Omborxona ichidagi zal asta-sekin to‘lib borardi. Odamlarning past ovozda g‘o‘ng‘irlashi, metall platformalarning g‘ijirlashi va projektorlarning yorqin nuri ostida havo yanada og‘irlashgandi. Markazda, yerga chizilgan oq chiziqlar bilan belgilangan jang maydonida ikki nafar jangchi allaqachon turardi.
Birinchisi — Antonio “Ajdar” Rossi. Uzun bo‘yli, mushaklari tog‘dek bo‘rtib chiqqan, 35 yoshlardagi italyan. Uning tanasi eski janglarning xotirasi bilan to‘la edi: ko‘kragida uzun, qo‘pol chandiqlar, qorin bo‘shlig‘ida pichoq izlari, yuzi esa bir necha joyidan sinib tuzalmagan suyaklar tufayli g‘alati shaklda edi. Qo‘llari esa qalin temir simlar bilan o‘ralgan — har bir mushtini temir tikanlar qoplagan, barmoqlari esa qon tomchilarini allaqachon his qilayotgandek qattiq siqilgan.
Ikkinchisi — Marco “Temir” Bianchi. Bir oz pastroq, ammo yanada kengroq yelkalarga ega, 32 yoshli qotil ko‘rinishdagi jangchi. Uning orqa tomonida eski o‘q izlari va pichoq jarohatlarining chandiqlari ko‘rinardi, qo‘llarining bo‘g‘imlari esa yillar davomida singan va qayta singanligi uchun doimiy shishgan edi. Uning mushtlari ham Antonio singari temir simlar va metall plastinkalar bilan o‘ralgan — har bir zarbasi o‘lim xabari olib kelishi mumkin edi.
Tomoshabinlar orasidan qattiq qichqiriqlar eshitildi. Qo‘riqchilar signallarni tekshirishdi. Keyin, zal markazidagi katta soat “tik-tak” qilib, birinchi raund boshlandi.
Birinchi raund.
Antonio birinchi bo‘lib hujumga o‘tdi. Uning temir o‘ralgan mushti havoni yorib o‘tib, Marco ning jag‘iga qattiq tegdi. Qon sachradi — Marco ning labi darhol yorilib, qizil tomchilar beton polga to‘kildi. Marco javob qaytardi: pastdan yuqoriga qarab, o‘ng mushti bilan Antonioning qovurg‘alariga urdi. Temir simlar terini yirtib, go‘shtni ezib o‘tdi. Antonio og‘riqdan irillab, orqaga chekindi, ammo darhol qaytib hujum qildi.
Ular bir-birlarini temir mushtlar bilan urishardi. Har bir zarba go‘shtni yirtib, suyaklarni g‘ijirlatardi. Antonioning yuzi qonga belandi — Marco ning bir zarbasi uning burun suyagini sindirdi. Marco esa ko‘kragida yangi chuqur chandiq paydo bo‘ldi: Antonio ning temir tikanlari terisini tilgan edi. Qon polni ho‘l qilib, jangchilarning oyoqlari ostida silliq bo‘lib qoldi. Tomoshabinlar qichqirardi: “O‘ldir uni!”, “Yana! Yana!”
Raund oxirida ikkalasi ham nafas qisib, qon va ter bilan qoplangan holda turardi. Antonio ning chap ko‘zi shishib yopila boshlagan, Marco ning esa qovurg‘alaridan biri sinib, har nafas olishda azob berardi. Ammo hech biri taslim bo‘lmadi.
Ikkinchi raund.
Soat yana jiringladi. Bu safar Marco birinchi bo‘lib hujumga o‘tdi. U g‘azab bilan oldinga otildi, ammo Antonio ayyorona chetga qochib, qarshi zarba berdi. Ular yana bir necha soniya ichida bir-birlarini urishdi. Qon tomchilari havoda uchardi.
Keyin... hamma narsa bir lahzada tugadi.
Antonio orqaga bir qadam tashlab, butun kuchini yig‘di. Uning temir o‘ralgan o‘ng mushti orqa tomondan aylanib keldi — havoda g‘uvillagan ovoz chiqardi. Marco uni ko‘rdi, ammo kech edi. Musht to‘g‘ri jag‘ning pastki qismiga, eng zaif nuqtaga tegdi. Temir simlar va plastinkalar suyakni sindirdi, bo‘yin umurtqalarini silkitdi.
Marco ning ko‘zlari bir zumda xiralashdi. Og‘zidan qon va tish bo‘laklari otilib chiqdi. U orqaga suyrilib, beton polga qattiq yiqildi. Tanasi bir necha marta titradi-da, harakatsiz qoldi. Qon uning boshi ostida katta ko‘lmak hosil qildi.
Zal bir lahza jim bo‘lib qoldi. Keyin esa qattiq qichqiriqlar va olqishlar ko‘tarildi.
Antonio nafas qisib, qonli mushtini ko‘tarib turardi. Uning tanasidagi eski va yangi chandiqlar projektor nuri ostida yaltirab ko‘rinardi. U g‘olib edi.

Mingyu sakrab o‘rnidan turdi, hursand bo‘lib qo‘llarini bir-biriga urdi.
— Barakalla Antonio! Ko‘rdingmi Jimin!? Antonio g‘olib bo‘ldi!
Bir soatdan so‘ng...
Jimin ko‘zlarini aylantirdi va yonidagi katta sumkada turgan pulni tekshirish uchun egildi. Sumka ichi yuz dollarlik pachkalar bilan to‘la edi — taxminan 50 ta pacha. Jungkook jiminga ishora qilgach, Jimin o‘rnidan turib pullarni Antonio tomonga surib qo‘ydi. Antonio yaralari yamalgan holda divanda gazli suv ichib o‘tirardi. U pullarni olib, tezda ko‘zdan kechirdi.
Jungkook jilmayib dedi:
— Juda yaxshi jang bo‘ldi... Keyingi yil ko‘rishguncha, ungacha yaxshi yashaysan degan umiddaman.
Jungkook burilib, ustidagi futbolkani yechib tashladi va jang maydonchasi tomon yurdi. Mushaklari zo‘riqib, orqa tomonidagi eski chandiqlar projektor nuri ostida ko‘rinib turardi. Jimin ham o‘rnidan turib, ichkaridagi xonaga qamab qo‘yilgan Dernia ismli o‘sha Jungkookga hujum qilgan erkakni tashqariga olib chiqish uchun uni qo‘pol ushlab, itarib chiqardi. Mingyu esa hayron bo‘lib kuzatardi.
— Uuxx, o‘yin bu ikkisi bilan yanada qiziq bo‘ladi... Milliardlab pul topamiz, — deb Mingyu Jiminga pichirlab kulib yubordi.
Dernia jang uchun tayyorlanar ekan, Mingyu uning oldiga kelib, erkakning qorniga bir musht urdi.
— Dernia! Agar uni o‘ldirsang, ishonaver — onang va singling mening qo‘limda jon beradi!
Dernia labining chetida kulib javob qildi:
— Men haqqoniy jang qilaman!
Mingyu ham jilmayib:
— O‘zing bilasan, menga ham farqi yo‘q... Onang va singlingning joni menga qiziq emas...
Mingyu shu gaplarni aytib xonadan chiqib ketdi. Dernia esa o‘ziga ishonch bilan zal tomon yurdi. U onasi va singlisini yo‘qotishdan qo‘rqsa ham, Suna bergan buyruqdan tashqariga chiqa olmasdi.
O‘sha tun...
— Demak u senga ko‘rishishni taklif qilmoqda... Albatta! U bilan ko‘rish... Ammo uni o‘ldir! Qanday bo‘lmasin, menga uning jonini uzib kel, Dernia!
— Xo‘p, xonim!
...
Hozirgi kun...
Zalda ikki erkak bir-biriga g‘azab va energiya bilan qarab turarkan, birdan qo‘ng‘iroq ovozi eshitildi. Va jang boshlandi.
Jungkook vs Dernia — Birinchi (va oxirgi) raund.
Ikki jangchi markazga chiqdi. Jungkookning tanasi mushaklar bilan qoplangan, qo‘llari temir simlar bilan mahkam o‘ralgan, yuzi sovuq va qat’iyatli edi. Dernia esa undan biroz balandroq, ammo og‘irroq vaznga ega, ko‘kragi va qo‘llarida chuqur chandiqlar bor edi.
Dernia birinchi bo‘lib hujumga o‘tdi — katta mushti bilan Jungkookning boshiga qarab urdi. Jungkook chaqqonlik bilan chetga qochib, pastdan oyoq bilan Dernianing chap soniga qattiq tepdi. Temir o‘ralgan oyoq barmog‘i go‘shtga botib, suyak g‘ijirlagan ovoz chiqardi. Dernia og‘riqdan irillab orqaga chekindi, ammo baribir oldinga otildi.
Shu payt Jungkook butun kuchini yig‘ib, o‘ng oyog‘ini yuqoriga ko‘tardi. Uning tizzasi Dernianing yuziga to‘g‘ri kelib, kuchli zarba berdi. Temir simlar bilan o‘ralgan tizza to‘g‘ri burun va jag‘ suyagiga tegdi. Qon sachradi — Dernianing burni bir zumda sinib, lablari yorildi. U orqaga suyrilib, bir necha qadam yurgach, beton polga qattiq yiqildi. Tanasi bir marta titradi va harakatsiz qoldi. Qon uning boshi ostida tezda katta ko‘lmak hosil qildi.
Zal bir lahza jim bo‘lib qoldi. Keyin Mingyu va boshqalarning hayajonli qichqiriqlari ko‘tarildi.
Jungkook nafas qisib, qonli tizzasini artib, sovuqqonlik bilan orqaga qaytdi. Uning yuzida hech qanday his-tuyg‘u yo‘q edi — faqat g‘alaba.
Mingyu jilmayib, Jiminga qarab pichirladi:
— Bu ikkalasi haqiqatan ham pul keltiradigan o‘yinchilar...

Jonli efirda bo'lgan bu janglar bir zumda millionlab ko'rishla va jang uchun tikilgan pullar milliardlab bo'lib ketadi. Jungkook sekin kamera oldiga kelib

:men bilan hech kim, hech qachon o'ynashishga harakat qilmasin! Bo'lmasam ahvoli shunday bo'ladi! Aynan sen! Quloqlaringga quyib ol bu gaplarimni

Uyda xotirjam jang ko'rayotgan va dernia mag'lubiyatini ko'rgach asabiylashayotgan Suna Jungkookni gaplari aynan u uchun ekanligini oyoq uchigacha his qiladi...

