2qism
𝐌𝐲 𝐝𝐚𝐝 𝐢𝐬 𝐏𝐚𝐫𝐤 𝐉𝐢𝐦𝐢𝐧🖤⛓

Luna: Nega mening hayotim unday? Men nolimaslikni hoxlayman va harakat qilyapman. Qo'limdan kelmayapti. Boyman to'g'ri yeganim oldimda yemaganim ortimda. Lekin bu kamlik qiladi. Qaniydi kambag'al bo'lsam ham mehribon oilaning farzandi bo'lsam. Rozi edim shu la'nati boylikni qurbon qilishga.) Luna o'ziga o'zi gapirar ekan sekin ko'zlari yumuldi. Uyquga ketdi.

Luna faqat uyqusida hotirjam va baxtli bo'la olardi holos. U tashqaridagi insonlarga ko'nglini tez ocha olmaydi. O'zini doim baxtsiz his qiladi. Tashqaridagi insonlarga o'zini doim baxtlidek, hayotdan hursanddek ko'rsatadi.
....................................................
Jimin: Inve men keldim.) Stulda telefon kovlagancha o'tirgan ayol mayin ovoz eshitilgan tomon qaradi va yuziga tabassum yugurdi.
Park Jimin

Inve: Salom Jimin. Yaxshi keldingmi.) Yigit tomon yurdi va uni mayin quchoqlab oldi.

Jimin: Men sen bilan bir masalada gaplashib olmoqchiman. Bu juda muhim. Kel endi o'tiraylik.

Inve: Yaxshi. Gap nimada Jimin. Nimadur bo'ldimi?

Jimin: Ha gap shundaki men seni sevaman va senga uylanmoqchiman. Bilaman bu gapni keskin oshkor qildim. Ammo o'ylab ko'rishing uchun vaqt bor.
....................................................
Luna quyoshning iliq nurlari orqali mamnuniyat bilan uyg'ondi. O'rnidan turdi va dushga kirib ketdi. Eng qimmat va eng yoqimli vositalardan foydalanar ekan, uning doimiy ifori insonni o'ziga rom etmay qolmaydi. 30 daqiqadan so'ng banniy halatda hammomdan chiqib xonasidagi vaziyatdan biroz asabiylashdi.

Hizmatkor: Haligi xonim s..siz chiqib ketgansiz deb o'ylagandim. X.x..xonada yo'q edingiz.) boshini eggancha titrab javob berardi.
Luna: Men qachon bu mahal xonamdan tashqarida bo'lganman? Shu soatda qayerga ketishim mumkin? Kelganingga qancha bo'ldi?

Luna: Shu ikki oy ichida menga o'rganmadingmi? O'rningda boshqasi bo'lganida shu 2 oy ichida mening rejimimga allaqachon o'rgangan bo'lardi. Ishdan bo'shashni istamasang boshqa qaytarilmasin.

Hizmatkor bosh chayqab chiqib ketayotgan edi Luna tomoq qirib unga to'xta ishorasini qildi.

Luna: Men 15 daqiqada pastga tushaman. Nonushta tayyorla. Agar nonushtadan kamchilik topguday bo'lsam ishdan bo'shashing aniq.

Hizmatkor: Xo'p bo'ladi xonim.
Luna: Men bugun o'qishga barvaqt boraman oyimga aytib qo'yarsan. Agar unga qiziq bo'lsam.) Xizmatkor xo'p ishorasini qilgancha xonani tark etdi.
15 daqiqadan so'ng Luna doimgidan boshqacha stilda kiyinib tushdi va nonushta qila boshladi. U nonushtadan keying uyni tark etdim.
Lunaning bugungi stili.

Tasia: Lunaa. Men keldim.) Boshini partaga qo'yib o'tirgan qiz birdan Tasiaga qarab ko'zlari porlab ketdi.

Luna: Xush kelibsan. Tasia bugun klubga boraylik iltomos yo'q demaaa.) Qiz dugonasiga lablarini cho'chaytirgancha mo'ltillab qaradi.

Tasia: Kechirasanu Luna menga bunday aktrisalik mahorating o'tmaydi. Bugun kutubxonaga kirishni rejalashtirgandim. Undan ko'ra sen ham yur. Hech bo'lmasa ozroq bilim olarmiding.) Uning bu javobini kutmagan Lunaning ko'zlari osmonga uchdi.

Tasia: Hey menga ensangni qotirma axir imtihonlarda va nazorat darslarida asqotamanku yaramas.) Luna 32 tishini ko'rsatib huddi hijolat bo'lgandek tabassum qildi.
Tasia

Luna: Nega tashqarida odam ko'p. Yangi o'quvchi kelarkan deb eshitgandim. Yur ko'raylikchi.

Tasia: yaxshi.) Ular universitet bog'iga chiqishdi. Mana buni haqiqiy olomon desa bo'ladi. Maktab darvozasi oldida qora lambargini to'xtadi va undan kelishgan bir yigit tushdi. Ortidan esa yana bir qator mashinalar to'xtadi va yigitning yugurdaklari o'z mashinalaridan tushishdi. Yigit hech kimga parvo qilmay universitet tomon yurarkan birda Lunani ko'rdi va u tomon qadam tashlay boshladi. Ayyorona tabassum bilan Lunaning oldiga yaqinlashgan yigit iliq ammo soxta salomlashdi.

Jungkook: O'uuu. Kimlarni ko'ryapman. Bizning mashhur Kim Luna. Sen bilan uchrashaman deb o'ylamagan edim qizaloq.
Luna: Salom Jeon. Nega bu yerdasan?) Mensimagancha kinoyali gapirdi.

Jungkook: Haa juda iliq salomlashish. O'zgarmabsan. O'sha jasoratli, hech kimni mensimaydigan, burni osmonda bo'lgan Luna...

Luna: Adashasan Jungkook jasoratim yanada oshgan va juda go'zal qiz bo'lganman. Buni payqaganing aniq.
Jungkook: Ha payqadim. Aslida sen doimo go'zal bo'lgansan azizam.) Jungkookning ko'zlari qo'rquvdan titrayotgan Tasiaga tushdi.

Jungkook: Salom dunyo go'zali. Meni sog'indingmi?) Ayyorona tabassum qildi. Qiz nima qilishni bilmay qoldi va ko'zlarini olib qocha boshladi. So'ng chiday olmay u yerdan ketib qoldi.

Luna: Undan uzoq tur Jungkook. Bo'lmasa burdalab tashlayman. O'z o'rningni bilib yur.

Jungkook: O'uu ancha tiling burrolashib qolibdi. Sen meni tanimagan ko'rinasan. Men Jeon Jungkookman va hoxlagan odamimga yaqinlasha olaman, istasam o'sha yerning o'zida jonini olaman. Meni hech kim to'xtata olmaydi. Sen kim bo'lipsan.

Luna: Odobli bola bo'l Jeon. Shunda ikkimiz ham jim yuramiz. Unga yana zarar bersang aytib qo'yay murdangni itlarga talataman.) Qiz gapini tugatgach dugonasining izidan ketdi. Qizlar xonasidan yeg'i ovozi kelardi. Luna yugurib bordi.

Luna: Tasia dugonajon o'zingni bos. Yeg'lama. U senga ortiq azob bera olmaydi. Men yoningdaman. Seni himoya qilaman.
Tasia: Iltimos Luna meni yolg'iz qoldirma. Men undan qo'rqaman. O'tmish takrorlanishini istamayman. Yana o'sha onlardek xo'rlanishni hoxlamayman.) Qiz yeg'idan to'xtab to'xtab gapirar edi. Allaqachon yuzlari shishishga ulgurgan Tasia o'rnidan turdi va Lunaning yordamida o'zini tartibga keltirdi.
Hizmatkor: Hayrli tong xonim.) Hizmatkor Invega ta'zim qildi.

Inve: Nonushta tayyormi?) E'tibor bermay gapirdi.

Hizmatkor: ha honim tayyor. Haligi xonim Luna xonim bugun vaqtli ket...
Inve: Qiziq emas. Sendan buni so'ramadim.) Stulga o'tirib nonushta qila boshladi. Hizmatkor esa oshonaga kirgancha o'ziga o'zi gapirdi.

Hizmatkor: Yo tovba. Kim bu insonni ona deydi. Ko'zlarida bir tomchi ham havotir yoq.

Inve: Hizmatkor.
Hizmatkor: Labbay xonim?
Inve: Mana bu xatni Luna kelganida unga berib qo'y.) Hizmatkor bosh chayqadi. Inve sumkasini olib mashinasiga o'tirdi va ofisga jo'nadi.
.......................................................
Davomi bor...

Hoseok Sora qizchasini olib ketgach bu yerni tark etayotgan edi. Ammo Yurega koʻzi tushdi. Bugungi voqealardan xabardor boʻlgan yigit ayolni yoniga borib vizitkasini qoʻydi. Yure tahliklali nigohlari bilan Hoseokga qaraganda shundoq ham bir oz avvalgi oilaviy suhbatdan jahli chiqayotgan yigit qoʻrqinchili nigohlar bilan qarab turardi.
— Biror gap boʻlsa menga qoʻngʻiroq qilishingizni aytgandim. Hoyna hoy raqamim esingizdan chiqqan koʻrinadi - dedi xuddi tahdid qilgandek. Ayol vizitkani qaytib berganidan jahli chiqib ayolni telefonini olib unga oʻz raqamlarini muhrlay boshladi. Ammo soʻngiga yetmasdan uni raqami paydo boʻldi. Qizigʻi bu raqam " H.K🖤... " Shunday saqlab qoʻyilgan. Hoseok Yurega qaradi. Ayolni nigohlarida qoʻrquv havotr aralash edi. Koʻzlari yoshlanayotgan ayol Hoseokga qaramagancha telefonini qaytarishini soʻradi. Hoseok bir zum qaytib berish haqida oʻyladi ammo nimadr uni qoʻngʻiroq qilish tugmasini bosishga undadi. Va bosdi ham. Bu orada Yure oʻgʻlini olib shoshgancha chiqib ketdi. Hoseok jiringlayotgan telefonini olib undagi “Notanish" yozuvini oʻqidi... Bir zum hech narsani eshitmayotgandek jim boʻlib qoldi... Atrofda nima boʻlayotganini his qilmas shunchaki shok holatida ikki telefonni birlashtirib yozuvlariga qayta tikilardi...
H.K🖤... ~ H.K bu Hoseok ismining bosh va ohirgi harflari. Yurak bu muhabbat, sevgi ramzi. Ammo u qora. Demak bu sevgi qora. Qora doim zulmat, yovuzlik ramzi. Demakki bu sevgi kim uchundr azob keltrgan yoki kimnidr baxtsiz qilishi mumkun! Yakuni esa davom etishi mumkunligini anglatuvchi mavxumlik ramzi boʻlgan uch nuqta... Bu balki degani. Balki davomi boʻlar... Balki boʻlmas! Uch nuqta bu umid degani! Yana davom etishiga umid qilish! Yakunini bilmaslik ammo umid qilishlik.

