Urushdan oldin, ikki qirollik hali tinchlikda yashayotgan paytlar edi.
Yorug‘lik qirolligining ulkan saroyida katta ziyofat bo‘lib o‘tayotgan edi. Zallar oltin chiroqlar bilan yoritilgan, nafis musiqa yangrar, turli qirolliklardan kelgan mehmonlar suhbatlashardi.
Yorug‘lik malikasi Ji-won ham ziyofatda qatnashayotgan edi. U oq va oltin rangli nafis ko‘ylak kiygan, sochlariga mayda marvaridlar taqilgan edi. Biroq saroydagi shovqin-suron va tinimsiz suhbatlar uni charchata boshladi.
Ji-won sekin zalni tark etdi.
U saroyning orqa tomonidagi yo‘lakdan yurib, ilgari deyarli hech kim bormaydigan sirli bog‘ga kirib qoldi.

Bog‘ g‘alati darajada sokin edi. Oq gullar oy nurida tovlanar, daraxtlar orasidan mayin shamol esardi.
Ji-won chuqur nafas oldi.
— Nihoyat, tinchlik...
Ammo u yolg‘iz emas edi.
Daraxtlar soyasida qora kiyimdagi bir yigit turardi.
Ji-won beixtiyor to‘xtab qoldi.
— Siz...?
Yigit unga sekin yuzlandi. Uning nigohi sokin, ammo sirli edi.
Ji-won bir qadam oldinga yurdi.
— Bu yerni qayerdan bilasiz?
Yigit labining chetida biroz tirjaydi.

— Men bu yerda har doim bo‘lganman, — dedi u xotirjam ohangda. — Aslida, siz bu yerda nima qilyapsiz, jajji xonimcha?
Ji-won qoshlarini chimirdi.
— Men malikaman. Yorug‘lik malikasi. Tanimaysizmi? O‘zingiz kimsiz? Juda sovuq insonga o‘xshaysiz.
Yigit unga bir oz tikilib turdi. So‘ng ovozini sal jiddiylashtirdi.
— Ehtiyot bo‘lib gapirishingizni xohlayman, malika. Men ham oddiy insonlardan emasman.
U bir qadam oldinga chiqdi.
— Men Qorong‘ulik qirolligining valiahd shahzodasi... Soo-hyukman.
Ji-wonning ko‘zlari kattalashdi.
Qorong‘ulik qirolligi.

Uning xalqiga nisbatan ko‘plab sirli hikoyalar aytilardi. Ji-won bu yigitning kimligini bilmagan, uni oddiy mehmon deb o‘ylagandi.
U biroz noqulay bo‘lib, boshini egdi.
— Afsusdaman, shahzoda. Sizning kimligingizni bilmadim. Men... malika Ji-wonman.
Soo-hyuk yana labining chetida kulimsiradi.
— Buni allaqachon tushundim, malika.
Ji-won unga hayron qaradi.
— Unda nega so‘radingiz?
— Balki sizning o‘zingizdan eshitishni xohlagandirman.
Ji-won beixtiyor kulib yubordi.
Soo-hyuk esa uning kulgisini kuzatib, bir zum jim qoldi.
«U Yorug‘lik malikasi bo‘lsa ham, tasavvur qilganimdek emas ekan...»

Avvaliga suhbatlari juda oddiy edi.
Ji-won Qorong‘ulik qirolligi haqida so‘radi. Soo-hyuk esa uning saroydagi hayoti bilan qiziqdi.
— Siz doimo shunday jiddiy yurib yurasizmi? — deb so‘radi Ji-won.
— Siz doimo shunday ko‘p savol berasizmi?
— Balki.
— Unda javobim ham balki.
Ji-won unga qarab kuldi.
— Siz juda g‘alati shahzodasiz.
— Buni birinchi marta eshitayotganim yo‘q.
Ularning suhbatlari asta-sekin uzoq davom etdi. Vaqt qanday o‘tganini ikkalasi ham sezmay qoldi.
Saroydan musiqa tovushlari hali ham eshitilardi, ammo sirli bog‘da ular go‘yo butun dunyodan uzilib qolgandek edi.

Nihoyat, Ji-won o‘rnidan turdi.
— Men qaytishim kerak. Agar onam meni topolmasa, butun saroyni oyoqqa turg‘izadi.
Soo-hyuk ham o‘rnidan turdi.
— Unda boring, malika.
Ji-won bir necha qadam yurdi, keyin orqasiga o‘girildi.
— Shahzoda Soo-hyuk...
— Ha?
— Siz bu yerga yana kelasizmi?
Soo-hyuk unga tikildi. Bu safar uning yuzida odatdagi sovuqqonlikdan boshqa narsa bor edi.
— Men bu yerda har doim bo‘lganman-ku.
Ji-won kulimsiradi.
— Unda... yana uchrasharmiz.
— Balki, malika.

O‘sha kundan keyin sirli bog‘ ular uchun alohida joyga aylandi.
Ji-won har safar ziyofat yoki saroydagi majburiyatlardan bo‘shaganida bog‘ga borardi.
Soo-hyuk esa go‘yo uni kutayotgandek, doimo o‘sha yerda paydo bo‘lardi.

