Y/n suvga tusharkan yigit uni tizzasiga tortib oldi. Qizni yengil shoyi libosi suvga tushganda tanadiga yotib egri chiziqlari konturini ochib berdi. Woo Seok uni belini ikki yonidan ushlab turib, tilini ogʻzi ichida aylantirib jilmaydi.

Y/n: Shahzoda... Bu toʻgʻri emas... Meni qoʻyib yuboring...

Qizni yuragi tez ura boshladi. Nafasi boʻgʻildi.

2025-yil yoz fasli

Y/n ishdan uyga kelar ekan eshikni ochib ichkariga kirdi. Qizchasi onasini kelishini eshtishi bilan qoʻlida quyonchasi bilan yugurib kelib onasi etagiga osildi.

Jeri: Oyi... Oyijon!

Y/n: Bunday yopishqoq boʻlma, axir oʻynab kelayotganim yoʻq.

Jeri onasini kayfiyatini tushunib biroz orqaga yurdi.

Jeri: Dadam bilan sizni kutib televizor koʻrdik. Dadam taom pishirgan. Sizga oshxonada dasturxonga tayorlab ustini yopib qoʻydik.

Qiz quvnoq gapirarkan Y/n jilmayib uni boshini uy hayvonini silagandek silab qoʻydi. Keyin uni qoʻliga koʻtarib oldi. Jeri onasini boʻynidan bir qoʻli bilan quchoqlab quyoncha ushlab turgan qoʻlini oldinga choʻzim mehmonxonasiga ishora qildi.

Jeri: Dadamni maydoniga yurushni boshlaymiz!

Y/n qizining yuzidan oʻpib qoʻyib toʻgʻri eri oʻtirgan xonaga kirdi. Xona saramjon edi. Toʻgʻridagi aylanma joylashtirilgan divanlardan birida eri Kim Jay oʻtirardi. Oldidagi oynali stulda bir necha sneklar kino koʻrish paytida yeyish uchun patnizga solingan edi.

Jay: Azizim, keldingmi?

Jay oʻrnidan turib Y/nni yoniga kelib Jerini uni qoʻlidan olib yerga qoʻydi.

Jay: Jeri filmni oʻzing davom ettirasanmi?

Jeri: Uka sovgʻa qilsangiz mayli.

Jeri kulib qoʻyib divanga sakrab oʻtirib filmni sozlab oʻzi yoqtirgan multfilmni qoʻydi. Jay unga qarab jilmaydi. Keyin rafiqasini belidan ushlab oʻziga tortib qoʻliga kelinchak uslubida koʻtarib olib oshxonaga olib bordi. Y/n Jayni boʻyniga qoʻlini oʻrab yuzini uni yelkasiga qoʻydi.

Jay: Shu ishni tashlashga nima deysan. Axir men oilamni boqa olaman. Puldan muammo yoʻq.

Y/n: Kun boʻyi bir uyda oʻtirishni istamayman.

Jay xoʻrsinib qoʻyib rafiqasini krisloga oʻtirgizdi.

Jay: Jeri seni kutib bazan uxlab qolyapti. Ish vaqtingni almashtirsang boʻlmaydimi? Bilasan Jeri oʻjar. Huddi sen kabi.

Jay dasturxondagi toʻrli qopqoqni ochib Y/nga ovqatlarni tayorladi.

Y/n: Boshligʻim bilan gaplashdim. Ishchi soni kamligi sabab biroz kutishimni aytdi. Yangi ishchilar saralanib olingach ish vaqtini sozlab berar ekan.

Y/n qovurilgan mol goʻshti boʻlagini tayoqcha bilan olib piyoladagi guruch ustiga qoʻyib yeyishni boshladi. Jay unu ovqatlanishini kuzatib onda sonda yuzini salfetka bilan artib qoʻydi. Y/n ovqatlanib boʻlgach Jay idishlarni yuvib tahlab qoʻydi. Y/n dasturxonni yigʻishtirib oldi. Jay uni ortidan kelib quchoqladi.

Jay: Jerini istagi nima boʻladi? Unga uka beramizmi?

Y/n Jayni oʻynoqi turtib kulib yubordi.

Y/n: Jerini har bir gapini ham jiddiy olish kerak emas

Ammo qiz gapini tugatmasdan oʻzini Jayni yelkasida koʻrdi. Jay uni koʻtarib olib yotoqxonaga olib bordi. Xonani eshigini oyogʻi bilan ochib uni toʻshakga yotqizdi. Ortga qaytib eshikni bir chertish bilan qulufladi. Keyin yaramas jilmayib oʻrtiga oʻgirildihamki qattiq kulib yuborib qoʻli bilan peshonasini ushladi.

Chunki Y/n allaqachon yotoqdan turib vannaga kirib ketgan edi. Jay uni chiqishini kutib tungi kiyimini kiydi va toʻshakga yotib kitob oʻqidi. Yigirma daqiqalarda Y/n oq halatda vannada chiqdi. Jay uni koʻrib kitobni tungi stulga qoʻydi. Y/n toʻshakga kelib oʻtirdi. Halatini yechib yerga tashladi. Jay uni ortidan quchib yalang yelkadidan oʻpib qoʻllarini Y/nning qorniga oʻradi. Qizni oʻziga tortib olib quchogʻida belanchak qilib biroz vaqt boʻynidan oʻpib turdi.

Y/n boshini orqaga tashlab Jayni jagʻ chizigʻidan oʻpib qoʻydi. Jay uni yengil harakat bilan toʻshakga yotqizib ustidan hukmronligini oʻrnatdi.

Y/n ularga ergashib saroyga bordi. Bu yerga nima uchun kelganini bilmay atrofga tikildi. Soqchi uni shahzodaning xonasiga olib bordi va oʻsha yerda qoldirib oʻzi chiqib ketdi.

Y/n: Bu shahzodaning xonasimi? Nega meni bu yerga olib kelishdi? Laʼnati tarixni oʻqishim kerak edi.

Qiz oʻziga oʻzi gʻoldirab yerdagi yostiqchaga oʻtirdi. Soatlar oʻtdi, qiz oʻtirgan joyida mudrab qoldi. Keyin tashqaridan xizmatkorning ovozi eshitildi "Shahzoda Woo Seok qaytdilar."

Y/n koʻzlarini ishqalab oʻrnidan turib eshik tomonga burildi va bosh egib eshik ochilishini kutdi. Eshiklar ochilib qora libosdagi katta tana ichkariga kirdi. Y/n unga koʻz uchida qarab nafasi tiqildi.

Y/n: "James~ Qanday qilib... Bu... Boʻlishi mumkin emas... James~"

Y/nning hayollari shunday fikrlar bilan aylandi. Bir onga boshida qattiq ogʻriq turib oʻsha tushning soʻnggi qismi koʻz oldida aylandi. Qizaloq olovli ustunning ostida qolib ketib qanday chinqirgani yana koʻz oʻngida gavdalanib qizni aqldan ozdirdi. Y/n boshini ushlagancha yerga tizzasi bilan oʻtirib qoldi. Woo Seok uni birdan oʻtirib qolganidan havotirlanib katta ikki qadam bilan qizga yetib kelib u baravar tiz choʻkib uni yuziga tegindi.

Woo Seok: Senga nima boʻldi? Kasalmisan?

Y/n unga qaradi. Woo Seokning qoʻli y/nning yuzini silagan ondayoq bosh ogʻrigʻi yoʻqolib huddi quyosh charaqlab chiqgandek boʻldi.

Y/n: Men... yaxshiman...

Y/n oʻzini tuzatib oʻrnidan turib Woo Seokga tazim qilib bosh egdi. Woo Seok ham oʻrnidan turib qizni boshdan oyoq koʻzdan kechirdi.

Woo Seok: Oʻsha rasm haqida hech narsa aytmading.

Y/n eslay olmay unga qaradi. Woo Seok uning nigohini sezgach labi uchida jilmaydi.

Woo Seok: Bugundan boshlab mening shaxsiy xizmatkorim boʻlasan.

Y/n yana havotirli nigoh bilan unga qaradi. Miyyasi hayollarga toʻldi

Y/n: "Bu nima? Men iltijo qilganim uchun yaratgan menga uni yubordimi? Yoki hayotim davomida qilgan xatolarim uchun endi uni xizmatkori boʻlamanmi?"

Woo Seok: Nega jimsan qizaloq. Yoki buni uddalay olmaysanmi?

Y/n: Kechiring, shahzodam. Biroz hayratda qoldim. Sizga qarshi chiqa olmayman.

Woo Seok: Ajoyib. Unda hozirdan boshla!

Y/n: Kuting... Nima?

Woo Seok: Meni eshitding. Men ovdan qaytdim, choʻmilishni hohlayman.

Y/n nima qilishni bilmay ikkilanib qoldi. Uni ikkilanishini sezgan Woo Seok yuziga qoʻlini qoʻyib xoʻrsindi.

