.
.
.
​Ombor ichidagi otishma to‘xtamadi. Taehyung ko‘kragidagi achchiq og‘riqni his qildi, issiq qon barmog‘lari orasidan sizib chiqib, sovuq beton polga tomchilardi. U devorga suyanganicha sekin sirg‘alib tushdi, quroli qo‘lidan tushib ketdi. Ko‘zlari xiralashib, atrofidagi shovqinlar uzoqlashayotgandek tuyuldi.

​— Tae! Yo‘q, ko‘zingni yumma! — Suho baqirgancha unga tomon otildi, lekin dushman o‘qlari uni yaqinlashtirmasdi.

​Shu soniyalarda ombor eshigi qattiq zarba bilan ochilib ketdi. Jungkook o‘z maxsus bo‘linmasi bilan ichkariga bo‘rondek kirib keldi. Uning nigohi qonga belangan Taehyungga tushishi bilan ichidagi Enigma hayvoni uyg‘ondi. Jungkook hech qanday to‘siqni ko‘rmay, o‘qlar ostida Taehyungga tomon yugurdi. U dushmanlarini shunchaki otmasdi, u ularni g‘azab bilan parchalab tashlayotgandek edi.

Jungkook Taehyungning yoniga yetib kelib, uni quchog‘iga oldi.
— Tae, menga qara! Meni eshityapsanmi? — Jungkookning ovozi titrar, u birinchi marta o‘zini bunchalik ojiz his qilardi. U kafti bilan Taehyungning jarohatini bosdi, qon to‘xtashni istamasdi.

Taehyung ko‘zlarini zo‘rg‘a ochdi. Uning yuzlari oppoq qog‘ozdek oqargan, lablari esa ko‘karib ketgan edi.
— J-jungkook... sen baribir... kelding... — pichirladi u. — Men seni... kutyapman degandim...
— Gapirma, kuchingni saqlab qol! Men seni o‘lishingga yo‘l qo‘ymayman, tushundingmi?! — Jungkook uni mahkamroq bag‘riga bosdi. — Sen meni tashlab ketolmaysan, biz hali hisob-kitob qilmadik!

Shu payt Jimin ham yetib keldi. U qonni ko‘rib dahshatga tushdi, lekin o‘zini qo‘lga olib, Taehyungning ikkinchi qo‘lidan tutdi.
— Chida, V! Shifoxonaga oz qoldi! — Jiminning ko‘zlaridan yosh quyilardi.

​Shifoxonada eng og‘ir soatlar boshlandi. Jarrohlik xonasi oldida Jungkook va Jimin yonma-yon o‘tirishardi. Jungkookning qimmatbaho kostyumi butunlay Taehyungning qoniga belangan edi. U qo‘llaridagi qurib qolgan qonga qarab, o‘zini la’natlardi.

​— Agar u o‘ladigan bo‘lsa... — dedi Jungkook bo‘g‘iq ovozda, — men bu shaharni kulga aylantiraman. Kim buni qilgan bo‘lsa, u tiriklayin terisi shilinishini xohlaydi.

Jimin Jungkookning yoniga kelib, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ydi.
— U tirik qoladi. U "V", u mafiya qiroli. U bunchalik oson taslim bo‘lmaydi.

Birdan jarrohlik xonasining chirog‘i o‘chdi. Shifokor chiqib keldi, uning yuzida charchoq va jiddiylik bor edi.
— Ahvoli og‘ir. O‘q yurakka juda yaqin kelgan. U komada. Hozircha hech narsa deya olmaymiz, hammasi uning yashash irodasiga bog‘liq.

Oradan bir hafta o‘tdi. Taehyung hali ham hushiga kelmagan edi. U apparatlarga ulangan holda, oppoq krovatda harakatsiz yotardi. Jungkook har kuni uning yonida o‘tirar, uning sovuq qo‘llarini issiq kaftlari bilan isitishga harakat qilardi.

​— Tae, uyg‘on... — deb pichirladi Jungkook bir kuni kechasi. — Rashk qilishingni sog‘indim. Meni haydashingni, menga nafrat bilan qarashingni sog‘indim. Faqat ko‘zingni och... senga butun dunyoni beraman.

Jimin esa bu vaqtda tashqarida xiyonatkorlarni qidirish bilan band edi. U Taehyungning onasiga tasalli berar, shu bilan birga Parklar oilasining barcha aloqalarini ishga solib, o‘sha tunda kim ma’lumot sarganini aniqlashga urinardi.

Kutilmaganda, Taehyungning barmoqlari sekin qimirladi. Jungkook buni sezib, o‘rnidan turib ketdi.
— Tae? Taehyung!

Taehyung ko‘zlarini sekin ochdi, lekin u hech kimni tanimayotgandek atrofga qaradi. Uning xotirasi qayerdadir uzilib qolgan edi.
— Siz... kimsiz? — dedi u juda zaif ovozda Jungkookka qarab.

Jungkookning yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Taehyung uni eslay olmayotgan edi.

​— Men kimmisan? — Jungkook pichirladi, uning ovozi bo‘g‘iq va ehtirosli chiqdi. — Men sening hayotingni do‘zaxga aylantirgan, lekin usiz nafas ololmaydigan insoningman, Tae.

Taehyungning ko‘zlari biroz kengaydi. Jungkook uning nozik barmoqlarini mahkam qisdi. Shu payt palata eshigi shiddat bilan ochilib, Suho kirib keldi. Uning yuzida soxta xavotir, lekin ko‘zlarida Taehyungni o‘ziniki qilish istagi yonardi.

— Tae! Yaxshiyam uyg‘onding! — Suho Taehyungga yaqinlashmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook o‘rnidan shartta turib, uning yo‘lini to‘sdi. Enigmaning qahrli nigohi Suho ni joyida mixlab qo‘ydi.

​— Chiqib ket, — dedi Jungkook past, lekin buyruq ohangida. — Sening bu yerda o‘rning yo‘q.
— Men uning eng yaqin do‘stiman! — Suho baqirdi, lekin Jungkook uning yoqasidan olib, devorga qattiq qisdi.
— Sen uni o‘limga tashlab qochgan xoinmisan yoki do‘st, buni hali aniqlayman. Hozir esa... yo‘qol!

Jungkook Suhoni xonadan siltab chiqarib tashladi va eshikni ichkaridan qulfladi. U qaytib kelib, krovat chetiga o‘tirdi. Taehyung unga hayrat va qandaydir g‘alati tortishish bilan qarab turardi.

​— J-jungkook... — Taehyungning ovozi titradi. — Ismingni aytganingda yuragim g‘alati urib ketdi. Nega?

Jungkook javob o‘rniga Taehyungning ensasidan tutib, o‘ziga tortdi. Uning lablari Taehyungning quruqshagan lablariga bosildi. Bu shunchaki bo‘sa emas, balki sog‘inch, rashk va egalik qilish hissi qorishgan ehtirosli hujum edi. Taehyung avvaliga qarshilik ko‘rsatmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkookning tili uning lablari orasiga kirganida, vujudi bo‘shashib, ko‘zlari yumildi. Uning ichidagi Alfa instinkti Jungkookning Enigma kuchiga taslim bo‘layotgan edi.

Jungkook bo‘sani uzib, Taehyungning qulog‘iga pichirladi:
— Xotirangni yo‘qotgan bo‘lsang ham, tanang meni eslaydi, Tae. Sen faqat meniki bo‘lib qolasan.

Oradan bir necha kun o‘tdi. Taehyung shifoxonadan chiqarilib, yana Jeonlarning koshonasiga qaytdi. Endi u yerda nafaqat Jungkook, balki Jimin ham bor edi.

Jimin Taehyungga nisbatan juda ehtiyotkor edi. U Taening xotirasi yo‘qligidan foydalanib, unga yaqinlashishga harakat qildi. Kechki payt, Taehyung vannadan chiqib, yupqa ipak xalatda yotoqxonada o‘tirganida, Jimin kirdi. Uning qo‘lida hushbo‘y moylar bor edi.

​— V... jarohatlaringizni artib qo‘yishga ruxsat bering, — dedi Jimin mayin ovozda.
Jimin Taehyungning orqasiga o‘tirib, xalatini sekin yelkasidan tushirdi. Uning qo‘llari Taehyungning oppoq terisiga tekkanda, Taehyungning etlari junjikib ketdi. Jimin sekin egilib, Taehyungning yelkasidagi chandiqdan o‘pdi.

​— Men sizni sog‘indim... — Jimin pichirladi.