Ular bir-birlarini yaxshiroq taniy boshlashdi.
Ji-won Soo-hyukning tashqaridan sovuq ko‘rinsa-da, aslida e'tiborli ekanini anglab yetdi. Soo-hyuk esa Ji-wonning nafaqat go‘zal malika, balki o‘z fikriga ega bo‘lgan qat'iyatli qiz ekanini ko‘rdi.
Bir kuni Ji-won undan so‘radi:
— Nega aynan shu bog‘ga kelaverasiz?
Soo-hyuk oy nurida gullarga qaradi.
— Chunki bu yerda hech kim mendan shahzoda bo‘lishimni kutmaydi.
Ji-won jim qoldi.
Keyin mayin ovozda dedi:
— Unda bu yerda siz shunchaki Soo-hyuk bo‘lishingiz mumkin.
Shahzoda unga qaradi.
Bu gap oddiy edi. Ammo u Soo-hyukning xotirasida uzoq vaqt qoldi.
Shu kundan boshlab ular har doim shu bog‘da uchrashadigan bo‘lishdi.

🥀 «Biz dushman bo‘lishdan oldin, bir-birimizning eng go‘zal sirimiz edik. Ammo taqdir bizga muhabbatni emas, ikki qirollik orasidagi urushni tanladi.» 🌑☀️

Davomi bor.......🖤🤍

Urushdan oldin, ikki qirollik hali tinchlikda yashayotgan paytlar edi.
Yorug‘lik qirolligining ulkan saroyida katta ziyofat bo‘lib o‘tayotgan edi. Zallar oltin chiroqlar bilan yoritilgan, nafis musiqa yangrar, turli qirolliklardan kelgan mehmonlar suhbatlashardi.
Yorug‘lik malikasi Ji-won ham ziyofatda qatnashayotgan edi. U oq va oltin rangli nafis ko‘ylak kiygan, sochlariga mayda marvaridlar taqilgan edi. Biroq saroydagi shovqin-suron va tinimsiz suhbatlar uni charchata boshladi.
Ji-won sekin zalni tark etdi.
U saroyning orqa tomonidagi yo‘lakdan yurib, ilgari deyarli hech kim bormaydigan sirli bog‘ga kirib qoldi.

Bog‘ g‘alati darajada sokin edi. Oq gullar oy nurida tovlanar, daraxtlar orasidan mayin shamol esardi.
Ji-won chuqur nafas oldi.
— Nihoyat, tinchlik...
Ammo u yolg‘iz emas edi.
Daraxtlar soyasida qora kiyimdagi bir yigit turardi.
Ji-won beixtiyor to‘xtab qoldi.
— Siz...?
Yigit unga sekin yuzlandi. Uning nigohi sokin, ammo sirli edi.
Ji-won bir qadam oldinga yurdi.
— Bu yerni qayerdan bilasiz?
Yigit labining chetida biroz tirjaydi.

— Men bu yerda har doim bo‘lganman, — dedi u xotirjam ohangda. — Aslida, siz bu yerda nima qilyapsiz, jajji xonimcha?
Ji-won qoshlarini chimirdi.
— Men malikaman. Yorug‘lik malikasi. Tanimaysizmi? O‘zingiz kimsiz? Juda sovuq insonga o‘xshaysiz.
Yigit unga bir oz tikilib turdi. So‘ng ovozini sal jiddiylashtirdi.
— Ehtiyot bo‘lib gapirishingizni xohlayman, malika. Men ham oddiy insonlardan emasman.
U bir qadam oldinga chiqdi.
— Men Qorong‘ulik qirolligining valiahd shahzodasi... Soo-hyukman.
Ji-wonning ko‘zlari kattalashdi.
Qorong‘ulik qirolligi.

Uning xalqiga nisbatan ko‘plab sirli hikoyalar aytilardi. Ji-won bu yigitning kimligini bilmagan, uni oddiy mehmon deb o‘ylagandi.
U biroz noqulay bo‘lib, boshini egdi.
— Afsusdaman, shahzoda. Sizning kimligingizni bilmadim. Men... malika Ji-wonman.
Soo-hyuk yana labining chetida kulimsiradi.
— Buni allaqachon tushundim, malika.
Ji-won unga hayron qaradi.
— Unda nega so‘radingiz?
— Balki sizning o‘zingizdan eshitishni xohlagandirman.
Ji-won beixtiyor kulib yubordi.
Soo-hyuk esa uning kulgisini kuzatib, bir zum jim qoldi.
«U Yorug‘lik malikasi bo‘lsa ham, tasavvur qilganimdek emas ekan...»

Avvaliga suhbatlari juda oddiy edi.
Ji-won Qorong‘ulik qirolligi haqida so‘radi. Soo-hyuk esa uning saroydagi hayoti bilan qiziqdi.
— Siz doimo shunday jiddiy yurib yurasizmi? — deb so‘radi Ji-won.
— Siz doimo shunday ko‘p savol berasizmi?
— Balki.
— Unda javobim ham balki.
Ji-won unga qarab kuldi.
— Siz juda g‘alati shahzodasiz.
— Buni birinchi marta eshitayotganim yo‘q.
Ularning suhbatlari asta-sekin uzoq davom etdi. Vaqt qanday o‘tganini ikkalasi ham sezmay qoldi.
Saroydan musiqa tovushlari hali ham eshitilardi, ammo sirli bog‘da ular go‘yo butun dunyodan uzilib qolgandek edi.