Oradan ikki kun o‘tgan edi. Kepka kiygan sirli erkak har daqiqa Liorani kuzatib yurardi. Liora esa Xukun bilan yanada yaqinlashib, unga bog‘lanib qolgan edi. Aurora asabiylashib, Lioraga Xukundan uzoqroq turishni qayta-qayta tayinlardi. Ammo Liora endi o‘zini tuta olmasdi.
Bugun. Liora POV:
Xukun menga o‘z uyida qolishni taklif qilganida avvaliga hayron qoldim, lekin “yo‘q” deyolmadim. Men ham uni juda xohlayotgan edim. Uning uyiga yetib kelganimda eshikni ochdi. U yarim yalang‘och edi — faqat pastki qismini oq sochiq bilan o‘rab turgan. Ko‘zlarim beixtiyor sochiq ostida biroz ko‘rinib turgan qattiq a’zosiga tushdi. Tizzalarim darhol qaltirab ketdi, qizigan issiqlik butun tanamni qamrab oldi.
Xukun jilmayib, past ovozda dedi:
— Hoy kichkintoy, kira qol ichkariga...
Ichkariga kirishim bilan uning nigohi tanamni kuydirayotgandek tuyuldi. Bir necha qadam yurishim bilan belimda uning issiq, kuchli qo‘llarini his qildim. U birdan belimni qattiq siqib, orqamdan quchoqlab oldi. Qattiq a’zosi sochiq orqali dumbalarimga bosilib turardi.
— Men juda charchadim... Charchog‘imni chiqara olasanmi? — deb pichirladi u qulog‘imga.
— Ha... albatta, azizam... — so‘zlarim labimdan beixtiyor chiqib ketdi.
Xukun boshqa so‘z kutmay meni ko‘tarib, xonadagi katta divanga tashladi. Bir urinishda ko‘ylagimni, shortigimni va ichki kiyimlarimni yirtib tashladi. Uning og‘zi darhol lablarimga yopishdi — qattiq, ochko‘z o‘pish bilan tilini og‘zimga soldi. Bir qo‘li bilan ko‘kragimni qattiq siqar, ikkinchi qo‘li bilan oyoqlarim orasini ochib, namlangan joyimni barmoqlari bilan silay boshladi. Men ingrab yubordim.
U sochiqni tashlab, katta, qattiq a’zosini qo‘liga oldi va sekin, lekin kuch bilan ichimga kirdi. Har bir zarbasi bilan tanam titrardi. U meni divanga bosib, tez va chuqur harakat qilardi. Qo‘llari dumbalarimni qattiq ushlab, har safar to‘liq kirib-chiqardi. Men uning orqasini tirnab, oyoqlarimni beliga o‘rab oldim. Issiq nafasi bo‘ynimda, og‘ir ingrashlari xonani to‘ldirardi.
— Seni... juda xohlayman... — deb pichirlardi u har bir zarbada.
Bizning harakatlarimiz tobora qizig‘ar, ter va nafas tovushlari aralashib ketardi. U meni bir necha pozitsiyada oldi — divanda, keyin devorga bosib, oxirida meni o‘ziga o‘girib, orqamdan kuchli urardi. Men bir necha marta orgazmga yetdim, tanam titrab, uning ismini baqirib yubordim. Xukun ham oxirida ichimga qattiq bo‘shab, og‘ir nafas olib ustimga yiqildi.
Bu voqeani kepkali erkak yashirin kameralar orqali to‘liq yozib oldi. U biroz hayron bo‘ldi, ammo darhol videoni Jungkookga yubordi.

Shu payt Jungkookning uyida...
Jungkook Italiadan bugun ertalab qaytib kelgan edi. Videoni ochib ko‘rgach, g‘azabdan ko‘zlari qonga to‘ldi. Liora Xukun bilan divanda, devorga bosilib, o‘pishib, bir-birlariga yopishib yotgani — bu manzara uning miyasini kuydirdi. Telefonni yotoqqa tashlab, stol ustidagi mashina kalitini oldi va eshik tomon yurdi.
Eshikni ochishi bilan oldida Yumie turardi. Yumie jilmayib, ichkariga kirib uni quchoqlab oldi.
Jungkook uni qattiq itarmoqchi bo'ladi ammo qo'llarini itarish uchun ojizlik qiladi.
— Yumie! Hozir emas! — deb baqirdi u.
Yumie esa jilmayib, uning ko‘kragidagi mushaklarni silab, o‘zini unga bosdi:
— Yo‘q... aynan hozir...
Jungkookning miyasida bir zumda qorong‘u reja paydo bo‘ldi. U Yumiening bo‘ynidan qattiq ushlab, uni devorga bosdi. Sekin eshikni uni orqasidan qulflab, Ko‘zlaridagi qizil alanga bilan unga tikildi.
— Buni o‘zing so‘rading, kichkina fohisha!
U Yumiening ko‘ylagini bir tortishda yirtib tashladi, ichki kiyimini ham yulqib oldi. Yumie qo‘rqib, qarshilik ko‘rsatmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook uning ikkala qo‘lini bir qo‘liga mahkamlab, o‘zining shimini ochdi. Qattiq, tomirlar bilan qoplangan a’zosi allaqachon tayyor edi.
Jungkook Yumieni devorga bosib, uning oyoqlarini kuch bilan ochdi va bir kuchli zarba bilan ichiga kirdi. Yumie og‘riqdan baqirib yubordi, ammo Jungkook uning og‘zini qo‘li bilan berkitdi va qattiq, shafqatsiz harakat bilan sikishni boshladi.

Har bir zarbada u ko‘zini yumib, Yumieni emas, Liorani tasavvur qilardi. Uning oldida Liora turibdi, Xukun bilan o‘sha ishlarni qilayotgan Liora...

— Boshqa erkak bilan yotishga qanday jur’at etding?! — deb g‘azab bilan pichirlardi u har bir chuqur kirishda. — Sen menikisan, Liora...

U bu ismni Yumiega qaratib aytayotgan edi, lekin tasavvurida faqat Liora bor edi. Jungkook uni devordan ko‘tarib yotoqqa tashladi, oyoqlarini keng ochib, ustidan chiqib yanada qattiqroq urardi. Har bir zarba bilan u Lioraning tanasini jazolab, Xukun bilan bo‘lgan har bir lahzasini o‘chirib tashlamoqchi bo‘lgandek sikardi.

— Meni aldading-a?! Xukun seni shunday sikayotgan edimi?! — deb baqirardi u, bir qo‘li bilan Yumiening bo‘ynini siqib, ikkinchi qo‘li bilan dumbalariga qattiq urib.

Yumie yig‘lab, qarshilik qilishga urinardi, ammo Jungkookning g‘azablangan kuchiga dosh berolmadi. Jungkook uni orqasiga o‘girib, orqasiga kirib, sochlariidan tortib sikishni boshladi. Butun vaqt davomida u faqat Liorani ko‘z oldiga keltirib, uni jazolar edi.

Oxirida u Yumiening ichiga qattiq, issiq bo‘shab, og‘ir nafas olib orqaga chekindi. Jungkookning suyuqliklari g'azabda bo'lgani uchun quyuq va ko'p edi va bu suyuqlik yumie ostidan sizib yotoq pasteliga qoolandi. Yumie yig‘lab, tanasi titrab yotoqda yotardi. Jungkook esa sovuqqonlik bilan kiyinib, unga qarab dedi:

—joyingdan umuman qimirlama!

Va Jungkook ichidagi olov bilan uydan chiqib ketdi. Va sal avval cho'ntagiga solib olgan telefonini olib jiminga qo'ng'iroq qilib yumie bu uyni tark etmasligimi buyuradi. O'zi esa moshinasiga o'tirib, asfaltga qora chiziqlar chizgancha bu uydan uzoqlashdi...

.

.

.

.

.

bu bir qismli kichik fanfic Soyun uchun

Studio yorug‘liklari ostida havo issiq va og‘ir edi. Soyun qo‘llarida oq ko‘ylakni ushlab, Taehyungning keng yelkalariga tashladi. Ikki yil davomida uning shaxsiy stilisti bo‘lib ishlaganiga qaramay, har gal uning tanasiga yaqinlashganda yuragi gursillab urardi. Taehyungning terisi iliq, mushaklari qattiq, har bir harakati esa o‘ziga xos jozibali edi. U oddiy odam emas, sahna qirollaridan biri edi.

— Bugun bu ko‘ylak sizni yanada sirli ko‘rsatadi, — dedi Soyun ohista, barmoqlari galstuk tugmasi ustida to‘xtab.

Taehyung oynadan unga qarab jilmaydi. Uning chuqur, qora ko‘zlari har doimgidek Soyunning ichini eritardi.

— Sen tanlaganing uchun har doim mukammal bo‘ladi, Soyun-ah.

Suratga olish boshlandi. Taehyung kameraga qarab turar, har bir pozasi san’at asari kabi edi. Bir payt Soyun suv olgani chiqib ketdi.

Qaytayotganda Jungkook bilan to‘qnash keldi. U kulib, Soyunga hazil qilishga qaror qiladi

— Soyun noona, Taehyungni har doim bunchalik chiroyli qilib chiqarasiz. Bir kuni men bilan ham shunday “sehr” qilib ko‘rsangiz-chi?

Jungkook hazil bilan uning yelkasiga qo‘lini qo‘yib kuldi. Soyun ham kulib javob qaytardi.

-nasib qilsa albatta..

Bu Oddiy tasodifiy suhbat edi, lekin Taehyung ularni derazadan ko‘rib qoldi. Uning tabassumi birdan sovuq bo‘lib, ko‘zlarida rashk alangasi yondi. Jungkook Soyunga yaqin turib, unga teggani... bu tasavvurga sig‘masdi.
Chuqur nafas olib ishida davom etishga harakat qildi. Ammo har ko'zlarini yumganida soyun va Jungkookni birga turgan shakli koz oldiga kelar edi. Bu tasavvur ichini yondirishni boshlaydi

Suratga olish tugashi bilan Taehyung Soyunni garderobga chaqirdi. Eshikni qattiq yopdi. Xonada faqat ular ikkovi va og‘ir sukunat qoldi.

— Nima bo‘ldi? — so‘radi Soyun, uning qovog‘i solayotganini ko‘rib.

Taehyung sekin yaqinlashdi. Uning har bir qadami kuchli edi. U Soyunni devorga bosib, ikki qo‘li bilan uni qafasga oldi

— Jungkook senga qo‘lini qo‘yib, kulayotganini ko‘rdim, — dedi u past, xirillagan ovoz bilan. — Sen mening stilistimsan, Soyun. Meniki. Har kuni mening tanamga qo‘l tekkizasan, mening har bir sirimni bilasan... Jungkook bilan shunday bemalol suhbatlasha olaman deb o'ylayabsanmi? Sen menikisan! Senga boshqa birov shunday yaqinlashsa, ichim yonadi. Bu rashkmi? Ha. Chunki sen meni aqldan ozdiryapsan.
Soyunning nafasi tezlashdi.

Taehyungning issiq nafasi yuziga tegib, rashk aralash istak uning ko‘zlarida yonardi.
— Men... Ataylab qilmadim..