Woo Seok: Hovuzga issiq suv tayorla. Tanam uchun zararsiz issiqlik boʻlsin. Keyin qaytib kel. Hovuz kalidordagi soʻnggi eshik ortida. Suvni yonidagi xonadagi samovardan olasan.

Y/n darrov bosh egib chiqib ketdi. Suvni tayorlashga kirishdi. Koʻp oʻtmay qaytib kelib unga suv tayyor ekanini aytdi. Woo Seok uni yoniga chaqirdi. Y/n yaqinroq bordi.

Woo Seok: Kiyimlarimni yechishimga yordam ber... va choʻmilish uchun halat olib kel. Kiyimlar anavu javonda.

Woo Seok qarshisidagi javonni koʻrsatdi. Y/n Woo Seokning qilich gʻilofini belidan yechib oldi. Keyin zarlari sabab ogʻir boʻlgan toʻnini yechib chetdagi kiyim ilgichga ildi. Ortga qaytib yigitning ustidagi qora matoli kalta koʻylagini ham yechib oldi. Woo Seokning qorin boʻshligʻi va koʻkragi ochilib mushaklari tortildi. Y/n koʻzlarini undan olib qochib unga oq halatni kiydirdi.

Woo Seok: Orqaga oʻgiril. Pastki kiyimimni ham yechmiqchiman.

Y/n tezda undan uch toʻrt qadam uzoqlashib orqaga oʻgirildi. Yigit tugatgach hovuzli xonaga yoʻl oldi. Y/n unga ergashdi. Woo Seok hovuzga yetib kelgach qizga hovuzga gul barglari va koʻpik qoʻshishini aytdi. Qiz tayorlab qoʻyilgan suvga solsa koʻpuruvchi koʻk sovundan ikkitasini hovuzga tashladi. Ikki soniya ichida suv yuzasi koʻpik bilan qoplandi. Y/n koʻpik ustiga gul barglarini sochib chiqgach ortga chekindi. Woo Seok halatini yechib Y/nga uzatdi. Butkul yalangʻoch holda suvga tushdi. Koʻpik uni suv ostidagi qismini yashirdi.

Woo Seok: Meni tozala.

Y/n: N-nima?

Woo Seok: Nega takrorlashimga majbur qilasan. Nahotki meni yaxshi eshitmading.

Y/n: Aa... Yoʻq... Sizni eshitdim... Kechiring... Men hozir boshlayman...

Y/n uni yelkalarini yuvinish chotkasi bilan ishqalashni boshladi. Shunda Woo Seok uni bilagidan ushlab suvga tushurib oldi.

Y/n: Shahzodam... Men...

Yoon: Usta Shin shu yerdami?

Yosh yigit shahzodaning yordamchisini koʻrib koʻzlari kattalashdi. Tezda harakat qilib ustozini olib chiqdi. Sochlari oqargan soqoli hiyol koʻringan usta Shin Taekjin bosh kiyimini rostlab yordamchi Yoonga yuzlandi.

Shin: Salomlar boʻlsin Gyonju. Bu yerga nima olib keldi.

Gyonju matoga oʻralgan moʼy qalamni olib unga uzatdi.

Yoon: Buni siz ishlagansiz, shunday emasmi?

Usta moʻy qalamni aylantirib naqsh qilib oʻyilgan yozuvni qaradi.

Shin: Ha bu qalam sobiq qilichboz Choining muhri. Uni shaxsan oʻzim oʻyib bergan edim.

Yordamch Yoon moʻy qalamni qaytib olib oldidagi askarga berdi.

Yoon: Raxmat usta Shin. Ishlaringizni baroridan bersin.

Yordamchi Yoon manzilni oʻzgartirib toʻgʻri Choi oilasining uyini ziyorat qilish uchun yoʻl oldi. Usta Shin ortidan qarab qoldi.

Shin: Ish qilin tinchlik boʻlsin.

Usta Shin shogirdini ishga solib oʻz ishiga qaytdi.

Katta yogʻoch darvozaga moʻy qalamdagi muhr tushurilgan edi. Eshikda ikki soqchi turardi. Bu uy qishloqda qoʻriqlanadigan yagona uy edi. Va doim eshiklar yopiq turar edi. Yordamchi Yoon soqchilarga kenja shahzodaning buyrugʻi ekanini aytib ichkariga kirdi.

Y/n: Bu gullarni koʻchirish lozim. Ildizi zararlangan koʻrinadi, barglari soʻlib qolyapti.

Hizmatkor ayol bosh chayqab uni ketidan yurdi. Yordamchi Yoon qizni koʻrganda uni chiroyiga mahliyo bolib qarab qoldi.

-Juda ham chiroyli-a?

Yoon birdan choʻchib tushdi. Y/nning buvishi yordamchi Yoonning yonida belini biroz bukib y/nga qarab turar edi.

Yoon: Salom Choi xonim. Axvollaringiz qanday? Oxirgi bor koʻrganimga ham besh yil boʻlibti.

Kampir uni oyogʻiga hassasi bilan urib qoldi.

Saeri: Seni nevaramga qaraganing uchun jazolashga yetarli darajada yaxshi.

Kampir biroz kuldi. Yoon ham kulib biroz bosh egib uzur soʻradi. Keyin moʻy qalam esiga tushib uni soqchidan oldi.

Yoon: Honim bu moʻy qalam sizni oilangizga tegishlimi?

Kampir moʻy qalamni muhrini koʻrib bosh silkib tasdiqladi

Saeri: Bu mening nevaramga tegishli. U juda ajoyib rasm chiza oladi. Bazan nima chizganini tushuna olmayman, ammo u juda ajoyib chizadi.

Yoon: Xonim qarshi boʻlmasangiz nevarangizni oʻzim bilan olib ketsam. Bilasizmi, kenja shahzoda unga qiziqib qolgan. Men buyruqni bajarishim kerak.

Choi xonim biroz oʻylandi. Soʻng yordamchi Yoonning qulogʻidan burab oldi

Saeri: Unga koʻz quloq boʻlishga vaʼda bersang olib ketaver

Yoon: Unga oʻz singlimga qaragandek qarayman xonim.

Yordamchi Yoon Y/nni chaqirdi. Qiz guzordan bosh koʻtarib ularga yaqinlashdi.

Y/n: Buvijon biror muammo bormi?

Saeri: Qani quyoshim yaqinroq kel.

Y/n buvisining yoniga borib turdi. Kampir uning sochlarini silab unga jilmaydi.

Saeri: Kichik shahzoda seni koʻrmoqchi ekan. Yordamchi Yoon bilan borishing kerak.

Qiz yordamchi va soqchiga qaradi. Soʻng buvisiga jilmaydi.

Y/n: Albatta, buvijon. Siz shuni hohlar ekansiz men boraman.

Atrofda olov uchqunlari sezildi. Qiz qochishga urindi. Shahar chekasidagi bu yongʻin sabab qizni deyarli yarim yuzi kuyib jarohatlandi. Ogʻriqdan igrab zoʻrgʻa qochishga muvofiq boʻldi.

Qichqiriq eshitildi. Qiz ortiga qaradi. Choʻgʻ boʼlib yonayotgan katta toʻsin chamasi besh yoshdagi qizchani oyogʻini bosib qolgan edi. Y/n koʻz oʻngidagi voqeani koʻrib orqaga qochdi

-Kechir... Kechir... Qoʻlimdan kelmaydi... Qila olmayman...

Y/n yongʻin sodir boʻlgan joydan qochib ketdi. Orqasidan qizchaning qichqiriqlari eshitilib qoldi holos. Ammo Y/n orqasiga ham qaramay qochdi.

Katta cherkov oldida paydo boʻlganida birdan ogʻzidan qon kelib, yerga tizza va qoʻliga tayanib turib qoldi. Bir qoʻli bilan labini artar ekan qonni koʻrib aqldan ozayozdi. Cherkov qarshisida ekanidan oʻzini toʻgʻirlab qoʻllarini qovushtirib iltijo qila boshladi

-Iltimos qilaman... Meni oʻldirma. Hali oʻlishni hohlamayman. Bir imkon ber... Imkon ber... Xatolarimni qaytarmayman... Faqat toʻgʻri hayot kechiraman... Bunday oʻlimni hohlamayman...

Yelkasiga tegkan qoʻldan choʻchib uygʻongan qiz atrofga qaradi. Daryo boʻyi daraxt soyasida ekanini koʻrib xoʻrsinib qoʻydi.

-Hoy choʻri. Bu rasmni sen chizdingmi?

Y/n yigitga qaradi. Qora dopo kiyib olgan, kiyim etagidan ichki qismida qizil mato ishlatilgani koʻrinardi. Boshida qora ipakdan yasalgan gat kiygan yigit. Qoʻlida qora gʻilofiga tilla yozuvlar tushurilgan qilich tutgan, oyoqlarida esa qora charm etik kiygan edi. Yigitga bir qarashda uni saroyning qora jangchisi ekanini payqash oson edi.