Hoseok tong otguncha bu yozuvlarni tahlil qilib chiqdi. Va oʻsha "Notanish" deb saqlangan raqamdan kelgan qoʻngʻiroqlar va suhbatni esladi

Bu notanish raqamdan qoʻngʻiroq kelish ancha yillar avval boshlangan. Boshlanishiga uch nuqtali xabar. Va Hoseokning bunga soʻroq belgisi bilan bergan javobi. Shundan soʻng xabar notanish tomonidan oʻchirildi. Oradan bir oy vaqt oʻtmay esa qoʻngʻiroq boʻldi. Hoseok javob berdi ammo qiz bir oz sukut saqlab turdi. Hoseok esa uni kimligini va unda nima ishi bor ekanini soʻrashni davom etdi. Qiz adashganini aytib uzr soʻrab qoʻyib qoʻydi. Shundan soʻng boshqa qoʻngʻiroq qilmadi. Oradan toʻrt yil oʻtdi va yana qoʻngʻiroq boʻldi. Bu vaqt ichida Hoseok uylangan edi... Notanish raqam bu safar shunchaki jim turdi. Xatto adashganini ham aytmadi. Keyin esa goʻshakni qoʻydi. Hoseok shularni eslarkan bu notanish raqam ortidagi inson bu Yure boʻlishi hayoliga ham kelmagandi. Umuman bu notanish raqam kim ekaniga xatto qiziqmagandi ham... Hozir esa bu qachon va qanday boshlangani haqida oʻylay boshlashdi. Bu qiz avvaldan Yoongi bilan doʻst ekanini va akalari bilan ham yaqinligini, uylariga tez tez tashrif buyurishini bilardi ammo u bilan suhbatlashganini eslolmadi...
Pov.Hoseok

Toʻgʻri u doim mendan oʻzini olib qochardi. Men kelishim bilan ketar, men turgan joyga kelmas xatto Namjoon akam bilan ham yaqin edi lekin meni xatto yuzimga qaramasdi. Koʻpincha uni Yoongi bilan yurib janjallarga aralishib qolishar keyin esa Jin ularni mahkamadan olib chiqardi. Keyin nima boʻldi oʻzidan oʻzi yoʻq boʻlib ketdi. Unga mutlaqo etibor bermaganman. Jin ursin! Nega bularni oʻylab uxlolmayapman. Uni telefonini nega oldim oʻzi... Olmasligim, soʻraganida qaytarishim kerak edi...

**

Yure uyga qaytganidan beri yuzi yorishmadi. Faqat bu boʻlayotganlar aslida boʻlmasligi kerakligini oʻylardi. Telefonini nima boʻlganda ham qaytarib olishi kerakligini oʻylab siqilardi.

*

— Ketishing uchun vertalyot boʻlishi shartmi? - dedi Sohy erkalanib. Yoongi hayron boʻlgancha yelka qisdi.

— Kel bu yerda qochamiz- dedi Sohy.
— Qara qoʻllarimni. Ular menga ukol qilishyapti.

Juda ogʻriyapti - dedi Sohy koʻzlari yoshlanib.
— Ogʻriyaptimi? - dedi Yoongi qizni koʻkargan qoʻllariga rahmdillik bilan tikilib. Kafti bilan uni koʻkargan joylarini avaylab siladi va labini ohistalik bilan bosib oʻpib qoʻydi...
— Yaxshi bu yerdan chiqib ketamiz - dedi Yoongi. Sohyni qoʻlidan tutib keta boshladi. Sohy hayron boʻlgancha unga ergashar ekan ular toʻgʻri darvoza yoniga kelishdi. Bu yerdan hech kim qocholmasligiga ishongan qorovul beparvolarcha uxlab yotarkan Yoongi ohistalik bilan kalitni oldi va eshikni ochib shunchaki chiqib ketishdi.

**

— Nimalar deyapsiz? Qanaqasiga qochib ketadi... Nima eshikdan. Qoʻriqlash tizimingizga qurt tushganmi? - Jin baqrgancha telefonini oʻcjirib uloqtrdi. Unfa xavotr bilan tikilib turgan Namjoon undan javob kutar ammo savol berishga ham qoʻrqardi...

— Jin ursin! Yoongi qochib ketibdi. Hammasi seni deb boʻldi. Uni u yerga joʻnatmasligim kerak edi...
— Qanday qochibdi...

— Qorovulni kalitini olib rshikdan shundoqqina chiqib ketibdi

— Nimasi yaxshi buni. U yoʻq tushunyapsanmi?

— Aka qaysi ahmoq qorovuldan kalitni sezdirmay olib rshikdan qochadi. Bu faqat bizni Yoongi boʻlishi mumkun... - dedi jilmayib.

— U yolgʻiz emas! Bir qiz bilan qochibdi. Uni tezroq topish kerak!

Namjoon bir qiz bilan qochganini eshitib u ham xavotrlana boshladi. Odamlarini olib uni istagani yoʻlga chiqdi.

**

Yure bugun kechagi bosh ogʻriqlari sabab ishga bormadi. Uyda televizr koʻrib oʻtirar ekan Hein ketish uchun tayyor edi.

— Bugun bormoqchi emasdinku. Nima boʻldi.

— Menimcha suhbatdan oʻtdim. Meni chaqirishyapti. Kech qolishga haqqim yoʻq! - deb rshik tomon borar ekan eshik qoʻngʻirogʻi chalindi. Hein hozr degancha borib eshikni ochishi bilan bir yigit uyga otilib kirdi va qarshisida notanish ayolni koʻrib toʻxtab qoldi
— Yureni uyimi? - dedi yigit. Hein hayron boʻlgancha ha deb ichkarini koʻrsatdi. Yigit huddi oʻz uyidadek oyoq kiyimini ham yechmasdan toʻgʻri televzr ovozi kelayotgan tomon yurdi. Yure qattiq oyoq ovozlaridan ortga qararkan qarshisida uni koʻrib darhol oʻrnidan turib ortga tisarildi.

— Siz..? nima kerak..? - dedi Yure duduqlanib.

— Yoongi. U yoʻq! Shuning uchun bu yerga keldim..

Yure buni eshitib darhol vahima bilan savollar yogʻdira boshladi.

— Uni qayerga borishi mumkun. Meni hayolimga hech narsa kelmayapti.

Yureda ham hech qanday tahmin yoʻq edi. Ular birgalikda chiqib ketishdi. Hoseok mashinani haydar ekan asabiylashayotgan ayolni koʻrib

— Nimalar qilyapsan. Tinchlanginda u borishi mumkun boʻlgan joylar haqida oʻyla...

Yure javob bermasada tinchlanishga urinib oʻylay boshladi. Qoʻlidagi kichik kopkali telefonni mahkam siqib turarkan bu Hoseokni etiborini tortdi.

— Bunday telefonlar yoʻq boʻlib ketgan derdim... - dedi koʻz qiri bilan telefonga ishora qilib.

— Bu.. uyda anchadan beri bor edi - dedi.
Yure telefoni haqida gapirayotganini sezib bu mavzudan uzoqlashishga urindi.

— Nega... ?
Hiseokni qoshlari hayrat bilan chimirildi.

Yure pinagini buzmagan holda oʻzini magʻrur tutishga urindi.
— Menga sovgʻalar yoqadi - dedi Hoseok lab chetida jilmayib.

— Oʻyin klubi! - dedi yoʻl chetidagi klubni koʻrib.

— Shumi - deb Hoseok darhol toʻxtadi.

— Yoʻq! Bu emas. Avval oʻsha yerga borardik. Hozr u yer ishlamaydi. Ichi ham boʻsh. Balki... - deb ikkilana boshladi.

— Oʻsha yerga boramiz!
Hoseok mashinani u aytgan tomon burib hayday boshladi.

— Bu yer qanaqa joy - dedi Sohy qorongʻu va chang joyni koʻrib burin jiyrigancha.

— Bir necha kun shu yerda boʻlamiz! - dedi Yoongi va kichik kresloni ustidagi changni qoqa boshladi. Joy toza boʻlgach Sohyni u yerga oʻtkazib atrofni koʻzdan kechira boshladi.

— Bu yer chiroyli ekan - dedi Sohy divanga oʻtrgach bolalarcha sakrab. Yoongi uni koʻrib nigohlari bilan kulib qoʻydi. Atrofdan oʻzlari uchun kerakli buyumlarni izlay boshladi...

*

— Shu yer! - dedi Yure eski kichik binoni koʻrsatib.

Mashina toʻxtashi bilan Yure darhol mashinadan tushib oʻzini ichkariga otdi. Berk eshikni bir tepishda ochib ichkariga kirdi va hech kim yoʻqligini payqadi. Ichkariga sinchkovlik bilan qararkan Hoseok ham kirdi.
— Ular bu yerda yoʻq! - dedi Yure. Hoseok ham yengil koʻz yugurtirib hoʻrsingancha asabiy bosh ushladi. Jahl bilan polni tepib qichqrdiyu chiqib ketdi. U chiqib ketgach Yure burchakdagi stol yoniga keldi. Uni olib ortiga berkingan Yoongi va Sohyni koʻrib jilmaydi. Yoongi unga jim ishorasini qildi. Yure unga qoʻl choʻzib oʻz ukasini erkalatgamdek yuzini siladi. Hech narsa demasdan chiqib ketarkan stol ustiga oʻsha kichik telefonini qoʻydi. Choʻntagidan buklangan bor pulini chiqarib qoʻydi. Bu pul koʻp emas ammo suv va non uchun yetkazsa boʻlardi. Yana u tomon qaradida chiqib ketdi.
Hoseok mashinada Yureni chiqishini kutib turardi. Ayol madsinaga kelib oʻtrdi va hoʻrsindi.

— Bittada topsak hayron boʻlardim. Tushkunlikga tushma. Yana biror joyni bilasanmi? - dedi Hoseok. Yure endi xavotrlanmayotgan edi. Chunki u biladi uni qayerda ekani va u bilan aloqaga chiqishi mumkun. U nega xatto oʻz akalaridan ham qochayotganiga tushunolmasdi. Bir muddat oʻzini oʻylayotgandek tutdi va

— Pusanda. Daryo atrofidagi dalahovli. Bu yerga krugimiz bilan tez tez borib vaqt oʻtkazardik. Bu Mingyu ismli doʻstimizniki. Ammo krugdagi barchada uni kaliti bor!

— Yaxshi - degancha Hoseok oʻsha tomonga haydadi...