Taehyung g'azablanib qizni yuzini qayt siqib ushladi

-meniki ekanligingni tan ol!

Soyun asta tan oldi

-men faqat sizga tegishliman, Taehyung, — deb pichirladi u titroq ovoz bilan. — Har kuni sizga yaqin turganimda o‘zimni tiyishim qiyinlashib ketadi.

Taehyungning lablari bir zumda uning lablarini egalladi. O‘pish avval sekin, chuqur va mazkur edi – go‘yo u Soyunning butun ta’mini his qilmoqchi bo‘lgandek. Keyin ishtiyoq kuchaydi. Tillari bir-biriga chirmashib, nafaslari aralashdi. Taehyung uning bo‘ynidan pastga o‘pib tushdi, har bir o‘pishda iz qoldirardi.

U Soyunning bluzkasini sekin yechdi. Oppoq, katta ko‘kraklari ochilgach, Taehyung bir zum ularga qarab qoldi, so‘ng lablarini biriga bosdi. Issiq, ho‘l tili aylana boshladi, ohista so‘rib, tishladi. Soyun orqasiga egilib, qo‘llari bilan uning sochlaridan ushladi.

— Aaah... Tae... — uning ovozidan ingrash qochdi

Taehyung pastga tushib, shortigini va ichki kiyimini birga tortib tushirdi. Uning barmoqlari Soyunning ichki sonlarini silab, eng nozik joyiga yetdi. U allaqachon ho‘l va issiq edi.

Taehyung ikkita barmoqni sekin ichiga kiritib, ritmik harakatlantirdi, bosh barmog‘i bilan klitorisni bosib turardi.

— Sen bunchalik ho'l bo'lishga qachon ulgurding? Qulupnayim... Sen faqat men uchun shunday ho'l bo'lsan! — deb pichirladi u, ovozi xirillagancha

Soyun titrab, dumbalarini oldinga surardi. Taehyung tiz cho‘kib, tilini unga bosdi. Issiq, yumshoq tili yalab, so‘rib, ichkariga kirib chiqardi. Soyun ovozini tiyolmay, balandroq inqillardi. Uning oyoqlari titrardi.

Abaduydek davom etgandan so'ng Taehyung turdi. Uning allaqachon qattiq, tomir bosgan, uzun a’zosi chiqib turardi. U Soyunni stol ustiga o‘tkazib, oyoqlarini keng ochdi. A’zosining boshi bilan nam joyini ishqalab, asta-sekin kirishni boshladi.

— Taehyung.. Siz juda kattasiz..iltimos sekinroq— deb yolvordi Soyun.

Taehyung uning gaplariga e'tibor bermay, bir kuchli zarba bilan to‘liq kirib ketdi. Ikkalasi birdan baland ovoz chiqarishdi. U sekin harakat qilib, keyin tezlikni oshirdi. Har bir chuqur urishda Soyunning ichini to‘ldirardi. Qo‘llari bilan ko‘kraklarini siqib, lablarini o‘par, bo‘ynini tishlardi.

— Sen menikisan, Soyun... faqat meniki, — deb takrorlardi u har zarba oralig‘ida. Tezlik yanada oshdi. Stol silkinib,g'chirlagan ovoz chiqarardi.
Soyunning tirnoqlari uning orqasini tirnab, iz qoldirardi.

Ularning badanlari ter bilan qoplangan, bir-biriga yopishib qolgan edi. Taehyung uni o‘girib, orqasidan kirdi. Bu holatda u yanada chuqurroq yetardi. Bir qo‘li bilan sochlaridan ushlab, ikkinchisi bilan oldidan ishqalab turardi.

Soyun oxirgi kuch bilan orgazmga yetdi. Butun vujudi taranglashib, kuchli silkinish bilan siqildi. U baland ovozda inqillab yubordi. Taehyung ham bir necha kuchli, chuqur zarbadan keyin ichiga qaynoq, kuchli suyuqlikbi oqizib, uning ustiga yiqildi.

Ular nafasini rostlab, Taehyung tezda soyun belidan quchoqlab turishga yordamlashdi. Taehyung Soyunning peshonasidan, keyin lablaridan o‘pdi.

— qulupnayim, sendan stilist qilib olgan vaqtlarimdan beri yoqtirib qolganman — deb pichirladi u. —

Soyun uning lablaridan qatta tishlab o'pdi

.
.
.
.
.

— Thank you for reading💗

—Writer:мisu 🎐
—Channel: @terrible_fanfic 🎐

-O'tmishdagi tugunlar-

Samolyot uchishi kerak bo'lganida birdan to'xtadi. Va samolyot eshigidan men umuman ko'rishni istamaydigan yuz paydo bo'ldi. Jimin ham bu yuzni ko'rib menga tashvish bilan qarab

—hohlasangiz uni tashqariga olib chiqib ketishim mumkin...

Jimin uni haydab yuborishini hohlasam ham, uni haydab chiqarishga haqqim yo'q.. Otamga va'damni buza olmayman axir u mening bir qorindan tushmagan bo'lsa-da ukam...

—18 yil avval—

Yoshi allaqachon 67 kirgan kishi bo'lishiga qaramasdan janob jeon gavdasi hali hamon tik, keng huddi tog' misol hech egilishdan habar yo'q edi. Qora kostyumni yelkasiga tashlab, ichidan kiygan oq koftasini to'g'irlab sekin o'rnidan turib yonida o'yinchoq o'ynab o'tirgan kichik 10 yoshli Jungkookga qaradi.

—o'g'lim, mening merosxo'rim..

Jungkook quyon misol katta ko'zlari porlab otasining tanasiga intilib tepaga ko'tarilganida yonidagi o'yinchoqlar unutildi.

— ha otajon?

Janob jeon uning beg'ubor hali otasining qonli ishlariga arashlamagan, bunday qonli dunyoga ko'rib ulgurmagan ko'zlarini ko'rib yuziga sekin tabassum yoyildi

—senga sovg'am.. Bilasan, onang seni tugish chog'ida vafot etgan.. Shu sababli ko'ngli yarim o'g'lim yani seni hafa qilishni istamay shu yoshinggacha uylanmadim.. Ammo ikkimiz ham erkakmiz, sen meni tushunishing kerak..

Kichik Jungkook barcha narsalarni bilar edi. Onasining vafoti tilga olingan zahot beg'ubor ko'zlari yo'qoldi. Uning o'rniga nafrat gazab uchqunlari bilan to'lgan ko'zlar paydo bo'ldi. U bilar edi. Jungkook kichik bo'lishiga qaramay, u tug'ilish chog'ida onasidan ayrilmaganini, asl haqiqatni bilar edi. Shunga qaramay ko'zlarida gazabni yashirinib ko'zlari oyinchoqlariga qaytdi

-hosh bu bilan nima demoqchisiz, dadajon?

Janob jeon uning sovuq ifodasini bir zumda sezdi ammo bunga e'tibor bermay gapida davom etsihga qaror qildi

—shu sababli, seni doim ko'rish uchun keladigan va chaqaloqlik vaqtingdan beri senga g'amxo'rlik qilishga harakat qiluvchi Kim Suna xonimga uylanmoqchiman..

Jungkook yashirincha kulib qo'ydi bu kulgu ichiga ojizlikni tan olish ammo qasos olish uchun yolg'on hayotida yolg'on gapirishga majbur bo'layotgan Jungkook ruhi yashiringan edi

- Kim Sunaga uylanmoqchiman? Uylandim deng otajon... Bu xonimchani bitta qizi bor ekanligini ham bilaman

Janob jeon g'azabi ko'tarilib, bo'yinidagi tomirlari bo'rtib, boynida qon talash rangni paydo qildi bu gazab Jungkookni yuziga qatta tarsaki tushirishga olib keldi. Bu tarsaki birinchi marotaba Jungkookga berilgandi. Va bu tarsaki Jungkook labidan, burnidan qon tomirlarini yorib yubordi

— Suna sening tengdosh do'sting emas! Hurmat bilan ogzingni qimirlat yoqsa sendan voz kecha olish darajasiga chiqaman! Buni qila olaman bilasan!

Jungkook o'rnidan turib, labidagi, burnidagi qonlarini artib otasining yonidan o'tayotganida yelkasini qatta ushlab, turtib o'tib ketdi. Janob jeon qoqilib ketdi. 10 yoshli o'g'lida o'zi oylaganga qaraganda ko'proq kuch bor edi. Jungkook eshik yoniga birganida otasiga yuz burishga ham istamay, lablarini qimirlatdi

-istaningizdek qiling! Voz kechmoqchimisiz? Bundan hursand bo'lar edim! janob JEON!

Shu bilan Jungkookni orqasidan huddi otasi unga bergan tarsaki ovozi qanday baland bo'lsa u ham eshikni yopib otasini o'z fikrlari bilan yolg'iz qoldirdi. Janob Jeon hayron qoldi. Yuragi g'ash bo'lib, hali bir marotaba ham bukilmagan bu gavda bu safar divanga yiqildi.

— u meni janob Jeon dedimi? Ah la'nati! Voz kechish? Men allaqachon onangdan voz kechganman! Sendan voz kechish uchun aslida menda kuch qolmagan!

Jungkook gazab bilan janob jeonni yordamchisi, qoriqchisi bo'lgan janob Park wook ning o'g'li Park jimin o'zi bilan teng bo'lgan bu bolakay oldiga yugurdi. Xonada jimgina dars qilayotgan Jimin oldiga Jungkook baqirgancha gazab bilan kirib keldi

—PARK JIMIN! JIMINSHI! hoy ahmoq! Menga qara!

Jimin sekin Jungkookga qarab jilmaydi. Ammo Jungkook uning tabassumini yoqtirgan ikki qadam bilan oradagi masofani yopib, Jiminning yuziga musht tushirdi. Bu musht jiminni sovuq polga uloqtirdi. Bolakay yuzini ushlab Jungkookga hayrat bilan qaradi

-Nima kulgili ekan? A Jimin!! Qani gapirchi!

Jimin o'rnidan sekin turib, Jungkook tomon bir qadam tashladi

-hoy Jungkook! Men sening do'sting ekanligimni unutdingmi?

Jungkook kulib jiminni yuziga tushib turga sochini mushtiga siqib orqaga itardi

—do'st? Sen otamning qulini o'g'lisan! Ahmoq gadoysan! Otang kabi ulg'ayganing mening qulimga aylanasan!

Jimin gazabini ushlab turolmay Jungkookni yuziga musht otdi

-kimni qul deyabsan ahmoq!!! Meni hohlagancha gapir ammo otamga til telkizma!

Jungkook bu mushtdan yuzi yonga tisarildi. Hayron qolib jiminga qaradi

—qanday qilib bu otani yoqtirish mumkin!? U senga faqat yomonlik tilab tursa!? Faqat senga yaxshi bo'lsin deydiyu ammo hamma narsani o'z foydasiga to'g'irlab seni qurbon qilsa?! QANDAY QILIB?

