Ikki qirollik askarlari ortga chekingan, jang maydonida esa faqat ikki inson qolib ketgandek edi.
Soo-hyuk va Ji-won bir-biriga qilichlarini qaratib turishardi.
Ji-wonning ko‘zlarida qo‘rquv bor edi.
Ammo Soo-hyuknikida-chi?..
Uning nigohi sovuq, yuzida esa hech qanday his yo‘qdek ko‘rinardi. Ammo ich-ichida yuragi bezovta urardi.
Ular bir necha soniya bir-biriga qarab turishdi.
Bir vaqtlar shu ko‘zlar bir-biriga mehr bilan qarardi.
Endi esa ular qilichlar qarshisida turishardi.

Ji-won qo‘lidagi qilichni qattiqroq ushladi. U bir lahza ikkilanib turdi-yu, birdan qilichini ko‘tarib, Soo-hyukning qorniga sanchmoqchi bo‘ldi.
Ammo—
Jarang!
Kimdir uning qilichini vaqtida ushlab qoldi.

Bu Byeon Wook Seok edi.
Byeon Wook Seok: — Malika, qilichingizni torting! Kimga qilich ko‘tarayotganingizni bilasizmi o‘zi?!
Ji-won unga qaradi, ammo hech narsa demadi.
Soo-hyuk esa bir necha soniya Ji-wonga tikilib turdi. Uning nigohida g‘azab bilan birga tushunib bo‘lmaydigan og‘riq ham bor edi.
U qilichini tushirdi.
Soo-hyuk: — Saroyga qaytamiz.
Wook Seok bosh irg‘adi.
Soo-hyuk otiga tomon yurdi. Ji-won ham ortidan yurmoqchi bo‘ldi.
Ammo birdan u ortiga o‘girilib, qarama-qarshi tomondagi askarlarga qaradi.
Ji-won: — Ularning bizga kuchlari yetmaydi. Ketishlarini qaranglar.
Bu gap Soo-hyukning qulog‘iga cha

Uning qadami to‘xtadi.
Yuzidagi sovuqqonlik bir zumda g‘azabga aylandi.
Soo-hyuk sekin ortiga o‘girildi.
Ji-won hali nima bo‘lganini anglab ulgurmay, Soo-hyuk uning qo‘lidan qattiq ushlab o‘ziga tortdi.
Ji-won hayratdan unga qaradi.
Soo-hyuk esa qilichini uning bo‘yniga yaqin tutdi.
Atrofdagi askarlar jim bo‘lib qolishdi.
Ji-wonning yuragi tez ura boshladi.
Soo-hyuk esa unga juda yaqin egilib, faqat o‘zi eshitadigan darajada sekin gapirdi:
Soo-hyuk: — Malika... og‘zingizga qarab gapiring. Hurmatim bo‘lmaganda, o‘zim bilardim nima qilishni.
Ji-won uning ko‘zlariga qarab qoldi.

Ammo ko‘zlarida nimadir bor edi...
Go‘yo u aslida boshqa gapni aytmoqchi edi.
“Meni bunday gapirishga majbur qilmang.”
Ammo u buni ayta olmasdi.
Chunki endi ular dushman edi.
Soo-hyuk Ji-wonni qo‘yib yubordi va uni yengil itarib yubordi.
Keyin hech narsa demasdan otiga mindi.

Soo-hyuk: — Ketdik.
U va uning askarlari Qorong‘ulik qirolligi tomon yo‘l olishdi.
Ji-won esa o‘sha joyda qotib qolgandek turardi.
U Soo-hyukning uzoqlashayotganini kuzatdi.
Ko‘zlarida esa bitta savol bor edi:
“Agar meni chindan ham dushman deb bilsangiz... nega menga zarar bermadingiz?”
Soo-hyuk esa ot ustida ketarkan, bir marta ham ortiga qaramaslikka harakat qildi.
Ammo yuragida bitta gap tinmay takrorlanardi:

“Kechir meni, Ji-won...”
Ular ikki xil yo‘ldan ketishardi.
Ammo ikkala yurak hamon bir-biridan uzilmagan edi.
Davomi bor... 🥀🌑☀️

Urush boshlanganiga bir necha kun bo‘lgandi. Ikki qirollik o‘rtasidagi munosabatlar tobora yomonlashar, saroylarda esa har kuni yangi qarorlar qabul qilinardi.
Ammo Soo-hyuk va Ji-won hali ham bir-birlarini unutishmagan edi.
Ular har kecha bir-birlarini o‘ylashar, sirli bog‘da o‘tgan kunlarini eslashardi. Ularning sevgisi urushdan kuchliroqdek tuyulardi.

Ji-wonning otasi esa uni katta zalga chaqirtirdi. Qirol Ji Jin-hee jiddiy qiyofada taxtida o‘tirardi.
Yorug‘lik qiroli: — Ji-won, bundan keyin saroydan yolg‘iz chiqishingni taqiqlayman.
Ji-won hayrat bilan unga qaradi.
— Nega, ota?
— Qorong‘ulik qirolligi bilan urushdamiz. Ularning shahzodasi ham bizga dushman.
Bu so‘zlarni eshitganida Ji-wonning yuragi og‘ridi.
Ji-won: — Soo-hyuk... u bunday emas.
Zalda hamma jim bo‘lib qoldi.
Qirol sekin o‘rnidan turdi.
— Sen uni ismi bilan atayapsanmi?
Ji-won o‘zini yo‘qotib qo‘yganini tushundi. U darhol boshini egdi.

Men... shunchaki shahzodani nazarda tutdim.
Otasi unga uzoq qarab turdi.
— Unga yaqinlashma. Qorong‘ulik qirolligi bilan hech qanday aloqa qilishingni istamayman.
Ji-won hech narsa demadi. Ammo ichida bir savol tinmay takrorlanardi:
Qanday qilib men sevgan insonimni dushman deb atashim mumkin?

