stuliga suyanib, jilmaydi.

— "Mening bo‘lg‘usi rafiqam."

Rona ofisga yetib kelganida, hamma unga boshqacha qarayotgandek tuyuldi. Ishchilar uni koʻrsatib gapirishmasa ham, ko‘zlari bilan uni kuzatib, pichirlashardi. Bu nima bo‘ldi o‘zi? U shosha-pisha kabinetiga kirib, hujjatlarni joylashtirayotganda, kotiba yugurgancha ichkariga kirdi.

— "Ronashi, janob Kim sizni o‘z kabinetiga chaqiryapti!"

Rona hayron bo‘lib, qo‘lidagi qog‘ozlarni joyiga tashladi. Bu yigit yana nima qilyapti? Kecha ham jinni harakatlar qilgandi. U chuqur nafas olib, kabinetdan chiqdi va Taehyungning ofisiga yo‘l oldi.

Ichkariga kirganida, Taehyung oynavand devor yonida turgancha, shahar manzarasiga tikilib turardi. Qandaydir qudratli biznesmendek emas, o‘zini biroz charchagandek his qilayotgandek ko‘rindi. Lekin bu faqat bir lahzalik edi.

— "Men keldim." Rona eshikni ohista yopdi.

Taehyung unga o‘girilib, jilmaydi. Bu kulgi samimiy yoki kinoyali ekanini ajratish qiyin edi.

— "Rona, men sen bilan gaplashmoqchiman."

— "Eshitaman."

— "Ish joying o‘zgardi."

— "Nima?" Rona hayron bo‘lib, bir qadam oldinga tashladi. "Meni ishdan haydayapsizmi?!"

Taehyung qahqaha otib kuldi.

— "Yo‘q, aslo. Balki ko‘tarilish desa bo‘lar? Endi sen mening yordamchim emassan."

Rona hafsalasi pir bo‘lib, yelkasini qisdi.

Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga solib, sekin yurib unga yaqinlashdi. Rona endi uning yuzi yaqinligidan biroz boshi aylanayotganini his qildi.

— "Endi sen men uchun boshqa rol o‘ynaysan, Rona."

— "Qanaqa rol?"

Taehyung bir lahzaga sukut saqladi. Keyin past ovozda, lekin ishonch bilan gapirdi:

— "Mening bo‘lg‘usi rafiqam."

Rona titrab ketdi. U bir necha soniya bu so‘zlarning ma’nosini tushunolmay turdi.

— "Siz nima deyapsiz?"

Taehyung yelkasini qisib, jilmaydi.

— "Sen bilan turmush qurmoqchiman. Rasmiy ravishda."

Ronaning yuragi qattiq urdi. Bu hazil bo‘lishi kerak. Yo‘q, hazil bo‘lishi shart!

— "Menga bunday gaplarni gapirishdan oldin, biroz o‘ylab ko‘rsangiz bo‘lmaydimi?! Men qanday qilib… qanday qilib sizga turmushga chiqishim mumkin?"

Taehyung uning shokka tushgan yuzini kuzatar ekan, ancha zerikkan ohangda gapirdi:

— "Agar men bilan turmush qursang, hayoting butkul o‘zgaradi. Minho ham senga bog‘liq emasligimni tushunadi. Yoongiga hech qanday aloqador bo‘lmasligingni isbotlaysan. Bundan tashqari…" Taehyung ko‘zlarini qisib, unga qaradi. "Senga yaxshi sharoit yarataman."

Rona undan orqaga bir qadam tashladi.

— "Men sizga shunchaki foydali bitimdek ko‘rinyapmanmi?"

Taehyung chuqur nafas oldi va jilmaydi.

— "Bu senga ham foydali bo‘ladi."

— "Yo‘q." Rona qattiq ohangda gapirdi. "Men bunday turmush qurishni xohlamayman."

Taehyung boshini qimirlatib, yoniga bordi va asta-sekin pichirladi:

— "O‘ylab ko‘r, Rona. Men sening yagona himoyachingman."

Rona qaltiragancha eshikka qaradi va shoshilinch xonadan chiqib ketdi. U yuragi tez urgancha, nafas ololmay koridorda turib qoldi.

Kim Taehyung…

Bu yigit bilan o‘ynash xavfli!

Bu orada Taehyung o‘zining shaxsiy xonasida, deraza oldida turgancha, tabassum bilan Ronaning eshikdan shoshilib chiqib ketishini kuzatdi.

— "Shoshilib qaror qilish odati bor, lekin oxir-oqibat…" Taehyung o‘zicha pichirladi, "U mendan qochib qutula olmaydi."

Shu payt, uning yordamchisi Suxo ichkariga kirdi.

— "Janob Kim, siz so‘ragan ma’lumotlar tayyor."

Taehyung unga yuzlandi va past ovozda so‘radi:

— "Xo‘sh, Yoongi haqida nima bilding?"

Suxo qo‘lidagi fayllarni stol ustiga qo‘ydi.

— "Min Yoongi ilgari Ronani sevgan bo‘lishi mumkin, lekin hozir u boshqa ayol bilan."

— "Yelena." Taehyung jilmaydi. "Men buni allaqachon bilardim."

Suxo davom etdi:

— "Ammo, qiziq bir fakt bor. Yoongi va Rona oldin yashirincha uchrashishgan."

Taehyungning jilmayishi yo‘qoldi.

— "Bu qachon bo‘lgan?"

— "Taxminan ikki yil oldin. Ularning munosabatlari ommaga oshkor bo‘lmagan. Yoongi Ronani juda qattiq himoya qilgan."

Taehyung chuqur o‘yga toldi.

— "Boshqa ma’lumotlar bormi?"

— "Ha. Yoongi Ronani hanuz unutmagan bo‘lishi mumkin. U bir necha bor sirli tarzda Ronani kuzatib turgan."

Taehyung buni eshitib, ko‘zlarini qisdi. Demak, Yoongi hali ham Rona uchun qayg‘uradi.

Bu juda qiziq …

Taehyung stoldagi fayllarni oldi va sahifalarni tezda varaqladi. Ko‘nglida qandaydir noaniq his uyg‘ondi. Yoongi hali ham Ronaga nisbatan his-tuyg‘ularini yo‘qotmagan bo‘lsa…

U barmoqlarini ohista iyagiga qo‘ydi va jilmaydi.

— "Xo‘sh, unda biz Rona uchun yana bir sinovni boshlab yuborsak bo‘ladi."

Rona koridorda turar, yuragi esa g‘alati tarzda urardi. Bu yigit aqldan ozgan! U shoshib nafas oldi, lekin o‘zini bosish qiyin edi. Men unga turmushga chiqmayman! Taehyung qanday qilib shunaqa shart qo‘ya oladi?!

Shu payt, uning ortidan shoshilinch qadam tovushlari eshitildi. Rona ortiga qaraganida, Lily yugurgancha unga yaqinlashayotganini ko‘rdi.

— "Rona! Nega bunchalik oqarib ketding?" Lily bezovtalik bilan qo‘llarini ushladi.

— "Rona! Nega bunchalik oqarib ketding?" Lily bezovtalik bilan qo‘llarini ushladi.

— "Taehyung… u menga turmush qurish taklifini qildi," dedi Rona arang.

Lily shokka tushib, ko‘zlarini katta-katta ochdi.

— "NIMA?!"

— "Ha. U menga o‘zini himoyachiman dedi. Bu faqat foydali bitim emish."

Lily bir lahza sukut saqladi, so‘ng qattiq xo‘rsindi.

— "Mana shunaqa odamlar bor-da, to‘satdan hayotingni buzishga qaror qilishadi! To‘g‘risi, Taehyungning bunday yondashishini kutmagandim."

Rona qo‘llarini yuziga qo‘ydi.

— "Men nima qilishim kerak?"

Lily uning qo‘llaridan tutdi va jiddiy ohangda gapirdi:

— "Avvalam bor, sovuqqonlik bilan o‘ylab ko‘r. Men seni unga turmushga chiqishga majbur qilolmayman. Lekin hozirgi vaziyatingni ham inobatga olishing kerak."

Rona xayolga cho‘mdi. Bu shunchaki oddiy hazil emas edi. Taehyung jiddiy edi.

— "Men Yoongi haqida ham o‘ylashim kerak… Minho haqida ham."

Lily og‘ir xo‘rsindi.

— "Rona, Yoongi… U endi boshqa odam bilan."

Bu so‘zlar yuragini tilka-pora qildi. Lily haqli edi. Lekin… Rona yuragining tub-tubida hanuz Yoongini unutolmasdi.

— "Baribir ham bu taklifni qabul qila olmayman."

— "Shoshma," dedi Lily jiddiy ohangda. "Hozircha hech narsa demay tur. Fikrlaringni jamlab, keyin o‘ylab ko‘r."

Rona boshini qimirlatib, unga minnatdorlik bilan kulimsiradi.

Taehyung fayllarni varaqlab, o‘zining rejalari ustida yana bir bor o‘yladi. Yoongi hali ham Rona haqida o‘ylaydi… Bu qiziq. U xonada yengil yurib, derazadan shaharga qaradi.

— "Suxo, Yoongi hozir qayerda?"

Suxo telefonidan tekshirib ko‘rdi va javob berdi:

— "Min Yoongi hozir ofisida, kechki biznes uchrashuvi bor."

Taehyungning lablari yengil iljaydi.

— "U holda men ham unga qo‘shilaman."

— "Siz u bilan uchrashmoqchimisiz?"

— "Hozircha yo‘q. Faqat kuzatmoqchiman."

Rona uyiga qaytib kelib, charchoq bilan divanga o‘tirdi. Uning miyasi butkul charchagan edi.

Taehyungning taklifi… Yoongi va Yelenani yana birga ko‘rish… Lily bilan bo‘lgan suhbatlar…

Hammasi bir-biriga aralashib ketgan edi.

Telefonini qo‘liga olib, Yoongiga yozmoqchi bo‘ldi, lekin to‘xtadi. U menga endi begona. Yuragining bir chetida hanuz achinish bor edi.

— " nega buning hammasi mening boshimga tushdi?" — dedi u past ovozda.

To‘satdan, eshik qo‘ng‘irog‘i jiringladi.

Rona hayron bo‘lib eshik tomon yurdi va ochdi. Oldida Kim Taehyung turardi.

— "Senga yana nima kerak?" — Rona jahl bilan so‘radi.

Taehyung esa o‘ziga xos tabassum bilan unga qaradi.

— "Kech bo‘lsa ham, gaplashishimiz kerak."

— "Endi gaplashadigan mavzu qolmadi!"

— "Afsus, lekin men buni haligacha qaror qabul qilding deb hisoblamayman."

— "Sen jiddiymisan? Men senga aniq aytdim-ku!"

Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga tiqdi va xotirjam ohangda so‘zida davom etdi:

— "Agar Yoongi seni chindan ham unutgan bo‘lsa, unda sen uchun hech qanday farqi yo‘q, shunday emasmi?"

Bu gap Ronaning yuragini tirnab o‘tdi.

— "Bu sening ishing emas, Taehyung!"

— "To‘g‘ri, lekin hozirgi vaziyatda senga faqat men yordam bera olaman."

Rona qattiq xo‘rsindi. U nimani nazarda tutyapti?

Taehyung oldinga bir qadam tashladi va sekin, ohista gapirdi:

— "Men Yoongiga senga bo‘lgan his-tuyg‘ularini yana bir bor sinash imkoniyatini beraman."

Rona hayron bo‘lib unga tikildi.

— "Nima?"

Taehyung o‘zining sirli tabassumi bilan kulimsiradi.

— "Shartim oddiy. Meni qabul qil yoki Yoongi bilan bo‘lish istagingdan butunlay voz kech."

Rona hayratdan qotib qoldi. Bu nimani anglatadi?

Taehyung o‘z rejasini boshlab yubordi.

Rona Taehyungning gapidan keyin bir muddat sukut saqladi. Bu yigit nimani o‘ylayapti? Nega Yoongi haqida gapiradi? Nega unga bu qadar qiziqish bildirayapti?

— "Bu qanday shart?" — Rona shubha bilan so‘radi.

Taehyung unga qarab xotirjam ohangda gap boshladi:

— "Sen mendan qochayotganing sari, Yoongiga bog‘lanib qolayotganingni ko‘rib turibman. Lekin men senga boshqa imkoniyat beraman."

Rona yelkasini qisdi.

— "Men Yoongi haqida o‘ylamayapman."

Taehyung yengil kuldi.

— "Shunday bo‘lsa ham, mendan qochayotganingni inkor etolmaysan."

Rona boshini burib, tishlarini tishladi. Bu yigit qanday qilib doimo to‘g‘ri gapiradi?

Taehyung davom etdi:

— "Shunchaki, bir narsani sinab ko‘ramiz. Agar Yoongi seni haqiqatdan ham unutgan bo‘lsa, men yutaman. Agar u seni unutmagan bo‘lsa... demak, sen g‘alaba qozongansan."

— "Seningcha, men qanday qilib yutishim mumkin?"

Taehyung lablarini yalab, sekin oldinga engashdi:

— "Menga turmushga chiq."

Rona hayratdan qotib qoldi.

— "Nima?!"

— "Bu faqat shunchaki rasmiy nikoh bo‘ladi. Bir necha oy davom etadi. Shu orada, Yoongi qanday harakat qilayotganini ko‘ramiz."

Rona hansirab qoldi. Bu yigit aqldan ozganmi?

— "Men bunday narsaga rozi bo‘lmayman!"

Taehyung esa vazmin ohangda dedi:

— "Xo‘p, unda Yoongini butunlay unutganingni menga isbotla."

Rona titrab ketdi. Men Yoongini unuta oldimmi?

Ichida ming xil savol aylanib yurgan bo‘lsa-da, ko‘zlarida qat’iyat bilan javob berdi:

— "Men senga hech qanday isbot bermayman. Chunki men hech kimga hech narsa isbotlashim shart emas!"

Taehyung yengil kulimsiradi.

— "Demak, hali ham ikkilanayapsan."

U orqaga bir qadam tashlab, sokin ohangda qo‘shib qo‘ydi:

— "Men senga vaqt beraman. Lekin unutma, men doim to‘g‘ri bo‘laman."

Shundan so‘ng Taehyung hech narsa demay, sekin burilib ketdi.

Rona uning ortidan qarab qoldi. Yuragi tez urayotganini his qildi.

Men nima qildim?

U shosha-pisha eshikni yopdi va yerga cho‘kib o‘tirdi. Ichidan bir narsa uzilgandek edi.

Yoongi...

Taehyung...

Bu qanday o‘yin bo‘lyapti?

Rona xonada yolg‘iz qolgach, chuqur nafas oldi. Yuragi tez urardi. Taehyung menga turmush qurishni taklif qildi... Bu hazil emasmi?

Boshini kaftlari orasiga olib, yerga tikildi. Yoongini unutganmi yoki yo‘qmi – bu savol uni allaqachon charchatib bo‘lgandi. Men hech kimga hech narsa isbotlashim shart emas! – o‘ziga o‘zi shunday dedi.

Ammo yuragi boshqa narsa deyayotgandi.

Oradan bir necha kun o‘tdi.

Bu kunlar ichida Rona Taehyung bilan to‘qnash kelishdan qochishga harakat qildi. Ishga kech kelib, erta ketdi, majlislardan iloji boricha uzoqroq yurdi. Ammo Taehyung unga tegishli hujjatlarni shaxsan topshirar, ba’zan beixtiyor uning yonidan o‘tib ketayotganini sezardi.

Va nihoyat, Rona bir kecha dam olish uchun uyiga keta turib, yo‘lda bir restoran oldida to‘xtadi. Qahva ichishim kerak, balki fikrlarim tartibga tushar.

U restoranga kirganida, u yerda Yoongi va Yelena o‘tirganini ko‘rib, yuragi gursillab ketdi.

Yo‘q, yo‘q, men ularni ko‘rishni istamayman!

Ammo kech bo‘lgandi. Yoongi ham Ronani ko‘rib qolgandi. Uning nigohi bir lahzaga o‘zgardi, ammo shunda ham o‘zini xotirjam tutishga harakat qildi.

Yelena jilmayib:

— "Rona! Bu qanday tasodif?"

Rona jilmayishga urindi, lekin ichidan titrardi.