Jungkook jimin haqida emas o'zi haqida gapirib yerga quladi. Ko'zlarida yosh chiqishga harakat qiladi ammo negadur bu zaiflikni korsatishni istamaydi

Jimin esa hayron qolib qotib qoldi ammo biroz vaqt o'tgach jimin ham sekin devorga suyangacha Jungkookni yoniga o'tirdi

-senga kim yomonlik tilaydi bu qiziq emas! Muhimi sen bu yomonlikga yengilishing emas bu yomonlikni yaratishing va bu qurollari bilan o'ziga qaratib o'q uzishing kerak

Jungkook ko'zlarida to'lgan yosh bilan jiminga manoli qarash qilib sekin jiminni sochini silab qo'ydi. Jimin Jungkookni qo'li ko'tarilganida qo'li uni qo'lini ushlamoqchi bo'ladi chunki yana unga hujum qilyapti deb o'ylagan edi. Jungkook bundan kulib yubordi

—jiminshi! Mendan qo'rqyapsanmi?

Jimin ham kulib

-qo'rqmayabman, dushmandek do'stimdan o'zimni biroz himoya qikishga harakat qilyapman

Jungkook yana birdan yuzi qorayib ketdi

-la'nati Jimin! Meni hech qachon dushman dema! Hamma dushman desa ham sen dema! Ah!

Jimin kulib Jungkookni qatta quchoqlaydi

-do'stim tur o'rningdan! Dars qilishimiz kerak.. Unutdingmi? Bugun anavi xonimcha kelishini! Suna uchun yaxshi bolakay bo'lishing kerak!

Jungkookning Suna va uning qizi haqida gap ketganda jag‘ mushaklari tortishdi

-rejadan chiqish niyatim yo'q ammo ularga bunday yaxshi bo'lish allaqachon jonimga tegishni boshladi

Jimin Jungkookni yelkasiga qo'lini o'rab, bir qo'lini bilan oppoq shiftga qarab qo'llarini qimirlatib

—do'stim yana biroz sabr qil.. Bu dunyoni qolingga olgach sabrlarimiz uchun mukofot sifatida ularga hohlaganingni qilasan!

Jungkookning lablari yon tomonga cho'zilib sekin kulib jiminga qaradi

-birinchi bo'lib bu la'nati xonimchaning beg'ubor bo'lgan qizchasini zo'rlashdan boshlayman!

Jimin va Jungkook biroz shu mavzuda biroz suhbatlashgandan so'ng, kochaga chiqib ketishdi.

Shu bilan kechki salqin Seul kochalarini egaladi. Seul markazidan unchalik uzoq bo'lmagan Jeonlar qo'rg'onida yangi bo'ron shamolli bo'lish arafasida edi. Uyda allaqachon oilaviy stolda dasturxon yoyilgan kamida olti xil ovqat bilan toldirilgan har bir likopcha qo'yilgan qismlarni yonida bir stakan suv albatta turar edi. Atrofda xizmatkor xizmat qilishga tayyot holda bir burchakda terilib turardi. Stol boshida janob Jeon va uning o'ng tomonida doim Jungkookni onasi o'tirgan qismida Suna va uning ro'parasida 8 yoshli qizi Yumie ham o'tirardi. Huddi baxtli oila singari suhbatlashin otirar ekan bu orada Jungkook va Jimin sochlari to'zib, qah qaha otib uyga kirayotgan edi. Kechki ovqat qilish Jungkook zalga kirar ekan xonadagi odamlarni hayratda qolmaydi ammo yuzida kulgu darhol yo'qoladi. Buni payqagan Jimin Jungkookni turtib qo'ydi. Jungkook bu turtkini qabul qilib yuziga majburan tabassum yaratdi.

Janob jeon o'g'lini va Jimin ko'rgach kichik jilmayib qo'ydi

-onang bilan salomlash!

- oh onam?
Jungkook lablaridan achchiq kulgu qochdi bu kulguga qo'shilib nafratga to'lgan ko'zlari qovoqlarini aylanib o'tdi.

-salom o'gay onajon.. Va salom o'gay singiljon..

Jungkook yumiega qarab yomon jilmayib qo'ydi. Hech narsadan xabari yo'q yumie esa Jungkookga qarab keng jilmayib qo'yin o'rnidan turdi
Jungkook endi otasiga qarab gapirmoqchi edi birdan beliga ikki kichik qo'llar o'raldi. O'zidan unchalik kichik bo'lmagan qizchaga sekin pastga qarab hayratda qoldi. Jungkookning Qo'llari yonda qotib qolib nima qilishni bilmay jiminga qaradi. Jimin ham hayratda qolgancha qizchaga qarab turardi ammo birozdan so'ng Jungkookga qarab uni quchoqla deb imora ishora qiladi. Jungkook istamay sekin yumieni quchoqlaydi.

Bu voqeadan bir yildan so'ng Suna yana bir o'g'il dunyoga keltiradi. Jungkook g'azablansada bu yangi tug'ilgan chaqaloqga qandaydur mehr qo'yadi. Buni tan olmasa ham unga yashirincha g'amxo'rlik qilar edi. Yumie esa Jungkookni dumiga aylangan edi. Maktabda ham Jungkookni ortidan yurib unga yaqin yurishga harakat qilardi. Jungkook urushib, kiyimlari yirtilib kelgan bir vaqtda yumie unga g'amxo'rlik qilardi. Yaralariga dori surtib, kiyimlarini tozalab berardi. Yumie faqatgina Jungkookga emas ikkinchi akasidek bo'lib qolgan Jiminga ham Jungkookga qilganidek g'amxo'rlik qilar edi. Jungkook doim yumie itarsa Jimin Jungkookni yumie tomon itarardi. Hatto shu masalada Jungkook va Jimin ko'p urishib ketishar edi.

Jungkook yangi tug'ilgan bolakayni qo'liga olarkan janob jeon unga qarab

— bu sening ukang! Unutma, o'gaymi yo'qmi ularda sening tomiringda oqayotgan mening qonim ularning qonida ham oqmoqda! Aka bo'lgani ekansan, Yumie va Mingyu ni himoya qilishga va'da berishing kerak

Jungkook qo'lidagi chaqaloqga bir qarab eshikdan poylab turgan yumie ga ham bir qarab, otasiga sekin qaradi

— Mingyu mening himoyam ostida deb hisonlashni boshlayvering! Yumie ham..

Jungkook og'zidan yumie ismi chiqarkan lablari sekin tepaga tortildi..

-Hozirgi vaqt samolyot ichida-

Samolyot ichida kotarilgan keng yelkali, qora futbolkada bo'lgan gavdani ko'rishim bilan qo'limdagi suratni jiminga qaytarib sumkaga solishni ishira qildim bu orada gavda esa men tomon yurib menga qarab jilmaydi

—akajon meni tashlab o'zingiz italyaga sayohat boshlayabsizmi?

Mingyu ni bu gaoidan so'ng yuzim biroz burishdi uni sochidan ushlab yonimdagi orindiqga tortdim u kulib qo'limni itardi

—doimgidek juda qo'pol! Qani Eshiklar yopilsin, uchishni BOSHLADIK do'stlar!

Lablarimdan Mingyu gapidan so'ng o'zing istamay tabassum paydo bo'ldi. Mingyu orindiqga sal kam yotib bemalol joylashib menga qararkan, ko'zlarimni undan olib qochib

— bu sayohat emas! Biz Italiyada bo'lib o'tadigan katta miqdorda oul tikiladigan noqonuniy jangni boshlash uchun ketyapmiz.. Qo'rqmaysanmi?

Mingyu bu gapimdan boshini orqaga tashlab baland ovozda kulib yubordi

—sizning tarbiyangiz olgan bolaman, qorqish haqida menga gapirmang! Jang desalar qonim qaynaydigan odatim borligini uchalamiz ham yaxshi bilamiz! To'g'rimi jimin akajon

Jimin ko'zlarini aylantirib

- oxirgi marotaba qaynagan bu qon tufayli ikki marotaba men va akang kaltak yeganing esingdan chiqdimi?

Jungkook va jimin qatta kulib yubordi

-oshanda u bizga qanday kerilgani hech ham esimdan chiqmasa kerak

Jungkook baland ovozda kulib mingyuni yelkasiga urib qo'ydi. Mingyu yuzida tabassum yo'qolib, yuzi burishdi

-ha kuling do'stlar! Kuling!

Birdan jiminning telefoni jiringlab xabar kelganini bildirdi. Jimin bu xabarni ochar ekan yuzida tabassum yo'qoldi va tezda Jungkookga qaradi

—Jungkook, sen bilan yolg'iz gaplasha olamanmi?

Jungkookni tabassum ham jiminni jiddiyligini ko'rib yoqoldi. Va o'rnidan turib bosh xona tomon yurdi. Bu orada allaqachon samolyot bulutlar orasiga chiqib olgan edi. Mingyu ham qiziqib o'rnidan turdi. Jungkook Mingyuni qimirlaganini ko'rib unga jiddiy nigoh tashlab

—joyingdan qimirlama! Shu yerda qol

Mingyu Jungkookni buyrug'idan chiqmaslik kerakligini yaxshi biladigan insonlardan biri edi. Qiziqishi so'ngancha yana joyiga yiqildi.

Jimin va Jungkook xonaga kirgach Jimin telefondahi suratlarni Jungkookga ko'rsatdi. Suratda liora va Xukun birga tushlik qilayotgani, birga ishlayotgan, birga kulayotgani tasvirlangan edi. Jungkook telefonni qatta ushlab, yotoqga otib yubordi va jaxl bilan

—la'nati bu qanjiqni bur xonaga qamab qo'yishini buyur! Anavi yigitni esa qora ro'yxatimga qo'sh! U uchun chiroyli yakun tayyorlayman! Shaxsan O'ZIM!

Jungkook jaxl bilan xonadan chiqib ketdi. Jimin esa yotoqdan telefonni olib chuqur nafas olib Jungkookni buyruqlarini nuqta verguligacha yozib unga yubordi.

Liora pov:

Bu kunni unutmasam kerak kun bo'yi Xukun bilan vaqt otkazmoqdaman. Bugun hatto u bilan bir xonada yolg'iz qolib ishladim...

Bu haqida o'ylab yuzimga qon yugurib jilmayib xonaga yangi mijoz kirganini ham sezmay qolibdi. Erkak yuziga qarar ekanman bugun ertalab ko'rgan kepkali erkak ekanligini bir zumda payqadim. Ammo uning qo'li chuqur kesilgan va qonayotgan edi. Tezda o'tirib uning qonini tozalab, tikish uchun igna ip qidirib atrofni qaradim ammo negadur yo'q edi.. Ammo ko'zlarim sekin uning oyoq kiyimiga tushdi. Bunday tim qora oyoq kiyimni bu shifoxonaga kirgan mijozlar orasida birinchi marotaba ko'rayotgan edim..