Bir kuni Ji-won xizmatkoridan yashirincha bog‘ga chiqdi. U yerda Soo-hyuk allaqachon uni kutib turardi.
Ji-won: — Siz kelmasangiz kerak deb o‘ylagandim...
Soo-hyuk unga qarab jilmaydi.
— Men sizni kutmasligim mumkinmi?
Ji-won uning yoniga o‘tirdi. Ammo bu safar ikkalasi ham xotirjam emasdi.
Ji-won: — Ota-onalarimiz bizni ajratmoqchi. Men juda qo‘rqyapman, Soo-hyuk.
Soo-hyuk uning qo‘lini ushladi.
— Men sizni hech qachon tashlab ketmayman.
Ji-won: — Hatto qirolliklarimiz urushsa hammi?
Soo-hyuk bir oz jim qoldi. Keyin uning ko‘zlariga qaradi.

Ammo uzoqdan otlarning ovozi eshitildi.
Soo-hyuk darhol o‘rnidan turdi.
— Ji-won, ketishingiz kerak. Askarlar yaqinlashyapti.
Ji-won: — Siz bilan yana qachon uchrashaman?
Soo-hyuk javob berishga qiynaldi.
— Tez orada...
Ammo ikkalasi ham bu va’daga o‘zlari ham to‘liq ishonishmasdi.

Qorong‘ulik qiroli: — Bugundan boshlab Yorug‘lik malikasi ham sening dushmaning. Uni himoya qilish haqida boshqa o‘ylama!
Soo-hyuk boshini egdi.
— Tushundim, ota.
Ammo ichida yuragi parchalangan edi.
Ji-won, meni kechiring. Men sizni dushman deb atashni xohlamayman...
Shu paytda Yorug‘lik qirolligida Ji-won ham otasining oldida turardi.
Yorug‘lik qiroli: — Qorong‘ulik shahzodasiga ishonma. Ularning oilasi bizning yerlarimizni tortib olmoqchi.

Ji-won o‘zini xotirjam ko‘rsatishga urindi.
— Men uni allaqachon dushman deb bilaman, ota.
Ammo bu so‘zlarni aytish uning uchun juda og‘ir edi.

Ular bir-birlarini ko‘rishdi.
Bir vaqtlar bog‘da mehr bilan qaragan ko‘zlar endi sovuq nigohga aylanishi kerak edi.
Soo-hyuk: — Malika Ji-won, bu hudud Qorong‘ulik qirolligiga tegishli. Orqaga qayting.
Ji-won yuragidagi og‘riqni yashirib, sovuq ovozda javob berdi:
— Sizning qirolligingiz bizning yerlarimizni tortib olmoqchi. Men hech qayerga ketmayman, shahzoda Soo-hyuk.

Soo-hyukning yuragi siqildi.
U meni “shahzoda” deb atayapti... Avvallari esa ismimni shunday mayin aytardi.
U yuzidagi hislarni yashirdi.
Soo-hyuk: — Unda sizni to‘xtatishga majbur bo‘laman.
Ji-won: — Men ham sizga qarshi turishdan qo‘rqmayman.
Ammo ikkalasi ham qilichlarini ko‘targanida, aslida bir-biriga zarar yetkazishni istamasdi.

Ular tashqaridan dushman edi.
Ich-ichidan esa hali ham o‘sha sirli bog‘da bir-birining qo‘lini ushlab o‘tirgan ikki inson edi.
Ji-won ichida pichirladi:
Iltimos, menga zarar bermang...
Soo-hyuk esa o‘zicha javob bergandek bo‘ldi:
Men sizni hech qachon ataylab yaralamayman.
Ularning ko‘zlari bir lahzaga uchrashdi.
Ammo keyingi soniyada ikkala qirollik askarlari oldinga yurdi.

Ularning sevgisi endi urush maydonida yashirinishi kerak edi. 🥀
Davomi bor...

Ular bir-birini juda yaxshi ko‘rishardi. Ularning sevgisi ikki qirollik orasidagi dushmanlikdan ham kuchli edi. Ammo urush qanday boshlanganini hozir bilib olasiz...
🌿 Sirli bog‘dagi so‘nggi xotirjam kun
Ular har doimgidek o‘sha sirli bog‘da uchrashib turishardi. Bu bog‘ ikki qirollik chegarasiga yaqin joylashgan bo‘lsa-da, ularning eng sevimli maskaniga aylangandi.
Bog‘da mayin shamol esar, oppoq gullar tebranib, qadimiy favvoradan suv tovushi eshitilardi. Bu yerda na qirolliklarning adovati, na urush haqidagi gaplar bor edi. Faqat Soo-hyuk va Ji-wonning sokin suhbatlari...
Ji-won favvora yonida o‘tirib, qo‘lidagi kichkina gulni aylantirardi.
Ji-won: — Sizningcha, bizning qirolliklarimiz qachondir yana do‘st bo‘lishi mumkinmi?
Soo-hyuk bir zum jim qoldi. U uzoqqa qarab, past ovozda javob berdi:

Ji-won: — Demak, siz meni yaxshi inson deb o‘ylaysiz?
Soo-hyuk kulimsiradi.
Soo-hyuk: — Ba’zan.
Ji-won: — Ba’zan?!
U uning yelkasiga yengil urdi. Soo-hyuk kulib yubordi. Ular bir-birlariga qarab turishardi. Bu qarashlarda aytilmagan minglab so‘zlar yashiringan edi.
Bir necha daqiqadan so‘ng uzoqdan ayolning baland ovozi eshitildi.
Kim Sun-a: — Ji-won! Ji-won, qayerdasan?!
Ji-won birdan o‘rnidan turdi. Uning yuzidagi tabassum yo‘qoldi.
Ji-won: — Ketishim kerakka o‘xshaydi. Onam meni qidiryapti.
Soo-hyuk ham o‘rnidan turdi.
Soo-hyuk: — Ertaga kelasizmi?