— "Ha, tasodif..."

Yoongi unga tik qaradi, uning ko‘zlarida qandaydir g‘alati ifoda bor edi.

— "Yolg‘izsanmi?" – so‘radi Yoongi.

Rona labini tishladi. Men bu joydan tezroq chiqib ketishim kerak.

Shu payt, ortidan bir tanish ovoz eshitildi:

— "Yo‘q, u men bilan."

Rona cho‘chib ortiga o‘girildi. Taehyung!

U o‘ziga xos beparvolik bilan Ronaning yoniga kelib, yelkasidan ohista ushladi.

— "Kechikib qolding, shuning uchun seni shu yerda kutishga qaror qildim."

Yoongi beixtiyor lablarini mahkam qisdi.

Rona esa shokka tushgandi.

Bu nima edi? Taehyung bu yerda nima qilyapti?!

Yelena esa vaziyatni sezib, tezda so‘radi:

— "Sizlar... birga ovqatlanishga kelganmidingiz?"

Taehyung kulimsirab, Ronaning belidan engil ushlab turib, javob berdi:

— "Ha, biz hozir juda ko‘p vaqtni birga o‘tkazyapmiz. To‘g‘rimi, sevgilim?"

Rona ko‘zlarini katta ochdi. SEVGILIM?!

Yoongi esa chuqur nafas oldi va hech narsa demay, stolga tikildi.

Havoda keskinlik kuchaydi.

Rona nima deyishini bilmay, hayratda qolgandi.

Bu yigit nimani rejalashtiryapti?

Rona Taehyungning "sevgilim" degan so‘zidan keyin qotib qoldi. Bu hazilmi yoki u ataylab Yoongini asabiylashtirmoqchimi?

Yelena ham buni sezdi shekilli, tezda yuziga muloyim tabassum qildi.

— "Bu ajoyib yangilik-ku! Sizlar munosabatlaringizni sir tutayotgan edingizmi?" – dedi u qiziqish bilan.

Rona qanday javob berishni bilmay, Taehyungga o‘girildi. Ammo Taehyung unga ko‘z qisib, jilmayib qo‘ydi.

— "Ba’zan baxtni yashirish kerak bo‘ladi, shunday emasmi?" – dedi Taehyung, yonida turgan Ronaga bir qarab.

Yoongi jim edi. Lekin uning ko‘zlari Ronani sinchkovlik bilan kuzatardi.

Rona uning nigohidagi sovuqlikni his qildi va lablarini tishladi. Yo‘q, men bu o‘yinda qatnashmayman!

Shuning uchun, hech kim kutmagan bir javobni berdi:

— "Kecha-da, kecha biz shunchaki ovqatlanish uchun birga bo‘ldik. Shuning uchun u shunday deb hazillashyapti."

Taehyung bir muddat unga qarab turdi. U Ronaning qochishga urinayotganini sezdi, lekin bu o‘yinni tugatish niyatida emasdi.

— "Shunday deysanmi?" – dedi u muloyim ohangda.

Rona og‘zini ochmoqchi bo‘ldi, lekin Yoongining tovushi uni to‘xtatdi.

--Munosabatlaringiz yaxshiga oʻxshaydi

Hamma Yoongiga qaradi. Uning ovozi sovuq va hissiz edi. Go‘yo bu gap unga qiziq emasdek tuyulardi, lekin Ronaga bu gap ichidagi g‘azabni yashirish uchun aytilganini sezish qiyin emasdi.

Ularning suhbatidan keyin noqulay jimlik cho‘kdi.

Nihoyat, Rona og‘ir nafas olib, sekin orqaga chekindi:

— "Men kechikib qoldim. Borishim kerak."

Taehyung darhol uning ortidan yurdi.

— "Men seni kuzatib qo‘yaman."

— "Kerak emas."

— "Men seni kuzataman, Rona." – dedi u qat’iy.

Yoongi biror narsa demadi. U shunchaki qo‘lidagi stakanga tikilgancha qoldi.

Yelena esa jilmayib, Ronaga tikildi.

— "Sizga baxt tilayman, Rona."

Rona hech narsa demay, tezda restorandan chiqib ketdi.

Tashqarida shabada esar, Rona tez-tez yurib, Taehyungdan qutulishga harakat qilardi.

Ammo Taehyung ketidan ergashib kelayotgandi.

— "Nega bu ishni qilding?" – dedi Rona jahl bilan.

— "Qaysi ishni?" – Taehyung beparvo kuldi.

— "Yoongi va Yelenaning oldida meni sharmanda qilding!"

— "Sharmanda qildim?!" – Taehyung birdan to‘xtadi. – "Men seni himoya qildim, Rona. U seni xafa qilgan bo‘lsa ham, sen haligacha undan umid qilayotgandek ko‘rinasan."

Rona lablarini qattiq qisdi.

— "Men hech qanday umid qilayotganim yo‘q!"

— "Unda nega yuraging bunchalik tez uryapti?" – Taehyung sekin qadam tashlab, unga yaqinlashdi.

Rona beixtiyor orqaga tisarildi.

— "Meni yolg‘iz qoldir!"

Taehyung boshini biroz egib, unga tik qaradi.

— "Yo‘q, endi men ketmayman, Lee Rona."

Ronaning yuragi battar g‘ash bo‘ldi. Nega bu yigit doimo meni hayratda qoldiradi?

Kafedagi holati deb tasavvur qilamiz

Rona chuqur nafas olib, Taehyungga tikildi. Uning nigohida qanchalik ishonch va qat’iyat borligini ko‘rib, beixtiyor ich-ichidan g‘ashlandi.

— "Sen men bilan o‘ynashyapsanmi, Taehyung?" – dedi u shubhali nigoh bilan.

Taehyung yengil kulib, boshini biroz qiyshaytirdi.

— "O‘yinmi? Men seni himoya qilayotgan bo‘lsam, buni o‘yin deb hisoblaysanmi?"

— "Menga himoyachi kerak emas!"

— "Himoya kerak bo‘lmasa, unda Yoongi sening hayotingga qaytsa nima qilasan?"

Bu gap Ronani qotirib qo‘ydi.

U shunchaki Taehyungning gaplarini rad etishga harakat qildi:

— "U menga qaytmaydi!"

— "Demak, sen ham unga qaytishni istamaysan?" – Taehyung unga yanada yaqinlashdi va Ronaning ko‘zlaridan nimadir izlay boshladi.

Rona bir lahza jim qoldi. Yuragi qattiq urayotganini sezdi. Nega Taehyung shunchalik ta’sirli bo‘lib qoldi?

— "Bu sening ishing emas, Taehyung."

— "Mening ishimmi yoki yo‘qmi, buni o‘zim hal qilaman." – u jilmayib, Ronaning sochlarini yengil silkitib qo‘ydi. – "Yaxshisi, seni uyga kuzatib qo‘yaman."

Rona og‘ir nafas oldi va oxiri taslim bo‘ldi.

— "Xo‘p, lekin gaplashmaymiz."

— "Buning iloji yo‘q, Lee Rona." – Taehyung ko‘z qisib kulib qo‘ydi.

Yo‘l jimjit edi. Rona mashinaning oynasidan tashqariga qarab ketardi, Taehyung esa rulni boshqararkan, u tomonga tez-tez qarab qo‘yardi.

— "Qiziq, Yoongi va Yelena asening rashkingni qo‘zg‘atdi, shundaymi?"

Rona darhol unga o‘girildi.

— "Men rashk qilmadim!"

— "Sen haqiqatan ham o‘zingni yomon yolg‘onchi deb bilasanmi?" – Taehyung kulib qo‘ydi.

Rona g‘azab bilan yelkasini

qisdi.

— "Nega bu mavzuni yopmaysan?"

— "Chunki bu meni qiziqtiryapti."

Rona og‘ir xo‘rsindi va boshini derazaga suqadi.

— "Sen shunchaki asabimga tegishni yoqtirasan."

— "Yo‘q, men seni yaxshiroq tushunishni xohlayman." – Taehyung jiddiy ohangda gapirdi. – "Chunki men seni o‘z tarafimga olishga harakat qilyapman."

Bu so‘zlar Ronaning yuragini yana qattiq urdirdi.

— "Bu nimani anglatadi?"

Taehyung sirli jilmayib qo‘ydi.

— "Vaqti kelganda tushunasan."

Rona battar asabiylashdi. Nega bu yigit doimo tushunarsiz gapiradi?

Lekin yuragining bir chekkasi allaqachon qiziqish bilan urayotganini his qildi. Taehyungning bu sirli fe’li unga qanday ta’sir qilyapti?

Rona uyiga yetib kelganda, yuragi hanuz g‘alati tebranar edi.

Lekin eshikni ochib kirgan zahoti, birdan hamma narsa o‘zgarib ketdi.

Ostonada oʻgay onasi turardi!

— "Kechasi shuncha yuraverib, charchamadingmi?" – dedi u kinoya bilan.

Rona hayrat va g‘azab bilan unga tikildi.

— "Siz bu yerda nima qilyapsiz?"

Hemi unga jilmayib qaradi. Uning nigohi har doimgidek sovuqqon, ammo yumuq jilmayishi sun’iy edi.

— "Seni ko‘rishga keldim, azizam."

Rona uning so‘zlariga ishonmadi.

— "Mening hayotim bilan ishingiz yo‘q edi-ku?"

O‘gay onasi xotirjam holda sumkasini joyiga qo‘ydi va Rona yoniga keldi.

— "Qizim, men sening yaxshiligingni o‘ylayman."

Rona kulimsiradi.

— "Menga ona bo‘lishga endi kech boʻlganini, bilasizmi?"

Ayol chuqur nafas oldi.

— "Rona, biz shunchaki tinch gaplasha olmaymizmi?"

— "Gaplashib nimani hal qilmoqchisiz?"

O‘gay onasi unga jiddiy qaradi.

— "Sen Yoongi bilan nima munosabatda bo‘lsang ham, ehtiyot bo‘l. Men bu odamga ishonmayman."

Bu gap Ronani hayratga soldi.

— "Sen... Yoongi haqida qayerdan bilasan?"

Ayol jilmaydi.

— "Men sening hayotingni kuzatib boraman, Rona. Shunchaki ogohlantirishim shuki, u senga kerakli inson emas."

Rona unga shubha bilan qaradi. Nega u to‘satdan Yoongi haqida gapira boshladi?

— "Men o‘zim hal qilaman. Menga maslahat berishing shart emas."

Ayol bir muddat jim turdi, so‘ng ohista bosh irg‘ab, sumkasini qo‘liga oldi.

— "Xo‘p. Lekin keyinchalik afsuslanma."

Shunday deya, u eshik tomon yurdi.

Rona qotib qoldi. Bu ogohlantirish nimani anglatardi?

O‘gay onasi eshik oldida to‘xtadi va yana bir bor unga qarab:

— "Shuningdek, Taehyungdan uzoqroq bo‘l. Bu ham senga foydali bo‘ladi."

Shundan so‘ng u chiqib ketdi.

Rona esa shokka tushgancha o‘sha joyda qotib qoldi. U Yoongi va Taehyung haqida qanchalik ko‘p narsani bilardi?

Rona o‘gay onasining gaplarini o‘ylab, deraza oldida uzoq vaqt turib qoldi. "Nega u Yoongi va Taehyung haqida gapirdi? Qanday qilib u hammasidan xabardor?" Ichida shubhalar girdobida qolgan qiz asta divanga o‘tirdi va boshini kaftlari orasiga oldi.

Telefon stol ustida jimirlab turardi. Taehyungdan xabar kelgan edi.

"Ertaga uchrashamiz. Muhim ish bor."

Rona chuqur nafas olib, xabarni o‘qib chiqdi va javob bermadi. Uning boshi qotib qolgan edi. Yoongi, Taehyung va o‘gay onasi – bularning bari qandaydir tarzda bog‘liqdek tuyulardi.

Rona ofisga kirib kelganida, Taehyung allaqachon kutib o‘tirgan edi. Uning qo‘lida bir necha hujjatlar bor edi, ko‘zlari jiddiylik bilan porlardi.

— "O‘tir."

Rona hech narsa so‘ramay kursiga o‘tirdi.

— "Bu nima?" – dedi u oldidagi qog‘ozlarni ko‘rib.

— "Sening o‘gay onang bilan bog‘liq ba’zi ma’lumotlar."

Ronaning yuragi gupillab ura boshladi.

— "Nega u haqida ma’lumot yig‘ding?"

Taehyung uning yuziga tik boqdi.

— "Chunki bu ayol shunchaki sening onang emas. U Yoongi oilasi bilan ham bog‘liq bo‘lgan."

Ronaning ko‘zlari kengayib ketdi.

— "NIMA?!"

— "Ha. U oldin Yoongining otasining kompaniyasi bilan ishlagan. Keyinchalik qandaydir kelishmovchilik sabab, u kompaniyadan ketgan. Lekin hozir ham bu oila bilan qandaydir aloqasi bor."

Ronaning boshi aylanib ketayotganday edi. O‘gay onasi Yoongining oilasi bilan qanday aloqador bo‘lishi mumkin?

— "Nega bularni menga aytyapsan?"

Taehyung stulga suyanib, yuzini changalladi.

— "Chunki men hammasini bilishni xohlayman. Sening o‘tmishing, Yoongining oilasi, va hozirgi holating. Seni bu o‘yinlarda kimdir manipulyatsiya qilayotgandek tuyuladi."

Rona o‘ylanib qoldi. Bu haqiqat bo‘lishi mumkinmi? U shunchaki tasodifiy hodisalarning qurboni bo‘lib qolmaganmi?

— "Men... buni hazm qilishim kerak."

— "Men senga yordam beraman, Rona."

Uning ovozi juda ishonchli edi. Rona Taehyungning qattiq nigohlariga duch kelib, birdan yuragi tez ura boshladi. Bu nigohda qandaydir himoya, qandaydir g‘amxo‘rlik bor edi.

— "Nega buni qilyapsan?" – dedi Rona nihoyat.

Taehyung bir necha soniya jim qoldi. Keyin esa jilmaydi.

— "Chunki sen menga yoqib qolding."

Rona tomog‘iga kelgan so‘zlarni ayta olmadi. Bu nimani anglatardi? Taehyung unga nisbatan his-tuyg‘ulari borligini anglatmoqchimi?

Lekin, bunga javob topishga hali erta edi. Chunki oldinda hal qilinishi kerak bo‘lgan juda ko‘p sirlar bor edi.

Mana angelicaslarim Lost lovening 8-qismini tugatdik. FF yoqqan boʻlsa reaksiya va fikrlarizni yozing. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi

Episode : 7

Author by : @Kim_Rona

Taehyung uzoq muddat Ronani kuzatib turdi va telefonidan kerakli raqamni topgach unga qoʻngʻiroq qildi

Tae: Suxo menga Lee Rona haqida maʼlumot to'pla. Yoshligi, ota-onasi va shunga oʻxshash barcha narsani aniqla. Ha yana bir gap menga Min Yoongi haqida ham maʼlumot to'pla...

Suxo: Xoʻp boʻladi janob Kim

Tae: Men bu haqida barchasini bilishim kerak. Yoongi va Rona orasida nima boʻlgan ekan...

Rona esa kayfiyatsiz ahvolda Miraning uyiga yetib keldi va xonasiga kirdi. Soat millari allaqachon 22:30ni koʻrsatmoqda. Minho esa shiringina boʻlib xolasi Mira bilan uxlab qolgandi. Rona Mirani uygʻotib yubormaslik uchun oyoq uchida yurib sekingina Minhoni koʻtarib oldi. Mira ham juda charchagan ekanmi qimirlamasdan uxlardi. Minhoni oʻz xonasiga olib bordi va ustiga kichik yoping'ichni yopib qoʻydi .

Rona: Minhoshim biram dadangning oʻzginasisanki. Qaniydi dadang sening borligingni bilganida. Qaniydi birga boʻlganimizda. Lekin buning iloji yoʻq. Bugun dadangni koʻrdim. 2 yil davomida koʻrmaganim uchunmi dadang biroz o'zgaribdi. Oldinlari kulib turgan yuzlari biroz jiddiylashibdi. Balki mana shu 2 yil davomida korishmaganimiz uchun shunday tuyilgandir. Endi uning koʻzlari bizni koʻrmaydi u boshqa insonga tegishli... Minhoshim bu hayotdagi yagona suyanadigan va hayotda borligimga sababchi inson boʻlib qolding. Agarda bir kun dadang sen haqingda bilsa va seni mendan tortib olmoqchi boʻlsa men bunga chiday olmayman. Oʻzi bir marta singan yuragim ikkinchisiga dosh berolmaydi. Oʻgʻlim sen albatta kuchli yigit boʻlib voyaga yetasan. Sen uchun men barcha narsani qilaman.