Yangi igna ip va norkoz beruvchi dorini olib kelish uchun shunday maxsus dorila va kerakli jihozlar saqlanadigan xona tomon ketdim. Xonaga kirganimda negadur bo'sh, hech kim yo'q edi. Hatto olingan narsalarni hisoblovchi erkak ham yo'q edi. Ha mayli deb o'zim kerakli narsalarni olib, olgan narsalarni kompyuterga kirgizib endi xonadan chiqaman deganimda negadur eshik qulf edi. Qattiqroq eshikni itardim ammo yo'q.. Men bu xonaga qamalib qolgan edim.. Eng alamlisi bu shifoxona devorlari ovoz o'tkazmaydigan qilib qurilgan edi. Eshikni ochishga harakat qilar ekanman oyoq ovozini eshitib yerga eshikni pastki qismidan tashqariga qaraganimda. Bugun ko'p marotaba korgan osha kepkali erkakdagi noyoq oyoq kiyimni ko'rdim. Orqaga sudralib, devorga suyanib baqirib yubordim

—la'nati eshikni och! Sen kimsan!!!

Sal avval xabarni olgan erkak, dorilar turuvchi xonaga kirib u yerda bir necha hamshiralar va bir erkak o'tirganini ko'rgach qo'lidagi qurol asta ularga ko'rsatib hammaga bu yerdan yo'qolishini aytadi. Hamshiralarga qarab

—agar kimdurga churq etsang oilalaring bilan yarim tunda yoqib tashlayman! Yo'qolish hammang!

Xonadagi erkak o'rnidan turib

—janob o'zingizni bosing.. Iltimos..

Ammo u quloq solmaydi va erkakni orqa yoqasidan ushlab bir ko'tarib orqaga sovuq polga tashlaydi

—ko'p gapirishni yoqtirmayman! Yo'qol bu yerdan!

Erkak bu yerda og'riq bilan tark etadi. U esa xonadagi qog'ozni kesuvchi pichoqni olib qolini kesib, chuqur chandiq qoldiradi. Va liora xonasi tomon yurdi.

U xonaga kirganida stuliga suyanib jilmayib turgan liorani ko'rgach stulga baland ovoz bilan tomog'ini qirib o'tiradi. Birozdan so'ng liora xonadan chiqgach u ham qo'lini bint bilan bo'ylab uning ortidan boradi. Liora parolni kiritib dorilar turuvchi xonaga kiradi. Bu vaqtda eshik yopiladi va u eshik parolini buzib unga umuman boshqa parolni o'rnatadi. Va u yerdan sekin uzoqlashayotganda baqiriq ovozi eshitadi. Va eshik pastidan liora uchun kichik xat tashlab ketadi

Men baqirar ekanman birdan eshik pastida bir qog'oz sirg'anib ichkariga men tomon keldi. Uni tezda qaltiragancha olar ekanman unga

—Cai Xukun allaqachon qora ro'yxatda, Jeon liora xonim

Degan yozuv bor edi. Men hayratda qoldim chunki u yerda mening ismim yozilgan ammo familyam jeon deb yozilgan edi.

Oradan 13 soat o'tgach mingyu

-ey xudoyim, o'rindiqga yopishib qoldim deb o'ylagan edim ahhh

Jungkook telefonida kunlik rejalarni to'g'irlab chiqarkan mingyuni gapiga ensasini qotirib

-nolimasangchi! Samolyotdagi hamma oziq ovqat yeb tuganding! Endi uni o'zingni hisobingni to'ldirib qo'yasan

Mingyu akasini hazlidan kulib jiminni yelkasiga qo'lini orab

—jimin aka, qarz berib turmaysizmi mobodo?

Jimin uni itarib

-voy xudoyim qara bugun kreditimni to'lashim kerak ekan!

Jungkook jiminni gapidan baland ovozda kulib yubordi

-ey xudoyim.. Mingyu bilasanmi uni kreditini kimga to'laydi?

Mingyu qiziqib tezda Jungkookga yetib oladi

-kimga?

Jungkook hali ham kulib

-sobiq sevgan qiziga

Mingyu hayratda qolib, ensasini qotirayotgan jiminga qarab

-hoy jimin aka! Ahmoqmisiz? Sobiq qizingizga haligacha pul berasizmi?

-ah jim bo'l Mingyu! U uchun emas onasi kasal bo'lgani uchun unga pul beraman! Va akangdan farqli o'laroq bu haqida hech kimga aytmasang samolyotda korsatgan barcha karomatlaringni o'zim to'lab beraman

Jimin Jungkookga ko'zlari bilan bir xanjarni otdi. Jungkook unga qarab ko'z qisib qo'ydi. Ular aeroportdan chiqib kecha tunda band qilib qo'yilgan mehmonxonadagi ikki nufuzli xonalarga joylashdi. Mingyu kelishini aniq bo'lmagani uchun unga xona yo'q edi. Va Jungkookni bir baqirganidan so'ng Mingyu Jimin bilan bir xonada qolishga majbur bo'ldi.

Yarim tun Jungkook pov

Keng qizil qora ranglar aralashgan bu keng xonadagi, qirollik yotog'i kabi keng bo'lgan bu yotoqda yotar ekanman uyqi kelmas edi. Nega? Chunki qonim qaynayotgan edi. Meniki bo'lgan narsa, odam, hayvon farqi yo'q unga mendan boshqa hechbkim teginmasligi lozim! Va bu Cai Xukun deganlari mening qoidalarimni buzib o'tmoqda.. Ertangi jang, bugungi liora bilan bo'lgan voqealar hammasini o'ylab yotar ekanman telefonim jiringladi. Yarim tunda kim ekanligiga qiziqib telefonim ekraniga qaraganimda u yerga yumie degan yozuv ko'rgach @zoyim tik turganini his qildim. Ichimda sokinib sekin gavdami ko'tarib yotoqga o'tirdim va qo'ng'iroqga javob berdim

-hosh, nima istaysan?

Telefon narigi tomonida yumie ni g'inshigan ovozi keldi

-Jungkookshii! Nega menga aytmasdan italyaga ketdingiz?!

Lanati uning mening ismimni aytishi bilan @zoyim menga bo'ysunmay yana baland kotarildi. Faqatgina bu qiz meni Jungkookshi deb chaqira olar edi.

-men senga hisobot berishim kerakmi? Lanati uhlasangchi!

Yumie erkalanib pichirlab gapirdi

-siz yo'q bu yotog'im bo'm bo'sh qanday uhlay olaman

Ha azizlar men u bilan bir yotoqda uhlayman.. Suna xonim shuna istagan va men u payt 15 yoshda edim. Shundan buyon u bilan bir yotoqda yotaman. Ba'zan Mingyu bunga hasad qilar edi. Va men bilan jang qilishga chaqirardi.

-jim bo'l! Va uhla! Bu hafta yarmi italyada bo'laman shanba kuni koreyaga qaytaman! O'shanda gaplashamiz! Ungacha esli qiz bol! Hayrli tun

Uning javobini kutmasdan qo'ng'iroqni yakunlab ko'rpa bilan qoplangan pastki qismimga qararkanman u allaqachon tik turar edi. Ichimda la'nat aytib hamomga sovuq dush qabul qilish uchun ketdim.

Bu vaqtda jimin va Mingyu

-hoy yaramas! Mingyu! Oyog'imni qo'yib yubor! To'g'ri yotsangchi!

Mingyu allaqachon uhlab, yotoqni aylanib oyoq tomonga yotib olib jiminni oyog'ini quchoqlab uhlayotgan edi. Jimin esa Mingyu bu besonaqay uhlashidan hali ham uhlay olmagan edi.

Liora pov:

Yaxshi ham telefonim yonimda edi tezda Xukunga qongiroq qildim ammo u ko'tarmagach auroraga qongiroq qildim u kelib meni bu xonadan qutqardi. Ammo bu eshik ochilguncha to'rt soat vaqt ketdi. Bu yerga qamalab qolganimni bilgan aurora men bilan juda uzoq vaqt urushdi. Ammo unga menga berilgan xatni ko'rsatganimdan so'ng men bilan birga bugun qolishini aytdi. Mana hozir yarim tun onamning dakkili shirin so'zlarini eshitib, otamning havotit to'la ko'zlarini ko'rib oxiri yotoqga aurora bilan birga quladik. Aurora belimdan qatta quchoqlagancha uhlab qolgan, bu uyda allaqachon hamma uhlayotgan edi. Ammo men emas.. Hayollarim mening yangi familyamda edi Jeon? Juda tanish.. Qayerdadur eshitgandek bo'lar ekanman ko'zlarim stol ustida turgan eski do'stlarim bilan tushgan rasmga tushdi-yu Jeon familyasini qayerda eshitganimni esladim

9 yil avval
Men 18 yoshga to'lgan kun. Darsdan qochib yashirincha mashhur klubga borgan edik. Ochiq kiyimlar kiyib, o'zimizga oro berib yasanib klubga kirib ko'ngil hushlik qilgan edik. Ammo men ko'nglim aynigan bois hojatxona tomon yurarkanman o'ng tomonimda joylashgan VIP xonada bir ayolning nolalari quloqlarimni egallab oldi. Sekin qiziquvchanlik bilan xonaga koz tashlar ekanman xonada kuchki mushaklarga ega, keng yelkali qorin qismi qatta tortilgan presslar bilan to'lgan kuchli erkak ostidagi qizni shafqatsizlarcha azob berayotgan edi. Katta kafti qizni pastki orqa qismiga tarsaki tushirdi. Bu tarsaki qizni tanasida bir zumda iz qoldirdi. Qo'llari esa ayolni ko'kraklarini u**ki qismi chimchilab og'ziga solib sorishni boshladi. Men birinchi marotaba ko'rayotgan bu voqeadan hayrat qotib qolgan edim va birdan xonaning bir burchagida sariq sochli yigitning ovozi meni harakatga tushirdi

-janob jeon! Tezroq ketishimiz kerak

-ahh... Mmm yana ozgina! To'g'rimi yumie?

Ostidagi qizga sekin jilmayib qarar ekan qiz ham unga jilmayib

-ahhh albatta.. Tezroq bo'laylik! Tezlashing ahhhh

Mana men birinchi marotaba eshitgan o'sha jeon familyasi.. Endi burilib ketmoqchi bo'lganimda oldimda bir qora tozigan sochli, jacket kiygan yigut meni ushlab olib labimdan qatta o'pdi va ichkaridagi yigitga qarab

-sen ham hohlaysanmi?

Men bu gapdan qotib qoldim va uni itarishga harakat qildim

-yoq kerak emas! Men ketishim kerak

-akajon qarang men ham o'zimga o'yinchoq topdim chog'i

Yigit ichkaridagi erkakga qarab aytar ekan ichkaridagi erkak uni akasi ekanligini tushundim va yigitni oyoqlari orasiga tepib

-kerak emas dedim! Va men oyinchoq emasman!