4-Qism tugadi. Yoqimli mutola

Fikir reak kutaman💞

Oʻz uyida, oʻz honasida ikki kundan beri oʻtirgan yigit oʻzini ish bilan chalgʻitgancha kompyuterga tikilib oʻtirardi. Eshikdan Namjoon kirib keldi.
— Hyung ahvolingiz qanday? Ofisga bormasdan uyda ishlayotgan ekansiz!
Jin Namjoonni koʻrib oʻrnidan qoʻzgʻaldi.
— Yaxshiman! Bir oz uyda qolgim keldi... - deb qoʻli bilan Namjoonga divanga oʻtirishini ishora qildi va oʻzi ham u yerdan joy oldi.
Jin

Yoongini yonidan kelyapman. U bilan xatto xayrlashmadingiz! - dedi.
— Bir kun qaytib keladi-ku. Shunday ekan xayrlashishga hojat bormikin?!
— Albatta. Bir kun qaytadi...
Oraga bir ozlik sukut tushar ekan bu orada Namjoon nimadan gap boshlashni bilmay turdi. Nihoyat Jinning oʻzi undan soʻradi
— Muhim gaping bormi? Odatda uyda boʻlsam qoʻngʻiroq qilib keyin kelar eding.
— Sirlar asta sekinlik bilan fosh boʻlyapti - deb gapni qoq oʻrtasidan boshladi. Jin aynan nima ekanini tushunmay qoldi.
— Qanaqa sir ekan...
— Ha uzr! Anavi qiz. Mina... U black gruop azosi ekan.
— Hoʻsh...
— Agar chindan oʻsha kun Yoongi uni oʻldirgan boʻlsa jasadni ular olib ketishgan...
— Seningcha ular jasadni olib uni qotilini trik qoldirishganmi?
Jinning gapidan soʻng ikkisi ham jimib oʻylanib qolishdi.
— Uni oʻlik yo trikligi muhum emas! Asosiy masala u nega Yoongiga yaqinlashdi. Undan nima hohlashgan boʻlishi mumkun. Ular nimanidr hohlashsa erishmay qoʻyishmaydi. Yoongiga doimgidan ham etiborliroq boʻlishimiz kerak!
— Aka... yana bir gap! Politsiya bu ishni surishtiryapti.
— Jin ursin ularni. Aqillari yetmagan ishga burinlarini tiqishadi.
Aka-uka nima qilishlari haqida suhbat qurib nimalarnidr rejalashtirishdi. Namjoon turib honani tark etar ekan Jinning ovozi uni toʻxtatdi.
— Hoseokni bunga aralashtrma! U avval oʻz hayotini toʻgʻirlab olsin - dedi.
— Bundan havotr olmang. U hech narsani sezmaydi!

Heey qiz! Vertalyoting qachon keladi. Meni aldayapsanmi yoki! Hozir poltsiya chaqiraman bu yerga!
Yoongi
— Nima? Politsiya! Bu yerda politsiya menman! Kimni hibsga olish kerak - dedi boyadan beri qum oʻynab Yoongini gapiga etibor bermay turgan qiz tilga kirib.
— Nn..nima sen politsiyamisan?! - dedi Yoongi qoʻrqib.
— Ha! Seni qamoqqa olaman. Yoʻq yaxshisi kaltaklayman - deb Yoongini yelkalariga boladek sakrab shapatilay boshladi.
Sohy

Bas qil tentak! Men seni boshligʻingman! - deb baqrib qizni oʻzidan itarib yubordi. Sohy lablarini burishtirib yigʻlashga tayyor turarkan
— Nega shuni avvalroq aytmadingiz - dedi burnini tortib.
— Qani barcha oʻz honasiga - degancha hamshiralar kelib barchani oʻz honasiga olib kirib ketishdi.

— Hoʻsh u bilan gaplasha oldingmi? - dedi Jimin

— Ha gaplashdim! Ammo undan bir foyda chiqmasa kerak!
— Ammo nima boʻlganini faqat u biladi. Uni gapirtirishing kerak!
— Buni anavi oyimchang istayaptimi? - dedi qiz jahli chiqib.
Jimin

Bu joy oʻsha qoʻgʻirchoq uchun emasdi!
Qizning soʻngi soʻzi, hatti harakati va nigohlaridan uni bu joydan umid qilganini sezish qiyin emasdi.

— U ham bekorga u joyga oʻtrgani yoʻq. U bunga oʻz kuchi bilan erishdi.

— Men ham osmondan tushib qolganim yoʻq! Albatta meni emas uni yonini olasan! Chunki uni sevasan! - qiz jahl bilan baqrdi.

— Men u bilan huddi sen bilan boʻlgani kabi faqat doʻstman!
— Oʻzingni aldashni davom et! Aslida u senga beetibor boʻlgani uchungina shunday deyapsan!
Jimin borgan sari qizga qahr bilan qararkan ortiq bu yerda qololmasligini sezib chiqib ketdi.
Jimin u yerdan chiqib tashqarida uni oʻz mashinasida kutib turgan Lunani yoniga nim tabassum qilgan holda chiqdi.
Luna

Nima gap ekan Jimin? Hech narsa aniqlamaptimi? - dedi shoshib.

— Unga bir oz vaqt kerak! Biror narsa topsa oʻzi aloqaga chiqadi!

— Eplolmasachi? - dedi Luna hoʻrsinib.

— Uni qoʻlidan keladi. Faqat oʻz holicha ishlashga oʻrganib qolgan.

— Mayli..!
Lunani koʻzlarida aybdorlik hissi bor edi. Jimin buni koʻrib chidab turolmadi

— Kel biror joyda ovqatlanamiz? - dedi. Luna Jiminga koʻzlarini katta ochgancha qararkan

— Kechirasan Jimin ammo bugunga boshqasiga vada bergandim. Boshqa kuni oʻtrsak boʻladimi?
Bu gapdan soʻng endi Jiminning koʻzlarida tushkunlik paydo boʻldi. Ammo buni sezdirgisi kelmay «yaxshi» degancha kulimsiradi...
Jimin
Ikki kundan soʻng
Yure bugun ishlarini tezroq tugatishga urinib shoshardi. Ishlarini yakunlab boshliqdan ketish uchun ruhsat oldi va ketish oldi Yoongidan xabar olish uchun uni yoniga kirdi. Ichkarida hamshira bor ekan. Bunga parvo qilmay ichkariga kirib Yoongini yoniga bordi. Yure hamshirani ukol tayyorlayotganini koʻrib « bunga hali erta emasmi?» dedi

— Menga shunday deyishdi - dedi hamshira. Soʻng ishini davom etdi.

— U hozr tinch holatda! Tabletkani oʻzi ham yetarli...

— Buni boshliqga oʻzingiz tushuntiring!

Yure hamshirani sinchkovlik bilan tekshira boshladi. Oldin uni koʻrmagan. Avvaliga boshqa boʻlimdan oʻtgandr deb oʻyladi ammo kiyimdagi ism tanish!

Yure qizni sochidan ushlab oʻziga tortdi. Qoʻlidagi ukolni olib qizni qoʻyib yubormagancha uni ichiga koʻz yugurtirdi. Hamshira Yureni qoʻlidan chiqib uni oʻyogʻiga tepib yerga qulatdi va qoʻlidan shpiristni olib qoʻydi.
Yure ham oʻrnidan turib qizga kutilmaganda yuziga zarba berdi. Muvozanatni yoʻqotganidan foydalanib sochini ushlab yuzini devorga urdi. Qizni yuzi qon boʻlgancha yerga hushsiz yiqildi.
Yure

— Sora sendan yana bir bor soʻrayapman qizimiz uchun ham birga yashashimiz kerak! Aslida uni sendan shunchaki olib qoʻyish qiyin ish emas... Lekin u ota onasi bilan ulgʻayishga haqli...

Oradan bir oz vaqt oʻtgach qizaloqni olib kelishdi. Hoseok hali ikki yoshga toʻlmagan mitti qizchasini avaylab qoʻliga olarkan eng avval oʻzini mittivoyning boʻyniga koʻmdi. Uning iforidan mast boʻlgudek hidlarkan bu hidni yoʻqotib qoʻyishdan qoʻrqardi. Qiz ham otasini tanigandek unga qirmizi lablari ostidan shrin tabassum hadya qilar, mitti qoʻllari bilan yuzini siypalab burnini chimchilardi. Hali toʻliq yurib ulgurmagan qizchani yerga qoʻyib qoʻlidan yetalay boshladi.

— Oʻgʻlim qara bu yerda ajoyib oʻyinlar bor ekan. Ham qorningni toʻydiramiz ham koʻngil hushlik - deb oʻgʻliga koʻz qisib qoʻydi.

Ular ichkariga kirar ekan vidio oʻyinlarni koʻrib Minwooni qorni ochligi yodidan koʻtarilib oʻyinga berildi.

— Yuraqol endi ovqatlanamiz - Yure Minwooni yetaklab ichkariga olib kirar ekan oyna ortida yorqin tabassum qilgancha kichkina qizchani sirpanchigʻda uchirayotgan yigitni koʻrdi. Bir zum toʻxtab qoldi...
Uni yorqin keng tabassumiga termulib turarkan oʻgʻlini uni turtkilashi oʻziga keltirdi. Ular boʻsh stollardan biriga borib oʻzlariga yoqqan taomlarga buyurtma berishdi. Minwoo juda xursand edi. Boisi koʻpincha onasini u bilan aylanishga vaqti boʻlmaydi.

— Oyi ovqat juda mazli ekan. Ammo qornim toʻydi - dedi Minwoo erkalangancha yonidagi likopchani chetga surib

— Ohirgacha yemasang meni qanday himoya qilasan... Shunday ekan ohirgacha ye oʻgʻlim...

Minwoo istamasada oyisini gapi uchun ovqatini tugatishga harakat qildi. Yure uni maroq bilan kuzatarkan komdr stolga bir parcha qogʻoz qoʻydi. Yure qogʻozni koʻrib darhol yuqoriga rangi oqargancha qaradi. Yuqorida sovuq va hissiz nigohlar unga tikilib turardi...

— Biror gap boʻlsa menga qoʻngʻiroq qilishingizni aytgandim... Hoyna hoy raqamimni unutgan boʻlsangiz kerak! - dedi.
— Bugungi voqeadan xabarim bor. Akam mendan nimani yashirayotganini ham bilaman. Keyingi safar shunday hol takrorlansa unga emas menga qoʻngʻiroq qiling!
— Kechirasiz ammo hyungga vada berdim - deb vizitkani uni qoʻliga tutqazdi. Hoseok jiddiy qiyofada turar ekan qoʻlidagi rad etilgan vizitkani gʻijimladi va uni yonida turgan telefonini olib unga oʻz raqamini yoza boshladi. Yure vahima bilan oʻrnidan turib uni qoʻliga yopishdi. Yuragi shu qadar tez urardiki koʻksidan chiqishga urinardi. Hoseok esa unga etibor bermasdan raqamini terdi va ajablangancha Yurega qaradi. Yure koʻzlari yoshlanishga ulgurgandi. Shu holda Hoseokga moʻltirab qararkan unga bir zum tikilib turdi.

— Telefonimni qaytaring! - dedi Yure nigohlarini yashirgancha. Hoseok qoʻngʻiroq qilish tugmasini bosdi va oʻz telefonini qoʻlga oldi. Yure ortga burilib sumkasini odi. Stolga pul qoʻyib Minwooni koʻtargancha chiqib ketdi...