Ular bog‘dan chiqib, ikki tomonga ketmoqchi bo‘lishganida, birdan oldilaridan qurollangan askarlar paydo bo‘ldi.
⚔️ Kutilmagan uchrashuv
Askarlar Soo-hyuk va Ji-wonni birga ko‘rib, to‘xtab qolishdi. Ularning nigohida hayrat va shubha paydo bo‘ldi.
Askar: — Shahzoda Soo-hyuk?! Siz bu yerda Yorug‘lik malikasi bilan nima qilyapsiz?
Soo-hyukning yuzi darhol jiddiylashdi.
Soo-hyuk: — Bu sizning ishingiz emas. Nimaga keldingiz

Askarlardan biri: — Kechirasiz, shahzoda. Siz zudlik bilan Qorong‘ulik qasriga borishingiz kerka qirol talab qilyabdi.
Ji-won xavotir bilan Soo-hyukka qaradi.
Ji-won: — Nima bo‘lyapti? Nega hamma bunchalik qo‘rqinchli ko‘rinishda?
Soo-hyuk: Siz qasringizga boravering

Ji-won: — Soo-hyuk, nima bo‘ldi?
Ammo shu payt Soo-hyuk unga javob bermay otiga minib ketdi

Ji-won: — Soo-hyuk!
Soo-hyuk ortiga o‘girildi va yana yõlida davom etdi.
Bu so‘zlarni aytish unga juda og‘ir edi. Chunki u Ji-wonni yana ko‘rishiga ishonchi komil emasdi.

Qasr ortidagi dahshat
Soo-hyuk qasrga olib ketilayotganida, yo‘llarda tartibsizlik hukm surardi. Odamlar uylarini tark etishgan, ayrim binolar yonib ketgan, askarlar esa ko‘chalarda saf tortishgandi.
U yo‘l chetida qo‘rqib turgan bolani ko‘rdi. Bola onasining qo‘lidan mahkam ushlab olgandi.
Soo-hyukning yuragi siqildi.
Soo-hyuk: — Bu yerda nima bo‘ldi? Kim hujum qildi?
Askar indamadi. Faqat boshini egib, yurishda davom etishdi.

Qasrga kirganida, Soo-hyuk otasi — Qorong‘ulik qirolini katta zalda ko‘rdi. Uning yonida qirolicha Kim Seo-hyung va bir nechta harbiy qo‘mondonlar turardi.
Soo-hyuk: — Ota! Bu nima bo‘lyapti?!
Qorong‘ulik qiroli unga sovuq qaradi.
Qorong‘ulik qiroli: — Nihoyat kelding. Yorug‘lik qirolligi bizga tegishli bo‘lgan yerlarni egallab oldi. Men esa ularni qaytarib olyapman.
Soo-hyuk hayrat bilan bosh chayqadi.
Soo-hyuk: — Bu yerlar bo‘yicha kelishuv qilish mumkin edi! Nega urush boshladingiz?
Qorong‘ulik qiroli: — Chunki kuchsizlar bilan kelishuv qilinmaydi. Ular faqat kuchni tushunishadi.
Soo-hyuk otasiga bir qadam yaqinlashdi.
Soo-hyuk: — Sizning qaroringiz tufayli qancha odam aziyat chekayotganini ko‘rdingizmi?
Qirolning ovozi yanada qattiqlashdi.

Qorong‘ulik qiroli: — Sen shahzodasan, Soo-hyuk. O‘z qirolligingni himoya qilish sening burching. Endi Yorug‘lik qirolligiga qarshi jangga tayyorlanasan.
Bu so‘zlardan keyin zalda sukunat hukm surdi.
Soo-hyuk esa qimirlamay turardi. Uning ko‘z oldida Ji-wonning tabassumi, bog‘dagi suhbatlari va oxirgi aytgan so‘zlari gavdalanardi.
“Men har doim kutaman, Ji-won...”
Ammo endi u bu va’dasini bajara olarmidi?
☀️ Yorug‘lik qasrida
Ayni paytda Ji-won ham qasrga qaytarilgandi. Onasi Kim Sun-a uni xavotir bilan kutib oldi.
Kim Sun-a: — Ji-won! Qayerda eding? Hamma joyda urush boshlandi!
Ji-won: — Ona, Soo-hyuk... U Qorong‘ulik qirolligining shahzodasi. Uni askarlar olib ketishdi.
Onasining yuzi o‘zgarib ketdi.

Ji-won jim qoldi. Uning sukuti hammasini bildirib turardi.
Kim Sun-a: — Ji-won, sen ularning shahzodasiga yaqinlashganmisan?!
Ji-won: — Ona, u yomon inson emas! U bu urushni boshlamagan!
Ammo qirolicha uning gapini bo‘ldi.
Kim Sun-a: — Endi u bizning dushmanimiz. Buni unutishing kerak.
Ji-wonning ko‘zlariga yosh to‘ldi.
— Lekin men uni sevaman...
Bu so‘zlar zalda aks-sado berdi.
U o‘sha kecha deraza yonida uzoq vaqt turdi. Uzoqda qorong‘u osmon ostida urush alangasi ko‘rinardi.
Ji-won qo‘lidagi kichkina gulni mahkam ushladi.
Ji-won: — Soo-hyuk... Siz meni kutmasligimni aytdingiz. Lekin men sizni qanday unutaman?

Endi ular bir-birlarini yashirincha sevishdan ham ko‘proq narsani yo‘qotishlari mumkin edi. 🥀

Urushdan oldin, ikki qirollik hali tinchlikda yashayotgan paytlar edi.
Yorug‘lik qirolligining ulkan saroyida katta ziyofat bo‘lib o‘tayotgan edi. Zallar oltin chiroqlar bilan yoritilgan, nafis musiqa yangrar, turli qirolliklardan kelgan mehmonlar suhbatlashardi.
Yorug‘lik malikasi Ji-won ham ziyofatda qatnashayotgan edi. U oq va oltin rangli nafis ko‘ylak kiygan, sochlariga mayda marvaridlar taqilgan edi. Biroq saroydagi shovqin-suron va tinimsiz suhbatlar uni charchata boshladi.
Ji-won sekin zalni tark etdi.
U saroyning orqa tomonidagi yo‘lakdan yurib, ilgari deyarli hech kim bormaydigan sirli bog‘ga kirib qoldi.