Rona shu gaplarni aytar ekan koʻzlaridan tinimsiz yosh quyilib kelar 2 yil davomidagi barcha ogʻriqlari yuragidan toshib chiqardi. Oradan deyarli 2 soat oʻtdi. Shu narsalarni oʻylar ekan qanday qilib uxlab qolganini ham sezmay qoldi.

Tong...

Rona erta tongda uyg‘onib, charchagan ko‘zlarini ishqaladi. Kecha bo‘lib o‘tgan ziyofat, Yoongi va Yelena, Taehyungning g‘alati qarashlari – bularning barchasi uning miyasida yana qayta aylana boshladi. Ich-ichidan nimadir ezayotgandi, lekin u o‘zini qo‘lga olishga harakat qildi.

"O‘zingni qo‘lga ol, Rona. Senga hech kim hech narsa va’da qilmagan. Hayotingni davom ettirishing kerak."

U asta-sekin o‘rnidan turdi, Minhoni bir chekkaga burilib, entikib uxlayotganini ko‘rib, yengil jilmayib qo‘ydi. Uning yagona tasallisi shu kichkina jonzot edi.

Rona tezda yuvinib, sochlarini oddiy qilib yig‘di va ish kiyimlarini kiyib, oshxonaga chiqdi. Dugonasi Mira allaqachon stol yonida qahva ichib o‘tirardi.

— Ahvoling yaxshimi? — Mira ohista jilmaydi.

Rona xo‘rsinib, stulga o‘tirdi.

— Agar kechagi voqealarni hisobga olmasak, yaxshi.

--Kecha Yoongini va Yelenani koʻrdim. Ziyofatga kelishgan ekan. Ular biram baxtli koʻrinishdiki , ichimda nimadir singandek boʻldi ...

— Yoongini ko‘rib, o‘zingni qanday his qilding?

Rona bir lahza sukut saqladi.

— Bilmayman, Mira. Uni ko‘rganimda yuragim… — u so‘zini tugatmay, boshini eggancha, qahvasidan bir qultum ichdi.

Mira unga hamdardlik bilan qaradi.

— Men seni tushunaman, Rona. Lekin oldinga qadam tashlashing kerak. Minho uchun. O‘zing uchun.

Rona unga minnatdorona jilmaydi.

— Bilaman. Shuning uchun ishga ketishim kerak.

Rona qahvasini ichib tugatdi va sumkasini qo‘liga oldi.

— Xo‘p, omad tilayman. Lekin agar bugun ham qiziqarli narsa bo‘lsa, albatta menga yozasan!

Rona kulib qo‘ydi.

— Albatta!

U Minhoni ohista o‘pib, Mira bilan xayrlashdi va ishga otlandi.

Ofisga kirganida hamkasblari odatdagidek ish bilan band edi. Rona o‘z joyiga o‘tirdi va ish daftarini ochdi. Lekin hech narsa qilishga ulgurmay, Taehyungning ovozi yangradi:

— Lee Rona, kabinetimga kiring!

U birdan hushyor tortdi va chuqur nafas olib, joyidan turdi.

Taehyung har doimgidek jiddiy ko‘rinishda edi, lekin bu safar nigohlarida nimadir boshqacha edi.

— O‘tiring, — u stol yonidagi joyni ko‘rsatdi.

Rona shubhalanib, o‘tirdi.

— Bugun hammasi joyidami? — deb so‘radi Taehyung.

Rona birdan tushunmadi.

Nima demoqchisiz?

Taehyung stolga suyanib, uni kuzatdi.

— Ziyofatdan erta ketding. Ahvoling ham yaxshi emasdi. Hozir yaxshimisan?

Rona yuragi gursillab urganini his qildi, lekin o‘zini yo‘qotmadi.

— Hammasi yaxshi. O‘tgan voqealarni ortda qoldirganman, janob Kim.

Taehyung jilmaymadi.

— Unda yaxshi. Bugun men bilan biznes uchrashuvga borasan. Tayyor bo‘l.

— Bugunmi?

— Ha, — Taehyung unga yana bir qarash qilib, o‘rnidan turdi. — Men talabchan odamman. Har qanday vaziyatga tayyor bo‘lishing kerak.

Rona chuqur nafas oldi.

— Mayli, tayyorman.

Rona va Taehyung mashinaga chiqib, belgilangan joyga yetib borishdi. Bu yirik biznesmenlar uchrashuvi edi. Rona hamisha bunday muhitga tushishdan biroz asabiylashardi, lekin Taehyung yonida bo‘lgani uchun o‘zini ancha erkin his qildi.

Zalda bir necha tanish yuzlar bor edi. Rona atrofni kuzatib, birdan hayratda qoldi.

U yuragini bosishga harakat qilib, nigohini boshqa tomonga burdi. Lekin shu payt Yoongi ham uni ko‘rib qoldi. Bir lahza nigohlari to‘qnashdi.

Rona yuragiga og‘riq kirib kelganini his qildi.

Taehyung esa uning yonida turib, past ovozda so‘radi:

— Agar xohlasang, ketishimiz mumkin.

Rona chuqur nafas oldi va bosh chayqadi.

— Yo‘q. Men bardosh bera olaman.

U o‘zini kuchli tutishga qaror qildi, chunki u endi avvalgidek zaif emasdi. Shu payt Yoongi Ronaning yonidan o‘tib ketayotib, past ovozda shivirladi:

— Seni yana ko‘rish — kutilmagan narsa bo‘ldi.

Rona javob qaytarmadi. Taehyung esa Yoongiga sovuq qarab, Ronaning yonida turishda davom etdi.

Orada biroz muddat sukunat turdi va Taehyung gap boshladi.

Taehyung: Eshitishimcha janob Min yaqinda Amerikadan kelibsiz. Sizga taklifim bor...

Yoongi biroz oʻylanib: Ha shunday. Qanday taklif ekan..

Taehyung: Bu ikkimiz uchun ham manfaatli boʻladi. Sizga biznes sheriklikni taklif qilmoqchiman.

Yoongi: Hm.. yaxshi taklif . Albatta oʻylab koʻrib javobini aytaman.

Taehyung jilmaygancha Yoongi bilan qoʻl siqishib qoʻydi va Ronaga eʼtibori qaratdi. Rona bu suhbatni tinglab turar ekan Yoongi undan koʻzini uzmasdan qarab turar edi.

Yoongi ham biroz muddatdan keyin Rona va Taehyungni yolgʻiz qoldirgancha xonadan chiqib ketdi.

Yoongi pov*

Ronam seni endi boshqa uchratmayman deb oʻylagan edim. Kecha seni ko'rdimu 4 yil oldingi voqealar birin-ketin koʻz oldimda namoyon boʻldi. Meni kechir seni otamdan himoya qilish uchun uzoqda boʻlishim kerak. Garchi bu men uchun juda ogʻriqli boʻlsada bunga majburman. Biroz o'zgaribsan. Oldin quvonchdan porlab turadigan koʻzlaring nigohi so'lgandek. Albatta bunga men sababchi boʻlsam kerak. Agar 4 yil oldin seni universitetda uchratib qolmaganimda ehtimol hozir ham shunday boʻlar eding. Seni juda sogʻindim. Juda qattiq. Qani edi iloji boʻlsa seni mahkam quchgancha boshqa qoʻyib yubormasam. Balki taqdir bizni bekorga uchratmagandir. Ronam agarda hali ham meni kechira olsang sen uchun barini qaytadan boshlayman. Toʻgʻri Yelena ham yomon qiz emas. U begʻubor qiz. Lekin yuragimga buyruq berolmasam nima qilay. Ronam oʻzingni ehtiyot qil. Yuragim doim senga tegishli boʻlgan va shunday boʻlib qoladi...

Yoongi shularni oʻylagancha mehmonxonasiga bordi va Yelena bilan kechka tayyorlangan doʻstining toʻyiga tayyorlana boshladi. U aslida 1 oyga Seuldagi yaqinlarini va biznesi boʻyicha Yelena bilan kelgan edi...

Seul

Kun davomida o'tgan biznes uchrashuvi Ronani toliqtirgandi. Kechki soatlar allaqachon yetib kelgan, mehmonxona zali esa sekin-asta bo‘shay boshlagandi. Ishini tugatib, hujjatlarni tartibga solgach, Rona yelkasini qisib, og‘ir nafas oldi.

U asta zalning chiqish tomoniga yo‘l oldi. Tashqarida havo salqinlashgan, shaharning yorqin chiroqlari kechaga o‘ziga xos joziba qo‘shib turardi. Ichki his-tuyg‘ulari esa har xil edi. U bugun Yoongi va Yelena bilan ko‘rishganidan beri yuragidagi allaqanday bo‘shliq yana kattalashganini his qilardi.

“Nega shunchalik azob berasan menga, Yoongi?” — deb o‘yladi u ichida.

Yo‘lda ketarkan, kaftlarini bir-biriga ishqab, chuqur nafas oldi. Hammasi joyida, u o‘zini yaxshi his qiladi. Yoki hech bo‘lmasa shunday deb o‘zini ishontirishga harakat qilardi.

Rona mehmonxonadan chiqib, taksi topmoqchi bo‘ldi. Ammo orqasidan birovning nigohi uni kuzatayotganini his etdi. Biroz oldinga yurib, tezroq jo‘nab ketmoqchi bo‘lganida, ortidan tanish ovoz eshitildi.

— "Qaerga ketayapsan, Rona?"

U shoshib ortiga o‘girildi va qarshisida Taehyungni ko‘rdi. Yigit mehmonxona oldida, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib turardi. Unga xos beparvolik va ayni paytda o‘tkir nigoh bilan qarab turardi.

— "Uyga. Ishim tugadi." — dedi Rona qisqa qilib.

Taehyung unga yaqinroq yurdi.

— "Yolg‘iz ketmoqchimisan?"

Rona bosh irg‘adi.

— "Nega unday bo‘lmas ekan?"

Taehyung jilmayib, yelkasini qisdi.

— "Shunchaki... kech bo‘ldi. Shaharda yolg‘iz yurish yaxshi emas."

— "Men yosh bola emasman."

Taehyung bu gapdan kulib qo‘ydi.

— "Unda mayli, seni taksiga chiqarib yuboraman."

— "Kerak emas." — Rona bosh chayqadi.

Lekin Taehyung gapiga qat’iy edi.

— "Sen mening xodimimsan. Shuning uchun xavfsizliging ham muhim."

Rona uning ko‘zlariga bir qarab oldi. Taehyungning bu gapi rost edi, lekin... yuragining bir chetida Yoongini o‘ylayotganini bilardi. Yoongi unga hech qachon shunday himoya bilan yondashmagan edi. Balki shuning uchun ham Taehyungning bunday harakati g‘alati tuyulardi.

Bir zumga ikkilanib, oxiri taslim bo‘ldi.

— "Mayli." — dedi u xo‘rsinib.

Taehyung shundoqqina mehmonxona oldida turgan qora rangli mashinasining eshigini ochdi.

— "Unda yur, men seni kuzatib qo‘yaman."

Rona hech qanday ortiqcha gap-so‘zsiz mashinaga chiqdi. Uning yuragi hamon g‘ash edi, lekin hech bo‘lmasa endi u yolg‘iz emas edi...

Rona mashinaga chiqib o‘tirdi, Taehyung esa unga bir qarab, jilmaydi va rulga o‘tirdi. Mashina shahar chiroqlari o‘rtasida jimjit harakatlana boshladi. Ichkarida mayin musiqa eshitilib turardi.

Rona derazadan tashqariga qarab, ko‘chadagi tirbandlikka ko‘z yugurtirdi. Biroq ichidan qandaydir bezovtalik o‘tib, qo‘llarini mahkam siqdi. Kechagi uchrashuvda Yoongi va Yelena bilan to‘qnash kelgani hamon yuragini ezardi. U Yoongini unutgan deb o‘ylagandi, lekin...

— "Senga nisbatan doim shunday sovuq bo‘lishganmi?" — Taehyungning to‘satdan aytgan gapi uni xayollaridan chalg‘itdi.

Rona unga hayrat bilan qaradi.

— "Nima?"

Taehyung biroz jilmaydi, lekin nigohi jiddiy edi.

— "O‘sha yigit, Yoongi."

Rona birdan hushyor tortdi.

— "Bu sizning ishingiz emas."

— "Ehtimol shundaydir. Lekin men oddiy tomoshabin sifatida qaraganimda ham, bu juda ham aniq sezilib turardi."

Rona yutindi, u bu mavzuni muhokama qilishni istamasdi.

— "Men uchun muhim emas." — dedi u loqayd ohangda.

— "Shunaqami?" — Taehyung jilmayib, bosh irg‘adi. — "Unda kechagi ziyofatda uni qanday qarashlaring bilan kuzatganingni qanday tushunish kerak?"

— "Men... bu ahmoqona suhbatni davom ettirmoqchi emasman."

Taehyung yana kulib qo‘ydi.

— "Mayli, mayli..

Mashina tez orada Ronaning yashash joyi oldiga yetib keldi.

— "Rahmat, meni olib kelganingiz uchun."

Taehyung uning qo‘liga nazar tashlab, bosh irg‘adi.

— "Sen menga hali ko‘p bor rahmat aytasan."

Rona yelkasini qisib, mashinadan tushdi.

Taehyung esa uning ortidan uzoq kuzatib turdi.

"Ko‘ramiz, Yoongi, sen haqiqatan ham uni unutdingmi?" — deb o‘yladi u ichida jilmayib.

Uzoqda esa Ronaning yuragi hamon tartibsiz urardi. U bugun nimanidir his qilgandi, lekin bu aynan nima ekanligini tushuna olmasdi…

Mana angelicas Lost lovening 7-qismini tugatib oldik. Biroz kam boʻlib qoldi. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi 😉❤️‍🔥

First Episode

Author by: @Kim_Rona

Los-Anjeles osmonida tungi shahar chiroqlari aks etardi. Har tomonda yaltirab turgan neon yoritgichlar, qimmatbaho avtomobillar va hashamatli mehmonxonalar… Bu shahar boylar va mashhurlar uchun jannat, biroq ba’zilari uchun u – qasos maydoniga aylangan edi.

Qora rangli, uzun sochlari yumshoq to‘lqin bo‘lib yelkasiga tushgan qiz baland poshnali oyoq kiyimlarini ohangdor tovush bilan mehmonxonaning marmar zinasiga urib, ichkariga kirdi. Uning yelkasida qimmatbaho brend sumka, yuzida esa mukammal pardoz. Lekin bu yerga kelishdan oldin, u o‘ziga bitta narsani va’da qilgan edi.

Han Rhea o‘z sahnadagi ismi – Lalisa Manoban bilan tanilgan model va qo‘shiqchi edi. Millionlab odamlar unga qoyil qolishardi, unga havas qilishardi. Lekin hech kim uning asl hayoti haqida bilmas edi. Hech kim uning yillar davomida yuragida o‘sib kelgan nafrat va qasos olovidan xabardor emas edi.

Uning nigohi mehmonxonaning burchagida turgan Jeon Jungkookga tushdi. Qora kostyum, jiddiy qarash… U bitta imo-ishorasi bilan ham odamni erita oladigan darajada jozibali edi. Lekin Rhea uchun Jungkook – eng yaqin insoni, hayotidagi yagona ishonchli odam edi.

Rhea pov*
"Men bu kunni shuncha yil kutdim. Amakijon, sen meni oʻldi deb o‘ylagan eding. Lekin men tirikman. Nafas olyapman. Va endi hayotimni doʻzaxga aylantirganing uchun javob berasan. Ota onamni oʻlimi uchun javob berasan Han Choi wook ."

Jungkook uning yoniga kelib, yengil jilmaydi.
— Tayyor tur. Endi qasos onlariga oz qoldi. Ortga chekinish yo‘q.