3-Qism tamom.
Kam fikr yozyapsilar. I am xafa

@Jeon_yunashi

Yure buyurilgan honani tartibga keltirib boʻlishi bilan bu yerga mahsus mebellar kelib oʻrnatildi. Bu kichik hona hashamdor mebellar bilan butkul oʻzgarib ketdi. Shohona holga keldi. Honaga Yoongini olib oʻtishdi.

— Birgina shu jinnini deb shuncha harakat! Kim jinnixonaga bunday yotoq olib keladi. Ichi huddi mashgʻulot maydonini eslatadi.
Hamshiralardan biri Yoongiga burnini jiyrib qarab shu gaplarni sherigiga aytar ekan ularni gapini eshitgan Yure
— Buni sizlarga biror ogʻrligi tushyaptimi? Barchangiz oʻz ishingiz bilan shugʻullaning! - dedi. Qizlar unga yov qarash qilib ortlariga qaytib ketishar ekan
— Bor yoʻgʻi yugurdak boʻlsa! Buyrugʻ bergani nimasi? - deb shvirlashdi.
Koʻp oʻtmay Hoseok shaxsan tekshirish uchun shifoxonaga tashrif buyurdi. Bu vaqt Yure bemorlarga ovqat tarqatayotgandi va ayni dam Yoongini honasida edi.
Yure Yoongi uchun ovqat quyar ekan Yoongi uyalgancha uni kuzatardi. Buni sezib Yure ham koʻz qisib qoʻydi. Yoongining paxtadek oq yuzlari yanada qizarib ketgach boshini pastga egib oldi. Yure uni qiligʻiga kulib oʻz ishini davom etdi. Ovqatni uni yoniga qoʻyishi bilan Yoongi ovqatga tashlanib shosha pisha ovqatlana boshladi. Yure uni erkalatib qoʻllari bilan uni oʻsib ketgan sochini toʻzgʻitdi...

Ularni boyadan beri kuzatib turgan Hoseok tomogʻ qirishi bilan Yure choʻchib tushdi. Ortiga oʻgirilar ekan olgan nafasi shu qadar qiyinlik bilan oʻpkasiga yetib borar ediki... Qiz darhol nigohlarini yerga qadab bir qadam ortga tisarildi. Birdan ovqat yerga Yureni oyoqlari ustiga toʻkildi. Yure shoshib gilamni tozalashga tushdi. Hoseok ham yugurib kelib yordamlashmoqchi boʻldi ammo Yure uni yuziga ham qaramagan holda oʻzi tozalab olishini aytdi. Yoongi esa yana boshqa narsalarni uloqtirishni boshladi.
— Uka tinchlan! - deb Hoseok qaytarar ekan bu befoyda edi.
Darhol shifokorlar shovqinni eshitib yetib kelishdi va Yoongiga tinchlantiruvchi ukol qilishdi. Yoongi lanjlashib oʻtirib qoldi asta uyquga ketdi...
Yure uni koʻrib qanchalik achinmasin bu yerda qolaolmas edi. Narsalarni yigʻib darhol bu yerdan chiqib ketishga oshiqdi. Biroq eshik oldida kutilmaganda ulkan gavdaga urilib ketdi. Yure uzr soʻrab shoshgancha yoʻlini davom etdi...
Namjoon Yoongidan xabar olish uchun Hoseok bilan birga kelgandi. Yoʻlda bosh shifokor bilan suhbatlashib bir oz ushlanib qoldi. Yoongining honasiga kirar ekan bir ayol unga urilib ketdi... Namjoon oʻziga tanish boʻlgan bu ayolni yuzini yaxshi koʻrmagan boʻlsada tanidi. Uni toʻxtatmoqchi boʻldi ammo ichkariga kirishi kerak edi.

— Yoongini ahvoli yaxshimi? - dedi Namjoon atrofdagilarga qarab.
— U yana oʻzini bilmay qoldi. Hamshiralar tinchlantiruvchi ukol qilishdi - dedi Hoseok sovuqqonlik bilan Namjoonga uncha etibor bermay
— Yaxshi men toʻlovlarni qilib chiqay. Keyin ketamiz!
Namjoon kassaga borib toʻlovni amalga oshirdi. Va yana oʻsha ayolga koʻzi tushdi. Bu safar uni ismini baland ovozda aytib chaqirdi. Ayol bu doʻngʻillagan ovozdan ortga oʻgrilib yuziga tabassum yugurdi.
Namjoon

Bu yerda nima qilyapsan..? Bu yerni xoʻjayniman deya koʻrma - dedi Namjoon kulib.
— Unday emas! Oddiy ishchiman. Otamdan keyin... - Yure bir oz qiynalib gapiar ekan Namjoon kaftlarini Yureni yelkasiga bosib uni tinchlantrdi.
— Kechir... Afsusdaman - dedi.
— Hech qisi yoʻq. Qani hyung oʻzingizda nima gaplar! - dediyu nojoʻya gap aytgandek oʻgʻzini toʻsdi...
— Suga..? Shundaymi? - dedi. Namjoon bosh silkidi.
— Uni koʻrdingmi? Men aslida uni bu yerga olib kelishni istamasdim... Ammo bir oz vaqt shu yerda boʻlsa yaxshi boʻladi deb oʻyladim. Hoseok esa bu qarorimdan qattiq jahli chiqib mendan arazlab yuribdi... Aslida sezdirmaslikga urinyapman lekin uni bu holidan eng koʻp qiynalayotgan odam menman - Namjoon oʻksinib Yurega bor dardini toʻkib sochdi. Yure ham uni tushunib
— Hyung siz sabrlisiz! Sabr qilgan doim gʻolib boʻladi. Niyatingiz holis boʻlganini ukangiz ham tushunib yetadi. Bir kun xatto minnatdor ham boʻlishadi.
— Yure modomiki shu yerda ishlar ekansan bir iltimosim bor. Yoongi. Unga koʻz quloq boʻlib tur! Uni bu holga tushishi tasodif emas menimcha. Uni yoniga kim kirib chiqayotganidan ogoh boʻlib tur. Nimadandr shubxalansang menga ayt...
Yure

Ular kulishib suhbatlashishar ekan Hoseok keldi

— Toʻlov qilib boʻlgan boʻlsangiz ketarmiz... - dedi yov qarash qilib. Uni koʻrgan Yure darhol kulgusi oʻchdi...

— Hoseok bu Yure! Eslaysanmi Yoongi bilan birga yurishardi... - deb Yureni tanishtrdi.

— Eslolmadim! Ammo bu yerda uni doʻsti boʻlishi bu yaxshi - deb choʻntagidan vizitka chiqarib Yurega tutqazdi
— Unga nimadr boʻlsa darhol menga qoʻngʻiroq qiling!
Hoseok
Namjoon va Hoseok binodan chiqib ketishdi. Yure esa vizitkani ushlagancha turgan joyida qolar ekan koʻzi yoshlanib ulgigan edi...

Pov_Yure

Qoʻlimdagi bu qogʻoz parchasi! Unda yozilgan raqamlar ketma ketligi... Ular menga allaqachon yod boʻlib ulgurgan! Har tun bu raqamlarni terib qoʻngʻiroq qilish yoki qilmaslik haqida oʻylayman... Negadr raqamlarni terayotganimdagi jasoratim qoʻngʻiroq qilish tugmasini bosishga kelganda toʻxtab qoladi... Qoʻngʻiroq qilsammi, yoki yoʻq?! Balki xabar yuborarman! Bir paytlar qilgan juratsizligim sabab endi oʻzimni yoʻqdek, boʻlmagandek tutishga majburman... Uni yonida boʻlishga endi haqqim yoʻq. U oilali! Men ham farzandli... Bordiyu unga qoʻngʻiroq qilgan taqdirimda ham, xabar joʻnatsam ham bu hech narsani oʻzgartirmaydi... Faqat oʻzimni yerga urganim qoladi... Bu raqamga qachondr qoʻngʻiroq qilishdan yoki bu raqamdan qoʻngʻiroq boʻlishiga yoʻl qoʻyolmayman...

Pov_avtor

Yure qogʻozga qarab hotiralarini yodga olar ekan uni ahlat chelakka uloqtrdi. Bu haqida ortiq oʻylamaslikni hayol qilib oʻz ishini davom etdi...

Hesun
Ruhiy hastalar shifoxonasi hiyoboni...
Barcha bemorlar har kuni shu hiyobonda aylanib yurishadi. Atrof ulkan panjaralar bilan berkitilgan ammo tabiati chiroyli...
Sohy ismli qiz yerga oʻtirgancha turpoqni qoʻli bilan kovlab chuqurcha qazirdi. Shu yaqin atrofda esa Yoongi hech kimga etibor bermasdan quyoshga tikilib oʻtirardi... Bu yerdagilarni barchasini oʻz olami mavjud boʻlib bir biriga etibor bermas bazilari oʻzi bilan oʻzi gaplashar ayrimlari bir soʻz demasdan hodadek jim turar yana kimlardir yosh boladek harakat qilardi. Ularni orasida bir biri bilan urushib ketadigonlari ham topilardi...
Sohy maroq bilan oʻz ishini qilar ekan quyosh nuri issiq boʻlgani uchun unga halaqt berardi. Sohy atrofga yuzini burushtirib qararkan uzoqdagi yigitga qoʻl siltadi. Yigit uni koʻrib koʻrmaganlikga oldi. Qizni bundan jahli chiqib Yoongini yoniga shahd bilan bordi. Yoongi qizga bir bir koʻz tashlab qoʻyar ekan nigohlarini boshqa tomonga burib olardi. Sohy yigitni kiyimidan ushlab tortob qayergadr yetalab ketdi. Yoongi qizni qoʻlini olib ortga oʻgrildi Sohy esa qaysarlik qilib yana uni tortqilay boshladi. Ohiri Yoongi tilga kirib
Sohy

— U haligi uzuuun mashinami? Manashuuunchaa- deb qoʻli bilan oʻlchab koʻrsatdi.
— Yoʻoʻq! U hoʻoʻ anavi daraxtdan seni yoninggacha keladi - dedi. Sohy menimi deb oʻzini koʻrsatib kular ekan oʻsha saraxtni yoniga borib uni ushlab koʻrdi keyin esa Yoongiga qarab
— Yolgʻonchi? - deb tilini chiqardi.
— Seni limuzining juda kichik ekan. Sen oʻyinchoq oʻynaysanmi? - deb kuldi. Yoongi arazlab qoʻllarini bogʻlagancha yuzini burushtrdi. Sohy uni xafa boʻlganini koʻrib yoniga keldi.
— Xafa boʻlma..! Men senga oʻzimni vertalyotimni beraman. Birga bu yerdan uchib ketamiz - dedi. Yoongiga darhol jon kirib
Yoongi

— Rostanmi? - dedi.
— Qanday?
— Vertalyot juda katta! Uni bu yerga kirgizishmaydi. Shuning uchun men uni bu yerga kira olishi uchun maxfiy yoʻlak qaziyapman. - dedi pichirlab. Yoongi ham koʻzlarini katta ochgancha hayratlanib ogʻzini berkitdi.
— Sen meni boshqalarga koʻrinmasligim uchun toʻsib turishing kerak! Yuraqol - deb Yoongini olib ketdi. U avvalgi joyiga borib ishini davom etirar Yoongi esa uni tepasida turar edi. Sohy yigitni soyasi ostida oʻz oʻynini davom ettirar lekin Yoongi chindan bu yerdan Vertalyot kirishiga ishonardi...