​Shu payt eshik ochilib, Jungkook kirdi. U Jiminning Taehyungga bunchalik yaqinligini va Taening yalang‘och yelkalarini ko‘rib, rashkdan portlash darajasiga keldi. U tez qadamlar bilan kelib, Jiminni Taehyungdan uzoqlashtirdi.

​— Jimin, yetar! — Jungkookning ko‘zlari yonardi. — U hali o‘ziga kelgani yo‘q!
— U mening ham erim, Jungkook! — Jimin bo‘sh kelmadi. — Siz uni o‘zingizniki qilib olmoqchisiz, lekin u menga ham tegishli!

Taehyung ikki olov orasida qolgan edi. Uning xotirasi qaytmagan bo‘lsa-da, bu ikki erkakning unga bo‘lgan telbalarcha ishtiyoqi uni ham hayajonga solar, ham qo‘rqitardi. U o‘rnidan turib, xalatini to‘g‘irladi.

​— To‘xtatinglar! — Taehyungning ovozi mafiya qiroliga xos qat’iyat bilan chiqdi. — Men kimligimni eslamasligim mumkin, lekin men hech kimning o‘yinchog‘i emasman.

Taehyung Jungkookning ko‘zlariga tik qarab, davom etdi:
— Sen... meni rashk qilyapsan. Lekin menga egalik qilishni xohlasang, avval meni zabt etishing kerak, Jeon.

Jungkook jilmaydi, bu zaharli va juda jozibali jilmayish edi.
— Shundaymi? Unda bugun tunda tayyor tur, Tae. O‘yin endi boshlanadi.

Suhoga kelsak, u endi saroyga yaqinlashtirilmasdi. Jungkook uning barcha aloqalarini kesib tashlagan edi. Ammo Suho qorong‘ulikda turib, o‘zining so‘nggi hamlasini tayyorlayotgan edi. U Taeni olib qochishni rejalashtirayotgandi.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Har xil reaksiya qilila...

Night.x

Ep23

.
.
​Universitet kutubxonasining eng chekka stoli. Namjoon va Jin bir-biriga ro‘para o‘tirishibdi. Dekanning topshirig‘iga ko‘ra, ular ko‘rgazma uchun umumiy konsepsiya chizishlari kerak edi. Ammo vaziyat biroz boshqacha ko‘rinishda: ikkalasining ham nigohi qog‘ozda emas, o‘z telefonlarida.

Jin stol tagida barmog‘ini tezlatib, "RM"ning yangi postiga javob yozish bilan band edi. Uning yuzida g‘alaba qozonayotgan odamning tabassumi o‘ynardi.
“Sizning falsafangiz shunchalik og‘irki, hatto internet ham uni ko‘tara olmay ‘lag’ beryapti. Bir oz yengilroq bo‘ling, janob Faylasuf! 😉” — deb yubordi u.

Namjoonning telefoni vibratsiya berdi. U ko‘zoynagini burni ustiga biroz tushirib, ekranga qaradi. Jag‘lari asabiy ravishda taranglashdi. U ro‘parasida o‘tirgan Seokjinga ko‘z ostidan qaradi. Jin esa xuddi hech narsa bo‘lmagandek, o‘zining qimmatbaho atirlari haqida o‘ylayotgandek mayin gumburlab qo‘shiq xirgoyi qilardi.

​— "Seokjin-shi," — dedi Namjoon ovozi biroz past va bo‘g‘iq chiqib. — "Siz loyiha haqida o‘ylayapsizmi yoki u yerda kim bilandir urushyapsizmi?"

Jin boshini ko‘tardi. Uning katta, chiroyli ko‘zlari Namjoonga tikildi.
— "Oh, Namjoon-shi, men shunchaki... muxlislarimga vaqt ajratyapman. Bilasizku, mashhurlik qiyin narsa," — dedi u o‘ziga xos mag‘rurlik bilan. — "Siz-chi? Siz ham xuddi dunyoni qutqarmoqchi bo‘lgan qahramondek jiddiy ko‘rinasiz."

​Namjoon stolga yaqinroq egildi. Uning Top energiyasi havoda sezila boshladi. U Jinning ko‘zlariga tik qarab, barmog‘i bilan qog‘ozni taqillatdi.
— "Agar shu loyihani a’lo darajada topshirishni xohlasangiz, virtual dunyodan real hayotga qaytishingizga to'g'ri keladi. Men vaqtimni bekorchi narsalarga sarflashni yoqtirmayman."

​Jin bir muddat jim bo‘lib qoldi. Namjoonning bu qadar qat’iyatli va dominant bo‘lishini kutmagandi. Uning ovozi Jinni biroz shoshirib qo‘ydi.
— "Xo‘sh... unda boshlaymiz," — deb pichirladi Jin, ovozi avvalgidan biroz pastroq chiqib.

Shu payt Namjoonning qo‘li beixtiyor Jinning telefoniga yaqinlashdi. Jin shoshib telefonini berkitmoqchi bo‘ldi, lekin Namjoon undan tezroq harakat qildi.
— "Nima bu? 'Jin's Kitchen'?" — Namjoon ekran burchagidagi logotipga ko‘zi tushdi.

Jinning yuragi bir urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Agar Namjoon hozir uning "WWH" ekanini bilsa...
— "Bering uni!" — Jin telefonni tortib olishga urindi, lekin Namjoon uning bilagidan ushlab to‘xtatdi.

Namjoonning tutqichi mahkam edi. U Jinning ko‘zlariga chuqur qaradi.
— "Nega bunchalik hayajonlanyapsiz, Seokjin? Biror narsani yashiryapsizmi?" — Namjoonning lablarida sirli bir smirk paydo bo‘ldi. U hali aniq bilmasdi, lekin Jinning bu qadar qo‘rqib ketishi unda shubha uyg‘otgan edi.

Jin esa Namjoonning qo‘li o‘z bilagida ekanidan va uning nigohidan o‘zini g‘alati his qila boshladi. Uning "bottom" tabiati birinchi marta o‘zini namoyon qilib, yonoqlari qizira boshladi...

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Bilaman kam boldi
Hozr umuman kayfiyatim yoq
Tuĝri tushunasila d3gan umidaman

Ertasi kuni Min korporatsiyasi binosida hamma hayratda edi. Jimin ofisga kelganida, uning bo‘ynidagi yuqori yoqali ko‘ylak ham yashira olmagan binafsharang izlar va har bir qadamida to‘pig‘idan kelayotgan mayin zanjir ovozi hammaning e’tiborini tortdi. U biroz oqsoqlanib, sekin yurardi.

Yoongi o‘z xonasida o‘tirib, monitor orqali Jiminning har bir harakatini kuzatardi. U ichki aloqa tugmasini bosdi:

​— "Kotib Park, xonamga kiring. Hujjatlar bilan."

Jimin eshikni ochib kirganida, Yoongi stulida emas, balki deraza oldida shaharga qarab turardi. Jimin eshikni yopishi bilan Yoongi unga o‘girildi. Uning nigohi Jiminning to‘pig‘idagi zanjirga tushdi.

​— "Mening qoidalarimni eslayapsanmi, kichkintoy?" — so‘radi Yoongi, unga yaqinlashib.

Jimin hujjatlarni stolga qo‘yib, bosh egdi: — "Ha, Daddy... Hammasi yodimda."

Yoongi Jiminni stolga o‘tqazib, uning yuzini o‘ziga qaratdi. — "Bugun majlisda hamma senga tikildi. Menga bu yoqmadi. Jazo sifatida, bugun tushlik vaqtida ofisdan chiqishga ruxsat yo‘q. Sen shu yerda, mening stolim ostida o‘tirasan va men ishlashimga xalaqit bermaysan. Tushunarlimi?"

Jimin qizarib ketdi, lekin Yoongining ko‘zlaridagi o‘sha qat’iyatni ko‘rib, sekin stol ostiga tushdi. Yoongi ishini davom ettirar ekan, Jimin uning tizzasiga boshini qo‘yib o‘tirardi. Yoongi esa vaqti-vaqti bilan uning sochlarini silab, uning o‘ziniki ekanligini his qilib turardi.

.
Tushdan keyin ofisga Taehyung bostirib kirdi. U Jiminning ahvolini ko‘rib, chiday olmadi. U Yoongining xonasiga kirib, stolga musht urdi.

​— "Siz uni qiynayapsiz! Jiminning bo‘ynidagi izlarni va qanday yurayotganini ko‘rdim! Men uni hoziroq bu yerdan olib ketaman!" — baqirdi Taehyung.

Yoongi xotirjamlik bilan o‘rnidan turdi. — "Jimin, o‘zing ayt-chi, ketishni xohlaysanmi?"

