17-bob – Yurakning sekin ochilishi

Mira portlashdan keyin hali ham shifoxona xonasida edi. Yara izlari, uzun operatsiya va kuchsiz tana unga og‘irlik qilardi. Ammo shunday bo‘lsa ham, u yolg‘iz emas edi — Jungkook har kuni yonida edi.

U tongda ham, kechqurun ham, hatto tunda ham ketmasdi. Ba’zan kresloda uxlab qolardi, ba’zan esa hushyor turib, Miraning tinch nafas olayotganini kuzatardi. Hamma narsadan ko‘ra, bu ayolning qayta oyoqqa turishi unga muhim edi.

Han mafiyasi haqidagi suhbat

Bir kuni, oynadan tushayotgan quyosh nuri palatani yoritib turgan payt, Mira ovozini pastlatib so‘radi:
— "Jungkook… sen menga rostini ayt. Han mafiyasi… yo‘q qilindimi?"

Jungkook bir lahza jim qoldi. Uning ko‘zlari biroz muzdek tortdi, ammo nigohida charchoq ham, yengillik ham bor edi.
— "Ha, Mira. Biz ularni to‘liq yo‘q qildik. Endi ular qayta tiklana olmaydi."

Mira chuqur nafas oldi, ammo ko‘zlarini unga tikib turar ekan, uning so‘zlarining og‘irligini his qildi.
— "To‘liq… deganing qanchalik to‘liq? Men bilmoqchiman, ularning birortasi tirik qolmadi, shundaymi?"

Jungkook asta bosh irg‘adi.
— "Hech kim. Biz hammasini yakunladik. Bu faqat biz uchun emas, balki biz sevgan hamma insonlar uchun zarur edi."

Mira nigohini yumdi. Ko‘nglida yengillik paydo bo‘lsa-da, bu yengillik bilan birga chuqur iztirob ham kirib keldi — chunki u bilardi, bunday yo‘lga faqat qon va og‘riq orqali erishiladi.

Yuraklar yaqinlashishi

Shu suhbatdan so‘ng Jungkook unga bir piyola iliq choy uzatdi. Barmoqlari tasodifan tegib ketdi. Shu lahzada, Mira ichida bir narsani his qildi — bu endi faqat jangdagi hamkoriga bo‘lgan ishonch emas edi.

Jungkook ham o‘zini o‘zgartirib bo‘lgandi. Har safar Mira ko‘zlariga qaraganda, u o‘zini yengilmas jangchi emas, balki yuragi sekin-sekin egilayotgan oddiy insondek his qilardi.

Bir kuni kechqurun, xonada faqat devor soatining ovozi eshitilayotgan paytda, Jungkook ohista dedi:
— "Men seni himoya qilishni istayman, Mira… faqat janglarda emas, hayotingning qolgan qismini ham."

Mira bir zumda so‘z topa olmadi. Ammo yuragi tez ura boshladi.

18-bob – Yaqinlik va G‘amxo‘rlik

Mira nihoyat shifoxonadan chiqishga tayyor edi. Bir oy davomida palata devorlari uning uchun ham qamoqdek, ham xavfsizlik joyi bo‘lib xizmat qilgandi. Ammo endi… tashqariga chiqish vaqti kelgandi.

Jungkook eshik oldida turgancha, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, unga qarab jilmaydi:
— "Xo‘sh, qamoqxonangdan chiqishga tayyormisan, Mira-xonim?"

Mira qoshini ko‘tarib qo‘ydi.
— "Bu qamoqxona emas edi, bu… dam olish lageri. Sening asablaringni asrash uchun meni shu yerda ushlab turishdi."

Jungkook kulib yubordi.
— "Ha, shifoxonadagi ‘dam olish lageri’… hamma joyi dori hidi, qulog‘ingda doimiy ‘beep-beep’. O‘zingga ishonmasang, men yana seni shu joyga qaytarib kelishim mumkin."

— "Yo‘q, rahmat," — dedi Mira, ammo labidagi kulguni yashira olmadi.

Shifoxonadan chiqgach Jungkook taklif bildirdi:
— "Hozir ota-onalarimiz Germaniyada, Jimin bilan Soohye ham u yerda. Seninga ham qaraydigan odam yoʻq hizmatchilar eplay olmaydi. Men esa senga qaray olaman… Shu hafta men senga qarayman."

Mira boshida qarshi chiqmoqchi bo‘ldi.
— "Men mustaqilman, o‘zim—"

— "O‘zing hech narsani qila olmaysan, Mira. Hali yura olishing ham mo‘jiza.

Men seni ovqatlantiraman, sochingni yuvaman, hatto xohlasang, ertalab sen uchun kofe tayyorlayman."

— "Sochimni yuvish…?" — Mira ko‘zlarini kattalashtirdi. — "Sen qaysi asrda yashaysan? Bu shaxsiy hududga bostirib kirish."

Jungkook yelkasini qisdi.
— "Qaniydi, bu hududni butunlay egallab olish imkonim bo‘lsa."

Mira unga bir qaradi, keyin yuzini boshqa tomonga burdi.
— "Shunchaki taksini chaqir."

— "Yo‘q, seni o‘zim olib boraman."

Jungkookning uyi — katta, zamonaviy va o‘ziga xos qulayliklarga to‘la edi. Mira ostonadan qadam qo‘yishi bilanoq hushini yo‘qotguday bo‘ldi: keng zal, baland shiftlar, oynali devorlar va to‘liq jihozlangan oshxona.

— "Sen bu yerda yolg‘iz yashaysanmi?" — dedi u hayrat bilan.

— "Ha, yolg‘iz… endi esa yolg‘iz emasman," — dedi Jungkook, paltosini yechib.

Mira paltosini yechayotganda u qo‘lini uzatdi, ammo Mira o‘zini tutib dedi:
— "Men o‘zim qila olaman. Sen menga xizmatkor bo‘lish uchun yollanmagansan."

Jungkook jilmaydi:
— "To‘g‘ri, men xizmatkor emasman. Men shaxsiy ‘g‘amxo‘rlik bo‘limi’man."

Ertalablari Jungkook unga issiq nonushta tayyorlardi. Bir kuni tuxum qovurayotib, yog‘ni biroz ko‘p quyib yubordi. Yog‘ pishqirib, uning futbolkasiga sachradi.

— "Ayy!" — dedi u, ko‘ylagiga qarab.

Mira jilmaydi:
— "Bu yog‘ sening jasorat medalings bo‘lsin."

— "Hazil qilaver, lekin sening uchun bu yog‘li tuxumni baribir men pishiryapman," — deb javob qaytardi u.

Soch yuvish masalasiga kelganda, Mira oxiri rozi bo‘ldi. Jungkook ehtiyotkorlik bilan, sochini asta silab, iliq suvda yuvdi. Bu jarayonda ularning ko‘zlari bir necha marta to‘qnashdi va ikkalasi ham gapirmay, jim qoldi.

Kechalari esa ular film ko‘rishar, lekin odatda film tugashidan oldin Mira uxlab qolardi. Jungkook esa uni yengil ko‘tarib, yotoqqa olib borar va ustiga adyol yopardi.

Bir kuni Jungkook oshxonada meva tozalayotgan edi, Mira esa unga qarab o‘tirardi. U birdan dedi:
— "Sen bilasanmi, agar men butunlay sog‘ayib ketsam, bu haftadagi xizmatlaring uchun haq tolayman."

— "Ha, nima bilan to‘laysan? Han mafiyasidan qolgan qarz varaqalari bilanmi?" — dedi Jungkook kulib.

Mira jilmayib qoydi:
-balki

19-bob – Yangi ittifoq va sevgi izhorlari

Han mafiyasi yo‘q qilinganidan keyin kunlar asta-sekin tinchlikka yuz tutdi. Endi uchta katta kuch — Jeon, Park va Yoon mafialari — o‘zaro birlashishga qaror qilgandi. Ular bilishardi: agar kelajakda yana biron xavf chiqsa, yagona kuch sifatida harakat qilish kerak bo‘ladi.

Shu orada Germaniyada vaqtincha yashab turgan ota-onalar ham yurtga qaytib kelishdi. Park oilasi, Yoon oilasi va Jeon oilasi farzandlarini sog‘ingan, ularning jasoratidan faxrlanib, bag‘riga olish uchun shoshilishardi.

O‘sha kuni aeroportda shodiyona hukm surardi. Mira ota-onasini ko‘rib, ularning bag‘riga o‘zini tashladi. Ular ko‘z yoshlarini tiyolmay, qizlarini mahkam quchoqlab turishdi.
— "Sen omon qolganingga shukur, qizim," — dedi onasi titroq ovozda.
— "Men faqat sizlar uchun yashadim," — dedi Mira.

Jungkook esa bir chetda turib, bu manzaraga jilmayib qarardi. Shunda Miraning onasi uni ko‘rib qoldi va minnatdorona qarash bilan dedi:
— "Rahmat, Jungkook. Biz bilamiz, sen bo‘lmaganda qizimiz tirik qolmasdi."

Miraning otasi ham Jungkookga jilmayib:unga gʻamhorliging uchun rahmat

Jungkook boshini egib qo‘ydi. Uning qalbida esa boshqa hislar bor edi — u Miraga mehr qo‘yganini endi ochiq tan olardi.

Bir necha kundan keyin uch oilaning ota-onalari va farzandlari Yoon mafiyasi qarorgohida yig‘ilish o‘tkazishdi. Bu yig‘ilish nafaqat ishbilarmonlik uchun, balki dushmanlik o‘rniga do‘stlik sulhini mustahkamlash uchun ham edi.