Y/n darrov oʻrnidan turib boshini bukib yigit qarshisida turdi. Yigit unga rasmni koʻrsatdi

-Sendan soʻradim. Buni sen chizdingmi?

Y/n rasmga qarar ekan xato qiganini payqab darrob rasmni oldi

-Kechiring janob- qiz belini ikki uch marotaba qayta qayta bukib unga tazim qildi

-U nima edi? Nima ekanini tushuntirmaysanmi?- yigit qizni engagidan ushlab oʻziga qaratdi. Tabiiy qizil sochlar, uzun va qayrilma kiprik, kamondek qoshlar, qirmizi yuz va bejirim ammo oʻziga tortuvchi pushti lablariga birin ketin qarar ekan, Wooseok qizni lablariga bosh barmogʻi bilan tegindi.

Y/nning koʻzlari kattalashib yigitni qoʻlidan chiqib ketdi. Wooseok qizni lablariga tegkan barmogʻini boshqalariga ishqalab biroz tirjaydi.

-Umrim bino boʻlib hech bir choʻri menga qarshilik qilmagan edi. Qayerdansan?

Y/n nima deyishni bilmay savatini olib qochib ketdi. Tez ketganidan moʻy qalamni unutganini payqamadi. Wooseok qizni ketishini kuzatib qoʻllarini belini orqasiga tutib turdi. Keyin ortga oʻgirilayotgan payt maysa ustidagi naqsh oʻyib ishlangan moʻy qalamni koʻrdi. Uni olib oʻzi bilan oʻlib ketdi.

-Zota oliylari, ogʻlingiz tashrif buyurdilar- vazir ikki bukilib qirolga tazim qilib oʻgʻli kelganini xabar berdi

-Kirsin- qirol yozmalardan bosh koʻtarmay buyurdi

Wooseok otasini oldiga kirgach boshini biroz egib hurmat bildirdi.

-Yana yozuvlar bilan bandmisiz?

-Sen taxtni hohlamasang, akang ayollardan beri kelmasa, yana nima qilishim kerak. Qayerdan ham sizlarni erka qilib tarbiyaladim-a!

-Men taxtni hohlamasligim sababini yaxshi bilasiz ota.

-Ha topib olgan bahonang tayyor. Akang bilan raqobatlashishni hohlamaysan.

-Har holda mendan koʻra u qirolichaning farzandi. Kanizakni emas

-Sen bolaga aql kirmaydi. Tomiringda meni qonim oqmoqda. Nega taxtni olmaysan. Jangovor holating yetuk. Siyosatda ham yomon emassan

-Mazur tuting, ota. Men ketishim kerak. Safar oldidan siz bilan hayrlashmoqchi edim

-Qoch, qochib qol. Men gapirganda tezda qochib qolishing odatiy hol axir. Ex yaramas bola. Aqling ham chehrang kabi boʻlganda, taxtni oʻsha xotinboz akangga ishonmagan boʻlarding

Wooseok jilmayib qoʻyib qirol xonasini tark etdi. Saroydan chiqib yordamchisiga moʼy qalamni berdi.

-Bu kimniki ekanini aniqla va oʻsha qizni safardan qaytgunimcha menga tayyor qilib qoʻy

Yordamchi bosh egib buyruqni qabul qildi.

Davomi bor...

Tungi 3da yozishi boshladim. Xatolar uchun uzur. Ota bola suhbatini aslida rasmiy yozish kk edi lekin erindim😁

Erta tong. Quyosh asta koʻtarilar ekan qishloq hayoti allaqachon gavjumlashgan edi. Atrofdagi paxsali uylar kichik koʻrinsada hayot qaynar edi. Hoʻsh... qahramonimiz hech qayerda koʻrinmaydi... U qayerda ekan?

Qushlar chugʻillashib Y/nning yotoq xonasini oynasini choʻqishdi. Qiz javonga tahlayotgan koʻrpalarni bir chetga qoʻyib deraza pardasini ochib, derazani ochdi. Qushlar uni uygʻonganini koʻrishib yana uchib ketishdi. Ertalabki mayin shabboda derazadan kirib Y/nning yuzidan oʻpgandek boʻldi. Y/n tashqaridagi hayotni kuzatar ekan asta xonani tark etib tashqariga chiqdi. Qoʻliga savatcha olib olamon oralab bozor aylandi.

-Keb qoling ob qoling, hozirgina tandirdan uzulgan kulchalar!

-Nega anqayasiz qani toʻgʻri yuring, qarib quyilmagan chol

-Yoʻq xolajon, bu narxga bera olmayman. Biroz qoʻshing, axir bizning mehnatimiz ketgan

-Yoʻldan qoch bola, kattalarga yoʻl ber

Shu kabi turli ovozlarni eshitar ekan, qiz biroz jilmaydi. Rastalar oralab oxirgi qatordagi ayolning oldiga bordi

-Salom xolajon. Bugun yana ham ochilib ketibsiz

-Nimasini aytasan qizim, erim bugun safardan qaytadi. Chiroyli koʻrinay degan edim

-Voy rostdan ham. Hayolimdan koʻtarilib to. Amakimga salom aytib qoʻying

-Albatta, mana har doimgi mevalar. Sen uchun eng saralarini olib qoʻygan edim

Qiz kissasidan oʻn sakkiz sent chiqardi. Mevalar solingan haltani olib pulni ayolga uzatdi

-Raxmat xolajon, kuningiz hayrli oʻtsin

Qiz mevalarni savatchaga solib yoʻlda davom etdi. Novvoylar oldiga yetgach rastalar orasidan kumush rang sochli boʻyi 197 sm atrofidagi. Yelkalari keng, lablarida mayin tabassum, qoshlari qalamda chizilgandek tekis, koʻzlarining biri kumush rang ikkinchisi tilla rang yigit qizni bilagidan ushlab oʻziga tortdi.

-Ashh sen yaramas!- qiz yigitni yelkasiga yengil urdi

-Goʻzal qiz qayerga yoʻl oldi. Nahotki mening shirmoy kulchalarimni olmay ketmoqchi- yigit unga yaqin turib jilmaydi

-Nega sen yopgan nondan olishim kerak? Menga qariyaniki koʻproq yoqadi- qiz yigitdan uzoqlashib yurmoqchi boʻldi. Ammo yigit uni orqasidan quchib olib savatiga ikkita issiq shirmoy kulchalarni soldi

-Qariya bugun yoʻq. Faqat men borman. Va sen uchun mening nonlarim tekin- yigit uni yuzidan tishlab oldi.

Qiz uni tishlashidan biroz qizardi. Uni oʻzidan turtib kissasidan sakkiz sent chiqardi va yigitga uzatdi

-Buni ol. Albatta tekinga olgan boʻlar edim, ammo bu narsalar seniki emas. Qariyaga har bir sentni qaytar

Yigit pulni olar ekan qoʻli kerak boʻlgandan koʻproq vaqt uni qoʻlida qoldi. Qiz qayrilib sut mahsulotlari rastasiga yoʻl oldi. Savatchasi toʻlgach uyga qaytar ekan katta bogʻ oralab daryo boʻyidan oʻtishi kerak edi. Daryoning mayin ovozini eshitib biroz turib qoldi. Soʻng katta eman daraxti tagiga oʻtirib oyoqlarini bir yoniga bukdi. Daraxt soyasida suvning mayin tovushlarini tinglab moʻy qalam bilan sargʻish varoqga rasm chizgancha biroz oʻtirishni reja qildi.

-Qanday ajoyib, ammo begona- qiz mayin ovozda shivirlab oxirgi soʻzni ogʻriqli aytdi.

Moʻy qalamini har doim oldida olib yurishga odatlangani uchun ham har qanday qulay joyda rasm chiza olar edi. Varoqni qoralar ekan yarim soatdan koʻproq vaqt daraxt soyasida qoldi. Daryo va oʻrmonning shovqinlari qulogʻiga musiqa boʻlib uxlab qoldi. Moʻy qalam qoʻlidan asta maysa ustiga irgʻidi. Varoq shamolda uchib bir necha metr uzoqga yerga tushdi.

Uzoqdan barglar tovushi eshitilardi. Qadamlar yaqinlashib, katta va tomirlari boʻrtib turgan qoʻl yerdagi qogʻozni olib tushunmay qaradi.

-Bu nima? Yana qanday mahluq boʻldi? Insonmi yoki mahluq?

Davomi bor ...

Keyingi qismini tezro yozishga harakat qilaman. Albatta oʻqishim sabab biroz kechikad lekin harakat qilaman 🙃

Zalda sukunat. Sahnani faqat yurak urishiga o‘xshash yumshoq musiqa to‘ldirdi. Straykids sahnaga chiqmoqda ammo bu oxirgisi.