Jimin Taehyungga, so‘ng Yoongiga qaradi. Yoongining nigohi unga: "Agar ketsang, oqibati yomon bo‘ladi" deb turgandek edi. Jimin Taehyungning qo‘lini sekin itarib yubordi.

​— "Kechir, Tae... Lekin men shu yerda qolishim kerak. Men... men unga tegishliman," — dedi Jimin past ovozda.

Taehyung hayratdan qotib qoldi. Yoongi esa g‘olibona jilmayib, Jiminni belidan quchoqlab, o‘ziga tortdi. — "Eshitdingmi? Endi yo‘qol, mening vaqtimni o‘g‘irlama."

.
Oradan oylar o‘tdi. Jimin endi nafaqat kotib, balki Yoongining hayotining ajralmas qismiga aylandi. Yoongi unga shahar chetidan ulkan uy sovg‘a qildi, ammo bitta shart bilan: Jimin u yerdan faqat Yoongi bilan birga chiqa olardi.

Bir kuni oqshom, Yoongi Jiminni bog‘dagi ayvonga olib chiqdi. Oy nuri ostida Jiminning to‘pig‘idagi zanjir yarqirab turardi.

​— "Seni baxtli qila olyapmanmi, kichkintoy?" — so‘radi Yoongi, uning bo‘ynidan hidlab.

Jimin unga o‘girilib, Yoongining lablaridan o‘pdi. — "Siz meni sindirdingiz, Daddy... Lekin men faqat sizning qo‘lingizda sinishni xohlayman. Siz mening ham azobim, ham eng katta baxtimsiz."

Yoongi uni mahkam quchoqladi. U tushunib yetgan edi: Jiminni qanchalik qattiq bog‘lamasin, Jimin baribir uning qalbiga zanjirlangan edi. Ular bir-birining qorong‘u dunyosida birga qolishga qaror qilishdi.

.
.
.
.
.
.
.
.
.

Tamom

Ep2

.
.

Yoongining shaxsiy xonasi. Jimin qimmatbaho ipak to‘shakda emas, balki polda o‘tirib, o‘chib qolgan telefonini zaryadlashga joy qidirardi.

Bu yerda rozetka yo‘qmi?! Qanaqa qoloq joy bu? — Jimin devorlarni paypaslar, Yoongi esa uni jinniga qaragandek kuzatib o‘tirardi.
— To‘xtat bu g‘alati raqsingni! — o‘shqirdi Yoongi. — Sen kimsan o‘zi? Nega soching sarg‘ish? Jinmisan yoki sehrgar?

— Men shunchaki zamonaviy yigitman, Shahzoda aka. Bu sochlar — "blonde", tushunyapsizmi? Bo‘yoq bu! — Jimin tushuntirishga harakat qildi.

Yoongi chidolmadi, o‘rnidan turib Jiminning yuziga yaqin keldi. Uning terisidan kelayotgan g‘alati, yoqimli hid (Jiminning dush geli hidi) Yoongini hayron qoldirdi. Chosonda odamlar bunaqa hid taratishmasdi.

​— Sening dunyongda hamma shunaqa telbami? — Yoongi uning qulog‘idagi sirg‘alarga tegib ko‘rdi.
— Deyarli. Lekin bizda internet bor, ovqatni pishirib beradigan mashinalar bor. Sizlarda esa... hamma narsa juda zerikarli. Faqat kitob o‘qiysizlar va urushasizlar, — Jimin labini burishtirdi.

Keyingi bir necha kun ichida saroy ostun-ustun bo‘lib ketdi. Jimin Yoongining shaxsiy xizmatkori qilib tayinlandi, lekin u xizmat qilish o‘rniga Yoongining asabiga o‘ynardi. Bir kuni u Shahzodaning eng qimmatbaho kallasiga zamonaviy uslubda tugun tugib qo‘ydi, boshqa kuni esa saroy oshpazlariga "Ramyun" pishirishni o‘rgataman deb oshxonani tutunga to‘ldirdi.

Yoongi har safar jazolashni xohlardi, lekin Jiminning "Siz juda chiroylisiz, Shahzoda" deb ko‘zlarini qisib kulib qo‘yishi Yoongining muzdek yuragini eritib yuborardi.

Oradan bir oy o‘tdi. Jimin asta-sekin Choson hayotiga ko‘nikdi, lekin tunda baribir osmonga qarab o‘z dunyosini sog‘inardi. O'sha oqshom Yoongi uni saroyning eng baland minorasiga olib chiqdi.

​— Dunyongni sog‘inyapsanmi? — Yoongi past ovozda so‘radi. Uning nigohida avvalgi sovuqqonlik yo‘q, aksincha, g‘amginlik bor edi.
— Juda ham... Lekin u yerda meni kutadigan hech kim yo‘q edi. Men yolg‘iz edim. Bu yerda esa... siz borsiz, — Jimin kutilmaganda boshini Yoongining yelkasiga qo‘ydi.

Yoongi titrab ketdi. Bu uning hayotidagi birinchi insoniy iliqlik edi. U Jiminning sochlarini sekin siladi.

​— Men senga va’da beraman, — dedi Yoongi Jiminning ko‘zlariga qarab. — Men podshoh bo‘lsam, senga alohida saroy qurib beraman. Hech kim seni xafa qilolmaydi. Sen mening eng katta sirimsan, Jimin.

Jimin kulimsiradi, lekin ichida qattiq qo'rquv bor edi. Chunki u kelajakdan kelgan bola sifatida bilardiki, Choson tarixida "Shahzoda Yoongi" haqida ma'lumotlar juda kam yoki g'alati edi.

Xuddi shu paytda, uzoqdan saroy darvozasi tomon chopib kelayotgan choparning ovozi eshitildi:
— G'animlar bostirib kelyapti! Shimoldan urush boshlandi! Valiahd shahzodani jangga chaqirishmoqda!

Jiminning yuragi muzlab qoldi. U tarix kitoblarida o‘qigan qonli jang aynan shu yil bo‘lishi kerak edi. Yoongi uning qo‘llaridan mahkam tutdi.

​— Jimin, xonangdan chiqma. Men qaytib kelaman, — dedi Yoongi va qilichini taqdi.

Avj nuqtasi: Jimin Yoongining ko‘zlarida ilk bor o‘lim xavfini ko‘rdi. U Yoongini to‘xtatmoqchi bo‘ldi, lekin soqchilar uni xonaga qamab qo‘yishdi.

Saroy bo‘ylab urush nog‘oralari chalinardi. Yoongi zirhlarini kiyib, otiga minayotganida, Jimin soqchilarni aldab, hovliga yugurib chiqdi. Uning ko‘zlari yoshga to‘la, nafas olishi qiyin edi.

​— Yoongi! To‘xtang! — Jimin shahzodaning uzangisidan mahkam tutdi. — Bormang... Iltimos. Tarixda bu jang juda daxshatli bo‘lganini bilaman. Siz qaytib kelmasligingiz mumkin!

Yoongi pastga egilib, Jiminning titrayotgan qo‘llarini o‘zining temir qo‘lqopli qo‘llari bilan qisdi. Uning nigohi qat’iy, lekin ichida achchiq bir dard bor edi.

​— Men Choson valiahdiman, Jimin. Xalqim qon to‘kayotganda, men saroyda yashirinib o‘tirolmayman. Agar taqdirimda o‘lim bo‘lsa, uni mardona kutib olaman. Sen esa... — Yoongi biroz sukut saqladi, — Sen o‘sha hovuzga bor. Bugun tunda osmonda yana o‘sha yashil nurni ko‘rdim. Bu sening qaytish vaqting kelganini anglatadi.

​— Yo‘q! Sizsiz ketmayman! — Jimin baqirdi, lekin Yoongi otiga qamchi bosdi. U orqasiga qaramasdan jang maydoni tomon ketib qoldi.

Tushdan keyin osmonni qora bulutlar qopladi. Saroy hovuzida suv to‘lqinlana boshladi. Jimin hovuz bo‘yida o‘tirib, uzoqdan kelayotgan qilichlar jarangini va odamlarning faryodini eshitardi. To‘satdan, hovuz markazida ulkan girdob hosil bo‘ldi va osmondan nurli ustun tushdi. Bu — Jiminning dunyosiga ochilgan portal edi.

​— Hozir ketishim kerak... lekin u yerda yordam kerak bo‘lsa-chi? — Jimin ikkilana boshladi.

​Shu payt saroyga yarador bir askar kirib keldi. U qon ichida edi.
— Shahzoda... Shahzoda Yoongi dushman qurshovida qoldi! U bizga chekinishni buyurdi, o‘zi esa yolg‘iz qarshi turibdi! — deb baqirdi askar.

