Chapter 7

Ular qasos olish uchun uzoq kutishmadi.

Tushning qolgan qismi va kechga yaqin vaqtimiz tarix sabogʻi bilan oʻtdi. Yarrow ismli mushukboshli goblin balladalarni yoddan aytib, bizga savollar berardi. Men qancha koʻp toʻgʻri javob bersam, Cardan’ning gʻazabi shuncha ortib borardi. U oʻz noroziligini zarracha yashirmay, Locke’ga bu darslar qanchalik zerikarli ekanligini aytib noshir qilardi va ma'ruzachining ustidan istehzo bilan kulardi.

Kutilmaganda, bugun kun batamom botmasidanoq saboqlarimiz tugadi. Taryn ikkimiz uyga qarab yoʻl oldik, u menga xavotirli qarashlar tashlab kelardi. Kun botishining yogʻdusi daraxtlar orasidan suzib oʻtardi, men esa qaragʻay ignalarining iforini ich-ichimga tortib, chuqur nafas oldim. Qilgan ahmoqligimga qaramay, koʻnglimda allaqanday ajabonaviy osudalikni his qilardim.

— Bu sening odating emas, — dedi Taryn nihoyat. — Sen odamlar bilan urush chiqarib yurmasding.

— Ularning koʻnglini olish baribir yordam bermaydi. — Barmogʻimda shippak kiyilgan oyogʻim bilan tochni turtib qoʻydim. — Ular qanchalik koʻp xaddidan oshsa, shunchalik koʻp narsaga haqli ekanliklariga ishonchlari ortaveradi.

— Xoʻsh, demak sen... ularga odob oʻrgatmoqchimisan? — Taryn xoʻrsindi. — Hatto kimdir buni qilishi kerak boʻlganda ham, oʻsha kimdir sen boʻlishing shart emas.

U haq edi. Uning haq ekanligini bilardim. Bu tushdagi sarxushlik beruvchi gʻazab bosiladi va men qilgan ishlarimdan afsuslanaman. Ehtimol, toʻyib, uzoq usqlaganimdan keyin men ham Taryn kabi daxshatga tusharman. Oʻz gʻururimga malham surish qanchalik yoqimli boʻlmasin, men faqat oʻzimga battar muammolarni sotib oldim, xolos.

Sen qotil emassan.

Senda yetishmayotgan narsaning tajribaga aloqasi yoʻq.

Shunday boʻlsa-da, hozir afsuslanmayapman. Jar yoqasidan bir qadam tashlaganimdan keyin, endigi yagona istagim — tubsizlikka qulash.

Gapiqishni boshlagan ham edimki, ogʻzimga kimningdir qoʻli qarsillab yopildi. Barmoqlar lablarim atrofidagi teriga botib ketdi. Men tanamni burib, zarba berdim va Locke’ning Taryn’ning belidan ushlab olganini koʻrdim. Kimdir bilaklarimdan tutib turardi. Men ogʻzimni boʻshatib olib, chinqirib yubordim, lekin Faerie’da chinqiriqlar qushlar sayrashidek oddiy hol, e'tiborni tortish uchun juda odatiy narsa edi.

Ular kulishgancha bizni oʻrmon ichiga itarib olib kirishdi. Bolalardan birining qiyqirigʻini eshitdim. Locke’ning goʻyo shoʻxliklar tezda tugaydi deganiga oʻxshash gapini eshitgandek boʻldim, lekin bu gap xursandchilik sadosida yutilib ketdi.

Keyin yelkamdan qattiq itarish va ustimga muzday suvning yopilishidan hosil boʻlgan daxshatli shok. Nafas olishga urinib, suv sachratdim. Ogʻzimda loy va qamish ta'mi. Oʻzimni yuqoriga koʻtardim. Taryn ikkimiz daryoning beligacha keladigan joyida edik, oqim bizni pastga, chuqurroq va shiddatliroq qismga qarab surib ketardi. Oqim olib ketmasligi uchun oyoqlarimni tubdagi loyqaga mahkam qadadim. Taryn sochi hoʻl holatda bir qoyatoshni ushlab olgandi. U sirpanib ketgan boʻlsa kerak.

— Bu daryoda niksilar bor, — dedi Valerian. — Agar ular seni topishdan oldin chiqib olmasang, seni suv ostiga tortib ketishadi va oʻsha yerda ushlab turishadi. Ularning oʻtkir tishlari teringga botadi. — U tishlab olish harakatini koʻrsatdi.

Ular daryo qirgʻogʻi boʻylab saf tortishgandi, Cardan eng yaqinida, Valerian uning yonida edi. Locke goʻyo xayoli boshqa yoqda deb oʻylatadigan darajada beparvo, sumbul va qamishlarning uchlarini silab turardi. U hozir mehribon koʻrinmasdi. U doʻstlaridan ham, bizdan ham zerikkandek tuyulardi.

— Niksilar oʻz tabiati nima boʻlsa, shundan qocholmaydi, — dedi Nicasia suvni tepib, yuzimga sachratarkan. — Xuddi sen choʻkishdan qocholmaganingdek.

Oyoqlarimni loyqaga yanada chuqurroq qadadim. Etiklarimga toʻlgan suv oyoqlarimni harakatlantirishni qiyinlashtirardi, lekin bir joyda tura olsam, loy ularni mahkam ushlab qolardi. Taryn’ga sirpanib ketmasdan qanday yetib borishimni bilmasdim.

Valerian maktab sumkalarimizni daryo qirgʻogʻiga boʻshatardi. U, Nicasia va Locke navbati bilan sumka ichidagilarni suvga otishardi. Mening charm muqovali daftarlarim. Suvga choʻkishi bilan titilib ketadigan qogʻoz oʻramlari. Balladalar va tarix kitoblari daryoga ulkan shovqin bilan tushdi, keyin ikki tosh orasida qisilib qoldi va qimirlamay qoʻydi. Nafis qalamim va siyohdon uchlari daryo tubida miltillab turardi. Siyohdonim toshlarga urilib chil-chil boʻldi va daryoni alvon rangga boyadi.

Cardan menga tikilib turardi. Garchi u biror barmogʻini ham koʻtarmagan boʻlsa-da, bularning barchasi uning qilayotganini bilardim. Uning koʻzlarida men Faerie’ning butunlay yot va begona dunyosini koʻrdim.

— Bu qiziqmi? — deb qichqirdim qirgʻoqqa qarab. Men shunchalik gʻazabda edimki, qoʻrqishga joy qolmagandi. — Mazza qilyapsizlarmi?

— Juda ham, — dedi Cardan. Keyin uning nigohi mendan suv ostidagi soyalar tushib turgan joyga sirgʻalib oʻtdi. Ular niksilarmikan? Bilolmayman. Men faqat Taryn tomonga harakatlanishda davom etdim.

— Bu shunchaki oʻyin, — dedi Nicasia. — Lekin ba'zida biz oʻyinchoqlarimiz bilan juda qattiq oʻynaymiz. Keyin esa ular sinadi.

— Sani oʻzimiz choʻktirmayapmiz-ku, — deb qichqirdi Valerian.

Oyogʻim sirpanchiq toshlar ustida toyib ketdi va men suv ostida qoldim, chorasiz holatda loyqa suvni yutib, oqim boʻylab pastga ketdim. Men vahimaga tushib, oʻpkamga suv tortib yubordim. Qoʻlimni uzatdim va u bir daraxt ildiziga mahkam yopishdi. Hansirab va yoʻtalib, yana muvozanatni tiklab oldim.

Nicasia va Valerian kulishardi. Locke’ning yuz ifodasini uqib boʻlmasdi. Cardan xuddi yaxshiroq koʻrish uchun qamishlar orasiga bir oyogʻini qoʻygandi. Gʻazablangan va pishillagancha, oʻzimni Taryn tomonga urdim, u oldinga intilib, qoʻlimdan mahkam ushladi.

— Choʻkib ketasan deb oʻylagandim, — dedi u, ovozida isterika alomatlari bilan.

— Biz yaxshimiz, — dedim unga. Oyoqlarimni loyqaga qadab, tosh izlab pastga egildim. Suv oʻtlari bilan qoplangan yashil va sirpanchiq katta bir toshni topib, yuqoriga koʻtardim. — Agar niksilar bizga hamla qilsa, ularni qaytaraman.

— Bas qil, — dedi Cardan. U toʻgʻridan-toʻgʻri menga qarab turardi. U Taryn’ga hatto bir nazar ham tashlamasdi. — Sen hech qachon biz bilan birga saboq olmasliging kerak edi. Turnir haqidagi xayollardan voz kech. Madoc’ga bizga — oʻzingdan ustun boʻlganlarga teng emasligingni ayt. Shunday qil va men seni qutqaraman.

Men unga tikilib qoldim.

— Qilishing kerak boʻlgan yagona narsa — taslim boʻlish, — dedi u. — Bu juda oson.

Men opamga qaradim. Uning hoʻl va qoʻrqib ketganiga mening aybim sababchi. Yozning issigʻiga qaramay, daryo muzday, oqim esa kuchli edi. — Taryn’ni ham qutqarasanmi?

— O, demak u uchun aytganimni qilasan-a? — Cardan’ning nigohi och, qamrab oluvchi edi. — Bu oʻzingni oliyjanob his qildiryaptimi? — U toʻxtadi va oʻsha sukunatda faqat Taryn’ning toʻxtab-toʻxtab nafas olishigina eshitilardi. — Xoʻsh, shundaymi?

Men niksilarga qaradim, ularda biror harakat belgisi bormikin deb kuzatdim. “Nima his qilishimni xohlashingni nega menga aytmaysan?”

“Qiziq.” U yanada yaqinroq bir qadam tashladi, cho‘nqayib, bizga ko‘z baravaridan qaradi. “Peyrida bolalar shunchalik kamki, men hech qachon biznikilardan kimsaning egizagini ko‘rmaganman. Bu ikkilanib qolishga o‘xshaydimi yoki teng ikkiga bo‘linishgami?”

Men javob bermadim.

Uning ortida Nicasia qo‘lini Locke’ning qo‘liga o‘tkazib olganini va unga nimadir deb pichirlaganini ko‘rdim. U qizga nafratli qarash qildi, qiz esa arazlab labini burdi. Balki ularning hozircha yeb qo‘yilmayotganimizdan g‘ashlari kelayotgandir.

Cardan qoshlarini chimirdi. “Egizak singil,” dedi u Taryn’ga burilib. Uning lablariga yana tabassum qaytdi, xuddi qandaydir daxshatli yangi fikr uni quvontirib yuborgandek. “Sen ham shunday fidoiylik qilarmiding? Kel, bilib olamiz. Menimcha, senga juda saxovatli taklifim bor. Qirg‘oqqa ko‘taril va ikkala yuzimdan o‘p. Bu ish amalga oshgach, modomiki singlingni so‘z bilan ham, amalda ham himoya qilmasang, uning bo‘ysunmasligi uchun seni javobgar qilmayman. Xosh, bu yaxshi bitim emasmi? Lekin bunga faqat hoziroq oldimizga kelsang va uni u yerda cho‘kishga tashlab ketsanggina erishasan. Unga har doim yolg‘iz qolishini ko‘rsatib qo‘y.”

Bir lahza Taryn xuddi muzlab qolgandek harakatsiz turdi.

“Bor,” dedim men. “Men yaxshi bo‘laman.”

U qirg‘oq tomonga suvsrab borganda hamon yuragim og‘rirdi. Lekin, albatta, u borishi kerak edi. U xavfsiz bo‘ladi, buning evaziga to‘lanadigan evaz esa hech qanday ahamiyatga ega emas.

Oqimtir shakllardan biri boshqalaridan ajralib, u tomonga suza boshladi, lekin suvdagi soyam uni ikkintirib qo‘ydi. Men tochni otayotgandek harakat qildim, u esa biroz cho‘chib tushdi. Ular oson o‘ljani yaxshi ko‘rishadi.

Valerian Taryn’ning qo‘lidan ushlab, uni xuddi buyuk bir xonimdek suvdan olib chiqdi. Uning ko‘ylagi ho'l bo'lib, harakatlanganda suv parilari yoki dengiz nimfalarining ko‘ylaklaridek tomchilardi. U ko‘kimtir lablarini Cardan’ning yuzlariga bosdi, avval biriga, keyin boshqasiga. U ko‘zlarini yumib olgandi, lekin Cardan’ning ko‘zlari ochiq edi, u menga tikilib turardi.

“ ‘Opam Jude’dan tonaman,’ degin,” dedi Nicasia unga. “ ‘Men unga yordam bermayman. Men hatto uni yoqtirmayman.’ ”

Taryn mening tomonimga tez va uzrso'z qaradi. “Men buni aytishim shart emas. Bu bitimning bir qismi emasdi.” Boshqalar kulib yuborishdi.

Cardan’ning etigi qushqo'nmas va qamishlarni ajratdi. Locke gapirmoqchi bo‘ldi, lekin Cardan uning gapini bo‘lib qo‘ydi. “Singling seni tashlab ketdi. Ko‘ryapsanmi, bir nechta so‘z bilan nimalar qila olamiz? Barchasi bundan ham battar bo‘lishi mumkin. Seni to‘rtoyoqlab chopishga, itdek urishga sehrlab qo‘yishimiz mumkin. Hech qachon qayta eshitmaydigan qo‘shig‘ingni yoki lablarimdan chiqadigan shirin so‘zni qumsab so‘lib qolishing uchun seni qarg‘ay olamiz. Biz odam emasmiz. Biz seni sindiramiz. Sen nozikgina kichkina narsasan; biz hatto urinib o‘tirishimiz ham shart emas. Taslim bo‘l.”

“Hech qachon,” dedim men.

U dimog‘dorlik bilan tabassum qildi. “Hech qachon? Hech qachon degani xuddi abadiyatdek gap — oddiy odamlar tushunishi uchun juda katta tushuncha.”

Suvdagi shakl o‘z joyida qoldi, ehtimol Cardan va boshqalarning borligi, agar menga hujum qilinsa, go‘yo meni himoya qiladigan do‘stlarim bordek ko‘ringani uchundir. Men Cardan’ning keyingi yurishini kutdim, uni diqqat bilan kuzatdim. O‘zimni bo‘ysunmas ko‘rsatishga umid qildim. U meni uzoq, daxshatli bir lahza sinchiklab kuzatdi.

“Biz haqimizda o‘ylab ko‘r,” dedi u menga. “Uyga tomon bo‘lgan uzoq, ho‘l va sharmandali yo‘ling davomida. Beradigan javobing haqida o‘ylab ko‘r. Bu biz qila oladigan narsalarning eng arzimasidir.”

Shu gapdan keyin u bizdan yuz o‘girdi va bir ozdan keyin boshqalar ham burilishdi. Men u ketayotganini kuzatdim. Ularning barchasi ketayotganini kuzatdim.

Ular ko‘zdan g‘oyib bo‘lishgach, men o‘zimni qirg‘oqqa tortib oldim, Taryn turgan joyning yonidagi loyga chalqancha yiqildim. Havodan to‘yib-to‘yib, katta-katta nafas oldim. Niksilar yuzaga chiqa boshlashdi, och va tovlanuvchan ko‘zlari bilan bizga tikilishdi. Ular tulkiquyruq o‘tlari orasidan bizga mo‘ralashardi. Biri quruqlikka emaklab chiqa boshladi.

Meni toshimni otdim. U urilishga ham yaqin kelmadi, lekin suvning sachrashi ularni yaqinlashmaslikka majbur qildi.

Inqillab, yurishni boshlash uchun o‘zimni o‘rmoqqa majbur qildim. Uyga bo‘lgan butun yo‘limiz davomida, Taryn past ovozda yig‘lab borayotganda, men ulardan qanchalik nafratlanishim va o‘zimdan qanchalik nafratlanishim haqida o‘yladim. Keyin esa ho‘l etiklarimni ko‘tarishdan boshqa hech narsa haqida o‘ylamadim, birin-ketin bosgan qadamlarim meni tikonlar, qirqquloqlar va qayrag‘ochlar yonidan, qizil labli giloslar, zirak va olcha buta-butalari yonidan, atirgul butalarida in qurgan o‘rmon parilari yonidan o‘tkazib, o‘zimniki bo‘lmagan va hech qachon bo‘lmasligi mumkin bo‘lgan dunyodagi hammom va karavot sari — uyga yetkazardi.

Author : Holly Black
Translator : Razanera Agata

— 17 —

BRIDGET

Ikki kundan soʻng, Rhys va'da qilganidek, biz Costa Rica’ga qoʻndik va aeroportdan Tinch okeani sohilidagi kichik bir shaharchaga ikki soat yurdik.

Hamma narsa shunchalik tez sodir boʻlganidan boshim aylanib, derazadan mamlakatning yam-yashil mantiqasiga tikilib qoldim. Xavfsizlik va tartib-intizomning aynan oʻzi boʻlgan Rhys’ning shaxsan oʻzi bunday soʻnggi daqiqalardagi sayohatni taklif qilganiga ishonolmasdim, lekin e'tiroz ham bildirmasdim. Ilgari Costa Rica’da boʻlmagan edim va tropik jannatdagi toʻrt kun rostdan ham jannatdek tuyulardi.

Biz shahar uyidagi kiyim-kechaklarni yigʻishtirib boʻlgandik va oʻsha kuni ertalab kalitlarimni topshirgan edim. Qolgan barcha qiladigan ishlarimni onlayn bajarishim mumkin edi. Men, barcha ma'nolarda, New York’ga qaytgunimizcha erkin edim.

— Mana yetib keldik. — Rhys ikki qavatli dabdabali villa qarshisida toʻxtadi. — Orzular roʻyxatidagi birinchi raqam.

Hech kim meni kimligimni bilmaydigan va bu bilan ishi ham boʻlmaydigan biror yerga borish.

Bu yerda aynan shunday edi. Uy tepaliklarning baland joyida joylashgan boʻlib, atrofdagi yagona turar joy edi. Rhys bu yerni qanday qilib topgan ekan-a?

Ijaraga olingan mashinaning orqasidan chamadonlarimizni olib, kirish eshigi tomonga yurganimizda koʻksimda hayajon toʻlqini koʻtarildi. — Hammasini qanday qilib bunchalik tez hal qilding?

Rhys tegishli xavfsizlik choralarini koʻrmay turib, meni hech qaerga yubormasdi, lekin unga roʻyxatim haqida aytganimga bor-yoʻgʻi qirq sekkiz soat boʻlgandi, xolos. U shaharchani oʻrganishi, shaxsiy samolyot va villani band qilishi hamda qirolicha oilasiga xos sayohat bilan bogʻliq millionlab tafsilotlarni shunday qisqa vaqt ichida hal qilishi...

— Biroz ayyorlik qildim, — deb tan oldi u old eshikni ochar ekan. — Bir necha yil oldin Harbiy-dengiz flotidagi eski ogʻaynim bu yerga koʻchib kelgan va u ushbu uyning egasi. U hozir ta'tilda va bu joyni bir necha kunga menga berib turdi. Men har yili bu yerga kelaman, shuning uchun shahar va odamlarni yaxshi bilaman. Xavfsiz. Tinch. Hech kimning nazariga tushmaydigan joy.

— Aynan menga kerakli narsa, — deb shivirladim. Koʻksimdagi hayajon yanada kuchaydi.

Rhys villani menga aylantirib koʻrsatdi. Devorlarning hammasi shishadan yasalgan boʻlib, atrofdagi tepaliklar va olisdagi Tinch okeanining ajoyib uch yuz oltmish darajali manzarasini namoyon etardi. Hamma narsa ochiq, havodor va tabiiy tosh hamda yogʻochdan ishlangan, uyning loyihasi u atrofdagi tabiatni bosib turish oʻrniga, unga singib ketgandek koʻrinardi. Biroq menga eng yoqqan joyi — ikkinchi qavatdagi terrasada joylashgan cheksiz suzish havzasi (infinity pool) boʻldi. Muayyan burchakdan qaraganda, u toʻgʻridan-toʻgʻri okeanga quyilayotgandek tuyulardi.

Rhys, oʻzining odatiga koʻra, xavfsizlik tizimi haqida ham tushuntirib oʻtdi. Atrofni oʻrab turgan qorongʻilashtirilgan, oʻq oʻtmas shishalar, eng zamonaviy harakat datchiklari va bir yillik oziq-ovqat zaxirasi bilan ta'minlangan er ostidagi xavfsiz xona. Xayolim boshqa yoqqa ketishidan oldin anglagan narsalarim shular boʻldi.

Xavfsizlik choralarini qadrlar edim, lekin xavfsizlik kameralarining rusumi va modeli haqida batafsil ma'lumot olish menga shart emasdi. Men shunchaki ovqatlanishni va suzishni xohlardim.

— Doʻstingga mendan katta rahmat deb qoʻyishni unutma, — dedim men. — Bu joy shunchaki daxshat.

— U bu yerni boshqalarga yashashga berib, koʻz-koʻz qilishni yaxshi koʻradi, — dedi Rhys quruqqina qilib. — Lekin unga aytib qoʻyaman.

Soat allaqachon ikkiga yaqinlashib qolgan edi, shuning uchun uyni aylnib boʻlgach, birinchi qilgan ish kiyimimizni almashtirib, tushlik qilish uchun shaharchaga yoʻl olish boʻldi. Shaharcha villadan yigirma minutlik masofada joylashgan va Rhys’ning aytishicha, u yerda mingdan kam odam yashardi. Ularning birontasi ham mening kimligimni bilmas va bu bilan ishi ham yoʻq edi.

Orzular roʻyxatidagi birinchi raqam.

Biz Luciana ismli toʻpori yuzli, yoshi kattaroq ayolga tegishli kichik, oilaviy restoranda ovqatlandik, u Rhys’ni koʻrishi bilan yuzi yorishib ketdi. U Rhys’ni oʻpichlarga koʻmib tashladi, keyin meni ham quchoqlab oldi.

— Ay, que bonita! — deb hayqirdi u menga razm solarkan. — Rhys, es tu novia? Qanday goʻzal! Rhys, u sening sevgan qizingmi?

— Yoʻq, — dedik Rhys ikkimiz bir vaqtda. U aniqlik kiritishidan oldin bir-birimizga qarab oldik, — Sólo somos amigos. Biz shunchaki doʻstlarmiz.

— O. — Luciana hafsalasi pir boʻlgandek koʻrindi. — Kun kelib, biror qizni olib kelarsan, — dedi u ingliz tilida. — Balki bu sen boʻlarsan. — U bizni stolga taklif qilishdan oldin menga koʻz qisib qoʻydi.

Qizarganimni issiqqa yoʻydim.

Menyudan ovqat tanlash oʻrniga, Rhys Luciana’ning tanloviga ishonishimni aytdi va yigirma daqiqadan soʻng ovqat kelganida, aynan shunday qilganimizdan xursand boʻldim. Olla de carne, arroz con pollo, platanos maduros… hammasi shunchalik mazali ediki, agar tuxum qovurish va kofe damlashdan tashqari boshqa oshxona mahoratim boʻlganida, Luciana’dan retseptlarini yolvorib soʻragan boʻlardim.

— Bu shunchaki daxshat, — dedim bir ogʻiz tovuq va guruchni yutganimdan keyin.

— Luci shaharchadagi eng mazali ovqatlarni tayyorlaydi.

— Ha, lekin men buni nazarda tutmagandim. Men buni nazarda tutgandim. — Atrofimga ishora qildim. — Sayohatni. Hammasini. Buni qilishing shart emasdi.

Ayniqsa, Rhys hammasini oʻz yonidan toʻlayotganini hisobga olsak. Doʻsti villani tekinga bergan deb taxmin qildim, lekin parvoz, mashina ijarsi... hammasi katta pul turardi. Men unga xarajatlarni toʻlab berishni taklif qilgandim, lekin u shunday qorongʻi va gʻazabli qarash bilan javob berdiki, bu haqda boshqa gap ochmadim.

— Buni xayrlashuv sovgʻam deb bil, — dedi Rhys tarelkasidan koʻz uzmay. — Ikki yil. Sayohat qilishga arziydi deb oʻyladim.

Bir soniya oldin shunchalik mazali boʻlib turgann tovuq ogʻzimda kulga aylandi.

Toʻgʻri. Deyarli unutay debman. Rhys’ning mening soqchim sifatidagi vazifasiga bor-yoʻgʻi ikki hafta qolgan edi.

Ishtaham yoʻqolib, ovqatga pichoq urdim. — Yangi mijozing tayyor boʻldimi? — deb soʻradim oʻzimni beparvo koʻrsatib.

U kim boʻlishidan qat'i nazar, Rhys bilan intihoga emas, ibtidoga ega boʻlayotgani uchun undan nafratlanib boʻlgandim.

Rhys boʻynining orqa qismini silab qoʻydi. — Biroz tanaffus olaman. Balki Costa Rica’ga qaytarman yoki biroz vaqtga Janubiy Afrikaga borarman.

— O. — Tovuqqa qattiqroq pichoq urdim. — Ajoyib eshitiladi.

Zoʻr. Men saroyda qirolicha darslarida oʻtirganimda, u dunyo boʻylab sayohat qilib yuradi. Balki u biror goʻzal Costa Rica’lik yoki Janubiy Afrika’lik qizni uchratar va ular kunlarini syorfing uchib va jinsiy aloqa qilib oʻtkazishar—

Toʻxtat.

— Oʻzing-chi? — soʻradi Rhys, uning ohangi ham beparvo edi. — Yangi soqching kim boʻlishini bilasanmi?

Boshimni chayqadim. — Men Booth’ni soʻragandim, lekin u allaqachon boshqa birovga biriktirilgan ekan.

— Qiziq. Valiahd malika ekanligingni hisobga olsak, ular koʻproq yon berishadi deb oʻylagandim. — Rhys tovuqni kerakligidan biroz ortiqroq kuch bilan kesdi.

— Men hali valiahd malika emasman. Nima boʻlganda ham, kel, boshqa narsa haqida gaplashaylik. — Suhbatimiz dlimni xira qilayotgandi. — Bu yerda koʻngilochar nimalar bor?

Javob shuki, unchalik koʻp emasdi. Tushlikdan keyin Rhys ikkimiz shahar boʻylab sayr qildik, u yerda doʻstlarim uchun ba'zi esdalik sovgʻalarini oldim. Mahalliy rassomlarning asarlari qoʻyilgan san'at galereyasini koʻrdik, kafelarda tanaffus qildik, u yerda men hayotimda tatib koʻrgan eng mazali kofeni ichdim va fermerlar bozoridan oziq-ovqat xarid qildik.

Bu oddiy, har kungi yumushlar bilan toʻla va unchalik hayajonli boʻlmagan sodda kun edi.

Bu mukammal edi.

Villaga qaytib kelganimizda, men hushimdan ketgudek charchagan edim, lekin uxlashga yotishimdan oldin Rhys meni toʻxtatib qoldi. — Agar yana biroz uyqulingni buzib tura olsang, koʻrishing kerak boʻlgan bir narsa bor.

Qiziqish charchoq ustidan gʻolib chiqdi.

— Umid qilamanki, bu biror arzirli narsadir, — men uning orqasidan terrasaga chiqdim va hovuz yonidagi toʻqima kursilardan biriga choʻkib, ogʻzimni yopgancha esnadim. — Uyqumga qonmasam, injiq boʻlib qolaman.

— Menga qoʻyib ber, buni yaxshi bilaman. — Rhys tirjaydi. — Tan olganing yaxshi boʻlibdi lekin.

U barcha chiroqlarni, jumladan, tashqaridagi projektorlarni ham oʻchirib qoʻyayotganini kuzatdim.

— Nima qilyapsan? — U uxlashga yotishdan oldin barcha chiroqlarni hech qachon oʻchirmasdi.

U yonimga oʻtirdi va men qorongʻida uning tishlari miltillab ketganini payqadim, keyin u jagʻini yuqoriga koʻtardi.