Nihoyat, Ji-won o‘rnidan turdi.
— Men qaytishim kerak. Agar onam meni topolmasa, butun saroyni oyoqqa turg‘izadi.
Soo-hyuk ham o‘rnidan turdi.
— Unda boring, malika.
Ji-won bir necha qadam yurdi, keyin orqasiga o‘girildi.
— Shahzoda Soo-hyuk...
— Ha?
— Siz bu yerga yana kelasizmi?
Soo-hyuk unga tikildi. Bu safar uning yuzida odatdagi sovuqqonlikdan boshqa narsa bor edi.
— Men bu yerda har doim bo‘lganman-ku.
Ji-won kulimsiradi.
— Unda... yana uchrasharmiz.
— Balki, malika.

O‘sha kundan keyin sirli bog‘ ular uchun alohida joyga aylandi.
Ji-won har safar ziyofat yoki saroydagi majburiyatlardan bo‘shaganida bog‘ga borardi.
Soo-hyuk esa go‘yo uni kutayotgandek, doimo o‘sha yerda paydo bo‘lardi.

Ular bir-birlarini yaxshiroq taniy boshlashdi.
Ji-won Soo-hyukning tashqaridan sovuq ko‘rinsa-da, aslida e'tiborli ekanini anglab yetdi. Soo-hyuk esa Ji-wonning nafaqat go‘zal malika, balki o‘z fikriga ega bo‘lgan qat'iyatli qiz ekanini ko‘rdi.
Bir kuni Ji-won undan so‘radi:
— Nega aynan shu bog‘ga kelaverasiz?
Soo-hyuk oy nurida gullarga qaradi.
— Chunki bu yerda hech kim mendan shahzoda bo‘lishimni kutmaydi.
Ji-won jim qoldi.
Keyin mayin ovozda dedi:
— Unda bu yerda siz shunchaki Soo-hyuk bo‘lishingiz mumkin.
Shahzoda unga qaradi.
Bu gap oddiy edi. Ammo u Soo-hyukning xotirasida uzoq vaqt qoldi.
Shu kundan boshlab ular har doim shu bog‘da uchrashadigan bo‘lishdi.

Urush bir birini sevgan qalblarni ayirishu mumkinmi?

Lee Soo-hyuk — Qorong‘ulik shahzodasi
Obraz: Qirollikning valiahd shahzodasi.
Xarakteri: Sovuqqon, sirli, kuchli. O‘z xalqini himoya qiladi, ammo Yorug‘lik malikasi bilan yolg‘iz qolganida mehribonligi namoyon bo‘ladi.

Kim Ji-won — Yorug‘lik malikasi
Obraz: Qirollikning valiahd malikasi.
Xarakteri: Aqlli, nafis va qat'iyatli. Kaelni sevadi, ammo qirolliklar o‘rtasidagi urush uni qiyin tanlovlarga majbur qiladi.

Soo hyukning ukasi.
Ismi: Byeon Wook Seok
Yoshi: 20–21 yosh atrofida
Xarakteri: Akasiga qaraganda ochiqko‘ngilroq, jasur va biroz sho‘x. U Yorug‘lik qirolligining yosh malikasi bilan sevgi hikoyasiga ega.

Ji-wonning singlisi.
Ismi Yoo Jung
Yoshi: 19–20 yosh atrofida
Xarakteri: Qiziquvchan, samimiy va hissiy. Qorong‘ulik qirolligining yosh shahzodasiga oshiq bo‘ladi. Ularning sevgisi ikki qirollikdagi yosh avlod o‘rtasidagi yashirin rishtaga aylanadi.

Park Sung-woong — Qorong‘ulik qiroli
Obraz: Soo hyukning otasi va Qorong‘ulik qirolligining hukmdori.
Xarakteri: Qattiqqo‘l, siyosiy jihatdan hisob-kitobli. Chegara hududini qirollikning ajdodiy merosi deb biladi.

Ji Jin-hee — Yorug‘lik qiroli
Obraz: Ji-wonning otasi va Yorug‘lik qirolligi hukmdori.
Xarakteri: Mag‘rur, intizomli va hudud masalasida murosasiz. Qizining Qorong‘ulik shahzodasiga bo‘lgan sevgisini qabul qilmaydi.

Kim Seo-hyung
Obraz: Qorong‘ulik qirolichasi.
Aqlli, vazmin va siyosiy qarorlarda ta'sirli. O‘g‘lini sevadi, ammo qirollik burchini ham birinchi o‘ringa qo‘yadi.

Kim Sun-a — Yorug‘lik qirolichasi
Obraz:Ji-wonning onasi.
Xarakteri: Mehribon ko‘rinishli, ammo kuchli irodaga ega. Qizlarini himoya qilishga intiladi va saroydagi qarorlarga ta'sir ko‘rsatadi.

Shu urush sevgiga qarshi bõladi deb kim ham õylabdi deysiz

Lee Soo-hyuk — Qorong‘ulik shahzodasi
Obraz: Qirollikning valiahd shahzodasi.
Xarakteri: Sovuqqon, sirli, kuchli. O‘z xalqini himoya qiladi, ammo Yorug‘lik malikasi bilan yolg‘iz qolganida mehribonligi namoyon bo‘ladi.