Rhea kulimsiragancha, lablarini biroz tishladi.
— Men bunga butun hayotim davomida tayyorladim.

Bu vaqtda mehmonxonaning boshqa burchagida ikkita yigit paydo bo‘ldi. Jozef va Charles.

Jozef – hacker, texnologiyalar ustasi. Uning qo‘lida butun bank tizimlarini buzib kirish imkoniyati bor.
Charles esa – ayyor, mug‘ombir va sirli. Ularning har biri Han Choi Wookning qo‘liga tushgan pulni qaytarib olishni istardi.

Ular atigi 3 kun ichida Han Choi Wookni butunlay moliyaviy barbod qilishlari kerak edi. Bu faqatgina pul masalasi emas, bu – adolat masalasi edi.

Los-Anjelesda qasos olish rejasi boshlanmoqda.

Los-Anjeles, 72 soat oldin

Han Rhea mehmonxona oynasidan shaharga tikildi. Yaltiroq chiroqlar, shovqin, hashamat – bularning barchasi unga endi begona edi. U faqat bitta narsani xohlardi – ota-onasining qotilidan qasos olishni.

Rhea o‘zining telefondagi maxsus ilovasiga qaradi. Jozef va Charles oldindan tayyorlagan rejaga ko‘ra, ular Han Choi Wookning barcha hisob raqamlarini aniqlab bo‘lishgan edi.

U ovozini pastlatib, eshikdan yangi kirib kelgan Jungkookga qaradi:
— Reja bo‘yicha ertaga biz mehmonxonadagi balga kiramiz.

Jungkook uning yoniga kelib, yonidan ohista pichirladi:
— Bu odam juda ehtiyotkor. Biz birgina xatolik bilan ham o‘zimizni ochib qo‘yishimiz mumkin.

Rhea jilmaydi, lekin nigohi sovuq edi.
— Biz xato qilmasligimiz kerak. Men bu kunni 15 yil kutdim.

Jozef yotoqxonaning burchagida kompyuterini ochdi.
— Bolalar, men Choi Wookning barcha tranzaktsiyalarini kuzatyapman. Uning asosiy hisob raqami bitta shaxsiy shifrlangan tizimda saqlanadi. Men bu tizimni buzishim uchun faqat bitta imkoniyat bor. Agar muvaffaqiyatli o‘tsa, undagi barcha pullar yo‘qoladi.

Charles divanga suyanib, kulimsiradi.
— Demak, faqat hisob raqamlar emas, balki uning kolleksiyalaridagi qimmatbaho taqinchoqlarni ham o‘marishimiz kerak. Axir rafiqasi ularni juda yaxshi ko‘radi, shunday emasmi?

Jozef boshi bilan ma’qulladi.
— Aynan. Agar bu oilaning pullaridan boshqa hamma narsasi yo‘qolsa, ular bir-birlarini yeb bitirishadi.

Jungkook Rhea tomonga o‘girildi:
— Yaxshi, hammasi joyida. Lekin shuni bilib qo‘y, bu birinchi va oxirgi imkoniyat. Biz 3 kun ichida ishni bitiramiz.

Rhea unga tik boqdi.
— Unda boshlaymiz.

Los-Anjeles, 48 soat oldin

Bal kechasi.

Shaharning eng nufuzli mehmonxonalaridan birida yirik biznesmenlar yig‘ilgan. Han Choi Wook o‘g‘li Ji Sung bilan zalning markazida turardi. Rafiqasi esa hashamatli taqinchoqlar taqib olgancha, atrofdagilar bilan suhbatlashardi.

Ularning ortida esa bir juft ko‘z kuzatuv olib borardi – Han Rhea.

Rhea atrofga nazar tashladi. Charles sahna yaqinida qo‘shiq aytayotgan edi. Uning ovozi zalni o‘ziga jalb qilgan. Shu bilan birga Jungkook ham mehmonlar orasida erkin harakat qilmoqda edi.

Rhea asta Han Choi Wookga yaqinlashdi. Uning yuragi shiddat bilan urardi. Bu odam unga eng yomon hayotni bergan odam edi. Lekin hozir u Rhea haqida hech narsa bilmasdi.

Rhea unga yaqinlashib, soxta tabassum bilan yuziga tik qaradi:
— Janob Han, men siz bilan tanishishdan mamnunman.

Choi Wook unga befarq boqdi.
— Siz kimsiz?

Rhea jilmayib, qo‘lini siqdi.
— Lalisa Manoban. Qo‘shiqchi va model.

Choi Wookning yuzi biroz yumshadi.
— Oh, sizni taniyman. Sizning konsertlaringizni rafiqam yaxshi ko‘radi. Juda chiroyli ayolsiz.

Rhea qotib qolgisi keldi. Uning nigohi nafratga to‘ldi. Lekin u o‘zini ushladi va yengil kuldi:
— Rahmat, janob Han.

U atrofga qarab, Jozef va Jungkookni ko‘zlari bilan izlab topdi. Reja ishlayotgan edi.

Jozef soatiga qarab, xayolida o‘zini ovutdi:
"Menda atigi 10 daqiqa bor. Hisob raqamlarni buzib kirishim kerak."

Jungkook esa xonasiga kirib, Choi Wookning bank kartasidan pul o‘tkazishni boshladi.

U jilmaydi.
— O‘yin boshlandi.

Ular mehmonxonani tark etayotgan payt Han Ji Sung kutilmaganda Rheaga tikildi.

Uning ko‘zlari xiyol qisildi.
— Qiziq... Men sizni ilgari qaerdadir ko‘rganman, shunday emasmi?

Rhea yuragini ushladi. U meni tanidimi?!

Han Ji Sungning nigohi Rheadan uzilmasdi. U biroz shubhali jilmayib, qo‘lidagi ichimlikdan ho‘pladi.

— Sizni ilgari qaerdadir ko‘rgandekman...

Rhea bir lahza o‘zini yo‘qotgandek his qildi. Uning miyasi chaqmoqdek ishlay boshladi. Bu shunchaki tasodifmi yoki u meni tanidimi?

Jungkook yonidan asta o‘tdi va past ovozda shivir qildi:
— Tabassum qil. Hech narsa sezdirma.

Rhea chuqur nafas oldi va Han Ji Sungga yoqimli jilmaydi.

— Balki siz Instagram yoki shou-biznes yangiliklarida ko‘rgandirsiz. Oxirgi paytlarda juda ko‘p intervyu berib yuribman.

Ji Sung bosh chayqadi, ammo shubhali nigohi hali ham Rheadan ketmasdi.

— Balki... Lekin sizning nigohlaringiz juda tanish. Qachonlardir sizni ko'rgandayman

— Hayotda ba’zan shunday bo‘ladi. Ehtimol, men kim bilandir o‘xshashdirman.

Han Ji Sung kulib qo‘ydi va ichimligini yana bir marta ho‘pladi.

— Balki...

Lekin bu suhbat Rheadan oldin Jungkookning g‘azabini qo‘zg‘adi. U Han Ji Sungning yuziga tik boqdi va Rhea oldinga yurishi bilan sekin orqasidan ergashdi.

Jozef quloqchinlarini olib, tizzasiga urildi. "Barcha fayllar yuklab olindi!" U darhol shifrlangan kodlarni buzib, Han Choi Wookning barcha hisob raqamlarini bloklashga tayyor edi.

Charles esa o‘z vazifasini bajarayotgan edi – mehmonlarning e’tiborini tortish.

Lekin hech kim bitta muhim narsani sezmay qoldi.

Zalning burchagida turgan Han Choi Wook Rhea bilan o‘g‘lining suhbatini kuzatib turgan edi. U qoshlarini chimirib, o‘ziga past ovozda gapirdi:

— Qiziq... bu qizning nigohlari menga kimnidir eslatyapti...

Ular baldan chiqib, mehmonxonaga qaytishdi.

Jozef darhol noutbukiga o‘tirib, tizimlarni tekshira boshladi.
— Barcha hisoblar ochildi. Lekin 24 soat ichida hamma narsani bitirishimiz kerak. Keyin hammasi yopiladi.

Rhea deraza oldida turardi. Uning ongi o‘yin ichida edi. Han Ji Sungning nigohlari, Han Choi Wookning shubhali qarashlari... Ular meni tanib qolishdimi?

Jungkook esa orqasidan sekin yaqinlashdi va shivirladi:
— Sen bugun juda xavfli harakat qilding.

Rhea unga yuzlandi.
— Shubhalanmayapti deb o‘ylaysanmi?

Jungkook lablarini qattiq tishladi. U Rhea uchun xavotirda edi. U doim shunday bo‘lgan. Lekin bu safar o‘yin haddan tashqari xavfli edi.

— Bu ishni tugatib, ketamiz. Bu safar sening hayoting o‘yin emas.

Rhea unga yaqin keldi va pichirladi:
— Men uchun bu shunchaki o‘yin emas. Bu mening hayotim.

Uning nigohlarida g‘azab va qasos bor edi.

Jungkook bir lahza jim qoldi. U har doim Rhea uchun jonini berishga tayyor edi. Lekin hozir, ilk bor, u bu qizning yuragida hissiyot emas, balki nafrat borligini tushundi.

Charles divanda yotgancha ularni kuzatardi. U Rheadan ko‘z uzmasdi.

"Bu qiz shunchalik chiroyli... lekin uning qalbi hamon og‘riq bilan to‘la."

Lekin bu ish hali tugamagan edi....

Mana angelicaslarim Now you see me yangi ffmizning birinchi qismini tugatib oldik. Birinchi qismi unchalik qiziq boʻlmasligi mumkin. Lekin keyingi qismlari bundanda qiziq bolishini vaʼda beraman. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Kommentariyada fikrlarizni kutaman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi 😉

Final Episode: 10

Author by: @Kim_Rona

Jihoon Yelenaning boʻyniga pichoq tiragancha Jungkookga jilmaydi.

--Yelenaning tirik qolishini istasang menga bankdagi hisob raqamingdagi barcha pullarni va omborxonangdagi narkotik moddalarni menga berasan. Aks holda koʻz oldingda uni oʻldiraman...

--Jihoon ahmoqlik qilma. Pichoqni Yelenadan ol...

--Hammasi oʻzingning qoʻlingda Jungkook. Hoziroq aytganimni bajar yoki Yelenani boshqa koʻrmaysan.

Xona ichidagi vaziyat tobora taranglashardi. Shu payt, Yelena birdan Jihoonning qoʻlini tishlab oldi. Jihoon og‘riqdan qichqirib yubordi va shu lahzadan foydalanib, Jungkook chaqqonlik bilan oldinga otildi.

Bir soniyadan keyin Jihoon polga quladi, Jungkook esa uning qo‘lidagi pichoqni tepkilab yubordi va unga to‘pponchani qaratdi. Jihoon qo‘rqib ortga tislandi.

Yelena esa shoshilinch Jungkookning ortiga o‘tib, hushini yo‘qotayozgan holatda unga suyanib qoldi.

"Hammasi tugadi, Jihoon," – dedi Jungkook sovuq ohangda. "Endi sening o‘yinlaring tugadi."

Jihoon qochmoqchi bo‘ldi, ammo darvozadan ichkariga Yoongining odamlari yugurib kirib kelishdi. Ular Jihoonni mahkam ushlab oldilar.

Jungkook chuqur nafas olib, Yelenaga qaradi. Yelenaning ko‘zlarida yosh qalqib turardi, ammo u hali ham kuchli edi.

"Men seni yo‘qotishdan juda qo‘rqdim," – pichirladi Jungkook, Yelenani bag‘riga mahkam tortib.

Yelena esa uni mahkam quchoqlab, pichirladi: "Endi hammasi tugadi, to‘g‘rimi?"

Jungkook uning sochlarini silab, ko‘zlarini yumdi. "Ha, endi hammasi tugadi..."

Yelena Jungkookning bag‘rida hansirab turardi. Uning yuragi tinchlanmayotgan edi, ammo u o‘zini xavfsiz his qilardi. Jihoonni Yoongining odamlari olib chiqib ketayotganini ko‘rgan Jungkook esa bir lahza bo‘lsa ham yengillik his qildi. Ammo ich-ichidan g‘azab ham qaynab turardi.

Jihoon ketayotib ham yovuzona kulib, oxirgi so‘zlarini aytdi: "Bu hali tugamagan, Jungkook. Sen meni yo‘q qilmoqchi bo‘lding, lekin men yana qaytaman... va bu safar senga ham, Yelenaga ham chindan zarar yetkazaman!"

Jungkookning jag‘lari qattiq siqildi. U Jihoonni shu joyning o‘zida yo‘q qilishni istar edi, lekin Yelena yonida bo‘lgani uchun o‘zini bosdi.

"Yo‘q, Jihoon," – dedi u past, ammo xavfli ohangda. "Bu tugadi. Sen endi hech kimga zarar bera olmaysan."

Jihoon odamlari tomonidan tortib olib ketilayotganda, Jungkook Yelenaning yuziga qaradi. U titrar, lekin o‘zini bardam tutardi.

"Yur, bu yerdan ketamiz," – dedi Jungkook.

U Yelenaning qo‘lidan ushlab, uni mashinaga o‘tqazdi. Ular yo‘l bo‘ylab jim ketishardi. Faqat Jungkookning barmoqlari Yelenaning kaftidan ajralmasdi, go‘yo u yana yo‘qolib qolishidan qo‘rqayotgandek.

Jungkook va Yelena vaqtincha himoyalangan joyda yashayotgan edi. Ammo Jungkookning ichki sezgilari tinch emasdi. U Jihoonning orqasida kimdir borligini sezardi.

Shu kuni Jungkook Yoongi bilan uchrashdi.

"Jihoonni politsiyaga topshirdik, lekin uning ortida katta odamlar bor," – dedi Yoongi.

Jungkook stulga suyanib, chuqur o‘yladi. "Kim?"

Yoongi unga qarab, jiddiy ohangda dedi: "Men hali ismini aniqlay olmadim, lekin Jihoon shunchaki piyoda ekan. Kimdir undan foydalanayotgan."

Jungkook mushtlarini siqdi. "Men bu safar bu o‘yinni tugataman."

Ammo aynan shu paytda, qo‘ng‘iroq yangradi. Jungkook telefonini oldi va ekranga qaradi.

Noma’lum raqam…

U shubhaga tushdi, ammo baribir qo‘ng‘iroqni oldi.

"Xo‘sh?" – dedi u sovuq ohangda.

Telefonning narigi tomonidan tanish, ammo sovuq ovoz eshitildi: "Men hali qaytdim deb aytgan edim, to‘g‘rimi? Yana o‘yin o‘ynashga tayyormisan, Jungkook?"

Shu payt J-Hope o‘zining maxfiy bazasida, qorong‘u xonada stulga o‘tirib, jilmayib turardi. Uning yonida esa boshqa bir kishi bor edi — Daniel!

— Demak, Jungkook hali ham kuchli o‘ynayapti? — deb so‘radi Daniel jilmayib.

— Ha, lekin u meni osonlikcha yengolmaydi, — dedi J-Hope. — Endi biz unga shunday zarba beramizki, u hech qachon tiklana olmaydi!

— Rejang nima? — so‘radi Daniel.

— Ronani! — dedi J-Hope, ko‘zlari yaltirab. — Agar biz Ronani qo‘lga olsak, Yoongi ham, Jungkook ham qoʻlga tushadi !

--Yaxshi men roziman. Lekin Ronaga zarar yetmasligi kerak...

--Buni endi vaqt koʻrsatadi...

Rona universitetdan qaytayotganida yo‘l chetida yig‘lab turgan kichkina qizchani ko‘rib qoldi. Qizcha kichkina qo‘llari bilan ko‘z yoshlarini artar, yuzida esa qo‘rquv ifodasi bor edi.

— Opajon, iltimos, menga yordam bering... — dedi u titroq ovozda.

Rona yuragi ezilib, darhol qizchaga yaqinlashdi.

— Nima bo‘ldi, qizaloq? Ota-onang qayerda?

— Men... men ularni yo‘qotib qo‘ydim. Ular shu tarafga ketishgan edi... — dedi qizcha bosh barmog‘ini tor ko‘chaga yo‘naltirib.

Rona shubha bilan atrofga qaradi. Bu joy biroz g‘alati tuyulsa-da, u bola gapirayotganiga ishondi.