Zalda katta stol atrofida barcha jam bo‘ldi. Yoshi ulug‘lar o‘zaro kelajak haqida gaplashar, mafiyalarni ittifoq shaklida birlashtirish haqida qaror chiqarishardi. Farzandlar esa o‘z joyida yonma-yon turar, bir-birlariga jilmayishar edi.

— "Biz endi dushman emasmiz. Endi faqat bir oilamiz," — dedi Yoon mafiyasining boshlig‘i, Mira otasi. — "Farzandlarimiz bu yo‘lda jonini tikishdi. Endi biz ularning baxtini ham qo‘llab-quvvatlashimiz kerak."

Shu payt, hamma jim bo‘lib qolganda, Jungkook birdan o‘rnidan turdi. U qo‘lidagi qutichani sekin ochib, Miraga qarab tiz cho‘kdi.

Zal hushsiz bo‘lib qolgandek jim bo‘ldi. Faqat Jungkookning ovozi eshitildi:
— "Mira… sen mening eng katta sinovim, eng katta quvonchim bo‘lding. Men seni nafaqat himoya qilishni, balki butun umr yoningda bo‘lishni xohlayman. Men seni sevaman. Men bilan turmush qurasanmi?"

Miraning ko‘zlari yoshga to‘ldi. U o‘zini jilmayib, boshini qimirlatib:
— "Ha, Jungkook… men ham seni sevaman," — dedi.

Shu payt zal qarsaklardan jaranglab ketdi.

Ammo hamma hayratda turgan paytda Jimin ham birdan o‘rnidan turib, Soohyega qaradi. U ham tiz cho‘kib, jilmaydi:
— "Men seni avval ham sevganman, Soohye. Lekin men seni qaytadan tanidim. Men hayotimni sensiz tasavvur qila olmayman. Menga yana bir imkon berasanmi?"

Soohye ham ko‘z yoshlarini artib jilmaydi:
— "Sen allaqachon meniki eding, Jimin," — dedi u.

Zal yana bir bor qarsaklarga to‘ldi. Ota-onalar xursand bo‘lib, ikki juftlikni ham quvonch bilan qutlashdi.

Ota-onalar bir-birlariga qarashib, bitta qarorga kelishdi:
— "Bu ikki juftlikning to‘yini birgalikda o‘tkazamiz. Bu nafaqat ularning baxti, balki uch mafiyaning ham yangi hayotga qadami bo‘ladi."

Shu payt musiqa qo‘yildi va barcha valsga tushishdi. Jungkook Mirani bag‘riga bosib, unga mehr bilan qarardi. Jimin esa Soohyeni quchog‘ida aylantirar edi.

Bir vaqtning o‘zida Jungkook va Jimin yonma-yon turib, sevgilari bilan raqsga tushishar ekan, bir-biriga qarashib jilmayishdi. Endi ular nafaqat dushman emas, balki qadrdon do‘st, bir-birining baxtiga sherik edi.

Zalda yorug‘liklar yonib turardi. Ikki juftlik yonma-yon raqsga tushmoqda, ota-onalar esa faxr va quvonch bilan ularni kuzatmoqda. Uch mafiyaning yillar davom etgan dushmanligi ortda qolib, endi ular bitta katta oilaga aylangan edi.

Va hamma bitta gapni his qilardi:
Bu safar nafaqat sulh, balki sevgi ham g‘alaba qildi.

20-bob – To‘y va yangi imperiya

Mafiyalar o‘rtasidagi dushmanlik tarixga aylandi. Endi Jeon, Park va Yoon mafialari birlashib, yangi, kuchli imperiyaga asos soldi. Bu ittifoq nafaqat kuchli, balki mustahkam do‘stlik va ishonch ustiga qurilgandi.

Ammo eng katta voqea — Jungkook va Mira, Jimin va Soohyening to‘y marosimi edi. Bu ikki juftlikning muhabbati mafiyalarni birlashtirgan asosiy kuchga aylandi.

To‘yga tayyorgarlik

Yoon qarorgohida katta tantanaga tayyorgarlik ketardi. Mira va Soohye yonma-yon turib, oq liboslarini kiyishar, bir-birlariga ko‘zguda jilmayishar edi.

— "Bugun bizning kunimiz," — dedi Mira qo‘llarini titratib.
— "Ha, bugun hammasi yangi boshlanadi," — dedi Soohye jilmayib.

Ularning yonida onalari va yaqin dugonalari liboslarini to‘g‘rilashar, sochlariga bezaklar qo‘yishar edi.

Park qarorgohida esa Jimin va Jungkook birga tayyorlanardi. Ular qora kostyumlarda, shohona ko‘rinishda edilar. Jimin o‘zining bo‘ynidagi galstukni to‘g‘rilarkan, kulib dedi:
— "Ko‘ryapsanmi, do‘st? Endi ikkovimiz ham bir kunda turmushga chiqyapmiz."
Jungkook jilmayib unga qaradi:
— "Avval dushman edik, endi esa eng katta kuni birga qarshi olyapmiz. Bu taqdirning hazili."
— "Yo‘q, bu taqdirning adolati," — dedi Jimin va ikkovlari kulib qo‘yishdi.

Katta zal yulduzdek chiroqlar bilan bezatilgan edi. Uch mafiyaning barcha a’zolari, ittifoqchilar, hatto chetdan ham ko‘plab mehmonlar yig‘ilgan edi. Zalda shovqin-suronsiz hayajon hukm surardi.

Orqa eshik ochildi va oq libosdagi Mira hamda Soohye zal bo‘ylab yurib keldi. Ularning nigohlari bevosita Jungkook va Jiminni qidirardi. Oq libosda ular go‘yo malika kabi porlab turardi.

Jungkook va Jimin esa ularga tikilib qotib qolishdi. Ikki yigit yuragi bir paytda tez ura boshladi. Ular birdaniga ko‘z yoshlarini yashirish uchun jilmayishdi.

Qadamlar birlashdi, qo‘llar tutashdi.

— "Sizlar bir-biringizga sodiq bo‘lishga, yaxshi-yomon kunlarda yonma-yon turishga qasam ichasizmi?" — dedi ruhoniy.

Bir ovozda to‘rtalasi ham javob berishdi:
— "Ha, qasam ichamiz!"

Zalda qarsaklar, tabriklar yangradi. Ular uzuk almashishdi va nihoyat rasmiy ravishda er-xotin bo‘lishdi.

To‘ydan so‘ng uch mafiyaning boshliqlari sahnaga chiqishdi. Yoon boshliq baland ovozda dedi:
— "Bugun nafaqat ikki juftlikning sevgisi, balki uch mafiyaning yagona kuchga aylanish kuni. Endi biz bir imperiyamiz!"

Shovqin, qarsaklar, hayqiriqlar zalni to‘ldirdi. Endi hech kim ularni yenga olmasdi.

Song juftliklar birga valsga tusha boshlashdi

Marosimdan keyin hamma ulkan ziyofatda davrada o‘tirardi. Lekin marosim tugashi bilan ikkita juftlik o‘z qarorgohlariga qaytdi.

Jungkook va Mira Jeon qarorgohiga borishdi. O‘sha yerda yangi hayotlarini boshlash uchun hammasi tayyor edi. Jungkook Miraga jilmayib qaradi:
— "Endi bu uy seniki ham, sevgilim."
Mira esa uni quchoqlab:
— "Men uchun bu uy sen bilan bo‘lganim uchun uy," — dedi.

Jimin va Soohye esa Park qarorgohiga qaytishdi. Ular yo‘lda kulib, bir-birlariga hazillar qilishardi. Soohye Jiminni yengilgina turtib qo‘yib dedi:
— "Endi sen mening rasman erimsan, Jimin-ssi."
Jimin esa kulib:
— "Ha, endi sendan qochib qutula olmayman," — deb uni quchoqlab oldi.

Uchta qarorgohda ham shodlik hukm surardi. Uch mafiyaning farzandlari baxtli, ota-onalari xotirjam edi.

Mira Jungkook bag‘rida, Soohye Jimin bag‘rida edi. Ularning muhabbati nafaqat oilalarni, balki butun mafiyalarni birlashtirgan edi.

Endi yangi imperiya tug‘ilgandi. Va bu imperiyaning asosida nafaqat kuch, balki sevgi bor edi.

Mana ffni ham tugatib oldik

13-bob – Haqiqat soyadan chiqadi

Yaponiyadan qaytgan Jimin aeroportdan chiqishi bilan telefonini ochib, to‘g‘ri Miraga qo‘ng‘iroq qildi.
— "Men keldim. Muhim gap bor."

Mira javobida faqat:
— "Kutilmagan narsalar kutyapman," — dedi.

Ular Miraning uyida uchrashishdi. Jimin hech qanday kirish so‘zlarsiz gap boshladi:
— "U tirik."
— "Kim tirik?" — Mira hayron qaradi.
— "Soohye. Men uni ko‘rdim… Tokioda. Ikki yil deganda… u mening ko‘z o‘ngimda edi."

Mira unga uzoq qarab turdi.
— "Demak, shuning uchun sen qaytding?"
— "Ha. Men uni qaytarib olaman. Qanday bo‘lishidan qat’i nazar."

Jimin so‘zlarini tugatib, chiqib ketdi. Mira esa chuqur nafas olib, boshqa bir uchrashuvga tayyorlana boshladi.