Dedimu u yerdan yugurib qochin ketdim. Ichkaridagi erkak mening harakattimni ko'rib kulgan ovozi hali ham quloqlarim ostida jaranglaydi.

Hozirgi kun

Yuzim oqarib, ter bosib ketdim. Aurora qo'lidan sekin chiqib tezda hamomga kirib sovuq suvni yoqib tagiga turdim

-bu jeon mening hayotimga kirib hayotimni buzishini istamayman

Ayni shu vaqtda Jungkook ham o'ziga o'zi pichirlaydi

- men Jeon Jungkook, bu liora deganini hayotiga kirib tanasiga meniki ekanligini belgilashni istayman!

Ertasi kuni

Jungkook jimin Mingyu va bir ikkita odamlar bilan birgalik jang bo'lib o'tuvchi tashlandiq joyga keta boshlaydi. Bir soatga qolmasdan ular yetib kelishida ro'parasida esa ulkan bino edi.

Naples chekkasidagi eski sanoat hududida joylashgan ulkan omborxona tashqaridan qaraganda yillar davomida tashlab qo‘yilgandek ko‘rinardi. Oqartirib ketgan beton devorlar, zang bosgan temir darvozalar va siniq derazalar bu joyni oddiy xarobaga o‘xshatardi. Ammo bu faqat tashqi niqob edi.

Ichkariga kirilgach, manzara butunlay o‘zgarardi. Bir necha ming kvadrat metr maydonni egallagan ulkan zal maxsus shu uchrashuv uchun ikki hafta avvaldan tayyorlab qo‘yilgandi. Beton pol tozalangan, kuchli projektorlar shiftdagi temir konstruksiyalarga o‘rnatilgan, elektr generatorlari uzluksiz ishlashi uchun alohida xonaga joylashtirilgan edi. Zalning markazi mutlaqo bo‘sh qoldirilgan bo‘lib, aynan shu yer jang maydoni sifatida belgilangan. Atrofida esa kuzatuv uchun baland metall platformalar qurilgan edi.

Xavfsizlikka esa alohida e'tibor qaratilgandi. Ombor atrofi bir necha qatlam qo‘riqlash tizimi bilan o‘ralgan, har bir kirish va chiqish nuqtasida qurollangan qo‘riqchilar navbatchilik qilardi. Hech kim tekshiruvsiz ichkariga kira olmasdi. Yaqin atrofdagi ko‘chalar ham nazorat ostiga olingan, qo‘shni binolarning tomlari va derazalarida kuzatuvchilar joylashtirilgan edi. Ular radioaloqa orqali har qanday shubhali harakatni darhol xabar qilishga tayyor turishardi.

Bu joy tasodifan tanlanmagan edi. Bir martalik uchrashuv uchun puxta rejalashtirilgan, tashqi dunyodan deyarli uzilgan ushbu ombor jang boshlanishidan oldin ham xavf va taranglik hissini uyg‘otardi.

.
.
.
.
.

— Thank you for reading💗

—Writer:мisu 🎐
—Channel: @terrible_fanfic 🎐

Ikkinchi qismi

— hoy ahmoq! Yo'qol xonamdan! Va menga qarashni bas qil —
Deb uni oyoqlarini tepib yubordim. Erkak umuman qimirlas kozlari esa menga qadalgandi.. Ko'zlarim qovog'im chekasida aylantirib endi gapirmoqchi edim Birdan uning tanasini Ko'rib baqirib yubordim chunki...

Chunki uning tanasi qonga bo'yalgan, ochiq tanasida chandiqlar bilan to'lgan, o'sha chandiqlardan esa tinmay qon oqar edi... Pastel esa allaqachon qizil rangga aylangan edi.. O'rnimdan turishga harakat qildim ammo men bu karavotga yopishib qolgan edim... Ichimdan tilimga kelgan barcha qo'pol so'zlar bilan la'natlab barcha kuchib bilan turishga intildim ammo birdan to'xtab qoldim chunki bo'ynimga issiq lablar yopishdi... Bu.. Bu.. Bu o'sha erkak lablari edi. Ko'zlarimni yumib qattiq Baqirib yubordim..

Kozlarimni ochganimda hammasida joyida edi. Hech qanday erkak, hech qanday qon va chandiqlarsiz bo'sh o'zimning barcha narsalar oppoq rangda bezatilgan xonamda edim. Sekin oqargan yuzimga kelishi uchun bir ikki tarsako yuzimga urib sekin O'rnimdan turdim.. Mendagi birinchi qorqinchli, daxshatli tush edi bu.. Men hech qachon bir erkak bilan bir yotoqda yotmaganman yana meni hech qanday erkak bo'ynimdan o'pmagan.. Shular o'ylab hamomga ham kirib kiyimlarim yechib sekin dushni yoqib tanamdagi tashvishlarga oz bo'lsa ham yordam sifatida suv yoqdim.. Bu suvlar tanamdagi barcha g'amlarni yuvgani misol tanamdan oqib tushar, ko'zlarimni yumib o'sha tush tafsilotlari tahrir qilar edim..

Ustimda pushti mayda gullar bilan boyitilgan uzun ko'ylakni kiyib, uydan chiqdim.. Nonushta? Ah uyda onam bo'lmasa men nonushta qilmasligim aniq axir.. Sekin avtobus bekati tomon yurdim hayolim hamon o'sha tush tomon o'tlab yurardi. Avtobus yaqinlashayotganini uning signalidan so'ng sezib seskanib ketdim.. Avtobus sekinlik ammo kuch bilan to'xtadi va men Avtobusga sekin chiqarkanma ko'zlarim behosdan bekat yonidagi kichik do'konchaga tushdi u yerda bir qora kepka kiyib olgan erkak menga qarab turar, qo'lidagi telefonini sekin qulog'iga tutib bir nimalar dedida tezda qo'ng'iroqni yakunlab do'kondan chiqdi. Avtobus ham sekin yura boshladi. Men ham astalik bilan bosh joyga o'tirdim.

Avtobus ayni men ishlaydigan shifoxona yonidagi bekatga to'xtaydi.. Men avtobusga kartam bilan to'lov qilib pastga tushdim. Har kuni meni ko'radigan avtobus haydovchisi menga jilmayib

—yaxshi ishla, o'zingni ko'p qiynama, ozib ketyapsan ekan—

Bu gaplarni eshitib yuzimga qon yugurdi. Bunday iliq so'zlarga javob sifatida erkakga qarab jilmayib bosh egib qo'ydim.. Erkak ham tabassumimni ko'rgach jilmaydiyu avtobus eshiiklarini yopib bekatdan uzoqlashdi.. Men ham tezlik bilan shifoxonaga kirdim.

Eshikdan kirishim bilan menga hamma jilmayishni boshlaydi. Bu odatiy hol, ammo bu har kuni kayfiyatim yaxshi bo'lishiga sababchi edi. Kiyimimni almashtirish uchun xonam tomon yurdim. Yo'limdan chiqgan barchaga bosh egib hayr tong tilab xonamga ham kirib oldim. Kirishi bilan birdan Telefonim qo'ng'iroq bo'ldi. Cho'ntagimdan telefonimni olib ekranga qarasam yaqin dugonam ismi turar edi.. Tezda bu qo'ng'iroqga javob berish uchun yashil tugmani surdim

—hayrli tong, maymuncham

Bu laqabimdan endi gapirmoqchi bo'lgan Aurora chuqur nafasi hatto telefon ortidan ham juda yaxshi eshitildi. Buni eshitgach kulgudan o'zimni tiya olmay kulib yubordim

—hoy sichqon! Jim bo'l! Kechagi xabaringni mana hozir o'qidim! La'nati! O'zingni nega buncha qiynaysan a?

Gapirmoqchi bo'lib lablarimni ochishim bilan u keyingi gapi bilan mening hali chiqishga ulgurmagan so'zlarimni bosib ketdi

—yana o'sha Cai Xukun bilan qolish uchun ko'p ishladingmi? Bilaman senga Xitoylik bollar yoqadi! Lekin ular uchun bunday qilishlik ahmoqlik! Jinni qiz!

Uning gaplari rost edi menga Xitoylik bollar yoqadi. Ammo.. Cai Xukun rostan ham juda kelishgan axir u meniki bo'lishi kerak!
—hoy bas qil! Sen meni his tuyg'ularimni tushunmayabsanmi?? Bu safar hammasi rost! Men uni chindan sevaman! Yaqin dugonam emushsan yana
Telefon ortidan uning kulgu ovozi keldi bu meni biroz o'zimni asabiy his qilishimga sabab bo'ldi
— bu safar hammasi rost? Hahaha Taeyangchi? Suhochi? Bular ham rost edi axir... Exxx Liora.. Bas qil bu ahmoqgarchilikni!

Asabim boshqa chidamaydi.. To'g'ri bu gaplar rost ular bilan munosabatda bo'lganimda bularni haqiqiy deb oylaganman ammo uning huddi buvilardek nasihatlari yoqmaydi. Boshqa so'z aytishni istamay qizil tugamni bosdim. Vanihoyat uning kulgusi endi eshitilmayabdi. Ammo uni hafa qilish niyatim ham yo'q, shu sabablo tezda uning shaxsiy xabar chatini ochib unga xabar yubordim

—keyinroq o'zim senga qo'ng'iroq qilaman, hozir ishlashim kerak—

Telefonimni stolga tashlab kiyimimni almashtirdim..

::::::::::::/::::

Tushlik vaqti ham keldi kechagi voqea, bugun ertalabki tush bularning barchasi tufayli tuzuk quruq ishlay ham olmadim hayolim faqat o'sha voqealarda edi. Bugun hatto Xukun ham ko'rmadim.. Hayollarimni bir joyga yig'ish uchun tinchroq bo'lgan shifoxona orqa tomonida joylshgan, daraxtlar bilan o'ralgan bog' ortasida bo'lgan o'rindiqga o'tirib, boshimni quyi solgancha ko'zlarimni yumdim.. Birozdan so'ng qornimdan chiqgan ovozdan hayotga qaytdim.. Men nonushta qilmadim tushlik ham qilmayabman.. Albatta qornim bu uchun men bilan jang qilmoqchi edi. Yana bir marotaba qornim hayqirdi bu safar balandroq. Ammo yonimdan past kulgu ovozi eshitildi. Boshimni ko'tarib qarasam kun bo'yi umuman ko'rmagan Xukun qo'lida uchta sendvich bilan menga tabassum qilib turardi. Yuragim baqirib yubordi.

—hoy qizaloq, tushlik bu yerda qilyapsan? Qorning ochgan ko'rinadi...