— Xavotir olma, men senga yordam beraman, — dedi u mehr bilan va qizchaning qo‘lidan ushlab, tor ko‘chaga yo‘naldi.

Ammo ular yo‘lakning o‘rtasiga yetganda, ortidan qattiq sharpalar eshitildi. U shundoq burilib qaramoqchi bo‘lgandi, kimdir uning belidan mahkam tutib, orqasiga burdi!

Qarasaki bu Daniel. U ovozini chiqarishga ham ulgurmasidan unga qandaydir suyuqlikni ukol qilishdi va hushidan kettirdi.

Bu paytda Yoongi...

Yoongi ofisida o‘tirib, Ronaga qo‘ng‘iroq qilayotgan edi. Ammo u javob bermasdi!

Uning yuragi notinch bo‘lib, g‘azab bilan telefonini stolga tashladi.

— Nima bo‘ldi? — deb so‘radi Namjoon.

— Rona... u javob bermayapti. Yuragim notinch bo‘lib ketyapti, Namjoon!

Yoongi tezda qo‘rqinchli xulosaga keldi.

— Unga nimadir bo‘lgan...

U bir soniyada o‘rnidan turib, eshik tomon yugurdi.

Rona xonaga kiritildi va qattiq bog‘lab qo‘yildi. Ko‘zlari oldida faqat qora pardalar va himoyalangan devorlar bor edi. Nafas olishi qiyinlashganini sezdi. U qayerdaligini bilmasdi, lekin bu joy odatdagi yashirin bazalardan biri ekani aniq edi.

J-Hope sekin qadam tashlab, Ronaning oldiga keldi. U sovuq tabassum bilan Ronaning sochlarini barmoqlari orasiga olib, sekin siladi.

— Yoongi va Jungkook seni qanchalik yaxshi ko‘rishini bilaman. Shu sabab sen men uchun juda foydali bo‘lishing mumkin, Rona.

Rona tishlarini tishlab, nafrat bilan unga tikildi.

— Mendan nima istayapsan, J-Hope?

J-Hope kulib yubordi.

— Men? Men hech narsa istamayman... Lekin Yoongi va Jungkook menga bir narsani berishlari kerak.

Shu payt eshik ochildi va Daniel ichkariga kirdi. Uning qo‘lida telefon bor edi. U jilmayib, J-Hopening yoniga kelib, ekranni unga uzatdi.

— Yoongi bilan bog‘landim, — dedi Daniel. — U hozir keladi.

J-Hope jilmaydi va Ronaning qo‘liga qaradi.

— O‘ylashimcha, sen ham bizga yordam berasan, Rona.

— Qanday yordam? — dedi Rona shubha bilan.

— Yoongiga telefon qilasan va unga mening shartimni yetkazasan, — dedi J-Hope. — Agar u barcha yashirin narkotik omborlarini menga topshirmasa, sening hayoting xavf ostida bo‘ladi.

Rona nafrat bilan bosh chayqadi.

— Hech qachon!

J-Hope asta-sekin pichog‘ini oldi va Ronaning bo‘yniga yaqinlashtirdi.

— O‘ylab ko‘r, Rona... Bu yo‘q joydan o‘lib ketishni istamayotgandirsan?

Yoongi mashinasini katta tezlikda haydab kelayotgan edi. Uning yonida Jungkook ham bor edi.

— J-Hope nega bunday qilayapti? U doim bizga qarshi emasdi-ku? — dedi Jungkook g‘azab bilan.

— Unga hech qachon ishonish mumkin emas edi, — dedi Yoongi qahr bilan. — Endi u bizning hamma joylarimizni qo‘lga kiritmoqchi.

Jungkook mushtini mahkam tugdi.

— Agar Ronaga ozor bersa, men uni o‘ldiraman!

Yoongi hech narsa demadi, lekin uning ko‘zlarida qotillik sharpasi ko‘rinib turardi.

Ular maqsadga yetib kelishdi. Yoongi mashinadan tushib, eshikni tepib ochdi.

Ichkarida esa...

J-Hope jilmayib turgancha Ronaning qo‘llarini ushlab turardi.

— Nihoyat yetib kelding, Yoongi, — dedi u mamnunlik bilan. — Seni kutayotgandim.

Jungkook va Yoongi shokka tushdi.

Yoongi va Jungkook bir lahzaga J-Hopega tikilib qoldi. Bu odam bir paytlar ularning yaqin hamkori edi. Endi esa eng katta dushmanga aylangan edi.

J-Hope kulimsirab Ronaning bo‘yniga pichoqni yaqinlashtirdi.

— Juda tez keldinglar, — dedi u shoshilmay. — Demak, sen uchun bu qiz shunchalik muhim, Yoongi?

Yoongi hech narsa demadi. Uning nafas olishi ham sekinlashgan edi. U Ronaga tikildi. Qizning ko‘zlarida qo‘rquv va g‘azab aralashib ketgan edi.

Jungkook esa mushtini mahkam tugdi.

— Agar unga ozor yetkazsang, bu sening oxiring bo‘ladi, J-Hope.

J-Hope kuldi.

— Men ozor yetkazishni istamayman. Faqat shartim bor.

— Nima istaysan? — deb so‘radi Yoongi sovuqqina.

— Juda oddiy. Menga narkotik omborlaring va vino biznesingni topshir. Aks holda… — u Ronaning bo‘yniga yanada yaqinroq pichoqni keltirdi.

Rona bir lahzaga ko‘zlarini yumdi. U Yoongiga umid bilan qaradi.

Yoongi qahr bilan J-Hopega tikildi. U juda uzoq sukut saqladi. Keyin asta-sekin jilmaydi.

— Men rozi bo‘laman, — dedi u.

Jungkook shokka tushdi.

— Yo‘q! Yoongi, sen buni qila olmaysan!

Yoongi unga bir qarab oldi, keyin yana J-Hopega tikildi.

— Lekin bitta shartim bor.

J-Hope qiziqib qaradi.

— Qanday shart?

Yoongi sekin oldinga yurdi.

— Ronani qo‘yib yubor. Keyin istaganingni olasan.

J-Hope unga tikilib qoldi. U nimanidir o‘ylayotgandek edi. Keyin jilmaydi.

— Demak, bu qiz sen uchun juda muhim, ha?

Yoongi hech narsa demadi. Uning ko‘zlarida olov yonardi.

J-Hope past ovozda kuldi va Ronaning qo‘lidagi bog‘ni yechdi.

— Unda bo‘ldi. Sen yutding, Yoongi. Ammo unutma, endi sening biznesing menga tegishli.

Rona yuragi tez urgancha atrofga qaradi. Uning yuragi bezovta edi, ich-ichidan nimadir yomon narsa yuz berishini his qilardi. Yoongi uni orqasiga olib, o‘zi Danielga qarab qadam tashladi.

“Qani, Daniel, bo‘ldi. Rona bilan ishing yo‘q. Uni qo‘yib yubor,” dedi u jahl bilan.

Daniel esa qahr bilan kuldi. Uning ko‘zlarida g‘azab va rashk mujassam edi. U qo‘lidagi qurolni mahkam ushlab, Ronaga tikildi.

“Yo‘q! Agar u meniki bo‘lmasa, senga ham tegishli bo‘lmaydi, Yoongi!” deya baqirdi va qo‘lidagi qurolni Rona tomon ko‘tardi.

BANG!

Hamma narsa shu bir soniyada yuz berdi. Rona hayrat va dahshat ichida Yoongiga qaradi, lekin uning yuragi birdaniga og‘ir tortdi. Qizning jasadi qaltirab, sekinlik bilan yiqildi. Oq libosining usti qizil qon bilan bulg‘andi.

“RONAAAA!!” Yoongi unga yugurib bordi, lekin qiz allaqachon zaif torta boshlagan edi.

Jungkook uzoqda turib qotib qoldi. Uning boshi aylanib ketdi, nafas olishi qiyinlashdi. “Yo‘q… Bu ro‘yo bo‘lishi kerak… Bu ro‘yo bo‘lishi kerak!”

Shu payt birdan orqadan mashinalar shiddat bilan kelib to‘xtadi. Taehyung va uning odamlari avtomatlarga o‘ralgancha joyga bostirib kirishdi.

“Hamma joyida to‘xtasin! Qurollaringni tashlang!” deb baqirdi Taehyung.

J-Hope va Daniel chekinishga harakat qildi, lekin Taehyungning odamlari ularni o‘rab oldi. Daniel qochmoqchi bo‘ldi, lekin Taehyungning o‘zi uni bir zarbada yiqitdi.

“Bu sening oxiring, Daniel,” dedi Taehyung sovuq ohangda. U qurolni Danielning boshiga tiradi.

Yoongi esa Ronaning tanasini mahkam quchib turardi. Qizning nafasi allaqachon sustlashgan edi. U lablarini qimirlatar, lekin ovozi chiqmasdi. Uning kaftlari Yoongining yuzini silashga harakat qildi.

“Men… seni sevaman…” dedi u shivirlagancha va so‘nggi nafasini oldi.

Yoongining butun tanasi qotib qoldi. U Ronaning sovib borayotgan qo‘llarini mahkam ushlab turdi. Qizning tanasidan hayot asta-sekin chiqib borayotganini his qildi. Uning yuragi butunlay sinib ketdi.

“Yo‘q… Yo‘q… YO‘Q!!” U yig‘lashdan o‘zini tiya olmadi.

Jungkookning mushtlari qattiq tugildi, uning butun vujudi titrardi. Yelena ham dahshat bilan bu manzarani tomosha qilar, lekin hech narsa qila olmasdi.

Hamma jim qoldi. Faqatgina shamol va Yoongining yurakni o‘rtovchi faryodi eshitilardi.

Bir hafta o‘tgach…

Tungi osmon yurakni siqadigan darajada g‘amgin edi. Yomg‘ir pastak yurib, ko‘chalarni shalabbo qilayotgandi. Hamma jimjit, lekin bu sukunat yurakni battar ezardi.

Yoongi qabristonda, marmar qabr yonida tiz cho‘kkancha sukut saqlardi. Uning ko‘zlari qizargan, qo‘llari esa musht bo‘lib tugilgan edi. Ronaning ismi yozilgan oppoq qabr toshini silab, ich-ichidan yig‘lar edi.

“Seni himoya qila olmadim, Rona… Kechir meni…” Uning ovozi titrardi.

Uning ortida Jungkook ham turardi. U hech qachon bunday ojiz holga tushmagan edi. Qahri qaynardi, lekin bu safar dushmaniga emas, balki o‘ziga edi. Agar men tezroq harakat qilganimda, balki hammasi boshqacha bo‘lar edi… deb o‘ylardi u ichida.

“Biz ularning har birini yo‘q qilamiz,” dedi Jungkook sovuq ovozda. “J-Hope va Daniel bizning qo‘limizdan tirik chiqmaydi.”

Yoongi esa javob qaytarmadi. U faqat Ronaning qabriga uzoq tikildi. Chunki u uchun endi hamma narsaning ahamiyati yo‘q edi.

J-Hope maxfiy bunker ichida turgancha telefon orqali kim bilandir gaplashardi.

“Reja o‘zgarmaydi. Yoongi va Jungkook hali hammasini qo‘llarida ushlab turishibdi. Biz ularni yo‘q qilishimiz kerak. Men bu yerda uzoq qololmayman, hamma joyda odamlarim bor, lekin ehtiyot bo‘lishim kerak.”

Telefon narigi tomonida xirillagan ovoz eshitildi: “Senga bu imkoniyat oxirgisi. Agar bu safar ham ishni eplay olmasang, sening ham umring uzoq bo‘lmaydi.”

J-Hope lablarini qattiq tishladi. “Men buni oxiriga yetkazaman,” dedi u tishlari orasidan. “Yoongi mendan hammasini tortib oldi. Endi u ham xuddi men kabi barcha yaqinlarini yo‘qotishi kerak.”

Daniel esa xonada burchakda bog‘langancha o‘tirardi. Uning lablari qonga belangan edi, ehtimol Taehyungning odamlari so‘roq paytida uni urgan bo‘lishlari mumkin. Lekin u faqatgina kulardi.

“Siz buni tushunmaysiz,” dedi u jilmayib. “Yoongi va Jungkook mendan qutulgan bo‘lishlari mumkin, lekin men bu urushni boshlab bo‘ldim. Rona mendan bo‘lmadi… lekin u ham Yoongiga tegishli bo‘lmadi!”

U baland kulib yubordi, lekin hech kim unga e’tibor bermadi. Chunki u endi mag‘lub bo‘lgan odam edi.

Oradan yana bir kun o‘tdi…

Jungkook Yelenaning qo‘lini ushlagancha uning oldida tiz cho‘kdi. “Men seni himoya qilaman. Endi hech qachon seni yo‘qotmayman.” Uning nigohlari qat’iyat bilan yonardi.

Yelena esa unga ohista kulib qaradi. “Men sen bilan bo‘lishni xohlayman, Jungkook.”

Jungkook boshini egib, Yelenaning qo‘lini peshonasiga qo‘ydi. “Bu urush tugamadi, lekin seni har qanday yomonlikdan asrayman.”

Endi Jungkook va Yoongi oldinda turgan hal qiluvchi jangga tayyorgarlik ko‘rayotgan edi. Bu faqat oddiy qasos emas edi – bu ularning hayot-mamot masalasi edi.

Shaharning chekka hududidagi tashlandiq omborxona. Chiroqlar miltillab, atrof jimjit edi. J-Hope va uning sirli hamkori qorong‘ida ko‘rinmaslik uchun maxsus niqob taqib olishgan edi.

“Bu safar hammasi tugaydi,” dedi J-Hope past ovozda. “Yoongi va Jungkook bizni izlayotgan bo‘lishi mumkin, lekin ular buni kutishmagan.”

Uning oldida bir odam turardi – qora kiyimli, yuzi deyarli ko‘rinmayotgan sirli shaxs. Uning ovozi sovuq va sezilarli darajada xotirjam edi.

“Bu so‘zlarni oldin ham aytgansan,” dedi u beparvo ohangda. “Lekin Yoongi va Jungkook hali ham tirik. Bu safar ham shunday bo‘lib qolsa, men seni ham qutqara olmayman.”

J-Hope lablarini tishlab, jahli chiqib ketdi. “Bu safar hech kim qutulmaydi.”

Ammo u bir narsani bilmasdi…

Omborxonaning ortida Yoongi va Jungkookning odamlari ularning harakatlarini kuzatib turishardi.

Jungkook qurollangan holda Yoongiga qaradi. “Bu bizning so‘nggi imkoniyatimiz. Biz ularni shu yerning o‘zida yo‘q qilamiz.”

Yoongi asta jilmaydi. Uning ko‘zlarida o‘t chaqnab turardi. “Mening faqat bitta maqsadim bor – Ronaning o‘limi uchun qasos olish.”

Yoongi va Jungkook bir necha daqiqa ichida omborxonaga kirib, hammani yo‘q qilish rejasini tuzishdi. Biri ichkaridan, ikkinchisi tashqaridan hujum qilishi kerak edi.

Jungkook shartta pichog‘ini oldi va Yoongiga qaradi. “Bu safar rahm-shafqat bo‘lmaydi.”

Yoongi esa sovuq ohangda javob berdi: “Men allaqachon rahm-shafqatni unutganman.”

Yoongi shiddat bilan ichkariga kirdi. J-Hope va uning sirli hamkori hali hech narsani tushunib ulgurmasdilar. Jungkook esa deraza orqali kirib, J-Hopening odamlarini birin-ketin yo‘q qila boshladi.

J-Hope ortiga o‘girilib, Yoongini ko‘rib qotib qoldi. “Bu… bu mumkin emas!”

Yoongi unga bir qadam yaqinlashdi. Uning nigohida nafrat va qasos aks etgan edi.

“Sen Ronani mendan tortib olding,” dedi u past, lekin keskin ovozda. “Endi sening navbating.”

Shu payt Daniel qochib ketmoqchi bo‘ldi. Lekin Yoongi buni oldindan bilardi. U shartta qurolini Danielfga o‘qtaldi.

“SEN KETOLMAYSAN!” deb baqirdi Yoongi va Danielfga o‘q uzdi.