— Yuqoriga qara, malika.

Men yuqoriga qaradim. Va nafasim ichimga tushib ketdi.

Tepalamizdagi osmonda ming-minglab yulduzlar sochilib yotardi, ular shunchalik koʻp va tirband ediki, haqiqiy hayotdan koʻra koʻproq surattga oʻxshardi.

Sut Yoʻli — barcha bepayon, charogʻon salobati bilan roʻparamizda turardi.

Bu yerda uni bunchalik aniq koʻrishimiz mumkinligi xayolimga ham kelmagandi, lekin bu mantiqli edi. Biz tepaliklarning baland joyida, eng yaqin katta shahardan chaqirimlarcha uzoqda edik. Bizdan, osmondan va tundan boshqa hech kim va hech narsa yoʻq edi.

— Senga yoqadi deb oʻylagandim, — dedi Rhys. — Bu New York’da yoki Athenberg’da koʻradigan narsang emas.

— Ha. Unday emas. — Koʻksimni hayajon chulgʻab aldi. — Va sen haq eding. Menga juda yoqdi. Uyqu vaqtimdan oʻtib ketishga va injiqlik qilishga arziydi.

Uning past ovozdagi kulgisi qornimda oʻrnashib, meni ichimdan isitdi.

Biz yana bir soat tashqarida qoldik, shunchaki osmonga tikilib, goʻzallikdan bahramand boʻldik.

Ota-onam u yerda, meni kuzatib turishibdi deb oʻylashni xush koʻrardim.

Ular umid qilgandek inson boʻlib yetishdimmi-yoʻqmi, ular men bilan Faxrlanishadimi-yoʻqmi deb oʻylanardim. Nikolai’ning taxtdan voz kechishiga ular nima degan boʻlardi va onam oʻsha kuni kasalxonada u emas, men oʻlishim kerak boʻlganini bilarmikan?

Men emas, u qirolicha boʻlishi kerak edi.

Hech boʻlmaganda u va otam birga edilar. Ular kelishilgan nikohdan boshlab, oxiri bir-biriga oshiq boʻlib qolgan omadli juftliklardan biri edi. Onamning oʻlimidan keyin otam hech qachon avvalgidek boʻlmagandi, har holda menga shunday deyishardi. Men oradagi farqni bilish uchun juda yosh edim.

Ba'zida, u bilan tezroq topishish uchun mashinasi boshqaruvini qasddan yoʻqotganmikin deb oʻylab qolardim.

Boshimni burib, Rhys’ga qaradim. Koʻzlarim qorongʻilikka shunchalik koʻnikib qolgan ediki, uning burnidagi mitti doʻnglikni va lablarining qat'iy egri chizigʻini ajrata olardik.

— Ilgari biror kishiga oshiq boʻlganmisan? — deb soʻradim, qisman buni rostdan ham bilmoqchi boʻlganim uchun, qisman esa xayollarimni oʻsha gʻamgin yoʻldan burmoqchi boʻlganim uchun.

— Yoʻq.

— Rostdanmi? Hech qachon-a?

— Yoʻq, — dedi Rhys yana. U qoshini koʻtarib qoʻydi. — Ajablandingmi?

— Biroz. Yoshin bir joyga borib qolgan. Hozirgacha kamida uch marta oshiq boʻlishing kerak edi. — U mendan oʻn yosh katta edi, bu unchalik katta yosh emasdi, lekin imkonim boʻlganda uni mazax qilishni yaxshi koʻrardim.

Havoni chuqur, mayin bir ovoz qopladi va men Rhys’ning kulayotganini koʻrib, daxshatli darajada hayratda qoldim. Uning mendan chiqara olgan eng chuqur, eng baland va eng haqiqiy kulgisi shu edi.

Bu juda goʻzal edi.

— Har oʻn yilga bir sevgi, — dedi Rhys uning zavqi bosilgach. — Bu hisob-kitob boʻyicha, sen hozirgacha ikki marta oshiq boʻlishing kerak edi. — Uning tikilgan nigohining shiddati qorongʻilikni yorib oʻtdi. — Qani, ayt-chi, malika. Biror marta oshiq boʻlganmisan?

— Yoʻq. — Men e'tiborimni yana yulduzlarga qaratdim. — Lekin bir kun kelib oshiq boʻlishga umid qilaman.

— Umid qilamanki, bu biror arzirli narsadir, — men uning orqasidan terrasaga chiqdim va hovuz yonidagi toʻqima kursilardan biriga choʻkib, ogʻzimni yopgancha esnadim. — Uyqumga qonmasam, injiq boʻlib qolaman.

— Menga qoʻyib ber, buni yaxshi bilaman. — Rhys tirjaydi. — Tan olganing yaxshi boʻlibdi lekin.

U barcha chiroqlarni, jumladan, tashqaridagi projektorlarni ham oʻchirib qoʻyayotganini kuzatdim.

— Nima qilyapsan? — U uxlashga yotishdan oldin barcha chiroqlarni hech qachon oʻchirmasdi.

U yonimga oʻtirdi va men qorongʻida uning tishlari miltillab ketganini payqadim, keyin u jagʻini yuqoriga koʻtardi.

— Yuqoriga qara, malika.

Men yuqoriga qaradim. Va nafasim ichimga tushib ketdi.

Tepalamizdagi osmonda ming-minglab yulduzlar sochilib yotardi, ular shunchalik koʻp va tirband ediki, haqiqiy hayotdan koʻra koʻproq surattga oʻxshardi.

Sut Yoʻli — barcha bepayon, charogʻon salobati bilan roʻparamizda turardi.

Bu yerda uni bunchalik aniq koʻrishimiz mumkinligi xayolimga ham kelmagandi, lekin bu mantiqli edi. Biz tepaliklarning baland joyida, eng yaqin katta shahardan chaqirimlarcha uzoqda edik. Bizdan, osmondan va tundan boshqa hech kim va hech narsa yoʻq edi.

— Senga yoqadi deb oʻylagandim, — dedi Rhys. — Bu New York’da yoki Athenberg’da koʻradigan narsang emas.

— Ha. Unday emas. — Koʻksimni hayajon chulgʻab aldi. — Va sen haq eding. Menga juda yoqdi. Uyqu vaqtimdan oʻtib ketishga va injiqlik qilishga arziydi.

Uning past ovozdagi kulgisi qornimda oʻrnashib, meni ichimdan isitdi.

Biz yana bir soat tashqarida qoldik, shunchaki osmonga tikilib, goʻzallikdan bahramand boʻldik.

Ota-onam u yerda, meni kuzatib turishibdi deb oʻylashni xush koʻrardim.

Ular umid qilgandek inson boʻlib yetishdimmi-yoʻqmi, ular men bilan Faxrlanishadimi-yoʻqmi deb oʻylanardim. Nikolai’ning taxtdan voz kechishiga ular nima degan boʻlardi va onam oʻsha kuni kasalxonada u emas, men oʻlishim kerak boʻlganini bilarmikan?

Men emas, u qirolicha boʻlishi kerak edi.

Hech boʻlmaganda u va otam birga edilar. Ular kelishilgan nikohdan boshlab, oxiri bir-biriga oshiq boʻlib qolgan omadli juftliklardan biri edi. Onamning oʻlimidan keyin otam hech qachon avvalgidek boʻlmagandi, har holda menga shunday deyishardi. Men oradagi farqni bilish uchun juda yosh edim.

Ba'zida, u bilan tezroq topishish uchun mashinasi boshqaruvini qasddan yoʻqotganmikin deb oʻylab qolardim.

Boshimni burib, Rhys’ga qaradim. Koʻzlarim qorongʻilikka shunchalik koʻnikib qolgan ediki, uning burnidagi mitti doʻnglikni va lablarining qat'iy egri chizigʻini ajrata olardik.

— Ilgari biror kishiga oshiq boʻlganmisan? — deb soʻradim, qisman buni rostdan ham bilmoqchi boʻlganim uchun, qisman esa xayollarimni oʻsha gʻamgin yoʻldan burmoqchi boʻlganim uchun.

— Yoʻq.

— Rostdanmi? Hech qachon-a?

— Yoʻq, — dedi Rhys yana. U qoshini koʻtarib qoʻydi. — Ajablandingmi?

— Biroz. Yoshin bir joyga borib qolgan. Hozirgacha kamida uch marta oshiq boʻlishing kerak edi. — U mendan oʻn yosh katta edi, bu unchalik katta yosh emasdi, lekin imkonim boʻlganda uni mazax qilishni yaxshi koʻrardim.

Havoni chuqur, mayin bir ovoz qopladi va men Rhys’ning kulayotganini koʻrib, daxshatli darajada hayratda qoldim. Uning mendan chiqara olgan eng chuqur, eng baland va eng haqiqiy kulgisi shu edi.

Bu juda goʻzal edi.

— Har oʻn yilga bir sevgi, — dedi Rhys uning zavqi bosilgach. — Bu hisob-kitob boʻyicha, sen hozirgacha ikki marta oshiq boʻlishing kerak edi. — Uning tikilgan nigohining shiddati qorongʻilikni yorib oʻtdi. — Qani, ayt-chi, malika. Biror marta oshiq boʻlganmisan?

— Yoʻq. — Men e'tiborimni yana yulduzlarga qaratdim. — Lekin bir kun kelib oshiq boʻlishga umid qilaman.

Author : Ana Huang
Translator : Kristina Agata

— 16 —

BRIDGET

Sharmandalikdan oʻlib qolish mumkinmi?

Qirq sekkiz soat oldin men yoʻq degan boʻlardim, lekin Rhys bilan roʻpara oʻtirib nonushta qilarkanman, oʻzimni qat'iy ravishda "ha" deydiganlar safida koʻrdim. Yuzim qanchalik qizarib ketganidan yoki portlab ketardim, yoki uyatdan bir koʻlmak boʻlib erib tushardim — qaysi biri birinchi sodir boʻlishiga qarab.

— Yana bir oz bekon yaysanmi? — U likopchani men tomonga surdi.

Koʻzlariga qaray olmay, boshimni chayqadim.

Oʻsha ertalab boshim qattiq ogʻrib, oyoqlarim orasida issiq zonqillab, kechasi qilgan — va aytgan — narsalarimning daxshatli darajada aniq xotirasi bilan uygʻondim.

Meni hozirgina va'da qilganingdek zoʻrla.

Toʻrtinchisi, oʻzim berolmagan orgazmni his qilish. Bunga ham ancha boʻldi.

Tostimga tiqilib qolib, qattiq yoʻtala boshladim.

Rhys’ning qoshlari koʻtarildi. — Yaxshimisan? — U ertalabdan beri xuddi hech narsa boʻlmagandek sovuqqon va xotirjam edi, men esa bundan yengil tortganimni yoki xafa boʻlganimni bilmasdim.

— Ha, — deb pishilladim. Suvimni olib, yoʻtal bosilgunicha yarmini sipqordim.

— Koʻproq uglevod yeyishing kerak, — dedi u bosiqlik bilan. — Bosh ogʻrigʻiga yordam berishi mumkin.

— Boshim ogʻriyotganini qayerdan bilasan? — deb soʻradim.

— Kecha besh ryumka ichding, hammasi har xil spirtli ichimliklar edi. Buni taxmin qilish qiyin emas.

Uning kechagining har qanday qismi sodir boʻlganini tan olishi xijolatimni yanada oshirdi. Borgia’dan keyingi barcha voqealarni ikkalamizning ham miyamizdan oʻchirib tashlay olsam qaniydi, deb orzu qildim.

Ilojim boʻlmagani uchun, buni hazilga burib, nima boʻlganini eslay olmayotgandek koʻrsatishga vasvasa tushdi, lekin men barchasini eslardim va agar bu haqda gapirmasam, u meni umrbod ta'qib qilardi.

— Eshit. Kechagi ish boʻyicha... — Oʻzimni Rhys’ga qarashga majbur qildim. — Men mast edim va aniq oʻylay olmayotgandim va aytmasligim kerak boʻlgan gaplarni aytdim. Agar bu seni noqulay ahvolga solgan boʻlsa, kechirasan.

Rhys’ning yuzida afsusga oʻxshash bir narsa miltillab oʻtdi-da, gʻoyib boʻldi. — Men ham, — dedi u. — Tenglashdik deb hisoblaymiz.

Men seni oʻpishni yoki sen bilan sevishishni xohlamayman. Men seni sikishni xohlayman. Meni mensimay gapirganing va boshqa bir erkakning senga qoʻl tegizishiga yoʻl qoʻyganing uchun seni jazolashni xohlayman. Anavi mitti tushmagur koʻylagingni yuqoriga koʻtarib, ichingga shunday qattiq urishni xohlaymanki, kunlab yurolmay qolasan.

Peshonamda bir tomchi ter paydo boʻldi. Klitorimdagi zonqillashni bosishga urinib, stulda surildim, lekin bu ahvolni battar qildi, xolos.

Aytgan gaplarimni aytmasligim kerak edi, lekin bu ularni koʻnglimdan chiqarmagan edim degani emas. Rhys meni tualet stoli ustiga egiltirib, qoʻtogʻini menga taqab turganida...

Terimda yonayotgan issiqni bosish uchun qolgan suvni ham yutib yubordim.

— Bunday holda, eng yaxshi yoʻl — kechagi ish boʻlmagandek koʻrsatish va bu haqda boshqa hech qachon gapirmaslik.

Menga rostdan ham koʻproq suv kerak edi. Va konditsioner. Va ehtimol, muzli vanna.

— Menga ma'qul. — Rhys bir qoʻlida krujkadan kofe sipqorib, ikkinchi qoʻlini peshtaxtaga tiraganicha unga suyanib turardi. Bu shunchalik issiq tuyulishi kerak boʻlmagan oddiy, har kungi harakat edi. — Faqat bir narsadan tashqari.

O, xudoyim. — Va bu nima ekan...?

— Sening orzular roʻyxating. — Oʻsha qurol rangidagi koʻzlar menga qadala boshladi. — Eldorra’ga qaytishdan oldin rostdan ham shu narsalarning hammasini qilmoqchimisan?

Uning aytishini kutgan narsam bu emasdi.

Orzular roʻyxatidagi toʻrtinchi raqamni eslab, yana qayta qizarib ketishdan oldin yengil xoʻrsindim. — Ha, lekin ularning aksariyati amalga oshishi qiyin.

Bu orzular roʻyxatidan koʻra koʻproq fantaziya roʻyxati edi. Bularni oʻylab topganimda bilardim, lekin qiz bola umid qilishi mumkin-ku.

— Agar senga bularning barchasi ilojli desam-chi? — Rhys unga qayta qarashimdan oldin krujkasini rakovinaga qoʻydi.

— Meni aldayapsan degan boʻlardim.

Uning ogʻzi kichkina tabassum bilan burishib ketdi va terimda titroq yugurdi. Rhys tez-tez kulmasdi, lekin kulganida bu vayronkor boʻlardi.

— Sening soʻkinganingni eshitish doim yoqimli, malika.

Meni hozirgina va'da qilganingdek zoʻrla.

Xotira u bilan bir vaqtda mening ham miyamdan oʻtgan boʻlsa kerak, chunki u tabassumini yoʻqotdi va koʻzlari yonib ketdi, men esa stulimda biroz pastroqqa choʻkdim.

— Yoʻq, men seni aldamayapman, — dedi u, ovozi bir soniya oldingidagiga qaraganda qoʻpolroq chiqdi. — Agar xohlasang, orzular roʻyxatingni amalga oshirib bera olaman.

Kunning yorugʻida undan bu toʻrtinchi raqamni ham oʻz ichiga oladimi-yoʻqmi deb soʻrashga yetarlicha jasoratli emasdim.

— Nega bunday qilasan?

— Bu mening yil davomidagi ezgu amalim.

Rhys’dan odatiy, aniq boʻlmagan javob, lekin qiziqishim gʻashim kelganini siqib chiqardi.

— Xoʻsh, xoʻp deylik, — dedim men. — Miyangda nima bor?

— Nima emas, qayerda. — Rhys ajablanganimga qarab yana tabassum qildi. — Biz Costa Rica’ga ketyapmiz.

Author : Ana Huang
Translator : Kristina Agata

Chapter 6

Men bu voqeani mutlaqo notoʻgʻri soʻzlab berdim. Faerie’da ulgʻayish haqida men aytib berishim shart boʻlgan narsalar bor edi. Ularni hikoyadan tushirib qoldirdim, asosan men qoʻrqoq boʻlganim uchun. Bu haqda hatto oʻzim oʻylashni ham yoqtirmayman. Lekin, balki oʻtmishim haqidagi bir nechta muhim tafsilotlarni bilish nima uchun bunday boʻlib qolganimni tushunishga yordam berar. Qoʻrquv ilik-iligimga qanday singib ketganini. Uni yoʻqdek koʻrsatishni qanday oʻrganganimni.

Shunday qilib, mana ilgari oʻzim haqimda senga aytib berishim kerak boʻlgan, lekin aytmagan uchta narsa:

1. Toʻqqiz yoshimda Madoc’ning soqchilaridan biri chap qoʻlimdagi uzuk taqiladigan barmogʻimning eng uchini tishlab uzib oldi. Biz tashqarida edik va men baqirib yuborganimda, u meni shunday qattiq itarib yubordiki, boshim otxonadagi yogʻoch ustunga urildi. Keyin u uzib olgan boʻlagini chaynayotganda meni oʻsha yerda tik turishga majbur qildi. U menga mortal’larni qanchalik yomon koʻrishini ochiqchasiga aytdi. Mendan shunchalik koʻp qon oqdi — birgina barmoqdan shuncha qon chiqishi mumkin deb oʻylamagan boʻlarding. Hammasi tugagach, u sodir boʻlgan voqeani sirligicha tutishim kerakligini, aks holda meni butunlay yeb qoʻyishini tushuntirdi. Shuning uchun, tabiiyki, hech kimga aytmadim. Mana, hozir senga aytib berayotganimcha.

2. Oʻn bir yoshimda, ma'rakalarning birida ziyofat stoli ostida yashirinib oʻtirganimni Aslzodalarning juda zerikkan a'zolaridan biri payqab qoldi. U tepinib, yulqinishimga qaramay, meni bir oyogʻimdan tortib sudrab chiqardi. U mening kimligimni bilgan deb oʻylamayman — har holda, oʻzimga shunday deb tasalli beraman. Lekin u meni ichishga majbur qildi va men ichdim; maysadek yashil faerie vinosi tomogʻimdan nektardek sirgʻalib oʻtdi. U meni tepalik boʻylab raqsga tushirdi. Boshida bu zavqli edi, xuddi vaqtning yarmida seni pastga tushirishlarini soʻrab chinqiradigan, qolgan yarimida esa boshing aylanib, koʻngling ayniydigan oʻsha daxshatli zavqqa oʻxshardi. Lekin zavq tarqalib, baribir toʻxtay olmaganimda, bu shunchaki daxshatga aylandi. Ma'lum boʻlishicha, mening qoʻrquvim ham unga tengsiz zavq bagʻishlayotgan ekan. Ma'raka oxirida Malika Elowyn meni qayt qilib, yigʻlab oʻtirganimda topib oldi. U mendan bunday ahvolga qanday tushganim haqida bitta ham savol soʻramadi, shunchaki meni adashib qolgan koʻylakdek Oriana’ga topshirdi. Biz bu haqida Madoc’ga hech qachon aytmadik. Buning nima naf bor edi? Meni koʻrgan har bir kishi, ehtimol, meni maza qilib vaqt oʻtkazyapti deb oʻylagan.

3. Oʻn toʻrt yoshimda, Oak esa toʻrt yoshda boʻlganida, u meni afsunlab, sexrlab qoʻydi. U buni qasddan qilmadi — xush, har holda nega bunday qilmasligi kerakligini unchalik tushunmasdi. Choʻmilib chiqqanim uchun boʻynimda hech qanday saqlovchi tumor yoʻq edi. Oak uxlashni xohlamasdi. U menga u bilan qoʻgʻirchoq oʻynashimni aytdi va biz oʻynadik. U menga orqasidan quvishimni buyurdi va biz yoʻlaklar boʻylab quvlashmachoq oʻynadik. Keyin u meni oʻzimni oʻzim shapaloqlashga majbur qila olishini payqab qoldi, bu juda qiziqarli edi. Bir necha soatdan keyin Tatterfell ustimizga kelib qoldi, qargʻargan yonoqlarimga va koʻzlarimdagi yoshga bir qarab oldi-da, Oriana’ga qarab yugurdi. Haftalab, kıkırlab kulgan Oak meni afsunlab, unga shirinliklar olib berishimga, uni boshimdan yuqoriga koʻtarishimga yoki kechki ovqat stolida tuflashimga majbur qilishga urindi. Garchi bu hech qachon ish bermagan boʻlsa ham, garchi shundan keyin har kuni boʻynimga chetan mevalaridan tizma taqib yurgan boʻlsam ham, oylab uni yerga urib yiqitmaslik uchun oʻzimni zoʻrgʻa tiyib yurdim. Oriana mening oʻshanda oʻzimni bosiqlik bilan tutganimni hech qachon kechirmagan — u oʻshanda undan oʻchimni olmaganimni, kelajakda qasd olishni rejalashtiryapti deb hisoblaydi.

Mana nega menga bu voqealar yoqmaydi: Ular mening ojiz ekanligimni boʻrttirib koʻrsatadi. Qanchalik ehtiyotkor boʻlmayin, baribir oxiri yana bir notoʻgʻri qadam tashlayman. Men ojizman. Men nozikman. Men mortal(tez oʻladigan)’man.

Eng nafratlanadiganim ham shu.

Hatto biror moʻjiza boʻlib, ulardan koʻra yaxshiroq boʻla olganimda ham, baribir hech qachon ulardan biri boʻla olmayman.

Author : Holly Black
Translator : Razanera Agata

Chapter 5

Uyga qaytayotganimizda Taryn toʻxtab, Niqoblar koʻli boʻyida smorodina terishga tushdi. Men oy yogʻdusida bir qoyatosh ustida oʻtirib, ataylab suvga qaromaslikka harakat qilardim. Koʻl senga oʻz aksingni koʻrsatmaydi — u koʻzgu kabi suvga ilgari qaragan yoki kelajakda qaraydigan boshqa birovni koʻrsatadi. Kichkina paytlarimda kun boʻyi qirgʻoqda oʻtirib, oʻz chehram oʻrniga parilarning basharalariga tikilardim, zora onamning suv tubidan menga boʻlgan nigohini birroq tutib olsam, deb umid qilardim.

Oqibatda, bu urinishlar yurakni nihoyatda ogʻritadigan boʻlib qoldi.

— Turnirdan voz kechmoqchimisan? — deb soʻradi Taryn bir musht mevani ogʻziga tiqishtirarkan. Biz och qolgan bolalar edik. Allaqachon Vivi’dan uzunroq, chanoqlarimiz kengroq, koʻkraklarimiz toʻlishganroq edi.

Men savatni ochib, kirroq olxoʻrini oldim-da, koʻylagimga artdim. Har holda yeb boʻladigan ahvolda. Uni shoshmasdan yeyarkanman, oʻyga toldim. — Cardan va uning Ablahlar Saroyi sabablimi?

U xuddi men judayam kaltafahm boʻlib qolganimda koʻrsatadigan basharasini qilib, qoshlarini chimirdi. — Ularning bizni nima deb atashini bilasanmi? — deb soʻradi u. — Qurtlar Toʻdasi.

Men olxoʻri danagini suvga otib yubordim, toʻlqinlar har qanday aks koʻrinish ehtimolini yoʻqqa chiqarayotganini kuzatdim. Lablarim burishib ketdi.

— Sehrli koʻlga axlat tashlayapsan, — dedi u menga.

— Chirib ketadi, — dedim men. — Biz ham chiriymiz. Ularning gapi toʻgʻri. Biz Qurtlar Toʻdasimiz. Biz oʻlimga mahkummiz. Biz istagan ishni qilishimizga ular ruxsat berishini kutib, abadiy yashamaymiz. Turnirda qatnashayotganim ularga yoqmayotgani bilan ishim yoʻq. Ritsar boʻlib olsam, ularning qoʻli menga yetmaydi.

— Madoc bunga ruxsat beradi deb oʻylaysanmi? — soʻradi Taryn, tikanlar barmoqlarini qonatgach, butadan uzoqlashib. — Undan boshqa kimgadir boʻysunishingga-ya?

— U bizni shuncha paytdan beri nimaga tayyorlayotgan edi boʻlmasa? — soʻradim men. Bir-birimizga soʻzsiz ergashib, uyga qarab yoʻl oldik.

— Meni emas. — U boshini chayqadi. — Men oshiq boʻlmoqchiman.

Ajdab kutilmagan javobdan kulib yubordim. — Shunchaki shunday qaror qildingmi? Bu ish bunday boʻlmaydi deb oʻylardim. Sevgi umuman kutmagan paytingda, goʻyo kalla kashagiga tekgan toʻqmoqday kutilmaganda kelishi kerak emasmidi?

— Xullas, men shunday qaror qildim, — dedi u. Men uning oxirgi fojiali qarorini — ma'rakada kayf-safo qilish haqidagisini — eslatib oʻtmoqchi boʻldim-u, lekin bu uning gʻashiga tegishini oʻylab dilimdagini aytsammi-aytmasammi deb ikkilanib qoldim. Buning oʻrniga u sevib qolishi mumkin boʻlgan biror kimsani tasavvur qilishga urindim. Balki u suvaraq-suvparidir va unga suv ostida nafas olish in'omini, durdan yasalgan toj sov gʻa qilib, uni dengiz tubidagi toʻshagiga yetaklab ketar?

Aslida, bu juda ajoyib eshitilardi. Balki men mutlaqo notoʻgʻri yoʻldan ketayotgandirman.

— Suzishni qanchalik yaxshi koʻrasan? — soʻradim undan.

— Nima? — dedi u.

— Hech narsa, — dedim men.

U qandaydir ustimdan kulish bor deb gumonsirab, qobirgʻamga tirsagi bilan turtib qoʻydi.

Biz egri-bugri tanali Egri Oʻrmon orqali ketdik, chunki Sutli Oʻrmon tunda xavfli edi. Bir nechta tomir-odamlarni oʻtkazib yuborish uchun toʻxtashimizga toʻgʻri keldi, aks holda, yoʻlidan qochmasak, bizni bosib ketishlari mumkin edi. Yelkalarini agʻdarilgan mox qoplagan, poʻstloq yuzlarida maysa oʻsib yotardi. Qobirgʻalari orasidan shamol hushtak chalardi.

Ular goʻzal va haybatli yurish qilishardi.

— Agar Madoc ruxsat berishiga shunchalik ishonching komil boʻlsa, nega haligacha undan soʻramading? — deb shivirladi Taryn. — Turnirga bor-yoʻgʻi uch kun qoldi.

Yozgi Turnirda har kim jang qilishi mumkin, lekin agar ritsar boʻlishni istasam, koʻksimga yashil tasma taqib, nomzodligimni e'lon qilishim kerak. Agar Madoc bunga ruxsat bermasa, qanday mahoratim boʻlishidan qat'i nazar, hech narsa yordam bermaydi. Nomzod boʻlolmayman va tanlanmayman.

Tomir-odamlar menga javob bermaslik uchun bahona boʻlganidan xursand boʻldim, chunki, albatta, u haq edi. Men Madoc’dan soʻramaganimning sababi — uning nima deyishidan qoʻrqardim.

Uyga yetib kelib, temir naqshli ulkan yogʻoch eshikni itarib ochganimizda, yuqorida kimdir xuddi falokatga uchragandek baqirayotgan edi. Yuragim hovliqib, ovoz kelayotgan tarafga yugurdim. Vivi oʻz xonasida elflar toʻdasini quvlab yurgan ekan. Ular havodagidek uchib, yonimdan yoʻlakka otilib chiqishdi va u elflarga otgan kitobini eshik kesakisiga urib tushirdi.