…
Shaharning chekkasidagi yirik omborxonada qora SUV to‘xtadi. Mirani ko‘rib JKning ko‘zlarida g‘azab uchqunlari paydo bo‘ldi.
— "Sen bu yerga kelishing ham xato," — dedi u sovuq ohangda.
— "Men ham shunday o‘ylardim, lekin aytishim kerak bo‘lgan narsa bor," — dedi Mira qat’iy.

Ular qarama-qarshi o‘tirishdi. Havo tarang edi.

— "Siz Jeonlarga hujum qildingiz," — JKning ovozi keskin yangradi.
— "Yo‘q," — Mira ham shunchalik qat’iy gapirdi. — "Bizga esa sizlar hujum qildi, deyishdi."

Bir lahza sukut cho‘kdi.
— "Demak, sen ham o‘sha kuni yo‘lda hujumga uchragansan?" — dedi JK shubha bilan.
— "Ha. Va keyinroq tushundim — bu ikkalamizni bir-birimizga dushman qilish uchun qilingan."

JKning ko‘zlari torayib, yuzida g‘azab aralash tushuncha paydo bo‘ldi.
— "Hanlar…"
— "To‘g‘ri. Han mafiasi. Ular bizga ham, sizlarga ham hujum qildi. Keyin yolg‘on xabar bilan ikkalamizni urishtirdi."

JK qo‘llarini musht qildi.
— "Ular bizni maydonga chiqarib, tomosha qilgan bo‘lishadi."
— "Va agar bu yerda to‘xtasak, ular g‘alaba qozonadi," — dedi Mira. — "Bizga ikki hafta kerak. Rejani tuzamiz — Hanlar yo‘q bo‘ladi."

JK sekin bosh irg‘adi.
— "Xo‘p. Lekin bu sir bo‘lib qoladi. Hozircha hech kim bilmasin."

14-bob – Qonli so‘nggi daqiqa

Uch kunlik tayyorgarlik — uch hayotning eng uzun uch kuni bo‘ldi. JK, Jimin va Mira Han mafiasini butunlay yo‘q qilish rejasini so‘zma-so‘z yodlab chiqishdi.

Bazadagi eski xaritalar, qurol-yarog‘lar, hatto chiqish yo‘llarigacha birma-bir o‘rganildi. Har bir burchak, har bir zinaning soniyalab o‘lchangan vaqti bor edi.

— "Hammasi reja bo‘yicha bo‘lishi kerak," — dedi JK, sovuq ovoz bilan.

Mira esa sukut saqladi. U ichida faqat bitta niyat bor edi — Han Minwo va uning butun la’nati uyasini yer bilan yakson qilish.

Hujum boshlanishi

Tungi soat 2:00. Shahar chetidagi Han mafiyasining qarorgohi qora tunda yovuzlik qal’asidek turardi. Ular uchalasi ham niqob kiyib, soya singari ichkariga sirg‘alib kirishdi.

Tashqi qo‘riqchilar jimjit yo‘q qilindi — biron o‘q behuda ketmadi. Birinchi qavatdagi jangchilar ham tezda taslim bo‘ldi.

Ammo uchinchi qavatga chiqishganda, reja birinchi marta qoqildi. Ichkaridan qo‘shimcha qurollangan odamlar chiqib, otishma boshladi. JK va Jimin ularni to‘sib qolishga majbur bo‘ldi, shu payt esa Mira yolg‘iz oldinga o‘tib ketdi.

Minwo bilan yuzma-yuz

Koridorda burchakni burilganda, u Han Minwo bilan yuzlashdi. Erkakning ko‘zlari qizil, yuzida qahr.
— "Meni qidiryapsanmi?" — dedi u past, yirtqich ohangda.

Javob bermasdan, Mira o‘q uzdi. Minwo yiqildi, lekin tirik edi. U uch marta Mirani itarib, qurolini tortib olishga urindi. Qattiq olishuv boshlandi — oyoqlar, qo‘llar, stol va devorga urilishlar… nihoyat, Mira pichoqni uning yuragiga sanchdi. Minwo og‘ir yiqildi.

Ammo bu olishuvda vaqt yo‘qolgan edi. Qizil signal yondi. Portlovchi qurilmaning signali binoni larzaga keltirdi.

Oxirgi soniyalar

Mira yugurib chiqishga shoshildi, lekin portlash markazi allaqachon faollashgan edi. Devorlar silkinar, shiftning temir karkaslari chiyillab yirtilardi.

Tashqarida esa JK va Jimin qolgan jangchilar bilan otishib, so‘ng chiqish yo‘lini topib, binodan uzoqlashishardi.

— "Mira!" — deb qichqirdi jungkook, ammo uning ovozini portlashning gumburlashi bosib yubordi.

Bir lahzada yorug‘ chaqnash, keyin esa chang-to‘zon hamma narsani yutib yubordi.

Mira qayerda qolganini faqat o‘sha portlash bilardi…

15-bob – O‘lim soyasidan qaytish

Portlashning kuchli zarbasi butun binoni titratdi. Beton bo‘laklari, shisha siniqlari havoda uchib, issiq alangalar hamma narsani yutib yuborayotgandi.

Jimin quloqlari shang‘illagancha, chang ichida nafas olishga urinar, ammo ko‘zi faqat binoga qadalgan edi.
— "Mira…" — uning lablari titrardi.

Ammo JK jim turdi. Bir lahza ham ikkilanmadi — orqaga, ichkariga qaytdi.

Binoning ichida

Ichkarida jahannamdek manzara. Shift yarmidan yiqilib, yo‘llarni to‘sib qo‘ygandi. JK chang va tutun orasida past ovoz bilan qichqirdi:
— "Mira! Qayerdasan?!"

Uzoqdan bo‘g‘iq ovoz eshitildi:
— "Bu yerdaman…"

JK zinaning yarmini yanchib tashlagan qoldiqlar orasida Mirani ko‘rdi. Uning oyog‘i temir konstruksiyaga qisilib qolgan edi. Qizning yuzi qon ichida, ammo ko‘zlari tirik.

So‘nggi daqiqa

— "Qo‘lingni ber!" — dedi JK, temirni kuch bilan sindirishga urinib.

Bir necha zarbadan so‘ng temir bo‘shashdi. JK Mirani yelkasiga ko‘tarib, tutun va alangalar ichida yugurdi. Portlovchi qurilmalardan qolgan kichik detonatsiyalar binoning qolgan qismlarini ham yiqitardi.

Oxirgi eshikdan chiqishlari bilan orqada yana bir kuchli portlash yuz berdi. Issiq to‘lqin orqalaridan urildi.

Tashqarida

Jimin yugurib kelib, Mirani JKning yelkasidan tushirdi.
— "Mira! Mira, ko‘zingni och!" — deya qichqirdi u.

Mira nafas olayotgandi, ammo kuchsiz edi.
— "Men… tirikman…" — dedi u past ovozda, va hushidan ketdi.

JK chuqur nafas oldi, ko‘zlarida g‘azab va yengillik aralash edi.
— "Keyingi safar, bunday xatoga yo‘l qo‘ymaymiz," — dedi u sovuq ohangda.

16-bob – Bir oy sukunat va uyg‘onish

Shifoxona devorlari oppoq, ammo ichida taralgan havo sovuq edi. Oppoq choyshab ostida yotgan Mira, bir oy davomida xuddi sokin dengizdek jim edi. Ko‘kragi faqat apparatlar yordamida ko‘tarilib-tushar, bu ovoz esa Jungkook uchun hayot belgisi edi.

Jungkook operatsiya zalidan chiqib kelgan onini hali ham unutolmasdi. Jarrohlarning “U yashaydi, ammo hushiga kelishi uchun vaqt kerak” degan so‘zlari qulog‘ida jaranglab turardi. O‘sha kundan beri u Miraning yonidan bir daqiqa ham ketmadi.

Har tong – umid

Har tong JK stulga suyanib o‘tirar, qo‘lini Miraning bilagidan uzmasdi.
— “Men seni kutaman, Mira. Qachon uyg‘onsang ham…” — derdi u past ovozda.

Oradan kunlar o‘tdi. Har bir o‘tgan kun JKning qalbidagi bir narsani oydinlashtirar edi: bu faqat do‘stlik emasdi. U sevib qolganini asta-sekin tushunib bormoqda edi. Har safar Miraning yuzi tomonga qaraganda, yuragi bir oz tezroq urar, ko‘zlarida esa bir kun kelib bu nigohlar javob topishiga umid porlardi.

Bu orada…

Soohye va Jimin Koreyaga qaytmasdan, vaqtlarini birga o‘tkazishardi. Jimin endi uni yo‘qotishdan qo‘rqardi. Soohye esa Jiminning samimiyligini his etar, asta-sekin yuragidagi eski yaralar bitib borardi.

Jungkook esa Mirasiz hammasi to‘liq emasligini tushunib, hatto mafiyalar orasidagi muammolarni vaqtincha bir chetga surdi. U uch oilaning ham birlashishiga intilar, chunki endi o‘zining oilasi degani — bu ham Miraning tirikligi, ham u bilan birga bo‘lish imkoniyati edi.

Uyg‘onish kuni

Bir oy o‘tib, kunlarning birida Mira qo‘lini ozgina qimirlatdi. JK buni sezib, darhol boshini ko‘tardi.
— “Mira?..” — ovozi titradi.

Miraning kipriklari asta ochildi. Yorug‘likka ko‘nikolmay, u past ovozda:
— “Sen… shu yerda edingmi?” dedi.

JK jilmaydi, ammo ko‘zlari namlandi.
— “Men sendan ketmasligimni aytganman-ku.”

O‘sha lahzada JK uchun hammasi tushunarli bo‘ldi. Bu qiz — uning hayoti.