Bog‘ g‘alati darajada sokin edi. Oq gullar oy nurida tovlanar, daraxtlar orasidan mayin shamol esardi.
Ji-won chuqur nafas oldi.
— Nihoyat, tinchlik...
Ammo u yolg‘iz emas edi.
Daraxtlar soyasida qora kiyimdagi bir yigit turardi.
Ji-won beixtiyor to‘xtab qoldi.
— Siz...?
Yigit unga sekin yuzlandi. Uning nigohi sokin, ammo sirli edi.
Ji-won bir qadam oldinga yurdi.
— Bu yerni qayerdan bilasiz?
Yigit labining chetida biroz tirjaydi.

— Men bu yerda har doim bo‘lganman, — dedi u xotirjam ohangda. — Aslida, siz bu yerda nima qilyapsiz, jajji xonimcha?
Ji-won qoshlarini chimirdi.
— Men malikaman. Yorug‘lik malikasi. Tanimaysizmi? O‘zingiz kimsiz? Juda sovuq insonga o‘xshaysiz.
Yigit unga bir oz tikilib turdi. So‘ng ovozini sal jiddiylashtirdi.
— Ehtiyot bo‘lib gapirishingizni xohlayman, malika. Men ham oddiy insonlardan emasman.
U bir qadam oldinga chiqdi.
— Men Qorong‘ulik qirolligining valiahd shahzodasi... Soo-hyukman.
Ji-wonning ko‘zlari kattalashdi.
Qorong‘ulik qirolligi.

Uning xalqiga nisbatan ko‘plab sirli hikoyalar aytilardi. Ji-won bu yigitning kimligini bilmagan, uni oddiy mehmon deb o‘ylagandi.
U biroz noqulay bo‘lib, boshini egdi.
— Afsusdaman, shahzoda. Sizning kimligingizni bilmadim. Men... malika Ji-wonman.
Soo-hyuk yana labining chetida kulimsiradi.
— Buni allaqachon tushundim, malika.
Ji-won unga hayron qaradi.
— Unda nega so‘radingiz?
— Balki sizning o‘zingizdan eshitishni xohlagandirman.
Ji-won beixtiyor kulib yubordi.
Soo-hyuk esa uning kulgisini kuzatib, bir zum jim qoldi.
«U Yorug‘lik malikasi bo‘lsa ham, tasavvur qilganimdek emas ekan...»

Avvaliga suhbatlari juda oddiy edi.
Ji-won Qorong‘ulik qirolligi haqida so‘radi. Soo-hyuk esa uning saroydagi hayoti bilan qiziqdi.
— Siz doimo shunday jiddiy yurib yurasizmi? — deb so‘radi Ji-won.
— Siz doimo shunday ko‘p savol berasizmi?
— Balki.
— Unda javobim ham balki.
Ji-won unga qarab kuldi.
— Siz juda g‘alati shahzodasiz.
— Buni birinchi marta eshitayotganim yo‘q.
Ularning suhbatlari asta-sekin uzoq davom etdi. Vaqt qanday o‘tganini ikkalasi ham sezmay qoldi.
Saroydan musiqa tovushlari hali ham eshitilardi, ammo sirli bog‘da ular go‘yo butun dunyodan uzilib qolgandek edi.

Nihoyat, Ji-won o‘rnidan turdi.
— Men qaytishim kerak. Agar onam meni topolmasa, butun saroyni oyoqqa turg‘izadi.
Soo-hyuk ham o‘rnidan turdi.
— Unda boring, malika.
Ji-won bir necha qadam yurdi, keyin orqasiga o‘girildi.
— Shahzoda Soo-hyuk...
— Ha?
— Siz bu yerga yana kelasizmi?
Soo-hyuk unga tikildi. Bu safar uning yuzida odatdagi sovuqqonlikdan boshqa narsa bor edi.
— Men bu yerda har doim bo‘lganman-ku.
Ji-won kulimsiradi.
— Unda... yana uchrasharmiz.
— Balki, malika.

O‘sha kundan keyin sirli bog‘ ular uchun alohida joyga aylandi.
Ji-won har safar ziyofat yoki saroydagi majburiyatlardan bo‘shaganida bog‘ga borardi.
Soo-hyuk esa go‘yo uni kutayotgandek, doimo o‘sha yerda paydo bo‘lardi.

Ular bir-birlarini yaxshiroq taniy boshlashdi.
Ji-won Soo-hyukning tashqaridan sovuq ko‘rinsa-da, aslida e'tiborli ekanini anglab yetdi. Soo-hyuk esa Ji-wonning nafaqat go‘zal malika, balki o‘z fikriga ega bo‘lgan qat'iyatli qiz ekanini ko‘rdi.
Bir kuni Ji-won undan so‘radi:
— Nega aynan shu bog‘ga kelaverasiz?
Soo-hyuk oy nurida gullarga qaradi.
— Chunki bu yerda hech kim mendan shahzoda bo‘lishimni kutmaydi.
Ji-won jim qoldi.
Keyin mayin ovozda dedi:
— Unda bu yerda siz shunchaki Soo-hyuk bo‘lishingiz mumkin.
Shahzoda unga qaradi.
Bu gap oddiy edi. Ammo u Soo-hyukning xotirasida uzoq vaqt qoldi.
Shu kundan boshlab ular har doim shu bog‘da uchrashadigan bo‘lishdi.

🥀 «Biz dushman bo‘lishdan oldin, bir-birimizning eng go‘zal sirimiz edik. Ammo taqdir bizga muhabbatni emas, ikki qirollik orasidagi urushni tanladi.» 🌑☀️

Davomi bor.......🖤🤍

Urushdan oldin, ikki qirollik hali tinchlikda yashayotgan paytlar edi.
Yorug‘lik qirolligining ulkan saroyida katta ziyofat bo‘lib o‘tayotgan edi. Zallar oltin chiroqlar bilan yoritilgan, nafis musiqa yangrar, turli qirolliklardan kelgan mehmonlar suhbatlashardi.
Yorug‘lik malikasi Ji-won ham ziyofatda qatnashayotgan edi. U oq va oltin rangli nafis ko‘ylak kiygan, sochlariga mayda marvaridlar taqilgan edi. Biroq saroydagi shovqin-suron va tinimsiz suhbatlar uni charchata boshladi.
Ji-won sekin zalni tark etdi.
U saroyning orqa tomonidagi yo‘lakdan yurib, ilgari deyarli hech kim bormaydigan sirli bog‘ga kirib qoldi.