— Qara! — Vivi menga qarab baqirib, javonini koʻrsatdi. — Bular nima qilganini qara!

Eshiklar ochiq edi va men odamlar dunyosidan oʻgʻirlangan narsalarning tartibsiz sochilib yotganini koʻrdim: gugurt qutilari, gazetalar, boʻsh shishalar, romanlar va Polaroid fotosuratlari. Elflar gugurt qutilarini toʻshak va stolga aylantirishgan, barcha qogʻozlarni titib tashlashgan va in qurish uchun kitoblarning oʻrtasini oʻyib olishgan edi. Bu haqiqiy elflar bosqini edi.

Lekin men Vivi’da shuncha narsa borligidan va ularning aksariyati hech qanday qiymatga ega emasligidan hayron qoldim. Shunchaki matohlar. Odamlarning matohlari.

— Bularning hammasi nima? — deb soʻradi Taryn xonaga kirib. U egilib, elflar faqat salgina gʻajigan suratlar tasmasini sugʻurib aldi. Suratlar ketma-ket tushirilgan edi, xuddi budkada oʻtirib tushiladigan turlardan. Suratlarda Vivi yelkasi bilan sochlari pushti rangli mortal qizga suyanib turardi.

Balki oshiq boʻlishga qaror qilgan yolgʻiz Taryn emasdir.

Kechki ovqatda biz toʻrtta tomoni ham karnay chalayotgan favnlar va raqsga tushayotgan shaytonchalar tasviri oʻyilgan ulkan stol atrofida oʻtirdik. Markazda yogʻoch kislotasi toʻla oʻyilgan tosh koʻza yonida semiz mum shamlar yonardi. Xizmatkorlar bizga ovqat toʻla kumush tarelkalarni keltirishdi. Biz yangi uzilgan loviya, anor donalari sepilgan kiyik goʻshti, sariyogʻda qovurilgan gulmohi, achchiq oʻtlardan tayyorlangan salat va oxirida olma sharbatiga boʻktirilgan mayizli tortlarni yedik. Madoc bilan Oriana kanareyka vinosi ichishardi; biz bolalar vinomizni suv bilan aralashtirardik.

Mening va Taryn’ning tarelkamiz yonida bir kosacha tuz bor edi.

Vivi kiyik goʻshtini chuqurchalab, keyin pichogʻidan qonni yaladi.

Oak stolning narigi tomonida tirjayib, Vivi’ga taqlid qila boshladi, lekin Oriana tili kesilib ketmasidan oldin uning ushlagichidan oshxona anjomlarini tortib oldi. Oak kıkırlab, goʻshtini barmoqlari bilan ushladi va otkir tishlari bilan yirtib yedi.

— Bilishingiz kerakki, qirol tez orada oʻz farzandlaridan birining foydasiga taxtdan voz kechadi, — dedi Madoc hammasimizga qarab. — U shahzoda Dain’ni tanlashi ehtimoldan xoli emas.

Dain uchunchi boʻlib tugʻilganining ahamiyati yoʻq. Oliy Hukmdor oʻz izdoshi kim boʻlishini oʻzi tanlaydi — Elfhame barqarorligi shunday ta'minlanadi. Birinchi Oliy Qirolicha Mab’ning temirchisi toj yasagan edi. Afsonalarga koʻra, temirchi Grimsen degan maxluq boʻlib, u metall toʻqilmasidan har qanday narsani shapaloqlab yasay olgan — sayraydigan qushlar, tomoqdan sirgʻalib tushadigan marjonlarni, biror marta ham nishondan adashmaydigan Heartseeker va Heartsworn nomli egizak qilichlarni. Qirolicha Mab’ning toji shunday sehrli va ajoyib tarzda yasalganki, u faqat bir qondoshdan boshqasiga, uzluksiz zanjir boʻlib oʻtadi. Toj bilan birga unga qasam ichganlarning barchasining qasamyodlari ham oʻtadi. Garchi uning fuqarolari har bir yangi toj kiyish marosimida sadoqatlarini yangilash uchun yigʻilishsa-da, baribir vakolat tojda qoladi.

— Nega u taxtdan voz kechyapti? — soʻradi Taryn.

Vivi’ning tirjayishi yovuz tusga kirdi. — Farzandlarining u tirik yurganidan toqatlari toq boʻldi.

Madoc’ning yuzidan gʻazab oʻti urib chiqdi. Taryn ikkimiz uning sabri chegaralanganidan qoʻrqib, uni gʻazablantirishga jur'at etmasdik, lekin Vivi buni juda qotirardi. U unga javob berganda, tilini tiyish uchun qanchalik kuch sarflayotganini koʻrib turardim. — Faerie qirollaridan kamdan-kam kishi Eldred kabi uzoq va yaxshi hukronlik qilgan. Endi u Va'da qilingan Yurtdan panoh izlashga ketyapti.

Menga qolsa, Va'da qilingan Yurt — ularning oʻlim uchun ishlatadigan muloyimroq nomi, garchi buni tan olishmasa ham. Ularning aytishicha, bu El-xalq kelgan va oxir-oqibat qaytib ketadigan makondir.

— U qarib qolgani uchun taxtni tark etyapti demoqchimisan? — deb soʻradim, behurmatlik qilmayapmanmikin degan oʻyda. Yuzida tuksiz mushukchalardek ajinlari bor hoblar va haqiqiy yoshi faqat koʻzlarida koʻrinib turadigan silliq qoʻl-oyoqli niksilar bor edi. Ularga vaqtning farqi bor deb oʻylamagan edim.

Oriana xursand koʻrinmasdi, lekin meni shamoyil bilan jim qilmayotgan ham edi, shuning uchun bu unchalik qoʻpollik emasdir. Yoki u mendan beodoblikdan boshqa narsani kutmayotgandir.

— Biz yosh tufayli oʻlmasligimiz mumkin, lekin undan horgʻin tortamiz, — dedi Madoc ogʻir xoʻrsinib. — Men Eldred nomi bilan urushlar qilganman. Unga sadoqat bildirmagan Saroylarni tor-mor etganman. Hatto Suv osti Qirolichasiga qarshi toʻqnashuvlarga boshchilik qilganman. Lekin Eldred qon toʻkish ishtahasini yoʻqotdi. Boshqa Saroylar bizga taslim boʻlishdan bosh tortayotgan bir paytda, u oʻz bayrogʻi ostidagilarning kichik va katta isyonlariga chidamoqda. Jangga otlanish vaqti geldi. Yangi, och qolgan hukmdorning vaqti keldi.

Oriana biroz taajjub bilan qoshlarini chimirdi. — Sizlarning qavming sizlarni xavfsiz joyda boʻlishingni afzal koʻradi.

— Urushsiz generalning nimasi yaxshi? — Madoc sharobdan katta va bezovta yutum oldi. U shlyapasini qancha vaqtda bir yangi qon bilan hoʻllashi kerakligiga hayron boʻldim. — Yangi qirolning toj kiyish marosimi kuzgi kun tenglashgan paytda boʻladi. Xavotir olmang. Kelajagimizni ta'minlash uchun mendan reja bor. Sizlar faqat rosa raqsga tushishga tayyorlaning.

Uning rejasi nima boʻlishi mumkinligini oʻylab turgandim, Taryn stol ostidan meni tepib yubordi. Unga oʻqrayib qaraganimda, u ikkala qoshini koʻtarib qoʻydi. — Undan soʻra, — dedi labi bilan.

Madoc uning tarafga qaradi. — Ha?

— Jude sendan bir narsani soʻramoqchi, — dedi Taryn. Eng alam qilarlisi, u menga yordam beryapman deb oʻylayotgan boʻlsa kerak.

Chuqur xoʻrsindim. Ishqilib kayfiyati yaxshiga oʻxshaydi. — Men turnir haqida oʻylayotgandim. — Men bu gaplarni aytishni necha-necha marta xayol qilganman, lekin hozir rostdan ham aytayotganimda, ular men rejalashtirgandek chiqmayotgandek edi. — Qilichbozlikda yomon emasman.

— Oʻzingga juda kam baho beryapsan, — dedi Madoc. — Qilich tutishing ajoyib.

Bu umid bagʻishlayotgandek tuyuldi. Taryn’ga qaradim, u nafasini ichiga yutib turgandek edi. Stol atrofidagi ham doʻng boʻlib qoldi, faqat Oak’dan tashqari, u stakanini tarelkasining yoniga urib oʻtirardi. — Men Yozgi Turnirda jang qilmoqchiman va ritsarlikka tanlanishga tayyorligimni e'lon qilmoqchiman.

Madoc’ning qoshlari tepaga koʻtarildi. — Istaganing shu-mi? Bu xavfli ish.

Men bosh irgʻadim. — Men qoʻrqmayman.

— Qiziq, — dedi u. Yuragim koʻksimda behalovat urardi. Men bu rejaning har bir jihatini oʻylab chiqqan edim, faqat u ruxsat bermasligi ehtimolidan tashqari.

— Men Saroyda oʻz yoʻlimni topshimni istayman, — dedim men.

— Sen qotil emassan, — dedi u menga. Men choʻchib tushdim, nigohim unikiga toʻqnash keldi. U menga oltin rang tik mushuk koʻzlari bilan vazmin qarab turardi.

— Qotil boʻla olaman! — deb turib oldim. — Men oʻn yildan beri mashq qilyapman.

Buni sen meni olib qochganingdan beri, deb aytmadim, lekin bu koʻzlarimda koʻrinib turgan boʻlsa kerak.

U gʻamginlik bilan boshini chayqadi. — Senda yetishmayotgan narsaning tajribaga aloqasi yoʻq.

— Yoʻq, lekin... — boshladim men.

— Yetar. Qaror qilib boʻldim, — dedi u gipostazini koʻtarib, gapimni boʻlib. Ikkalamiz ham jim boʻlib qolganimizdan soʻng, u menga kelishtiruvchi yarim tabassum qildi. — Turnirda jang qilaver, koʻngil xushligi uchun, lekin yashil tasmani taqmaysan. Sen ritsar boʻlishga tayyor emassan. Toj kiyish marosimidan keyin, agar baribir koʻngling boʻlsa, yana soʻrashing mumkin. Agar bu shunchaki injiqlik boʻlsa, oʻtib ketishi uchun oʻsha vaqt yetarli boʻladi.

— Bu shunchaki injiqlik emas! — Ovozimdagi umidsizlikdan nafratlanib ketdim, lekin men turnirgacha boʻlgan kunlarni sanab yurgan edim. Oylab kutish, va u yana rad etishi haqidagi fikr meni vahshiyona umidsizlikka solardi.

Madoc menga tushunarsiz nazar tashladi. — Toj kiyish marosimidan keyin, — deb takrorladi u.

Unga baqirgim keldi: Doim boshingni egib yurish qanchalik ogʻirligini bilasanmi? Tuhmatlarni yutish va ochiqdan-ochiq tahdidlarga chidash-chi? Shunday boʻlsa ham, men bularning bariga chidadim. Bu mening matonatimni isbotlaydi deb oʻylagandim. Menga qanday xavf kelmasin, baribir tabassum qila olishimni koʻrsang, loyiq ekanligimni tushunasan deb oʻylagandim.

Sen qotil emassan.

U mening kimligimni umuman bilmaydi.

Balki men ham bilmasman. Balki hech qachon oʻzimni sinab koʻrishga yoʻl qoʻymagandirman.

— Shahzoda Dain ajoyib qirol boʻladi, — dedi Oriana suhbatni yana yoqimli tomonga burib. — Toj kiyish marosimi bir oylik ballar degani. Bizga yangi koʻylaklar kerak boʻladi. — U Taryn ikkimizni ham bu umumiy gapi ichiga qoʻshgandek tuyuldi. — Juda dabdabali koʻylaklar.

Madoc tishlarini koʻrsatib tirjaygancha bosh irgʻadi. — Ha, ha, qancha istasang shancha. Eng goʻzal koʻrinishda boʻlishingni va sidqidildan raqsga tushishingni xohlayman.

Men sekin nafas olishga, faqat bir narsaga diqqatni jamlashga harakat qildim. Tarelkamdagi kiyik qoniga boʻkkan, yoqutdek yaltirayotgan anor donalariga.

— Toj kiyish marosimidan keyin, dedi Madoc. Men bor diqqatimni shunga qaratishga urunaman. Lekin bu xuddi hech qachon roʻy bermaydigandek tuyuladi.

Oriana’ning kiyim javonida koʻrganlarimdek Saroy koʻylagim boʻlishini juda ham xohlardim: oltin va kumush yubkalarga kashta qilib tikilgan, har biri tong shafagʻidek goʻzal boʻlgan dabdabali naqshlar. Diqqatimni shunga ham qarataman.

Lekin keyin haddimdan oshib, oʻzimni oʻsha koʻylakda, yonboshimda qilich bilan tanib boʻlmas darajada oʻzgarganimni, Saroyning haqiqiy a'zosiga, Lochinlar Davrasining ritsariga aylanganimni tasavvur qilaman. Cardan esa xonaning narigi chetidan qirol yonida turgancha, mening manmanligim ustidan kulib qaramoqda.

U xuddi bu hech qachon amalga oshmaydigan xomxayol ekanini bilgandek kulyapti.

Oʻz-oʻzimni ogʻriq har bir fikrni yuvib yuborgunicha maza qilib chimchilayman.

— Sen ham hammamizga oʻxshab poyabzalangning tagini yirtib bitirishingga toʻgʻri keladi, — deydi Vivi menga va Taryn’ga qarab. — Oriana, Madoc seni raqsga tushishga undagani uchun, endi seni toʻxtata olmasligidan xavotirga tushib oʻlayotganiga bahs boylayman. Qanday daxshat, sen mazza qilib vaqt oʻtkazishing mumkin-a.

Oriana lablarini mahkam qimirlatadi. — Bu insofdan emas, qolaversa toʻgʻri ham emas.

Vivi koʻzlarini suzadi. — Agar bu toʻgʻri boʻlmaganida, men buni aytolmasdim.

— Yeter, hammaning! — Madoc qoʻli bilan stolga shunday uradiki, hammamiz choʻchib tushamiz. — Toj kiyish marosimlari koʻp narsalar mumkin boʻladigan vaqt. Oʻzgarishlar kelyapti va mening yoʻlimga gʻov boʻlishda hech qanday aqllilik yoʻq.

U Shahzoda Dain haqida gapiryaptimi, noshud qizlari haqidami yoki ikkala haqidami — bilolmayman.

— Biror kishi taxtga chang solishidan qoʻrqyapsanmi? — deb soʻraydi Taryn. Menga oʻxshab, u ham strategiya, hiyla va qarshi hiylalar, pistirmalar hamda ustunliklar muhitida usgʻaygan. Lekin mendan farqli oʻlaroq, unda Oriananing suhbatni osoyishtaroq tomonga burib yuboradigan savol berish mahorati bor.

— Meni emas, Greenbriar sulolasini xavotir bosishi kerak, — deydi Madoc, lekin savol berilganidan mamnun koʻrinadi. — Shubhasiz, ularning ba'zi fuqarolari Qonli Toj ham, Oliy Qirol ham boʻlmasligini istashadi. Ularning merosxoʻrlari, ayniqsa, Faerie qoʻshinlarining koʻngli toʻqligiga ishonch hosil qilishlari kerak. Tajribali strateg doimo qulay fursatni kutadi.

— Faqat yoʻqotadigan hech vaqosi yoʻq odamgina sen buni qoʻriqlab turganganingda taxtga hujum qilishi mumkin, — deydi Oriana odob bilan.

— Yoʻqotadigan narsa doim topiladi, — deydi Vivi va keyin Oak’ga qarab xunuk bashara qiladi. U qiqırlab kuladi.

Oriana unga qoʻl uzatadi-yu, soʻng toʻxtaydi. Aslida hech qanday yomon narsa sodir boʻlayotgani yoʻq. Shunday boʻlsa-da, men Vivi’ning tik mushuk koʻzlaridagi chaqnashni koʻrib turibman va Oriana’ning xavotirga tushayotgani bejiz emasligiga aminman.

Vivi Madoc’ni jazolashni xohlaydi, lekin uning yagona kuchi — uning qobirgʻasiga tikan boʻlib sanchilish. Bu esa goh-gohida Oak orqali Oriana’ning gʻashiga tegishni anglatadi. Men Vivi Oak’ni yaxshi koʻrishini bilaman — u axir bizning ukamiz —, lekin bu u unga yomon narsalarni oʻrgatishdan qaytadi degani emas.

Madoc hammamizga qarab tabassum qiladi, u hozir samimiy rohatlanish tasvirida. Ilgari men u oiladagi taranglik toʻlqinlarini payqamaydi deb oʻylardim, lekin yoshim ulgʻaygani sari, bosib turilgan nizo uni zarracha bezovta qilmasligini koʻryapman. U buni ochiq urushdek yaxshi koʻradi. — Balki dushmanlarimizning hech biri tuzukroq strateg emasdir.

— Umid qilamizki, shunday, — deydi Oriana xayoli boʻlinib, koʻzlarini Oak’ga tikkancha kanareyka vinosi toʻla qadahini koʻtarar ekan.

— Aynan shunday, — deydi Madoc. — Qani, qadah koʻtaraylik. Dushmanlarimizning noshudligiga.

Men qadahimni olib, Taryn’nikiga urishtiraman-da, uni eng oxirgi tomchisigacha sipqoraman.

Yoʻqotadigan narsa doim topiladi.

Ertalabki tong otguncha shu haqida oʻylab, miyamda aylantirib chiqaman. Oxiri, toʻshakda u yoqdan-bu yoqqa agʻdarilishdan charchagach, tungi koʻylagim ustidan xalatimni kiyib, kechki kun charagʻlab turgan quyosh ostiga, tashqariga chiqaman. Xuddi Bolgʻalangan oltindek charqagʻlab turgan nur otxona yonidagi bedazorga oʻtirib, uyga qayta qaraganimda koʻzlarimni qamashtiradi.

Bularning hammasi Oriana’nikidan oldin onamniki edi. Onam oʻsha paytlarda yosh va Madoc’ga oshiq boʻlgan boʻlsa kerak. Bu u uchun qanday boʻlganiga hayronman. U shu yerda baxtli boʻlaman deb oʻylaganmikin?

U qachon baxtli emasligini tushunib yetganiga hayronman.

Men mish-mishlarni eshitganman. Oliy Qirolning generalini dovdiratib qoʻyish, uning pushtidan boʻlgan homila bilan Faerie’dan sezdirmay qochib ketish va deyarli oʻn yil yashirinib yurish kichkina ish emas. U uning mulkining qulab tushgan, qoraygan xarobalari orasida boshqa bir ayolning kuydirilgan qoldiqlarini qoldirib ketgan edi. Hech kim u oʻz matonatini isbotlamadi deyolmaydi. Agar u biroz omadliroq boʻlganida, Madoc u hali ham tirik ekanligini hech qachon bilmagan boʻlardi.

Uning yoʻqotadigan narsasi koʻp edi, shekilli.

Mening ham yoʻqotadigan narsam koʻp.

Lekin nima qilibdi?

— Bugun saboqlarimizga borma, — deyman Taryn’ga oʻsha kuni tushdan keyin. Men kiyinib, vaqtliroq tayyor boʻldim. Uxlamagan boʻlsam-da, oʻzimni zarracha charchagan his qilmayapman. — Uyda qol.

Madoc’ga yangigina qarzdor boʻlib qolgan bir elf bolasi uning jigarrang sochlarini toj qilib oʻrayotganida, u menga chuqur xavotir bilan qaraydi. U jigar va oltin rangli kiyimda, oʻzining pardoz stoli qarshisida odob bilan oʻtiribdi. — Menga borma deyishing — borishim kerakligini anglatadi. Nima deb oʻylayotgan boʻlsang ham, toʻxta. Turnir haqida hafsalang pir boʻlganini bilaman...

— Buning ahamiyati yoʻq, — deyman men, lekin, albatta, ahamiyati bor. Bu shunchalik muhimki, hozir, ritsarlik umidisiz, ostimda jar paydo boʻlib, uning tubiga qulab tushayotgandek his qilyapman.

— Madoc fikridan qaytishi mumkin. — U zinadan orqamdan tushib, men ulgurmasimdan oldin savatlarimizni ilib oladi. — Va hech boʻlmaganda endi Cardan’ga qarshi chiqishingga toʻgʻri kelmaydi.

Bularning hech birida uning aybi boʻlmasa-da, unga oʻqrayib qarayman. — Madoc nega menga ritsarlikda oʻzimni sinab koʻrishimga ruxsat bermaganini bilasanmi? Chunki u meni ojiz deb oʻylaydi.

— Jude, — deydi u ogohlantirib.

— Men yuvosh boʻlishim va qoidalarga amal qilishim kerak deb oʻylagandim, — deyman men. — Lekin ojiz boʻlish jonimga tegdi. Yuvosh boʻlish jonimga tegdi. Men boshqa biror narsaga aylanaman deb oʻylayman.

— Faqat ahmoqlargina qoʻrqinchli narsalardan qoʻrqishmaydi, — deydi Taryn, bu shubhasiz toʻgʻri, lekin baribir meni fikrimdan qaytara olmaydi.

— Bugun saboqlarga borma, — deyman unga yana bir bor, lekin u koʻnmaydi, shuning uchun maktabga birga boramiz.
Mening gullarning koʻk barglari rangidagi teriga ega elf qizi — soxta urush yetakchisi Fand bilan gaplashayotganimni Taryn ehtiyotkorlik bilan kuzatib turadi. U menga turnirga tayyorgarlik koʻrish uchun ertalab mashgʻulot borligini eslatadi.

Yuzimning ichki qismini tishlab, bosh irgʻayman. Umidlarim chippakka chiqqanini hech kim bilishi shart emas. Menda umuman biror umid boʻlganini ham hech kim bilishi shart emas.

Keyinchalik, Cardan, Locke, Nicasia va Valerian tushlik qilish uchun oʻtirishganida, ovqatlarini tiqilib, daxshat bilan tuflab tashlashlariga toʻgʻri keladi. Ularning atrofida faerie aslzodalarining unchalik yovuz boʻlmagan bolalari non va asal, tortlar va qovurilgan kabutarlar, pechenye va sir hamda uzumning semiz gʻujumlari bilan chakanda gul murabbosini yeyishardi. Lekin dushmanlarimning savatidagi har bir luqma maza qilib, yaxshilab tuzlangan edi.

Cardan’ning nigohi mening nigohimga toʻqnash keladi va men lablarim chetini tortgan yovuz tabassumni tiya olmayman. Unig koʻzlari choʻgʻdek yonardi, uning nafrati tirik mavjudotdek, jazirama yoz kunidagi qora qoyalar ustidagi havo kabi ikkimiz oʻrtamizda miltillab turardi.

— Aql-hushingni yoʻqotdingmi? — deb soʻraydi Taryn yelkamdan silkitib, unga burilishimga majbur qilib. — Sen hammasini battar qilyapsan. Ularga hech kim qarshi chiqmasligining sababi bor.

— Bilaman, — deyman sekin, tabassumni lablarimdan yoʻqotolmay. — Koʻp sabablari bor.

U xavotir olib toʻgʻri qilyapti. Men shunchaki urush e'lon qildim.

Author : Holly Black
Translator : Razanera Agata

10 — BOB

Manipulyator

“Biror narsa eshitdingmi?” deb so‘radim men, Arch mening o‘sag‘imdan g‘oyib bo‘lganidan beri to‘xtamayotgan xavotirdan telefonim qo‘limda ho'llanib ketayotgandi.

“Hech kim uni topolmayapti,” deb javob berdi Daya telefonda. Kecha tunda nima bo‘lganini aytganimdan beri u Arch’ning yo‘qolishini o‘zi surishtirayotgan edi, u hech qachon biror narsani hal qilishda militsiyaga tayanadiganlar sirasidan emasdi.

Lekin Daya’da ma’lumotlar unchalik ko‘p emasdi. U Arch’ning ma’lum dushmanlari tizimiga — ularning kameralari, telefonlari, noutbuklari va mashinalaridagi GPS’iga buzib kirdi. Biz shubhalangandek, ularning Arch’ning yo‘qolishiga hech qanday aloqasi yo‘q edi — ishqilib biz topa olgan ma’lumotlarga ko‘ra shunday.

Uni mening soyam olib ketgan edi. Uning kimligini umuman bilmay turib, Arch’ni topishning haqiqatan ham hech qanday yo‘li yo‘q edi.

“Bunga ishonolmayman. Men amalda bu odamning o‘limiga sababchi bo‘ldim,” dedim men, ko‘zlarimga yosh kelib.

“Jonim, buni aytishga nafratlanaman, lekin menimcha bu sodir bo‘lishi mumkin bo‘lgan eng yomon narsa emas. Nazarimda, bu yigit seni rostdan ham juda yomon jarohatlagan bo‘lardi. U sobiq xotiniga qilgan narsalar... bularni tilga olib ham bo‘lmaydi. U yaxshi odam emasdi. U yigitlarning hech biri yaxshi emasdi...” u gapini oxirigacha aytmadi, u Luke haqida o‘ylayotganini tushunishim uchun uning gapirishi shart emasdi.

U birga dahlizli, ajoyib kecha o‘tkazganlarini aytgandi, lekin Arch qanday yigit ekanligini — bo‘lganligini bilishi bilanoq uni bloklab, yo‘qolib qoldi.

U Arch’ga o‘xshagan odam bilan do‘st bo‘lgan har qanday kishining o‘zi ham yaxshi odam emasligini aytgandi.

Bunga e’tiroz ham bildirib bo‘lmaydi.

Men chuqur nafas oldim. “Bilaman, sen haqsan. Shunchaki u men sababli ozor chekgani — balki o‘ldirilgani menga yoqmayapti, xolos. Uning ko‘plab dushmanlaridan biri uni ushlab olganida men uchun juda afzal bo‘lardi.”

“Ha, bu eng yaxshi ssenariy bo‘lardi,” deb maqulladi u.

“Eng yaxshi ssenariy — kelishgan yigit bilan ehtirosli, qaynoq sexga to‘la tun bo‘lardi, unda men bir necha bor rohatga erishgan bo‘lardim va keyin uni xursand qilib yo‘liga kuzatib qo‘yardim,” deb uning gapini bo‘ldim.

U biroz pauza qilib, keyin dedi: “Ha, sen haqsan. Lekin bu sodir bo‘ladigan narsa emasdi. Bu yigitning o‘tmishi bilan-a?! U shafqatsiz.”

“Xo‘sh, ko‘rinishidan, mening stalkerim ham shunaqa.”

“Bilaman, shuning uchun ham men senga xavfsizlik tizimini o‘rnatib beryapman. Sen shunchaki navbatdagi qurbon bo‘lmaysan, hozirgacha bo‘lganingdan ortiq emas. Agar sen o‘lsang, men ham sening otingdan borishim kerak bo‘ladi, men esa o‘z tanamga juda bog‘lanib qolganman. Xudo menga bu hayotda yaxshi tana bergan.”

Uning dramatikligidan ko‘zlarimni suzib qo‘ydim, ayniqsa u dindor ham bo‘lmagani uchun.

“Xo‘p, shunchaki uning hisobini menga yubor,” deb rozi bo‘ldim. Uyimda kameralar bo‘lishi g‘oyasi menga yoqadi. Kimdir men ko‘rolmaydigan joyda poylab yurganida, bu menga biroz bo‘lsa ham xotirjamlik beradi.

“Ularni o‘rnatish uchun keyinroq o‘taman.”

Kameralarni o‘rnatish bir oy ichida menga ozgina bo‘lsa ham xavfsizlik hissini beradigan birinchi voqea bo‘ladi. Bu his qanchalik mo‘rt bo‘lmasin.