Jiminning yuragi urishdan to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U portalga emas, balki Yoongi ketgan tomonga — olov va qon hidi kelayotgan jang maydoni tomon qarab yugurdi. Uning egnidagi zamonaviy sviteri butalarga ilinib yirtilar, oyog‘idagi krossovkalari loyga botardi, lekin u to‘xtamasdi.

​U tepalikka yetib kelganida, daxshatli manzaraga guvoh bo‘ldi. Pastda yuzlab dushman askarlari bitta odamni — qizil hanbog‘i qonga belangan Yoongini o‘rab olishgan edi. Yoongi charchagan, tizzalari qaltirar, lekin qilichini qo‘ldan bermasdi.

​— YOONGI! — Jimin bor ovozi bilan baqirdi.

Yoongi tepalikka qaradi. Jiminni ko‘rib, uning ko‘zlarida ham dahshat, ham so‘nggi bor ko‘rib qolish baxti aks etdi. U jilmaydi. Bu uning Jiminni ko‘rib oxirgi marta jilmayishi edi. Dushman askarlari kamonlardan o‘q uzishga chog‘lanishdi.

​— QAYT, JIMIN! YASHASHING KERAK! — Yoongi bor kuchi bilan hayqirdi va dushmanlar tomon so‘nggi bor tashlandi.

Jiminning ortida, hovuz tomonda portlash ovozi eshitildi. Magnit to‘lqini Jiminni o‘ziga torta boshladi. Portal uni majburlab orqaga qaytarardi. Jimin yiqilib, tuproqni changalladi, lekin kuchli nur uni havoga ko‘tardi.

Uning ko‘z oldidagi oxirgi tasvir — o‘nlab o‘qlar sanchilgan, lekin hali ham mag‘rur turgan Yoongining qulashi bo‘ldi.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Kiyingi qism Final bolishi mumkin

Muallif: Night.x va Ninsu
Ep3

Ertasi kuni tong. Jeon Jungkookning qasri.

Taehyung ko‘zlarini ochganida, xona hali quyosh nuri bilan to‘lmagan, faqatgina deraza pardalari orasidan nimjon nur sizib kirardi. U o‘zini g‘alati his qildi — belida og‘ir va issiq bir qo‘lni sezdi. Jungkook hamon uxlab yotar, uning yuzidagi doimiy shafqatsizlik o‘rnini xotirjamlik egallagan edi. Jungkookdan taralayotgan kuchli achchiq qahva hidi endi Taehyungni qo‘rqitmas, aksincha, uni qaysidir ma’noda tinchlantirayotgan edi.

Taehyung sekin qo‘zg‘almoqchi bo‘ldi, lekin Jungkookning qo‘li uni mahkamroq o‘ziga tortdi.
— Qayerga ketyapsan? — Jungkookning ovozi uyqusiragan va past edi.
— Janob... men... nonushta tayyorlashim kerak, — Taehyung pichirladi.

Jungkook ko‘zlarini ochdi va Taehyungning bo‘ynidagi yashirin, hali belgilanmagan joyga qaradi. Uning ichida hayvoniy bir xohish — tishlash va bu omegani butunlay o‘ziniki qilish istagi uyg‘ondi. Lekin u o‘zini bosdi.
— Bugun xizmatkor emassan. Bugun shunchaki mening yonimda bo‘lasan, — Jungkook o‘rnidan turib, Taehyungning yuziga tushgan sochlarni sekin chetga surdi. — Otang haqida qayg‘urma. U endi senga hech qachon qo‘l ko‘tara olmaydi.Jungkook ko‘zlarini ochdi va Taehyungning bo‘ynidagi yashirin, hali belgilanmagan joyga qaradi. Uning ichida hayvoniy bir xohish — tishlash va bu omegani butunlay o‘ziniki qilish istagi uyg‘ondi. Lekin u o‘zini bosdi.

Taehyung uning gapidagi ma’noni (qo‘li kesilganini) tushunmasa-da, ich-ichidan dahshatli bir narsa bo‘lganini sezdi va indamay bosh egdi.

Yoonmin

Jiminning hashamatli penthausida muhit ancha tarang edi. Suga mehmonxonadagi divanda o‘tirar, Jimin esa uning ro‘parasida, qo‘lida bir qadah qimmatbaho ichimlik bilan uni kuzatardi.

​— Xo‘sh, taklifim haqida o‘ylab ko‘rdingmi, "yovvoyi mushukcha"? — Jimin jilmaydi. — Yoki yana o‘sha sassiq klublarda o‘zingni pullamoqchimisan?

— Men o‘zimni pullayotganim yo‘q edi! — Suga baqirib yubordi. — Men shunchaki ishlashga harakat qilyapman! Sizga o‘xshagan boyvachcha alfalar hamma narsani sotib olsa bo‘ladi deb o‘ylashadi.

— Men seni sotib olmayapman, Suga, — Jimin unga yaqinlashdi va Suganing iyerarxiyadan titrayotgan tizzalariga qaradi. — Men senga xavfsizlik va pul beryapman. Buning evaziga faqat yonimda bo‘lishingni so‘rayapman. Shunchaki... ko‘z o‘ngimda bo‘lsang kifoya.

Suga Jiminning ko‘zlaridagi o‘sha yirtqich nigohni ko‘rdi. U tushunardi — agar hozir rad etsa, Jimin baribir uni tinch qo‘ymaydi.
— Roziman... — Suga pichirladi. — Lekin bir shartim bor. Taeni ko‘rishimga ruxsat berasiz.
Jimin kulib yubordi va Suganing yuziga yaqinlashdi:
— Kelishdik. Lekin mening uyimda ekaningda, faqat mening ismimni aytishing kerak, "amaki" emas. Tushunarlimi?

Jimin Suganing oppoq bo‘yniga qarab, ichidagi "belgilash" instinktini arang jilovladi. U Sugani majburlashni emas, balki Suganing o‘zi unga taslim bo‘lishini xohlardi.

.
Jungkook va Taehyung kabinetda o‘tirishganida, Jungkookning telefoni jiringladi. Bu Jimin edi.
— Jungkook, yangi "xizmatchim" o‘zining do‘stini sog‘inibdi. Bugun birga tushlik qilamiz, tayyorlaninglar, — dedi Jimin kulib.

​Jungkook Taehyungga qaradi. Taehyung Suganing ismini eshitishi bilan ko‘zlari porlab ketdi.

— Suga keladimi? — so‘radi u umid bilan.
Jungkook uning bu quvonchini ko‘rib, nimaligini bilmaydigan bir rashk his qildi. U Taehyungni faqat o‘ziga qarab tabassum qilishini xohlardi.

​— Ha, lekin bir narsani eslab qol, Taehyung, — Jungkook uning belidan mahkam ushlab, o‘ziga tortdi. — Jiminning yonida ham, boshqalarning yonida ham sen mening Omegamsan. Agar kimdir senga yaqinlashsa, o‘sha odamning o‘limiga o‘zing sababchi bo‘lasan.

​Taehyung qo‘rqib, uning ko‘kragiga qo‘llarini qo‘ydi.
— Janob Jeon... nega menga bunday qilyapsiz? Men shunchaki qarzdorning o‘g‘liman-ku?
Jungkook Taehyungning qulog‘iga yaqinlashib, achchiq qahva hidi bilan uni butunlay mast qilib qo‘yadigan darajada pichirladi:
— Chunki sening bu "Atirgul" hidiing meni aqldan ozdiryapti. Va men o‘z ulushimni hech kimga bermayman.

Jimin va Suga Jungkookning qasriga yetib kelishdi. Suga mashinadan tushishi bilan Taehyung tomon yugurdi. Ikki omega bir-birini quchoqlab, yig‘lab yuborishdi.
— Tae! Yaxshimisiz? Sizga ozor bermadimi? — Suga xavotir bilan do‘stini ko‘zdan kechirdi.
— Men yaxshiman, Suga... sen-chi? Jimin senga nima qildi?

Suga ortiga, Jiminning g‘olibona qarab turgan basharasiga qarab qo‘ydi:
— U shunchaki... quturgan alfa. Lekin men chidayman.

​Jungkook va Jimin esa chetda turib, bu manzarani kuzatishardi.
— Qara, Jungkook, — dedi Jimin sekin ovozda. — Bizning omegalarimiz bir-biriga juda bog‘langan. Bu bizga ham foyda, ham zarar bo‘lishi mumkin.