2-qism tugadi.
Fikr yozib ilhom kapalaklarini menga joʻnatilar kutaman🤗
Sizlarni love you...❤️💜

Reaksiya bosish esdan chiqmasin goʻzallarim.
Fikrni ham ayamelar ❣️

@Jeon_yunashi

Muallif:#jeon_yuna
@Jeon_yunashi ❤️

Baxt va vaqt! Bir-biriga oʻzaro bogʻliq narsalar. Vaqt bu kutmoq degani. Qachongacha bilmaysan, ammo istalgan cheksizlikda kutishing mumkun. Chiroyli sabr ila kutganingni goʻzal tuhfasi, lazzatli yakuni esa bu - Baxt!*Uch aka-uka! Oʻzlarining bir vaqtlar ajoyib rang barang xotiralariga boy boʻlgan kattakon uylarida bugun qorongʻulik hukm surar va bu zulmat barchaning kayfiyatiga oʻz tasirini oʻtkazmay qoʻymasdi. Qorongʻu zal. Kamin atrofida olov choʻgʻlariga tikilgancha uch aka - uka oʻtirar ekan. Gulhan shulasi honani arang yoritar edi. — Uni bu holatiga ortiq chiday olmayman! Oradan 6oy vaqt oʻtdi. Nahot haligacha uni unuta olmasa! – Hoseok koʻzida qandaydir tushunarsiz gʻazab bilan bu gapni aytdi. — U allaqachon ruhiy hastaga aylangan. U borasida bir qarorga keldim. Uni ruhiy hastalar shifoxonasiga topshiramiz! Namjoon bir zum boʻlsada koʻzlarini yummasdan nigohlarini xonaning qorongʻu burchagiga tikkancha ushbu gapni aytar ekan aslida ichidan nimalar oʻtayotganini faqat oʻzi bilar edi. Jin va Hoseok hayrat bilan Namjoonga qarashdi.

Hoseok

— Ha shunday qilmoqchiman! 6 oydan beri harakat qilyapmiz. Ammo u oʻziga kelmayapti. Aksincha oʻz botqogʻiga botib boryapti. Aslida bu uning doimiy erkaliklaridan biri. Qachonki xaqiqiy jinnilar orasiga tushsa shundagina aqli kiradi. — Oʻziga bu holati yoqyapti deb oʻylaysizmi? Sizningcha u buni atay qilyapti ekanda?!— Buni atay qilmayapti! Ammo bu holatdan chiqishga ham urinmayapti. Bu uni qaysarligi mahsuli. Boshqa hech narsa emas!— Ammo u oʻsha qizni qattiq sevar edi...— Lekin u oʻldi! - Namjoon qoʻlini zarb bilan stolga urdi va uyni toʻldirgancha qichqirdi.

Qanday qilib unga hiyonat qilgan inson uchun bunchalik aza tutish mumkun. Qachongachaa..! Uni xatto oʻlgani ham maʼlum emas! Jasadi yoʻq. Oʻsha vaqt nima boʻlganini hech kim bilmaydi. Na guvoh bor, na dalil! U bilan tanishganiga xatto bir yil ham boʻlmagan edi...— Akaaa... — Ikkingiz ham bas qiling! - dedi boyadan beri sukut saqlab turgan yigit. Keyin esa Namjoonga yuzlandi. — Buni yaxshilab oʻylab koʻrding shundaymi? - dedi. Namjoon ha deb bosh siltagach Hoseokga qaradi va — Yoongining narsalarini tayyorlat! Ertagayoq uni kasalxonaga olib boramiz! - dedi.

Hoseok bor umidini ham yoʻqotgandek bir Jinga bir Namjoonga qaradi. U juda holsiz holga kelgandi. — Agar Yoongining oʻrnida u emas men boʻlganimda.. demak meni ham jinnixonaga tiqardingiz!Ikkisiga ham jirkangan nigohlari bilan qarardi. Ulardan sado kelmagach ortiq bu yerda qolishga madori qolmadi. U biladi doim katta akalarni aytgani boʻladi. Qoʻlidan hech bir ish kelmasligini anglagan holda katta qadamlar bilan bu yerni tark etdi va yuqoriga qarab yoʻl oldi.

Shundoqqina oʻz honasi bilan yonma-yon boʻlgan xona ostonasiga kelar ekan eshikga osib qoʻyilgan «Go away» yozuvini koʻrdi va uni ilk bor osib qoʻyilgan kunni esladi...— Ayshsh... Nega meni honamga hadeb kiraverasizlar! Bu hona menikimi yoki sizniki. Bu yerdan chiqing. Bu shaxsiy hudud - Yoongi dars stolida oʻtirib kompyuterda oʻyin oʻynar ekan honasiga bostirib kirgan Hoseokdan jahli chiqdi. — Yoʻq chiqmayman! Menga seni honang yoqadi. Xatto Jin hyungni ham xonasi bunchalik katta emas - deb samimiylik bilan gapirar ekan ortida uni gapini eshitib turgan Namjoon;— Chunki uni ichi tor! Shunga u hech qayerga sigʻmaydi - dedi. Hoseok Namjoonni gapi toʻgʻri boʻlgani uchun kulib yubordi. — Hoy ikkingiz ham qani tez honamdan daf boʻlingchi. Yoki haydab solaymi?— Bundan ortiq yana qanday haydashing mumkun? - deb ensa qotirgancha chiqib ketdi. Yoongi Hoseokga tikilgancha uni ham chiqishini kutar ekan— Yaxshi chiqaman - deb eshik oldiga bordi va qayta ortga oʻgirildi.— Avval meni yoqtirishingni ayt! - deb turib oldi.

— Nima hotiningizni aytayotgani yetarli boʻlmayaptimi? - dedi piching qilib. — Nima menga xasad qilyapsanmi? - dedi va Yoongini jahl bilan qosh chimirgancha turishga shaylanayotganini koʻrib eshikni yopgancha honadan chiqib ketdi.

Oʻsha kundan boshlab Yoongi honasini qulflab yuradigon boʻldi va aynan shu kundan keyin eshik oldida «Go away» degan yozuv joy oldi. Hoseok bir zum shularni oʻylab yuziga alamli tabassum yugurdi. Avvallari hech kim kirmasligi uchun qulf boʻladigon bu eshik hozirda u chiqib ketmasligi uchun qulf edi...

Yoongi yop yorugʻ honada qogʻozdan sanalyot yasab oʻtirar edi. Eshik ochilishi bilan yuzi oʻzgarib xona burchagiga turib oldi. Ichkariga Hoseok uni choʻchitib yubormaslik uchun asta moʻraladi. Yoongiga nim tabassum qilgancha ichkariga kirib uni yoniga bordi. Yoongi qoʻllarini orqaga qilib ayb qilgan boladek boshini egib turar edi. Hoseok Yoongiga bor mehri bilan tikilar ekan qoʻllarini uning yelkasiga tutdi. — Ukajon yaxshimisan? Ovozi titrab bu savolni berdi. Yoongi bir nuqataga qarab turaverdi. Hoseok qisqa jilmayib Yoongini quchdi. — Iltimos erta tonggacha aslinga qayt! - dedi. Yoongi esa Hoseokni itarib gʻalati tovush chiqargancha baqirishni boshladi. Tinimsiz oʻzini urib baqirar edi. Hoseok uni tinchlantirish uchun yaqinlashar ekan ovozini yanada kuchaytirib uyni boshiga kiyardi. Hoseok honani tark etishga majbur boʻldi. U chiqgach koʻp vaqt oʻtmay hona yana jimib qoldi. Eshikni sekin ochib xavotrlangancha ichkariga qaradi. U endilikdan yerga oʻtirib boshini changallagancha yigʻlardi. Uni tashqaridan kuzatib qanchalik qalbi achishmasin unga yordam berolmasligi ayni dam uni qiynar edi...Yoongi

— Mana hayotim men keldim! - deb charchagan boʻlishiga qaramay tabassum bilan uyga kirib keldi. Toʻgʻri oʻng qoʻldagi hona tomon oshiqdi. Uch yoshli bolakay ayolning yoqimli ovozini eshitishi bilan yugurib chiqib keldi. — Omma! - degancha onasini oyoqlaridan quchib oldi. Yure Minwooni quchib erkalata boshladi— Buni qaranglar meni oʻgʻlim bugun juda kuchlimi? - dedi Minwooni mitti mushaklariga hayrat bilan qarab. Minwoo ham mushaklarini koʻz koʻz qila boshladi. — Bu nima? - dedi Minwooni mitti jussasiga nisbatan boʻrtib tirgan qorniga urib – tarvuz pishgan koʻrinadi - deb barmoqlarini uni qorni ustida oʻynata boshladi. Minwoo esa qiqrab kulib oyisini qoʻlidan chiqishga urinar edi. Ularni orqadan kuzatib turgan qiz jilmaygancha— Kelganidan beri juda koʻp suv ichdi - dedi qoʻllarini hamon qovushtirib turgancha. — Hoo bugun ham bizni choʻktirib yuborar ekansanda - dedi koʻzlarini katta katta ochgancha.

— Yoʻq! - dedi Minwoo erkalanib. Yure oʻrnidan turib oshxonaga yoʻl olar ekan Hein ham uni ortidan ergashdi...— Hoʻsh bugungi ish kuni qanday oʻtdi - deb stollardan bitiga uni diqqat bilan eshitishga tayyor odamdek oʻrnashib oldi. — Nima ham boʻlardi. Doimgidek ish kuni... - dedi hoʻrsinib. — Bilmadm ammo yaqin orada hayoting butkul oʻzgaradi menga ishon - dedi xuddi barini oldindan biladigon odamdek ishonch bilan— Hayotimdan mamnunman. Oʻzgarishini istamayman. Bari shundayligicha qolsin...— Nega ekan. Hali yoshsan. Minwoo ham hali esini tanib ulgimadi. Hayotingda kimdr paydo boʻlishi uchun bu yil eng yaxshi vaqt. Minwoo ham oʻsha odamni otam deb qabul qilishi oson boʻladi....— Minwooga otaning keragi yoʻq. Biz oʻgʻlim bilan shundoq ham baxtlimiz. Yaxshisi oʻzing haqingda qaygʻur.. Yure bugun Minwooni bogʻchasidagi majlisga kirib bir oz ushlanib qoldi va ishga kech qoldi. Shoshgancha ishxonaga kirar ekan boshligʻi uni koʻrishi bilan koyib ketdi. — Nega buncha kech?! Erta tongdan qiyomat boʻlganini bilasanmi? Bu yangi bemor. Uni alohida palataga oʻtkazishlarini talab qilishyapti...— Ammo bizda yakka bemorlar uchun hona mavjud emas... - dedi Yure hayron boʻlib — Shuning uchun ikkinchi qavatdagi 154-xonani boʻshatasan. Bu bemorni varaqasi. U Kimlarga tegishli. Shunday ekan unga eʼtiborli boʻling! - deb chiqib ketdi. Yure varoqni diqqat bilan oʻqir ekan bemorni ismini oʻqishi bilan koʻzlariga ishonmay qayta qayta qaradi.