Bog‘ g‘alati darajada sokin edi. Oq gullar oy nurida tovlanar, daraxtlar orasidan mayin shamol esardi.
Ji-won chuqur nafas oldi.
— Nihoyat, tinchlik...
Ammo u yolg‘iz emas edi.
Daraxtlar soyasida qora kiyimdagi bir yigit turardi.
Ji-won beixtiyor to‘xtab qoldi.
— Siz...?
Yigit unga sekin yuzlandi. Uning nigohi sokin, ammo sirli edi.
Ji-won bir qadam oldinga yurdi.
— Bu yerni qayerdan bilasiz?
Yigit labining chetida biroz tirjaydi.

— Men bu yerda har doim bo‘lganman, — dedi u xotirjam ohangda. — Aslida, siz bu yerda nima qilyapsiz, jajji xonimcha?
Ji-won qoshlarini chimirdi.
— Men malikaman. Yorug‘lik malikasi. Tanimaysizmi? O‘zingiz kimsiz? Juda sovuq insonga o‘xshaysiz.
Yigit unga bir oz tikilib turdi. So‘ng ovozini sal jiddiylashtirdi.
— Ehtiyot bo‘lib gapirishingizni xohlayman, malika. Men ham oddiy insonlardan emasman.
U bir qadam oldinga chiqdi.
— Men Qorong‘ulik qirolligining valiahd shahzodasi... Soo-hyukman.
Ji-wonning ko‘zlari kattalashdi.
Qorong‘ulik qirolligi.

Uning xalqiga nisbatan ko‘plab sirli hikoyalar aytilardi. Ji-won bu yigitning kimligini bilmagan, uni oddiy mehmon deb o‘ylagandi.
U biroz noqulay bo‘lib, boshini egdi.
— Afsusdaman, shahzoda. Sizning kimligingizni bilmadim. Men... malika Ji-wonman.
Soo-hyuk yana labining chetida kulimsiradi.
— Buni allaqachon tushundim, malika.
Ji-won unga hayron qaradi.
— Unda nega so‘radingiz?
— Balki sizning o‘zingizdan eshitishni xohlagandirman.
Ji-won beixtiyor kulib yubordi.
Soo-hyuk esa uning kulgisini kuzatib, bir zum jim qoldi.
«U Yorug‘lik malikasi bo‘lsa ham, tasavvur qilganimdek emas ekan...»

Avvaliga suhbatlari juda oddiy edi.
Ji-won Qorong‘ulik qirolligi haqida so‘radi. Soo-hyuk esa uning saroydagi hayoti bilan qiziqdi.
— Siz doimo shunday jiddiy yurib yurasizmi? — deb so‘radi Ji-won.
— Siz doimo shunday ko‘p savol berasizmi?
— Balki.
— Unda javobim ham balki.
Ji-won unga qarab kuldi.
— Siz juda g‘alati shahzodasiz.
— Buni birinchi marta eshitayotganim yo‘q.
Ularning suhbatlari asta-sekin uzoq davom etdi. Vaqt qanday o‘tganini ikkalasi ham sezmay qoldi.
Saroydan musiqa tovushlari hali ham eshitilardi, ammo sirli bog‘da ular go‘yo butun dunyodan uzilib qolgandek edi.

Nihoyat, Ji-won o‘rnidan turdi.
— Men qaytishim kerak. Agar onam meni topolmasa, butun saroyni oyoqqa turg‘izadi.
Soo-hyuk ham o‘rnidan turdi.
— Unda boring, malika.
Ji-won bir necha qadam yurdi, keyin orqasiga o‘girildi.
— Shahzoda Soo-hyuk...
— Ha?
— Siz bu yerga yana kelasizmi?
Soo-hyuk unga tikildi. Bu safar uning yuzida odatdagi sovuqqonlikdan boshqa narsa bor edi.
— Men bu yerda har doim bo‘lganman-ku.
Ji-won kulimsiradi.
— Unda... yana uchrasharmiz.
— Balki, malika.

O‘sha kundan keyin sirli bog‘ ular uchun alohida joyga aylandi.
Ji-won har safar ziyofat yoki saroydagi majburiyatlardan bo‘shaganida bog‘ga borardi.
Soo-hyuk esa go‘yo uni kutayotgandek, doimo o‘sha yerda paydo bo‘lardi.

Ular bir-birlarini yaxshiroq taniy boshlashdi.
Ji-won Soo-hyukning tashqaridan sovuq ko‘rinsa-da, aslida e'tiborli ekanini anglab yetdi. Soo-hyuk esa Ji-wonning nafaqat go‘zal malika, balki o‘z fikriga ega bo‘lgan qat'iyatli qiz ekanini ko‘rdi.
Bir kuni Ji-won undan so‘radi:
— Nega aynan shu bog‘ga kelaverasiz?
Soo-hyuk oy nurida gullarga qaradi.
— Chunki bu yerda hech kim mendan shahzoda bo‘lishimni kutmaydi.
Ji-won jim qoldi.
Keyin mayin ovozda dedi:
— Unda bu yerda siz shunchaki Soo-hyuk bo‘lishingiz mumkin.
Shahzoda unga qaradi.
Bu gap oddiy edi. Ammo u Soo-hyukning xotirasida uzoq vaqt qoldi.
Shu kundan boshlab ular har doim shu bog‘da uchrashadigan bo‘lishdi.

Urush bir birini sevgan qalblarni ayirishu mumkinmi?

Lee Soo-hyuk — Qorong‘ulik shahzodasi
Obraz: Qirollikning valiahd shahzodasi.
Xarakteri: Sovuqqon, sirli, kuchli. O‘z xalqini himoya qiladi, ammo Yorug‘lik malikasi bilan yolg‘iz qolganida mehribonligi namoyon bo‘ladi.