Mikrofonlar oldida sakkiz siluet. Ularning ko‘zlarida yosh yo‘q, lekin yuraklarida og‘irlik bor. Hamma buni his qilmoqda.

“Bu yakun emas… Bu biz tanlagan tinchlik.”

Va nihoyat Stayni qaqshatgan oʻsha kun keldi. Straykids shartnomasi boʻyicha vazifani yakunlanmoqda.

Ohang ohista o‘chdi. Qarsaklar to‘lqin bo‘lib zalni bosdi. Faqat bu safar qarsaklar — sog‘inchga o‘ralgan minnatdorlik. Hech kim ulardan norozi emas. Muhlislarning koʻzlaridan yosh arimaydi.

Sahna ortida hech kim gapirmadi. Felix birinchi bo‘lib mikrofonini stolga qo‘ydi. Hyunjin chuqur nafas olib, orqaga — oynadagi o‘ziga — qaradi. Seungmin esa jimgina... o‘zini musiqasiz tasavvur qilishga harakat qildi. Jeongin esa... hozircha kulib turibdi. U hali bu og‘irlikni to‘liq tushunmayapti.

Bang Chan hammasini kuzatib turdi. Yillar davomida yetakchilik qilgan yurak bugun sukut bilan xayrlashadi.

Chan: "Biz sahnani tark etyapmiz... lekin hayot endi boshlanadi," dedi u nihoyat, chuqur ohang bilan.

Ular o‘zaro quchoqlashdi. Sukunat ichidagi so‘zlar — ko‘z qarashlarida. Bu guruhni hech kim tarqatgani yo‘q.

Bu qaror edi. Ularning oʻz tanlovi.

Oradan 3 yil o‘tadi...

📰 "2028-yil: Stray Kids a’zolari birin-ketin turmush qurmoqda."

📰 "Bang Chan’ning ayoli haqida gapirgan intervyusi ijtimoiy tarmoqlarni portlatdi!"

📰 "Hyunjin san’at maktabi ochdi – ammo rafiqasi hali ham koʻrinish bermadi. Qiziq kelin kim?"

📰 "Changbin va rafiqasi Heso Los-Anjelesda ko‘rinish berdi."

Ular har kim o‘z hayotini topmoqda. Sahna chiroqlari endi o‘zga yo‘nalishda porlaydi.

Ular sahnani kelajak avlod uchun qoldirishdi. Ammo Stay hali hamon ularni sevishdan toʻxtamadi. Hatto ular oʻz ijtimoiy tarmoq profillariga farzandi va rafiqasini joylasa ham ular Straykidsdan voz kechishmadi.

Straykids har yili Stay tugʻulgan kuni uchun bir xil post joylar unda yigitlar oʻz lighstiklarini va kanvertga joylangan hatlarni joylashar edi. Ular oila tashvishlari bilan boʻlib yegʻila olishmay qolar. Baʼzan har oy koʻrishar edi.

Tungi shahar sokin edi. Derazalardan faqat ko‘chadagi chiroqlar nuri tushardi. Chan stol ustida o‘zining mushtlarini siqib o‘tirardi. Ko‘zlari qizargan, yuragi esa go‘yo bo‘g‘ilib qolayotgandi. Qarshisida esa Ksena – ohangdor, xotirjam va xavfli jilmayish bilan turardi.

— "Y/N tirik," — dedi Ksena ohangida kuchli urg‘u bilan. Chan shiddat bilan boshini ko‘tardi.

— "Qaerda u? Unga nima bo‘ldi?" — dedi u, qo‘rquv va umid aralash ohangda.

Ksena ozgina oldinga egilib, qo‘lini stoldagi chashkaga qo‘ydi.

— "U xavfsiz joyda. Lekin bu xavfsizlik sening tanlovingga bog‘liq."

Chan yuragini siqib kelayotgan og‘irlikni his qildi.

— "Nimani istaysan?" — deb so‘radi u, bo‘g‘iq ohangda.

Ksena unga to‘g‘ri qaradi.

— "Menga uylanishingni. Rasmiy. Qonuniy. Shunchaki emas. Agar Y/N omon qolishini istasang — menga uylanasan."

Chan birdan yuragiga qattiq zarba yeganidek jim qoldi. Nafasini rostlay olmadi. Uning yuragi “Yo‘q!” deb qichqirardi, lekin miyasida faqat bitta obraz: Y/N — adashgan, qo‘rqqan, uni izlayotgan...

— "Nega? Nega bu qadar shafqatsizsan?" — dedi u past ovozda.

Ksena ko‘zlarini suzdi.

— "Chunki men seni hali ham sevaman. Sen meni tashlab ketganingdan beri men faqat seni orzu qildim. Endi esa, men tanlayman. Yoki men... yoki Y/Nning hayoti."

Chan boshini egdi. Ko‘zlaridan jimjimador yoshlar siljidi, lekin u ovoz chiqarmadi. Bir lahza jimlik cho‘kdi.

— "...Roziman," — dedi u nihoyat. Bu so‘z uning labidan emas, yuragidan tortib olinayotgandek chiqdi.

Ksena jilmaydi. G‘alaba labida porladi.

— "Zo‘r. To‘y ertaga bo‘ladi."

— "Aqldan ozdingmi? Bu yana qanaqa hazl." — dedi Chan

— "Yaxshi bir haftadan soʻng."

Ksena xonani tark etdi. Chan nafas ololmayotgandek. Yuragi har qadamda Y/Nga "Kechir..." deb faryod solayotgandi. U bilardi — bu tanlov uni Y/Ndan abadiy ayirishi mumkin edi. Ammo u uni hech bo‘lmasa tirik saqlab qolardi.

Orolda esa Y/N bir o‘zini yolg‘iz his qilib, to‘lqinlar tomon qarab o‘tirardi. U hali bilmasdi — sevgisi evaziga o‘zining eng yaqin odamidan ayrilish arafasida ekanini.

Channing otasi safardan qaytdi. Chan uning hotirjam ekanidan hayratlandi. Fursat poylab uning telefonini titkiladi. Lekin Y/N dan yuborilgan rasmlar unga yetib bormaganini koʻrdi. Hafsalasi pir boʻldi. Oʻgay onasini sirlarini fosh qila olmadi.

Orol.

Oradan bir hafta ham oʻtdi.Hyunjin jim yurardi. Y/N orqasida oʻtirgan, mototsiklning harakati bilan yuragi qattiq ura boshlagandi. Nihoyat u shaharga qaytdi. Soʻzsiz, ogʻir nafaslar orasida uni mashhur zal oldiga olib keldi.

Y/N hayratda edi.

— "Bu yerda nima bor?"

Hyunjin jim turdi, soʻng asta boshini egdi.

— "Kechirasan. Buni yashira olmadim..."

Y/N zaldan kelayotgan musiqa va odamlar shovqiniga quloq soldi. Yon devordagi katta ekran... va unda — Chan va Ksena.

Toʻy libosida. Rasmiy tabriklar. Kamera oldida tabassum qilayotgan... Chan.

Y/Nning nafas yoʻli birdan torayib ketgandek boʻldi. Nigohi chaqnadi.

— "Yoʻq... Bu yolgʻon. Bu qanday qilib

U orqaga chekinayotgandi, ammo Hyunjin uni ushlab qoldi.

— "Men seni olib ketishni istamadim. Lekin haqiqatni bilishing kerak edi."

Y/N yugurib toʻy zaliga kirdi. Zalda odamlar koʻp edi. Chan esa toʻy stolidan asta turdi. Uning koʻzlari Y/Nni ko‘rib qotib qoldi. Hamma jim boʻlib qoldi. Faqat yurak urishlari, faqat ogʻriq.

Y/N Channing oldiga keldi. Koʻzida yosh, ammo qaddini tik tutgancha:

— "Bu nima, Chan? Nega?"

Chan jim edi. Undan "Seni sevaman, bu majburiyat edi" degan soʻzlarni kutdi. Lekin Chan boshini egdi, soʻng… qattiq, sovuq nigoh bilan unga qaradi.

— "Men hech qachon seni sevmaganman, Y/N. Faqat foydalanmoqchi edim. Sening oddiy hislaring menga hech nima emas edi. Men sevgimni yoʻqotgan paytim oʻzimni aldashim uchun kimdir kerak edi. Kechir Y/N"

Y/N jim. Koʻzidan toʻkilgan yoshlar labiga yetdi, yuragini esa oʻsha soʻzlar tilka-pora qildi.

U astalik bilan orqaga yurdi, Hyunjin uni ushlab qoldi. Y/N past ovozda, lekin keskinlik bilan dedi:

— "Unda men ham seni unutaman."

U Hyunjinga qarab jilmaydi. Koʻzida esa hanuz yosh:

— "Iltimos meni olib ket. Oʻsha biz bir necha hafta dam olgan sohilga olib bor. Men shaharda qolishni istamayman."