— Menga farqi yo‘q, — dedi Jungkook nigohini Taehyungdan uzmay. — Agar ular bir-birini tinchlantirsa, mayli. Lekin agar Taehyung qochishni rejalashtirsa, men bu uyni qabristonga aylantiraman.

Tushlik paytida hamma jim edi. Faqatgina Jiminning Sugaga doimiy hazillari va Suganing asabiy pichirlashi eshitilardi. Kutilmaganda, Jungkook Taehyungning qo‘lini stol ostida ushladi.

— Ertaga seni maktabga o‘zim olib boraman, — dedi Jungkook kutilmaganda. — Jimin, sen ham Sugani olib borasan. Ularning hayoti o‘z iziga tushishi kerak, lekin faqat bizning nazoratimizda.

Taehyung va Suga bir-biriga qarashdi. Ular endi ozod emas edilar, lekin bu "oltin qafas" ularning eski uylaridan ko‘ra xavfsizroqdek tuyulardi. Biroq, tunda Taehyungni yana bir bor Jungkookning yonida uxlash kutilayotgan edi va u bu safar faqat "uxlash" bilan qutulmasligini his qilib turardi...

Muallif: Night.x va Ninsu

Ertasi kuni tong. Jeon Jungkookning qasri.

Taehyung ko‘zlarini ochganida, xona hali quyosh nuri bilan to‘lmagan, faqatgina deraza pardalari orasidan nimjon nur sizib kirardi. U o‘zini g‘alati his qildi — belida og‘ir va issiq bir qo‘lni sezdi. Jungkook hamon uxlab yotar, uning yuzidagi doimiy shafqatsizlik o‘rnini xotirjamlik egallagan edi. Jungkookdan taralayotgan kuchli achchiq qahva hidi endi Taehyungni qo‘rqitmas, aksincha, uni qaysidir ma’noda tinchlantirayotgan edi.

Taehyung sekin qo‘zg‘almoqchi bo‘ldi, lekin Jungkookning qo‘li uni mahkamroq o‘ziga tortdi.
— Qayerga ketyapsan? — Jungkookning ovozi uyqusiragan va past edi.
— Janob... men... nonushta tayyorlashim kerak, — Taehyung pichirladi.

Jungkook ko‘zlarini ochdi va Taehyungning bo‘ynidagi yashirin, hali belgilanmagan joyga qaradi. Uning ichida hayvoniy bir xohish — tishlash va bu omegani butunlay o‘ziniki qilish istagi uyg‘ondi. Lekin u o‘zini bosdi.
— Bugun xizmatkor emassan. Bugun shunchaki mening yonimda bo‘lasan, — Jungkook o‘rnidan turib, Taehyungning yuziga tushgan sochlarni sekin chetga surdi. — Otang haqida qayg‘urma. U endi senga hech qachon qo‘l ko‘tara olmaydi.Jungkook ko‘zlarini ochdi va Taehyungning bo‘ynidagi yashirin, hali belgilanmagan joyga qaradi. Uning ichida hayvoniy bir xohish — tishlash va bu omegani butunlay o‘ziniki qilish istagi uyg‘ondi. Lekin u o‘zini bosdi.

Taehyung uning gapidagi ma’noni (qo‘li kesilganini) tushunmasa-da, ich-ichidan dahshatli bir narsa bo‘lganini sezdi va indamay bosh egdi.

Yoonmin

Jiminning hashamatli penthausida muhit ancha tarang edi. Suga mehmonxonadagi divanda o‘tirar, Jimin esa uning ro‘parasida, qo‘lida bir qadah qimmatbaho ichimlik bilan uni kuzatardi.

​— Xo‘sh, taklifim haqida o‘ylab ko‘rdingmi, "yovvoyi mushukcha"? — Jimin jilmaydi. — Yoki yana o‘sha sassiq klublarda o‘zingni pullamoqchimisan?

— Men o‘zimni pullayotganim yo‘q edi! — Suga baqirib yubordi. — Men shunchaki ishlashga harakat qilyapman! Sizga o‘xshagan boyvachcha alfalar hamma narsani sotib olsa bo‘ladi deb o‘ylashadi.

— Men seni sotib olmayapman, Suga, — Jimin unga yaqinlashdi va Suganing iyerarxiyadan titrayotgan tizzalariga qaradi. — Men senga xavfsizlik va pul beryapman. Buning evaziga faqat yonimda bo‘lishingni so‘rayapman. Shunchaki... ko‘z o‘ngimda bo‘lsang kifoya.

Suga Jiminning ko‘zlaridagi o‘sha yirtqich nigohni ko‘rdi. U tushunardi — agar hozir rad etsa, Jimin baribir uni tinch qo‘ymaydi.
— Roziman... — Suga pichirladi. — Lekin bir shartim bor. Taeni ko‘rishimga ruxsat berasiz.
Jimin kulib yubordi va Suganing yuziga yaqinlashdi:
— Kelishdik. Lekin mening uyimda ekaningda, faqat mening ismimni aytishing kerak, "amaki" emas. Tushunarlimi?

Jimin Suganing oppoq bo‘yniga qarab, ichidagi "belgilash" instinktini arang jilovladi. U Sugani majburlashni emas, balki Suganing o‘zi unga taslim bo‘lishini xohlardi.

.
Jungkook va Taehyung kabinetda o‘tirishganida, Jungkookning telefoni jiringladi. Bu Jimin edi.
— Jungkook, yangi "xizmatchim" o‘zining do‘stini sog‘inibdi. Bugun birga tushlik qilamiz, tayyorlaninglar, — dedi Jimin kulib.

​Jungkook Taehyungga qaradi. Taehyung Suganing ismini eshitishi bilan ko‘zlari porlab ketdi.

— Suga keladimi? — so‘radi u umid bilan.
Jungkook uning bu quvonchini ko‘rib, nimaligini bilmaydigan bir rashk his qildi. U Taehyungni faqat o‘ziga qarab tabassum qilishini xohlardi.

​— Ha, lekin bir narsani eslab qol, Taehyung, — Jungkook uning belidan mahkam ushlab, o‘ziga tortdi. — Jiminning yonida ham, boshqalarning yonida ham sen mening Omegamsan. Agar kimdir senga yaqinlashsa, o‘sha odamning o‘limiga o‘zing sababchi bo‘lasan.

​Taehyung qo‘rqib, uning ko‘kragiga qo‘llarini qo‘ydi.
— Janob Jeon... nega menga bunday qilyapsiz? Men shunchaki qarzdorning o‘g‘liman-ku?
Jungkook Taehyungning qulog‘iga yaqinlashib, achchiq qahva hidi bilan uni butunlay mast qilib qo‘yadigan darajada pichirladi:
— Chunki sening bu "Atirgul" hidiing meni aqldan ozdiryapti. Va men o‘z ulushimni hech kimga bermayman.

Jimin va Suga Jungkookning qasriga yetib kelishdi. Suga mashinadan tushishi bilan Taehyung tomon yugurdi. Ikki omega bir-birini quchoqlab, yig‘lab yuborishdi.
— Tae! Yaxshimisiz? Sizga ozor bermadimi? — Suga xavotir bilan do‘stini ko‘zdan kechirdi.
— Men yaxshiman, Suga... sen-chi? Jimin senga nima qildi?

Suga ortiga, Jiminning g‘olibona qarab turgan basharasiga qarab qo‘ydi:
— U shunchaki... quturgan alfa. Lekin men chidayman.

​Jungkook va Jimin esa chetda turib, bu manzarani kuzatishardi.
— Qara, Jungkook, — dedi Jimin sekin ovozda. — Bizning omegalarimiz bir-biriga juda bog‘langan. Bu bizga ham foyda, ham zarar bo‘lishi mumkin.

— Menga farqi yo‘q, — dedi Jungkook nigohini Taehyungdan uzmay. — Agar ular bir-birini tinchlantirsa, mayli. Lekin agar Taehyung qochishni rejalashtirsa, men bu uyni qabristonga aylantiraman.

Tushlik paytida hamma jim edi. Faqatgina Jiminning Sugaga doimiy hazillari va Suganing asabiy pichirlashi eshitilardi. Kutilmaganda, Jungkook Taehyungning qo‘lini stol ostida ushladi.

— Ertaga seni maktabga o‘zim olib boraman, — dedi Jungkook kutilmaganda. — Jimin, sen ham Sugani olib borasan. Ularning hayoti o‘z iziga tushishi kerak, lekin faqat bizning nazoratimizda.