Kim Ji-won — Yorug‘lik malikasi
Obraz: Qirollikning valiahd malikasi.
Xarakteri: Aqlli, nafis va qat'iyatli. Kaelni sevadi, ammo qirolliklar o‘rtasidagi urush uni qiyin tanlovlarga majbur qiladi.

Soo hyukning ukasi.
Ismi: Byeon Wook Seok
Yoshi: 20–21 yosh atrofida
Xarakteri: Akasiga qaraganda ochiqko‘ngilroq, jasur va biroz sho‘x. U Yorug‘lik qirolligining yosh malikasi bilan sevgi hikoyasiga ega.

Ji-wonning singlisi.
Ismi Yoo Jung
Yoshi: 19–20 yosh atrofida
Xarakteri: Qiziquvchan, samimiy va hissiy. Qorong‘ulik qirolligining yosh shahzodasiga oshiq bo‘ladi. Ularning sevgisi ikki qirollikdagi yosh avlod o‘rtasidagi yashirin rishtaga aylanadi.

Park Sung-woong — Qorong‘ulik qiroli
Obraz: Soo hyukning otasi va Qorong‘ulik qirolligining hukmdori.
Xarakteri: Qattiqqo‘l, siyosiy jihatdan hisob-kitobli. Chegara hududini qirollikning ajdodiy merosi deb biladi.

Ji Jin-hee — Yorug‘lik qiroli
Obraz: Ji-wonning otasi va Yorug‘lik qirolligi hukmdori.
Xarakteri: Mag‘rur, intizomli va hudud masalasida murosasiz. Qizining Qorong‘ulik shahzodasiga bo‘lgan sevgisini qabul qilmaydi.

Kim Seo-hyung
Obraz: Qorong‘ulik qirolichasi.
Aqlli, vazmin va siyosiy qarorlarda ta'sirli. O‘g‘lini sevadi, ammo qirollik burchini ham birinchi o‘ringa qo‘yadi.

Kim Sun-a — Yorug‘lik qirolichasi
Obraz:Ji-wonning onasi.
Xarakteri: Mehribon ko‘rinishli, ammo kuchli irodaga ega. Qizlarini himoya qilishga intiladi va saroydagi qarorlarga ta'sir ko‘rsatadi.

Shu urush sevgiga qarshi bõladi deb kim ham õylabdi deysiz

Lee Soo-hyuk — Qorong‘ulik shahzodasi
Obraz: Qirollikning valiahd shahzodasi.
Xarakteri: Sovuqqon, sirli, kuchli. O‘z xalqini himoya qiladi, ammo Yorug‘lik malikasi bilan yolg‘iz qolganida mehribonligi namoyon bo‘ladi.

Park Sung-woong — Qorong‘ulik qiroli
Obraz: Kaelning otasi va Qorong‘ulik qirolligining hukmdori.
Xarakteri: Qattiqqo‘l, siyosiy jihatdan hisob-kitobli. Chegara hududini qirollikning ajdodiy merosi deb biladi.

Kim Seo-hyung — Qorong‘ulik qirolichasi
Obraz: Kaelning onasi.
Xarakteri: Aqlli, vazmin va sirli. O‘g‘lini himoya qilishni xohlaydi, lekin saroy siyosatida o‘z manfaatlari ham bor.

Kim Ji-won — Yorug‘lik malikasi
Obraz: Qirollikning valiahd malikasi.
Xarakteri: Aqlli, nafis va qat'iyatli. Kaelni sevadi, ammo qirolliklar o‘rtasidagi urush uni qiyin tanlovlarga majbur qiladi.

Lee Soo-hyuk ning ukasi. Ismi:Beon Wook Seok
Yoshi: 20–21 yosh atrofida (FF uchun).
Xarakteri: Akasiga qaraganda ochiqko‘ngilroq, jasur va biroz sho‘x. U Yorug‘lik qirolligining yosh malikasi bilan sevgi hikoyasiga ega.

Kim Ji-won — Yorug‘lik malikasi
Obraz: Qirollikning valiahd malikasi.
Xarakteri: Aqlli, nafis va qat'iyatli. Kaelni sevadi, ammo qirolliklar o‘rtasidagi urush uni qiyin tanlovlarga majbur qiladi.

Ji Jin-hee — Yorug‘lik qiroli
Obraz: Ji-wonning otasi va Yorug‘lik qirolligi hukmdori.
Xarakteri: Mag‘rur, intizomli va hudud masalasida murosasiz. Qizining Qorong‘ulik shahzodasiga bo‘lgan sevgisini qabul qilmaydi.

Kim Sun-a — Yorug‘lik qirolichasi
Obraz: Ji-wonning onasi.
Xarakteri: Mehribon ko‘rinishli, ammo kuchli irodaga ega. Qizlarini himoya qilishga intiladi va saroydagi qarorlarga ta'sir ko‘rsatadi.

Ji-wonning singlisi.
Ismi: Kim Yoo Jung
Yoshi: 19–20 yosh atrofida (FF uchun).
Xarakteri: Qiziquvchan, samimiy va hissiy. Qorong‘ulik qirolligining yosh shahzodasiga oshiq bo‘ladi. Ularning sevgisi ikki qirollikdagi yosh avlod o‘rtasidagi yashirin rishtaga aylanadi.

Comeback
Faqatgina tanishtiruv

Yi-hyun esa buni ko‘rmadi.

Ammo Hye-yoon ko‘rdi.

— Yi-hyun...

— Nima?

— Hech narsa.

Hye-yoon jilmaydi.

U dugonasining hislarini juda yaxshi bilardi.

Lekin bu safar u ham hech qanday xulosa chiqarmadi.

Chunki ba'zi qarashlar savol tug‘diradi, ammo javob bermaydi.

Dushanba kuni ertalab yomg‘ir yog‘ayotgan edi.

Maktab hovlisida soyabon ko‘targan o‘quvchilar shoshilib yurishardi.

Cho Yi-hyun deraza yonida turib, tashqariga qarardi.