Hyunjin birdan hayratda qoldi. Yuragi ikki tomon orasida yoʻqolgan edi, lekin endi Y/N unga yonboshlayotgandek edi.

— "...Agar bu sening istaging boʻlsa," — dedi u past ovozda.

Chan uzoqdan ularni kuzatardi. Ko‘zida hech narsa yo‘qdek tuyular edi. Lekin aslida, u oʻz yuragini titkilab yotardi. Uni oʻzi sindirgan edi. Ammo bu sevgi… bu alam… faqat Y/Nni himoya qilish uchungina qilingan edi.

To‘y ortidan kechgan ilk tun... Chan o‘zining yangi hayotiga sig‘mayotgandi. U Ksena bilan bir xonaga kirganida, devorga tikilib qoldi. Ksenaning ko‘zlarida esa kutish, ehtiyoj, va ichki bo‘shliq yondi.

— “Chan… kechikma,” — dedi Ksena past ovozda, ammo yuragi dod solayotgandi.

Chan esa past ovozda javob berdi:

— “Menga biroz vaqt kerak. Men... boshqa xonada uxlayman.”

Ksena yolg‘iz qoldi. Ko‘z yoshini artib, yuragini bo‘g‘ayotgan sukunatga cho‘mdi. Chan esa devor ortida, qorong‘ulikda, o‘zining yagona azobi — Y/N haqida o‘ylayotgandi.

> "Nega uni unutolmayapman? Nega bu to‘y, bu majburlik yuragimdagi portlashni bostirmayapti?"

Y/N esa boshqa yo‘ldan ketayotgandi. U ham Chandan alamini olishni oʻyladi. Hyunjin bilan yaqinlik u uchun chorasizlikdagi najotdek tuyulgan edi. Har safar unga jilmayganida, ichida bir bo‘shliq tug‘yon ko‘tarardi. Ammo u shunday dedi:

— “Men Chan haqida endi o‘ylamayman.”

— “Va men seni o‘ylayman,” — deb javob berdi Hyunjin.

Ikki yolg‘iz yurak qorong‘ulikda bir-biriga suyanayotgandek edi. Ammo bu sevgi — tug‘ma emas, yaradan qonayotgan edi. Y/n keskin taklif kiritdi.

— "Hyunjin kel uchrashishni boshlaymiz! Esingdami menga taklif berganding. Men oʻylab koʻrdim."

— "Buni uzoq vaqt kutgan edim Y/N." — Hyunjin dadil gapirdi.

Mayin esayotgan shaboda. Qorongʻu tun va sohilning yoqimli ovozi Hyunjinni toʻlqinlantirdi. Y/nni oʻziga tortgancha undan iliq boʻsa oldi.

Oradan bir oy oʻtdi.

Hyunjin Y/n bilan uchrasha boshlaganini Changa aytdi.

— "Men sevgan ayolni sevma Hyunjin." — qatiq ohangda dedi Chan.

— "U endi sen sevgan ayol emas, sen undan voz kechding. Men unga dalda berdim. Dardkash boʻldim."

— "Unga dardkash boʻladigan dalda beradigan kimsan?" — Chan oʻzini bosishga urundi.

— "Sen uni hafa qilding, ranjitdimg. Endi u yetarlicha mehr topganida bizga toʻsqinlik qilma!" — Hyunjin suhbatni yakunladi. Y/nni uyga olib kirib ketdi.

Y/n Hyunjin bilan yashay boshladi. Bir necha kun atrofni oʻrgandi. Kunlarning birida Y/N saroy arxivlaridan Hyunjinga tegishli qirollar toji va ba’zi yozuvlarni topib oldi. Ichki tuyg‘usi uni bu sirlarni o‘g‘irlashga undadi. Ular bilan qochib ketmoqchi bo‘ldi. Ammo chiqish yo‘lida, unga kutilmaganda Ksena yo‘lini to‘sdi.

Ksena qurollangan edi. Ko‘zida g‘azab va alam porlab turardi.

— “Sendan nega hamon kechmaganman bilasanmi? Chunki sen meni o‘g‘irlagan ayolsan. Chan hech qachon menga qaray olmagan. Chunki yuragi haligacha senga tegishli.”

Y/N ham olib qochgan qurolini ko‘tardi.

— “Chan menga qaytmaydi. Ammo u seniki emas. Uning qalbi hech qachon seni tanlamagan.”

Gaplar so‘nggi bo‘ldi. Alam, rashk va xiyonatning uchi ochilgan edi. Qorong‘ilik ichida ikkisi ham bir zumda tortinmadi.

O‘qlar ketma-ket uchdi.

Y/Ndan — bir... ikki... besh... yetti...

Ksenadan — bir... ikki... uch... to‘rt... Va soʻnggi oʻq

Qon yerga oqdi. Nafaslar siqildi. Ikkisi ham jarohatlangan. Ular shunchaki yotib qolmadilar — ular titrayotgan holatda, hali ham qurolini qo‘ymagancha bir-birlariga qarab yotardi.

Y/N yuragini ushlab, qiynalayotgan bo‘lsa ham, past ovozda shivir qildi:

— “Chan... sening sevging... meni o‘ldiryapti...”

Ksena esa yerdan yuzini ko‘tardi.

— “Va men... seni Chan uchun yo‘q qilolmaganim uchun... o‘zimni yomon ko‘ryapman

Uzoq sukut... Qon izlari. Qorong‘ilik va umidsizlik...

Qorong‘i kech tushgan, tanholik jimgina guvoh edi. Shamol yaproqlarni silkitdi, osmon esa yelkasi cho‘kkan g‘amni bosib turgandek edi. Y/N va Ksena — ikki ayol, ikki sevgi, ikki qurbon — tuproq ustida qon ichra yotar edi.

Chan, olisdan yugurib kelib, ularning holatini koʻrdi.

— “Y/N!!!” — qichqirib, bor ovozini havoga purkdi u.

U Y/Nning yoniga cho‘kkalab, yuragini ushlab ko‘rdi. Hali ham urayotgan edi. Nafasi juda sust edi, ammo tirik edi.

Ksena esa… u qimirlamasdi. Ko‘zlari ochiq, ammo jim. Tanasidan oqayotgan qon yerga singib ketayotgan, ichida azobga to‘la so‘nggi so‘zlari qolib ketgandi.

Chan titragan qo‘llari bilan Y/Nning qo‘lidagi qurolni ehtiyotkorlik bilan oldi. Uni bag‘riga oldi, peshonasini peshonasiga tekkizdi.

— “Meni kechir... sen bu azobga loyiq emas eding...” — dedi u, so‘ng Y/Nni ko‘tarib, hayotga qaytarish umidida atrofga qaradi.

Ammo... shu payt orqadan o‘q ovozi yangradi.

“BANG!”

Chan birdan orqaga burildi — ammo allaqachon kech edi. Ko‘kragiga zarba tekkan edi. U qurolni tushirib yubordi. Qon ko‘ylagining ustida tarqalib, yuragini qoplay boshladi.

Hyunjin undan olisda turardi. Uning qo‘lida esa — har doim yonida olib yuradigan kichik qora to‘pponcha.

Ko‘zlarida yosh yo‘q edi. Faqat sovuq, jim qarash.

— “Sen… uni o‘ldirding deb o‘yladim,” — dedi u.

— “Men... men uni qutqarishga kelgandim…” — dedi Chan, zo‘rg‘a nafas olib. Qon tomchilab, lablari oqardi.

Hyunjin bir necha qadam oldinga yurdi, Y/Nga qaradi — u hali ham hushida emas edi. Chan esa zaif, yerga cho‘kdi.

Hyunjin unga qarab past ovozda, ohangida g‘am va g‘azab qorishgancha dedi:

— “Opamni har doim birinchi o‘ringa qo‘yardim. U seni sevdi. Va men uni yo‘qotdim. Endi sen ham menga tegishli hech narsaga ega emassan.”

Chan yerga yotarkan, ko‘zlari osmon sari tikildi. Yulduzlar jimjit guvoh edi. Qon, sevgi va kechikkan so‘zlar... barisi shu yerda tugadi. Y/N ham muzlagan tanasi bilan yerda yotardi.

Uch oydan soʻng.

Qoʻra rangga burkangan yigit qabr boshida oʻtirar ekan yuragi titradi.

— "Opa meni kechiring. Men sizga munosib uka boʻla olmadim. Hammasi meni aybim edi." — hech kim yoʻq joyda qabr boshida koʻzlari yoshga toʻlgan Hyunjin asta oʻrnidan turdi. Telefoniga sms kelgani bois ekranga qaradi. Y/Nning rasmi. Uni yuragi yana tirnaldi. Ammo bu Y/ndan qolgan yagona birga tushilgan rasm edi.

Oʻsha oʻtishma kechasi. Bir vaqtda 3 ta qurbon boʻldi. Har biri oʻz sevgisi uchun kurashdi. Ammo ularning ortidan Hyunjin qoldi. Ogʻir musibat ichida yolgʻiz.