Park Sung-woong — Qorong‘ulik qiroli
Obraz: Kaelning otasi va Qorong‘ulik qirolligining hukmdori.
Xarakteri: Qattiqqo‘l, siyosiy jihatdan hisob-kitobli. Chegara hududini qirollikning ajdodiy merosi deb biladi.

Kim Seo-hyung — Qorong‘ulik qirolichasi
Obraz: Kaelning onasi.
Xarakteri: Aqlli, vazmin va sirli. O‘g‘lini himoya qilishni xohlaydi, lekin saroy siyosatida o‘z manfaatlari ham bor.

Kim Ji-won — Yorug‘lik malikasi
Obraz: Qirollikning valiahd malikasi.
Xarakteri: Aqlli, nafis va qat'iyatli. Kaelni sevadi, ammo qirolliklar o‘rtasidagi urush uni qiyin tanlovlarga majbur qiladi.

Lee Soo-hyuk ning ukasi. Ismi:Beon Wook Seok
Yoshi: 20–21 yosh atrofida (FF uchun).
Xarakteri: Akasiga qaraganda ochiqko‘ngilroq, jasur va biroz sho‘x. U Yorug‘lik qirolligining yosh malikasi bilan sevgi hikoyasiga ega.

Kim Ji-won — Yorug‘lik malikasi
Obraz: Qirollikning valiahd malikasi.
Xarakteri: Aqlli, nafis va qat'iyatli. Kaelni sevadi, ammo qirolliklar o‘rtasidagi urush uni qiyin tanlovlarga majbur qiladi.

Ji Jin-hee — Yorug‘lik qiroli
Obraz: Ji-wonning otasi va Yorug‘lik qirolligi hukmdori.
Xarakteri: Mag‘rur, intizomli va hudud masalasida murosasiz. Qizining Qorong‘ulik shahzodasiga bo‘lgan sevgisini qabul qilmaydi.

Kim Sun-a — Yorug‘lik qirolichasi
Obraz: Ji-wonning onasi.
Xarakteri: Mehribon ko‘rinishli, ammo kuchli irodaga ega. Qizlarini himoya qilishga intiladi va saroydagi qarorlarga ta'sir ko‘rsatadi.

Ji-wonning singlisi.
Ismi: Kim Yoo Jung
Yoshi: 19–20 yosh atrofida (FF uchun).
Xarakteri: Qiziquvchan, samimiy va hissiy. Qorong‘ulik qirolligining yosh shahzodasiga oshiq bo‘ladi. Ularning sevgisi ikki qirollikdagi yosh avlod o‘rtasidagi yashirin rishtaga aylanadi.

Comeback
Faqatgina tanishtiruv

Yi-hyun esa buni ko‘rmadi.

Ammo Hye-yoon ko‘rdi.

— Yi-hyun...

— Nima?

— Hech narsa.

Hye-yoon jilmaydi.

U dugonasining hislarini juda yaxshi bilardi.

Lekin bu safar u ham hech qanday xulosa chiqarmadi.

Chunki ba'zi qarashlar savol tug‘diradi, ammo javob bermaydi.

Dushanba kuni ertalab yomg‘ir yog‘ayotgan edi.

Maktab hovlisida soyabon ko‘targan o‘quvchilar shoshilib yurishardi.

Cho Yi-hyun deraza yonida turib, tashqariga qarardi.

— Bugun havo ham kayfiyatsiz, — dedi Hye-yoon uning yoniga kelib.

— Menimcha, yomg‘ir chiroyli, — dedi Yi-hyun.

— Sen hamma narsadan romantika topasan.

— Hye-yoon!

Jeong-eui va Ji-hu kulishdi.

Shu payt Yi-hyun yo‘lakning narigi tomoniga qaradi.

Solomon deraza yonida turardi.

U yomg‘irni tomosha qilayotgan edi.

Bir lahzadan so‘ng u boshini burdi.

Yi-hyun bilan ko‘zlari uchrashdi.

Bu safar qiz nigohini olib qochmadi.

Solomon ham bir necha soniya qarab turdi.

Keyin yonidagi do‘sti nimadir degach, unga o‘girildi.

Yi-hyun esa deraza yonida qoldi.

“U menga qaradi.”

Shu oddiy fikr uning yuziga tabassum olib keldi.

Darsdan keyin Yi-hyun daftarlarini yig‘ayotgan edi.

O‘qituvchi ertangi topshiriq haqida gapirib, bir nechta o‘quvchini boshqa sinflarga xabar yetkazishga yubordi.

Yi-hyun ham shu o‘quvchilar orasida edi.

U boshqa sinf eshigi oldiga kelib, ichkariga qaradi.

Solomon o‘z joyida o‘tirardi.

Yi-hyun eshikni sekin taqillatdi.

Bir o‘quvchi unga qaradi.

— Nima kerak?

— O‘qituvchi ertangi topshiriqni aytib qo‘yishimni so‘radi.

— Mayli.

Yi-hyun bosh irg‘ab, ortiga o‘girildi.

Shu payt Solomon unga qaradi.

Ularning ko‘zlari yana uchrashdi.

Yi-hyun sekin jilmaydi.

Solomonning nigohi esa bir zum uning yuzida qoldi.

Keyin u daftariga qaradi.