9-BOB – “Yuragim hali u yerda”

Tokioning beg‘ubor tonglari, sokin ko‘chalari va do‘konlar orasidan esayotgan xushbo‘y havo Soohyening yuragini biroz tinchlantirardi. Ammo bu tinchlik faqat tashqi edi. Ichkarida esa hali ham qon oqardi… jimjit, ammo og‘riqli.

U endi Jeon Soohyeko emas edi — hujjatdagi yangi ism, yangi uy, yangi hayot. Lekin yurak – o‘sha eski. Qalbi hali ham ikki yil avvalgi dengiz bo‘yidagi soxta tabassumlar, uzuk, va… Jin…

Uning kunlari endi oddiy edi. U kichik kafeda ishlardi. Har kuni ertalab issiq kofe damlab, mijozlarga jilmayardi. Va har kuni u kimgadir Jiminni eslatadigan ko‘zlarni qidirardi.

O‘sha kuni kafe eshigidan baland bo‘yli, o‘ziga xos tabassumli yigit kirib keldi. U Koreyadan kelgan talaba bo‘lib, ismi Minoru edi. Minoru har kuni shu kafega kelar, Soohye bilan suhbatlashar, hazil qilardi. U mehribon edi, sabrli, gohida esa hayot haqida chuqur so‘zlar aytar, Soohyeni kuldirishga harakat qilardi.

Ular do‘stlashdi. Hattoki Minoru bir kuni uni parkda sayrga taklif qildi.

— "Soohyeko-san, hayotingizda shunchalik iztirob bo‘lishi mumkinmi?" — dedi u bir kuni, o‘ziga xos muloyimlik bilan.

Soohye jilmaydi.
— "Ba’zida odam yuragini butunlay bir joyda qoldiradi. Shunda yangi yurak qilishni o‘rganishi kerak bo‘ladi..."

Minoru jim qoldi. So‘ng, asta qo‘lini uning ustiga qo‘ydi.

— "Men kutaman... Faqat do‘st sifatida emas."

Ammo Soohye jim turdi. Yuragi unga tegishli emas edi. U hali ham Jimin degan bir o‘tmishda qolgan edi. Sevmay qo‘ygani yo‘q, shunchaki unutishga urinar edi.

Toki tong otguncha Soohye deraza yonida o‘tirib, ichki ohlarini yutardi. U o‘z hayotini boshqa sahifadan boshlagan edi… lekin yuragi hanuz yopilmagan kitob edi.

10-BOB – “Ko‘rmagan yillar, yurak tanigan ko‘zlar”

Tokioning bahor tonglari... Shamol sokin, lekin yuraklar g‘imirlardi.

Jimin ish yuzasidan Yaponiyaga kelgandi. So‘nggi yillarda u mafiyaning eng sovuq, jim va yuraksiz qahramoniga aylangandi. Ko‘zlarida hayot yo‘qday edi, yuragi esa har kuni Soohyening so‘nggi marta jilmaygan qiyofasini eslardi.

— "Bu shahar meni nafas olgandek bezovta qiladi..." — deb pichirladi u taksidan tushayotgan payt.

U mehmonxonaga joylashgach, shahar markazidagi kichik, lekin taniqli kafega yo‘l oldi. Bu joyda uchrashuvi bor edi.

Eshik ochildi.

Shu ondayoq yuragi urib ketdi.

Oldida — oppoq fartukda, jingalak sochlari orqaga tortilgan holatda, kofe quyayotgan bir qiz turardi. Qadam tovushini eshitib orqasiga o‘girildi. Ko‘z-ko‘zga tegdi.

Soohye

Jiminning yuragi to‘xtab qolayotgandek bo‘ldi. Nafasi qisildi. Unga ishonmadi. Bu ko‘zlar, bu nigoh… bu u edi.

Soohye esa bir soniyaga to‘xtadi. Nafasini ichiga yutdi. Og‘zidagi so‘z muz bo‘lib qotdi.

— "park..... Jimin?" — degandek qaradi, ammo og‘zidan chiqarmadi.

Birdan u ortga burilib, orqa eshikdan chiqib ketdi.

— "To‘xta!" — deya qichqirdi Jimin, ammo u ko‘rinmay qoldi.

Jimin ortidan yugurdi. Lekin Soohye allaqachon shahar izdihomiga singib ketgandi.

Yuraklari urar, lekin har ikkalasi ham ichida faqat bir narsani aytar edi:

"Bu rostmi? Bu haqiqatmi?..."

11-BOB – “Bir tun... kechirim va yurakning qaytishi”

Jimin Soohyeni topdi. Nihoyat. Oradan ikki yil, ikki azobli tun, ikki yaroqsiz hayot o‘tgan bo‘lsa-da, yuragi uni ko‘rgan ondayoq qarsillatib sevgi nomini yana aytdi.

Soohye avvaliga undan qochdi. Bir necha kun unga javob bermadi. Yuragi hali ham og‘rirdi. Ammo Jimin bir kun, bir kecha, bir imkon so‘radi. Va Soohye rozi bo‘ldi.

– “Faqat bir kun. Undan keyin yana yo‘qolishing mumkin,” dedi Soohye sovuq nigoh bilan.
Jimin bosh irg‘adi.
– “Lekin shu bir kunda men sening yuragingga bor yo‘qimni quyaman.”

O‘sha kun ular shahar bo‘ylab sayr qilishdi. Ko‘zlar kuldi, yuraklar qattiq urdi. Uzoqlardan chiroqlar yondi, Tokioning kuzgi yaproqlari ostida qadam bosishardi. Ular jim yurishdi, lekin ko‘zlar tilsiz izhor bo‘ldi.

Tunda esa birga bir xona oldilar.

Jimin asta yaqinlashdi. Soohye ham yuragini to‘xtatolmadi. Ko‘zlar yumuq, ammo lablar yaqin. Nafaslar aralash. Yuraklar birdam. Jimin qo‘lini uning yuziga olib bordi va shivirladi:

– “Soxta sevgi edi... boshida. Ammo yuragim yolg‘on aytmaydi. Men seni rostdan ham sevib qolgan edim.”

Soohye titrardi. Qalbida chigallik, ammo Jiminning ovozi muzday qorli yurakni ham eritardi.

– “Sen o‘shanda menga tazim bilan sevgi izhor qilganingda... men osmonni ko‘rgan edim,” dedi Soohye. – “Ammo orqasida nima borligini eshitib... o‘zimni yo‘qotdim.”

Jimin tiz cho‘kdi. Ko‘z yoshini yashirmadi.

– “Kechir meni, Soohye. Men seni o‘ldirganimni har kecha yuragimda sezdim.”

Ular bir-biriga yaqinlashdi. Birinchi bo‘sa lablar orasida sukutda to‘kilgan yillarni yutdi. Keyin yana bir bo‘sa... so‘ng yana. Kecha jim bo‘ldi. Faqat yuraklarning urushi eshitildi. Nafaslar aralashdi, hislar uyg‘ondi.

Tun davomida ular bir-birini faqat sevgining ohangida eshitdi. Soohye jim bo‘ldi, ammo yuragi: “Men seni kechirdim” deb baqirardi.

Ertalab, quyosh nurlari yuzlariga urilgan paytda Jimin Soohyening boshini ko‘ksiga olib pichirladi:

– “Men seni endi hech qachon yo‘qotmayman...”

Ammo ularning orqasidan yashirin soyalar kuzatayotgandi. Park va Yoon mafiyasi yana harakatga tayyor edi. Sevgi birdam bo‘ldi. Ammo urush endi boshlanayotgandi...

12-BOB – “Do‘stlik va sulh yo‘llari”

Jimin samolyotga chiqqanida yuragi og‘riq bilan to‘lgan edi. Soohye undan uzoqda, va bu og‘riq hech qachon ketmaydi, bilardi. Lekin boshqa iloj yo‘q edi — u Koreyaga qaytishi, vaziyatni o‘zgartirishi kerak edi.

Koreyada unga eng yaqin inson — Mira edi. Ular bolalikdan do‘st bo‘lib ulg‘ayishgandi, hech qachon sevgi haqida gapirmas, faqat tushunishar, bir-birlarining og‘irini yengillatishardi. Ularning munosabati sevgi emas, balki haqiqiy do‘stlik edi — egzaklar kabi, biri boricha boshqasi uchun hamma narsani berishga tayyor.

Jimin Miraga barcha narsani aytdi: Soohyening vaziyati, uning yo‘qolishi, yuragidagi og‘riq. Mira uni diqqat bilan tingladi, ko‘zlarida chuqur hamdardlik bor edi.

– “Jungkook bilan gaplashaman,” dedi Mira qat’iyat bilan.
Jimin bosh irg‘adi: – “Faqat sen borishing mumkin, menga ruhsat bermaydi.”

Mira unga tabassum qilib dedi:
– “Senda men boraman. Sen yolg‘iz emassan.”

Ular Jungkookning huzuriga bordilar. Jungkook jiddiy yuz bilan Miraga qaradi, keyin Jiminga. Shulardan so‘ng ular o‘rtasida sulh haqida muzokaralar boshlandi.

Jimin o‘z yengilishini his qildi — u bu ikki inson oldida mag‘lub edi: Soohye — yuragining egasi, va Mira — haqiqiy do‘sti.

Бисмиллааҳир Роҳмаанир Роҳиим.

1. Яа-Сийн.

2. Вал-Қур-аанил Ҳакийм.

3. Иннака ламинал мурсалиин.

4. ‘Алаа сироотим мустақиим.