Taehyung va Suga bir-biriga qarashdi. Ular endi ozod emas edilar, lekin bu "oltin qafas" ularning eski uylaridan ko‘ra xavfsizroqdek tuyulardi. Biroq, tunda Taehyungni yana bir bor Jungkookning yonida uxlash kutilayotgan edi va u bu safar faqat "uxlash" bilan qutulmasligini his qilib turardi...

.
.
.

.
.
Orol uzra quyosh chiqdi, ammo bu kun quvonchli emas, balki portlashga tayyor turgandek edi. Dengiz bo‘yidagi oppoq gullar bilan bezatilgan alton (arka) ostida JK va Tae turishardi. Ikkalasi ham o‘zini dunyodagi eng baxtsiz insondek his qilardi.

Mehmonlar orasida esa Jimin va Yoongi bir-biriga har qachongidan ham yaqinroq o‘tirishardi. Jimin Yoongining qulog‘iga pichirladi:
— "Tayyormisiz? Hozir navbat bizga keladi."
Yoongi unga qarab jilmaydi, ammo bu safar jilmayishida qandaydir o‘zgacha iliqlik bor edi. U Jiminning qo‘lini siqib qo‘ydi:
— "Xavotir olma, hammasi biz o‘ylagandek bo‘ladi."

Marosim boshlandi. Ruhoniy tantanali ovozda nutq so‘zlardi:
— "Agar bu nikohga qarshi bo‘lganlar bo‘lsa, hozir gapirsin yoki butun umr sukunat saqlasin..."

Shu payt Jimin kutilmaganda o‘rnidan turdi va hamma unga qaradi. Ammo u e’tiroz bildirmadi. U shunchaki Yoongining yuzidan sekin silab, hamma eshitadigan ovozda dedi:
— "Yoongi, men seni qanchalik sevishimni bilasanmi? Sen bilan bu yerda bo‘lish — hayotimdagi eng baxtli onlardir."

Yoongi ham o‘rnidan turib, Jiminni belidan quchoqladi va uni butun mehmonlar oldida o‘pib qo‘ydi. Bu manzara xuddi kino sahnasidek edi.

YETAR! TO‘XTATING!" — deb baqirib yubordi Jungkook.

Uning sabr kosasi to‘lgan edi. JK bo‘yinbog‘ini yulqib yechib tashladi va Jimin tomon yugurdi.
— "Jimin! Qanday qilib u bilan bo‘lishing mumkin?! Sen meni sevasan-ku! Men seni bu yerda sog‘inib o‘layotganimda, sen qanday qilib u bilan..."

JK Jiminning qo‘lidan tortdi, ammo kutilmaganda Yoongi uning qo‘lini to‘xtatib qoldi.
— "U endi seniki emas, Jungkook. U men bilan baxtli," — dedi Yoongi sovuqqonlik bilan, lekin uning ko‘zlarida Jiminni himoya qilish istagi bor edi.

Tae ham arka ostidan chiqib keldi. U Yoongining Jimin bilan bunday yaqinligini ko‘rib, tushunarsiz bir g‘alayonni his qildi. Reja ish bergan edi — to‘y buzildi! Ota-onalar baqir-chaqir qilishar, tansoqchilar nima qilishni bilmay qolishgandi.

Kechasi. To‘y buzilgach, hamma o‘z yo‘liga ketdi. Villa hovlisida faqat to‘rtovlon qoldi.

JK Jiminning yoniga keldi:
— "Jimin, reja o‘xshadi! Men to‘yni buzdim! Endi biz birgamiz, shundaymi?"

Jimin bir oz jim turdi va Yoongiga qaradi. Yoongi ham unga tikilib turardi. Ularning o‘rtasidagi o‘sha "soxta" flirt va yaqinlik borgan sari haqiqatga aylanib ketganini ikkalasi ham sezishgan edi.

​— "Jungkook..." — dedi Jimin past ovozda. — "Men seni sevaman deb o‘ylagandim. Lekin bu bir necha kun ichida Yoongi bilan bo‘lganimizda... men o‘zimni boshqacha his qildim. Biz to‘yni buzishni reja qilgan edik, lekin men o‘z qalbimni ham buzib qo‘ydim shekilli."

JK toshdek qotib qoldi. Tae esa Yoongiga yaqinlashdi:
— "Yoongi, sen-chi? Sen ham uni..."

Yoongi Jiminning qo‘lini qo‘yib yubormadi:
— "Kechir, Tae. Biz shunchaki o‘yin boshlagandik, lekin bu o‘yin bizni bir-birimizga bog‘lab qo‘ydi."

O‘sha tunda Broken Wedding (Buzilgan to‘y) nafaqat majburiy nikohni, balki eski munosabatlarni ham butunlay yo‘q qildi.

Tae va JK qirg‘oqda qolishdi — ular ozod edilar, lekin yolg‘iz. Jimin va Yoongi esa oy nuri ostida yangi hayot sari, haqiqiy tuyg‘ular bilan qadam tashlashdi.

Reja kutilganidan ham "yaxshiroq" amalga oshgan edi.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Tamom

Sizlar bilan: Lily va Night.x
Bòldi yoqti degan umidaman

.
.

Oradan bir necha hafta o‘tdi. Taehyungning qasrida hayot o‘zgacha tus olgan: shafqatsiz buyruqlar va qonli bitimlar o‘rnini Jungkookning erka qiliqlari, baland ovozda aytgan qo‘shiqlari va bo‘yoq hidlari egallay boshlagandi. Taehyung o‘z "atirguli"ga shunchalik bog‘lanib qolgan ediki, hatto eng muhim uchrashuvlarni ham Jungkookning yonida o‘tkazishga harakat qilardi.

Ammo soya har doim yorug‘likning ortidan yuradi. Taehyungning dushmanlari uning yagona ojiz nuqtasini — Jeon Jungkookni topishgan edi.

Taehyung bugun muhim bitim uchun Jungkookni ham o‘zi bilan birga olib keldi. U Jungkookni yolg‘iz qoldirishdan qo‘rqardi.
— Shu yerda, mening yonimda o‘tirasan. Bir qadam ham jilmaysan, — dedi Taehyung Jungkookning belidan mahkam quchoqlab.

Jungkook esa kutilmaganda juda erka bo‘lib oldi. U Taehyungning qimmatbaho ichimligidan bir ho'plam ichib, labini burishtirdi:
— Janob Kim, bu juda achchiq ekan! Menga shirinroq narsa olib bering... — u boshini Taehyungning yelkasiga qo‘yib, uning qulog‘iga pichirladi. — Va bu yer juda shovqin, tezroq uyga ketaylik.

Taehyung uning bu erkaligidan jilmayib qo‘ydi va soqchisiga ishora qilib, Jungkookga sharbat olib kelishni buyurdi. Aynan shu paytda zalga Taehyungning ashaddiy dushmani — janob Pak kirib keldi. Uning nigohi darrov Taehyungning yonidagi beg‘ubor bolaga tushdi.

​— Ooo, Kim Taehyung! — dedi Pak zaharxanda qilib. — Demak, mish-mishlar rost ekan. Sen o‘zingga juda nozik o‘yinchoq topibsan-da?

Taehyungning ko‘zlari bir soniyada muzga aylandi. U Jungkookni o‘zining orqasiga o‘tkazib, himoya qildi.
— Tilangga ehtiyot bo‘l, Pak. Bu "o‘yinchoq" emas, bu — mening hayotim. Va unga tegish sening o‘liming bo‘ladi.

Pak kulib yubordi va Jungkookga qarab ko‘z qisib qo‘ydi. Jungkook esa qo‘rqish o‘rniga Taehyungning ko‘ylagidan mahkam ushlab, qaysarlik bilan Pakka qarab tilini chiqardi. Bu harakati bilan u go‘yo: "U faqat meniki, sen esa hech kimsan" degandek edi.

Mashina ketayotganda kutilmaganda kuchli portlash ovozi eshitildi. Taehyungning kortejiga hujum uyushtirilgan edi! Mashinalar to‘xtadi, o‘q ovozlari tungi sukunatni buzib yubordi.

​— Jungkook, pastga egil! — Taehyung baqirib, Jungkookni o‘z tanasi bilan yopdi.
Jungkook daxshatdan titrar, lekin Taehyungning issiq nafasini sezib, biroz tinchlandi.
— Janob Kim... men qo‘rqyapman... — pichirladi u.

​— Men bilan ekansan, senga hech narsa bo‘lmaydi. Men sening Iblisingman, seni hatto o‘limdan ham qutqarib qolaman, — Taehyung to‘pponchasini chiqardi va mashina eshigini ochdi.