— Bu bemor hozr qayerda - dedi yonidagi hamshira qizga. Uni ovozidan asabiy ekani sezilardi. Hona raqamini aytishi bilan oʻsha tomonga yugurib ketdi. Yure shu qadar shoshar ediki xuddi sekinlashsa qadrli narsasidan ayrilib qoladigondek... Yure oʻsha hona eshigini shaht bilan ikkilanishsiz ochdi. U yerda koʻzlari qondek qizargan nigohlari yovuzlashgan yigit koʻzlarini olazarak qilgancha qarab turardi. Yure toʻxtab qoldi. — Bu rostan ham senmi? - dedi titroqli ovozida. Koʻzlari yoshga toʻlib borar ekan oʻziga erk berib oʻzini yigitni bagʻriga otdi. Uni mahkam quchoqlab oldi. Yigit qizni oʻzidan uzoqlashtirib — Yoʻqol! Kimsan sen? Sen ajinasan... Minani sen oʻldirding. U seni deb oʻldi. Endi uni topasan. Qayerdan boʻlmasin topasan! - dedi Yureni koʻksiga qattiq zarbalar berib turtgancha. Koʻzlari shu qadar yovuzlikga toʻlgandiki Yure qoʻrqib ketdi.

— Suga... bu menman! Yure. Qiz yigitga achinib qarardi. Yigitga qarab shu qadar ezilar ediki yuragi nimatalanayotganini sezish qiyin emasdi. Yoongi bir oz oʻzini bosib xuddi mushukdek yuvvosh boʻlib divan chetiga oʻtirib oldi. U huddi begʻubor bolakayni eslatar edi. Yure ohistalik bilan Yoongining yoniga oʻtirib qoʻrqqancha qoʻllarini yigitning qoʻllari ustiga qoʻydi. Yoongi etiroz bildirmagach muloyimlik bilan gap boshladi— Meni esladingmi? - dedi. Yoongi bir nuqtaga tikilishni davom etar ekan yoʻq deb bosh irgʻidi. Yure koʻz yoshlarini ortga qaytarishga urinar ekan — Aldoqchi - deb uni bagʻriga bosdi. Yoongini sochlaridan silab koʻz yoshlariga erk berdi. Yoongi ham hodadek jim turaverdi, qarshilik qilmadi...

1 qism tugadi🥲

Fikr bildirish esdan chiqmasin

@Jeon_yunashi

Birdan daraxtlar orasidan kimdir chiqdi.
Ko‘zlar... tanish.
— KECHIKDIMMI? — dedi tanish ovoz.
XEYA hushsiz holatda qotib qoldi. Bu...
Jungkook edi. Lekin... u endi na tajriba mahsuli, na jinoyatchi edi.
U — tirik afsona edi.

Ular 100yil kurishmagandek kurishishadi

Jungkookga samolar yordam beradi

U inson bulib qaytib keladi

Bu payt jin olmagan buladi

Uning akasi qutqaradi

Bu Kim Taehyung buladi

Kim taehyung juda ham qupol qurqinchlik odam buladi

Lekin kurinishidan yoqimtoy buladi

Jin bilan taehyung xeyani uğirlash uchun reja tuzishadi

XEYA hali ham Jungkookning iliq quchog‘ini eslab turardi. U bilan o‘tgan kunlar — go‘yo yana qaytib kelgandek edi. Lekin endi u yolg‘iz emas edi. Uning yuragida yana bir boshqa his bor edi — bu Jin edi.

Jin — sokin, ammo chuqur inson. U hech qachon sevgisini so‘z bilan aytmagan. Faqat qarashlari bilan. Faqat qadamlaridagi og‘irlik bilan. Uning sevgisi — jimjitlikdagi baqiriq edi.

U doim yonida bo‘lgan, XEYAni qo‘llab-quvvatlagan. Lekin endi Jungkook qaytdi. Va Jin yuragidagi hislarni yashirishni to‘xtatdi.

— Men seni sevaman, XEYA, — dedi Jin bir kechasi. — Har doim sevganman. Hattoki u hali tirik bo‘lganida ham...

XEYA titradi. Bu so‘zlar uni o‘rtaga otgandek bo‘ldi.

U shoshilib joyni tark etdi. Yuragi ikkiga bo‘lingan edi. Bir tomonda Jungkook — qaytgan orzu. Ikkinchi tomonda Jin — doimiy sukunat, ammo samimiylik.

Kim Taehyung esa uzoqdan bu barcha voqealarni ko‘zdan kechirdi. Jin — uning ukasi. U doim uni himoya qilgan. Hattoki jinoyat yo‘liga kirgan bo‘lsa ham, uni kechirgan. Ammo endi Jin — sevgi uchun kurashayotgan edi.

Taehyung bu jangda uni yo‘qotishdan qo‘rqardi.

— Jin, bu qiz seni yo‘q qiladi, — dedi Taehyung. — Yuragingni sindiradi.

— Balki... — dedi Jin. — Lekin men unga yuragimni berishga tayyorman.

Taehyung esa bunday hissiyotlarga ishonmasdi. Uning dunyosi — kuch, reja va nazorat edi.

U akasi uchun reja tuzdi. XEYA va Jungkookni ajratish. Jinni yutkazmaslik.

XEYA yana Jungkook bilan uchrashdi. Ular osmonga qarab yotishardi, so‘zsiz.

— Nega qaytding? — dedi XEYA ohangsiz.

— Chunki men seni unutolmadim, — dedi Jungkook. — Va endi insonman. Haqiqiy hayotni sen bilan yashamoqchiman.

— Jin-chi? — deb so‘radi XEYA.

Jungkook ko‘zlarini yumdi.

— U bizga doim yordam berdi. Lekin u ham seni sevadimi?.. — u chuqur nafas oldi. — Unga qarshi kurashmayman. Agar yuraging u tomon bo‘lsa... men ketaman.

XEYAning ko‘zlari yoshga to‘ldi.

U hech narsani tushunolmasdi. U yuragini eshitishga harakat qilardi. Ammo yurak tinimsiz urardi — ikki ismi bilan:

Jungkook. Jin.

Bu paytda Taehyung o‘z rejalarini boshlab yubordi.

U Jin va XEYAni qo‘shish uchun Jungkookni yana jinoyatga aralashtirishga urinar edi. Unga tuzoq qo‘yildi. Va bu tuzoqda Jungkook qulab tushdi.

Endi Jin tanlov qarshisida edi: ukasi uchunmi? Yoki sevgisi uchunmi?

Ammo Jin... ilk bor o‘zini tanladi.

— Meni kechir, Taehyung, — dedi u. — Lekin bu safar... men sevaman. Va sevgim uchun kurashaman.

-

Jin osmon ostida yolg‘iz o‘tirardi. Qo‘lida XEYAga yozgan, lekin hech qachon yubormagan maktublaridan biri bor edi.

> "XEYA, sen meni faqat inson qilmagansan — sen meni kuchli qilgan ayolsan. Men yuragimni sening kulgingda yo‘qotdim..."

U bir qarorga kelgandi. Jin bu sevgi uchun jang qilmoqchi edi.

Ammo yuragini yutgan Jungkook emasdi. Balki... Taehyung edi.

Taehyung bir necha yil avval Jinni o‘z ixtiyorisiz jinoyatchilarga qo‘shilgani, Jungkookni sinovga aylantirgani uchun majbur qilgan edi. Bu haqiqatni Jin XEYAga aytishga jur’at qilolmayotgandi.

Lekin haqiqat yashirin qolmaydi.

XEYA Jin va Jungkook o‘rtasida qoldi. Ular har ikkalasi unga yuragini berdi. Ammo yuragi tinch emasdi.

Bu orada u o‘z onasi haqida eski fayllarni topdi. Onasi haqida hech narsa bilmasdi, faqatgina: "u juda xavfli ayol bo‘lgan" degan gaplarni eshitgan.

Ammo topgan narsalari uni larzaga soldi. U jinoyat imperiyasining sobiq qirolichasi bo‘lgan. Va... Kim Taehyung bilan birga ishlagan.

— Demak... men jinoyat olamida tug‘ilganman? — dedi XEYA yig‘lab.

Endi u savol ichra yashardi: "Men kimman? Sevishga loyiqmiman?"

Jin unga yordam berishga harakat qildi.

— Qayerdan kelganing emas, kim bo‘lishni tanlaganing muhim, XEYA.

Ammo XEYA hali hech kimni tanlamagandi...

Jungkook o‘zining sobiq “tajriba” davridan qolgan kuchlarini his qila boshladi. U inson sifatida qaytgan bo‘lsa ham, undagi g‘ayrioddiy sezgi, kuch — yana uyg‘ondi.

Birov uning ustida yana tajriba boshlamoqchi edi. Va bu odam... Taehyung edi.

Taehyung, aslida, Jungkookni qayta boshqarish uchun genetik kodni Tikuv markazi orqali yo‘naltirishni rejalashtirayotgan edi. U Jinni ham, XEYAni ham bu yovuz rejaga aralashtirmoqchi emasdi. Ammo ular to‘xtamasdi.

Jungkook bu rejani fosh qildi.

— Sen meni yana jonimdan ajratmoqchimisan, Taehyung? — deb g‘azab bilan baqirdi u.

— Men sening hayotingni saqlab qoldim! — deb qarshilik ko‘rsatdi Taehyung. — Endi esa Jin va XEYA meni tashlab, seni tanlamoqda?

Uning ko‘zlari yovuzlik bilan to‘lib ketgan edi.

Taehyungning laboratoriyasi portlatilganida, u o‘zi kutilmagan tarzda Jinni himoya qildi. Uni jarohatdan qutqarib qoldi. Bu daqiqada Jin ko‘z yosh to‘kdi.

— Nega meni qutqarding?

— Chunki men seni ukam deb bilaman... hamon, — dedi Taehyung, ilk bora yuragidan gapirib.

Ammo u juda kech edi. Jungkook va XEYA yo‘qolgan edi.

Ularni noma'lum kuch o‘g‘irlab ketgan. Endi ular birgalikda g‘aroyib joyda uyg‘onishadi — bu joy "Nol Chiziq" deb ataladi.

U yerda vaqt to‘xtagan. Hislar kuchaygan. Va tanlovlar faqat yurak orqali qilinadi.

XEYA ko‘zlarini ochdi. Yonida Jungkook. Unga qo‘l uzatdi.

— Bu joy... bu bizning ichki dunyomiz, — dedi Jungkook. — Tanlovlarimiz aks etgan haqiqat. Agar sen meni tanlasang, biz shu yerda qolamiz. Agar Jinni tanlasang — orqaga qaytamiz.