Yi-hyun sinfdan chiqib ketdi.

U yo‘lakda bir necha qadam yurgach, chuqur nafas oldi.

“Men u bilan gaplashishni ham bilmayman. Lekin har kuni uni ko‘rishni kutaman.”

Maktabdan qaytayotganda dugonalari bilan birga ketishardi.

Hye-yoon Yi-hyunning qo‘lidan ushlab oldi.

— Qachongacha shunchaki qarab yurmoqchisan?

Yi-hyun kulimsiradi.

— Bilmayman.

— U bilan gaplashsang-chi?

— Nima deyman?

Jeong-eui o‘ylanib qoldi.

— Masalan, salom.

— Juda oson aytyapsan.

Ji-hu esa uning yoniga yaqinlashdi.

— Shoshilma. O‘zingni majburlashing shart emas.

Yi-hyun boshini qimirlatdi.

U dugonalarining yonida o‘zini yaxshi his qilardi.

Ular uni kuldirishar, qo‘llab-quvvatlashar va hech qachon hislarini masxara qilishmasdi.

— Rahmat, qizlar, — dedi u past ovozda.

Hye-yoon darhol jilmaydi.

— Biz doim yoningdamiz.

Yi-hyun osmon tomon qaradi.

Yomg‘ir to‘xtagan, bulutlar orasidan quyosh nuri ko‘rina boshlagandi.

U hali Solomon haqida hech narsani bilmasdi.

Uning hislari qandayligini ham.

Ammo har bir ko‘z urishtirish Yi-hyunning kichkina dunyosida alohida xotiraga aylanardi.

Ba'zan umid birgina qarashdan tug‘iladi. Ammo uning haqiqiy ma'nosini vaqt ko‘rsatadi

Ertalab Cho Yi-hyun sinfga kirganida, dugonalari allaqachon o‘z joylarida o‘tirishardi.

Hye-yoon qo‘lidagi nonushtasini tugatishga urinib, bir vaqtning o‘zida Jeong-eui bilan gaplashardi.

— Bugun maktabdan keyin birga ketamizmi? — deb so‘radi Yi-hyun sumkasini joyiga qo‘yarkan.

— Albatta, — dedi Jeong-eui. — Faqat Hye-yoon yana kechikmasa bo‘ldi.

— Men hech qachon kechikmayman!

Ji-hu unga jiddiy qaradi.

— Kecha yigirma daqiqa kechikding.

— Bu boshqa masala.

Ularning kulgisi sinfga tarqaldi.

Yi-hyun ham kulib yubordi. Ammo shu payt yo‘lakdan tanish ovoz eshitildi.

U beixtiyor eshik tomon qaradi.

Park Solomon.

U boshqa sinfidagi bir nechta o‘quvchi bilan gaplashib turardi. Yi-hyun uni ko‘rishi bilan nigohi beixtiyor o‘sha tomonga tortildi.

Solomon birdan boshini ko‘tardi.

Ularning ko‘zlari uchrashdi.

Yi-hyun darhol daftariga qaradi.

“Nega har safar uni ko‘rsam, o‘zimni bunday tutaman?”

— Yi-hyun.

Hye-yoon uning oldida qo‘l siltadi.

— Ha?

— Men senga uch marta gapirdim.

— Kechirasan, eshitmay qolibman.

— Bilaman, — dedi Hye-yoon kulib. — Xayoling qayerdaligini ham bilaman.

— Hye-yoon, bas qil!

Dugonalari kulishdi.

Tanaffusda Yi-hyun kutubxonaga borish uchun yo‘lakdan o‘tayotgandi.

Qo‘lida bir nechta kitob bor edi.

Burilish joyiga kelganida kimdir qarshisidan chiqdi.

Solomon.

Yi-hyun qadamini sekinlashtirdi.

Solomon ham uni ko‘rib, biroz chetga surildi.

— Kechirasiz, — dedi Yi-hyun past ovozda.

— Ha.

Ular yonma-yon o‘tib ketishdi.

Faqat bir necha soniya.

Ammo Yi-hyun yuragi yana tez urayotganini his qildi.

U ortiga qaramaslikka harakat qildi.

Lekin qiziqish ustun keldi.

Yi-hyun sekin ortiga qaradi.

Solomon ham o‘sha paytda ortiga o‘girilib qarayotgan edi.

Ular yana ko‘z urishtirishdi.

Bu safar Yi-hyun jilmayib qo‘ydi.

Solomonning yuzida esa tushunish qiyin bo‘lgan ifoda paydo bo‘ldi.

U birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.

Yi-hyun esa kutubxona tomon yurishda davom etdi.

“Bir qarash uchun ham shunchalik xursand bo‘lish mumkinmi?”

Juma kuni maktabda kichik tadbir bo‘lib o‘tishi kerak edi.

O‘quvchilar sinflarini bezatish bilan band, yo‘laklarda esa qog‘ozlar va rangli bezaklar ko‘payib ketgandi.

Cho Yi-hyun dugonalari bilan sinf eshigi yonida turardi.

— Shu qog‘ozlarni yuqoriga ilib qo‘yishimiz kerak, — dedi Ji-hu.

— Men yordam beraman, — dedi Yi-hyun.

U stul ustiga chiqib, devorga bezakni yopishtira boshladi.