5. Танзиилал ‘Азиизир Роҳиим.

6. Литунзира қавмам маа унзира аабаа’уҳум фаҳум ғоофилуун.

7. Лақад ҳаққал қавлу ‘алаа аксарихим фаҳум лаа юъминуун.

8. Иннaа жа’алнаа фии аънаақихим ағлаалан фаҳия илал азқоони фаҳум муқмаҳуун.

9. Ва жа’алнаа мим байни айдийҳим садданв ва мин хальфихим саддан фа ағшайнааҳум фаҳум лаа юбсируун.

10. Ва саваа’ун ‘алайҳим а-анзартаҳум ам лам тунзирҳум лаа юъминуун.

11. Иннамаа тунзиру маниттаба‘аз зикра ва хашияр Рахмаана бил ғойб; фа башширҳу бимагфиротинв-ва ажрин карийм.

12. Иннаа Наҳну нухйил мавтаа ва нактабу маа қаддамуу ва аасааpаҳум; ва кулла шай’ин аҳсайнааҳу фии Имаамим мубийн.

13. Вадриб лаҳум масалан ас-ҳаабал қарйа; из жаа’аҳал мурсалуун.

14. Из арсалнаа илайҳимуснайни факаззабуҳума фа ‘аззазнаа бисаалисин фа қоалуу иннааа илайкум мурсалуун.

15. Қоалуу маа антум иллаа башарум мислунаа ва маа анзалар-Раҳмаану мин шай’ин ин антум иллаа такзибуун.

16. Қоалуу Раббунаа йаъламу иннааа илайкум ламурсалуун.

17. Ва маа ‘алайнаа иллал балаағул мубийн.

18. Қоалуу иннаа татаййарнаа бикум ла’ил-лам тантахуу ланаржуманнакум ва ла-ямассаннакум миннаа ‘азаабун алиим.

19. Қоалуу таа’ирукум ма’акум; а-ин зуккиртум; бал антум қавмум мусрифун.

20. Ва жаа’а мин ақсол мадийнати ражулун-ясъаа, қоола: ёа қавм иттабиъул мурсалиин.

21. Иттабиъу маллаа яс’алукум ажран ва хум мухтадуун.

22. Ва маа ли лаа аъбудул-лазии фатаронии ва илайҳи туржаъуун.

23. А-ааттахизу мин дууниҳи илаҳатан ин юриднир Рахмаану бидуррин лаа туғни ‘аннии шафaa’атухум шай’анв ва лаа юнқизуун.

24. Инний изан лафии далаалин мубийн.

25. Инний ааманту би Раббикум фасма’уун.

26. Қийлал хулил жанна. Қоола: ёа лайта қавмии йаъламуун.

27. Бимаа ғафара ли Раббии ва жа’алании минал муқромийн.

28. Ва маа анзалнаа ‘алаа қавмиҳи мим баъдиҳи мин жундим мин ас-самаа’и ва маа куннаа мунзилийн.

29. Ин каанат иллаа Сайҳатав Вааҳидатан фа изаа хум хоомидуун.

30. Ёа хасратан ‘алал ‘ибаад; маа яа’тиҳим мир Расулин иллаа каануу биҳи йастаҳзи’уун.

31. А-лам ярау кам аҳлакнаа қаблахум мина-л-қурууни аннаҳум илайҳим лаа яржиъуун.

32. Ва ин куллул ламмаа жамиъун ладайнаа муҳдаруун.

33. Ва аоятул лаҳумул арзул майтату аҳйайнааҳаа ва аҳрайнаа минҳаа хаббан фаминҳу йаъкулуун.

34. Ва жа’алнаа фииҳаа жаннаатим мин нахилин ва аънаабин ва фаҗжажнаа фииҳаа минал ‘уюун.

35. Лийаъкулуу мин самарихии ва маа ‘амилаҳу айдийҳим; афа лаа яшкурун.

36. Субҳаанал-лазии халақал азваажа куллаҳаа миммаа тунбитул арду ва мин анфусиҳим ва миммаа лаа йаъламун.

37. Ва аоятул лаҳумул лайлу наслаху минҳу-н наҳара фа изаа хум музлимуун.

38. Ваш-шамсу тажрии лимусақаррил lahaa; заалика тақдирул ‘Азиизил ‘Алийм.

39. Вал-қомара қаддарнааҳу маназила ҳаттаа ‘аада кал ‘уржунал қадийм.

40. Лаш-шамсу янбагии лаҳаа ан тудрикал қомара ва лал-лайлу саабиқун-наҳоори ва куллун фии фалакин ясбахуун.

41. Ва аоятул лаҳум аннаа ҳамалнаа зуррийятаҳум фил-фулкил машҳуун.

42. Ва халақнаа лаҳум мим мислиҳи маа яркабун.

43. Ва ин нашаа’ нұғриқҳум фа лаа сарииха лаҳум ва лаа хум юнқазуун.

44. Иллаа роҳматам миннаа ва матаа’ан илаа хийн.

45. Ва изаа қийла лаҳумуттақуу маа байна айдийкум ва маа хальфакум лаъаллакум турҳамун.

46. Ва маа таа’тиҳим мин аоятим мин аояти Роббихим иллаа каануу ‘анҳаа муъридийн.

47. Ва изаа қийла лаҳум анфиқуу миммаа разақакумуллооҳу, қоалал-лазиина кафаруул лиллазиина ааману: а-нутъиму маллав йашаа’уллооху атъамаҳу, ин антум иллаа фии далаалин мубийн.

48. Ва йақуулуўна матаа ҳаазал ваъду ин кунтум саадиқийн.

49. Маа йанзурууна иллаа Сайҳатав Вааҳидатан таа’хузуҳум ва хум яхиссиймун.

50. Фа лаа йастатиъууна тавсийятан ва лаа иллаа аҳлиҳим яржиъуун.

51. Ва нуфиха фис-Соор фа изаа хум минал аждааси илaa Роббихим йансилуун.

52. Қоалуу ёа вайланаа мам ба’асанаа мин марқадинаа; һаазаа маа ва’адар Роҳмаану ва садақал мурсалуун.

53. Ин каанат иллаа Сайҳатав Вааҳидатан фа изаа хум жамиъун ладайнаа муҳдарун.

54. Фал-Яўма лаа тузламуу нафсун шай’ан ва лаа тужзавна иллаа маа кунтум таъмалуун.

55. Инна Ашаабал Жаннатил-Яўма фии шуғулин фаакиҳуун.

56. Ҳум ва азваажуҳум фии зилаалин ‘алал арооик муттакиъуун.

57. Лаҳум фииҳаа фаакиҳатун ва лаҳум маа йаддаъуун.

58. Салаамун қавлам мир Роббир Роҳийм.

59. Вамтаазул Яўма айюҳал муджримун.

60. А-лам аъҳад илайкум ёа Баний Оодама ал-лаа таъбудуш Шайтоона иннаҳу лакум ‘адуwwум мубийн.

61. Ва аниъбудуунӣ һаазаа Сироотум Мустақиим.

62. Ва лақад адалла минкум джибиллан касиироо; афа лам такуунуу таъқилун.

63. Ҳаа зиҳи Жаҳаннамул-латии кунтум тууъадуун.

64. Иславҳа-л-Яўма бимаа кунтум такфурун.

65. Ал-Яўма нахтиму ‘алаа афвааҳиҳим ва тукаллимунаа айдийҳим ва ташхаду аржулуҳум бимаа каануу яксибун.

66. Ва лав нашаа’у латамаснаа ‘алаа аъйунихим фас-табақус Сироота фа-аннаа юбсирун.

67. Ва лав нашаа’у ламасахнааҳум ‘алаа макоонатихим фа-мастатоъуу мудиййан ва лаа яржи’уун.

68. Ва ман нуъаммирҳу нунаккисҳу фил халқ; афа лаа йаъқилуун.

69. Ва маа ‘алламнааҳуш шиъро ва маа янбагии лаҳ; ин ҳува иллаа зикрун ва Қур-оонум мубийн.

70. Ли юнзира ман каана ҳаййан ва йаҳиққал қавлу ‘алал каафирийн.

71. А-ва лам ярау аннаа халақнаа лаҳум миммаа ‘амилат айдиinaa анъааман фа ҳум лаҳаа мааликуун.

72. Ва залалнааҳаа лаҳум фа минҳаа рукуубуҳум ва минҳаа йаъкулун.

73. Ва лаҳум фииҳаа маноофиъу ва машаариб; афа лаа йашкурун.

74. Ваттахазуу мин дуунуллооҳи аалиҳатан лаъаллахум юнсарун.

75. Лаа йастатиъууна насраҳум ва ҳум лаҳум жундум муҳдарун.

76. Фа лаа яхзунка қавлуҳум; иннаа наъламу маа йусиррууна ва маа йуълӣнуун.

77. А-ва лам ярал инсаану аннаа халақнааҳу мин нутфатын фа изаа ҳува хасиимун мубийн.

78. Ва дараба ланаа масалан ва насия халқаҳу; қоола ман юхйийл изаама ва ҳия рамиим.

79. Қул юхйийҳал-лазии аншаааһааа авваламарра; ва ҳува бикулли халқин ‘алиим.

80. Аллазии жа’ала лакум минәш шажарил ахзари нааран фа изаа антум минҳу тууқидуун.

81. А-ва лайсал-лазии халақас самааваати вал арда биқоодирин ‘алаа ан яхлуқа мислаҳум; балаа ва Ҳувал Халлааҡул ‘Алийм.