U tashqariga chiqib, dushmanlarga qarata o‘q uzar ekan, uning ko‘zlarida faqat bitta maqsad bor edi: O‘z atirgulini himoya qilish.

​Bir necha daqiqalik jangdan so‘ng hamma narsa tindi. Taehyung mashinaga qaytib kirdi, uning yuzida biroz qon sachragan edi. U Jungkookni quchog‘iga bosdi.
— Hammasi tugadi, kichkinam. Endi uyga ketamiz

Jungkook Taehyungning qonli yuzini nozik barmoqlari bilan artib qo‘ydi va kutilmaganda uning yuzidan o‘pib qo‘ydi.
— Siz meni qutqardingiz... Men sizni yaxshi ko‘raman, mening vaxshiy Iblisim...

Taehyung bu so‘zlarni kutmagan edi. Uning qotillikka to‘la dunyosida ilk bor "yaxshi ko‘raman" degan so‘z yangradi. U Jungkookni yanada qattiqroq bag‘riga bosdi. Endi urush nafaqat ko‘chalarda, balki uning yuragida ham boshlangan edi.

Tungi hujumdan so‘ng qasrga qaytishganida, Taehyungning vujudida hali ham adrenalin va g‘azab qaynab turardi. U Jungkookni mashinadan ko‘tarib tushirdi. Jungkook esa daxshatdan biroz titrayotgan bo‘lsa-da, Taehyungning baquvvat qo‘llari orasida o‘zini g‘alati bir tarzda xavfsiz va... ehtirosli his qilardi.

Ular Taehyungning yotoqxonasiga kirishdi. Taehyung Jungkookni yerga qo‘ydi, lekin uni o‘zidan uzoqlashtirmadi. Uning ko‘zlari qorong‘ulikda yonib turardi.

​— Senga aytdim-ku, hech qachon mendan uzoqlashma deb! — Taehyungning ovozi bo‘g‘iq va past edi. U Jungkookni devorga taqab qo‘ydi. — Agar senga biror narsa bo‘lganida, men bu shaharni kulga aylantirardim.

Jungkook Taehyungning qon sachragan oppoq ko‘ylagining tugmalarini ohista yechishni boshladi. Uning barmoqlari titrar, lekin ko‘zlarida o‘sha qaysar va erka olov yonardi.
— Lekin men tirikman... Siz meni qutqardingiz, — Jungkook uning ko‘ksiga yuzini bosdi. — Endi meni jazolaing, Janob Kim... Chunki men qo‘rqqanimdan ko‘ra, sizni ko‘proq xohlayapman.

Taehyung Jungkookning iyagidan mahkam tutib, uning yuziga yaqinlashdi. Ularning nafasi birlashib ketdi. Taehyungning sabri tugagan edi. U Jungkookning lablaridan shunday shiddat bilan o‘ptiki, bu o‘pichda ham azob, ham cheksiz egalik tuyg‘usi bor edi.

Jungkook ingrab yubordi va qo‘llarini Taehyungning bo‘yniga mahkam chirmadi. Taehyung uni ko‘tarib, keng va yumshoq karvovatga yotqizdi. Xonadagi havo qizib, ehtiros har bir burchakni egalladi.

​— Sen mening asirimsan, Jungkook... sening har bir nuqtang faqat menga tegishli, — Taehyung uning bo‘ynidan tishlab, o‘zining "muhri"ni qoldirdi. — Sening tanang ham, qalbing ham mening mulkim.

Jungkook uning ostida nafas ololmay, ko‘zlarini yumdi.
— Ha... Men faqat siznikiman... mening vaxshiy Iblisim... — Jungkook uning sochlari orasiga barmoqlarini tiqib, o‘ziga yaqinroq tortdi.

Taehyungning qo‘llari Jungkookning nozik terisida iz qoldirar, har bir tegishi olovdek kuydirardi. Ular o‘sha kecha tashqaridagi barcha o‘q ovozlarini, dushmanlarni va xavfni unutishdi. Faqatgina bir-birining qaynoq nafasi va ehtirosli pichirlashlari qoldi.

Ertasi kuni tongda.

Jungkook Taehyungning baquvvat quchog‘ida uyg‘ondi. Taehyung unga qarab turardi, uning nigohida endi avvalgi sovuqqonlik yo‘q, aksincha, cheksiz bir "obsess" (mukkasidan ketish) bor edi.

​— Endi nima bo‘ladi? — so‘radi Jungkook erkalik bilan uning ko‘ksiga chizgilar chizib.
— Endi qasos olamiz, — Taehyung uning peshonasidan o‘pdi. — Kim mening atirgulimga tegishga jur’at qilgan bo‘lsa, u yashashga haqli emas.

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
Uning tanasidagi har bir iz — Iblisning imzosi. U o'z atirgulini nafaqat himoya qiladi, balki uni butunlay o'z ehtirosi bilan kuydirib yuboradi."

...................................................................................................... -[Night.x]-

*

Tanishtiruv+1ep

.
.

Kim Namjoon (23 yosh)- top

​Taxallusi: "RM" – San’at, estetika va chuqur falsafiy fikrlar ulashuvchi "Moonchild" kanali admini.

Xarakteri: O‘ta aqlli, tartibli va biroz jiddiy. U yuzaki narsalarni yoqtirmaydi va har bir postida chuqur ma’no bo‘lishini xohlaydi.

Universitetning falsafa yo‘nalishi talabasi. Doim kitob ko‘tarib yuradi, biroz tarqoq (doim uzimga uxshab narsalarini yo‘qotib yuradi😁), lekin juda madaniyatli.

Kim Seokjin (24 yosh) - battom

Taxallusi: "WWH" – Hazil-mutoyiba, trendlar va o'yin-kulgi bilan mashhur "Jin's Kitchen & Jokes" kanali admini.

Xarakteri: Quvnoq, o'ziga ishongan va juda xushchaqchaq. Uning kanali ijtimoiy tarmoqlarning "yuragi" hisoblanadi.

O'sha universitetning san'at bo'limi bitiruvchisi. O'zining tashqi ko'rinishiga juda e'tiborli va maktab/universitetning eng mashhur yigiti.

( qisqa qillib aytganda 👍 shunde bola)

.
.

Boshladik

Sizning 'falsafangiz' xuddi kofe stakanidagi ko'pik kabi: baland, lekin ichi bo'sh. Odamlarga haqiqiy his-tuyg'ular va quvonch kerak, zerikarli ma'ruzalar emas. Real Hayot Quvonchi

Kim Seokjin, yoki virtual olamda hammaga mashhur "WWH" (Worldwide Handsome) admini, telefon ekraniga qarab, mamnuniyat bilan smirk (hiqchin smaylik) qildi. U hozirgina o'zining "Jin's Kitchen & Jokes" kanalida navbatdagi kulgili memni joylashtirib, tagiga raqibi "RM"ga atalgan bu kesatiqni yozgan edi. Rasmdagi Jin xuddi hozirgidek — ko'zlari bir oz kulib turgan, o'ziga ishongan, sochlari tartibli va ko'k nimchasi unga juda yarashgan edi.

Lekin kofe stakani rostdan ham uning qo'lida edi. U universitet kutubxonasi yonidagi kafeda o'tirardi. "Hozir u mening postimni ko'radi va albatta, bir yarim betlik, bir nechta falsafiy kitoblardan iqtibos keltirilgan, so'z o'yinlari bilan to'la javob yozadi. Qani ko'raylikchi, bu gal 'Oydagi bola' nima derkan," deb o'yladi Jin.

Shu vaqtda, universitetning boshqa burchagida, kitob javonlari orasida, Kim Namjoon — virtual olamdagi "Moonchild" kanali admini "RM" — kitob varaqlarini ko'zdan kechirardi. Uning tashqi ko'rinishi rasmda tasvirlanganidek: sarg'ish-kumushrang sochlari biroz da'vokorlik bilan turmaklangan, ko'k ko'ylagi unga madaniyatli, lekin biroz sirli ko'rinish berardi. U ko'zoynagini bir oz to'g'irlab, xuddi rasmda ko'zi qisilib qolgandek, bir narsani diqqat bilan o'qiyotgan edi. To'satdan telefonining bildirishnomasi chalindi.

​Namjoon ekranida Jinning yangi postini ko'rgach, chuqur nafas oldi. U ko'zoynagini yechib, stolga qo'ydi. Uning bu qiliqlari xuddi rasmda ko'zoynakni ushlab, "Qani, yana nima debdi bu masxaraboz?" degandek edi.