XEYA yuragini tutdi.

Ikki sevgi. Bir yurak.

Jin — xavfsizlik, jimjitlik, doimiylik.

Jungkook — ehtiros, jang, umid.

—

Bo‘lim yakuni:

XEYA qaror qiladi. Lekin... kimni tanlaganini o‘quvchi hali bilmaydi

Xatolar uchun uzur 🥹

Kam bulgan bulsa ham 💔

Ff chiqara olmaganimni sababi telim buzilib qolgandi

🥹😩

Yoqimli mutola

@Jeon_yunashi

Kdjsowm sjeod wow wbd
Bwwkbene

Kekdbdieendfnf

Bddbd ebdbd

Benbjd

Jin signal bergan zahoti xona ichiga besh nafar qora libosli, niqobli jangchilar yopirilib kirdi. Ularning har biri professional edi — harakati aniqlik, ko‘zlari sovuq edi. Ammo Jungkook bir soniyada ham cho‘chimadi. Uning ichida to‘plangan g‘azab, sevgiga qorishgan og‘riq va adolat ishtiyoqi yuragini qattiqlashtirgan, tanasini kuch bilan to‘ldirgan edi.

U tanasini pastga urib, birinchi hujum qilgan dushmanning oyog‘ini yerga urdi. Qora libosli odam qichqirib yiqildi. Ikkinchisi orqadan keldi, ammo Jungkook chap tirsagi bilan uning yuziga zarba berdi. Shampan shishasi parchalari hali ham yerda edi — ular ostida xecht so‘radi.

XEYA qo‘rquv bilan burchakka surilib ketdi. Uning lablari titrardi, lekin ko‘zlari — ko‘zlari umid bilan porlardi. U bu jangda Jungkookga ishonardi. Qonli sahna uning ko‘z oldida sodir bo‘layotgan bo‘lsa-da, yuragida endi nafaqat qo‘rquv, balki kuchli ishonch ham bor edi.

Jin, hamon jilmaygancha, bu sahnani kuzatardi. Ammo uning jilmayishi asta-sekin tarqalayotgan edi. Jungkookning harakati, uning g‘azab bilan uyg‘unlashgan aniqligi — bular Jin kutganidan ancha kuchli edi.

— Senga shuncha yil berilgan edi, Jin, — dedi Jungkook, so‘nggi dushmanni yerga yiqitib, uning bo‘yniga tizzasi bilan bosgan holda. — Lekin sen meni hali ham to‘liq anglab yetmagansan.

Jin asta orqaga yurdi, so‘ng orqa devorga o‘rnatilgan yashirin eshikni ochdi. Uning so‘nggi umidi — qochish edi. Ammo Jungkook bu harakatni ham oldindan sezgan edi. U stol ustidagi pichoqni olgancha, uni Jinning tizzasiga otib yubordi. Jin qichqirib yiqildi.

XEYA yugurib Jungkook tomon bordi. Ular bir-biriga qarab turishdi — ko‘zlarida minglab so‘zlar, minglab xotiralar, tushuncha, kechirim va muhabbat.

— Men seni qayta yo‘qotishni istamayman, — dedi Jungkook, uning qo‘lini ushlab.

— Endi yo‘qotmaysan, — dedi XEYA, ko‘z yoshlari ichida jilmayib. — Endi birgamiz.

Ammo ular hali ham Jinning sirlaridan to‘liq xabardor emasdilar. Jin yiqilgancha nimanidir pultda bosdi. Shiftdagi chiroqlar miltillab o‘chdi, pol larzaga keldi. Xona ostidan sirli mexanizm ishga tushdi.

Bu jang — faqat boshlanish edi.

Xona ostidan kelayotgan gumburlash kuchayib bordi. Pol qimirlay boshladi, go‘yoki ular tagida butun boshli dunyo uyg‘onayotgandek. Jungkook XEYAni orqasiga oldi va ehtiyotkorlik bilan orqaga chekindi. Jin esa, hali ham yarador bo‘lsa-da, sirli pultni ko‘ksiga bosgancha kulardi.

— Siz endi orqaga qaytolmaysiz, — dedi u xirillagan ovozda. — Bu yer — bu faqat sirtqi ko‘rinish edi. Asl haqiqat hali oldinda...

Pol o‘rtasida katta metall panel siljidi va undan tutun orasidan yashirin lift yuqoriga ko‘tarildi. Lift ichida qizg‘ish yorug‘lik, devorlarida g‘ayrioddiy belgilar va kodlar bor edi. Jungkook bir lahza ikkilandi, ammo XEYAning qo‘lini mahkam ushladi.

— Qanday bo‘lmasin, men seni bu zulmatdan olib chiqaman, — dedi u qat’iylik bilan.

Ular liftga qadam qo‘ygan zahoti u pastga, noma’lum tub sari harakatlana boshladi. Har bir metr chuqurlikka qarab, havo sovuqlashar, atmosfera siqilar, go‘yoki vaqt orqaga qaytayotgandek tuyulardi.

Nihoyat lift to‘xtadi. Oldlarida ochilgan eshikdan ular sirli, metallik koridorlarga kirishdi. Har bir qadamda devorlar orqasida kimdir nafas olayotgandek eshitilar, yoritish tizimi jonli organizm kabi miltillardi.

— Bu yer… bu Jinning laboratoriyasi bo‘lishi kerak, — dedi XEYA past ovozda. — Men bolaligimda… qisqa bir lahza eslayman. Bu devorlar, bu havoning hidini…

Ular koridor oxiriga yetishdi va katta eshik ochildi. Ichkarida turli kapsulalar — har biri ichida odamga o‘xshash siluetlar. Ular uxlayotganga o‘xshar, ammo ba’zilarining ko‘zlari ochiq edi — o‘ta sovuq, tuyg‘usiz nigohlar bilan.

Jungkok yuragini changalladi. Bu tajriba odamlar ustida olib borilgan edi. Va ulardan biri… o‘ziga juda o‘xshardi.

— Bu… men emasmanmi?

XEYA dahshat bilan unga qaradi. — Jin seni yaratganmi?

Jinning ovozi yuqoridan, metallik dinamik orqali eshitildi:

— Nihoyat angladingmi, Jungkook? Sen oddiy inson emassan. Sen — eng mukammal jangchi, mening mag‘lubiyatim ham, g‘alabam ham sensan. Va endi o‘zingni tanlash vaqti keldi. Meni yo‘q qilishing — o‘zingni yo‘q qilish bilan barobar.

Jungkokning ko‘zlarida g‘azab, chalkashlik va yangi kuch alangasi porladi.

— Men kim bo‘lishimni o‘zim tanlayman. Sen emas!

Va u laboratoriyaning yuragini — markaziy yadroni izlab harakatlana boshladi. Chunki bu nafaqat qutqarish operatsiyasi, balki o‘zligining haqiqatini ochish jangi edi.

Metall koridorlar bo‘ylab yugurib, Jungkook va XEYA nihoyat laboratoriyaning yuragiga yetib borishdi — markaziy boshqaruv xonasiga. Xona markazida yaltirab turgan, ko‘k nur bilan porlayotgan yadro kapsulasi — butun tizimni quvvatlantiruvchi manba turardi. Unga ulanib turgan kabellar butun yer osti majmuasini o‘z hayoti bilan oziqlantirayotgandek tuyulardi.

Xona ichida Jin ularni kutib turgan edi.

Endi u yengil yarador, ammo ko‘zlarida vahshiy g‘alaba ishtiyoqi bor edi. Uning orqasida ikki nafar gigant odam — mutatsiyaga uchragan eksperiment jangchilar — harakatga tayyor turardi. Ular insoniylikdan ancha uzoqlashgan, ko‘proq mashina va qurolli yirtqichlarga o‘xshardi.

— Demak, sen bu yadroni yo‘q qilishni xohlaysan, Jungkook? — dedi Jin kulimsirab. — Lekin shunda o‘zing ham yo‘q bo‘lishingni tushunyapsanmi?

— Mening asl "yaratilganim" kimligimni belgilamaydi. Men kim bo‘lishimni o‘zim tanlayman, — dedi Jungkook, ko‘zlarini yummay.

U so‘nggi bor XEYAga qaradi. Ularning nigohlari to‘qnashdi — unda so‘zsiz tushunish bor edi.

To‘satdan mutatsiyalangan jangchilardan biri oldinga tashlandi. Jungkook o‘zining ichki kuchini uyg‘otdi. Uning tanasi yorug‘lik bilan qoplandi — harakati chaqqon, zarbalari halokatli edi. Birinchi dushmanni faqat ikki zarba bilan yengdi. Ikkinchisi undan ancha kuchliroq edi — u Jungkookni devorga uloqtirdi, lekin Jungkook tezda tiklandi, XEYA unga yon tomondan pichoq uloqtirdi — va bu zarba jangchining yuragiga sanchildi.

Xona jim bo‘lib qoldi.

Endi faqat Jin va Jungkook qolgan edi.

— Biz nihoyat bunga yetib keldik, — dedi Jin, ustidagi uzun paltoyi yechib, jang holatiga keldi. — Seni yaratganim uchun afsuslanmayman. Ammo seni o‘ldirish — men yaratgan eng katta asarni yo‘q qilish bo‘ladi. Bu mening oxirgi ishim.

Ular to‘qnashdi.

Jang og‘ir va og‘riqli edi. Har bir zarba — o'tmishdagi xatolik, iztirob, dard va orzularning talqini edi. Jin texnikalardan foydalandi, Jungkook esa — yuragi, tuyg‘usi, sevgisi bilan urushdi.

Nihoyat, Jungkook Jin ustidan g‘alaba qozondi. Jin yerda yotgancha, yarador holda shunday dedi:

— Sen… meni ortda qoldirding…

— Chunki men inson bo‘lishni tanladim, — dedi Jungkook.

U markaziy yadroni ko‘kragidagi kichik portlovchi qurilma bilan yo‘q qilishga qaror qildi. XEYA unga yugurib bordi.

— Shunday bo‘lishi shart emas! Biz boshqa yo‘l topamiz!

Jungkook uning yuzini ohista siladi.

— Bu mening oxirgi jangim, lekin sen — mening abadiyligimsan.

U XEYAga vaqtli chiqish yo‘lini ko‘rsatdi. So‘ng…

Portlash.

Yer ostidagi butun tizim qulab tushdi.

Bir necha hafta o‘tgach…

Yashil tepaliklar orasida kichik qishloq. Quyosh nurida XEYA bir daraxt ostida o‘tirar, qo‘lida Jungkookning xotira uzugi — metall qulf bor edi. Uning ko‘zlarida og‘riq bor edi, lekin yuzida — tinchlik.

Birdan daraxtlar orasidan kimdir chiqdi.

Ko‘zlar... tanish.

— KECHIKDIMMI? — dedi tanish ovoz.

XEYA hushsiz holatda qotib qoldi. Bu...

Jungkook edi. Lekin... u endi na tajriba mahsuli, na jinoyatchi edi.

U — tirik afsona edi.