Daniel yiqildi. Uning og‘zidan qonga qorishgan so‘zlar chiqdi: “Men… men faqat Ronani senga berishni xohlamagandim…”

Yoongi unga sovuq qaradi va yana bir o‘q uzdi. Bu safar Daniel jim bo‘lib qoldi.

Jungkook J-Hopening oldiga kelib, uni devorga tiradi. “Sening o‘yinlaring tugadi.”

J-Hope esa qah-qah urib kuldi. “Siz o‘ylaganingizdek emas… Bu faqat boshlanishi.”

Jungkook shartta uning yuragiga pichoq urdi. “Bu tugadi.”

J-Hope ohangida hanuzgacha kulimsirash bor edi, lekin u asta-sekin ko‘zlarini yumdi.

Yoongi Ronaning qabriga yana bir bor bordi. U bu gal sukut saqlamadi. Faqat past ovozda shivirladi: “Men qasos oldim, Rona… Sen endi tinch uxla.”

Jungkook esa Yelenaning qo‘llaridan mahkam ushlab turardi. Endi u o‘zining yagona sevgisini hech qachon yo‘qotmasligini bilardi.

Bu jang tugadi. Lekin ular endi yangi hayotni boshlashlari kerak edi.

THE END

Mana angelicaslarim Devil's princessesning finalini ham tugatdik. Toʻgʻrisi qanday yozganimni bilmayman. Bazan hayot biz xohlaganimizday boʻlmaydi. Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Kommentariyaga fikrizni yozing.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi.

Final Episode : 10

Author by : @Kim_Rona

Oradan Uch Yil O‘tdi...

Seulning shovqinli, har doim harakatda bo‘lgan ko‘chalari. Uch yil oldin ham bu shahar shunday edi, lekin Ronaning yuragida hamma narsa butkul o‘zgarib ketgan edi. Italiyaning iliq havosi, sokin hayoti va o‘qish bilan band kunlari ortda qoldi. Endi u yana Seulda. O‘z shahrida. Lekin bu yer unga begona tuyulardi.

Rona aeroport eshigidan chiqqanida, yuragi tez ura boshladi.

“Men Seulga qaytdim,” deb pichirladi u o‘ziga. O‘tmishni ortda qoldirishga urinardi, lekin yuragidagi bo‘shliq unga tinchlik bermasdi.

Flashback 3 yil oldin

Shifoxona xonasi haliyam jimjit edi. Faqat yurakni ezadigan sukunat hukm surardi. Yoongi boshqa Ronaga qaramasdi, u faqat shiftga tikilib yotardi. Ronaning yuragi esa tez urar, ichidan qattiq og‘riq o‘tardi.

— Yoongi, — Rona yana shivirladi. — Men seni yo‘qotishni istamayman…

Yoongi chuqur nafas oldi. Nigohi sovuq edi.

— Men esa seni yo‘qotib bo‘ldim, Rona.

Ronaning nafasi ichida qoldi. Shu birgina so‘z butun olamini ag‘dar-to‘ntar qilib yubordi. Ko‘z oldida avtohalokatdan oldingi janjal, uning achchiq so‘zlari, Yoongining yo‘l chetida qulab tushgan qiyofasi yana gavdalandi.

— Men seni kechirolmayman, — dedi Yoongi. Ovozi qaltirardi, lekin baribir sovuqligicha qoldi.

— Nega? — Rona endi chidolmadi. — Axir men xato qilganimni tushundim! Seni sevaman, Yoongi! Seni sog‘indim…

— Endi kech… — Yoongi unga yuzlanmasdan gapirdi. — Sening men uchun nima deganingni hech qachon unutmayman.

Rona seskanib ketdi. Yuragi og‘ridi. Lekin Yoongi ham shunchaki gapirmayotganini tushundi. U rostdan ham undan voz kechayotgan edi.

— Demak, hammasi tugadi? — Ronaning lablari titradi.

Yoongi uzoq tikilib turdi. So‘ng asta bosh irg‘adi.

— Ha…

Ronaning yuragi muzlab ketdi. Qo‘llari zaiflashdi, nigohi bo‘shashdi. Bu so‘zlar uning ichidagi so‘nggi umidni ham yo‘q qilib yubordi.

— Unda xayr, Yoongi…

Rona teskari burildi va shifoxona xonasidan yurib chiqdi. Har bir qadam tashlash unga ming marta og‘riq berardi.

Oradan bir hafta o‘tdi

Rona shifoxonaga qaytib bormadi. Yoongidan ham hech qanday xabar olgani yo‘q. U faqat o‘zini o‘qishga ko‘mib tashladi. Lekin hech narsa unga Yoongini unutishga yordam bermasdi.

Bir kuni Enriko unga yaqinlashdi.

— Hammasi yaxshi-mi? — u jiddiy nigoh bilan Ronaga qaradi.

— Ha, yaxshi, — Rona o‘zini kulimsiraganday tutdi, lekin bu kulgu shunchaki yolg‘on edi.

Enriko indamadi. U hammasini tushundi.

— Sen hali ham uni yoqtirasan…

Rona unga qaradi. Ko‘zlari yorug‘, ammo ichida qandaydir o‘zgacha g‘am bor edi.

— Ha… lekin endi kech…

Enriko chuqur nafas oldi. Rona qanchalik kuchli ko‘rinishga harakat qilmasin, aslida ich-ichidan ezilayotganini bilar edi.

— Unda hech bo‘lmaganda yuragindagi og‘riqdan qutulishga harakat qil. Chunki seni azob chekayotganingni ko‘rish og‘ir…

Rona chuqur nafas oldi. Enrikoning so‘zlari rost edi. Lekin bu og‘riqni unutish oson emasdi…

Yoongi esa…

Yoongi shifoxonadan chiqdi. Lekin uning ichida hali ham Ronaning so‘zlari jaranglardi. "Men sen uchun majburiy inson emasman."

U o‘zini qattiqroq tutishga majbur qildi. Agar Rona uni tashlab ketishni istagan bo‘lsa, unda u ham ortga qaramasligi kerak!

Yoongi Seulga qaytgan kuni yomg‘ir yog‘ayotgan edi. U aeroportdan mashinasiga o‘tirib, shahar markaziga qarab yo‘l oldi. Xuddi hech narsa o‘zgarmagandek tuyuldi, lekin aslida hammasi butunlay boshqacha edi.

U Italiyada qancha vaqt qolmasin, Ronaning siymosi xayolidan chiqmasdi. Lekin u o‘ziga bergan va’daga sodiq qoldi — ortga qaramadi, hech qachon.

Rona Italiyada hayotini davom ettirardi. O‘qishi yaxshi ketayotgandi, lekin ichidagi bo‘shliq tobora kattalashib borardi. Kechalari tinch uxlay olmas, har safar ko‘zlarini yumganida Yoongini eslardi.

Enriko uni har doim qo‘llab-quvvatlardi, lekin Rona unga o‘zi xohlagan darajada ochilmasdi.

— Sen yana u haqida o‘ylayapsan, to‘g‘rimi? — Enriko bir kuni kutilmaganda so‘radi.

Rona chuqur nafas oldi.

— Ha, lekin bu hech narsani o‘zgartirmaydi…

Enriko yelkasini qisdi.

— Nega o‘zgartirmasin? Agar uni shunchalik ko‘p o‘ylayotgan bo‘lsang, demak, hali ham unga borishing mumkin…

Rona boshini chayqadi.

— Yo‘q, u meni kechirmaydi. Endi kech.

Enriko unga tik qaradi, ammo bahslashmadi. Ba’zan insonlar faqat o‘zlari haqiqatni anglaganlaridagina harakat qilishardi.

Comeback hozirgi vaqt

Rona mashinaga o‘tirib, maktabdagi do‘stlari bilan uchrashish uchun kafega bordi. Rona kafega kirib, oldingi tanish joyiga o‘tirdi. O‘zi uchun qahva buyurtma berayotgandi, birdan eshikdan ichkariga bir tanish qiyofa kirdi.

Rona yuragi gursillab urib ketdi. Uning tim qora kostyumda, jiddiy qiyofada kirib kelishi hali-hanuz uni qanchalik o‘ziga tortishini eslatdi. Ammo Yoongi yolg‘iz emasdi. Uning yonida chiroyli bir qiz bor edi.

Yoongi kulib unga biror narsa dedi, qiz esa noz bilan kulimsirab bosh irg‘adi.

Rona yuragi orqasiga tortilib ketdi. Uning tomog‘iga allanima tiqildi. Yoongi boshqa birov bilan uchrashayaptimi?.. Uning nigohlarida avvalgidek sovuqlik bor edi, lekin yurak qayerdadir chuqurda nimadir sezayotgani aniq edi.

Rona joyidan qo‘zg‘almay, ularga tikildi. Yoongi esa unga qaramadi ham. Go‘yo u hech qachon uning hayotida bo‘lmagandek…

Yoongi stolga joylasharkan, qalbida g‘alati his bor edi. Rona qaytganini bilardi, lekin aynan hozir kafeda uchratib qolishini oʻylamagan edi. Unga bu uch yil juda qiyin o‘tgan edi.

Ammo uni kechira olarmidi?

"U meni hech qachon sevmagan. Endi men undan nafratlanaman "deb o‘yladi Yoongi ichida.

U bu uch yil ichida Min korporatsiyasini kuchaytirgan, biznes hamkorlar bilan yangi shartnomalar imzolagan edi. Yonidagi qiz esa uning biznes sherigining qizi – rasmiyatchilik uchun u bilan uchrashayotgan edi.

Seulning boshqa bir qismida, katta hashamatli uyda...

Taehyung va Mira

Ularning oilaviy hayoti tinchlik va baxt bilan boshlangan edi. Ular hozir Seulga qaytgan va oilalari bilan aloqa o‘rnatgan edi. Janob Kim uzoq vaqt Mirani qabul qilmagan, lekin nabirasining tug‘ilishi hamma narsani o‘zgartirgan edi.

Ularning kichkina farzandi, Kim Jiho, endi butun oilaning sevimlisiga aylangan edi.

Mira o‘g‘lining kichkina qo‘llarini ushlagancha, shirin jilmaydi. "Sen men uchun eng katta baxtimsan" deb pichirladi u Jiho ko‘zlariga boqib.

Jiho

Taehyung esa ularga hayrat bilan termuldi. Ular og‘ir yo‘l bosib o‘tishgan edi, lekin hozir baxtli edilar.

Janob Kim esa uzoq yillar ichida birinchi marta orqaga qarab o‘yladi: "Men xato qilgan bo‘lsam kerak." U endi Mirani oilaning rasmiy kelini sifatida qabul qilgan edi.

Jungkook va Yelena

Ularning hayoti ham Seulda davom etardi. Ular endi er-xotin bo‘lishgan va katta biznes bilan shug‘ullanayotgan edilar. Yelena Jungkookning yonida bo‘lishni tanladi va bu qaroridan afsuslanmadi.

Ularning oilasi baxtli edi. Yelena yoqimli, mehribon va aqlli kelin bo‘lib chiqqan edi. Jungkook esa uni har doimgidan ham ko‘proq sevardi.

Kechqurun Seul shahrining yaltir-yultur tungi hayoti avjiga chiqqan payt, Rona dugonalari bilan klubga bordi. Uning kayfiyati g‘alati edi. Uch yil oldin Yoongi bilan bo‘lgan voqealar, Seulga qaytganidan beri har bir qadamida aks-sado berayotgandi. U o‘zini chalg‘itmoqchi bo‘ldi, ichimlik oldi, musiqaga jo‘r bo‘lib raqsga tushdi.

Lekin vaqt o‘tishi bilan spirtli ichimlik ta’sirini ko‘rsata boshladi. Boshi aylandi, yuragi tez urardi. Rona orqasiga qaytib chiqmoqchi bo‘ldi, lekin birdaniga kimdir uning yo‘lini to‘sdi. Uch nafar yigit, ko‘zlarida yomon tabassum bilan unga yaqinlashishdi.

— Bu qiz ancha sho‘x ko‘rinadi, shunday emasmi? — dedi ulardan biri, Ronaning bilagidan ushlab.

Rona hushyorlanishga harakat qildi, lekin miyasi xira tortib, oyoqlari bo‘shashib qolgandi.

— Tinch qo‘ying meni, — dedi u ovozi titrab.

— E, qo‘rqma, biz faqat sen bilan… yaqinroq tanishmoqchimiz, — yigitning ovozi pasayib, tahdidomuz tus oldi.

Lekin ular keyingi bir necha soniyada nima bo‘lganini tushunmay qoldi. Bir lahzada Yoongi oldilarida paydo bo‘ldi. Uning nigohlari muzdek sovuq, jahldan qizargan edi. U hech narsa demadi. Birinchi yigitni to‘g‘ri jag‘iga zarb bilan urdi, ikkinchisini yerga yiqitdi, uchinchisini esa bo‘g‘ib, devorga tiradi.

— Agar hayotingdan to‘ygan bo‘lsang, unga yaqinlashasan, — dedi Yoongi sovuq ohangda.

Yigitlar dahshatga tushib, hech narsa demasdan qochib ketishdi.

Rona esa shok holatida Yoongiga qaradi. Uning qahri og‘rigan, lekin nigohlarida noziklik ham bor edi. Mastlik uni yanada emotsional qilgan edi. Birdan yig‘lab yubordi.

— Nega? Nega doim meni himoya qilasan? Nega meni yo‘qligimda ham azob berishni davom ettirding? — dedi u Yoongining ko‘zlariga tikilib.

Yoongi bir muddat sukut saqladi. Uning qo‘llari qattiq siqilgan, yuragi esa xuddi qafasga qamalib qolgan yirtqichdek o‘zini urayotgandi.

— Men seni hech qachon unutolmadim, Yoongi… — Ronaning ovozi past tortdi. — Uch yil… Uch yillik qiynoq! Har kuni seni esladim, har kuni seni qo‘msadim… Sensiz yashash, sensiz uxlash, sensiz nafas olish qanchalik og‘irligini bilasanmi?!

Rona endi o‘zini tutolmadi. U Yoongining ko‘kragiga boshini qo‘yib yig‘lay boshladi.

— Agar mendan nafratlansang… nega meni himoya qilasan? Nega meni yana qutqarding? — uning ovozi titradi.

Yoongi asta Ronaning belidan ushladi, lekin o‘zini nazorat qilishga harakat qildi. Uning ham yuragi og‘rirdi. U ham Ronani sevardi. Lekin… g‘urur, o‘tmish, armonlar uni to‘xtatardi.

Rona hozir juda mast edi. O‘z his-tuyg‘ularini nazorat qila olmasdi. Yuzidan issiq yoshlar dumalab tushdi, lekin u Yoongini yanada mahkam quchoqladi.

— Men seni tark etmadim, Yoongi… — dedi u titroq ovoz bilan. — Men seni unutolmadim! Uch yil davomida har kuni yuragimda seni olib yurdim. Har kecha seni eslab yig‘ladim… Sensiz bir kun ham o‘tmasdi…

Yoongi jim bo‘lib qoldi. U Ronani tinchlantirish uchun qo‘llarini yelkasiga qo‘ydi, lekin bu harakat uning o‘zi uchun ham juda og‘ir edi. Yuragining tubida g‘azab va sevgi kurashayotgandi.

— Nega yig‘layapsan, Rona? — Yoongi uning yuzidagi yoshlarni barmoqlari bilan artdi. — Nega mendan ketganingdan keyin endi qaytib kelib, yuragimni yana larzaga solyapsan?

— Chunki men seni sevaman… — Ronaning ovozi shunchalik zaif chiqdi, go‘yo u shunday demasligi kerakdek, lekin yuragi unga bo‘ysunmadi.

Yoongi chuqur nafas oldi. U Ronaning ichidagi achchiq dardni sezib turardi. Ammo shu paytgacha unda faqat alam va rashk bor edi. Uch yil avvalgi voqealar xayolida yana qaytadan jonlandi. Ronaning uni qanday rad etgani, qanday sovuq munosabatda bo‘lgani… Bu alam hali ham yuragini kemirardi.

— Sevaman, deysan-a… — dedi Yoongi qattiq ohangda. Uning lablarida kinoyali tabassum paydo bo‘ldi. — Shunchaki mastsan, Rona. Ertalab uyg‘onsang, yana o‘sha sovuqqon qizga aylanishingni bilaman.