​"Ahmoqona... 'Ko'pik'. U hech narsani tushunmaydi. San'at va falsafa — inson ruhining asosi, uning 'oshxonasi' esa shunchaki... qorinni to'yg'azish," deb pichirladi Namjoon. U sekin-asta klaviaturada javob yoza boshladi. Uning barmoqlari tez-tez va qat'iyat bilan harakatlanardi. U "insonga quvonch berish ham san'at ekanligini, lekin bu yuzaki bo'lmasligi kerakligini, uning kanali esa yuzaki hazillar bilan odamlarni chalg'itishini" yozdi. U sarlavha ostiga #IntellektualQuvonch heshtegini qo'ydi.

Namjoon ko'zoynagini yana taqdi va rasmda bo'lganidek, smirk qilib, o'ziga-o'zi: "Ko'ramiz, ko'pik kim ekan," dedi.

Ikki adminning virtual jangi avjiga chiqqan bir vaqtda, ular o'sha kuni kechqurun universitet san'at bo'limi dekanining xonasiga chaqirildilar. U yerda ularni kutilmagan xabar kutib turardi.

Sizlar, san'at va falsafa yo'nalishlarining eng a'lochi talabalari bo'lganingiz uchun, men sizlarga bu yilgi eng katta loyiha — Universitet Badiiy Ko'rgazmasini tashkil etishni topshiraman. Sizlar bir jamoa bo'lib ishlasangiz, juda ajoyib natija bo'lishiga ishonaman!" — dedi dekan tabassum bilan

Namjoon va Jin bir-biriga qarashdi. Ular bir xonada, bir xil vazifani bajarishga majbur edilar. Lekin ikkalasi ham hali bir-birining virtual raqibi ekanligini bilmasdi. Ular shunchaki bir-biriga unchalik yoqmagan ikki talaba sifatida qarashdi.

Jin ko'zlarini biroz qisib, "Jamoa?" — deb so'radi, go'yo "Shu jiddiy odam bilanmi?" degandek.

Namjoon esa ko'zoynagini to'g'irlab, bir oz noqulaylik bilan: "Ha, dekan. Biz harakat qilamiz," — deb javob berdi, go'yo "Shu masxaraboz bilan qanday ishlayman?" deb o'ylayotgandek.

.
.
.
.

Nght.x

Ep6.
.
.

.
Penthausning yotoqxonasida sokin musiqa taralardi. Yoongi Jiminning har bir jarohatiga ehtiyotkorlik bilan dori surtib chiqqach, uni issiq adyolga o‘rab, bag‘riga bosdi. Jiminning vujudidagi o‘sha keskin og‘riqlar sekin-asta simillagan yoqimli charchoqqa aylana boshlagandi.

​— "Yoongi... nega menga bunday qilyapsiz?" — so‘radi Jimin, uning ko‘ylagi tugmalari bilan o‘ynab. — "Bir zumda shafqatsiz 'yomon boshliq'ga aylanasiz, keyin esa dunyodagi eng mehribon insonga..."

Yoongi Jiminning peshonasidan o‘pib, chuqur xo‘rsindi. — "Chunki sen mening yagona zaifligimsan, Jimin. Seni sindirib, faqat o‘zimga muhtoj qilib qo‘yishni xohlayman. Toki mendan boshqa hech kim sening bu ko‘z yoshlaringni ko‘rmasin, hech kim senga tasalli bermasin."

Yoongi Jiminning peshonasidan o‘pib, chuqur xo‘rsindi. — "Chunki sen mening yagona zaifligimsan, Jimin. Seni sindirib, faqat o‘zimga muhtoj qilib qo‘yishni xohlayman. Toki mendan boshqa hech kim sening bu ko‘z yoshlaringni ko‘rmasin, hech kim senga tasalli bermasin."

Yoongi o‘rnidan turib, seyfidan kichkina quticha oldi. Uni ochganida, ichida qimmatbaho toshlar bilan bezatilgan, ammo juda ingichka va nafis kumush zanjir bor edi. Bu shunchaki taqinchoq emas, balki "egalik belgisi" edi.

​— "Bu nima?" — Jimin hayron bo‘lib qaradi.

Yoongi Jiminning oyog‘ini o‘z tizzasiga qo‘ydi va o‘sha zanjirni uning nozik to‘pig‘iga taqib qo‘ydi. — "Bu sening erkinliging ramzi, Jimin. Sen qayerga bormagin, bu zanjir sening kimga tegishli ekanligingni eslatib turadi. Uni hech qachon yechmaysan."

Jimin zanjirning sovuq teginishini his qilib, Yoongining bo‘yniga osildi. — "Siz haqiqatan ham telbasiz..."

​— "Sening telbangman," — pichirladi Yoongi va Jiminni karavotga yotqizdi.

Bu safar u juda sekin harakat qilardi. Uning har bir o‘pishi Jiminning kechagi og‘riqlarini yuvib ketayotgandek edi. Yoongi Jiminning lablaridan tishlab emas, balki ularni so‘rib, erkalab o‘pardi. Uning qo‘llari Jiminning belini silab, uni ehtirosning yangi cho‘qqilariga olib chiqardi.

​— "Yoongi... iltimos..." — Jiminning nafasi tezlashdi. U endi og‘riqni emas, balki faqat Yoongiga bo‘lgan cheksiz ehtiyojni his qilardi.

​— "Seni yaxshi ko‘raman, mening kichkina kotibim," — dedi Yoongi va u bilan butunlay birlashdi. Bu kecha nafrat yoki jazo emas, balki ikki telba qalbning bir-biriga taslim bo‘lishi edi.

.
Yoongi Jiminning to‘pig‘idagi kumush zanjirni ohista siladi. Zanjirning har bir halqasi Jiminning terisiga sovuq tegsa-da, Yoongining issiq nafasi uning butun vujudini yondirardi. Jimin karavotda yotgancha, o‘zining bu "yomon boshlig‘iga" butunlay taslim bo‘lgan edi.

​— "Daddy..." — pichirladi Jimin, ovozi titrab. Bu so‘z uning lablaridan birinchi marta shunchalik tabiiy va ehtirosli chiqishi edi.

Yoongining nigohi kutilmaganda o‘zgardi. U Jiminning ustiga yanada og‘irroq bosim bilan egildi. Uning qo‘llari Jiminning bilaklarini karavot suyanchig‘iga mahkam qisdi.

​— "Buni yana bir marta ayt, Jimin. Menga kim ekanligimni eslat," — dedi Yoongi bo‘g‘iq ovozda. Uning ko‘zlaridagi "dark" ehtiros Jiminni butunlay qamrab olgandi.

​— "Siz... siz mening yagona egamsiz. Daddy..." — Jimin ko‘zlarini yumib, Yoongining lablarini kutdi.

Yoongi uni kutishga majbur qilmadi. U Jiminning lablaridan qattiq, talabchan va egalik hissi bilan to‘la o‘pdi. Bu safar u avvalgidek Jiminni sindirishni emas, balki uni o‘zining "shaxsiy asari" sifatida shakllantirishni xohlardi. Yoongining barmoqlari Jiminning og‘riyotgan belini silab o‘tar ekan, har bir teginishda: "Sen faqat menikisan" degan pichirlash bor edi.

​— "Ertaga ofisga qaytganimizda," — dedi Yoongi Jiminning qulog‘iga tishlab pichirlar ekan, — "hamma sening o‘sha oqsoqlanib yurishingni ko‘radi. Hamma sening bo‘yningdagi bu izlarni ko‘radi. Lekin hech kim senga tegishga jur’at qilolmaydi. Chunki hamma sening kimning 'kichkintoyi' ekanligingni bilishi shart."

Yoongi Jiminning ko‘ylagini butunlay yirtib tashladi va uning ko‘kragida o‘zining yangi "muhrini" — tish izini qoldirdi. Jimin og‘riqdan ingrab yubordi, lekin bu og‘riq endi unga zavq bag‘ishlayotgan edi.

​— "Endi sening tanangda boshqa birovning qo‘li tegiishi mumkin bo‘lmagan joy qolmadi," — dedi Yoongi g‘olibona jilmayib. — "Sen mening oltin qafasimdagi eng qimmatbaho qushimsan. Va men bu qafasning kalitini hech qachon hech kimga bermayman."

Yoongi Jiminni mahkam quchoqlab, uning har bir nafasini nazorat qilayotgandek uxlab qoldi. Jimin esa uning bag‘rida o‘zini ham xavfda, ham dunyodagi eng himoyalangan insondek his qilardi. U endi Yoongisiz, uning shafqatsiz, ammo ehtirosli sevgisisiz yashay olmasligini tushunib yetgan edi.

.
.
.
.
.
.
.
.

45+ raeksiya