82. Иннамаа амруҳу изаа ароода шай’ан ай-yaқуула лаҳу кун фа-якуун.

83. Фа Субҳаанал-лазии би йадиҳил малакууту кулли шай’ин ва илайҳи туржаъуун.

5-BOB — “Uzuk ortidagi yolg‘on”

Quyosh nurlari Sohil bo‘yidagi to‘lqinlarda yaltirab, go‘yo bugungi kunni ilitayotgandek edi. Osmonda biror bulut ham yo‘q, havo shunchalar sokin ediki, har bir nafas soflik va yangi umid olib kelayotgandek tuyulardi.

Soohye oq, engil libosda Jimin tomon asta yurdi. Uning yuragi xuddi yengil to‘lqinlar kabi tebranardi — shubhasiz, bu uchrashuv boshqalardan farqli edi.

Jimin esa allaqachon kelgan, dengiz fonida turgan holda chuqur o‘yga botgan edi. U Soohyeni ko‘rganida yuragidagi bosim va yolg‘onlar g‘amgin tabassumga aylanishdi.

— "Keldingmi," — dedi u sokin, yumshoq ohangda.

Soohye jilmayib bosh irg‘adi.

Birdan Jimin cho‘ntagidan kichik qora qutichani olib chiqdi. U tizzasini yerga qo‘ydi.

— "Men... bilmayman bu to‘g‘rimi, noto‘g‘rimi. Lekin bilaman: seni ilk marta ko‘rgan kundan beri, yuragim jim turmayapti."

Soohyening ko‘zlari keng ochildi.

— "Men seni yaxshi ko‘rib qoldim, Soohye. Men bilan bo‘lishni xohlaysanmi?" — deb, Jimin unga uzukni cho‘zdi.

Soohyening yuragi tez ura boshladi. U ko‘zlariga yosh to‘lib, jim turdi. Keyin esa, go‘yoki hayotining eng yorqin oniga duch kelgandek, asta bosh irg‘adi.

Ular uzoq yurishdi, qo‘llarini ushlagancha. Jimin uni bag‘riga olib, peshonasidan o‘pdi.

— "Bu dunyoda faqat ikkimiz bo‘lsak edi…" — deya pichirladi Soohye.

Keyin birga nonushta qilish uchun yengil bir kafega kirishdi. Yozgi derazalari ochiq, ichkari tiniq musiqa va so‘lim havoga to‘la edi.

Soohye hojatxonaga ketganida, Jimin telefonini oldi va unga kimdir qo‘ng‘iroq qilganini ko‘rib, bir chetga chiqdi. Hozirgi holatda u o‘zini aniqroq tutishi kerak edi.

— "Ha, men unga izhor qildim. Ha, uzuk berdim. U ishonmoqda. Reja ishlamoqda… Hozir yuragim chalkash, lekin oxirigacha yetaman. Yoonlar buni bilishi kerak."

Ammo orqa tarafdagi ochiq deraza ortida... Soohye jim turardi. Uning rangi oqarib ketgan, ko‘zlari katta ochilgan. Yuragi gup-gup urardi, lekin endi sevgidan emas — xiyonat og‘rig‘idan.

U hech narsa demadi. Faqat orqaga burildi, va asta kafedan chiqib ketdi.

Jimin esa uning borligidan bexabar edi. U hali ham telefon orqali «ijro» qilardi.

6-BOB — “Tinchlikdan oldingi sukunat”

Jeon mafiyasining qarorgohi — uzoqdagi tog‘li hududda joylashgan ulkan, muzdek devorlarga ega saroy. Derazalari katta, ammo qop-qora pardalar tortilgan. Shu yerda, o‘zining bolaligidan beri o‘sgan joyida, Jeon Soohye yana o‘zi bilan yolg‘iz edi.

U jim. Faqat yuragi gapiradi. Yuragidagi og‘riq esa har nafasda o‘zini eslatmoqda.

So‘nggi uch kun davomida hech kim bilan gaplashmadi. Ovqat yemadi. O‘zini xonaga qamab qo‘ydi. Faqat deraza orqali toqqa tikilib o‘tiradi.

So‘nggi bor Jiminni ko‘rgan kuni... sevgiga ishongan kuni... va uning og‘zidan reja haqida eshitgan kuni — butun olami qulagan edi.

O‘sha kundan so‘ng biror odamga ishonish — hatto nafas olish ham unga og‘riq bo‘lib tuyulardi.

Bugun esa — jimjit tong. U deraza yonida, oppoq ipak libosida turibdi. Sochlari taralgan, yuzi esa haddan tashqari sokin. U go‘yoki hech qanday og‘riq yo‘qdek ko‘rinadi. Ammo yuragida — shunday to‘fon borki, u hatto jim bo‘lib o‘lishni afzal ko‘rdi.

Stol ustida bitta xat yotardi. Unda hech qanday sabab yo‘q. Faqat bitta so‘z:
"Kechirasiz."

U asta sekin stol tortmasini ochdi. Ichida — kichik, lekin o‘tkir pichoq. Qora mato bilan o‘ralgan. Bu oddiy pichoq emas, bu — Jeon mafiyasida har bir a’zoga beriladigan sharaf pichog‘i. Oila uchun qurbon bo‘lish timsoli.

Soohye uni olib, tizzasini bukdi. Shabnamga o‘xshash ko‘z yoshlari yuzidan asta oqardi. U pichoqni yuragiga yaqin joyga qo‘ydi. Nafas oldi. So‘ng ko‘zlarini yumdi.

Bir soniya... ikki... uch...

To‘satdan mahobatli saroy ichini chuqur sukunat egalladi. Soohye yiqilganida atrofdagi qushlar bir lahzalik jimlikka to‘ldi. Uning oq libosiga qon sekin, lekin uzluksiz singa boshladi.

Yonginasida, toqqa qaragan deraza ochiq edi. Sovuq shamol ichkariga kirar, qog‘ozni silkitardi.

"Kechirasiz."

Bu so‘z — uning oxirgi hayqirig‘i edi. Biroq uni hech kim eshitmadi.

Jeon mafiyasidagi hech kim nima bo‘lganini bilmasdi. Hech kim sababni anglamadi. Faqat soatlab so‘ng, xizmatkorlar xona eshigini ochganlarida — Jeon Soohye jim yotardi, qon kechkanda...

Lekin... nafas bor edi.

U hali o‘lmagan edi.

7-BOB — “Sukutdagi hayot”

Jeon mafiyasining markaziy shifoxonasida oq devorlar oralig‘ida mutlaq sukunat hukmron edi. Sun’iy nafas oldirish apparati ohangsiz, lekin muntazam ishlardi. To‘shakda yotgan Soohyening rangi oqargan, ko‘zlari esa hanuz yumilgan edi.

Yonida ikki inson — otasi Jeon Keyongso va akasi Jeon Jungkook — sokin, lekin iztirobli nigoh bilan turardi. Faqat yurak monitorining “bi-bi” tovushi bu sukunatga baralla urg‘u berar, tiriklik borligini eslatardi.

— “Uni... qanday qilib?” — deb shivirladi Jungkook.

Keyongso esa sukutda. Uning nigohi qizining yuzidan ko‘chmasdi. U otalik vazifasini bajara olmagani, qizining ichki iztirobini sezmaganidan o‘zini ayblardi.

Oradan ikki kun o‘tdi. Nihoyat Soohye ko‘zlarini ochdi. Oppoq shiftga qarab uzoq termildi.

Hech qanday savol, hech qanday so‘z.

Faqat bitta gap:
— “Men tirikmanmi?”

Jungkook boshini qimirlatdi.
— “Ha, Soohye… sen omon qolding.”

Ammo Soohye hech narsa demadi. U jim. Ko‘zlarida iztirob, ammo lablari sokin. Ichki alamni so‘zga aylantirish — juda og‘ir.

Otasi esa asta yoniga cho‘kdi.
— “Biz seni bu yerdan olib ketamiz, Soohye. Bu yer senga xavfli. Biz seni Yaponiyaga yuboramiz. Faqat dam ol... tinchlan... biz sen bilanmiz.”

Soohye yana bosh irg‘adi.
U hech kimga nima uchun bunday qilganini aytmadi.

Na otasiga.
Na akasiga.
Na o‘ziga.

Boshqa ertalab, Yaponiyaga ketar tongda, u samolyot oynasidan quyosh chiqishini tomosha qilardi. Yuragida hamon og‘riq, ammo endi u bu og‘riqni o‘zi bilan olib ketdi — abadiy.

8-BOB — “Sokin iztirob”

Soohye tirik edi. Ammo bu sir faqat otasi Jeon Keyongso va akasi Jeon Jungkookning og‘ir yuraklarida saqlanar edi. Ularning so‘nggi qarori shunday bo‘lgandi — Soohye vafot etdi, degan xabar hamma uchun sir edi. Do‘stlari uchun esa u endi faqat xotira bo‘lib qoldi.

Jimin uchun esa butun dunyo uyg‘onardi. U Soohyening o‘lganini eshitib, ichida o‘chmas olov yondi — kechirim, aybdorlik, sevgi… Bular barchasi bir-biriga aralashib, yuragiga og‘ir to‘daga aylandi.

Mira ham so‘zsiz edi. U Jiminning og‘rig‘ini ko‘rib, unga yordam berishga harakat qildi, lekin ichki og‘riqlar ularni asta-sekin ajratib qo‘yardi.

Bir kuni Jimin Soohyening dugonasidan bu xabarni qayta yana eshitdi. Dugdona esa Soohye haqidagi sirni yashirib, unga faqat vafot etgani haqida gapirdi.