🌹🌹🌹

Eshik oldida USPS (pochta) yuk mashinasi to‘xtaganini eshitganimda, men endigina boshqa bir bobni tugatayotgan edim. Pochtachi har doim juda yaxshi odam bo‘lib kelgan. U uzoq ushlanib qolmasdi va vaqtining aksariyat qismini xavotir bilan atrofdagilarga qarashga sarflagan.

Oxirgi marta undan bu haqda so‘raganimda, u bu yerda qandaydir shafqatsiz, me’yorsiz narsa sodir bo‘lganini aytgandi.

Kecha tunda mening bo‘sag‘amdan bir odam yo‘qolib qolganini hisobga olsak, bu yerda bir nechta shafqatsiz hodisa sodir bo‘lgan deb ayta olaman.

U bir nechta quti kitoblarni tushirayotganida men eshikni ochdim. Men bularga qo‘l qo‘yib, o‘quvchilarimga jo‘natishim kerak edi.

Sakkizta katta qutidan keyin pochtachi pishillab qolgan, yuzidan ter oqib tushardi.

“Rahmat, Pedro. Barcha qutilar uchun uzr,” dedim men noqulay tebranib qo‘l silkigancha.

U javob tariqasida qo‘l silkitdi-da, yuk mashinasiga qaytib o‘tirib, tezlik bilan jo‘nab ketdi.

Men qutilarga qo‘rquv va sarimsoq nazari bilan qarab, xo‘rsindim. Bularni ichkariga tashish dahlizli azob bo‘ladi. Men tashqariga qadam qo‘ydim, lekin oyog‘im og‘ir bir narsaning burchagiga tegib ketdi.

Pastga qarab, qopqoqli kichik karton qutiga ko‘zim tushdi. Unda hech qanday yetkazib berish yorlig‘i yo‘q edi, bu Pedroning buni qoldirmaganini anglatardi.

Yuragim shuv etib ketdi, oshqozonimga xavotir to‘lqini urildi.

Nega ekanligini bilmayman, lekin xuddi u yerda kimdir turganini ko‘radigandek, ko‘zlarim o‘rmon tomonga yugurdi. Hech kim yo‘q edi. Albatta, hech kim yo‘q edi.

Chuqur nafas olib, qutini qo‘limga oldim. Va quti turgan joyda qon surkalganini ko‘rib, uni deyarli tushirib yuboray dedim.

“O, say. Say, say, say-e. Xudoyim? Iltimos, bu go‘zal yakshanba ertalabida bunday narsa sodir bo‘lishiga yo‘l qo‘yma. Iltimos, u yerda men o‘ylayotgan narsam chiqmasin,” deb baland ovozda ibodat qildim, oyoq barmog‘imga bir tomchi qon tomganida ovozim titrab ketdi.

Qo‘llarim titrab, qutini yana pastga qo‘ydim va sarasima ichida qoldim. Oyog‘imning barmog‘ida bir tomchi qon bor edi. Qo‘llarimda qon borligini bilardim, lekin endi oyoq barmog‘imda-ya?! Bunga chiday olmayman.

Nima qilayotganim haqida o‘ylashga gururim yetmay, oyog‘im bilan qutining qopqog‘ini tepib ochdim.

Qollar.

Xuddi men qo‘rqqanimdek, qutining ichida kesilgan qo‘llar bor edi.

“O, say. Bu rasvo narsaga tupurdim.”

Men burilib, uyga yugurib kirdim va Daya’ga qo‘ng‘iroq qilish uchun telefonimni qidirib sarasima bo‘ldim.

U javob bergunicha go‘shak to‘liq ikki soniya jiringladi.

“Men bir necha soatda u yerda bo—”

“Daya.”

“Nima bo‘ldi?” deb so‘radi u keskin.

“Qo‘l. Va yana bir qo‘l. Ikkita. Qutida. Mening ayvonimda.”

U so‘kindi, lekin mening sarasimam ovozni kar qilib qo‘ygandi.

“Hali hech narsa qilma. Men u yerga yetib bormagunimcha kut,” deb buyurdi Daya. “Borib bir-ikki yumshoq stakan aroq ichib, meni kut.”

U meni ko‘rolmasligiga qaramay, bosh irg‘adim. Lekin bu mening yana bosh irg‘ashimga va so‘zsiz go‘shakni qo‘yib qo‘yishimga xalaqit bermadi.

Men aynan u aytganini qildim. Asablarimni tinchlantirish uchun ikki stakan aroq ichdim. Keyin esa urib turgan yuragim tinchlanguncha sekin, chuqur nafas olib, chiqardim.

U haromzoda rostdan ham shunday qilibdi. U menga Arch’ning qoʻllarini yuboribdi. Ichimdagimning bir qismi u yolgʻon gapirmasligini bilsa-da, baribir nimagadir bunga ishonmagandim.

“Jonsiz matoh,” deb guldurladim men, boshimni yelkalarim orasiga quyi solib, butun ogʻirligimni stol chetiga tashlagancha.

Yigirma minutdan keyin Daya yetib keldi, shinalarning gʻizillashidan bilindiki, u mashinasini xovliga shiddat bilan burib kirdi.

Uning mashinasi eshigi qarsillab yopildi. Men eshik oldiga yetib borganimda, u ayvonda hali ham turgan sovgʻamga yaqinlashib borardi, koʻzlari shu mash'um, dahshatli manzaraga qadalib qolgandi.

“Bu nusxa mutlaqo aqldan ozgan, jinni,” dedi Daya, qoʻllarni yaqinroqdan koʻzdan kechirish uchun qutini koʻtararkan, tuflab. “Aniq Arch’ning qoʻllari. Bosh barmogʻida oʻsha ahmoqona yulduz tatuirovkasi bor.”

Men koʻzlarimni pirpiratdim, u buni qayoqdan bilishiga hayron boʻldim, lekin ogʻiz ochib soʻrash uchun ham hali oʻzimga kelolmay, shokda edim.

“Bu yerda xat bor ekan,” deb toʻngʻilladi u, qonga belangan qogʻoz parchasini sugʻurib olarkan. Ehtiyotkorlik bilan uni ochdi. Buni oʻqib chiqish uchun unga ikki soniya kifoya qildi, soʻng xoʻrsinib, uni menga uzatdi.

Ikkilanib, qoʻlimni uzatdim va xatning qon tegmagan burchagidan ushladim.

Har safar militsiyaga qoʻngʻiroq qilganing uchun seni jazolash menga zavq bagʻishlasa-da, kel bu safar buni kechiktirib turaylik. Keyingi safar ularga ozor berishga majbur boʻlishni xohlamasdim, kichkintoy sichqoncha.

Bu nusxa mening ustimdan kulyaptimi? U meni jazolamoqchimi? Kesilgan qoʻllarni yuborganingning oʻzi yetarlicha jazo emasmi, esi past?

“U rostdan ham mentni oʻldirish bilan tahdid qilyaptimi?” deb pishqirdim men.

Daya yutinib qoʻydi, koʻzlari uzilgan qoʻllarga qadaldi.

“Oʻylashimcha, bu safar unga quloq solishing kerak,” dedi u sekin. Men ham xuddi shu xulosaga kelib, unga qaradim. Bu odam xavfli. Juda xavfli.

Polisiya bu ishni hal qilishini qanchalik xohlamayin, ikkita muammo bor edi. Birinchidan, ularning bu odamni tuta olishiga zarracha ishonchim yoʻq edi. Ikkinchidan, men orqali boshqa hech kimning ozor chekishini xohlamasdim.

Bunga bardosh bera olamanmi-yoʻqmi, bilmasdim.

“Nima qilishni bilmayman, Daya,” deb pichirladim, ovozim titrab. Daya qutini pastga qoʻydi-da, tezda yonimga kelib, meni mahkam bagʻriga bosdi.

“Xavfsizlik kameralari va signalizatsiya tizimini oʻrnatishga yordam berish uchun bir tanishim kelyapti. Eshit, odatda men baribir mentlarga qoʻngʻiroq qil degan boʻlardim. Lekin bilmadim, Addie. Politsiya haqida nima fikrda ekanligimni bilasan-ku, lekin ularning sotga yordam bera olishiga zarracha ishonmayman. Menda ba'zi aloqalar bor, balki shaxsiy soqchi yoki shunga oʻxshash biror kimni yollalarmiz.”

U oxirgi gapini tugatmasidanoq men boshimni sarasladim. “U ham oʻlishi uchunmi?”

U menga ma'nosiz qarash qildi. “Bu shunchaki koʻchadagi tasodifiy odam boʻlmaydi, Addie. Qarshingda kim boʻlishidan qat'i nazar, u tayyorgarlik koʻrgan qotildan ham xavfliroq boʻlolmaydi-ku, toʻgʻrimi?”

“Balki,” deb yon berdim men. “Lekin men bularning hech birini hali bilmayman. Ketimdan har qadamda soqchi yurishi men oʻzimni ojiza qizdek his qilishimga sabab boʻladi.”

Uning yuzidagi ifodadan ahmoqlik qilayotganimni oʻylayotganini payqadim. Ya'ni, meni qoʻllarni kesadigan, ehtimoliy qotil ta'qib qilyapti. Lekin keyin-chi? Soyam ushlanmaguncha, ketimdan biror tasodifiy odam ergashib yuradimi va bu qachondir sodir boʻladimi-yoʻqmi, kim biladi.

Gʻazabdan tishlarimni gʻijirlatdim. Hayotimni ortiqcha bir yuk — ortiqcha bir a'zo bilan oʻtkazishni xohlamayman. Har ikkala stsenariyda ham menda bittasi bor. Biri meni ximoya qilish uchun shu yerda, ikkinchisi esa... bilmayman. Menga ozor berish uchunmi? Meni sevish uchunmi? Qanday boʻlmasin, ularning hech birini xohlamayman.

“Arch oʻlgan deb oʻylaysanmi?” deb soʻradim, ovozimdagi titroqni bosolmay.

U lablarini qimtidi. “Bilmayman. Bunga ehtimol bor, albatta. Lekin ogohlantirish sifatida qoʻllarini kesib, qoʻvib yuborgan boʻlishi ham mumkin. Arch paydo boʻlmaguncha... yoki umuman koʻrinmaguncha buni bilolmaymiz.”

Men bosh silkidim. “Soqchi masalasini keyinroq aytaman. Avval signalizatsiya tizimi qanday ishlashini koʻraylik-chi.”

“Xoʻsh, ungacha men bu qoʻllarni yoʻqotib kelaman. Bir soatdan keyin qaytaman, keyin miriqib ichamiz.”

Koʻzlarim katta-katta boʻlib ketdi. “Daya, buni qilishing shart emas. Shundoq ham yetarlicha dahshatli ish, sening bunday qilishingni xohlamayman—”

Uning yuzidagi jiddiylik soʻzlarimni ogʻzimda qoldirdi.

“Men har kuni bundan ham battariga duch kelaman, Addie. Ichkariga kir, men tezda qaytaman.”

Yutinib, bosh silkidim va eshik tomonga burildim. Eng yaqin dugonamning uzoqlashayotgan qaddiga oxirgi marta uzoq tikilib qolarkanman, u har kuni kesilgan tana qismlaridan ham daxshatliroq nimaga duch kelishi mumkinligi haqida oʻylanib qoldim.

🌹🌹🌹

“Ularning hammasi oʻlgan.” Boshimda portlagan bu soʻzlar Law Abiding Citizen filmidagi oʻsha sudyaning holatidek qulogʻim ostida aks sado berdi.

“Nima?”

“Arch’ning butun oilasi oʻlik holda topilibdi. Uning otasi, ikki akasi, togʻasi va ikki xolavachchasi. Tafsilotlarini bilmayman, chunki jinoyat shunchalik silliq va ustalik bilan bajarilganki, na guvoh bor, na dalil. Hech vaqo yoʻq.”

“Xudoyim-ey. Buni oʻsha stalker qilgan deb oʻylaysanmi?”

U xoʻrsindi, telefon orqali gaplashayotgan boʻlsak-da, burnidagi uzukchasini barmogʻi bilan aylantirayotganini aniq his qildim. “Bu juda katta jinoyat, lekin imkonsiz emas. Sen politsiyaga murojaat qilganingdan soʻng Arch yoʻqolib qolganida, Connor ularning raqiblariga qarata jiddiy ayblovlar yogʻdirgani haqida gap-soʻzlar tarqalgandi. Politsiya ham buni oʻshalarning ishi deb oʻylayapti, shekilli, lekin dalillar yetarli boʻlmagani uchun hech kimga rasman ayb qoʻya olishmayapti.”

Chakka sohamda ogʻriq uygʻonib, koʻzlarimni mahkam yumdim. “Demak, ta'qibchi Arch’ni rostdan ham oʻldirgan-da?”

“Katta ehtimol bilan,” deb gapni chala qoldirdi u. “Ehtimol, Arch oilasi qirib tashlanishidan oldin uyiga yetib olganida, uni kim bu ahvolga solganini aytgan boʻlardi va Connor raqiblariga sakramagan boʻlardi. Shuning uchun, oʻylashimcha, Connor’ning ayblovlari tufayli qolganlar ham oʻldirilgan boʻlishi haqiqatga yaqin.”

Kallamda shunchalik koʻp tuygʻular gʻujgʻon oʻynardiki, nimalarni his qilayotganimni umuman tushunolmasdim. Mening soyam kimsani oʻldirganidan daxshatga tushgandim.

Lekin u yovuz odam edi.

Buning ahamiyati boʻlmasligi kerak, shunday emasmi? Toʻgʻrisini aytsam, u Arch’ni uning qilgan jinoyatlari uchun emas, balki menga qoʻl tegazgani uchun oʻldirgan deb oʻylayman.

“Rostini aytsam, Daya, biroz yengil tortdim. Arch’ning oilasi endi ketimdan tushmaydi, lekin buni aytish menga xudbinlikdek tuyulyapti.”

“Unday boʻlsa, ikkalamiz ham xudbin qanjikmiz, chunki men xursandligimdan tepam koʻkka yetguday boʻlib turibman.” Uning joʻshqinligidan kıkırlab kulib yubordim. “Eshit, Talaverra’lar yomon odamlar edi. Tarixi qora boʻlgan birgina Arch emasdi. Connor’ga nisbatan ham nomusga tegish boʻyicha ayblovlar bor edi, ularning otasi esa ayol kishini zorlash va doʻpposlashni oʻz ogʻillariga oʻrgatgan boʻlsa kerak, chunki uning jinoyatlar roʻyxati... bundan ham battar.”

U mening harakatimni koʻrolmasligini unutgancha, bosh silkib qoʻydim.

“Ularning oʻlimi uchun aslo motam tutmayman,” deb gʻulduradim men.

Shundan soʻng ikkalamiz ham ishlarimizni qilishimiz kerakligi uchun goʻshakni qoʻydik, lekin xayolim baribir parishon edi.

Rostdan ham Talaverra’larning qismati haqida eshitib gʻamga batganim yoʻq, lekin soyam ularning jonini olgan boʻlishi mumkinligi haqidagi gʻalati xavotir baribir miyamning bir chetida meni qiynab turardi.

Arch yoʻqolganiga bir hafta boʻldi va soyamdan hamon hech qanday darak yoʻq. Bu u hali ham pinhona poylab yurgani yoʻq degani emas, shunchaki oʻz borligini bildirmayapti.

Dayaning doʻsti yangi signalizatsiya tizimi va kameralarni oʻrnatib ketdi. Oʻshandan beri ularni tez-tez tekshiraverib, qanchalik xarxasha qilayotganimdan oʻzim ham uyalyapman.

Qalbimning sodda bir cheti endi xavfsizlik tizimim borligi uchun u mendan yiroqda yuradi deb umid qilmoqda. Lekin men koʻpincha ahmoqona qarorlar qabul qilsam-da — va bu rostdan ham juda koʻp sodir boʻladi — u tez orada bu yerda paydo boʻlmasligiga ishonadigan darajada ahmoq emasman.

Muskullarim karsillab, kerishib oldim. Oshxonadagi baland stulda oʻtirib yozayotganimda, u orqamga deyarli tirak boʻlolmasdi. Men qullikdan qochgan qiz haqida yangi fentezi romani ustida ishlayotgan edim va oʻzim uchun belgilagan muddat juda tez yaqinlashib kelayotgandi.

Yana yozishni boshlashim bilan, tepadan kelgan gʻichirlagan ovoz diqqatimi tortdi. Bu tovushdan yuragim birdaniga tez urib ketdi. Toʻxtab, boshqa shovqin-suron bormikan deb quloq soldim. Hech qanday xalaqitsiz bir nechta daqiqa oʻtdi. Yagona eshitilayotgan tovush bu pechning gʻuvillashi va derazaga urilayotgan yomgʻirning mayin shivirlashi edi.

Rostdan ham aqldan ozyapman deb oʻylay boshlaganimda, toʻgʻridan-toʻgʻri tepamda yana bir gʻichirlagan tovushni eshitdim.

Nafasimni ichimga yutib, stuldan sekin turdim, uning metal oyoqlari kafelga tegib, gʻijirlab ketdi. Ovozning baland va yoqimsiz chiqishidan yuzimni burishtirdim.

Lekin, qaniydi... yaxshiyamki josus boʻlmagan ekanman. Ish joyimdayoq oʻlib ketgan boʻlardim.

Tezda oshxona anjomlari tortmasiga yaqinlashdim, uni surib ochdim va oshxona pichogʻini oldim. Bu qurolni ushlash kundalik odatga aylanib borayotgan edi va men bundan zerika boshlagandim.

Nima qilayotganim haqida oʻylab ham oʻtirmadim. Zinalar tomonga shoshildim, panjarani aylanib oʻtib, sekin poygʻichlar boʻylab yuqoriga koʻtarildim. Bir zum hayotim asosida suratga olinadigan daxshatli filmning nomini oʻylab koʻrdim.

Yoʻlak boʻylab borarkanman, pichoqni oldimda tutgancha ochiq xonalarga bir-bir moʻralab oʻtdim. Yoʻlak uzun va keng boʻlib, bu qavatda beshta yotoqxona joylashgandi.

Boʻsh xonalarning biridan endigina chiqishim bilan pastgina dupurlagan tovush eshitildi. Ovoz xuddi mening xonamdan kelganga oʻxshadi.

Nafasimni ichimga yutib, butun ogʻirligimni oyoq barmoqlarimga tashlagancha yoʻlak boʻylab poylab bordim.

Balerinalar buni qanday qilishiga umuman aql bovor qilmaydi.

Yotoqxonamning eshigi yopiq edi. Tomirlarimga geroin yuborilgandek, qonimda adrenalin mutassil quyilib borardi.

U ilgari yopiq emasdi.

Eshikning tashqarisida turib, xuddi u yuz chiqarib, ichida nima borligidan meni ogohlantiradigandek unga tikilib qoldim. Hozir bu juda qoʻl kelgan boʻlardi.

Chunki nargi tomonda nimani uchratishimni bilmasligim eng daxshatli qismi edi. Yuragimni koʻksimda vahshiylarcha urishiga va oʻpkamni qisilishiga sabab boʻlayotgan narsa ham shu edi.

Eshikni ochib, tushlarimdagi oʻsha soyamni koʻramanmi? Buyumlarimni titkilayotgan holdami?

Koʻzlarim katta-katta boʻlib ketdi, oʻsha kasalvachcha mening ichki kiyimlarim tortmasini titkilayotgan boʻlishi mumkinligi miyamga urildi. Bu fikrdan gʻazab tosqini meni qamrab oldi va oqibatlari haqida oʻylab ham oʻtirmasdan, eshikni shiddat bilan ochib kirdim.

Ichkarida hech kim yoʻq.

Xona boʻylab yugurib, har bir burchakni tekshirib chiqdim, soʻng balkonga otilib chiqdim. Hech kim yoʻq.

Koʻksim xosillab, orqamga oʻgirildim va bostirib kirgan odam qayerga yashirinishi mumkinligini aniqlash uchun xonani koʻzdan kechirdim. Koʻzlarim garderobda toʻxtadi.

U tomonga qarab yurdim va eshikni shunday kuch bilan surib ochdimki, u izidan chiqib ketishiga sal qoldi. Men bu yerda yoʻq kimsani qidirib, qoʻlim bilan kiyimlar orasini paypaslab chiqdim.

Lekin biror narsani eshitganimni aniq bilardim.

Oʻgirilganimda nafasim boʻgʻzimga tıqildi va koʻzlarim kravatimga tushib, orqaga chekinishga majbur qildi. Toʻgʻridan-toʻgʻri kravatim tagida Gigining kundaligi yerda ochiq holda yotardi.

Dupurlagan ovoz shu boʻlsa kerak, lekin u qanday qilib yerga tushdi? Tungi stolchamga qaraganimda va men oʻqiyotgan kundalik hali ham oʻsha yerda turganini koʻrib, qonim muzlab qoldi.

Men Gigining boshqa ikkita kundaligini navbati kelguncha xavfsiz joyda tursin deb tungi stolchamga qoʻygandim. Unda ulardan biri qanday qilib yerga tushib qoldi?

Xonaga yana bir bor shubha bilan koʻz yugurtirib, kitob yoniga bordim va uni ochiq holicha qoʻlimga oldim. Sahifa boʻylab koʻz yugurtirarkanman, undagi soʻzlarni koʻrib toʻxtab qoldim.

Sanalarga qaraganda, bu u oʻlishidan oldin yozgan oxirgi kitob edi. Uchta kitob ikki yilni qamrab olgan boʻlib, Gigi 1946-yil 20-mayda vafot etgandi.

Kitob Gigi oʻldirilishidan ikki kun oldingi xotira — 18-may sahifasida ochiq turardi. U qoʻrquvini bayon qilgan, lekin kimsadan qoʻrqayotganini aytmagandi. Aniqki, u nimadandir daxshatga tushgan. Uning shoshma-shosharlik bilan yozilgan soʻzlarini oʻqirkanman, yuragim yanada qattiqroq ura boshladi.

U kimdir uning ketidan tushgani, uni qoʻrqitayotgani haqida gapiradi. Lekin kim? Atrofimdagi boshqa barcha narsani unutib, kravat chetiga oʻtirdim va kitobni boshiga oʻgirdim.

Har bir keyingi xotira bilan uning soʻzlari tobora qisqa va qoʻrquvga toʻla boʻlib borardi. Buni anglab yetgunimcha, uning qotili kimligiga biror-bir shama topish ilinjida sahifalarni deyarli yirtib yuborguday tez varoqlayotgan edim.

Lekin eng oxirgi sahifada uning soʻnggi soʻzlari shunday edi: u mening ketimdan keldi. Sahifada lab boʻyogʻi boʻsa izi yoʻq edi. Shunchaki oʻsha toʻrtta daxshatli soʻz. Yana nimadir bormikin deb sahifani oʻgirdim. Aslida, buni juda ham xohlayotgandim.

Boshqa hech qanday yozuv yoʻq edi, lekin bir gʻalati narsaga koʻzim tushdi.

Muqova chokidan yirtilgan qogʻoz parchasi chiqib turardi. Barmogʻimni uning ustidan yurgizdim. Kundalikdan bir sahifa yirtib olingan edi.

U muhim biror narsa yozib qoʻyib, keyin buni kimdir bilishi xavfiga arzimaydi deb qaror qildimikin? Bu uchta kitobning hammasi sharmsiz, xiyonat va jinsiy aloqaga toʻla edi. Hammasidan ham ustunroq, bu kitoblar uni ta'qib qilgan erkakka boʻlgan sevgiga toʻla edi.

Gʻoʻddaygancha yuqoriga qaradim, roʻparamga tikilib turardim-u, lekin hech narsani koʻrmasdim.

Oyim ketganida, u mening uning maslahatiga quloq solib, Parsons Manor’dan koʻchib ketishim umidida ketgandi. Lekin u eshikdan chiqib ketganida, burnimda Chanel atirining koʻngilni aynitadigan hidi qolib ketganida, men koʻchib ketishni xohlamayotganimni angladim.

Buvimning bu koshonaga gʻalati bogʻliqligi bor edimi? Ehtimol. Lekin agar bu uy u uchun shunchalik qadrli boʻlgan boʻlsa, uni birovga berib yuborish toʻgʻri tuyulmasdi. Hatto bu menda ham nosogʻlom bogʻliqlik borligini anglatsa ham.

Endi esa bu qarorim yanada mustahkamlanmoqda. Bu kitobning oʻz-oʻzidan yerga tushib qolishi mumkin emasdi. Lekin u tushdi. Va bu buvimning ishimi yoki Giginingmi, bilmayman, lekin kimdir mening bu xotiralarni oʻqishimni xohlagan.

Ular Gigini oʻldirgan odamni topishimni xohlashyaptimi? Xudoyim-ey, 40-yillarda shunday qoniqarsiz texnologiya bilan qotillikni ochish qanchalik qiyin boʻlganini tasavvur ham qilolmayman. Uning qotili hali ham tirikmikin?

Balki u tirikmi yoki yoʻqmi, buning ahamiyati yoʻqdir. Balki Gigi oʻz oʻlimi uchun adolat qaror topishini hamda uning umriga bevaqt zamin yaratgan, hayotiga zamin boʻlgan oʻsha odamning — tirikmi yoki oʻlikmi — fosh etilishini xohlayotgandir.

Barmogʻim bilan oʻsha toʻrtta daxshatli soʻzni yurgizib, titroq nafas chiqardim.

U men uchun keldi.

🌹🌹🌹

“Nega menga oʻldirilgan buvingning jinoyat joyi fotosuratlarini koʻrish uchun politsiya departamenti ma'lumotlar bazasini buzdirayotganingni tushuntirib bera olasanmi?” deb soʻradi yonimda oʻtirgan Daya, barmogʻi sichqoncha ustida muallaq turarkan.

U oʻsha la'nati tugmani bosishi va nihoyat Gigining hujjatlari ochilishi uchun qoʻlimni uzatib, barmogʻini bosib yuborgim kelardi.

Xoʻrsindim. “Senga aytdim-ku. U oʻldirilgan. Menimcha, buni kim qilganini bilaman, shunchaki... uning ismidan boshqa hech narsani va uni buvimni ta'qib qilganini bilaman, xolos.”

Daya menga bir muddat tikilib turdi-da, oxiri yon berdi. U sichqonchani – nihoyat – bosdi va Gigining jinoyat joyi fotosuratlarini ochdi.

Ular juda daxshatli edi. Gigi oʻz kravatida, tomogʻi kesilgan va bilagida sigaret kuydirgan izi bor holatda topilgandi. Dalillar yetarli boʻlmagani uchun qotilni hech qachon topisha olmagan.

Xabarga yetib kelgan zobitlar jinoyat joyini payhon qilishgani uchun juda koʻp ayblovlar ularga qatagʻon qilingandi. Politsiya kuchi sababli dalillar yoʻqolgan yoki bulgʻangan, barmoqlar ularga koʻrsatilgan, lekin yakunda hech kim buning uchun javobgarlikka tortilmagan.

Daya rasmlarni birin-ketin varaqladi, har biri oldingisidan ham daxshatliroq edi. Uning boʻynidagi jarohatning yaqindan olingan suratlari. Bilagidagi kuydirilgan iz. Gigining oʻlik koʻzlari kameraga tikilib turgan, yuzida qoʻrquv qotib qolgan qiyofasi. Va uning yuziga surkalgan oʻziga xos lab boʻyogʻi.

Yutinib qoʻydim, bu manzara uning seyfini yashirib turgan rasmga mutlaqo qarama-qarshi edi. U yerda uning katta, tirjaygan yuzi hayotga va gʻayratga toʻla edi. Bu yerda esa uning qoʻrquvdan qotib qolgan oʻlik, sovuq tanasi.

Uni kim oʻldirgan boʻlsa ham, juda qattiq qoʻrqitgan. Miyamning bir chetida shubhali tuygʻu qiynardi. Gigining xotiralariga qaraganda, ta'qibchisi uni qoʻrqitmagan. Aksincha, u buni tamoman teskarisini qilganga oʻxshaydi.