Bu final edi. Va nihoyat ff tugadi.

7.Suv ostidagi qasr: Xotiralardagi qamchi.

Yuri tongda uyg‘ondi, ammo hamma narsa g‘alati edi. U xona eshigini ochganida, uydagi har bir narsa o‘z o‘rnida emas. Yotoqxonaning devorida bolalikdagi rasmlar, oshxonada o‘zining kichkina holi yugurib yurgandi.

Ammo bu tush emas edi. Bu xotira ichidagi qamal edi. Uning atrofidagi xotiralar g‘ayritabiiy tus ola boshladi — opasi yo‘q, ota-onasi yuzsiz. Osmonda qora tuman.

Qulog‘iga sirli ovoz eshitildi:

Thyria: “-Sen o‘zingni kim deb o‘ylaysan? Elaryn? Qahramon? Sen — hech kimsan. Faqat xotira. Qolganlar seni orzu qildi, men esa sening asl holingni ko‘raman.”

Bu Thyria edi. U Yurining ongiga kirib, uni parchalashga harakat qilmoqda.

Yuri qochmoqchi bo‘ldi, ammo oyoqlari joyida qotib qoldi. O‘tmishdagi o‘zini ko‘rdi — cho‘kayotgan, yolg‘iz, yig‘layotgan.

Ammo bu safar — u qizaloqni koʻrgach qochmadi.

Yuri: “-Ha, bu men edim. Lekin endi men shunday emasman. Bu oʻtmish holos. Endi men kuchliman. Menga qarshi kurashish uchun — sen ham meni tan olishing kerak.”

Xotiradagi qora tuman yorildi.

Yurining hushsiz tanasi yotoqda. U shifoxona tubidagi Elaryn xonalaridan birida. San devorga suyangancha diqqat bilan Yuriga boqardi.

Hyunjin shivirladi: “-Uning ongiga hujum bo‘lyapti. Uni o‘sha joydan olib chiqish kerak, yo‘qsa qaytmaydi.”

San: “-U mustahkam. U qaytadi. Ammo agar qaytmasa…”

Hyunjin keskin aytdi: “-U qaytadi. Chunki u endi yolg‘iz emas.”

Ular Yuri uchun bir maqsadda birlashdi.

Yuri xotiralarning eng qorong‘usiga yetdi: onasining o‘lim sahnasi.

Bu sahna o‘ta shafqatsiz. Onasi uni suv ostiga olib tushyapti — ammo himoya qilish uchun emas, yashirish uchun.

Yuri hayqirdi: “-Onam meni qutqargan edi! Sen meni buzolmaysan!”

U qichqirgan lahzada yoritilgan nur ichidan onasining haqiqiy qiyofasi chiqdi. Yurini quchdi.

— “Sen tanlading. Endi bu kuch sendan emas — bu kuch sening tanlovingdan tug‘iladi.

U hushiga keldi.

Yuri koʻzlarini ochdi. Yonida San va Hyunjin. Uning yuzida chuqur sokinlik bor.

Yuri: “-Men kimligimni ko‘rdim. Men ko‘rganimdan qo‘rqmadim. Endi meni hech kim qaytara olmaydi.”

San yuragini siqdi: “-Ular qaytadi. Thyria to‘xtamaydi.”

Hyunjin: “-Unda biz ham tayyorman deyishga majburmiz.”

Yuri jilmaydi: “-Unda biz urushni kutmaymiz. Uni o‘zimiz boshlaymiz.”

Yuri opasi qoldirgan yozuvni ochdi. Unda suv ostidagi qadimiy xarita mavjud. Xarita faqat Elaryn qonidan chiqqan suv bilan yuvilganda ko‘rinadi.

Yuri barmog‘ini tilib, suvga aralashtirdi. Xarita jonlandi. Yorug‘lik ichra bitta joy alohida porlardi:

“Veltharys – Elaryn ilk qudrati qoldirilgan qasr.”

Hyunjin va San Yurining qon hidi sabab oʻzlarini zoʻrgʻa ushlab turishdi. Hyunjin chiday olmadi. Yuriga tashlanmaslik uchun oʻzini qoʻlini tishladi. Qon tami uni tinchlantirdi, ammo yetarli emas. San unga oldida yuradigan sharob idiahini uzatdi.

San: “-Bu kamyob qon. Uni oz miqdori ham seni tinchlantiradi.”

Hyunjin raxmat aytib uni oldi.

San, Hyunjin va Yuri qorong‘u va sernam tunnellar orqali suv osti qasriga borishdi. Yengil chiroq, chuqur sukunat, va... Yurining yuragidagi tars-tars urish. Bu joy unga g‘alati tanish.

San past ovozda pichirlardi:

San: “-Yurak bunday ursa, u narsa seni kutayotgan bo‘ladi.”

Hyunjin sovuq ohangda: “-Yoki seni chaqirayotgan bo‘ladi.”

Ular qasrga yetishdi. Ichkariga kirishganda har biri o‘zining eng zaif nuqtasiga duch keldi.

San: Yurining Hyunjinga qaragan mehrli nigohini ko‘rdi — bu unga xiyonatdek tuyuldi.

Hyunjin: Yurisiz kelajakni ko‘rdi — bo‘sh, mohiyatsiz.

Yuri: Onasining o‘limini qayta boshdan kechirdi, bu safar u cho‘kayotgan onasini qutqara olmadi.

Ammo Yuri boshini ko‘tardi. Bu illuziya ekanini tushundi. U o‘rta markazdagi ko‘zguga qarab baqirdi:

Yuri: “-Bu mening qo‘rquvim emas! Bu meni to‘xtatolmaydi!”

Ko‘zgu sindi. U ortida yaltiragan Elaryn nayzasi yotibdi — Lunacyte Nayzasi.

U nayzani qo‘liga olayotganda orqa tomonda sovuq ovoz:

Thyria: “-Yaxshi. Endi men seni chinakam qismatingda ko‘raman.”

Bu Thyria edi. U nihoyat ko‘rinadi: oppoq soch, qora ko‘zlar, tanasidan qora suv oqib turadi.

Yuri unga to‘g‘ri tikildi.

Yuri: “-Men sening so‘zingdan emas, o‘zimning haqiqatimdan kuch olaman.”

Thyria jilmaydi: “-Biz hali tugatmadik, Elaryn qizi. Men seni quvvatdan emas, tanlovingdan mahrum qilaman.”

Thyria gʻoyib boʻldi. Yuri nayzani qo‘liga oldi. Uning badani porlab, ko‘zlarida qadimiy ramzlar paydo bo‘ldi. Nayza yonib turardi — bu Elaryn kuchining uyg‘onish belgisi edi.

San asta unga yaqinlashdi, yuragini siqib:

San: “-Endi ular seni jismoniy o‘ldira olmasligi mumkin… ammo qalbing uchun jang endi boshlanadi.”

Yuri tushkun holatda koʻrindi. San uni bilagidan ushlab oʻziga tortdi. Lablarini birlashtirdi. Mayin boʻsa oldi. Yuri Sanning qaynoq lablarini his qilganda bir on oʻzini yoʻqotib qoʻydi. Soʻng uni oʻzidan itardi.

San: “-Kechir. Seni koʻrinishing yomon edi”

Yuri: “-Yana shunday qilsang, lablaringni kesib olaman. Qoʻllaringni esa qovurib itlarga tashlayman.”

Yuri shunday qatʼiyat bilan gapirganidan San kulib yubordi.

Hyunjin jim. U Yuriga qaradi, ammo nigohini yashirdi. Ich ichidan Sanni oʻldirish hirsi uygʻongan boʻldi, ammo oʻzini tinchlantirdi. Yurining qarshisida endi faqat dushman emas — tanlovlar, hislar, va qasos bor. San esa hozir kerak

💠 8-epizodda:

Yuri Lunacyte Nayzasini ishlatishni o‘rganadi, ammo bu kuch narx talab qiladi.

Thyria Yurining hislariga ta’sir qiladigan sirni ochadi.

San va Hyunjin Yurini tanlash haqida ochiq gaplashadi — lekin bitta yurak sinadi.

6.Elaryn tarixi: Dovuldan oldingi sukunat.

Tong endi yorishmoqda. Yurining ustida qalin kurtka, ammo ichida titroq. Ko‘ksidagi Elaryn nuri u endi bir umr farqli bo‘lishini bildiradi.

Opasi unga yaqinlashdi:

X: “-Ular seni izlab kelishdi. Sen tanlading. Endi ular seni hukm qilmoqchi.”

Yuri sekin bosh irgʻadi:

Yuri: “-Men hech kimni yomonlik bilan tanlamadim. Lekin men tanlovimdan qochmayman.”