Uning bu gaplaridan so'ng men to'g'ri jinnxonaga bemalol keta olardim.. Chunki u meni alqdan ozdirmoqda

—ha nonushta ham qilmadim.. Tushlik esa esimdan chiqibdi.. Agar qornim odam bo'lganida aniq meni tagiga bosib olib, o'lgunimcha urar edi

Oxirgi so'zlari ichimda o'ylagan gaplar edi ammo ularni baland ovozda gapitganimni uning baqirib kulib yuborganidan so'ng sezdim va rezda yuzim huddi pomidor kabi qizarib ketdi.. Past ovozda o'zimni qargab yubordim

U esa yonimga o'tirib, tizzamga bosilgan qo'llarimni ushlab kaftimni sekin ochdi so'ng u yerga sal avval qo'lida turgan sendvichlarni joylashtirdi.

—bularni ertalab o'z qollarim bilan tayyorlagan edim.. Menimcha senga yoqadi agar kamlik qilsa ayt.. Boshqa narsa olib beraman okay qizaloq?
U gaplardan so'ng oyoqlarim bo'shab ketdi.. Ammo gaplaridan so'ng sochimni silab qo'yishi shunchaki hushimdan ketgizishga qodir.. Uning teginishlari juda nafis va sekin edi. Qo'limda turgan sendvichga qarab, bir yutunib qo'ydim va bittasini uning qo'liga qaytarib tutqazdim

—birgalikda yeymiz, yolg'iz yeyish biroz zerikarli axir

U buni qaytarib bermoqchi edi ammo qat'iy turib olganimni ko'rgach sekin yeyishni boshladi. Men ham yeyishni boshladim.. Mmm bu juda mazali edi. Barcha masaliqlari o'ziga hos ketma ketlikda joylashtirilgan edi.

Author: bu go'zal sahnani faqatgina bu bog'dagi daraxt va qushlar guvoh emas edi.. Bino Burilishidagi o'rindiqda bir qora kepkali erkak ularni guvoh bo'lishdan kifolanmay, ularni o'z telefoniga muxirlab olayotgan edi. Telefoniga saqlagan bu rasmlarni shaxsiy xabardan boshqa bir erkakga hech qanday to'xtashsiz yuborayotgan edi. Bu xabarni qabul qilib olayotgan erkak Jeon Jungkook, Koreyada maxfiy ravishda qora dorilar sotuvchi va dunyo osti janglariga rahbarlik qiluvchi gangstar edi. Bundan tashqari bizning bechora Liora shifokorligi bois bu xavfli gangstarga yordam berib o'ziga qora hamda qizil atirgullar bilan to'lgan qabr qaziganidan xabari yo'q edi

Pov'jungkook:O'sha tun.. Yangi Jangim uchun yordamchim Jimin topgan koreada ko'cha janglarida faol qatnashuvchi bir erkak bilan uchrashishni reja qilgan edim. U esa men bilan korishish uchun manzil yuborgan manzilgan Jimin bilan birga borgan edim. U esa nazoratdan chiqib ketdi. Va menga tashlanib, yashirincha olib kelgan pichoq bilan tanamga zarba berishga harakat qildi. Men unga qarshilik qilib men ham unga zarba bera boshladim. La'nati ayni shu vaqtida Jiminni bu erkak talab qilgan pullarni olib kelish uchun uncha uzowda bo'lmagan moshinamizga yuborgan edim. Erkakga qanchalik qarshilik qilmay bir chalg'ishim sababli uning qo'lidagi o'tkir pichoq mening qorn qismimga bir necha zarba bera olishga ulgurdi...Men bu og'riq bilan unga qarshi chiqa olmay qoldim. Har berishga harakat qilgan mushtlarimni u o'z qattiq mushtlari bilan qaytardi. Oxiri uning yuziga Jon-jahdim bilan tepdim. Va u bu zarbadan so'ng orqaga qoqildi. Bu men o'lmasligim uchun imkoniyat edi. O'rnimdan turdim ammo ro'paramdan uning sherigi peshonamga qurol bosib qadamlardan kuchni tortib oldi va men joyimda to'xtab qoldim. Bir qo'lim qornimdagi chandiqlarga mahkamlangan edi. Ayni vaqtida o'q ovozi keldi. Bu mening qutqarilganim haqida signal edi. Menga qurol bosib turgan erkak birdan yerga quladi. Bu o'q sadosini ko'chaga Jimining quroli bergan edi. Jimin ayni vaqtida kelib meni qutqargandi. Ammo jangchi erkak unga tashlandi. Jimin menga bu yerdan ketishni va bu erkakni o'zi hal qilishini aytdi. Men noiloj bu yerdan uzoqlashdim. Cho'ntagimdan sekin telefonimni olib odamlarimga qo'ng'iroq qildim. Odamlarni chaqirganimni boisi men zo'rg'a yurib ketayotganimda kochaning har xil burchaklarda notanish erkaklarni ko'rganim sabab bo'lgan edi. Men bir haroba, siniq jihozlar bilan to'lgan uyga kirdim.Og'riq butun tanamni egallab oldi qonlar esa chang bosgan polga huddi suv misol to'plana boshladi. Men bu yerda o'lishga loyiq emasman.. Bu haroba orasida olish menga yarashmasligini o'ylab otirgan bir paytdi.. Og'riq kuchayib ketgani uchun Labimdan qattiq ingrash ovozi chiqib ketdi. Tezda lablarimni qo'lim bilan yopdim. Oyoq ovozlari birdan bu harobaga yaqinlashdi va yoruglik tushib turgan oynaga qaragan zahotimda ko'zlari porlagan ammo koz ostida biroz qorayish bor, sochlari yig'ishtirilgan.. Lablaridan chiqgan so'zlarni eshitar ekanman uning ovozi yaramga taskin bergandek bo'ldi. Uning oppoq yuzida havotir paydo bo'ldi va men o'tirgan xonaga yugurib kirdi. Menga yordam berishini hohlamadim ammo uning bu nozik tanasi meni o'rnimdan turishimga yordam bergani uchun o'zimni boshqacha his qildim.. Bu harobadan olib chiqgan, Gangstar yarasiga davo bo'lishga harakat qilayotgan bu qiz kim ekanligiga qiziqib qoldim. Meni yurishga undayotgan bu noziklik yanada o'zimga yaqin qilish hissi tanamni egallab oldi. Men sudrab olib ketardi. Mening bu og'ir tanamni uning kichik tanasi kulguli yuz bilan tortarkan bu men uni masxara qilish istak paydo qildi. Ataylab yanada o'zimni og'irlashtirdim... Unga sekin qarasam uning yig'ilgan sochlari ostida oppoq hech qanday lab tegilmagan bo'yni ochiq turganini ko'rdim uni tishlash, ozimniki deb belgilishni istab sekin yaqishlagan edim u menga vahima bilan qaradi va betimni burib qo'ydi. Labimdan kichik kulgu qochdi..

Vanihoyat uning uyiga keldik. U meni kichik bir divanga tashladi tanamdagi chandiqlarga qarab ko'zlarida og'riqni ko'rishimga imkon berdi.

Oh bu ko'zlari munchoqdek tim qora ko'zlar.. Men u yerga o'zimni tashlab bir umr o'sha yerda qamalib qolishni hohlar edim. Tanam ogrigani uchun biroz kozimni yumdimu U birdan o'rnidan turdi-yu ketdi. Biroz bu divanda yotdim. Tanamdagi qon divanga tushmasligi uchun sekin gavdamni ko'tarib divanga o'tirdim. Bu uy juda oddiy edi. Ko'zlarim uyni har bir burchakni tekshira boshlaydi. Ko'zlarim tokchada turgan menga yordam bergan qizni talabalik rasmga tushdi.

Shu payt Mendan unchalik uzoqda bo'lmagan bir xonada qizning shirali ovozi keldi. Ko'zlarimni yumib uning sabrsizlik bilan to'lgan ovozini eshitar ekanman birdan eshik ochilib odamlarim va Jimin shoshilib kirdi. U vahima bilan menga gapirar ekan kozlarim zumda sal avval ko'rgan rasmga qayta yopishdi va

—Jimin, bu rasmni ol! Va bu yerdan ketishimiz kerak!

Bu gaplar labimdan ohista chiqdiyu boshqa kuchim qolmay hushimdan ketdim. Qolgani menga qorongu. Ammo uyg'onganimda allaqachon chandiqlarim yamalgan, ko'karish bor joylarda og'riq ancha yo'qolgan edi. Boshimni ko'tarib sekinlik bilan atrofga qararkanman atrof butunlay oq devorlar bilan o'ralgan, eshik tashqarisidan odamlarimning shivir shivir ovozlari eshitilar, devorda ikkita rasm bor, ular chiroyli hashamatli ramkaga mahkamlangan. Yonimdagi, yuragim urushini tekshirib turuvchi uskuna ovozlari quloqlarimni charchab yuborgandi. Xonada birgina deraza bor edi. U yerdan uzun archa daraxtini ko'rish mumkin, u esa keng yoyilgan igna barglari bilan ortidagi go'zal manzarani berkitib turardi. Boshimni sekin qayta yostiqga qo'yishim bilan ongimni ertangi jang haqidagi o‘ylar qamrab oldi. Ertangi jang Italyning janubida joylashgan yirik port shahri Naples da bo'lib o'tishi esimga tushdiyu qo'limga ulangan barcha uskunalarni uzib tashladim. Va o'rnimdan turdim, biroz boshim aylangan bo'lishi mumkin ammo men nozik oyimcha emasligimni ozimga aytdimu qaddimni tik tutdim va eshikni bir qattiq itarish bilan ochdim. Eshik oldida havotir bilan to'planib turgan tim qora kostyumdagi odamlarim menga hayron qarab qoldi.
—janob ahvolingiz yaxshimi?

-nega o'rningizdab turgandingiz janob?

—boshingiz aylanmayabdimi janob?
—janob, sizni bu ahvolga solgan jangchini allaqachon siz uchun tayyor qilib qo'ydik..

—uni yo'q qilishimizni hohlaysizmi janob?

Men bu savollarga komib yuborgan bu odamlarga baqirmoqchi bo'ldim ammo oxirgi soz meni bu shijoatdan qaytardi
—meni ahvolim yaxshi, uni esa jangga olib ketamiz! Va eng yaxshi jangchi bilan jang qilishini unga ayting.. Agar yuta olsa unga qurol berishimni va men stolga boylangan holda uni ro'parasida o'tirishimni ayting...

Atrofimdagi yigitlar bir zum jim qoldi ammo zumda atrofimni har xil ovozlari bilan to'ldi

—jim bol hammang! Qachondan menga bunchalar betarbiya bo'lib qoldinglar?! Menga ozimni kostyumlarimni olib keling! Va men aytgan ishni tezda bajaringlar!

Mendan boshqa so'z chiqishi qiyin edi. Bu shifoxona kiyimi meni bo'g'ayotgani bois bundan tezroq qutilmoqchi edim..