— Bugun havo ham kayfiyatsiz, — dedi Hye-yoon uning yoniga kelib.

— Menimcha, yomg‘ir chiroyli, — dedi Yi-hyun.

— Sen hamma narsadan romantika topasan.

— Hye-yoon!

Jeong-eui va Ji-hu kulishdi.

Shu payt Yi-hyun yo‘lakning narigi tomoniga qaradi.

Solomon deraza yonida turardi.

U yomg‘irni tomosha qilayotgan edi.

Bir lahzadan so‘ng u boshini burdi.

Yi-hyun bilan ko‘zlari uchrashdi.

Bu safar qiz nigohini olib qochmadi.

Solomon ham bir necha soniya qarab turdi.

Keyin yonidagi do‘sti nimadir degach, unga o‘girildi.

Yi-hyun esa deraza yonida qoldi.

“U menga qaradi.”

Shu oddiy fikr uning yuziga tabassum olib keldi.

Darsdan keyin Yi-hyun daftarlarini yig‘ayotgan edi.

O‘qituvchi ertangi topshiriq haqida gapirib, bir nechta o‘quvchini boshqa sinflarga xabar yetkazishga yubordi.

Yi-hyun ham shu o‘quvchilar orasida edi.

U boshqa sinf eshigi oldiga kelib, ichkariga qaradi.

Solomon o‘z joyida o‘tirardi.

Yi-hyun eshikni sekin taqillatdi.

Bir o‘quvchi unga qaradi.

— Nima kerak?

— O‘qituvchi ertangi topshiriqni aytib qo‘yishimni so‘radi.

— Mayli.

Yi-hyun bosh irg‘ab, ortiga o‘girildi.

Shu payt Solomon unga qaradi.

Ularning ko‘zlari yana uchrashdi.

Yi-hyun sekin jilmaydi.

Solomonning nigohi esa bir zum uning yuzida qoldi.

Keyin u daftariga qaradi.

Yi-hyun sinfdan chiqib ketdi.

U yo‘lakda bir necha qadam yurgach, chuqur nafas oldi.

“Men u bilan gaplashishni ham bilmayman. Lekin har kuni uni ko‘rishni kutaman.”

Maktabdan qaytayotganda dugonalari bilan birga ketishardi.

Hye-yoon Yi-hyunning qo‘lidan ushlab oldi.

— Qachongacha shunchaki qarab yurmoqchisan?

Yi-hyun kulimsiradi.

— Bilmayman.

— U bilan gaplashsang-chi?

— Nima deyman?

Jeong-eui o‘ylanib qoldi.

— Masalan, salom.

— Juda oson aytyapsan.

Ji-hu esa uning yoniga yaqinlashdi.

— Shoshilma. O‘zingni majburlashing shart emas.

Yi-hyun boshini qimirlatdi.

U dugonalarining yonida o‘zini yaxshi his qilardi.

Ular uni kuldirishar, qo‘llab-quvvatlashar va hech qachon hislarini masxara qilishmasdi.

— Rahmat, qizlar, — dedi u past ovozda.

Hye-yoon darhol jilmaydi.

— Biz doim yoningdamiz.

Yi-hyun osmon tomon qaradi.

Yomg‘ir to‘xtagan, bulutlar orasidan quyosh nuri ko‘rina boshlagandi.

U hali Solomon haqida hech narsani bilmasdi.

Uning hislari qandayligini ham.

Ammo har bir ko‘z urishtirish Yi-hyunning kichkina dunyosida alohida xotiraga aylanardi.

Ba'zan umid birgina qarashdan tug‘iladi. Ammo uning haqiqiy ma'nosini vaqt ko‘rsatadi

Ertalab Cho Yi-hyun sinfga kirganida, dugonalari allaqachon o‘z joylarida o‘tirishardi.

Hye-yoon qo‘lidagi nonushtasini tugatishga urinib, bir vaqtning o‘zida Jeong-eui bilan gaplashardi.

— Bugun maktabdan keyin birga ketamizmi? — deb so‘radi Yi-hyun sumkasini joyiga qo‘yarkan.

— Albatta, — dedi Jeong-eui. — Faqat Hye-yoon yana kechikmasa bo‘ldi.

— Men hech qachon kechikmayman!

Ji-hu unga jiddiy qaradi.

— Kecha yigirma daqiqa kechikding.

— Bu boshqa masala.

Ularning kulgisi sinfga tarqaldi.

Yi-hyun ham kulib yubordi. Ammo shu payt yo‘lakdan tanish ovoz eshitildi.

U beixtiyor eshik tomon qaradi.

Park Solomon.

U boshqa sinfidagi bir nechta o‘quvchi bilan gaplashib turardi. Yi-hyun uni ko‘rishi bilan nigohi beixtiyor o‘sha tomonga tortildi.

Solomon birdan boshini ko‘tardi.

Ularning ko‘zlari uchrashdi.

Yi-hyun darhol daftariga qaradi.

“Nega har safar uni ko‘rsam, o‘zimni bunday tutaman?”

— Yi-hyun.

Hye-yoon uning oldida qo‘l siltadi.

— Ha?

— Men senga uch marta gapirdim.

— Kechirasan, eshitmay qolibman.

— Bilaman, — dedi Hye-yoon kulib. — Xayoling qayerdaligini ham bilaman.

— Hye-yoon, bas qil!

Dugonalari kulishdi.

Tanaffusda Yi-hyun kutubxonaga borish uchun yo‘lakdan o‘tayotgandi.

Qo‘lida bir nechta kitob bor edi.

Burilish joyiga kelganida kimdir qarshisidan chiqdi.

Solomon.

Yi-hyun qadamini sekinlashtirdi.

Solomon ham uni ko‘rib, biroz chetga surildi.

— Kechirasiz, — dedi Yi-hyun past ovozda.

— Ha.

Ular yonma-yon o‘tib ketishdi.

Faqat bir necha soniya.

Ammo Yi-hyun yuragi yana tez urayotganini his qildi.

U ortiga qaramaslikka harakat qildi.

Lekin qiziqish ustun keldi.

Yi-hyun sekin ortiga qaradi.