Bu fikrni miyamdan haydadim. U Gigi bilan kasallangan edi va oʻlimi yaqinlashgan sayin uning turmushiga boʻlgan rashki sababli oʻzaro chiqisholmay qolishganini koʻrsatuvchi bir nechta yozuvlar bor edi.

Uning bu kasalligi oʻlimga olib keladigan darajada boʻlgan boʻlsa kerak.

Keyin Daya politsiya hisobotlariga oʻtdi. Shunchaki jamoatchilikka e'lon qilinganlariga emas, tergovning maxfiy boʻlgan hujjatlariga.

Nazariy jihatdan tergov hali ham ochiq. Shunchaki muzlatib qoʻyilgan.

Biz hujjatlarni shoshmasdan oʻqib chiqdik, lekin yakunda bilib olgan yagona narsamiz oʻlim vaqti hamda Gigining oxirigacha qattiq qarshilik koʻrsatgani boʻldi.

Katta bobom Jon oʻlim sodir boʻlgan vaqtda oziq-ovqat doʻkonida boʻlganini koʻrgan bir nechta guvohlarning koʻrsatmalari sababli darhol gumondorlar roʻyxatidan chiqarilgandi.

Labimni tishladim, bu fikr aybdorlik tuygʻusini uygʻotgan boʻlsa-da, baribir bu haqida oʻylamayolmasdim.

Agar u sherik boʻlsa-chi?

Bu fikrni miyamdan chiqarib tashladim. Yoʻq. Imkoni yoʻq. Katta bobom, nikohlari darz ketayotganiga qaramay, Gigini sevardi.

Bu aniq uning stalkeri boʻlgan.

Eng mantiqiy tushuntirish shu. Ta'qibchi Gigining ishonchiga kirgan — qandaydir yoʻl bilan — uni shunchalik xotirjam qilganki, Gigi uning yonida oʻzini erkin his qilgan. Keyin esa u Gigini oʻldirgan.

“Yirtib olingan sahifaning biror ahamiyati boʻlishi kerak,” deb pichirladim men, dalillar yoʻqligidan tobora gʻazablanib. Men hech qachon detektiv boʻlolmasdim va har kuni bu la'nati ishni qilolmasdim.

“Balki buni qotil qilgandir,” deb taxmin qildi Daya, rasmlarni ma'nosiz ravishda pastga surarkan.

Lablarimni burishtirdim, boshimni saraslashdan oldin bu haqda oʻylab koʻrdim. “Yoʻq, mantiqqa toʻgʻri kelmaydi. Nega ular barcha kundaliklarni yoʻqotib yubormasdan, faqat bitta sahifani yirtib olishadi? Ularning hammasi ayblovchi dalil-ku. Bu ta'qibchi boʻladimi yoki boshqasimi, Gigi ovlanayotgani haqida gapiradi. Agar bu ta'qibchi boʻlmaganida, ular aybni osongina Ronaldoga agʻdarib, ishni yopib qoʻyishgan boʻlardi. Kim boʻlganda ham, ular bular haqida bilishi mumkin emasdi. Gigi kitoblarni yashirishdan oldin sahifani yirtib olgan boʻlishi kerak.”

Daya bosh silkidi. “Toʻgʻri aytasan. U yoʻqolgan sahifada nima boʻlishidan qat'i nazar muhim, lekin biz faqat unga tayanib qololmaymiz.”

“Biz Ronaldo kimligini aniqlashimiz kerak,” deb xulosa qildim.

Daya bu fikrdan biroz xorigandek bosh silkidi. Men ham charchaganimni inkor etolmayman.

“Bizda tayanadigan hech narsa yoʻq. Uning familiyasi haqida hech narsa deyilmagan. Tashqi koʻrinishi haqida ham deyarli hech qanday ma'lumot yoʻq.”

“Uning qoʻlida teshik izi (chandiq) bor edi,” dedim men Gigining kundaligidagi eslatmalarni eslab. “Va oltin uzuk taqib yurardi.”

“U uning ijtimoiy mavqeyi, ishi haqida gapirganmidi? Uning kim boʻlishi mumkinligiga olib boradigan biror narsa?”

Lablarimni burishtirdim: “Yana bir bor qarashim kerak. Uning xavfli biror narsaga aloqadorligini aytgani esimda, lekin hali hammasini oʻqib chiqishga ulgurmadim.”

U bosh silkidi va ogʻir xoʻrsindi. “Ungacha, Ronaldo yoki oʻsha yoʻqolgan sahifani topmagunimizcha toʻxtab qolamiz shekilli.”

Xoʻrsinib, yelkalarimni tushirdim. “U mutlaqo har qayerda boʻlishi mumkin yoki umuman mavjud boʻlmasligi ham mumkin.”

Daya oʻshanda menga hamdardlik bilan qaradi. “Biz har xil yoʻllarni sinab koʻrishda davom etamiz. Men ham hozir sen kabi bu ishga shoʻngʻib ketganman.”

Jinoyat joyi fotosuratlariga qayta qarashdan oldin unga minnatdorchilik bilan jilmayib qoʻydim.

Bu shubhasiz ehtiros ustida sodir etilgan jinoyat edi va agar biror narsani bilsam, ta'qibchilar oʻz hayollaridagi narsaga nisbatan juda chuqur ehtirosli boʻlishadi.

🌹🌹🌹

Men toʻsatdan oʻrnimdan qalqib turdim, nafasim boʻgʻzimda tiqilib qoldi. Badanimi ter qoplagan, sochlarim yuzimga, boʻynimga va orqamga yopishib qolgandi.

Nima tush koʻrganimni eslayolmayman. Lekin nimadir meni uygʻotib yubordi.

Yuragim qattiq urgancha, uyqusiragan koʻzlarim qorongʻi xona boʻylab yugurdi. Balkon eshiklaridan oyning xira yogʻdusi ichkariga tushib turardi. Mebellar xona boʻylab soyalar tashlab, aslida yoʻq boʻlgan sharpalarni hosil qilgandi. Polimda raqs tushayotgan sharpalar meni tashvishlantirmasdi, lekin meni uygʻotgan narsaning borligi his qilinardi. Uning ruhi bor edi.

Oʻng tomonimdan, yotoqxonam eshigining tashqarisidan pol taxtalarining gʻichirlagan ovozi keldi. Boshim oʻsha tomonga birdan burildi va men chala nafas oldim. Boʻynimdagi tuklar burchakka siqilgan qoʻrqoq itnikidek tikka boʻlib ketdi.

Shovqinni yana eshitib qolmayin deb, nafasimni ichimda tutib turdim. Uy atrofini sukunat qopladi. Juda ham jimjitlik. Yurak urishim tezlashgani sayin barmogʻim tizzamga yopishgan koʻrpani mahkam qisdi.

Eshigim ortida kimdir bor.

Lekin qanday qilib?

U la'nati qanday qilib signalizatsiya tizimidan oʻtib oldi?

Yana bir gʻichirlash va uning ortidan ogʻir qadamlar eshitildi. Belli bir maromdagi odimlar, sekin va maqsadli. Qasddan qoʻyilayotgan qadamlar.

Men kravatdan sekin sirgʻalib tushdim va eshigim ortidagi bostirib kirgan kishi bilan oʻrtamizda masofa hosil qilish uchun orqam sovuq tosh devorga tegunicha oyoq uchida orqaga chekindim.

Barcha urinishlarimga qaramay, titroq nafas chiqardim. Qadamlar yaqinlashgani sayin koʻksim tez-tez va qisqa nafas olishdan koʻtarilib-tushardi.

Qotib qolgandim. Orqam tosh devorga shunchalik qattiq siqilgandiki, xuddi uning bir qismiga aylanib borayotgandek edim va bu harakat qilishimga, yashirinishimga xalaqit berardi.

Qadamlar eshigim ortida toʻxtadi.

Umidvorlik bilan koʻzlarim xona boʻylab najot izladi. Ular kravat etagidagi komod ustida turgan yolgʻiz otvyortkaga tushdi. Pardoz stulimni yigʻgach, uni beparvolik bilan bir chetga otib qoʻygandim, endi esa u oʻsha yerda umid mash'alasidek turardi. Ehtimol, bu bugun tunda meni tirik saqlab qolishi mumkin boʻlgan yagona narsa edi.

Harakat qil, Addie. Jin ursin, HARAKAT QIL!
A'zolarim boʻshashdi va men otvyortka tomonga otilib, terlagan, sirpanchiq qoʻllarim bilan qurolni mahkam ushladim. Koʻzlarim eshik tutqichiga qadalgan, uning burilishini kutardim. Sekin va bildirmay eshik tomonga sirgʻalib borib, oʻzimni devorga yapishtirdim.

Uning ichkariga kirishini kutaman va keyin hujum qilaman. Umid qilamanki, u nima boʻlayotganini anglab yetgunicha otvyortkani uning boʻyniga tiqishga ulguraman.

Shunday qilib, nafasimni ichimga yutib kutdim. Tutqich burilmadi, lekin kimdir tashqarida ekanligini suyak-suyagimcha his qilib turardim. Ular meni kutishyaptimi? Agar men u eshikni ochaman deb oʻylashayotgan boʻlsa, aqldan ozishibdi. Lekin uyimga bostirib kirib, xonam tashqarisida poylab turishganiga qaraganda, rostdan ham aqldan ozishgan boʻlsa kerak.

Hayotimdagi eng uzun daqiqa oʻtdi. Yana bir gʻichirlagan ovoz eshitilguncha soatlar oʻtgandek boʻldi. Keyin esa qadamlarning orqaga chekinayotganini eshitdim. Ular tobora uzoqlashib, pasayib bordi, nihoyat umuman eshitilmay qoldi.

Quloqlarimni din qildim va xuddi gumon qilganimdek, uyimning kirish eshigi yopilganini eshitdim. Bu osohta uyda momaqaldiroqdek eshitilgan yumshoq chertish ovozi edi.

Zudlik bilan eshikni shiddat bilan ochdim va yoʻlak boʻylab yugurib, oynalari mashina yoʻliga qaraydigan yotoqxonaga kirdim. Pasayib egildim-da, pardalar orasidan moʻralab, oʻsha odamning old ayvondan chiqishini kutdim.

Xuddi abadiyat oʻtayotgandek tuyuldi, lekin harakatni koʻrishim uchun bir necha soniya kifoya qildi, xolos. Keskin va baland boʻyli odam zinalardan pastga tushib, mashina yoʻlimga qarab yurganida lablarimdan beixtiyor qichqiriq otilib chiqdi. U qop-qora kiyingan, boshiga chuqur kapushon kiyib olgandi.

U uzun — juda baland boʻyli edi, lekin baquvvat-semiz emasdi. Hatto kiyimlari ostidan ham uning tana tuzilishi halokatli darajada mukammal ekanligini koʻrishim mumkin edi. Xipchin, lekin mushaklarga toʻla. Uning xudisi tanasiga yopishib turardi va keng yelkalari, yoʻgʻon qoʻllari hamda ingichka belini koʻrsatib turardi.

Xudoyim-ey, agar xohlasa u meni bir hamlada ezib tashlashi mumkin edi. Uning kafti butun yuzimni qoplash uchun yetarlicha kattaday koʻrinardi. Yoki boʻynimdan boʻgʻish uchun.

U buni ogʻriq berish uchun qiladimi yoki rohatlanish uchunmi? Mening soyam menga ozor berishni xohlaydimi yoki meni sevishnimi?

U orqasi menga oʻgirilgancha qotib qoldi. Men uning eshigim ortida ekanligini his qilganimdek, u ham uni kuzatayotganimni his qila olardi.

Oʻzimni soyalar bagʻriga yanada chuqurroq tiqib, koʻzdan panagadir qochdim. Yuragim hamon urib turardi, lekin endi mutlaqo boshqa sababga koʻra.

Uning qandaydir xususiyati yuzimni derazaga yapishtirib qarashimni xohlar edi. Men uni koʻrishni istardim. Uyimga sekingina kirib yurgan, menga gullar qoldirgan va menga qoʻl tegishga jur'at etgan har qanday bexabar jonni mayib qilgan oʻsha odamni koʻrgim kelardi.

Uning qoʻli tutqichda, kirishga tayyor turganmidi? Uni nima toʻxtatdi?

Xuddi fikrlarimni eshitgandek, u boshini biroz qiysaytirdi. Men u sekin boshini yon tomonga burganini diqqat bilan kuzatdim. Va u iynasini juda ozgina koʻtardi, oy yogʻdusi uning keng ogʻzi hamda oʻtkir jagʻini koʻrsatib berdi.

Uning koʻzlari menga qadalganini his qilib, devorga yanada chuqurroq siqildim. Uning meni koʻrishi imkonsiz edi. Shunday boʻlsa-da, baribir uning qarashi ich-ichimga sanchilayotganini his qilardim. Xuddi kichik, oʻtkir pichoqlar terimni tirnab, keyin ichimga kirib borayotgandek.

Keyin u jilmaydi, ogʻzi yovuzona tirjayish bilan yoyildi. Nafasim boʻgʻzimda tiqildi, oʻpkam esa olovga toldi.

Iye, bu sen uchun kulgili tuyulyaptimi, esi past?

Nima qilishimni — nimalarni his qilayotganimni anglab yetgunimcha, u oʻgirildi va daraxtlar orasiga singib, uzoqlashib ketdi. Xuddi dunyo parvoyiga kelmagandek, sekin va maqsadli odimlab borardi.

Author: H.D.Carlton
Translator: Kristina Agata

9 — BOB

Soya
Men odam oʻldirganman. Sovuqqonlik bilan qotillik qilganman. Shaytonning turli basharalarini kiyib yurgan koʻplab erkaklarni yoʻq qilganman. Buni turli sabablarga koʻra qilganman: yosh bolani zoʻrlaganmi, aybsiz odamni oʻldirganmi yoki bunga loyiq boʻlmagan biror kishining hayotini barbod qilganmi — baribir.

Lekin men hech qachon rashk tufayli odam oʻldirmaganman.

Aftidan, har bir narsaning birinchi marta boʻlishi bor ekan.

Archibald Talaverra lablarini mening qizimning lablariga bosib turibdi, qoʻllari esa uning shimida. U unga teginyapti. Barmoqlari bilan uni maishat qilyapti. Unikiga shunday beayo soʻzlarni aytyaptiki, bu uning yuzlarida chiroyli, kichik bir qizillikni paydo qilyapti.

Va oʻsha daqiqada men u bu tunni tirik oʻtkazmasligi haqida qaror qabul qildim.

Ularni birga koʻrganimdan keyin, oʻsha klubga bostirib kirib, uning dumbasidan sudrab olib chiqmaslik uchun barcha irodamni ishga solishimga toʻgʻri keldi.

Chunki boshqa bir erkak mening qizimga egalik qilmoqchi boʻlayotgani kamdek, Archibald Talaverra la'nati psixopat edi. Haqiqiy psixopat.

U bir necha bor sobiq xotinini qonli axlatga aylantirgunicha kaltaklagan va u oxiri undan ajrashishga qaror qilganida, uning hayotini tirik jahannamga aylantirgandi.

Oʻsha ayol hali ham ruhiy kasalxonada ogʻir ruhiy travma (PTSD) boʻyicha davolanmoqda. U ayolni tom ma'noda sindirdi va u oʻsha zoʻravonlikdan tuzalishga urinib kunlarini oʻtkazayotgan bir paytda, bu nusxa tunlarini klublarda oʻtkazib, uyga olib ketish va maishat qilish uchun boshqa bir ayolni tanlaydi.

Men oxirgi marta eshitganimga qaraganda, uning bunday jinsiy aloqalari yoqimli ham emas. Ayol burni qonab, labi yirtilib chiqib ketganida, bu shafqatsiz oʻyin hech qanday tarzda rohat keltirmaydi.

Bu vaysaqi oʻlishga loyiq. Va men bu la'nati sharafga erishganimdan xursandman.

Bu odam va uning oilasining jinoyatlari katta manzarada kichik bir ushoq xolos. Uning oilasi mayda jinoyatlarga aralashadi va oʻzlarini Seattle’ning mafiyasi deb hisoblaydi. Lekin ular bu shaharda yurgan la me'yoriy dinozavrlar oldida chumoli xolos.

Men ularga tegmay yurgan edim, chunki jinoyat toʻdasi boshliqlari deb oʻylaydigan bu pastkash jinoyatchilardan koʻra ancha katta baliqlarni tutish kerak edi. Ularning insoniyatga xavfi men kuzatadigan va oʻldiradigan odamlarga qaraganda juda arzimas, va ular shunchaki kukun (narkotik) savdosidan koʻra koʻproq narsa bilan shugʻullanmagunlaricha, hech qachon mening radarimga tushmagan.

To shu vaqtgacha.

Addie ogʻzini ochib, politsiyaga uni taqib qilayotgan soyo borligini aytishini toʻxtatib boʻlmaydi. Uning politsiya xabarlarining barcha dalillarini yoʻq qilganimning ahamiyati yoʻq.

Va agar Talaverra’lar bundan xabar topsa, ular Addie’ni oʻz nazoratidan tashqaridagi narsa uchun oʻldirishadi. Oilaning dushmanlari borligi ahamiyatsiz. Talaverra imperiyasining vorisi oʻldirilganini bilishsa, har qanday ehtimol yoʻq qilinadi.

Shunday qilib, bugun tunda men Seattle’ni toʻplanib qolgan kichik zararkunandalardan tozalayman, shunda diqqatimni yanada katta narsalarga qaratishim mumkin: Adeline’ni oʻzimniki qilish va pedofillar halqalarini yoʻq qilish.

Men boʻynimni gʻirchillatib olib, old eshik tomonga bostirib bordim va mushtum bilan yogʻochga imkon qadar qattiq urdim. Barcha gʻazabimni unga toʻkdim, mushtum ostidagi yogʻoch yorilib ketsa ham parvo qilmay. Xuddi oʻsha kichik a'zoli vaysaqi bu yerda boʻlgan tunchalik. Uydan yalangʻoch, faqat bitta paypoqda yugurib chiqib, Addie’ning nomini qaragandi.

Addie’ning oʻzi uni haydab chiqarganini koʻrib, yengil tortgandim. Oʻsha kuni tunda uni oʻldirmaganimning yagona sababi shu edi. Lekin bu uning Addie’ni haqorat qilgan soʻzlari uchun tilini kesib olmaganimni anglatmaydi.

U hali ham bundan bexabar, chunki men uni shahardan haydab chiqardim va u bilan qayta bogʻlanishni taqiqladim.

Men ayvon ortidagi soyalarga yashindim.

Archie’ning turini bilaman. U qutqaruvchi boʻlib, baxtsizlikka uchragan qiz uchun darhol bostirib chiqadi. Xuddi oʻzi yeyilish arafasidagi kamtarin kampir emasdek, katta yomon boʻriga qarshi turishga tayyor holda.

Aslida, u shunchaki boʻri boʻlib koʻrinayotgan quturgan tulki. Uning tishlashi ogʻritadi, lekin haqiqiy yirtqichning tishlashiga qaraganda hech narsa emas.

Xuddi aytilganidek, Archie eshikni siltab ochdi, qoʻllariga qurol ushlagandi.

“Chiq buyoqqa, iplos. U yerda ekanligingni bilaman.”

Meni ushla, Archie.

U soyalarda yashiringan xavfni his qilib, ostonada ikkalanib qoldi.

Lekin bir necha soniyadan soʻng, unda mardlik paydo boʻldi va u eshikdan otilib chiqib, ayvon zinalaridan pastga tushdi. Uning boshi burildi, ogʻzimda bitta qizil gul, poyasi tishlarim orasida qisilgan holda yuzimni koʻrib, koʻzlari kattalashib ketdi.

Men tishlarimni tirjaytirib, hatto shaytonni ham titratadigan vahshiyona jilmaydim.

U reaksiya bildirishga ulgurmasidan, men otilib chiqdim, uning qoʻlidan ushlab, uni oʻgirib tashladim. Unining orqasini oʻzimning koʻksimga tortib olgan holda, qoʻlim bilan ogʻzini yopdim.

Pichoqimni aylantirib, uning qorniga ikki marta sanchdim. Har ikkala joy ham hayotiy muhim a'zolarni kesib oʻtmaydigan aniq nuqtalar edi. U qoʻlim ostida gʻuldirab qoʻydi, shok uni asosan jim qilib qoʻydi.

Vaziyat uning kallalariga yetib borib, baqirishni boshlashidan oldin, men uni oʻzimdan itarib yubordim va boshining orqasiga bitta keskir musht tushirdim.

Oʻn soniya ichida hammasi tugadi, uning ogʻzidan bitta ham gʻing degan ovoz chiqmadi.

Mening qoʻlim birdan otilib chiqdi va u sovuq, loyqa yerga yuzi bilan tushib ketmasidan oldin uning kostyumining orqa yoqasidan ushlab qoldim. U hushini yoʻqotgandi va koʻp qon yoʻqotayotgandi.

U juda koʻp qon yoʻqotib qoʻymasidan oldin yaralardagi qonni toʻxtatishim kerak.

Lekin birinchi navbatda, ogʻzimdan gulni olib, uning yaproqlarini yaralaridan oqib chiqayotgan qip-qizil qonga botirib oldim.

Mening kichik sichqoncham boshqa bir erkakning meniki boʻlgan narsaga tegishiga yoʻl qoʻyishning oqibatlari boʻlmasligini oʻylamasligi kerak.

U quruq tahdidlar qilmasligimni tez orada bilib oladi.

Men yuqoriga chiqib, gulni uning ostonasiga tashlayotganimda uning tanasini bir necha soniyaga ayvonga tirab qoʻydim. Boshqa biror narsa qilish uchun gʻazabim juda baland edi.

Va keyin uning tanasini ushlab, oʻrmon boʻylab Mustang’im kutayotgan joyga qisqa yoʻlni boshladim. Politsiya bu yerga yetib kelguncha, allaqachon kech boʻladi.

Qon izi ularni shina izlariga olib keladi va ular shina izlarining bosimiga qarab markasi va modelini aniqlay olishlari mumkin, lekin shundan soʻng barcha dalillar soʻnadi. Tez orada barchasi yoʻq qilinadi.

Politsiya qaysi tomonga qarashni bilmaydi. Archie’ning oilasi esa ularning dushmanlari unga yetib olgan deb oʻylashadi.

Va ular adashmagan boʻlishadi. Faqat pichoqni ularning boʻyniga tirab turmagunimcha kimligimni topa olishmaydi.

🌹🌹🌹

“Meni qoʻyib yubor, la'nati ahmoq. Men bilan oʻynashib boʻladi deb oʻylaysanmi? Mening kimligim va oilam kimligidan xabaring bormi oʻzi?”

U ogʻzini yopmasa, ikki soniyada uni bir umrga jim qilib qoʻyishimni yaxshi bilardi. Buni unga aytganimda, u xuddi giyenadek qah-qah urib kuldi.

Gʻazabim kelib, Mustang’ni bir qoʻlda tekis boshqargancha, ikkinchi qoʻlim bilan oʻsha yaramasning ogʻziga sharpa kabi musht tushirdim.

Orqasidan behayo, turli-tuman soʻkinishlar yogʻildi, lekin ular ogʻzidan favvora boʻlib otilayotgan qon kabi yorqin emasdi.

Chiroyli yigitchaning basharasida endi avvalgi chiroyidan asar ham qolmagandi.

Uyimga yetib olganimizdan keyin u buning oʻn barobar daxshatlisini boshdan kechiradi. U mening qizimga qoʻl tekkizdi, ogʻzini juftladi va bunday ahmoqona xatolar uchun har doim oqibat boʻladi.

Yoʻlga chiqqanimizdan taxminan besh daqiqa oʻtib u hushiga kelgandi. Qornidagi har bir pichoq jarohatiga koʻylagidan yirtib olingan mato boʻlaklari mahkam bogʻlab qoʻyilgandi. Qoʻl-oyoqlari qassobchasiga mahkam bogʻlangan — uning bu kishanlardan qutulib ketishiga zarracha ham imkon yoʻq edi.

Bunday ishlarda tajribam yetarlicha.

Hushiga kelgan lahzadan beri u ogʻzini yopmay, asabimni toʻzgʻatib yuborayotgandi. U xuddi oʻq otayotgandek havoga quruq tahdidlarni sochardi, lekin bular oʻq emas, shamolda uchayotgan qogʻoz parchalari edi. Ularning hech biri menga ta'sir qilmasdi, hatto menga yaqin ham kelmasdi.

Lekin u Addie’ning ismini tilga olganida, ichimdagi qatliom ehtirosi alangalanib ketdi.

“Qoʻysang-chi, ogʻayni. Shunchaki bir xotinni deb shunchalik tutaqyapsanmi? Uning ovozi pornoga mos kelishi mumkin, osti ham juda tor boʻlishi mumkin, lekin bunday qizlarni boshqalardan ham topasan. Men ularning qanchasini maishat qilganman.”

Dastlab sekin va azobli boʻlishi rejalashtirilgan oʻlim endi insoniyat tarixi boshlangandan beri sodir boʻladigan eng sekin va shafqatsiz oʻlimga aylanadigan boʻldi.

U mening qizim haqida bunday jirkanch tarzda gapirgani yetmaganday, Addie’da hech qanday alohida xususiyat yoʻqligiga shama qilib, hammasidan oshirib tushdi.

U oʻzining turidagi yagonasi va u kabi boshqasi hech qachon dunyoga kelmaydi.

Men omborimga olib boradigan yoʻlga kirdim. Bu kichikroq bino boʻlib, besh yil ichida kasodga uchragan allaqanday rasvo kompaniya uchun kameralar ishlab chiqarishda foydalanilgan. Bino musodara qilingan edi va men uni suv tekinga sotib olgandim. Keyin esa uni oʻtib boʻlmas qal'aga aylantirish uchun yuz minglab dollar sarfladim.

Asosiy qavatni eng zamonaviy xavfsizlik tizimiga ega yashash maydonimga aylantirdim. Men bilmasimdan bino ichiga hatto chumoli ham kirib kelolmaydi.

Ikkinchi qavat — mening ish joyim. Dozallab kompyuterlar va men qiladigan ishlarni amalga oshirishga imkon beradigan noqonuniy texnologiyalar bu maydonni toʻldirib turadi. Yertoʻla esa barcha ishlarimni hal qiladigan joyim — ya'ni menga kerakli ma'lumotlarga ega boʻlgan pedofillarni qiynash va yoʻq qilish uchun olib tushadigan joyim.

Men toʻgʻridan-toʻgʻri yertoʻlaga kiradigan yer osti garajini qurdirdim. Stolga olib borish kerak boʻlgan boʻyi bir yarim metrlik (oltita fut ikki dyuymli) ahmoq boʻlganida, uni tashishni osonlashtiradi. Men yirik odamman, lekin men ham boshqalar kabi belimni ogʻritib qoʻyishim mumkin. Men ham la'nati insonman-ku.

Ortimdan garaj eshigini yopib, mashinani oʻchirdim va orqaga oʻgirildim.

Bu manzarani koʻrib xoʻrsinib qoʻydim. Odatda odamlarni oʻgʻirlaganimda yaxshiroq tayyorgarlik koʻraman. Ular yukxonaga tushadi va men mashinamni bulgʻash haqida xavotir olmasligim kerak boʻladi. Lekin uni mashinamga koʻtarib kelganimda shoshilayotgan edim va shunchaki orqaga tashlab qoʻya qoldim.

U allaqachon har yoqni qonga belab boʻlgandi va men bu dogʻlarni ketkazish uchun tozalash guruhimga qoʻshimcha haq tulashimga toʻgʻri keladi. Bunday miqdordagi qon bilan har qanday odam savol bergan boʻlardi. Lekin ularga oʻlimga olib keladigan ahmoqona savollarni bermasliklari uchun juda koʻp haq toʻlanadi.