Ular 100yil kurishmagandek kurishishadi

Bu payt jin olmagan buladi

Uning akasi qutqaradi.

Qiziq akasi kim 🙄

40ta reaksa kiyingi qism fikr kutaman 🎀💅
#yuna

Men u bilan ancha suhbat qurdim

Soat ancha kech bulib qolgandi .

Orqamdan birdan qupol tovush eshitildi...

Bu ovoz ancha tanish edi
Qiziqib orqamga qaragan edim u jin edi va menga jaxli chiqib qarab turgandi

Jin sen bu yerda nima qilyapsan

Sen bu yerga fohishalik qilib yurgani keldingmi XEYA

Jin nimalar deyapsan bu meni doʻstim jungkook

U ham mafiya likin buni XEYA bilmaydi yoshi 27 da

XEYAni qulidan majburlab olib keta boshlaydi

Quyib yubor lanati meni

Lanati...

XEYA bu gaping uchun albatta javob berasan

Jin unga qahr bilan qaradi va XEYAni qulidan majburlab olib keta boshladi.

— Qoʻyib yubor, lanati meni!

XEYA qarshilik qilardi, ammo Jinning kuchi ancha ustun edi.

— Lanati...

Jin to'xtadi, uning ko'zlari yanada qorong'ilashdi.

— XEYA, bu gaping uchun albatta javob berasan.

U XEYAni mashinaga sudrab olib ketdi. Jungkook uning ortidan xotirjamlik bilan qaradi, ammo uning ko'zlarida yashirin g'azab bor edi.

"Endi o'yin boshlandi", deya o'yladi Jungkook, "Jin nimalarga qodir ekanligini ko'rsatish vaqti keldi".

Uning yuzida shafqatsiz tabassum paydo bo'ldi. Bu kecha tinch o'tmasligi aniq edi.

Jungkookning yuzida shafqatsiz tabassum paydo bo'ldi. Bu kecha tinch o'tmasligi aniq edi. Uning qo'llari cho'ntagida musht bo'lib tugildi.

"Jin o'ylayaptiki, u meni qo'rqita oladi? U XEYAni olib ketish bilan nima qilmoqchi? Men unga XEYA kimga tegishliligini ko'rsatib qo'yaman. U kechirim so'rashga majbur bo'ladi."

U chuqur nafas oldi va o'z odamlariga qo'ng'iroq qildi. "Jinga xabar yuboringlar. Men bilan uchrashsin. Agar kelmasa, oqibatlari yaxshi bo'lmaydi."

Jungkookning ko'zlari qon bilan to'lganday edi. G'azab uning butun vujudini qamrab olgan edi. Jin juda katta xato qildi. Endi o'yin Jungkookning qoidalari bilan o'ynaladi. Va Jin mag'lub bo'lishga mahkum edi.

U mashinasiga o'tirdi va gazni bosdi. Mashina qora tun ichida tezlik bilan uchib ketdi. Jungkookning xayolida faqat bitta narsa bor edi - XEYAni qaytarib olish va Jinga o'z joyini ko'rsatib qo'yish.

U o'zining hashamatli uyiga yetib keldi. Eshikdan kirar ekan, ko'zoynagini yechdi va uni stol ustiga uloqtirdi. Uning ko'zlaridagi olov yanada kuchaydi.

"XEYA..." - Jungkookning ovozi xirillagan edi. Uning ismi tilida qandaydir ehtiros bilan jarangladi. U XEYAni xohlardi. Uning tanasi XEYAsiz titrayotgan edi.

U keng yotoqxonaga kirdi. Qorong'u xona faqat oy nuri bilan yoritilgandi. Jungkook yechinib tashladi va yotoqqa yotdi. Uning xayolida XEYAnining obrazi gavdalandi. Uning mayin terisi, qizg'ish lablari, oppoq bo'yni... Uning qo'llari o'z tanasini silay boshladi.

"Oh, XEYA..." - Jungkookning nafas olishi tezlashdi. U o'zini XEYAnining qo'llarida tasavvur qildi. Uning lablari o'z lablarini qidirardi. Uning issiqligi tanasini qamrab olardi.

"Sen meni aqldan ozdiryapsan, XEYA..." - Jungkook o'z-o'ziga pichirladi. U yanada tezroq harakat qila boshladi. Ehtiros uning butun vujudini qamrab olgan edi.

Shu payt uning telefoniga qo'ng'iroq keldi. U qo'ng'iroqqa javob berdi.

— Jin seni kutayapti. - Odamlaridan biri xabar berdi.

Jungkook o'rnidan turdi. Ehtiros uning tanasini tark etmadi. Aksincha, u yanada kuchaydi.

— Ajoyib. Men hozir boraman. - U shafqatsiz tabassum bilan javob berdi. - Va Jinga aytinglar, XEYAni tayyorlab tursin. U bu uchun qimmat to'laydi.

U kiyimlarini kiyib oldi va xonadan chiqib ketdi. Bu kecha uzoq va issiq bo'lishi aniq edi. Va XEYA bu kechaning markazida bo'ladi.

— Jin qaysi xonada? — sovuq ohangda so'radi Jungkook.

— Yuqori qavat, katta zalda. XEYA ham u yerda.

Jungkook bir soniyaga to'xtadi. Nafasini to'g'rilab, o'zini yanada sovuqqon tutishga harakat qildi. U zinapoyalarni asta-sekin ko'tarilar ekan, yuragi qattiq urar, tanasi ichkarida alangalanar edi.

Eshikni ochib kirganida, xona ichidagi manzara uni qattiq larzaga soldi.

XEYA oppoq libosda, qo'llari bog'langan holda turgan edi. Uning ko'zlarida qorquv va ishonchsizlik aralashib ketgandi. Uning yonida esa Jin salmoqli qiyofada, bemalol kulib turardi.

— Nihoyat kelding, Jungkook, — dedi Jin, ohangida masxara va tahdid.

Jungkook sekin yurib, xona markaziga bordi. Uning nigohi XEYAga qadalgan edi. U XEYAning qaltirayotgan lablarini, titrayotgan ko'kragini ko'rdi. Uning ichidagi ehtiros va g'azab yanada kuchaydi.

— Jin, — dedi u past, ammo keskin ovozda, — uni qo'yib yubor.

Jin kuldi. — Hammasi senga bog'liq, do'stim. Lekin bilib qo'y, bu safar hamma narsa oson bo'lmaydi.

Jungkook cho'ntagidan kichik qora qurol chiqarib, uni stoldagi shampan vinosi tomon otdi. Shisha portlab ketdi, xona ichini qattiq portlash ovozi egalladi. XEYA qichqirib yubordi.

— O'yin tugadi, Jin. Endi men qoidalarni o'ynayman.

Jinning yuzi qizarib ketdi, lekin u hali ham jilmayardi.

— Demak shundaymi? Unda ko'rib olamiz...

Birdan Jin ham signal berdi va xona ichiga qora libosli odamlar yopirildi.

Jungkook ko'zlarini yumib, ichkaridan kelayotgan energiyani to'liq his qildi. Bu faqat bir jang edi. Va u bu jangni XEYA uchun, o'zining haqiqiy istagi uchun yutishi kerak edi.

Qon, ehtiros va intiqom kechasi endi boshlanayotgandi...

Xohlasang, shu voqeani yanada zo'rroq jang sahnalari bilan davom ettirib beraman. Yana davom ettiraymi? Qanday ruhda: romantik, dramatik yoki harakatliroq?

3 qismi ham tugadi
Kuproq fkr kutaman 💋
Bu safar uzunroq yozdim🫠
#jeon_yuna

JEON YUNA 🦋:
Salom hammaga

Men keldim amaki XEYA qayrda

XEYA dad :XEYA qizim qayrdasan seni jin olib ketgani keldi tushaqol

X dad :şua qayrdasan

XEYA qayrda

Şua bilmayman kecha kechga ketgandi .

Menimcha dugonalarini uyida qolgan bulsa kerak

Mayli amaki boshqa safar uchrashamiz
Mayli uğlim yaxshi bor.

Şua jin kuzatib quyaqol

Şua noiloj qurquv bilan uni kuzatishga tushadi

Jin :şua qizingni mendan yashirganingni bilmaydi deb uylaysanmi uni albatta topaman

Şua: iltimos qizimga tegma

Jin ketib qoladi

Jin: allo xoziroq shaxriy samalyotimni taxlang kechqurun 21:00da Germaniyaga uchamiz

X:xoʻp janob

Jin yulga chiqadi va 3 soatda yitib keladi

XEYA joylashgan mexmonxonadan joy band qiladi

XEYA ertalab quyosh nurlarida kuzlarini ochadi bu tong unga oʻzgacha edi .

XEYA shaxar aylanadi xa kechqurun kucha aylanishga chiqadi

Kucha juda ham chiroyli lekin orqamdan qandaydir sharpani sezdim ichimda XEYA qoch degan ovoz titrardi
qisqa yollar oralab yoqolib ketishni istadim lekin uyga kech qolaman chunki shaxarni yaxshi bilmayman.

Orqamga qarashga qorqib bor tezligim bilan yugurdim qancha tez yugurmay u menu taqib qilib kelaverdi
yulda ketar ekanman
Dadam dustining uğliga meni turmushga bermoqchiligi esimga tushib ketdi

istamadim...istamadim... Eng qizigi shundaki na otam meni turmushga bermaymiz deb emas balki ikkalasi ham boshqa bkshqa insonni aytib urushayotgan edi ozimni yoqotib qoydim meni ortimdan uyimgacha quvib kelgan insonni ham unutdim ozim bilmagan holda uni quchoqlab oldim

u hayratda edi lekin meni bir narsa oylantirib qoydi osha notanish odamni ifori menga juda tanish, lekin men bu ifor egasi kimligini bilmayman, bu ifori men qayerdadir sezganman

. Oylandim..balki bu udir deb chunki u meni ham quchgandi huddi bir necha kunlar kormagan

odamini korgan inson kabi quchardi endi payqadim hayollarimdan chiqib endi payqadim u yiglayotgan edi, ha aniq u yiglayotgan edi men uni ovozini eshitdim u meni "malinam" deb chaqirdi.

Ha bu u edi, bir necha yillar avval ota onalarimiz bizni ajratgan bizni dostmiz deyishimizga qaramay bizni sevishganlar deb oylab bizni ajratgan osha bostim edi

. endi men ham piqillab yiglay boshladim undan hisob soramadim nega meni yolgiz tashlab ketganini soramadim chunki u menga aytmay ketib qolgandi.

men esa u ketgach bir necha oylarda asli haqiqatni bildim yani ota onam uni buvisi bilan qorqitgandi. Men uni judayam soginibman....judayam....

U meni bu yerdan olib
ketdi qayoqqa ketayotganimni ʼʼʼ

ʼbilmasdim lekin ketishni istadim va u bilan ketdim....uzoq ozoqlarga. U mening qadrdonim JUNGKOOK edi

2 qismi tugadi

Jeon yuna 💞

Uzur vaqtim yoʻqligi uchun kamroq yozdim 😅