Solomon ham o‘sha paytda ortiga o‘girilib qarayotgan edi.

Ular yana ko‘z urishtirishdi.

Bu safar Yi-hyun jilmayib qo‘ydi.

Solomonning yuzida esa tushunish qiyin bo‘lgan ifoda paydo bo‘ldi.

U birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.

Yi-hyun esa kutubxona tomon yurishda davom etdi.

“Bir qarash uchun ham shunchalik xursand bo‘lish mumkinmi?”

Juma kuni maktabda kichik tadbir bo‘lib o‘tishi kerak edi.

O‘quvchilar sinflarini bezatish bilan band, yo‘laklarda esa qog‘ozlar va rangli bezaklar ko‘payib ketgandi.

Cho Yi-hyun dugonalari bilan sinf eshigi yonida turardi.

— Shu qog‘ozlarni yuqoriga ilib qo‘yishimiz kerak, — dedi Ji-hu.

— Men yordam beraman, — dedi Yi-hyun.

U stul ustiga chiqib, devorga bezakni yopishtira boshladi.

Hye-yoon pastdan turib, unga ko‘rsatma berardi.

— Biroz chaproqqa!

— Shu yerdami?

— Yo‘q, boshqa chap!

— Hye-yoon, ikkita chap bo‘lmaydi-ku!

Ular kulib yuborishdi.

Shu payt narigi sinfdan bir nechta o‘quvchi o‘tib qoldi.

Ular orasida Solomon ham bor edi.

Yi-hyun uni ko‘rib, qo‘lidagi qog‘ozni bir zum ushlab qoldi.

Solomon unga qaradi.

Bu safar nigohi biroz uzoqroq davom etdi.

Yi-hyun esa stuldan tushayotganida muvozanatini yo‘qotay dedi.

— Ehtiyot bo‘l! — dedi Jeong-eui.

— Yaxshiman, — dedi Yi-hyun tezda.

Solomon allaqachon yo‘lak bo‘ylab uzoqlashayotgan edi.

Hye-yoon uning yuziga qaradi.

— Sen hozir yana uni ko‘rding-a?

— Ha.

— U ham senga qaradi.

Yi-hyun dugonasiga qaradi.

— Rostdanmi?

— Ha, ko‘rdim.

Ji-hu esa bezakni to‘g‘rilab, sokin ovozda dedi:

— Lekin bu nimani anglatishini bilmaymiz.

Yi-hyun bir zum jim qoldi.

— Bilaman.

U buni tushunardi.

Biror kishi qarashi uning ham xuddi shunday his qilayotganini anglatmasdi.

Ammo yuragi baribir kichkina umidga to‘lib ketardi.

Tushlik paytida Yi-hyun dugonalari bilan oshxonaga ketayotgandi.

Yo‘lakning narigi tomonida Solomon do‘stlari bilan turardi.

Hye-yoon biror narsani gapirib, Yi-hyunni kuldirib yubordi.

Yi-hyun boshini orqaga tashlab kuldi.

Shu payt Solomonning nigohi unga tushdi.

U bir necha soniya qarab turdi.

Keyin do‘stining gapiga qaytdi.

Ertalab Cho Yi-hyun sinfga kirganida, dugonalari allaqachon o‘z joylarida o‘tirishardi.

Hye-yoon qo‘lidagi nonushtasini tugatishga urinib, bir vaqtning o‘zida Jeong-eui bilan gaplashardi.

— Bugun maktabdan keyin birga ketamizmi? — deb so‘radi Yi-hyun sumkasini joyiga qo‘yarkan.

— Albatta, — dedi Jeong-eui. — Faqat Hye-yoon yana kechikmasa bo‘ldi.

— Men hech qachon kechikmayman!

Ji-hu unga jiddiy qaradi.

— Kecha yigirma daqiqa kechikding.

— Bu boshqa masala.

Ularning kulgisi sinfga tarqaldi.

Yi-hyun ham kulib yubordi. Ammo shu payt yo‘lakdan tanish ovoz eshitildi.

U beixtiyor eshik tomon qaradi.

Park Solomon.

U boshqa sinfidagi bir nechta o‘quvchi bilan gaplashib turardi. Yi-hyun uni ko‘rishi bilan nigohi beixtiyor o‘sha tomonga tortildi.

Solomon birdan boshini ko‘tardi.

Ularning ko‘zlari uchrashdi.

Yi-hyun darhol daftariga qaradi.

“Nega har safar uni ko‘rsam, o‘zimni bunday tutaman?”

— Yi-hyun.

Hye-yoon uning oldida qo‘l siltadi.

— Ha?

— Men senga uch marta gapirdim.

— Kechirasan, eshitmay qolibman.

— Bilaman, — dedi Hye-yoon kulib. — Xayoling qayerdaligini ham bilaman.

— Hye-yoon, bas qil!

Dugonalari kulishdi.

Tanaffusda Yi-hyun kutubxonaga borish uchun yo‘lakdan o‘tayotgandi.

Qo‘lida bir nechta kitob bor edi.

Burilish joyiga kelganida kimdir qarshisidan chiqdi.

Solomon.

Yi-hyun qadamini sekinlashtirdi.

Solomon ham uni ko‘rib, biroz chetga surildi.

— Kechirasiz, — dedi Yi-hyun past ovozda.

— Ha.

Ular yonma-yon o‘tib ketishdi.

Faqat bir necha soniya.

Ammo Yi-hyun yuragi yana tez urayotganini his qildi.

U ortiga qaramaslikka harakat qildi.

Lekin qiziqish ustun keldi.

Yi-hyun sekin ortiga qaradi.

Solomon ham o‘sha paytda ortiga o‘girilib qarayotgan edi.

Ular yana ko‘z urishtirishdi.

Bu safar Yi-hyun jilmayib qo‘ydi.

Solomonning yuzida esa tushunish qiyin bo‘lgan ifoda paydo bo‘ldi.

U birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.

Yi-hyun esa kutubxona tomon yurishda davom etdi.

“Bir qarash uchun ham shunchalik xursand bo‘lish mumkinmi?”