“Buni oson yoʻli bilan qilishimiz mumkin yoki qiyin yoʻli bilan. Men sening basharangga urib hushingdan ketkazishim mumkin yoki sen aqlli kaltak boʻlib, qimirlamay turishing mumkin.”

Uning qonga belangan ogʻzi "fuck" soʻzini shakllantirmoqda edi va keyin qanday soʻz chiqishini bilish uchun daho boʻlish shart emasdi. U birinchi boʻgʻinni aytishga ulgurmasidan avval uning burniga musht tushirdim.

Mushtim ostidagi suyakning qarsillashi deyarli huzurbaxsh edi. Qoʻlimni tortib olgunimcha, uning singan burnidan qon otilib chiqardi. U tupurdi va ogʻzidan bir tish uchib chiqib, polimga tushdi.

Aynan shu qilgani uchun ham uning orqasiga oyogʻim bilan tepib yuborgim keldi.

Men mashinadan tushdim, uni aylanib oʻtib, eshikni keng ochdim.

U e'tiroz bildirishni boshladi, lekin yoqasidan ushlab, uni mashinadan sudrab chiqarganimda soʻzlari tushunarsiz boʻlib qoldi. Oyoq-qoʻllari bogʻliq boʻlgani uchun, men uning tanasini mashinadan sudrab, stol tomonga tortib ketayotganimda u har bir turtki va urilishni his qilib borardi.

U qarmoqdagi chuvalchangdek toʻlgʻanardi va yuzidagi sarosimadan unda oʻsha his paydo boʻlganini koʻrishim mumkin edi. Hayoti jarlik yoqasida turgani va men uni Sparta tepkisi bilan pastga otib yuborishga tayyorligimni his qiladigan umidsiz bir tuygʻu.

Uning qarshilik koʻrsatishiga qaramay, uni jarrohlik stoliga yotqizdim va bir vaqtning oʻzida harakatsiz ushlab turish uchun ma'lum arqonlarni tizimli ravishda yechib, stolga tasmasini mahkamladim.

U yon tomonga qaradi va boshqa stolda yotgan jonsiz Fernando’ni koʻrdi.

Men Sicily’ni kuzatib qoʻyganimdan keyin, Parsons Manor’ga poyloqchilik qilishga ketganimda Michael Fernando’ni mening uyimga tashlab ketgandi. Addie va uning doʻsti chiqib ketayotgan edi, shuning uchun men ularning ortidan klubgacha ergashdim.

A'zosini uning orqasiga ishqagan har bir erkakning boshiga oʻq uzmaslik uchun barcha irodamni ishga solishimga toʻgʻri keldi. Biror ahmoqona ish qilib, uni rostdan ham oʻgʻirlab ketishdan oldin uyga qaytib, ishlarimni hal qilishga qaror qildim.

Fernando’ni soʻroq qilayotganimda, monitor oʻrnatdim va klub kameralari orqali Addie’ni kuzatib turdim. Tan olaman, Archie uni zinalardan yuqoriga yetaklab chiqayotganini koʻrgach, qiynash usullarim juda qonli tus oldi.

Men kerakli ma’lumotlarni Fernando’dan oldim. Qizlarni qanday olib chiqib ketishgani, ba’zi kurerlarning ismlari va Fernando kimga hisob berishi haqida. U odam Ohio’da ekan, shuning uchun uni boshqa yollanma qotillardan biriga topshiryapman. U uning boshlig‘i haqida ma’lumot oladi va biz shu zanjir bo‘ylab yuqoriga ko‘tarilamiz.

Kurerlarning joyi allaqachon aniqlandi va nishonga olindi, shuning uchun men bu ikki jalabni yo‘q qilib bo‘lganimdan keyin, ularning boshiga snayperdan o‘q uziladi, keyin esa Archie’ning oilasiga o‘tiladi.

“Nima balo, og‘aynig‘ir?” deb tufladi Archie, uning ohangida ham qo‘rquv, ham nafrat yaqqol sezilib turardi. Fernando’ning yuzi shishib ketishni boshlagandi.

Men parvo qilmay yelka qisdim. “Bugun tunda yo‘qotishim kerak bo‘lgan murdalar juda ko‘p. Ularning hammasini bir vaqtning o‘zida yo‘q qilish osonroq bo‘ladi.”

“Qara, oilam nima qilgan bo‘lsa ham, kelishib olsak bo‘ladi,” deb savdolashishga urindi Archie, uning gapi singan tishlari dastyoridan biroz tutilib va shakli buzilib chiqardi. Singan, shishgan lablari va shishib, ko‘kargan burni bilan u xuddi qo‘llari orqasiga bog‘langan holda boks tushishgaga kirishib, besh raund kaltak yeganga o‘xshardi.

“Mening oilang bilan hech qanday aloqam yo‘q,” dedim men botiq va xotirjamlik bilan. “Hech bo‘lmaganda hozirgacha yo‘q edi.”

U bir soniya jim bo‘lib qoldi, miyasi men Talaverra’larning dushmani emasligimni hazm qilayotganida menga ishonqiramay tikildi.

“Unda nega, jalab, buni qilyapsan? O‘sha ma’lum bo‘lgan qizchani debmi?” deb so‘radi u, ovozi vasvasaga tushib.

Men unga yaqinroq egildim va yuzimdagi chandiqlarni yaxshilab ko‘rishiga qo‘yib berdim. Agar odamlarni haydaydigan narsa chandiqlar bo‘lmasa, odatda ko‘zlarimdagi o‘tkir va me’yorsiz qotillik nigohi buni uddalaydi.

“U meni xohladi, jalab. Qizing seni xohlamagani mening aybim emas.”

Men xo‘rsinib, qaddimni rostladim. Bu haromiga o‘zimni oqlab o‘tirishni xohlamayman. U mening bu vasvasamni tushunmaydi va bu haqida o‘ylab ham o‘tirmayman.

U bilmaydigan narsa shuki, men Adeline Reilly bilan durustgina ko‘rishganimdan keyin, u boshqa hech kim haqida o‘ylay olmay qoladi.

Men uni ich-ichidan yeb bitiraman, hatto har bir olgan nafasi men uning ichida yoqib yuborgan olovni yanada alovlantiradi. Olovni oziqlantiruvchi kislorod kabi, men uning totli, jajji tanasining har bir dyuymini yutib yuboraman, toki u meni o‘zining ichiga qanchalik chukurroq tiqish haqida o‘ylashdan boshqa hech narsani o‘ylay olmaydigan bo‘lguncha.

U avvaliga hislarimdan qo‘rqadi, lekin bu qo‘rquv uni faqatgina alangalatadi. Va u olovga juda yaqin kelganida, men unga azob yetkazishdan faqat va faqat xursand bo‘laman.

Yonimda bir tekis tizilgan asboblar patnisi turibdi. Men burilmasdan turib, qo‘lim birinchi tekkan qurolni ushladim.

Tishli otvertka. Maxsus qiynoqlar uchun yasalgan. Jamoatchilik bilmaydi, lekin harbiylar shunaqa rasvo narsalardan foydalanadi. Hukumatchilar harbiy jinoyatchilarni tez-tez qiynashlarini va buning uchun juda xunuk usullardan foydalanishlarini mamlakatga o‘z xohishi bilan aytib o‘tirmaydi-ku.

Xalq unchalik lallaygan emas, lekin ular ham hukumatimizning bu darajadagi tubanligini, jalab, aniq bilishmaydi.

U otvertkani ko‘rib qolganda ko‘zlari kulgili tarzda katta-katta bo‘lib ketdi.

Men tirjaydim. “Buni hali ishlatib ko‘rmagandim,” dedim men otvertkani burab, har bir o‘tkir uchini ikkalamizga ham yaxshilab ko‘rsatib. Bu razil narsa bir marta ichga kirsa, uni sug‘urib olish undan ham battar og‘riqli bo‘ladi.

Kutishga sabrim yetmayapti, bitch.

“Og‘ayni, kel bu haqda gaplashib olaylik. U qiz men kabi odamni o‘ldirishingga arzimaydi. Oilam seni nima qilishini tushunyapsanmi? Uni nima qilishini-chi?”

“Rostdan ham men faqat seni o‘ldirmoqchiman deb o‘yladingmi?” deb savol qaytardim men, uning ogohlantirishidan umuman taStructurelanmaganimni ko‘rsatib qoshimni uchirgancha.

Unining yuzi xuddi bolaligimda onam bog‘dan men uchun uzib beradigan olmalardek qip-qizil bo‘lib ketdi. O‘sha narsalarni har doim yaxshi ko‘rardim.

Unining og‘zidan oilasining bevaqt taqdiridan g‘azablanib, tahdidlar yog‘ila boshladi.

“Sen buni bir qiz bilan deyarli bo‘lib qo‘yganim uchun qilyapsanmi?! U seni qizing ekanligini men bilmasdim ham, jalab,” deb baqirdi u, peshonasidagi tomirlari bo‘rtib chiqib.

Juda xunuk manzara.

Bunga javoban men otvertkani to‘g‘ri uning qorniga tirqatib tiqib oldim. U menga og‘zini ochgancha, shokda qaradi. Bir lahza o‘tdi va keyin u qon qusa boshladi. Unining ko‘zlaridan ko‘plab hissiyotlar o‘tdi. Ishonchim komilki, u yerda qayg‘uning besh bosqichini ham ko‘rdim.

Men pastga egilib, tishlarim orasidan g‘ijinib dedim: “Sen va uning tomoniga hatto ko‘z tashlagan har bir sho‘rpeshana xotinatg‘ir bilib oladigan narsa shuki, gap unga kelganda hech kim xavfsiz emas. Sen uning yo‘nalishida noto‘g‘ri nafas olgan bo‘lsang ham menga baribir, baribir o‘lasan, jalab.”

“Sen esingni yeb qo‘yibsan, bitch,” deb g‘uldiradi u, qornidan chiqib turgan otvertkaga ishonchsizlik bilan qarab.

Bu safar aniq muhim a’zolariga tegdim.

Men otvertkani sekin sug‘urib oldim, uning baqiriq fonida so‘rish shovqini unchalik eshitilmadi.

Ichimda urib turgan jilovlab bo‘lmas g‘azab shafqatsiz — to‘xtatib bo‘lmas edi. Va uning qo‘li qizning ishtonida bo‘lgani, uni o‘pgani, qulog‘iga har xil bemano narsalarni shivirlagani va uni qondirgani... Bularning barchasi miyamdagi shiddatli bo‘ronni alovlantiradi. Qizning yuzi ko‘z o‘ngimda namoyon bo‘lganida men otvertkani yana qayta tiqdim. Uni yana xohlashi. Shunaqa axlatdek odam uchun rohatga erishishi. Men uning teginishlarini qizning xotirasidan o‘chirib tashlashim kerak.

Va tez orada.

Men otvertkani sug‘urib oldim va chuqur nafas oldim. U hali meni bilmasligini o‘zimga eslatib qo‘yishim kerak. U haqiqiy ehtiyoj nima ekanligini tushunmaydi. Hali emas, lekin tushunadi. Chunki u menga bo‘lgan ehtiyojidan nafratlanadi. U buni rad etadi, ishtiyoqqa qarshi isyon ko‘taradi va men beradigan his-tuyg‘ularning kichik bir qismini bo‘lsa ham beradigan boshqa narsani qidirishga harakat qiladi.

U buni hech qachon topolmaydi.

Men unga urunishga ham yo‘l qo‘ymayman.

Bo‘ynimni g‘ujirlatib, yana bir bor chuqur, xotirjam nafas oldim. Jahlim ustun kelib ketdi. Men odatda tez reaks bildiradigan odam emasman, lekin mening kichkina sichqoncham ichimda yangi tuyg‘ularni uyg‘otayotganini allaqachon tan olib bo‘lganman.

“Qancha ayolga ozor bergansan, Archie?” deb so‘radim men, lablarimni yalagan holda va g‘oyib bo‘lgunimcha uning tanasi atrofida aylana boshladim.

Bu zaif fikrlaydiganlar uchun qo‘rqitish taktikasi. Men o‘sha qisqa fursatda ularning orqasida g‘oyib bo‘lganimda, bu ularni asabiylashtiradi. Men nima qilishimni poylab, miyalari o‘zidan-o‘zi ketib qoladi. Va keyin meni yana ko‘rishganida biroz yengil tortishadi.

Faqat bu jarayonni takrorlash uchun.

Buning o‘zi bir qiynoq. Hujum qilamanmi yoki yo‘qmi. Yoki qachon.

“Meni Archie deb chaqirma,” deb to‘ng‘illadi u, men orqasida turganimda g‘azablanib. U tarang holda edi.

Men yana oldiga qaytdim va uning yelkalari biroz yozildi.

“Sen savoldan qochyapsan, Archie,” dedim men ataylab o‘sha ismni ishlatib. U mening bo‘ysunmasligimdan irillab qo‘ydi, lekin javob bermadi.

Onasi uni har doim Archie deb chaqirardi. To u o‘n yoshida ko‘krak saratoyidan vafot etgunicha. O‘shanda uning otasi esidan og‘ib, tibbiy xarajatlar va dafn marosimi xarajatlarini to‘lash uchun pul topish maqsadida giyohvand moddalar savdosi bilan shug‘ullana boshlagandi.

U bolalarini sovuqqon va shafqatsiz qilib tarbiya qilgan, va bu yerdagi Archie onasining erkalama ismi bilan uni chaqirgan har qanday odamni pichoqlamay qo‘ymasdi.

U uni bu ism bilan chaqirishgani uchun ko‘p odamlarni, jumladan eng yaqin do‘sti Max’ni ham pichoqlagan. Unining ulfati Jay tez-tez borib turadigan barda bir-ikki marta bundan shikoyat qilgandi.

“Meni qayta so‘rashga majbur qilma,” deb ogohlantirdim men, gapim qanchalik jiddiy ekanligini bildirish uchun ovozimni pastlatib.

“Bilmayman,” deb baqirdi u, tutaqib. “Bir nechta bo‘lsa kerak. Buning nima farqi bor, jalab?”

“Sening sobiq xotining haqida o‘qib chiqqandim,” dedim men uning ahmoqona savoliga e’tibor bermay. “Uni shunday yomon kaltaklagansanki, kasalxonaga olib borishganda zo‘rg‘a tanib bo‘ladigan ahvolda bo‘lgan. Dalillar sen uning yuziga tequila shishasini urib sindirganingni va keyin o‘sha shisha bilan uni pichoqlaganingni ko‘rsatgan. Sanoqsiz singan suyaklar va ko‘kargan joylarni-ku aytmasa ham bo‘ladi. Sen uni deyarli o‘ldirib qo‘ya yozgansan.”

Archie burnini tortib qo‘ydi, uning sovuq ko‘zlarida zarracha afsuslanish aks etmasdi. Narsisistik haromilar hech qachon afsuslanmaydi. Ular qandaydir yo‘l bilan jabrlanuvchi buni munosib ko‘rgan deb va unga yetkazilgan har qanday jaroxat uning o‘z aybi deb miyalarida burib olishadi.

“U menga hiyonat qilayotgan edi,” deb javob berdi u to‘ng‘illab. Tug‘ilgan kun tortini ololmagan boladek labini burishtirib.

“Sen birinchi bo‘lib unga hiyonat qilganmiding?”

“Buning ahamiyati yo‘q,” deb gapni bo‘ldi u. “U xotin kishi, pulni esa men topaman. Agar bir kechaga raqqosa sotib olgim kelsa, bu mening rasmiy huquqim. U esa faqat uyda yalpayib o‘tirib, mening pulimni ishlatishdan boshqa narsa qilmasdi.”

Men uning javobini boricha qabul qilib, bosh irg‘adim.

“Addie’ga ozor berarmiding?” deb so‘radim men bir oz davom etgan sukunatdan keyin.

U masxaraomuz tirjaydi. “Men uni o‘zim xohlaganday skashtirardim. Agar unda bir nechta ko‘kargan joylar qolsa, nima qipti? Qanchiqlar shunaqa narsalarni yoqtiradi. Ular qattiq tegishni yoqtirishadi.”

Yangi g‘azab ko‘ksimga mushtdek urildi. Va o‘sha soniyaning o‘zida otvertkani uning ko‘ziga tirqitib tiqib olmasligim uchun butun irodamni yig‘ishimga to‘g‘ri keldi.

Archie’ga hatto skashish bo‘yicha qo‘llanma berilgan taqdirda ham, u haqiqiy qattiq sex qanday bo‘lishini bilmasdi. U ayollarga ozor beradi, chunki bundan rohatlanadi. U ayollarni og‘riq va rohat chegarasiga yetkazishni, ikkalasi o‘rtasida muvozanat saqlashni va ularni yanada ko‘proq narsaga zor qilishni bilmaydi.

U shunchaki ularga ozor beradi. U ishini tugatganda, qiz to‘liq ko‘kargan va ruhiy jarohat olgan — hatto qonayotgan bo‘ladi. U esa xuddi ayol kishining rohatga erishishi uydirma emasligini isbotlagan birinchi erkakdek, yuzida qoniqqan tirjayish bilan uzoqqa ketadi.

“Sen Addie’ga ozor bermading,” dedim men u beradigan javobni kutib. U hali yetarlicha umidsiz emas — yetarlicha qo‘rqmagan. U hali ham soxta jasorat ko‘rsatishga va g‘urur bilan o‘lishga urinmoqda. Lekin bu juda tez orada o‘zgaradi.

U tirjaydi. “Avval ularni bo‘shashtirish kerak. Men unga rejalashtirgan narsalarim...” u gapini oxirigacha aytmadi, lablarini beuyatgina yaladi. “Unining yig‘ilari shunday go‘zal qo‘shiq bo‘lardi.”

Yana bir bor men bu javobni qabul qilib bosh irg‘adim. Men buni qabul qildim, chunki bu men u uchun rejalashtirgan narsamni alovlantiradi.

Va men uning sex uslubini to‘liqligicha o‘zida mujassam etaman. Men unga ozor berishdan va uni qonatishdan rohatlanaman, u esa? U Adeline Reilly bilan hech qachon uchrashmagan bo‘lishni orzu qilib qoladi.

Author: H.D.Carlton
Translator: Kristina Agata

8 — BOB

Manipulyator

Daya Lukeni uyiga olib boradi, men esa Archni manorga qaytaraman. U meni o‘z uyiga taklif qilgandi, lekin men o‘z uyimda o‘zimni ko‘proq xavfsizlikda his qildim. Ko‘proq vaziyatni nazorat qilayotgandek edim.

O‘ylab qarasam, uni o‘rmonlar bilan o‘ralgan, sivilizatsiyadan bir necha mil uzoqlikda va tik qoya ustida joylashgan uyga olib kelmasligim kerak edi. Eng yomoni, atrofimda o‘ralashib yuradigan va uyga buzib kirishni xush ko‘radigan ta’qibchim bo‘la turib-a.

Xudoyim, bu juda ahmoqona ish bo‘ldi.

Uyim hech qaysi jihatdan xavfsizroq emas, lekin uning uyiga borishga o‘zimda kuch topolmadim. Men notanish joylarda begona odamlar bilan bo‘lishni yoqtirmayman. Xuddi hech qachon qaytib chiqolmaydigan uyga kirib borayotgandek tuyulaveradi. Bu meni juda ojiz his qilishimga sabab bo‘ladi, garchi hozirning o‘zida ham bo‘lishi mumkin bo‘lgan eng ojiz holatda bo‘lsam ham.

— Uying juda go‘zal ekan, — deydi Arch mehmonxona va oshxonani ko‘zdan kechirib, maqtov aytarkan. Men gulqog‘ozni zamonaviyroq qora peysli naqshligiga almashtirgandim, dahshatli oltinrang pardalarni tashlab yuborib, o‘rniga qizillarini tutgandim va divanlarni qizil charmga yangilagandim.

Lekin uning ko‘zlari qora yog‘och zinalarga qayta-qayta qadalardi, xuddi u zinalar yotoqxonamga olib borishini biladigandek.

Lekin mening rejam boshqacha edi.

— Bu hali eng zo‘r joyi emas, — deb uni qiziqtiraman va qo‘lidan ushlab, Parson Manor’dagi eng yoqtirgan xonamga — yo‘lak bo‘ylab yetaklayman.

Shisha xona.

Men bu yerga tez-tez kelavermayman. Bu buvim ikkimiz birga eng ko‘p vaqt o‘tkazgan joyimiz edi. Xonada hali ham uning nafasi ufurib turganda bu yerga kirish og‘riqli.

Chuqur nafas olib, qo‘shaloq eshiklarni ochaman va ichkariga qadam qo‘yaman.

Bu xona shaffof quti kabi. Shift, devorlar, atrofimizdagi barcha narsa bir ulkan derazadan iborat. Shuningdek, bu eng go‘zal maysazor va ko‘rinishga ega joy. U qoya chetiga qaragan, suvlar oy yog‘dusida mavjlanadi.

Lekin eng e’tiborga molik qismi to‘g‘ri tepamizda edi. Yulduzlar shunday go‘zalki, nafasni qaytaradi. Bu yerda sun’iy chiroqlar xalal bermaydi. Tungi osmon qora fonda jaranglab, porlab turgan olmos sharchalardek yorishib turibdi.

Arch qarshisidagi manzarani tomosha qilarkan, boshi sekin buriladi. Keyin esa og‘zi ochilgancha tepaga, osmonga tikilib, boshini orqaga tashlaydi.

Meningcha, bu ushbu erkak xunuk ko‘ringan kamyob daqiqalardan biri bo‘lsa kerak. Lekin men uchun bu uning butun tun davomidagi eng jozibali holati edi.

U yuz ifodasi va harakatlarini nazorat qilish haqida o‘ylamayapti, ssenariy bo‘yicha harakat qilmayapti. U shunchaki atrofdagi go‘zallikdan hayratga tushgan bir erkak.

— Jin ursin, — deydi u nihoyat, ovozida chuqur hayrat bilan. U menga qayta buriladi, ko‘zlarining chetlari zavqdan chaqnab turardi.

Ko‘zlaridagi ko‘k oylar men tushunolmaydigan bir tuyg‘u bilan porlardi. Toki o‘sha niqob yana yuziga qaytgunicha, men uning g‘amgin ko‘ringanini payqamadim. Ma'yus edi.

Men buning sababini bilmoqchi edim, lekin uning ko‘zlari gaz plitasining gorelkasidek qizib borayotganini ko‘rib, bu imkoniyat boy berilganini angladim.

— Senda bu yerda alohida bir ajoyibot bor ekan, — deydi u sekin, menga tomon sekin yaqinlashib. Yulduzlar allaqachon uning e’tiboridan qochgandi, endi u ko‘z uzolmayotgan yagona narsa bu men edim.

— Shunday, — deyman pichirlab, hansiragancha uning yaqinlashishini kuzatib.

Boshimning orqasida kichik bir turtki paydo bo‘ladi — bu ichki his bo‘lib, shisha qutida ekanligimni va tashqarida soya poylab turgan bo‘lishi mumkinligini eslatardi. U yerda sodir bo‘layotgan hamma narsa kaftdagidek ko‘rinib turardi.

Uning tashqarida bo‘lishi mening bir chetimga ham tegmasdi. Men o‘zini menga egalik qilaman deb o‘ylaydigan o‘sha aqli raso bo‘lmagan kimsaga nimadir isbotlamoqchi edim. Unga menga egalik qila olmasligini ko‘rsatib qo‘ymoqchiman.

Mening tanamga faqat men ruxsat bergan odamgina egalik qiladi. Men Archning qo‘llari menga tegishiga yo‘l qo‘yaman. Terimning har bir dyuymini silaydigan va ortidan lablari ergashadigan qo‘llar. U meni tamoman qondirmaguncha va ismimni ham unutib qo‘ygunimcha menga egalik qilishiga izn beraman.

Unga buni qilishi mumkinligini aytganim uchun ruxsat beraman.

Arch ustimda qaddini rostlab, gavdasini tanamga jipslashtiradi va ko‘kragimni o‘z ko‘kragiga bosadi. Uning issiqligi meni qamrab olgach, nafasim to‘xtab qoladi, u belimdan mahkam quchib, o‘ziga tortadi.

Uning menga jipslashib turgani yoqadi. Tanamning yumshoqligi uning baquvvat tanasiga moslashadi. Bu... yoqimli. Yaxshi.

Arch bir zum ko‘zlarimga chuqur tikiladi. Keyin esa boshini egib, lablarimni o‘z lablari orasiga ohista oladi.

Men xo‘rsinib qo‘yaman, uning yumshoq lablari xuddi qoya etagidagi to‘lqinlar toshlarga urilgandek, bir maromda harakat qilardi.

Men uning og‘ziga inqillab, ko‘proq narsani tusab, o‘pich hissini chuqurlashtiraman va dilimdagini o‘rtaga tashlab, tilimni ichkariga kirgizish uchun lablarini ochaman.

U irillab qo‘yadi, u o‘zini tutib tura olmadi. Boshqa qo‘li sochlarim orasiga kirib, boshimni qulayroq egadi va tilini og‘zimga tiqib, kam nazorat bilan, mahorat ila ichkarini zabt eta boshlaydi.

Men oyoqlarim uchiga ko‘tarilib, unga yanada qattiqroq yopishaman. Uning qattiq olati* qornimga botayotganini his qilib qaltirayman, uning kattaligi istagimni yanada alanga oldiradi.

U kichkina emas. Va bu kecha menga aynan shunday narsa kerak edi. Meni rohatdan ko‘r qiladigan va nafasimni kesib, qondiradigan narsa.

Uning tili mening tilim bilan olishardi, tishlari lablarimni tishlab-tishlab olardi. Yana bir inqillash otilib chiqdi va u ham o‘zining ingrash joyi bilan javob bergunicha uning og‘zida aks-sado berdi.

Sochimdagi qo‘li mahkamlanib, og‘zimni tortib oladi va lablariga jag‘im bo‘ylab bo‘ynim va yelkam tutashgan joyga tushishga erkinlik beradi.

Tishlari terimga botganini his qilganimda, u tishlashdan oldin kichik bir ogohlantirish berganida nafasim bo‘g‘ildi. O‘tkir rohat ko‘zlarimni tepaga olib ketdi va uzun inqillash otilib chiqdi.

— Jin ursin, — deb so‘kindi u, vahshiyona ingrash bilan bo‘ynimni yalarkan. — O‘sha shahvoniy ovozing.

Uning tili va tishlari tortib olayotgan rohatga taslim bo‘lar ekanman, ko‘zlarim yumilib-ochilardi.

Uning qo‘llari jinsimning mahkam tortilganini his qilgunimcha pastga sirg‘aladi. Bir sekunddan keyin tugma uzilib ketdi, ortidan zamogimning past shovqini eshitildi.

— Osting men uchun ho‘l bo‘ldimi, Addie? — deb so‘raydi Arch past irillash bilan, bo‘ynimni biroz shafqatsizlarcha tishlab. Bu og‘ritdi va men og‘riqdan burishmay ilojim qolmadi. Uning tili tishlagan joyini silab, og‘riqni bosdi.

— Ha, — deb pichirlayman, rohat og‘riqni bosib ketgani sari.

Uning qo‘li shimim va stringimning old tarafidan pastga sirg‘aladi, barmoqlari pastroqqa tushadi, to o‘rta barmog‘ining uchi ichimga kirgunicha. U qanchalik rost gapirganimni his qilganida, past va chuqur irillash eshitildi.

— Jin ursin, jonim, ana shunday. Endi sening kuylashingni eshitay.

Keyin esa ikkita barmoq ichimga kirib, o‘sha nuqtaga tegish uchun bukiladi. Ko‘zlarim dindir va birgina rohat faryodi mening yagona javobim bo‘ldi. Men faqat shunga qodir edim.