Sohilga sakkizta qora siluet yaqinlashdi. Ko‘zlarida muhr, yuraklarida hukm bor. Elarynning eng qadimiy homiylari. Ular bu qizni himoya qilish emas — hukm qilish uchun kelgan.

Ularning rahbari — Vaelis — qora plash ostida yurib, sokin ovozda dedi:

Vaelis: “-Yarim qon. Yarim suv. Yarim qorong‘u. Sen Elarynga dog‘san.”

Yuri oldinga chiqadi, orqasida San va Hyunjin. Uni kuzatib turishdi, shu bilan birga har qanday harakatga tayyor turishdi.

Yuri: “-Men yarim emasman. Men to‘liqman. Men tanlaganman, men kurashganman. Endi menga hukm emas, javob bering.”

Vaelis: “-Sen urushni chaqirding.”

Hyunjin ko‘zlarini toraytirdi, ilk bor vahshiylik yuzida ko‘rindi:

Hyunjin: “-Agar bu urush bo‘lsa... unda men Yurining yonidaman.”

San: “-Men ham. Uning uchun — u bilan birga jang qilaman.”

Vaelis jilmaydi: “-Ikki vampir avlodi. Biri ikkinchisi bilan bitim tuzgan. Kunduzi Choe sulolasi, kechasi Hwang sulolasi hujum uyushtirishi mumkin. Asosiysi esa ular bir yerda turgani. Qiziq? Unda sizlar ham yuraksizlar qatoridasiz.”

Vaelis jangni boshladi. To‘satdan yer titradi. Suv qaynadi. Vaelis belgi havoda chizdi va pastdan suv ajdarhosi ko‘tarildi.

Yuri ko‘zlarini yumdi, yuragidagi chaqnashni his qildi. Suv uni o‘rab oldi. U endi nafaqat suv parisi. U endi Elarynning so‘nggi ko‘zidir.

U qo‘lini ko‘tardi, ajdarhoni ikki bo‘lib yubordi. Ko‘kda suvdan yasalgan qanotlar paydo bo‘ldi.

Hyunjin qorong‘ilikdan qilich yaratdi. U jimjit, lekin g‘azab bilan kirishdi.

San esa havo ustida harakatlanib, yondirib yuboruvchi tilla uchqunlar bilan dushmanlarni chalg‘itdi.

Uch ovlon birlashdi. Ularni yengish biroz qiyinlashadigan koʻrinadi.

Yuri ohangdor hayqiradi:

Yuri: “-Men yarim emasman! Men — ELARYNMAN!”

Va bu lahzada — barcha to‘xtaydi.

Ajdarho qulab tushganda, yer titradi. Suv yana sokinlashdi. Vaelis hushini yo‘qotganday ketdi.

Yurining qulog‘ida tanish, ammo begona ovoz:

— “Sen uyg‘onding. Endi biz ketyapmiz. Biroq bu hali boshlanish.”

Yuri osmonga qaradi. U yerda — qonrang oy yana ko‘rindi. Ammo bu safar — unga boqib turgan ko‘zlar bor edi.

Jang uzoqqa bormay tugadi, ammo Yurining ichidagi urush hali tinmadi.

U San va Hyunjinga qaradi. Ularga qarshi emas, ular bilan birga kurashgani uchun... ichidan minnatdorlik oqdi. Lekin yuragi ikkiga bo‘lingan.

Sevgi. Kuch. Qorong‘ilik. Tinchlik. U nafas oldi.

Yuri: “-Endi kimligimni bilaman. Lekin hali kim bo‘lishimni o‘zim hal qilaman.”

Yuri o‘sha kechasi uxlamadi. Opasi unga qadimiy yozuvlar tushirilgan kitobni uzatdi — Elaryn ajdodlarining “Nashrnomasi.”

Har bir varaqqa qo‘l tekkizganida Yurining ko‘z o‘ngida sirli lavhalar jonlandi. U ko‘rdi:

— Suv ustida yurgan ayol. — Olamni yorug‘lik va zulmat o‘rtasida ushlab turgan quvvat. — Va oxirida… Uning o‘zi. Ammo u hozirgi emas — kelajakdagi Yurining versiyasi.

Kitobning oxirgi sahifasida bitta ism:

“Yelisseya – So‘nggi Elaryn.”

X: “-Bu sening onang edi. U sening himoyang uchun o‘zini fido qilgan. Shuning uchun sen Elaryn quvvating uyg‘onishdan avval hech narsa bilmading. Koʻldagi voqea esa quvvating uygʻongani uchun onang merosni berish uchun qaytgan.”

Yuri ko‘zlarini yumadi. Ko‘zlaridan yoshlangan suv emas — suvdagi yong‘in edi.

San Yurini yolg‘iz holatda topib, unga yengil jilmayib dedi:

San: “-Sen qanchalik qudratli bo‘lsang, men shunchalik seni asl holingda koʻraman. Sen kurashchi bo‘lishing shart emas, Yuri. Sen… shunchaki sen bo‘lishing yetarli.”

Hyunjin uzoqdan kuzatib turardi. Uning yuragi zirqirardi. Ammo u jim. Yurining nigohi San bilan to‘qnashganida, yuragida nimadir qimirladi. Tinchlik. Yengillik. Ammo…

Hyunjin yaqin kelib, ovozini titratmay deydi:

Hyunjin: “-Agar yuragingga kimdir kirsa, o‘ylab tanla. Chunki kimni tanlasang ham… ikkinchi qalb sinadi.”

Yuri ularning har biriga boqadi. Va jim qoladi. Hozir tanlash niyati yoʻq.

Suv ostida yashiringan bir maqbara. Vaelis hushiga kelgan, yonida sirli ayol — qora ko‘zli, oppoq sochli. Bu Thyria — Elarynning quvg‘in qilingan avlodi.

Thyria: “-Yuri uyg‘ondi. Demak bizda vaqt oz. U o‘z qadrini bilsa, sening kuching bekor ketadi. U Elarynni birlashtiradi.”

Vaelis g‘azab bilan tishlarini g‘ijirlatdi.

Vaelis: “-Unda biz u uyg‘onishdan avval… uni yo‘q qilishimiz kerak.”

Yuri opasi bilan so‘nggi sahifani ochdi. Bu yerda faqat bitta jumla:

> “Elaryn so‘nggisi bir lahzada tanlaydi: yo olamni, yo yuragini.”

Yuri opasiga qarab deydi:

Yuri: “-Agar men tanlashim kerak bo‘lsa… avval yuragimni tushunishim kerak.”

U derazadan tashqariga qaradi. Tun yana tinch. Ammo u biladi — bu faqat bo‘rondan avvalgi sukunat.

💠 Kelasi epizodda:

~Yuri haqiqatni qidiradi — Thyria haqida sirlar ochiladi.

~San va Hyunjin o‘rtasida ochiq to‘qnashuv.

~Vaelis va Thyria Yurinining kuchini yo‘q qilish uchun ichki xotiralariga hujum qiladi.

4.Haqiqatlar uyqudan uygʻonganda.

Sohilni tuman bosgan. Yurining yelkalarida ikki belgining yaltirashi — suv va nur — o‘zini butunlay begona, ammo chinakam his qilishga majbur qildi. Bu hali boshlanish.

Hyunjin va San uning yonida. Lekin yuraklaridagi vazn har xil.

San: “-Sen endi oddiy emasligingni tan olding. Bu yaxshi. Ammo bu seni xavfdan holi qilmaydi.

Hyunjin yengil kulimsiradi: “-Xavf seni tanlagan. Endi sen unga javob berishing kerak.”

Yuri bir zumda ularning har bir so‘zini his qildi. Sevgi emas, bu safar — javobgarlik.

Yuri opasi bilan nihoyat yuzma-yuz o‘tirdi. Yuragi allaqachon savollarga to‘la. Nihoyat, opasi gapni ochdi:

X: “-Men ham Elaryn avlodidanman. Lekin kuch menga o‘tmagan. U seni tanladi, Yuri. Sening ko‘zingdagi nur… sening onang suvdan kelgan. Ammo otang – odam edi.”

Yuri chuqur nafas oldi.

Yuri: “Men… ikki olamning farzandimanmi?”

X: “-Ha. Shuning uchun ham sening kuching nafaqat suvga, balki… yurakka ham ta’sir qiladi.”

Yuri o‘zini tushunib ulgurganidan larzaga tushdi. Chunki yuragini o‘zgartirayotgan kuch… sevgiga ham, xavfga ham eshik ochmoqda.

Tungi jimjitlikda Yuri sohilga tushdi. U yerda San uni kutmoqda. Boshida — ohangdor shivirlar. Yuraklar ichidagi kurash sirtga chiqmoqda.

San: “-Men sendan voz kechmayman. Hatto sen yovuz kuch bo‘lsang ham, men seni sevaman. Men seni odam bo‘layotganingda ham, suv parisi bo‘layotganingda ham sevaman.”