— Yo‘q! — Rona boshini chayqadi. U Yoongining yuzini qo‘llari bilan ushladi va uning ko‘zlariga tikildi. — Men haqiqatan ham seni sevaman! Shuni tushun!

— Juda kech, Rona… Juda kech… — uning ovozi past eshitildi.

Rona qaltirab ketdi.

— Nima demoqchisan? — Ronaning yuragi tez urdi.

Yoongi sekin boshini chayqadi.

— Men senga ishonmayman.

Rona titray boshladi. Mastligi biroz tarqalgandek edi. Yuragi og‘ridi, nafasi siqildi.

— Nega? — dedi u shivirlab.

Yoongi ko‘zlarini yumdi. Bir lahzaga yuragi yengil tortgandek bo‘ldi, lekin u o‘ziga kelib, yana sovuq ohangda gapirdi:

— Chunki men ham seni sevganman, lekin sen meni sindirding… Endi navbat meniki, Rona. Endi men seni azobga solaman.

Bu so‘zlar Ronaning yuragini parchaladi. Yoongi esa sekin ortga burilib, undan uzoqlasha boshladi. Rona esa uni to‘xtatmoqchi bo‘lib oldinga intildi, lekin oyoqlari bo‘shashdi. Ichidan qandaydir bo‘shliqni his qildi.

Uning sevgan odami hozir qarshisida turardi, lekin uni yengib bo‘lmas devor o‘rab olgandi…

Oradan bir hafta o‘tdi…

Rona o‘zini yo‘qotgandek edi. Shu hafta davomida hech narsa yemadi, hech kim bilan gaplashmadi. Uning miyasi faqat Yoongi bilan band edi. U nega shunday dedi? Nega uni shunchalar qattiq jazolamoqchi? Yoongi uni chindan ham azoblash uchun qaytib keldimi?

Bir kecha oldin Yoongi uni qutqarganida yuragi yana umid bilan to‘lgandi. Ammo endi, Yoongining so‘nggi gaplari uning ichini yana ayovsiz kemirayotgandi. "Endi men seni azobga solaman." Bu so‘zlar har safar esiga tushganda ko‘zlaridan yosh chiqib ketardi.

Ronaning joni qiynalardi. Ichida nimadir uni sindirib, majburan o‘tmishga qaytaryapti. U hozir Yoongining oldiga borib, hammasini ochiq aytishni xohlardi. Lekin… Yoongi uni qabul qiladimi?

U divanda yotgancha shiftga tikilib qoldi. Shu payt telefoniga xabar keldi. U shosha-pisha olib ochdi.

Yoongi:
Bugun soat 8 da "Rose Diamond" restoranga kel. Kechikma.

Ronaning yuragi shunaqangi qattiq urib ketdiki, u hatto nafas ham ololmay qoldi. Yoongi nega uni chaqiryapti? Nimadir rejalashtiryapti shekilli… Lekin nima?

U xayollar ichida qotib qoldi, lekin borishi kerakligini bilardi. Yoongi bu safar yana uni sindirishga harakat qilishi mumkin edi… Lekin Rona bu safar ortga chekinmaslikka qaror qildi.

Rona restorga kirganida Yoongini ko‘rib yuragi yana g‘ashlandi. U stolda, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib, sovuqqina unga tikilib turardi. Lekin Yoongining yonida yana kimdir bor edi.

Bir qiz… juda chiroyli, kelishgan, nafis kiyingan. Uning yuzidan qandaydir mag‘rurlik yog‘ilib turardi. Qiz Yoongining qo‘lidan ushlab o‘tirardi.

Rona ichidan muzlab ketdi. Yuragi birdan og‘irlashdi. Nafasi tiqildi. U orqaga burilib ketmoqchi edi, lekin Yoongining sovuq ovozi uni to‘xtatdi:

— Qayerga, Rona? Seni kutib o‘tiribmiz-ku.

Rona sekin ortga burildi. Qiz esa unga kinoyali jilmayib tikildi.

— Rona, tanish. Bu – Li Sujin. Mening sevgilim va boʻlajak turmush oʻrtogʻim

Turmush oʻrtogʻing?!

Bu so‘z Ronani shu joyning o‘zida o‘ldirgandek bo‘ldi. U qotib qoldi, butun olami parchalandi. Qo‘llari qaltiray boshladi.

Yoongi qasddan shunday qilayotganini Rona tushunardi. Bu – shunchaki o‘ch olishning navbatdagi bosqichi edi. Lekin bu yo‘l shunchalar shafqatsiz ediki…

Rona titragan holda qiyinchilik bilan so‘radi:

— To‘y… qachon?

Yoongi biroz jilmaydi. Bu jilmayishda achchiq kinoya bor edi.

— Juda tez orada. Seni ham taklif qilaman.

Rona butkul o‘zini yo‘qotdi. U Yoongining yuziga tikildi. Bu haqiqatmi yoki shunchaki o‘yin? Lekin Yoongi hazillashayotganga o‘xshamasdi.

— Tabriklayman… — Rona buni qanday aytganini ham bilmay qoldi. Ovozi titragan edi.

Sujin esa mamnun jilmaydi.

— Rahmat. Yoongi haqida ko‘p eshitganman. Ishonchim komil, bizning turmushimiz ajoyib bo‘ladi.

Rona shunday joyda qotib qolgandi. Ichidan nimalar o‘tayotganini faqat o‘zi bilardi. Yoongi unga yana qaradi. Uning ko‘zlarida qandaydir sovuqlik bor edi, lekin ichida ehtimol, haqiqatdan ham yurakda qaynayotgan bir hissiyot bor edi.

Rona bir narsa demoqchi bo‘ldi, lekin ovozi chiqmasdi. U shunchaki yo‘lida davom etdi va eshikdan chiqib ketdi.

Ko‘chaga chiqqan zahoti yuragi og‘ridi. Og‘ir og‘riq! Nafas olishi qiyinlashdi.

— Yo‘q… Bu rost bo‘lishi mumkin emas… Yo‘q… — dedi u shivirlab.

Oyoqlari bo‘shashib ketdi. U sekin yerga cho‘kkaladi va beixtiyor ko‘zlaridan yoshlar chiqib ketdi. Bu uch yillik azobdan ham og‘ir edi…

Rona yo‘lda ketayotgandi…

Uning xayoli butkul allaqayerlarda edi. Nigohlari oldindagi yo‘lni ko‘rsa ham, miyasi faqat Yoongining gaplari bilan band edi.

"Bu – Sujin. Mening turmush oʻrtogʻim."

Bu so‘zlar go‘yo yuragini bolg‘a bilan urib sindirgandek edi. Nafasi qisilar, yuragi esa sanchilib og‘rirdi. Yoongi chindan ham boshqa ayol bilan turmush qurmoqchimi? Uni butkul hayotidan o‘chirib tashlamoqchimi?

Ko‘zlaridan yoshlar sirg‘alib tushaverdi, lekin u ularni artishga ham harakat qilmadi. U shunchaki oldinga qarab yurar, hamma narsa xuddi tuman ichida yurgandek ko‘rinardi.

U svetafor yoniga kelganini ham sezmay qoldi.

Qizil chiroq yongan, ammo Rona yurishda davom etardi. Shu payt qattiq signal eshitildi. Kimdir baqirib yubordi:

— Hey! To‘xtang!

Lekin Rona hech narsani eshitmadi. Faqatgina oldidan kelayotgan mashinaning chiroqlari ko‘zini qamashtirdi…

Keyin esa… qattiq zarba!

Hammasi shunchalik tez sodir bo‘ldiki. Rona yerga yiqildi, tanasi kuchli zarbadan shiddat bilan orqaga uchib ketdi. Atrofda odamlar qichqirardi. Biri telefonidan tez yordamga qo‘ng‘iroq qilardi. Mashinaning haydovchisi yugurib tushdi.

Ronaning ongida faqat bitta narsa bor edi – Yoongi…

"Men uni sevaman…" deb o‘yladi u, asta-sekin ko‘zlari yumila boshlarkan. "Yoongisiz yashay olmayman…"

Olam qorong‘ulashdi…

Shifoxona.

Ronani kasalxonaga olib kelishganida, u hushsiz edi. Tanasi og‘ir jarohatlar olgan, qattiq qon yo‘qotayotgan edi. Shifokorlar zudlik bilan uni jarrohlik bo‘limiga olib kirishdi.

Oradan bir necha soat o‘tgach, uning ahvoli barqarorlashdi, lekin u hanuz hushiga kelmagan edi. Shifokorlar uning kuchli stress va shokdan komaga tushib qolganini aytishdi.

Yoongi esa bu vaqtda Sujin bilan birga restoranda edi.

Sujin unga qandaydir gaplarni aytayotgan bo‘lsa ham, Yoongining yuragi bezovta edi. Ronaning bugungi ko‘rinishi, uning yuzidagi iztirob, o‘zini qanday yo‘qotib qo‘ygani hech chiqmasdi xayolidan.

Qizning ko‘zlari qanchalik og‘riqli va bo‘sh edi…

Shu payt Yoongining telefoniga chaqiriq keldi. U ko‘rib, biroz hayron bo‘ldi. Taehyung?

— Alo?

— Yoongi! — Taehyungning ovozi tarang va shoshilinch edi. — Rona kasalxonada!

— Nima?! — Yoongining yuragi gupillab urib ketdi.

— Uni mashina urib ketgan! Og‘ir ahvolda!

Yoongi hech narsani o‘ylamadi. Stulni shiddat bilan surib, joyidan o‘rnidan turdi. Sujin unga hayron tikildi.

— Yoongi, nimadir bo‘ldimi?

Lekin Yoongi hech narsa demay, shoshilinch ravishda restorandan chiqib ketdi.

Shifoxonaga kelganida, Yoongining qo‘llari qaltirardi.

U shoshilinch bo‘limga kirarkan, yuragi qinidan chiqqudek edi. Ichkarida Taehyung, Jungkook va Yelena kutib o‘tirishardi. Ularning yuzlarida tashvish bor edi.

— Qani?! Qayerda Rona?! — deya Yoongi hushsiz ovozda so‘radi.

Yelena ko‘z yoshlarini artarkan, past ovozda javob berdi:

— Hali hushiga kelgani yo‘q… Shifokorlar uning ahvoli og‘ir deyishdi…

— Qanday qilib? Qanday qilib bunday bo‘lishi mumkin?! — deya Yoongi jahli chiqqan holda devorga musht urdi.

Jungkook chuqur nafas olib, sekin tushuntirdi:

— Uni mashina urib ketgan. Svetafordan chiroqni ko‘rmay o‘tib ketibdi… Guvohlarning aytishicha, u qattiq tushkun holda edi…

Yoongi beixtiyor ko‘zlarini yumdi. Yuragi og‘riqdan ezilib borardi.

Bu mening aybim…

U o‘zini qanchalar nafratlantirdi. O‘zining shafqatsiz o‘chini olishga uringan harakati Ronani qanchalik sindirib yuborganini endi tushunayotgandi.

— Uning oldiga kirishim mumkinmi? — deya Yoongi shifokorlarga murojaat qildi.

Shifokor biroz ikkilanib, keyin bosh irg‘adi:

— Hozircha hech kim bilan gaplasha olmaydi. Lekin bir kishi uni ko‘rishingiz mumkin.

Yoongi yuragi gupillagancha palataga yo‘l oldi. Ichkariga kirgach…

Uning yuragi yana ezildi.

Rona…

U kasalxona to‘shagida yotardi. Yuzlari oqarib ketgan, qo‘llarida ignalar, tanasi ko‘karish va chandiqlar bilan qoplangan edi.

Uning holatini ko‘rib, Yoongi beixtiyor yoniga cho‘kkaladi. Qo‘llari Ronaning qo‘llarini asta ushladi.

— Men ahmoqman… — deya past ovozda shivirladi u. — Men seni bunchalik sindirishni xohlamagandim…

Yoongi chuqur nafas oldi.

— Iltimos, uyg‘on… Men sensiz yashay olmayman, Rona…

Lekin Rona hali ham jim yotardi.

Yoongi hech qachon bunday ojiz va zaif bo‘lmagan edi… Lekin hozir… Ronani yo‘qotishdan qattiq qo‘rqayotgandi.

U faqat bitta narsani istardi – Rona ko‘zlarini ochishini…

Yoongi Ronaning qo‘lini mahkam siqib o‘tirarkan, yuragidagi og‘riqni yashira olmasdi. U doimo o‘zini sovuqqon, befarq ko‘rsatishga urinar, lekin hozir... Hozir u haqiqiy vahima ichida edi.

Shifokorlar uning ahvoli barqaror deb aytishdi, lekin Rona hanuz hushiga kelmagan edi.

— Rona… — Yoongi uning qo‘llarini ohista silab shivirladi. — Men... men seni yo‘qotishdan qo‘rqyapman...

O‘sha payt eshik ohista ochildi va Taehyung ichkariga kirdi. Uning yuzida tashvish bor edi.

— Yoongi, sen... yaxshimisan?

Yoongi asta bosh chayqadi.

— Qanday yaxshi bo‘lay, Taehyung? Bu mening aybim… Men uni shu ahvolga tushishiga sabab bo‘ldim…

Taehyung indamay yoniga kelib, biroz tikilib turdi.

— Yoongi, — dedi u ohangdor ovozda. — Sen hozir o‘zingni ayblash bilan ovora bo‘layotgandirsan, lekin bilasanmi? Rona seni sevar edi.

Yoongi nigohini unga qaratdi.

— Uni shu holatda yotishini ko‘rib ham shunday deysanmi? Agar men undan o‘ch olishga harakat qilmaganimda, u o‘zini bunchalik yo‘qotmagan bo‘lardi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Hamma narsa oldinda. Endi unga yordam berishing kerak.

Yoongi Ronaning rangsiz yuziga yana bir bor qaradi va yuragida qandaydir shafqat uchquni paydo bo‘ldi.

Rona esa chuqur zulmat ichida yotar edi.

Atrofida hech narsa yo‘q. Oq bo‘shliq. Og‘irlik yo‘q. Ovozsizlik.

Lekin qalbining tubida qandaydir narsa qattiq og‘riq berardi. Kimnidir yo‘qotgandek. Kimnidir juda sog‘ingandek…

Shu payt qulog‘iga past, titroq ovoz eshitildi.

"Men seni yo‘qotishdan qo‘rqyapman..."

Bu… Yoongi edi.

"Men... seni sevaman..."

Rona yuragiga issiqlik yugurganini his qildi. Uni tashlab ketgan, undan o‘ch olishga harakat qilgan odam… uni sevishini aytayotgan edi.

Shu payt boshi qattiq og‘ridi, ko‘z oldi qorong‘ulashdi. Xuddi kimdir uni qayta hayot sari tortayotgandek edi…

Keyin esa…

U ko‘zlarini ochdi.

Yoongi Ronaning qo‘llarini ushlab, uning yuziga termulib o‘tirardi. U hech qanday o‘zgarish sezmaganida, yuragi ezilardi. Lekin birdan…

Ronaning barmoqlari qimirladi.

Yoongi tezda boshini ko‘tardi. Ronaning kipriklari sekin qimirlay boshladi va nihoyat, u ko‘zlarini ochdi.

Uning nigohlari xira edi, atrofini anglashga harakat qildi. Ko‘zlari shiftga tikildi, keyin esa yonida o‘tirgan Yoongiga tushdi.

Bir necha soniya ular jim tikilib turishdi.

Ronaning lablari titradi.

— Yoongi…?

Yoongining yuragi go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

— Ha, men… — u titroq ovozda javob berdi.

Ronaning ko‘zlaridan yosh dumaladi.

— Sen shu yerdasanmi…?

Yoongi sekin bosh irg‘adi. Uning ichidagi his-tuyg‘ular toshqin bo‘lib ko‘tarilardi.

— Seni tashlab ketmayman…

Rona bir necha daqiqa unga tikilib qaradi, keyin esa nigohini boshqa tomonga burdi.

— Men seni juda sog‘indim, Yoongi…

Uning ovozi o‘ta past va zaif edi.

Yoongi ko‘zlarini yumdi. U ham xuddi shunday his qilardi.