Intuitiv ravishda durbalarimni qimirlatib, uning qo‘liga ishqalanaman. U barmoqlarini uchigacha tortib oladi va yana ichimga tiqadi. Va yana, u meni barmoqlari bilan sikayotganida va men faqat ushlab turishga qodir bo‘lganimda, tirnoqlarim uning kostyumiga botadi.

Buzg‘unchi, xipillagan inqillashlar tomog‘imdan otilib chiqib, u so‘raganidek uning uchun kuylardi.

— Juda chiroyli kuylaysan, — deb pichirlaydi u qulog‘imga. Uning so‘zlaridan so‘ng o‘tkir tishlash ergashdi.

Uning kaftining pastki qismi klitorimga qattiq bosiladi. Uning mohir barmoqlari meni yuqoriroq ko‘taradi, orgazm qornimning pastida tugunlanadi. Lekin u shunday to‘g‘ri ishqalaydiki, rohatdan tizzalarim qaltirab ketadi.

— Oh, — deb ingrayman, nafasim tartibsiz va hansiragan holda.

— Bo‘shanayotganingda ham chiroyli kuylaysanmi, Addie? — deb so‘raydi u qorong‘i pichirlashda.

Bosh irg‘atdim shekilli, lekin aniq bilmayman, chunki bir necha sekund ichida bo‘shanishim keskin nuqtaga yetib, boshim orqaga tashlanadi.

— Menga buni eshitishga imkon ber, — deydi u undab. Barmoqlari chiqib ketadi va qayta kirganida, uchinchi barmoq ham qo‘shiladi. Ko‘zlarim olayib, men jarlikdan pastga qulayman.

Men baqirib yubordim, ovozim chuqur ildiz otgan rohat meni ich-ichimdan kemirganida uzilib ketdi. Ualashmasdan, uning qo‘liga ishqalanib, cheksiz to‘lqinlarni minaman.

— Shunday chiroyli qushcha, — deb pichirlaydi u, qoniqish uning ovozini taranglashtiradi.

Nafasim qisilgan, lekin qandaydir tarzda yanada ochroq holda, men oyoq barmoqlarimda ko‘tarilib, og‘zimni uning og‘ziga bosaman. U ma’qullab g‘ulduraydi va tili bilan lablarimni ayirib tashlaydi. Keyin uning qo‘li yuqoriga sirg‘alib, pastki labimdan barmog‘ini o‘tkazib, suyuqligimni surtib, o‘pishishni uzadi.

— Barmog‘imda ifloslik qoldirding, Eddi. Buni tozalamaslik odabsizlik bo‘ladi.

Men ko‘z muloqotini ushlab turaman, tilim otilib chiqadi, uchi uning barmog‘i bo‘ylab sirg‘aladi. U yovuzlarcha jilmayib, og‘zimni kattaroq ochishimga undaydi.

Aynan uning barmog‘i kirmoqchi bo‘lganida, meni muzdek tuyg‘u qamrab oladi. Bu xuddi men suzib yurgan to‘lqinlar g‘azablanib, tanamni shafqatsiz qoyaga urayotgandek his qildiradi.

Og‘zim to‘xtaydi va ko‘zlarim uning yelkasi oshosha qaraydi. Bu yerda oy yog‘dusi va yorug‘ osmondan tashqari qorong‘i, lekin o‘zimni stadion chiroqlari bilan to‘la xonadagidek his qilaman.

To‘g‘ridagi harakat yuragimni ag‘dar-to‘ntar qilib, oshqozonim tubiga otib yuboradi.

U tashqarida.

Men uni ko‘ra olmayman, hattoki uning sharpasini ham ajrata olmayman. Lekin uning u yerda ekanligini bilaman. Uni his qilyapman.

O‘zgarishni payqab, Arch mendan uzoqlashadi, og‘ir nafas oladi va menga xuddi yaxshiligimni so‘rashni xohlayotganini yoki baribir davom etishini hal qila olmayotgandek qaraydi.

— Nima bo‘ldi? — deb so‘raydi u, e’tiborimni tortish uchun bisepslarimdan ushlab.

— Hech narsa, — deyman uni o‘zimga yaqinroq tortib. — Yaxshisi yuqoriga, xonamga chiqaylik.

Endi men tentak bir odamning qarshisida erkak kishi bilan sikishadigan darajada dimog‘dor emasman. Bo‘shanishimdan kelgan kayfiyat ishonchimni tamoman yo‘qqa chiqardi.

Lekin to‘xtash uchun juda o‘jarman. Men Archni xohlayman. Faqat uni olayotganimda hech qanday voyeristlar bo‘lishini xohlamayman.

— Yulduzlar ostida osting*ni yalatishni xohlamaysanmi? — deb so‘raydi u hayron bo‘lib, menga xuddi ikkinchi boshim chiqib qolgendek qarab.

— Xohlayman, lekin men... — Boshqa bir harakat e’tiborimni chalg‘itganida gapim uzilib qoladi.

Arch oldinga qadam tashlab, menga bosiladi va e’tiborimni yana o‘ziga tortadi. Uni durustroq ko‘rish uchun bo‘ynimni egishim kerak va bu manzara men hech qachon unutmaydigan manzara edi.

— Menimcha, kiyimlaringni yechib, menga o‘sha shahvoniy kichkina tanangni ko‘rsatishing kerak. Keyin esa yotishingni, oyoqlaringni kerishingni va qilgan iflosligingni tozalashimga izn berishingni xohlayman.

Tamoman uyatli bir g‘o‘ng‘illash otilib chiqdi. Bu tovush darhol uning yuzida istehzoli tabassum paydo qildi va yonoqlarimga qon yugurdi, u jinni esa bir zumga unutildi.

Juda silliq chiqdi, ahmoq.

Men bir qadam orqaga chekinaman, tanam bo‘ylab issiqlik sirg‘aladi va qo‘llarimni yon tomonlarimdan tushirib, ikkala bosh barmog‘imni shimimga ilaman.

Ularni oyoqlarim bo‘ylab pastga sirg‘atmoqchi bo‘lganimda, baland gursillagan ovoz tarang sukunatni buzadi va yuragimni tomog‘imga keltirib qo‘yadi. Men cho‘chib tushaman, g‘azabli taqillashdan shimimga qochirib qo‘yishimga sal qoladi.

Archning boshi o‘sha tovush tomonga buriladi, u ham xuddi shunday cho‘chigan edi.

— Mehmon kutyapsanmi? — deb so‘raydi Arch, ovozi biroz biroz hansirab.

O‘zimning tartibsiz nafas olishim ham bir maromda emasdi: — Yo‘q.

Bu xuddi deja vu kabi va bu safar buni kutgan bo‘lsam ham, yosh boladek oyog‘imni tirashga juda yaqinman. Greyson bilan bo‘lgandan farqli o‘laroq, men haqiqatan ham rohatlanayotgan edim.

U yo‘lak bo‘ylab va kirish eshigi tomonga yuguradi, men esa uning izidan chopaman. Ketayotib shimimning tugmasini va zamogini taqaman, bu tun allaqachon tugaganini his qilyapman.

Yo‘lak to‘g‘ri vestibyulga, zinalarning o‘ng tarafidagi kirish joyiga olib boradi. Kirish joyidan oldin to‘xtab, u menga o‘giriladi va ushlab oladi.

— Yo‘lakda qol. Kim bo‘lishidan qat’i nazar, seni ko‘rishlarini xohlamayman.

U ikkilanadi, yuzida g‘alati bir ifda paydo bo‘ladi. Men buni tushunishga gururim yetmay turib, u yana gapiradi, ovozi tarang. — Agar ish rasvo bo‘lsa, militsiya chaqir.

Menda mantiqli jumla tuzish imkoniyati yo‘q edi, sarasima hushimni o‘g‘irlagandi.

Unga ta’qibchim borligini va shisha xonada bo‘lganimizda nimadir ko‘rgandek bo‘lganimni aytishim kerak edi, lekin hammasi juda tez sodir bo‘ldi va endi u faol ravishda o‘zini xavf-xatarga qo‘ymoqda.

Vaziyat meni qo‘rqitgani chalik ehtiroslantiradi ham. Agar bu tundan eson-oman chiqsam, ruhiy kasalliklar shifoxonasiga yotishim kerak.

Chunki mening soyam g‘azabda. Xuddi Greyson shu yerda bo‘lganidagi kabi va men bu yigitning qanchalik xavfli ekanligini bilmayman, lekin u ikkalamizni ham o‘ldirish uchun kelgan bo‘lishi mumkin.

Ayniqsa, u boshqa bir erkak mening pochtamga kesib solib qo‘yish bilan tahdid qilgan o‘sha qo‘li bilan meni bo‘shashtirganini tomosha qilganidan keyin.

Boshimni qo‘llarim orasiga olaman, afsuslanish tanamni ko‘ldagi sharsharaday to‘ldiradi. Men bundan portlab ketayotman, chunki agar ta’qibchi u aytganidek tentak bo‘lsa, men bir erkakning o‘limiga sabab bo‘lishim mumkin. Yoki hech bo‘lmaganda shafqatsizcha majruh bo‘lishiga.

Eshikning g‘ijirlab ochilganini eshitaman. Boshim darhol ko‘tariladi.

— Chiq buyoqqa, bitch. U yerda ekanlingni bilaman, — deb baland ovozda tahdid qiladi Arch.

Burchakdan mo‘ralab, Archning tashqariga chiqqanini kuzataman. Lekin u qurolini sug‘urib olganidan keyin emas. Ko‘zlarim olayib, og‘zim ochilib qoladi va uyimga kimni kirgizganimga hayron bo‘laman. U eshikni ortidan yopadi, eshikning qarsillab yopilishi miyamda aks-sado beradi.

Xato qilganim va men uchun o‘ldirishga tayyor odamni topganim ko‘rinadi. Sikishish masalasi hali so‘roq ostida, lekin uning erkalashlari biror ko‘rsatkich bo‘lsa, menimcha u bu sohada ham yaxshi natija ko‘rsatgan bo‘lardi. Endi har qachongidan ham ko‘proq bu haromida o‘zim o‘ldirgim kelyapti.

Nihoyat meni qondira oladigan erkakni topdim-u, bu ahmoq hammasini rasvo qilyapti.

Xudoyim? Hayotiy tanlovlarim borasida har doim ham bir fikrda emasligimizni bilaman, lekin iltimos, bu sho‘rlik erkak mening kasofatimdan o‘lib ketmasin. Men ichishni tashlayman. Bu safar chin dildan aytyapman.

Va shuningdek, Archning nishonga aniq urishini so‘rab ibodat qilaman. Agar tashqariga chiqib, g‘alati kimsaning miyasiga o‘q yeyib yotganini ko‘rsam, uning o‘limiga aza tutmayman.

Keyingi bir necha daqiqa davomida men hech narsa eshitmayman. Yuragim quloqlarim ostida gursillab urayotganda nimadir eshitish qiyin, lekin o‘q uzilganini adashtirib bo‘lmasdi.

Jin ursin, bu hayajonga chiday olmayman. Boshqa kutishga sabrim yetmay, eshik yonidagi derazaga yuguraman va tashqariga mo‘ralayman.

Arch’ning mashinasi hali ham yo‘limda turibdi, lekin boshqa hech narsani ko‘rmayapman. Murdalar yo‘q. Hech narsa yo‘q.

Ayni damda eng yoqtirmaydigan odamimga tezda duo yo‘llab, eshikni sekin ochaman, biror xavf-xatar yoki urush-janjal tovushini eshitishga harakat qilaman.

Chigirtkalarning chirillashidan boshqa hech narsa eshitilmagach, eshikni kengroq ochib, tashqariga qadam qo‘yaman.

Oyog‘im ostida nimaningdir qarsillagan tovushi tanamni qotirib qo‘yadi.

Ko‘zlarimni yumaman, tilimda yana bir duo. Agar men biror tana qismiga bosgan bo‘lsam... oh Xudoyim — men hozir jinniga aylanaman.

Bir qancha qisqa nafas olib, oyog‘imni chetga suraman va pastga qarayman.

Atirgul, barmoqlarim bilan ezilgan barglari.

— Oh, jin ursin, — deb g‘uldurayman, atirgulni olish uchun pastga egilib. Tikanlari qirqilgan, bu meni kesib olishining oldini oladi, lekin baribir — bu atirgul kimningdir og‘rig‘idan mosuvo bo‘lmagan.

Barglaridan sizib, etigimga tushayotgan narsa — bu yangi qon. Arch yo‘qolgan va undan qolgan yagona narsa — qonli atirgul.

Qo‘llarim qaltiragancha, telefonimni orqa chuntagimdan yulib olaman va militsiya chaqirish uchun blokdan chiqaraman. Telefon yorishadi va o‘sha paytda men boshqa bir xabarni ko‘raman — klubda kelgan va men qunt bilan e’tiborsiz qoldirgan xabarni.

NOMA'LUM: O‘zingni aybdor his qilma, jonim. Men behuda tahdid qilmayman, shuning uchun buni saboq deb bil.

Qizil va ko‘k chiroqlar qarshimdagi dunyoni yoritadi va miltillovchi ranglar ko‘nglimni aynitadi. Militsiya xodimlari va itlar atrofdagi hududni tintuv qilayotganda, qornimning tubida vahima to‘planadi.

Ofitser atirgulni musodara qildi, ammo qon qo‘llarimga dog‘ bo‘lib tushgan — jismonan va majoziy ma’noda. Barmoqlarimni bir-biriga ishqalayman, quritilgan qon terimdan ko‘chib tushishini kuzataman.

Ko‘z yoshim oqib tushadi, lekin uni tezda artib tashlayman.

Men bir odamni o‘ldirdim.

Xavfli bir kimsaning poylab yurganini bila turib, uni bu yerga olib keldim va baribir shunday qildim.

Endi esa u yo‘q.

— Xonim? Sizga bir nechta savol berishim kerak, — deydi sherif Uolters, men hozir o‘tirgan ayvon zinalari tomon yurib kelarkan.

Men uni bolaligimdan beri bilaman. U onam bilan birga o‘qigan va ular yaxshi do‘st bo‘lishgan. Vaqti-vaqti bilan onam uni kechki ovqatga taklif qilib turardi. U har doim mehribon bo‘lgan. Kamgap va xushmuomala, u har doim gapirishdan ko‘ra tinglashga ko‘proq qiziqayotganga o‘xshardi.

U baland bo‘yli, baquvvat odam, kamida olti-yetti fut keladi. Menimcha, uning oilasi gigantlardan kelib chiqqan, chunki otasi va akalari ham shunchalik daxshatli darajada yirik. Otasi sherif bo‘lgan, undan oldingisi ham. Ishonchim komilki, uning bir nechta akalari ham militsiya xodimlari.

Naxang militsionerlarning bir katta oilasi. Dunyoga aynan shu kerak edi-a.

Sherif Uoltersning yanoqlariga soqol o‘sgan, jigarrang ko‘zlari esa horg‘in va ehtiyotkor.

Men kelgan xodimga allaqachon hamma narsani aytib berdim, lekin bir odam yo‘qolganini va menga qonli atirgul sovg‘a qilinganini aytganimda, u qidiruv guruhini tashkil qilish haqida ko‘proq qayg‘urdi.

Meni qalin o‘rmon o‘rab olganini hisobga olsak, o‘sha kimsaning Archni qayerdadir mashinaga o‘tqazib, haydab ketguncha piyoda olib ketgan bo‘lishi ehtimoldan xoli emas.

Men burnimni tortaman, burnimdagi quyuq suyuqlikni arfaman va boshimni irg‘itaman.

— Ha, albatta.

— Bugun kechqurun siz bilan birga bo‘lgan odamning ismini ayta olasizmi?

— Archibald Talaverra, — deb javob beraman robotdek. Aftidan, Archning manmanlik qilib, menga to‘liq ismini bergani o‘z samarasini berdi. Deyarli jilmayib qo‘yaman, lekin bu umuman kulgili emas edi.

Sherif darhol gapirmaydi. Men unga qarayman va uning qalin qora qoshlari peshonasida baland ko‘tarilganini payqayman.

— Talaverra, a? Bu odam sizga yaxshilik qilgan bo‘lishi mumkin, — deydi u, oxirgi qismini pichirlab.

— Nima? — deb tovush chiqaraman, ko‘zlarimning chetlari yumaloqlashib.

Sherif xo‘rsinadi va qalin, qora sochlarini qo‘li bilan silaydi. Yoshligida u jozibali bo‘lganiga ishonchim komil. Lekin hozir sochi va ko‘zlari hamda og‘zining chetlariga ajinlar tushgan. U qarigan va horg‘in ko‘rinadi va yillar o‘tib, uning ko‘zlari xiralashgani va charchaganini kuzatganman.

— Talaverralar taniqli jinoyatchilardir, — deydi u menga.

Ko‘zlarim olayib ketadi va o‘sha daqiqada onam meni tarbiyalashda dabdala ish qilganini anglayman. Mening hayotiy tanlovlarim so‘nggi paytlarda juda shubhali.

Tepadagi Shaitan-Xotin bilan uzoq va qattiq gaplashishim kerak bo‘ladi. U meni o‘ldirishga harakat qilmoqda, shekilli. Men shunchaki unga izn berishim kerakmi degan o‘yga borib qolamayapman.

— Qanday jinoyatchilar?

Sherif Uolters quruq lablarini bir tomonga buradi, nimani aytmoqchi ekanligini o‘ylab ko‘rayotganga o‘xshaydi.

— Hech narsa isbotlanmagan. Hech qachon yetarli dalil bo‘lmagan. Lekin ular asosan kokain bilan shug‘ullanishadi. Ehtimol, — deb qo‘shimcha qiladi u oxirida, menga yon ko‘z bilan qarab. — Men shuni aytishim mumkinki, Archibald sobiq xotini tomonidan bir necha bor oilaviy zoravonlikda ayblangan. U, albatta, ayblovlardan eson-oman chiqib ketgan. Lekin u juda shafqatsiz odam sifatida tanilgan.

Yuzimni burib, yuzimni qo‘llarim bilan berkitaman.

Sherif Uolters meni yig‘layapti deb o‘ylab, noqulay tarzda yelkamga urib qo‘yadi. Lekin ko‘zlarim Saxara cho‘lidek quruq edi. Yig‘lash uchun juda g‘azabdaman. Shunday ahmoq bo‘lganim va tasodifiy bir erkakni uyga olib kelganim uchun o‘zimdan g‘azabdaman.

O‘sha erkakning o‘limiga sabab bo‘lganim uchun g‘azabdaman. Xavfli oilaga aloqador bo‘lgan erkak.

— Unining oilasi mening ortimdan tushadimi?

— Yo‘q, — deb javob beradi u keskin. — U oilaning bir mil uzunlikdagi dushmanlar ro‘yxati bor. Ular tasodifiy bir qiz bilan shug‘ullanishmaydi. Ular sizni surishtirishlari mumkin, lekin hech narsa topishmagach, kimni g‘azablantirgan bo‘lishsa, o‘shani qidirishga tushishadi.

Boshimni irg‘itaman, bundan biroz xotirjam bo‘laman.

— Agar ular atirgul haqida bilib olishmasa, albatta.

Yuragim quduqqa tushgan toshdek cho‘kib ketadi. Boshimni ko‘tarib, unga qarayman, uning ma’nosini tushunaman.

— O‘sha atirgul shaxsiy edi, Adeline. Bu nimani anglatishini bilasizmi?

— Menda... ta’qibchim bor. Men oxirgi paytlarda uyimga buzib kirilgani va qayerga borsam atirgullar paydo bo‘layotgani haqida bir necha bor ariza berganman.

Sherifning qoshlari chimiriladi.

— Men sizning papkangizni ko‘rib chiqdim. Ta’qibchi haqida hech qanday ariza berilmagan.

Mening umurtqam to‘g‘rilanib, men bo‘ylab shok to‘lqini o‘tadi.

— Nima demoqchisiz? — deb so‘rayman, ovozim chinqirgan va g‘azabli. — Men bir nechta ariza berganman!

— Tinchlaning, — deydi sherif Uolters, so‘zlariga mos ravishda qo‘llarini yoyib. — Bo‘limga qaytganimda chuqurroq ko‘rib chiqaman. Hozir nima bo‘layotganini aytib bera olasizmi?

Yuragimni sekinlashishga majbur qilib, sodir bo‘layotgan hamma narsani aytib beraman. Men uyda yolg‘iz bo‘lganimda ichilgan alkogol stakanlari haqida. Atirgullar haqida. Va me’yoriy bo‘lmagan tahdidli xat haqida.

Sherif Uolters diqqat bilan tinglaydi, bloknotini chiqarib, men gapirayotganimda qaydlar qiladi. Tugatganimda, o‘zimni oldingidagidan ham ko‘proq horg‘in his qilaman.

— Men buni ko‘rib chiqaman. Lekin Adeline? Agar Talaverralar sizning ta’qibchingiz borligini bilib olishsa, ular aybni sizga qo‘yishlari mumkinligini tushunasizmi?

Men ortimga tisarilaman, militsioner meni jinoyatchi oila ortimdan tushishi mumkinligidan ogohlantirayotganidan tamoman hayratdaman. Lekin u hech qachon haqiqatni yashirmagan yoki pardalamagan. Bir necha bor dadam muayyan narsalar haqida tafsilotlarni so‘ragan va sherif unga ruxsat berilgan har qanday narsani oshkor qilgan.

Onam kechki ovqat stolida — bola qarshisida dahshatli suhbatlar uchun ikki erkakka baqirishga majbur bo‘lgan bir necha holatlar bo‘lgan. Sherif Uolters kechirim so‘rardi, lekin u hech qachon afsuslangandek ko‘rinmasdi.

— Bunga yo‘l qo‘ymaslik uchun qo‘limdan kelgan hamma narsani qilaman, — deya ishontiradi u. Qandaydir tarzda, bu meni zarracha ham xotirjam qilmaydi.

Xo‘rsinib, o‘girilaman va qalin daraxtlarga tikilaman, qizil va ko‘k chiroqlar miltillab, raqs tushayotgan soyalar ziyofatini yaratmoqda.

Boshimni irg‘itaman, uning yordamini qanday bo‘lsa shunday qabul qilaman. Bu odam jinoyatchining bo‘sag‘amga kelishini to‘xtatish uchun hech narsa qila olmaydi.

Bu jinoyatchi oila bo‘ladimi yoki ahmoq ta’qibchimi, baribir.

Author: H.D.Carlton
Translator: Kristina Agata

Chapter 4

Tong otdi, va men yotoqxonamning derazasini ochib, sovuq tun havosining qoldig‘ini ichkariga kiritdim va saroy libosini yechdim. Butun vujudim o‘t bo‘lib yonmoqda. Terim go‘yo o‘zimga torlik qilayotgandek, yuragim esa tinimsiz tez urmoqda.

Men saroyda ko‘p marta bo‘lganman. Qanotlari yulib tashlangan yoki haqoratlangan jonivorlardan ko‘ra dahshatliroq manzaralarni ham ko‘rganman. Pariylar yolg‘on gapira olmasliklarini turli aldovlar va shafqatsizliklar bilan qoplashadi. Buzilgan so‘zlar, hazillar, ataylab yashirilgan haqiqatlar, topishmoqlar, mish-mishlar va bir-birlariga qarshi qadimgi, yarim esdan chiqqan o‘ch olishlar shular jumlasidandir. Bo‘ronlar ularga qaraganda o‘zgaruvchanroq emas, dengizlar ham ulardek beqaror emas.

Masalan, Madok qizil qalpoqli maxluq sifatida suv parisi dengiz ko‘piklarini qanday sog‘insa, qon to‘kilishini shunchalik sog‘inadi. Har bir jangdan so‘ng u o‘zining qalpog‘ini dushmanlarining qoniga botiradi. Men qurolxonada shisha ostida saqlanadigan o‘sha qalpog‘ini ko‘rganman. Mato qotib qolgan va deyarli qora ranggacha quyuqlashgan qo‘ng‘ir tusga bo‘yalgan, faqat bir nechta joyidagina yashil dog‘lar ko‘rinib turadi.

Ba’zan pastga tushib, quritilgan qon chiziqlaridan o‘chgan ota-onamni topishga urinib, unga tikilib turaman. Nimadir his qilishni xohlayman, shunchaki taraddudli ko‘ngil aynishidan boshqa narsani his qilgim keladi. Men ko‘proq narsani tuya olishni istayman, lekin unga har safar qaraganimda, kamroq narsani his qilaman.

Hozir qurolxonaga borishni o‘ylayman, lekin bormayman. Derazam qarshisida turib, o‘zimni qo‘rqmas ritsar sifatida tasavvur qilaman, yuragini barmog‘iga yashirib, keyin o‘sha barmog‘ini chopib tashlagan jodugar deb tasavvur qilaman.

— Men juda charchadim, — deyman ovoz chiqarib. — Juda charchadim.

O‘sha yerda uzoq o‘tiraman, ko‘tarilib kelayotgan quyosh osmonni tillarangga bo‘yayotganini, suv qaytayotganda to‘lqinlar qirg‘oqqa urilayotganini kuzataman, shu payt bir maxluq uchib kelib derazam chetiga qo‘nadi. Avvaliga boyqushga o‘xshaydi, lekin ko‘zlari g‘alati.

— Nimadan charchading, shirinlik? — deb so‘raydi u mendan.

Men xo‘rsinib, birinchi marta rostini aytaman. — Ojiz bo‘lishdan.

Maxluq yuzimga tikilib qaraydi-da, tun qo‘yniga uchib ketadi.

Kun bo‘yi uxlab, sarosimada uyg‘onaman, to‘shagimni o‘rab turgan uzun, naqshli pardalarni surib chiqaman. Yuzimning bir chetida so‘laklarim qurib qolgan edi.

Meni hammom suvi kutayotganini ko‘raman, lekin u sovib qolibdi. Xizmatkorlar kelib-ketishgan bo‘lsa kerak. Baribir ichiga tushib, yuzimga suv sepaman. Pariylar yurtida yashar ekansan, hamma atirgul yoki ezilgan qarag‘ay ignabarglari, quritilgan qon yoki bo‘tako‘z hididan anqib turishini sezmaslikning iloji yo‘q. O‘zimni yaxshilab yuvib tashlamasam, qo‘ltiq terim va achigan og‘iz hididan hidlanib yuraman.

Tatterfell chiroqlarni yoqish uchun kirganda, meni tushdan keyin boshlanib, kechgacha cho‘ziladigan darsga tayyorlanayotganimni ko‘radi. Egatli charm etik va Madokning nishoni tushirilgan tunika kiyganman — xanjar, yonboshiga yotqizilgani uchun piyolaga o‘xshab qolgan hilol va ipak iplar bilan tikilgan bir tomchi qon.

Pastga tushib, Taryinni ziyofat stolida yolg‘ir o‘tirganini, qichitqi o‘t choyidan xo‘plab, nonushta tishlab o‘tirganini ko‘raman. Bugun u hech narsa qiziqarli bo‘lishini aytmayapti.

Madok — ehtimol ayb yoki uyat tuyg‘usidan kelib chiqib — bizga Pariy farzandlaridek munosabatda bo‘lishlarini talab qiladi. Biz ular bilan bir xil darslarni olishimizni, ularga berilgan narsalar bizga ham berilishini xohlaydi. O‘tmishda Oliy Saroyga almashtirib ketilgan bolalar keltirilgan, ammo ularning birortasi ham zodagonlardek tarbiyalanmagan.

U buni ularni bizdan qanchalik nafratlanishga majbur qilishini tushunmaydi.

Minnatdor emasman desam, yolg‘on bo‘ladi. Darslar menga yoqadi. O‘qituvchilarga aqlli javoblar qaytarish — buni hech kim mendan tortib ololmaydi, hatto o‘qituvchilarning o‘zlari ba’zan buni inkor etishga urinishsa ham. Men dildan chiqmagan maqtov o‘rniga ma’qullovchi bosh irg‘atishni ham qabul qilaman.