Bu gaplar Jiminning yuragiga yana bir marta og‘ir zarba bo‘ldi — sevgi va umid orasidagi murakkab kechishni boshidan kechirdi. U endi Soohye uchun nafaqat sevgisi, balki aybdorlikni ham his qildi.

Mira esa bu haqda Jiminga gapirib berdi, uni tushunishga harakat qilib, uni yupatdi. Jimin o‘zini mag‘lub his qilardi, o‘zidan nafratlanib, yashashga bo‘lgan ishtahasi so‘nardi.

Mana 2epni ham tugatdim maza qilib oqiyla

Quyosh osmonni yoritib, uning iliq nurlari Yoon mafiyasining katta qasrini butunlay o‘ziga tortgan edi. Bog‘ ichida havo to‘liq tinch, baxtli va yengil edi. Uzoqdan qushlarning mayin ovozlari eshitilardi, har bir shamol puflashi bilan yaproqlar silkinib, butun qasrni jozibali bo‘yoqlar bilan bezatardi. Barcha atrofdagi go‘zallik, aynan shu kunni eng yaxshi tarzda kutish uchun yaratilgan ekan.
Qasrning ichki tomonida esa har doim katta tadbirlar o‘tkaziladigan zalda, Yoon va Park oilalari bir-birlariga mehr-muhabbat bilan qaramoqda. Barcha o‘tirgan, xushchaqchaq muhitda hech qanday yovuzlik yoki nafrat yo‘q edi. Bu kun, ayniqsa, barcha uchun o‘zgacha edi.
odatdagidek xursand emasdi. U yillar davomida barcha bilan kulib, hazillashib yurardi, ammo hozirda qandaydir qizg‘inlikni yashirayotgan edi. Jimin unga bir qarab, kulib:
— "Mira, men seni bola bo‘lganingda daraxtdan yiqilib tushganingda nima deb aytganingni eslayman," — dedi.
— "Men... men uchishga harakat qilgandim," — dedi Mira, boshini o‘girib, xuddi shunday o‘sha bolalik xatoliklarini qayta eslab.
— "Uchishga? Kichkina qanotlaring bor edi-da," — Jimin kulib, lablarini siqib qo‘ydi.
— "Seni u bilan qanday taqqoslashim mumkin, men ham o‘xshab o‘shanda yerga tushdim, lekin qo‘rquvni yengdim!" — Mira javob qaytarib, uning jilmaygan yuzini ko‘rdi. Bu suhbat juda kulgili bo‘lib ketdi.

Biroz vaqt o‘tib, Mira va Jimin boshqalar bilan ko‘proq hazillashishni boshlashdi, ularning gaplari kulgili va yengil bo‘lib, xonada bayramona kayfiyatni yanada oshirdi.
Shu payt, Jimin va Mira o‘rtasidagi hazillar davomida yana bir kulgili voqea yuz berdi:
— "Mira, sen qachon uxlab yotganingda doimo oyoqlaringni chalg‘itib qo‘yasan, sen nafaqat daraxtdan yiqilasan, balki o‘zingni ham osongina yerga tushirasan!" — Jimin qo‘rqmasdan hazil qildi.
— "Men umuman uchish imkoniyatiga ega bo‘lganimni tushunib yetdim!" — Mira javob berdi, kulgan holda.
Shu payt ularning oldiga bir piyola choy bilan xizmatkor keldi. Jimin va Mira o‘zlarining odatdagidek shirin hazillarini davom ettirishar ekan, atrofdagi kichik suhbatlar, kulgili muhokamalar o‘zgacha bir muhitni yaratardi. Har biri boshqasini yana bir bor so‘zlari bilan kuldira olishga harakat qilar, lekin har birining ichida hali ham yashirin bo‘lgan sirlar bor edi.
Qasrning havo iliqligi, quyoshning nurli parda kabi tarqalgan go‘zalligi va atrofdagi samimiy suhbatlar bir-birini qandaydir nozik xotiralar bilan o‘rab, bugungi kuni eng chiroyli kun qilishga intilardi. Mira va Jimin esa, hozirgi daqiqadan zavqlanib, oldin bilmagan, kulgili tomonlarini kashf qilardilar.
Qasrdagi bayram o‘tib, havo yana sokin tus oldi. Yoon oilasining eng sodiq a’zolari tong saharda yig‘ilgan edilar. Barcha hushyor, jimjit. Har birining ko‘zlarida birdaniga bitta narsa bor edi — reja.
Mira stol atrofida jiddiy turardi. Qarshisida esa Jimin, qo‘lida kofe stakani bilan, xuddi biron narsani o‘ylayotgan kabi.
— “Soohye hozir eng zaif nuqtamiz. Ammo u orqali biz Jeon mafiyasini ichkaridan parchalay olamiz,” — dedi Jimin, so‘ngra choyni bir yudum ichdi.
— “U men bilan tez yaqinlashdi. Biz unga samimiy ko‘rinamiz. Shunchaki biroz mehr va… kerakli dramatik fon,” — dedi Mira, ko‘z qisib.
— “Tuzoq tayyor. Soohyeni bugun kechki ziyofatga taklif qilamiz. U yerda unga maxsus ‘sovg‘a’ bor. U sovg‘a esa uni bizga bog‘lab qo‘yadi.”
— “Demak, men unga eng chiroyli yolg‘onimni kiydiraman.”
“Va men — unga yuragimdagi sirni tutib, qachon soxta, qachon chinligimni aytmaslikka ahd qilaman.”
Ular bir-biriga qarashdi. Suhbat zohiran sovuq, lekin ichkarida hissiyotlar porlab turardi.
Ular kulimsirab xonadan chiqib ketishar ekan, jimjitlik ortidan faqat bitta so‘z yangradi:
— “Bu sevgi boshlanishimi — yo’qsa tugashimi?”
3-BOB – Go‘zal Yolg‘on
Kechki shinam restoran. Yorug‘lik mayin, atmosfera esa go‘yo sehrli kechaga tayyorlanayotganday edi. Soohye oynali derazadan tashqariga qarab, ichkariga kirib kelayotgan Jiminni ko‘rdi. U ko‘ylagini bukilgan yeng bilan kiygandi, yengil atir hidi esa darhol Soohyening e’tiborini tortdi.

Unga shunday qarab turardi😍
Jimin jilmaydi, so‘ng stolga yaqinlashdi:
— “Menimcha, men yana kechikdim.”
Soohye kuldi:
— “Agar yana kechiksang, seni jazolayman.”
Ular birga kulishdi. Bu oddiy uchrashuv bo‘lishi kerak edi. Oddiy kecha. Oddiy sevgi boshlanishi. Ammo aslida bu – reja edi.
Ammo Soohye bu haqda bilmasdi.
Soohye unga qarab dedi:
— “Bilasizmi, Jimin, sizni birinchi marta ko‘rganimda, sizni biroz... xavfli deb o‘yladim.”
— “Men xavfli emasman,” — dedi Jimin, labining cheti bilan kulib. — “Faqat sirli.”
Soohye yomg‘irli kunda, qo‘lida kitoblar bilan kutubxonadan chiqayotgan edi. Aynan shu vaqtda kimdir unga to‘qnashib ketdi. Kitoblar yerga tushdi.
— “Eh, kechirasiz!” — dedi u, va pastga egilarkan, bir yigit ham kitoblarni ko‘tarayotgan edi.
Uning ko‘zlari — qorong‘u, ammo iliq edi. Bu — Jimin edi.
— “Demak, biz film ichidamiz,” — dedi Soohye, yuzida iljayish bilan.
Ularning tanishuvi shu oddiylikda boshlangan. Lekin u bilmasdi: Jimin unga aynan shu yerda, aynan shu vaqtda to‘qnash kelishi kerak edi. Bu — reja edi.
Soohye va Jimin kechki ovqatni davom ettirishdi. Ovqatlar kelgach, ular yana ko‘z-ko‘zga qarashdi. Soohye jilmaydi:
Soohye unga biroz yaqinroq egildi. Bir-biriga shunchalik yaqin ediki, ularning nafaslari aralashib ketdi. Bu bo‘sa — rejaning bir parchasiga aylandi. Ammo Jimin uchun bu lahza g‘ayrioddiy tuyuldi.
Ammo bu o‘pich, birgina hissiyotdan iborat emas edi — o‘rtada yolg‘on bor edi.
Soohye — Yoon va Park mafiyasining asosiy dushmanining qizi.
Ular bu qizni sezgisiz ichkariga olib kirishmoqchi.
Jimin — o‘z vazifasini bajarayotgan aktyor, ammo qalbi asta-sekin o‘z nazoratini yo‘qota boshlayotgan edi.
U asta o‘rnidan turib, o‘zini odatdagidek mafiyaviy sovuqqonlik bilan tiklab, soxta tabassumini taqdi. Bugun Soohye bilan uchrashuv bor edi. Yana bir "tartiblangan" uchrashuv. Yoon va Park mafiyasi Soohyeni kuzatib borayotgan, lekin Jimin hali ham "rejaga sodiq" bo‘lishga harakat qilayotgan edi.
Soohye esa hech narsadan bexabar, oddiy hayotining shirin bir voqeasiga o‘xshab, ko‘zlarida ishonch bilan Jiminni kutardi. Bugun ular puxta rejalangan uchrashuv joyida – sokin kafeda ko‘rishishdi.
— "Sen yana kechikmadingmi?" — dedi Soohye jilmayib.
— "Men har doim vaqtli bo‘laman. Ayniqsa seni ko‘rmoqchi bo‘lsam," — Jimin muloyim ohangda, lekin ichida g‘alayon bilan javob berdi.