Yoongi mashinasida shifoxona oldida turar, sigaretini tutatarkan, chuqur o‘yga tolgandi. Uning ichida katta kurash kechardi. Bir tomoni Ronaga nisbatan hali ham kuchli sevgisini qabul qilishni istar, boshqa tomoni esa uch yil oldingi og‘riqlarni eslab, undan qasos olishni xohlardi.

Shu payt telefoniga qo‘ng‘iroq keldi.

— Janob Min, bugungi tadbirga kelishingiz kerak. Hamkorlar siz bilan uchrashishni xohlashmoqda.

— Bo‘ldi, yo‘ldaman.

Yoongi motorni ishga tushirdi. Barcha his-tuyg‘ularini chetga surib, yana sovuq odamga aylanmoqchi edi.

Rona palatada yotib, deraza ortidan Seul osmoniga qararkan, ko‘ngli buzilib turardi. Xayolida faqat Yoongi edi.

Shu payt eshik taqilladi va ichkariga kirmoqchi bo‘lgan odam ma’lum bo‘ldi.

— Rona, kirsam bo‘ladimi?

Bu Enriko edi.

Rona unga zaif jilmayib, boshi bilan tasdiq berdi. Enriko xonaga kirib, dasturxon ustiga bir savat gul qo‘ydi.

— Qanday ahvoldasan, mia bella?

— Hozir yaxshiroqman, — dedi Rona.

Enriko uning yoniga o‘tirdi va qo‘llarini ushladi.

— Rona, men seni anchadan beri kuzatyapman. Italiyadagi kunlaring, bizning do‘stligimiz… hammasi men uchun juda muhim edi. Va men bir narsani tushundim…

Rona qiziqsinib unga qaradi.

— Men sen bilan hayotimni bog‘lamoqchiman, Rona. Men seni turmushga chiqishga taklif qilaman.

Rona bir lahzaga qotib qoldi. Uning yuragi qattiq urib ketdi. U Enrikoni yoqtirar, lekin sevmasdi.

Shu payt palata eshigi shartta ochildi va Yoongi ichkariga kirdi.

Yoongi xonaga kirgan zahoti Enriko va Ronaning yonma-yon o‘tirganini, Rona esa uning qo‘llarini ushlab turganini ko‘rdi. Ko‘zlari o‘t chaqnadi. Ichida nimadir portladi.

— Bu yerda nima boʻlyapti? — uning ovozi past va sovuq jarangladi.

Rona tezda Enrikoning qo‘lini qo‘yib yubordi. Enriko esa hech qanday qo‘rquvsiz Yoongiga tikildi.

— Men Ronaga uylanishni taklif qilyapman, janob Min.

Yoongi chuqur nafas oldi. Yuragi shiddat bilan urardi. Yo‘q! Bu mumkin emas!

— Rona hali qaror qilgani yo‘q, — dedi u sovuq ohangda.

— Bu uning qaroriga bog‘liq, Yoongi.

Yoongi Ronaga qaradi.

— Sen nima deding?

Rona tilini tishladi. Ichida bir narsa qichqirardi: "Men faqat seni sevaman!" Lekin og‘zidan boshqa so‘z chiqdi.

— Men…

Yoongi oldinga qadam tashladi va Ronaning qo‘lidan ushladi.

— U sen bilan bo‘lmaydi, Enriko.

Enriko kulib yubordi.

— Kim aytdi? Senmi? Sening Ronaga qanaqa haqqing bor? Axir, sen uni uch yil oldin tark etgansan.

Yoongi bu gapdan yana qattiq g‘azablandi.

— Men uni tashlab ketmadim. U mendan uzoqlashdi! Endi esa… men uni senga berib qo‘ymayman!

Rona og‘zini ochib qarab turardi. Yoongi endi hamma narsani aniq aytib qo‘ygandi

— Demak, yana o‘zing uchun qiynamoqchisan? — dedi Enriko istehzo bilan.

— Men Ronani sevaman, — dedi Yoongi. — Uni hech qachon senga qoldirmayman.

Ronaning yuragi shiddat bilan urib ketdi. Bu gapni eshitishni shu qadar uzoq kutgandi!

Xonada keskin sukunat cho‘kdi. Rona yuragini ushlab turardi. Yoongi… u sevgisini tan oldi.

Enriko jilmayib, xotirjam tarzda yoniga suyanib oldi.

— Xo‘sh, janob Min, endi nima qilmoqchisan?

Yoongi keskin harakat bilan Enrikoga yaqinlashdi.

— Men Ronani senga berib qo‘ymayman, — dedi u jiddiy ohangda.

Rona nafasini ichiga yutdi. Uning nigohlari Yoongi va Enriko o‘rtasida yugurardi. U hali ham nima deyishini bilmasdi.

Enriko esa yanada o‘ziga ishongan holda jilmaydi.

— Yaxshi. Unda bir shart. Agar Rona seni tanlasa, men ortga chekinaman. Lekin agar u meni tanlasa, sen undan butunlay voz kechasan.

— Roziman, — dedi u hech ikkilanmay.

Enriko kuldi.

— Unda, Rona… — dedi u, Rona tomonga o‘girilib. — Qaroringni ayt.

— Men…

U bir zum jim qoldi. So‘ng Enrikoga qaradi.

— Enriko, sen mening do‘stim bo‘lib qolgansan. Lekin men…

Enriko chuqur nafas oldi. U buni kutgandek edi.

— Menga kerakli javobni berding, mia bella, — dedi u jilmayib.

Rona Yoongiga qaradi. Uning yuragi g‘azab, o‘kinch va muhabbat bilan yonib turardi.

— Demak, bu o‘yinda men yutqazdim, — dedi Enriko yengil ohangda.

Yoongi unga yovqarash qilib tikildi.

— Men senga oldin ham aytganman, — dedi u past ovozda. — Rona faqat meniki.

Enriko kulimsirab boshini qimirlatdi.

— Unda unga munosib bo‘l. Yo‘qsa, keyin kech bo‘ladi.

UCH OY O‘TIB…

Seulda bahorning iliq shabadasi esar, daraxtlar yangi kurtaklar chiqarardi. Uch oy ichida Rona va Yoongi munosabatlari yanada mustahkamlanib bordi. Endi ular o‘zlarini begona emas, bir-birining ajralmas qismi kabi his qilishardi. Yoongi Ronaning yonida bo‘lishga, uni har tomonlama baxtli qilishga harakat qilardi.

Bu vaqt ichida u Ronani o‘z biznesiga jalb qildi. Endi Rona ham Min Corporation’ning huquqiy bo‘limida ishlardi. Ular birga vaqt o‘tkazib, munosabatlarini mustahkamlay olishardi.

Rona va Yoongi uchun eng muhim kun yaqinlashardi — to‘y kuni!

To‘y Seulning eng hashamatli mehmonxonasida bo‘lib o‘tishi rejalashtirilgan edi. Kim Taehyung va Jungkook Yoongining do‘stlari sifatida to‘yda albatta bo‘lishardi. Yelena va Mira esa Ronaning yonida edi. Ular kelinlik libosini tanlashda unga yordam berishardi.

— Rona, sen bu oq libosda haqiqiy malika bo‘lding! — dedi Mira, hayrat bilan.

— Haqiqatan ham, Yoongi hozir seni ko‘rsa hushidan ketishi aniq! — dedi Yelena kulib.

Rona esa hayajon bilan oynaga qarab, chuqur nafas oldi. Bu kunni u uzoq kutgandi…

To‘y kuni yetib keldi. Mehmonlar yig‘ildi, zal chiroqlar va gullar bilan bezatilgan edi. Yoongi esa oldinda, Ronani kutardi.

Rona oq libosda asta-asta oldinga yurdi. Uning yuragi shiddat bilan urardi. U Yoongiga yaqinlashgan sari yuragida faqat bitta narsa bor edi — Muhabbat!

Yoongi unga mehr bilan boqib, nigohlarini uzolmasdi. Bu qiz endi uning hayotining ma’nosi edi.

Nikoh marosimi boshlandi. Oqsoqol ularning qo‘llarini tutib, so‘radi:

— Min Yoongi, siz Kim Ronani rafiqangiz sifatida qabul qilasizmi?

— Ha, qabul qilaman! — dedi Yoongi qat’iy va ishonch bilan.

— Kim Rona, siz Min Yoongini turmush o‘rtog‘ingiz sifatida qabul qilasizmi?

Rona Yoongining mehr bilan tikilgan ko‘zlariga qaradi va jilmayib dedi:

— Ha, qabul qilaman!

Shundan so‘ng ular bir-biriga uzuk taqishdi va nihoyat MIN YOONGI VA KIM RONA RASMAN ER-XOTIN BO‘LDI!

Mehmonlar olqishlar bilan ularni qutlashardi. Yoongi Ronani bag‘riga bosib, peshonasidan o‘pdi.

— Seni hech qachon qo‘yib yubormayman, — dedi u shivirlab.

Rona esa yengil kulib:

— Endi bunga ruxsating yo‘q, janob Min!

Shu kuni sevgi g‘alaba qildi. Ularning yo‘li uzoq, qiyin va azobli bo‘lsa-da, oxir-oqibat haqiqiy baxtga olib kelgan edi…

Rona va Yoongi hashamatli mehmonxonadan chiqib, yangi uylariga yo‘l olishdi. Kecha o‘tgan dabdabali to‘y, mehmonlarning tabriklari va shovqin-suron ortda qolgandi. Mashina tinch va sokin kechada yo‘l bosarkan, Rona Yoongining qo‘liga ohista qo‘lini qo‘ydi. U bugun butunlay boshqa his-tuyg‘ularni boshidan kechirardi. Hozir u erining yonida edi. Endi u yolg‘iz emasdi.

Yoongi mashinani haydayotgan bo‘lsa ham, Ronaning bu harakatini sezdi. Qo‘llarini mahkam tutdi va jilmayib, unga qarab qo‘ydi.

— Charchadingmi, sevgilim? — dedi u hazil aralash.

— Hali unchalik emas... — deb shivirladi Rona.

Mashina ularning yangi uyining oldida to‘xtadi. Bu joy Yoongi maxsus ular uchun tayyorlagan joy edi. Rona avtomobil derazasidan ulkan hovlini, mayin chiroqlar bilan yoritilgan atrofni tomosha qilib, hayratda qoldi. Yoongi unga eshikni ochib, mashinadan tushishga yordam berdi.

— Bu yer... ajoyib... — dedi Rona atrofga zavq bilan boqib.

— Senga yoqishini bilardim. Bu yerda o‘zimizni xotirjam va erkin his qilamiz. Endi bu bizning uyimiz.

Yoongi Ronaning qo‘lidan ushlab, uni ichkariga boshladi. Ichkarida ham har bir mayda detal nafislik bilan bezatilgandi. Uyning issiq muhitidan Rona o‘zini yanada xotirjam va baxtli his qildi.

Yoongi uning qo‘llarini asta ushladi va yelkasiga lablarini bosdi.

— Men seni juda sog‘indim, Rona...

— Men ham, Yoongi...

Yoongi unga mehr bilan qaradi, uning ko‘zlarida cheksiz muhabbat va ehtiros porlab turardi. Ular bir-biriga tobora yaqinlashishdi. Xonaga sokinlik cho‘kdi. Oradagi barcha kelishmovchiliklar, xafagarchiliklar ortda qolgan edi. Ular endi bir-birlariga tegishli edilar.

Ertalab quyosh nurlari xonani yoritarkan, Rona sekin ko‘zlarini ochdi. Yoongi uning yonida yotardi, bir qo‘lini uning beliga tashlagancha mahkam ushlagan edi. Uning haroratini his qilgan Rona yuzida yengil tabassum bilan unga qaradi.

Yoongi ham asta ko‘zlarini ochdi va Ronani yonida ko‘rib, kulimsiradi.

— Ertalabim endi seni ko‘rish bilan boshlanadi, shunaqami? — dedi u.

Rona ohista jilmayib, boshi bilan tasdiqladi.

— Shunaqa bo‘lsa kerak... Endi sen mening hayotim, Yoongi.

Yoongi uni bag‘riga mahkam bosdi.

— Seni doim asrayman, Rona. Endi hech qachon seni qo‘yib yubormayman.

Bu ularning yangi hayotining boshlanishi edi. Endi ular birga edilar va oldinda yana ko‘plab baxtli kunlar kutayotgandi.

Oradan 2 yil o‘tdi...

Vaqt tez o‘tib ketdi. Endi hamma o‘z hayotini yo‘lga qo‘ygan, har biri baxtini topgan edi. Rona va Yoongi egizak farzandli bo‘lishdi — bir o‘g‘il va bir qiz. Ularning ismlarini Min Jisoo va Min Jaeho deb qo‘yishdi. Yoongi har doimgidek qattiqqo‘l va sovuqqon biznesmen edi, lekin farzandlari yonida u mutlaqo boshqa inson — mehribon ota edi. Rona esa yaxshi ona va baxtli ayolga aylangandi.

Taehyung va Mira endi uch farzandning ota-onasi edi. Ularning oʻgʻllari Kim Jiho, Kim Haru va Kim Seojin edi. Kim oilasi farzandlarining baxti uchun barcha sharoitlarni yaratgandi. Taehyung va Mira qayerda bo‘lmasin, farzandlari bilan vaqt o‘tkazishga harakat qilishardi.

Jungkook va Yelena ham baxtli hayot kechirishayotgandi. Ularning ikki farzandi bor edi — Jeon Seulgi va Jeon Hyunwoo. Jungkook hamon biznes dunyosida o‘z o‘rnini mustahkamlagan kuchli tadbirkor edi. Yelena esa farzandlari tarbiyasi bilan shug‘ullanardi.

Janob Kim va Kim xonim, Janob Min va Min xonim esa nevara ko‘rish baxtiga muyassar bo‘lishgan edi.

Bugun katta tadbir bo‘layotgandi. Min, Kim, Park va Jeon oilalari Seuldagi eng hashamatli villalardan birida to‘planishdi. Bu kun uzoq yillik oila do‘stlari va yaqinlar uchun maxsus tashkil qilingan edi. Hamma bir joyga yig‘ilib, farzandlarining o‘sib ulg‘ayganidan quvonishar, shirin xotiralar bilan bo‘lishishardi.

Yoongi va Rona kechaga egizaklari bilan kelishdi. Rona qizalog‘ini qo‘lida tutar, Yoongi esa o‘g‘liga mehr bilan qarardi.

— Jisoo, qaragin, bobo va buvingni ko‘rishing mumkin, — dedi Rona qizalog‘iga.

Egizaklar hammasi bilan beg‘ubor jilmayish bilan ko‘rishishdi.

Mira esa bir yoshli kichkina Seojinni quchoqlab, kulib turardi.

— Rona, qaragin, Seojin senga o‘xshaydi, — dedi Mira hazil aralash.

— Nega endi menga? — dedi Rona ajablanib.

— Ko‘zlari shunaqa chaqnoq va qaysar! — dedi Taehyung kulib.

Bu payt Jungkook va Yelena ham farzandlari bilan yetib kelishdi. Hamma bir-birini ko‘rib, quvonch bilan quchoqlashdi. Katta oilaning bunday to‘planishi kamdan-kam bo‘lardi, shu sababli bu kun juda qadrli edi.

Janob Min stol atrofida jam bo‘lib o‘tirgan oilasiga qarab, chuqur nafas oldi va jilmaydi.

— Men baxtliman. Bizning oilamiz yanada kengaydi. Bu bolalar bizning kelajagimiz. Ularni doimo asrashimiz kerak, — dedi u.

Janob Kim ham boshini qimirlatib, tasdiq berdi.

— Xuddi shunday. Farzandlarimiz, nabiralarimiz — barchasi biz uchun bebaho. Oila hamma narsadan ustun.

Hamma ushbu so‘zlardan ta’sirlanib, bir-biriga mehr bilan qarashdi. Kecha davomida suhbatlar, kulgi va shirin xotiralar bilan to‘ldi.

Jungkook va Yelenaning farzandlari

Mana angelicaslarim FORCED MARRIAGE WITH A BILLIONAIREning finaliga ham yetib keldik. Bu qismini koʻp yozvordim. Hech boʻlmaganda finalida fikringizni yozasiz degan umiddaman.

Xato va kamchiliklar uchun uzr soʻrayman.

Sizlar bilan Kim Rona boʻldi. Keyingi fflarda uchrashguncha xayr 😊❤️