Hye-yoon pastdan turib, unga ko‘rsatma berardi.

— Biroz chaproqqa!

— Shu yerdami?

— Yo‘q, boshqa chap!

— Hye-yoon, ikkita chap bo‘lmaydi-ku!

Ular kulib yuborishdi.

Shu payt narigi sinfdan bir nechta o‘quvchi o‘tib qoldi.

Ular orasida Solomon ham bor edi.

Yi-hyun uni ko‘rib, qo‘lidagi qog‘ozni bir zum ushlab qoldi.

Solomon unga qaradi.

Bu safar nigohi biroz uzoqroq davom etdi.

Yi-hyun esa stuldan tushayotganida muvozanatini yo‘qotay dedi.

— Ehtiyot bo‘l! — dedi Jeong-eui.

— Yaxshiman, — dedi Yi-hyun tezda.

Solomon allaqachon yo‘lak bo‘ylab uzoqlashayotgan edi.

Hye-yoon uning yuziga qaradi.

— Sen hozir yana uni ko‘rding-a?

— Ha.

— U ham senga qaradi.

Yi-hyun dugonasiga qaradi.

— Rostdanmi?

— Ha, ko‘rdim.

Ji-hu esa bezakni to‘g‘rilab, sokin ovozda dedi:

— Lekin bu nimani anglatishini bilmaymiz.

Yi-hyun bir zum jim qoldi.

— Bilaman.

U buni tushunardi.

Biror kishi qarashi uning ham xuddi shunday his qilayotganini anglatmasdi.

Ammo yuragi baribir kichkina umidga to‘lib ketardi.

Tushlik paytida Yi-hyun dugonalari bilan oshxonaga ketayotgandi.

Yo‘lakning narigi tomonida Solomon do‘stlari bilan turardi.

Hye-yoon biror narsani gapirib, Yi-hyunni kuldirib yubordi.

Yi-hyun boshini orqaga tashlab kuldi.

Shu payt Solomonning nigohi unga tushdi.

U bir necha soniya qarab turdi.

Keyin do‘stining gapiga qaytdi.

Ertalab Cho Yi-hyun sinfga kirganida, dugonalari allaqachon o‘z joylarida o‘tirishardi.

Hye-yoon qo‘lidagi nonushtasini tugatishga urinib, bir vaqtning o‘zida Jeong-eui bilan gaplashardi.

— Bugun maktabdan keyin birga ketamizmi? — deb so‘radi Yi-hyun sumkasini joyiga qo‘yarkan.

— Albatta, — dedi Jeong-eui. — Faqat Hye-yoon yana kechikmasa bo‘ldi.

— Men hech qachon kechikmayman!

Ji-hu unga jiddiy qaradi.

— Kecha yigirma daqiqa kechikding.

— Bu boshqa masala.

Ularning kulgisi sinfga tarqaldi.

Yi-hyun ham kulib yubordi. Ammo shu payt yo‘lakdan tanish ovoz eshitildi.

U beixtiyor eshik tomon qaradi.

Park Solomon.

U boshqa sinfidagi bir nechta o‘quvchi bilan gaplashib turardi. Yi-hyun uni ko‘rishi bilan nigohi beixtiyor o‘sha tomonga tortildi.

Solomon birdan boshini ko‘tardi.

Ularning ko‘zlari uchrashdi.

Yi-hyun darhol daftariga qaradi.

“Nega har safar uni ko‘rsam, o‘zimni bunday tutaman?”

— Yi-hyun.

Hye-yoon uning oldida qo‘l siltadi.

— Ha?

— Men senga uch marta gapirdim.

— Kechirasan, eshitmay qolibman.

— Bilaman, — dedi Hye-yoon kulib. — Xayoling qayerdaligini ham bilaman.

— Hye-yoon, bas qil!

Dugonalari kulishdi.

Tanaffusda Yi-hyun kutubxonaga borish uchun yo‘lakdan o‘tayotgandi.

Qo‘lida bir nechta kitob bor edi.

Burilish joyiga kelganida kimdir qarshisidan chiqdi.

Solomon.

Yi-hyun qadamini sekinlashtirdi.

Solomon ham uni ko‘rib, biroz chetga surildi.

— Kechirasiz, — dedi Yi-hyun past ovozda.

— Ha.

Ular yonma-yon o‘tib ketishdi.

Faqat bir necha soniya.

Ammo Yi-hyun yuragi yana tez urayotganini his qildi.

U ortiga qaramaslikka harakat qildi.

Lekin qiziqish ustun keldi.

Yi-hyun sekin ortiga qaradi.

Solomon ham o‘sha paytda ortiga o‘girilib qarayotgan edi.

Ular yana ko‘z urishtirishdi.

Bu safar Yi-hyun jilmayib qo‘ydi.

Solomonning yuzida esa tushunish qiyin bo‘lgan ifoda paydo bo‘ldi.

U birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.

Yi-hyun esa kutubxona tomon yurishda davom etdi.

“Bir qarash uchun ham shunchalik xursand bo‘lish mumkinmi?”

O‘sha haftaning payshanba kuni edi.

Tanaffus paytida Yi-hyun dugonalari bilan maktab hovlisida o‘tirardi.

Hye-yoon nimanidir gapirib, kuldirayotgan, Jeong-eui esa unga qo‘shilib kulayotgan edi.