Men buni qabul qilaman va xursand bo‘laman, chunki bu ularga yoqish-yoqmasligidan qat'i nazar, men ham bu yerga tegishli ekanligimni anglatadi.

Vivi ilgari biz bilan borar edi, lekin keyin zerikib, bormay qo‘ydi. Madok g‘azablandi, lekin uning biror narsani ma’qullashi Vivini battar nafratlantirgani uchun, uning barcha po‘pisa va g‘azablari qizni bu yerga aslo qaytmaslikka yana-da qat'iy qaror qildirdi. U bizni ham u yerga bormasdan o‘zi bilan uyda qolishga ko‘ndirmoqchi bo‘ldi, ammo agar Taryn ikkalamiz Pariy bolalarining makrlarini darslarni tashlab ketmasdan yoki Madokga shikoyat qilmasdan yengib o‘ta olmasak, u holda o‘sha makrlar yanada ulkanroq va o‘limga olib keluvchi miqyosda amalga oshadigan Saroyni boshqara olishimizga u qanday qilib ishonadi?

Taryn ikkalamiz savatlarimizni tebratib yo‘lga tushamiz. Oliy Qirol saroyiga borish uchun Insmirdan chiqishimiz shart emas, ammo biz yana ikki kichik orol — Insmoor (Tosh orol) va Insweal (G‘am orol) qirg‘oqlari bo‘ylab o‘tamiz. Uchala orol ham suv ostidagi yarim ko‘rinib turuvchi tosh yo‘llar va biri-biridan sakrab o‘tish mumkin bo‘lgan yirik toshlar bilan tutashgan. Bug‘ular suruvining bir qismi eng yaxshi o‘tloqlarni qidirib Insmoor tomon suzib bormoqda. Taryn ikkalamiz Niqoblar ko‘li yonidan o‘tib, sutli o‘rmonning chekka qismidan, oqish, kumushrang tanalar va oqartirilgan barglar orasidan yo‘l topib o‘tamiz. U yerdan biz qoya g‘orlari yaqinida quyoshda tovlanib yotgan, tangachalari tushdan keyingi quyoshning tilla rang nurini qaytarayotgan suv parilarini ko‘ramiz.

Zodagonlarning barcha bolalari, yoshidan qat'i nazar, qirollikning turli burchaklaridan kelgan o‘qituvchilar tomonidan saroy hududida o‘qitiladi. Ba’zi kunlari tushdan keyin zumrad moxlar bilan qoplangan o‘rmonzorlarda, boshqa oqshomlarda esa baland minoralarda yoki daraxtlar tepasida dars o‘tamiz. Biz osmondagi yulduzlar harakatini, o‘t-o‘lanlarning shifobaxsh va sehrli xususiyatlarini, qushlar, gullar va odamlar tillarini hamda Pariylar tilini (garchi u ba’zan og‘zimda burishib ketsa ham) o‘rganamiz, topishmoqlar tuzish sirlari bilan tanishamiz, yaproqlar va tikonlar ustidan ovoz chiqarmasdan, iz qoldirmasdan yurishni mashq qilamiz. Bizga arp va lyutna chalishning nozik jihatlari, kamon va xanjar tutish san’ati o‘rgatiladi. Taryn ikkalamiz ularning sehrgarlik mashqlarini kuzatamiz. Dam olish uchun esa keng yashil maydonda, daraxtlar ostida urush o‘yinini o‘ynaymiz.

Madok meni yog‘och qilich bilan ham qo‘rqinchli jangchi bo‘lishga o‘rgatgan. Taryn ham yomon emas, garchi u endi mashq qilishni lozim topmasa ham. Yozgi Turnirda, bir necha kundan so‘ng, bizning soxta urushimiz qirollik oilasi ko‘z o‘ngida bo‘lib o‘tadi. Madokning tavsiyasi bilan shahzodalardan yoki malikalardan biri menga ritsar unvonini berib, o‘z shaxsiy qo‘riqchilari safiga olishi mumkin. Bu o‘ziga xos quvvat, o‘ziga xos himoya bo‘lar edi.

Va shu orqali men Taryinni ham himoya qila olardim.

Maktabga yetib boramiz. Shahzoda Kardan, Lok, Valerian va Nikasiya allaqachon boshqa pariylar bilan birga o‘tloqda cho‘zilib o‘tirishibdi. Kiyik shoxli qiz — Pozi — Kardan aytgan bir gap ustida xoxolab kulyapti. Biz adyolimizni yoyib, daftarlarimiz, qalamlarimiz va siyohdonlarimizni chiqarganimizda ular bizga qarab ham qo‘yishmaydi.

Yengil nafas olaman.

Darsimiz Dengiz osti malikasi Orlag bilan yerdagi turli pariylar qirollari va qirolichalari o‘rtasidagi nozik muzokaralar tarixi haqida. Nikasiya Orlagning qizi bo‘lib, Oliy Qirol saroyiga tarbiyalash uchun yuborilgan. Qirolicha Orlagning go‘zalligi haqida ko‘plab qasida bitilgan, garchi u xuddi qiziga o‘xshasa, fe’l-atvori haqida bunday deb bo‘lmaydi.

Nikasiya dars davomida o‘z kelib chiqishidan mag‘rurlanib o‘zini ko‘z-ko‘z qiladi. O‘qituvchi Termitlar saroyining lordi Roybenga o‘tganda, mening qiziqishim yo‘qoladi. Fikrlarim tarqoqlashadi. Buning o‘rniga turli usullarni — zarba, sanchish, qaytarish, to‘sishni o‘ylay boshlayman. Qalamimni xanjar dastasidek qattiq siqib ushlab, konspekt qilishni unutib qo‘yaman.

Quyosh osmonda pastga qarab og‘ganda, Taryn ikkalamiz uydan olib kelgan non, sariyog‘, pishloq va olxo‘rilar solingan savatlarimizni ochamiz. Ochko‘zlik bilan bir bo‘lak nonga sariyog‘ surtib yeyman.

Yonimizdan o‘tib ketayotgan Kardan men ovqatni og‘zimgacha olib borganimda, uni tuproqqa bulg‘ab tashlaydi. Boshqa pariylar kulishadi.

Boshimni ko‘tarib qarasam, u menga kichkina sichqonni yeb-yemasligini o‘ylab turgan yirtqich qushdek shafqatsiz zavq bilan tikilib turibdi. U tikanlar naqshlangan yoqasi baland tunika kiygan, barmoqlari uzuklarga to‘la. Uning istehzoli tabassumi eski odatiga aylangan.

Tishlarimni g‘ijirlataman. Agar bu masxaralarga e'tibor bermasam, uning qiziqishi so‘nishini o‘zimga aytaman. U ketib qoladi. Men bunga yana ozgina, yana bir necha kun chidab tura olaman.

— Nimadir bo‘ldimi? — deb so‘raydi Nikasiya mayin tovushda, oldimizga kelib qo‘lini Kardaning yelkasiga tashlab. — Tuproq. Sen o‘sha yerdan chiqqansan, fani. Tez orada yana o‘sha yerga qaytasan. Katta tishlam tishlab ko‘rchi.

— Majburlab ko‘r-chi, — deyman o‘zimni to‘xtatib qololmay. Eng zo‘r javob emas, ammo kaftlarim terlay boshlaydi. Taryn cho‘chib tushadi.

— Qila olaman, bilasanmi? — deydi Kardan, hech narsa uni bundan ortiq xursand qilolmaydigandek iljayib. Yuragim tezroq ura boshlaydi. Agar boychechak rezavorlari ipini taqmaganimda, u meni tuproqni qandaydir lazzatli taom deb o‘ylashim uchun sehrlab qo‘yishi mumkin edi. Faqatgina Madokning mavqei uni ikkilanishga majbur qilardi. Qimirlamayman, tunikam ostiga yashirilgan, har qanday sehr ish berishini to‘xtatishiga umid qilgan marjonimga teginmayman. U buni topib olib, bo‘g‘zimdan yulib tashlamasligiga umid qilaman.

Kunlik o‘qituvchi tomon ko‘z yugurtiraman, ammo keksa fuka burnini kitobga tiqib olgan edi.

Kardan shahzoda bo‘lgani uchun, hech kim unga tanbeh bermagani, hech kim uning qo‘lini qaytarmagani aniq. U qanchagacha borishini va o‘qituvchilarimiz unga qancha yo‘l qo‘yib berishini hech qachon bilmayman.

— Buni xohlamaysanmi o‘zi? — deb so‘raydi Valerian soxta hamdardlik bilan va tushlik ovqatimizga yana tuproq tepib. Uning kelganini ham sezmagan edim. Bir safar Valerian mening kumush qalamimni o‘g‘irlab ketgan, Madok esa buning evaziga o‘z stolining ko‘zidan yoqut o‘rnatilgan qalamini olib kelib bergandi. Bu Valeriinni shunday g‘azablantirganki, u yog‘och amaliyot qilichi bilan boshimning orqa qismiga urib yuborgan edi. — Agar savatlaringdagi hamma narsani yeb bitirsang, butun tushdan keyin senga mehribon bo‘lishga va’da bersak-chi? — Uning tabassumi keng va soxta. — Bizni do‘st sifatida xohlamaysanmi?

Taryn tizzasiga qaraydi. Yo‘q, demoqchiman. Biz sizlarni do‘st sifatida ko‘rmoqchimiz, demayman.

Javob bermayman, lekin yerga ham qaramayman. Kardaning nigohiga tikilaman. Ularni to‘xtatish uchun hech qanday so‘z topa olmayman, buni bilaman. Bu yerda menda hech qanday kuch yo‘q. Ammo bugun o‘z ojizligimdan chiqqan g‘azabni yuta olmayapman.

Nikasiya sochimgan bir to‘g‘nog‘ichni sug‘urib oladi, natijada o‘rilgan sochlarimdan biri bo‘ynimga tushadi. Uning qo‘liga urib yuboraman, lekin hammasi juda tez sodir bo‘ladi.

— Bu nima? — U tepasida mayin do‘lana rezavorlari g‘ujasi bo‘lgan tillarang to‘g‘nog‘ichni ushlab turibdi. — Uni o‘g‘irladingmi? Sen buni senga go‘zallik beradi deb o‘yladingmi? Bizdek qilib qo‘yadi deb o‘yladingmi?

Yonoqlarimning ichki tomonini tishlayman. Albatta, men ham ularga o‘xshashni xohlayman. Ular qandaydir ilohiy olovda tovlantirilgan xanjarlardek go‘zal. Ular abadiy yashashadi. Valerianning sochi sayqallangan oltindek porlaydi. Nikasiyaning qo‘l-oyoqlari uzun va mukammal shaklda, og‘zi marjonning pushti rangida, sochi esa dengizning eng chuqur, eng sovuq qismining rangida. Valerianning ortida jimgina turgan, qiyofasi ehtiyotkorona loqaydlikka o‘rgatilgan tulki ko‘zli Lokning jag‘i quloq uchidek o‘tkir. Kardan esa qolganlardan ham go‘zalroq, qarg‘aning qanotidek tovlanuvchi qora sochi va qizning yuragini sug‘urib olishga yetarlicha o‘tkir yonoq suyaklari bor. Men undan boshqalarning hammasidan ko‘ra ko‘proq nafratlanaman.

Unga shunchalik nafrat bilan qaraymanki, ba’zan unga qaraganimda nafas ololmay qolaman.

— Sen hech qachon bizga teng kelolmaysan, — deydi Nikasiya.

Albatta, yetolmayman.

— Oh, qo‘yinglar, — deydi Lok beparvo kulib, qo‘lini Nikasiyaning beliga tashlab. — Ularni o‘z g‘ami bilan yolg‘iz qoldiraylik.

— Jude kechirim so‘raydi, — deydi Taryn tezda. — Ikalamiz ham chin dildan uzr so‘raymiz.

— U qanchalik afsusdaligini ko‘rsatib qo‘yishi mumkin, — deydi Kardan cho‘zib. — Unga aytib qo‘yinglar, u Yozgi Turnirga qatnashmasin.

— Yutqazib qo‘yishimdan qo‘rqyapsanmi? — deb so‘rayman, bu aqlli ish emasdi.

— Bu faniylar uchun emas, — deb ogohlantiradi u, sovuq ovozda. — Chiqib ket, yo‘qsa afsuslanib qolasan.

Og‘zimni ochaman, lekin Taryn mendan oldin gapiradi. — Men u bilan bu haqda gaplashaman. Hechqisi yo‘q, shunchaki o‘yin-da.

Nikasiya singlimga saxiy tabassum taqdim etadi. Valerian tizzalariga tikilib, ko‘zlarini Tarynning gavdasida to‘xtatadi. — Hammasi shunchaki o‘yin.

Kardaning nigohi nigohim bilan to‘qnashadi, va men bilaman, u hali mening ishimni oxiriga yetkazgani yo‘q, hali bu boshlanishi xolos.

— Nega ularga bunchalik chap berding? — deb so‘raydi Taryn ular o‘zlari uchun yoyilgan quvnoq tushlikka qaytib ketishganda. — Unga qarshi gapirish — bu shunchaki ahmoqlik.

Majburlab ko‘r-chi.

Yutqazib qo‘yishimdan qo‘rqyapsanmi?

— Bilaman, — deyman unga. — Ovozimni o‘chiraman. Men shunchaki... jahlim chiqdi.

— Qo‘rqqaning yaxshiroq, — deb maslahat beradi u. Va keyin boshi bilan irg‘itib, vayron bo‘lgan ovqatimizni yig‘ishtiradi. Qornim g‘urillab ovqat so‘raydi, uni e’tiborsiz qoldirishga harakat qilaman.

Ular mendan qo‘rqishimni xohlashadi, buni bilaman. O‘sha tushdan keyingi soxta urush vaqtida Valerian meni qoqitib yuboradi, Kardan esa qulog‘imga iflos gaplarni pichirlaydi. Tepkilardan, yiqilishlardan terimda ko‘karishlar bilan uyga qaytaman.

Ular tushunmayotgan narsa shuki: Ha, ular meni qo‘rqitishadi, lekin bu yerga kelgan kunimdan beri doim qo‘rqqanman. Meni ota-onamni o‘ldirgan odam tarbiyalagan, maxluqlar yurtida voyaga yetkazganman. Men o‘sha qo‘rquv bilan yashayman, uni suyaklarimga singdirib, e’tibor bermaslikni o‘rganganman. Agar qo‘rqmayotgandek o‘zimni ko‘rsatmaganimda, Madok mulkidagi boyqush patli ko‘rpachalarim tagida abadiy yashiringan bo‘lar edim. O‘sha yerda yotib, o‘zimdan hech narsa qolmaguncha baqirgan bo‘lar edim. Men buni qilishni rad etaman. Men buni qilmayman.

Nikasiya men haqimda yanglishadi. Men turnirda foniylardek biror natija ko‘rsatishni istamayman. Men g‘alaba qozonishni xohlayman. Ularga teng bo‘lishni orzu qilmayman.

Qalbimda ulardan ustun kelishni orzu qilaman.

Author : Holly Black
Translator : Razanera Agata

— 15 —

RHYS

Bridget’ning o‘sha aristokratik, odobli ovozida fuck degan so‘zini eshitib…

Aytgan gapimni qilmaslik uchun, u mendan so‘ragan narsani qilmaslik uchun butun irodamni yig‘ishimga to‘g‘ri keldi.

Ehtiyotkorlikni bir chetga surib, barchasiga so‘kib, ikkalamiz ham qattiq xohlayotgan narsani berishni har qanchalik istamayin, baribir unday qilmadim. Bridget hali ham mast edi. Yarim soat oldingichalik bo‘lmasa-da, baribir qaror qabul qilish qobiliyatini yo‘qotadigan darajada mast edi.

Bu uning o‘z xohishimi yoki spirtli ichimlikning ta’sirimi — umuman tushunmasdim. Axir u Vincent Hauz bilan uyiga ketishga ham tayyor edi-ku, vaholanki undan nafratlanardi.

“Bu va’da emasdi, malika.” Barmog‘im uning terisiga botdi.

“Menga xuddi va’dadek tuyuldi.”

Xudoyim-ey. Vasvasa shunchalik yaqin ediki, uning mazasini deyarli tuyayotgandim. Shunchaki qo‘l uzatib…

Nimalarni o‘ylayapsan o‘zi, Larsen? — deb baqirdi ichki vijdonim. U seni mijozing, ustiga-akasi, lanatiga malika! Hozirgi qilayotganingdan ham battarroq afsuslanadigan ish qilib qo‘ymaslingdan oldin undan daf bo‘l.

Uning yana ikki hafta mijozim bo‘lib turishi hech narsani o‘zgartirmasdi. U baribir mijozim edi va biz bu tunda barcha kasbiy chegaralardan o‘tib bo‘lgandik.

“Men mana shuni nazarda tutgandim,” dedim tishlarim orqasidan, kimmizdan ko‘proq jahlim chiqayotganini bilmay — undanmi yoki o‘zimdanmi. “O‘zingni boshqa odamday tutyapsan. Men bilgan Bridget tansoqchisidan u bilan yotishni so‘ramagan bo‘lardi. Senga nima bo‘lyapti o‘zi?”

Uning yuzi qasirga aylandi. “Men dilrozlik uchun kelganim yo‘q, janob Larsen. Yo men bilan yot, yo buni qiladigan boshqa birini topaman.”

Uni kiyim javoniga shunday egdimki, gavdasi to‘qson darajali burchak hosil qildi, yuzi esa yog‘ochga tegib turardi; u kichik bir qichqiriq chiqarib yubordi.

Unga shunchalik yaqin egildimki, har bir yuzaki, pashshaday tez nafas olishini eshitib turardim. “Shunday qilib ko‘r-chi,” dedim. “Unda bir erkakning sekin va qonli o‘limiga sababchi bo‘lasan. Shuni xohlaysanmi, malika?”

Bridget’ning qo‘llari musht bo‘lib tugildi. “Menga tegmaysan ham, boshqalarning tegishiga yo‘l ham qo‘tmaysan. Unda ayt-chi, o‘zi nima xohlaysan, janob Larsen?”

Seni.

Har bir narsadan, butun lanatiga hayotimdan bo‘lgan alamim eng yuqori nuqtasiga yetdi. “Katta ayoldek emas, o‘spirin qizday tutayotganing sababini bilishni xohlayman!”

Bridget men bilgan eng bosiq inson edi. Har holda, fe’l-atvori o‘zgarishidan oldin shunday edi.

“Chunki bu mening oxirgi imkoniyatim!” deb baqirdi u. Men u bilan ishlagan ikki yil davomida uning ovozini balandlatganini biror marta eshitmagandim. Bu beni shunchalik hayratda qoldirdiki, ushlab turganimni bo‘shatib, orqaga chekindim. Bridget changalimdan chiqib, menga qarash uchun to‘g‘rilandi, ko‘kragi hayajondan ko‘tarilib-tushardi. “Menda bir hafta qoldi. Bir haftadan keyin…”

Tog‘dan tushganday to‘satdan sovuq vahima meni qamrab oldi. “Nimadan keyin?” deb so‘radim, tomog‘imga achchiq o‘t kelib. “Kasalmisan?”

“Yo‘q.” Bridget ko‘zini olib qochdi. “Kasal emasman. Men shunchaki aksariyat odamlar orzu qiladigan narsaga erishyapman.”

Mening bir lahzalik yengil tortishim o‘rnini chalg‘ish egalladi.

“Valiahd malika unvoni,” deb oydinlashtirdi u. U yuzi horg‘in holda javonga suyandi. “Aytishingdan oldin bilaman. Birinchi dunyo muammolari va hokazo. Odamlar ochlikdan o‘lyapti, men esa taxtni meros qilib olayotganimdan shikoyat qilyapman.”

Mening tushunmovchiligim ikki baravar ortdi. “Lekin shahzoda Nikolai…”

“…Taxtdan voz kechyapti. Sevgi uchun.” Bridget alamli jilmaydi. “U oddiy qizni sevib qolishga jur’at etdi va shu sababli tug‘ilishdan berilgan huquqidan voz kechishi kerak. Chunki qonun Eldorra monarxiga asilzoda bo‘lmagan odamga uylanishni taqiqlaydi.”

Lanati. Bu nima, o‘nyettinchi asrmi? “Bu safsata-ku.”

“Ha, lekin bu biz amal qilishimiz kerak bo‘lgan safsata. Shu jumladan men ham, chunki endi taxt vorisi manman.”

Uning boshqa erkakka turmushga chiqishi haqidagi fikrdan og‘zimda nafratli tirjayish paydo bo‘ldi. Bu mantiqsiz edi, lekin unga kelganda mening reaksiyalarimda mantiqdan asar ham qolmasdi. Bridget mening barcha mantiqiy va odobli fikrlarimni yuvib yuborishi mumkin edi.

U mening ichki to‘polonimdan bexabar holda davom etdi. “Saroy kelasi hafta rasmiy e’lon qiladi. Men o‘sha paytgacha hech kimga aytmasligim kerak, shuning uchun hech narsa demaganman.” U yutinib qo‘ydi. “E’londan keyin men rasman taxt vorisi bo‘laman va hayotim endi o‘zimniki bo‘lmaydi. Har bir qilgan ishim va aytgan gapim tojgacha ta’sir qiladi va men oilamni yoki mamlakatimni uyatga qo‘ya olmayman.” U chuqur nafas oldi. “Shuning uchun oxirgi paytlarda biroz… jinni bo‘lib qoldim. Oxirgi marta oddiy odam bo‘lish zavqini surmoqchiman. Nisbatan aytganda.”

Uning kutilmagan xabarini hazm qilar ekanman, jim qoldim.

Bridget — Eldorra’ning bo‘lajak qirolichasi. Haqiqiy shok.

U haq edi, aksariyat ayollar u bilan o‘rin almashish uchun har qanday narsaga tayyor bo‘lardi. Lekin Bridget bir paytlar momaqaldiroq paytida yugurib chiqib, yomg‘ir ostida raqs tushgan qiz edi. Bo‘sh vaqtini hayvonlar boshpanasida ko‘ngilli bo‘lib o‘tkazadigan va dabdabali ziyofatga borishdan ko‘ra uyda muzqaymoq yeb, televizor tomosha qilishni afzal ko‘radigan qiz edi.

U uchun qirolicha bo‘lish orzu emas, balki eng daxshatli tush edi.

“Bu hech qachon men bo‘lishim kerak emasdi. Men zaxiradagisi edim.” Bridget ko‘zlarida yosh bilan miltilladi. Buni ko‘rib ko‘ksim qisilib ketdi. “Bu hech qachon men bo‘lishim kerak emasdi,” deb takrorladi u.

Men uning jag‘idan ushlab, menga qaratguncha ko‘tardim. “Sen ko‘p narsasan, malika. Qaysarsan, g‘ashni keltirasan, yarim vaqtingda boshimga og‘riqsan. Lekin senga va’da beraman, sen zaxiradagi hech narsa emassan.”

U nimjon kulib qo‘ydi. “Bu menga aytgan eng yoqimli gaping bo‘lsa kerak.”

“O‘rganib qolma.”

Yana bir kichik kulgu, tezda yo‘qolgan kulgu. “Men nima qilaman?” deb shivirladi Bridget. “Men tayyor emasman. Hech qachon tayyor bo‘lmayman deb o‘ylayman.”

“Sen Bridget von Ascheberg’san,” dedim men. “Tayyor bo‘lasan.”

Bridget qilayotgan har bir ishida a’lochi edi va qirolicha bo‘lish ham bundan mustasno emasdi.

“Unga qadar esa…” Aytmoqchi bo‘lgan narsamdan afsuslanmaslikni umid qildim. “O‘zing xohlaganday yashaysan. Modomiki bu lanati Vincent Hauz bilan bog‘liq bo‘lmasa.”

Agar o‘sha marazni yana ko‘rsam, shunchaki unga teggani va uning xayolini band qilgani uchun ham har bir suyagini sindirardim. U uning tirnog‘iga ham arzimaydi.

Bridget biroz yorishdi. “Bu men bilan yotishingni anglatadimi?”

Aniq hali ham mast.

Ayni damda umuman pasaymagan tarangligimni his qilib, inqillab qo‘ydim. “Yo‘q, malika. Bu yaxshi fikr emas.”

U peshonasini tirishtirdi. “Lekin bu mening rejamda bor edi-ku.”

O, Xudoyim. So‘rashga ham qo‘rqardim, lekin… “Sening bajarilishi kerak bo‘lgan ishlar ro‘yxating bormi?”

Bridget bosh silkidi. “Eldorra’ga qaytishimdan oldingi.” U barmoqlari bilan sanay boshladi. “Birinchisi, beni hech kim bilmaydigan va parvo qilmaydigan joyga borish. Ikkinchisi, keyinroq biror tadbir haqida qayg‘urmasdan yoki ertasiga vaqtli turmasdan kun bo‘yi yeyish, o‘qish va toboshlash. Uchinchisi, bobom menga baqiradigan darajadagi xavfli, masalan banji-jampingga o‘xshash ishni qilish. Va to‘rtinchisi, o‘zim bermagan orgazmni his qilish.” U yelkasini qisib qo‘ydi. “Bunga ham ancha bo‘ldi.”

Lanat. Endi Bridget’ning o‘ziga orgazm berishi haqidagi xayol abadiy xotiramga muhrlanib qoladi.

Yuzimni qo‘lim bilan artdim. Qanday qilib bu vaziyatga tushib qoldim o‘zi? Tun shunchalik izdan chiqib ketgandiki, yo‘lni umuman ko‘ra olmay qolgandim.

“Birinchisi ehtimol amalga oshmas,” dedi Bridget. “Lekin to‘rtinchisida menga yordam bera olasan.”

U onam ham, harbiylar ham qila olmagan narsani qilmoqchi edi. U meni o‘ldirmoqchi edi.

“Yotib uxla,” dedim zo‘riqqan ovozda. “Yolg‘iz o‘zing. Mastsa va vaqt kech bo‘ldi.”

Bridget shimimni bo‘rttirib turgan joyimga tikildi. “Lekin—”

“Yo‘q.” Bur yerdan ketishim kerak edi. Tezda. “Hech qanday lekin-pekin yo‘q. Ertalab menga rahmat aytasan.”

U e’tiroz bildirishidan oldin, men chiqib ketdim va to‘g‘ri hamomga yo‘l oldim, u yerda dunyodagi eng uzun va eng sovuq dushni qabul qildim. Bu ehtirosimning issig‘ini umuman bosmadi. Qoniqarsiz orgazmga yetgunimcha qo‘lim bilan o‘zimni qoniqtirganim ham yordam bermadi.

Alamimni faqat bir narsa bosishi mumkin edi va men uni ahmoqona ravishda rad etgandim.

Jo‘mrakni o‘chirdim va o‘zimni artdim, uyqusiz tunga rozi bo‘ldim.

Shu bilan birga, Bridget menga ro‘yxati haqida aytganidan beri miyamda pishib yetilayotgan yomon fikr yo‘qolmasdi. Aksincha, u tobora yaxshi fikrga o‘xshab tuyulardi.

Bu jinniylik va ehtimol xavfli edi. Tayyorlanishga vaqtim yo‘q edi va bu barcha tayyorgarligim hamda himoya instinktlarimga zid edi.

Lekin Bridget’ning g‘amgin ko‘zlarini yoki gaplarini miyamdan chiqarib tashlay olmasdim.

Oxirgi marta oddiy odam bo‘lish zavqini surmoqchiman.

“Shundan afsuslanaman,” deb g‘udurladim hamomdan chiqib, noutbukimni ochar ekanman.

Baribir emasmi.

Chunki Bridget’ning xavfsiz bo‘lishini qanchalik xohlasam, uning baxtli bo‘lishini undan ham ko‘proq xohlardim.

Author : Ana Huang
Translator : Kristina Agata