Yuri jim turdi. So‘zlar yuragini titratdi, lekin u javob bera olmadi. U Hyunjinga nisbatan tuygʻular his qila boshlagan edi. Birinchi kunni oʻzidayoq. Hyunjin uni sohildan olib ketgan tundayoq. Ortidan Hyunjin keldi. Uning ovozi chuqur, ohangida iztirob bor:

Hyunjin: “-Men senga sevganimni tan olmayman. Men sening yoningda qolganimni tan olaman. Chunki ba'zida muhabbat — tan olish emas, qolib himoya qilishdir.”

Yuri bu safar ko‘z yoshsiz, lekin yuragidagi og‘irlik bilan ularga qaradi. Sanni tanlasa uni har qanday vaziyatda qabul qiladi. Hyunjin esa sevaman demasa ham Yurini yolgʻiz qoldirmaydi. Soʻng bir qarorga keldi. Hozir sevgi muhumi emas, asosiysi unga qaratilgan eʼtibor. Begona kuchlarning uni mojalga olgani.

Yuri: “-Siz ikkita yo‘lsiz. Ammo men endi tanlovchi sayohatchi emasman. Men manzilman.”

Tunda, Yurining tushida u qorong‘ulik ichida yurganday bo‘ldi. Yerni muz bosgan, havo harakatsiz. Shunda u koʻrindi.

Qorong‘u libosda, yuzi bilinmas, ammo ko‘zlar — Yurining o‘ziga o‘xshash. U gapirmadi. Yurining yuragida shunday ohang paydo bo‘ldi:

— “Sen meni yaratding. Sen meni rad etsang, o‘zingni rad etasan.”

Yuri qadam bosadi. So‘ng:

Yuri: “Men sen emasman. Lekin men sensiz butun emasman.”

— “Chunki sen bilasan”

Va u uyg‘onadi. Nafas olayotgan… ammo endi ichida Uni his qilgan.

Opasi yuragidagi muhrni ko‘rdi va aytdi:

X: “-Endi kuch to‘liq uyg‘ondi. Taqdir eshikda turibdi. Endi sen nafaqat sevgi, balki butun dunyoning barqarorligini saqlayapsan.”

Sohilda Yurining orqasida San. Unga yaqin. Ammo ehtiyotkor. Hyunjin esa biroz narida. Ko‘zlari sokin, lekin sergak.

Va osmonda — birinchi marta oy to‘liq bo‘lib qon rangida porladi. Bu Elaryn kuchining so‘nggi ogohlantirishi edi.

Ular uyga qaytishdi. Yuri oynaga tikilgancha jim turdi. Ko‘zlarida yoritilgan ikki olam. Suvning tiniqligi va qorong‘ilikning chaqnashi.

Oynada o‘zini emas, boshqa birini ko‘rdi. Uni.

Yuri: “-Sen men emassan,” - deydi u titroq ovozda.

Ammo nishonida turgan U shivirlaydi:

— “Men sensiz yo‘qman. Nahotki tushunmayapsan. Sen menga ruxsat berding. Endi men senman.”

Yuri oynani nigohining oʻzida parchaladi. Yigitlar uni gʻazablanganini sezishdi. San uni tashqariga olib chiqdi.

Sohilda San Yurining yoni bilan yura boshladi. Havo sukunatga to‘la. Uning nigohi og‘ir.

San: “-Yuri... men seni o‘zgarmaganingda ham sevardim. Ammo endi, seni o‘zgarayotganingda sevish — bu jang. Men bu jangni tanlayman.”

Yuri jim. Hyunjin uzoqdan qarab turardi. So‘ng orqadan yaqinlashdi.

Hyunjin: “-Men senga hech qachon ‘sen bunday bo‘lishing kerak’ demayman. Sen qanday bo‘lsang, men seni himoya qilaman.”

Yuri gʻazabdan baqirib yubordi.

Yuri: “-Jin ursin, siz meni majburan tanlashimni istayapsiz. Buni qanday qiyin ekanini bilasizmi?”

Yuri birinchi marta ularning sevgisiga javob bermadi. Ularga qatiqqoʻl boʻldi. Chunki bu safar — unga o‘zini qutqarish kerak.

Yuri kechasi uyg‘oq qoldi. Yuragi notinch. Ichidan kelayotgan kuch uni devorlarga urmoqda. U chuqur nafas olib, yelkasidagi belgilarni ushladi. Ammo bu safar ular yonmadi.

Behosdan hushini yoʻqotdi. U ko‘zini ochganda qorong‘ilikda turardi. Yagona nur — yuragidan chiqayotgan.

Qorong‘ulik ichidan U chiqdi. Bu mavjudot inson shaklida. Ammo ko‘zsiz. Uni ko‘rib yurak o‘zini qisadi.

— “Men sening soyangman, Yuri. Sen istamagan his-tuyg‘ularingman. Qorquving, g‘azabing, shubhang. Meni inkor qilma. Meni qabul qil.”

Yuri tishlarini gʻichirlatib hayqirdi:

Yuri: “-Men qorong‘ilikni inkor qilmayman. Lekin uni boshqaraman. Sen meni emas, men seni boshqaraman. Sen shunchaki meni salbiy soyamsan holos.”

Qorong‘u figuraning qaddini nur yorib o‘tdi. Uning tanasi parchalanib ketdi — undan tutashgan quvvat boʻlakchalari Yurining yuragiga oqdi. Yuri hushiga keldi. Ter ichida. Ammo endi yuragi jimjimador emas.

Koʻzlarini ochganida oʻzini Hyunjinning bagʻrida koʻrdi. Xona jim jit. Faqat tashqarida sohil oldida opasi va Sanning suhbatini sezdi. Hyunjinning koʻzlariga tikildi. Qirmizi koʻzlar uni himoya qila olishiga ishondi.

Yuri nigohini Hyunjinning labida to‘xtatdi. Qiz yuragini tinglab, so‘zsiz his etayotganini tushundi — bu yigit odatiy emasdi. Uning lablari... oh, u lablar. Gilosday emas — yo‘q, bu juda sodda bo‘lardi. Ular xuddi yozning oxirida quyoshda pishgan granat donasidek, chuqur qizil va sirli edi. Ko‘zlari chalg‘ishdan saqlanishga harakat qilarkan, yuragi allaqachon ularga qarab sudralardi. U lablar so‘z aytmasa ham, Yurining ichidagi tinchlikni buzardi.

“Go‘yo u lablar so‘zni emas, meni chaqirardi,” deb o‘yladi Yuri.

U o‘zini orqaga tortishga harakat qildi, ammo o‘sha lahzada, o‘sha bir qarashda, yuragi — lablari g‘amgin tabassum bilan bezalgan yigitga tegishli bo‘lib ulgurgandi.

Hyunjin: “-Seni kuzatayotgan paytim hushingdan ketding. Hozir ahvoling qanday. Men biroz qoʻrqdim. Seni yoʻqotishdan.”

Yuri: “-Men endi qochmayman. Ichimdagi qorong‘ilikni tan oldim. Endi men haqiqiy Elarynman.”

Hyunjin: “-Qaroringni hurmat qilaman.”

Hyunjin qizni quchogʻidan olib yotogʻiga joylashtirdi.

Hyunjin: “-Dam ol. Kunlar sen uchun ogʻir boʻlmoqda, men tashqarida boʻlaman. Havotir olma.”

Hyunjin ogirildi hamki Yuri uning koʻylagi etagidan ushlab qoldi. Yigit toʻxtadi. Qizga "Nima boʻldi?" degandek qaradi.

Yuri: “-Yonimda qola olasanmi? Xonada yolgʻiz qolsam, muzlab qoladigandek tuyuladi.”

Hyunjin qizni qoʻlidan ushlab yoniga oʻtirdi. Yurini sochlarini silab mayin ovozda qandaydur notanish musiqani hirgoya qildi. Yuri uyquga ketdi. Hyunjin uni kuzatgancha oldida qoldi.

Tunda, okean to‘lqini o‘zgardi. Suv ostidan yuzaga sirli belgilar chiqdi. Bu Elaryn avlodiga tegishli yozuvlar.

San bilan qiz sohildagi oʻzgarishni payqashdi. Opasi dahshat bilan pichirladi:

X: “-Bu... chaqiriq. Demak ular bilib bo‘lishdi. Ular kelyapti.”

Sohilda uzoqdan qora siluetlar ko‘rindi. Bu yirtqichlar emas. Bu qadimgi najotkorlar edi. Ular endi dushman.

Sohilda ilk marta qon tomchiladi.

💠 Kelasi epizodda:

~Yurining ichki kuchi sinovga olinadi — Elaryn qonini so‘radiganlar keladi.

~San va Hyunjinning qarorlari — ikkisidan biri eng og‘ir tanlovni qiladi.

~Qonli to‘qnashuv yaqin... va bu safar Yurining tanlovi dunyo taqdirini belgilaydi.