Shu payt ularning yoniga boshqa bir sinfdan bir bola kelib qoldi.

— Yi-hyun ...

Yi-hyun boshini ko‘tardi.

— Yana nima?

— O‘qituvchi seni qidirayotgandi. Keyingi dars uchun daftarlarni olib kelishingni aytdi.

— Ha, mayli. Rahmat.

Bu bola Yi-hyunning sinfdoshi bõladi.

— Aytgancha, sen qaysi klubga yozilgansan?

Yi-hyun kulib qo‘ydi.

— Hali bilmayman.

— Unda birga boramiz. Men ham klub tanlamoqchiman.

— Mayli.

Ular gaplashib turishardi.

Ammo hovlining narigi tomonida kimdir ularga qarab turardi.

Park Solomon.

U do‘stlari bilan turgan bo‘lsa ham, nigohi bir necha bor Yi-hyunga qaytardi.

Yi-hyun kuldi.

Solomonning yuzidagi ifoda esa o‘zgarmadi.

Ammo u negadir o‘zini noqulay his qila boshladi.

— Nima bo‘ldi? — deb so‘radi yonidagi do‘sti.

— Hech narsa.

Solomon nigohini boshqa tomonga burdi.

Bir necha soniyadan keyin esa yana Yi-hyunga qaradi.

Bu safar u bola Yi-hyunga nimadir deb, uning qo‘lidagi daftarni oldi.

Solomonning qoshi biroz chimirildi.

Nega menga yoqmayapti?

U o‘ziga bu savolni bergan zahoti undan qochgandek boshqa tomonga qaradi.

Darsdan keyin Yi-hyun sinfdan chiqdi.

Yo‘lakda Solomon bilan to‘satdan yuzma-yuz kelib qoldi.

Ularning ko‘zlari yana uchrashdi.

Ammo bu safar Solomonning nigohida nimadir boshqacha edi.

Yi-hyun buni tushunmadi.

— Salom...

Solomon bir soniya jim turdi.

— Salom.

Ular yonma-yon o‘tib ketishdi.

Yi-hyun bir necha qadam yurgach, ortiga qaradi.

Solomon ham ayni paytda ortiga qarayotgan edi.

Yana ko‘zlar.

Yana o‘sha tushunarsiz jimlik.

— Yi-hyun!

Hye-yoon uning yoniga yugurib keldi.

— Nega ortingga qarab qolding?

— Hech narsa.

— Yolg‘on.

Yi-hyun kulib qo‘ydi.

— Shunchaki...

U bir oz o‘ylanib qoldi.

— Menimcha, Solomon bugun g‘alati edi.

— Qanaqasiga?

Yi-hyun yelkasini qisdi.

— Bilmayman.

U Solomon ketgan tomonga qaradi.

“U nega menga boshqacha qaradi?”

Ammo bu savolga javob topolmadi.

Chunki o‘sha kuni Solomonning o‘zi ham nima sababdan bezovta bo‘lganini tushunmagandi.

Ba'zan yurak nimanidir his qiladi, aql esa hali bunga nom topa olmaydi.

Ertalab maktab har doimgidek gavjum edi.

Cho Yi-hyun dugonalari bilan yo‘lak bo‘ylab ketarkan, kechagi voqeani o‘ylardi.

U Park Solomon bilan gaplashishni xohlamasdi.

To‘g‘risi, nima deyishini ham bilmasdi.

Ammo uni ko‘rishni xohlardi.

Shu payt narigi tomondan Solomon ko‘rindi.

Yi-hyunning qadam tashlashi sekinlashdi.

Solomon ham uni ko‘rdi.

Ularning ko‘zlari to‘qnashdi.

Bir soniya.

Ikki soniya...

Yi-hyun birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.

— Yana qarayapsan, — deb pichirladi Hye-yoon.

— Jim bo‘l.

— Men hech narsa demadim-ku.

Yi-hyun kulimsiradi.

Ammo yuragida o‘sha birgina qarash qayta-qayta takrorlanardi.

Kun davomida ular bir necha marta bir-birini ko‘rib qolishdi.

Kutubxonada.

Zinapoyada.

Tanaffusda.

Har safar bir xil holat.

Ko‘zlar uchrashardi.

Lekin hech kim gapirmasdi.

Bir kuni Yi-hyun qo‘lidagi daftarlarini tushirib yubordi.

Qog‘ozlar polga sochilib ketdi.

U egilib, ularni yig‘ishga tushganida yonidan kimdir bir varaqni olib uzatdi.

Solomon edi.

Yi-hyun unga qaradi.

— Rahmat...

— Arzimaydi.

Atigi ikki og‘iz gap.

Solomon qog‘ozni uzatib, yo‘lida davom etdi.

Yi-hyun esa bir necha soniya uning ortidan qarab qoldi.

Bu suhbat hech narsani anglatmasligi mumkin edi.

Ammo Yi-hyun uchun...

ikki og‘iz so‘z ham butun kunini chiroyli qilishga yetardi.

Kechqurun dugonalari bilan birga ketayotganda Hye-yoon so‘radi:

— Bugun ham gaplashdinglarmi?

Yi-hyun boshini chayqadi.

— Yo‘q.

— Umuman?

— Faqat... ikki og‘iz.