Soohyening kulgusi havoni tozalayotganday tuyuldi. Jimin ichida nimadir titradi. Bu qiz... juda samimiy edi. U dushmanlaridan birining qizi bo‘lishiga qaramay, unda begunohlik bor edi.
Mira esa uzoqdan, kafening narigi tomonidagi qora avtomobilda o‘tirib, ularni kuzatayotgan edi. U yigitining ko‘zlarida qandaydir o‘zgarishni payqadi. U ko‘rgan edi — Jimin kulganda chin yurakdan kulardi. Soxta emas.
Soohye va Jimin o‘sha kuni uzoq suhbatlashishdi. Xuddi eski tanishlardek, hayot haqida, orzular haqida. Soohye hatto bolalikdagi quvnoq xotiralari haqida gapirib berdi, Jimin esa ularni soxta emas, butun e’tibori bilan eshitardi. So‘nggi daqiqalarda esa u Soohyening lablariga bir zum tikilib qoldi. Yuragi ohangdori o‘zgardi.
— "Men seni yana ko‘rishni xohlayman."
Jimin kuldi, ammo yuragi qattiq siqildi.
Orqaga qaytgach, Mira unga hech narsa demadi. Faqat bir og‘ir nigoh bilan qarab qo‘ydi. Jimin esa hech narsa izohlashga urinishni ham lozim topmadi.
U faqat bilardi — bu tuzoq endi nafaqat Soohye uchun, balki uning o‘zi uchun ham edi.
Mana new FFni 1epizoti ham tugadi 😁❤️

Jeon Jungkook
Yoshi: 25 yosh
Ko‘rinishi: Qoramtir sochlar, sovuq qora ko‘zlar, baland bo‘yli, sportbop gavda. Harakati ham, nigohi ham og‘ir va ishonchli.
Stili: Oddiy qora kiyimlar, charm kurtkalar, qora soatlar. Qurol olib yuradi, doimo tayyor.
Xarakteri: Sokin, tez jahli chiqmaydi, lekin g‘azabga minsachi — dahshat. Rejalashtirishda ustasi, kamtar, ammo hukmron.
Ona: Jeon Hyesoo
Otasining mafiyasi: Jeon mafiyasi

Yoon Mira
Yoshi: 24 yosh
Ko‘rinishi: Uzun qora sochlar, keskin chiziqli qoshlar, qotil nigohlar. Go‘zalligi jozibali, ammo sovuq.
Stili: Taktik kiyimlar, kamuflyaj, ammo shahar uslubida. Pichoqlar va yashirin qurollar olib yuradi.
Xarakteri: Aqlli, shubhali, sovuqqon. Do‘st tanlashi qiyin, ammo sevgi yo‘lida o‘zini ham qurbon qilishi mumkin.
Ona: Yoon Hana
Otasining mafiyasi: Yoon mafiyasi
Lavozimi: Otasining o‘ng qo‘li, bo‘lajak rahbar

Park Jimin
Yoshi: 25 yosh
Ko‘rinishi: qora sochlar,jiddiy chehra, teran ko‘zlar. So‘zsiz ham o‘zini tushuntira oladi.
Stili: Qimmatbaho kostyumlar. O‘zini qirollardek tutadi.
Xarakteri: Sovuq, ammo ichida yovvoyi tuyg‘ular bor. Ko‘p narsa yashiradi. Ish va his-tuyg‘uni alohida ushlay oladigan odam.
Ona: Park Mina
Otasining mafiyasi: Park mafiyasi

Jeon Soohye
Yoshi: 22 yosh
Ko‘rinishi:Sochlari begʻubor porloq ko‘zlar. Nozik, ayollik va beg‘uborlik aks etgan yuz.
Stili: Yengil liboslar, pastel ranglar. Moda bilan yashaydi, ammo unda o‘ziga xos uslub bor.
Xarakteri: Kulgu aralash hayot kechiradi. Beparvo ko‘rinsa-da, dildan sezgir. O‘ta ishonuvchan, lekin o‘ziga yaqinlarni qattiq sevadi.
Ona: Jeon Hyesoo
Aka: Jeon Jungkook
Mafiyaga aralashmaydi, ammo uning ichki himoyasi sifatida yashaydi.

Jeon Jungkook
Yoshi: 25 yosh
Ko‘rinishi: Qoramtir sochlar, sovuq qora ko‘zlar, baland bo‘yli, sportbop gavda. Harakati ham, nigohi ham og‘ir va ishonchli.
Stili: Oddiy qora kiyimlar, charm kurtkalar, qora soatlar. Qurol olib yuradi, doimo tayyor.
Xarakteri: Sokin, tez jahli chiqmaydi, lekin g‘azabga minsachi — dahshat. Rejalashtirishda ustasi, kamtar, ammo hukmron.
Ona: Jeon Hyesoo
Otasining mafiyasi: Jeon mafiyasi

Jeon Soohye
Yoshi: 22 yosh
Ko‘rinishi:Sochlari begʻubor porloq ko‘zlar. Nozik, ayollik va beg‘uborlik aks etgan yuz.
Stili: Yengil liboslar, pastel ranglar. Moda bilan yashaydi, ammo unda o‘ziga xos uslub bor.
Xarakteri: Kulgu aralash hayot kechiradi. Beparvo ko‘rinsa-da, dildan sezgir. O‘ta ishonuvchan, lekin o‘ziga yaqinlarni qattiq sevadi.
Ona: Jeon Hyesoo
Aka: Jeon Jungkook
Mafiyaga aralashmaydi, ammo uning ichki himoyasi sifatida yashaydi.

Park Jimin
Yoshi: 25 yosh
Ko‘rinishi: qora sochlar,jiddiy chehra, teran ko‘zlar. So‘zsiz ham o‘zini tushuntira oladi.
Stili: Qimmatbaho kostyumlar. O‘zini qirollardek tutadi.
Xarakteri: Sovuq, ammo ichida yovvoyi tuyg‘ular bor. Ko‘p narsa yashiradi. Ish va his-tuyg‘uni alohida ushlay oladigan odam.
Ona: Park Mina
Otasining mafiyasi: Park mafiyasi

Yoon Mira
Yoshi: 24 yosh
Ko‘rinishi: Uzun qora sochlar, keskin chiziqli qoshlar, qotil nigohlar. Go‘zalligi jozibali, ammo sovuq.
Stili: Taktik kiyimlar, kamuflyaj, ammo shahar uslubida. Pichoqlar va yashirin qurollar olib yuradi.
Xarakteri: Aqlli, shubhali, sovuqqon. Do‘st tanlashi qiyin, ammo sevgi yo‘lida o‘zini ham qurbon qilishi mumkin.
Ona: Yoon Hana
Otasining mafiyasi: Yoon mafiyasi
Lavozimi: Otasining o‘ng qo‘li, bo‘lajak rahbar

Jeon Jungkook
Yoshi: 25 yosh
Ko‘rinishi: Qoramtir sochlar, sovuq qora ko‘zlar, baland bo‘yli, sportbop gavda. Harakati ham, nigohi ham og‘ir va ishonchli.
Stili: Oddiy qora kiyimlar, charm kurtkalar, qora soatlar. Qurol olib yuradi, doimo tayyor.
Xarakteri: Sokin, tez jahli chiqmaydi, lekin g‘azabga minsachi — dahshat. Rejalashtirishda ustasi, kamtar, ammo hukmron.
Ona: Jeon Hyesoo
Otasining mafiyasi: Jeon mafiyasi

Jeon Soohye
Yoshi: 22 yosh
Ko‘rinishi:Sochlari begʻubor porloq ko‘zlar. Nozik, ayollik va beg‘uborlik aks etgan yuz.
Stili: Yengil liboslar, pastel ranglar. Moda bilan yashaydi, ammo unda o‘ziga xos uslub bor.
Xarakteri: Kulgu aralash hayot kechiradi. Beparvo ko‘rinsa-da, dildan sezgir. O‘ta ishonuvchan, lekin o‘ziga yaqinlarni qattiq sevadi.
Ona: Jeon Hyesoo
Aka: Jeon Jungkook
Mafiyaga aralashmaydi, ammo uning ichki himoyasi sifatida yashaydi.

Park Jimin
Yoshi: 25 yosh
Ko‘rinishi: qora sochlar,jiddiy chehra, teran ko‘zlar. So‘zsiz ham o‘zini tushuntira oladi.
Stili: Qimmatbaho kostyumlar. O‘zini qirollardek tutadi.
Xarakteri: Sovuq, ammo ichida yovvoyi tuyg‘ular bor. Ko‘p narsa yashiradi. Ish va his-tuyg‘uni alohida ushlay oladigan odam.
Ona: Park Mina
Otasining mafiyasi: Park mafiyasi

Yoon Mira
Yoshi: 24 yosh
Ko‘rinishi: Uzun qora sochlar, keskin chiziqli qoshlar, qotil nigohlar. Go‘zalligi jozibali, ammo sovuq.
Stili: Taktik kiyimlar, kamuflyaj, ammo shahar uslubida. Pichoqlar va yashirin qurollar olib yuradi.
Xarakteri: Aqlli, shubhali, sovuqqon. Do‘st tanlashi qiyin, ammo sevgi yo‘lida o‘zini ham qurbon qilishi mumkin.
Ona: Yoon Hana
Otasining mafiyasi: Yoon mafiyasi
Lavozimi: Otasining o‘ng qo‘li, bo‘lajak rahbar