Jeong-eui kulib yubordi.

— Shunga ham xursand bo‘lib yuribsanmi?

Yi-hyun jilmaydi.

— Ha.

Ji-hu unga qarab, sekin dedi:

— Demak, u senga rostdan ham yoqib qolibdi.

Yi-hyun javob bermadi.

Faqat uzoqdan ko‘rinib turgan Solomon tomon yana bir bor qaradi.

Va yana...

Ularning ko‘zlari uchrashdi.

Bu safar Yi-hyun nigohini olib qochmadi.

Solomon ham qaramay ketmadi.

Ba'zan inson bilan gaplashish shart emas. Ko‘zlar aytmoqchi bo‘lgan hamma narsani aytib bo‘ladi.

Maktabning yangi o‘quv yili odatdagidek shovqin-suron bilan boshlandi.

Yo‘laklarda o‘quvchilarning kulgisi, sinfxonalardan eshitilayotgan gap-so‘zlar va qo‘ng‘iroq ovozi butun maktabni jonlantirib yuborgandi.

Cho Yi-hyun esa dugonalari bilan yo‘lak bo‘ylab ketardi.

— Bugun matematika borligini esdan chiqarib yuboribman, — dedi Kim Hye-yoon yuzini burishtirib.

— Sen har kuni nimanidir esdan chiqarasan, — Roh Jeong-eui kulib yubordi.

— Menimcha, bugun hammasidan ko‘ra Ji-hu tayyorroq, — dedi Yi-hyun.

Park Ji-hu qo‘lidagi daftarni ko‘rsatdi.

— Albatta. Men sizlarga o‘xshab oxirgi daqiqada yashamayman.

Ular kulishib ketayotgan paytda narigi tomondan bir guruh o‘quvchilar kelib qoldi.

Yi-hyun avval ularga e'tibor bermadi.

Ammo birdan...

Uning nigohi bir yigitga tushdi.

Yigit boshqa sinfdagi bolalar bilan gaplashib kelardi. U baland bo‘yli, qora sochli va juda sokin ko‘rinardi. Formasi ham o‘ziga yarashib turardi.

Yi-hyun beixtiyor qadamini sekinlashtirdi.

Park Solomon.

U bu ismni ilgari eshitgan edi.

Maktabda u haqida gapirmaydigan odam deyarli yo‘q edi.

Lekin Yi-hyun uni shu kungacha bunchalik yaqin ko‘rmagandi.

Solomon dugonalari yonidan o‘tib ketayotganda bir zum Yi-hyunga qaradi.

Atigi bir necha soniya.

Ammo Yi-hyunga bu vaqt juda uzun tuyuldi.

Solomon hech narsa demay yo‘lida davom etdi.

Yi-hyun esa joyida qotib qoldi.

— Yi-hyun?

Hye-yoon uning yelkasiga tegdi.

— Ha?

— Nega to‘xtab qolding?

— Men... hech narsa.

Yi-hyun yana ortiga qaradi.

Solomon allaqachon yo‘lakning narigi tomoniga o‘tib ketgandi.

Dugonalari uning qarashlarini kuzatib turishardi.

Jeong-eui sekin kulimsiradi.

— Hali “hech narsa” deysanmi?

— Nima?

— Sen hozirgina o‘sha bolaga qarab qolding.

— Qaysi bola? — Yi-hyun o‘zini bilmaganga oldi.

Ji-hu qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.

— Park Solomon.

Yi-hyunning yuziga issiq yugurdi.

— Men shunchaki qaradim.

— Ha-a, shunchaki, — Hye-yoon kulib qo‘ydi.

— Rostdan!

Ular sinfga kirishgach ham Yi-hyunning xayoli o‘sha yigitda qolib ketdi.

Dars boshlanganiga ancha bo‘lgan bo‘lsa ham, u daftariga qarab o‘tirar, lekin yozayotgan narsasining o‘zi nima ekanini tushunmasdi.

Oxiri u ruchkasini stolga qo‘yib, dugonalariga qaradi.

— Qizlar...

— Hm?

Yi-hyun bir oz ikkilanib turdi.

— Menimcha... menga Park Solomon yoqib qoldi.

Uchovlon bir necha soniya jim qoldi.

Keyin Hye-yoonning ko‘zlari kattalashdi.

— NIMA?!

— Shsh! — Yi-hyun darhol uning og‘zini yopdi. — Baland gapirma!

Jeong-eui kulib yubordi.

— Demak, nihoyat sen ham kimnidir yoqtirib qolding.

Ji-hu esa Yi-hyunga jiddiy qaradi.

— Ishonching komilmi?

Yi-hyun deraza tomon qaradi.

Yuzida kichkina tabassum paydo bo‘ldi.

— Bilmayman...

U bir zum jim qoldi.

— Lekin uni yana ko‘rgim kelayapti.

Hye-yoon dugonasining yelkasiga boshini qo‘yib kuldi.

— Tamom. Bizning Yi-hyunimiz sevib qoldi.

Yi-hyun yuzini qo‘llari bilan berkitdi.

— Hali sevgi demanglar...

Ammo uning yuragi allaqachon boshqacha gapirayotgandi.

Ba'zi sevgilar katta voqealar bilan emas, shunchaki bir qarash bilan boshlanadi.