Bir soatdan so'ng Incheon International Airport, Janubiy Koreyaning eng yirik va eng mashhur xalqaro aeroporti. Seouldan taxminan 50 km uzoqlikda joylashgan. Deyarli barcha xalqaro yulduzlar va VIP mehmonlar shu aeroport orqali kelishadi. Va huddi shu joyda maxfiy ravishda mening shaxsiy samolyotim saqlanadi. Men, Jimin va bir necha odamlarim bilan birga samolyotga ko'tarildik.

Shaxsiy samolyot tashqaridan nafis oq rangda bo‘lsa-da, uning ichki qismi besh yulduzli mehmonxonani eslatardi. Polga qalin, och kulrang gilam to‘shalgan, yon devorlar yong‘oq yog‘ochi bilan bezatilgan, ship bo‘ylab esa yumshoq sarg‘ish chiroqlar yoqilgan edi. Keng salonning ikki tomoniga yumshoq oq charm o‘rindiqlar joylashtirilgan bo‘lib, ularning har biri to‘liq yotadigan holatgacha ochilardi. Markazda kichik marmar stol, uning ustida esa yangi uzilgan gullar va billur idishdagi ichimliklar turardi.

Samolyotda xizmat qilayotgan ikki nafar styuardessa benuqson ko‘rinishga ega edi. Ular to‘q ko‘k rangli, tizzagacha tushadigan klassik forma, oltin rang tugmalar va oq ipak sharf taqib olishgan edi. Sochlari silliq yig‘ilgan, yuzlarida muloyim tabassum bor, har bir harakati aniq va sokin edi. Yo‘lovchi biror narsa so‘rashidan oldin ham ehtiyojini sezib, ichimlik yoki taomni jimgina taqdim etishardi. Ular past ovozda gapirishar, salondagi osoyishtalikni buzmaslikka harakat qilishardi.

Kokpitda esa tajribali uchuvchilar o‘z ishiga to‘liq sho‘ng‘igan edi. Kapitan oq ko‘ylak, qora galstuk va yelkasida to‘rt oltin chiziqli pogon taqqan, yonida esa ikkinchi uchuvchi xuddi shunday, faqat uch chiziqli pogon bilan o‘tirardi. Ularning nigohi doim asboblar panelida, qo‘llari esa boshqaruv elementlarida edi. Har bir ko‘rsatkich sinchkovlik bilan kuzatilar, dispetcher bilan aloqa qisqa va aniq jumlalar orqali olib borilardi. Ularning birgina chalg'ishi o'limga olib kelardi. Tirik qolsa ham o'limi aniq bo'lgan bu uchuvchilar uchun

Orqa tomonda joylashgan kichik bir xonaga o'sha nazoratdan chiqib ketgan jangchi hushdan ketgan holida yotoqga bog'lab qoyilgan edi.

Men ozimni bir hashamatli orindiqga tashladimu yonimga bir styuardessa yaqinlashib huddi hayolimni o'qigan kabi oldimga bir stakanga Rossiyadan olib keltirilgan viskiydan quydi-yu uzoqlashdi.

—jimin! Men topgan uydagi rasm nima bo'ldi?

Birdan hayolimga kecha voqealar keldi-yu rasm haqida qiziqishimni bostira olmadim. Jimin so'zlarimni to'liq tinglab yonida turgan sumkasidan nafis ramkaga mahkamlangan rasmni qo'limga qo'ydi.

Suratni barmoqlarim orasida mahkam ushladim. Nigohim undan uzilmasdi.Oddiy talabalik formasi ham uning go‘zalligini yashira olmagandi. Uzun, mayin sochlari yelkalariga erkin tushib turar, quyosh nuri tegib turganidanmi, ularning orasida oltinsimon jilolar ko‘rinardi. Katta va tiniq ko‘zlari kameraga emas, go‘yo to‘g‘ri menga boqayotgandek edi. U ko‘zlarda beg‘uborlik, orzular va hali hayotning shafqatsiz tomonlarini ko‘rmagan insonning musaffoligi yashirinardi.Lablaridagi tabassum esa... Majburan emas. Samimiy. Yurakdan chiqqan tabassum. Yonoqlarida bilinib-bilinmaydigan chuqurchalar paydo bo‘lgan, oppoq yuziga yanada joziba qo‘shib turardi.Shu qadar go‘zal ediki... Bir lahzaga bu suratdagi qiz bilan kecha tunda birga bo'lganimga ishona olmas edim..Bosh barmog‘im surat chetini sekin silab...

— Nahotki, men sen bilan boshqa ko'risha olmasam?!

Yo'q albatta seni topaman.. Hayolim og'ishiga chomganimda Jiminning gaplari meni hayotga qaytardi.

—Jungkook, taxminan 12 soatda italyaga qo'nar ekanmiz.. Ungqcha biroz dam ol! Yetib borgacha to'g'ridan to'g'ri mehmonxonaga boramiz.

—jang qachon bo'ladi?

—ertaga 15:30da jonli efir boshlanadi. Biz esa u yerga 14:45 joylashib bo'lgan bo'lamiz.

—tushunarli!

—Jungkook, hohlasang jangdan so'ng sen uchun biron bir qizni tayyorlah qo'yamiz

—aslo yo'q! Hozir bunday qizlarga ko'nglim hushlamayabdi..

Samolyot uchishi kerak bo'lganida birdan to'xtadi. Va samolyot eshigidan men umuman ko'rishni istamaydigan yuz paydo bo'ldi. Jimin ham bu yuzni ko'rib menga tashvish bilan qarab

—hohlasangiz uni tashqariga olib chiqib ketishim mumkin...

.
.
.
.
.

— Thank you for reading💗

—Writer:мisu 🎐
—Channel: @terrible_fanfic 🎐

* 𝑩𝒊𝒓𝒊𝒏𝒄𝒉𝒊 𝒒𝒊𝒔𝒎 *

'¯ 𝓖𝓸'𝔃𝓪𝓵 𝓭𝓾𝓷𝔂𝓸𝓭𝓪 𝓪𝓱𝓶𝓸𝓺𝓷𝓲𝓷𝓰 𝓴𝓪𝓹𝓪𝓵𝓪𝓰𝓲𝓰𝓪 𝓪𝔂𝓵𝓪𝓷𝓭𝓲𝓶 _

—qani kapalagim, u uchun buni bajar —

Kozlarimdagi yoshlarim huddi sharshara misol yerga shoshilib tusharkan, ko'z oldimdagi o'lik jasadga tikilib qoldim. Ammo menda bir shijoat bor edi u meni bu ishlarni qilishga undar...

Jasaddan ko'zlarim uzib menga jilmayib, qo'lidagi pichoqni men tomon cho'zib turgan erkakga sekin qaragan zahotim nafratmi yoki boshqa tuyg'u miyyamni egillab oldi. Buni ko'zlarim ham yaqqol ayta olardi. Munchoqdek bo'lib ulgurgan ko'zlarimga to'plangan koz yoshlarimni qo'pollik bilan artib tashlab, Uning qo'lidagi pichoqni gazab bilan yulib oldim shunday qo'pol bo'lishimga qaramasdan u hamon jilmaymoqda...

Yerdagi jasadni yurak joylashgan qismini pastki tomoniga pichoqni sekin lekin Mohirlik bilan surdim. Jasadning tanasiga Kichik qonli chiziq chizilishi bilan o'lik deb o'ylagan jasaddan ingrash ovozi yangradi. Men darhol pichoqni surishdan to'xtadim. Yuragim shu qadar tez urardiki huddi Birinchi marotaba yugurganimda urgan yuragim tezlik kabi. Vahima bilan tepamda tik turgan erkakga qararkanman qo'limdan pichoq polga baland tovush bilan urildi.

—davom et kapalagim nega to'xtading?—

— uni o'lgan degan eding, la'nati!!! —

Ozim bilmagan holda ovozim titroq bilan hayqiriq chiqdi...

— men ham uni o'lgan deb o'ylagan edim, qo'rqma go'zalim men yoningdaman —

————————

Bu voqealar bo'lishidan 10 oy avval

Qorong'u yo'lakdan charchagan holda yurarkanman. Bugun taxminan 34 ta mijozni kuzatganim hayolim bir chekasidan o'tdi... Ahhh.. Bu ozdek eshitilishi mumkin ammo 34 ta kishining har birini o'ziga yarasha har xil muammolari bor edi. Qo'limdagi telefon orqali bu so'zlarni eng yaqin dugonam Auroraga yozardim. U esa suv tushgandek jim edi. Albatta jim bo'ladi axir hozir yarim tun.. Ustimda oddiy ammo o'zimga yoquvchi guruh rasm tushirilgan futbolka, pastimga esa jinsiy shim... Unga xabar jo'natganimdan so'ng telefonimni sekin cho'ntagimga solayotganimda birdan chap tomonimda joylashgan bir eski haroba uy ichida qattiq ingrash ovozi eshitildi. Sal qolsa bu ovoz tufayli yerga yiqilar edim. Chunki bu ovoz yuragim doirasini qattiq urib yubordi.. Ohistalik bilan siniq shisha bo'laklar bilan qoplangan derazadan ichkariga nazar soldim. Oyoqlarimdan qattiq titroq qochdi. U YERDA QONGA belangan, qop qora kostyumli, qo'lida qurol bilan yotgan erkak bor edi. Ikkinchi tatirovka qilingan qo'li esa yaralangan joyiga mahkam bosilgandi...

— hoy janob yaxshimisiz? —

Ahh qanday ahmoqona savol, uning qanday ahvoldaligi ko'rinib turibdi axir... O'zimga o'zim mingirlab, tezlik bilan ichkariga kirdim. Erkak ko'zlari asta yumila boshlar, og'zidan bir so'z chiqishga harakat qilib lablari qaltirardi. Ammo bir so'z ham chiqmasdan erkak jim qoldi. Men zudlik bilan uni qoltiqlab oldim. Nima qilay axir shifokor bo'lsam, bunday bemorlarni ko'rganda jim o'tib keta olmasdan bu ham odamgarchilikga ham shifokorlik burjimga to'g'ri kelmas edi. Erkak huddi yuz kilogramm kabi og'ir edi. Lekin bilasizlarmi nima? Men kuchli qizman. Bu erkak men uchun pat misol..

O'zimga o'zim pichirlayotgan bu gaplar o'zimga kulgili tuyila boshladi. Qanday pat? U huddi Galenit kabi! Bu gaplarim ushlab turgan erkak eshitdi shekilli qandaydur kulgu ovoz eshitildi. Uni sudrab olib ketishga harakat qilarkanman u ko'zlarini ochib bo'ynimga uzoq tikildi. Sochlarimni tepaga yig'ib olganim bois bo'ynim ochiq qolgan edi. Bo'ynimga yaqin nafas his qilishim bilan bo'sh qolim bilan uni yuzini burib qo'ydim. U shu bo'yi jim qoldi.

"la'nati biroz bo'lsa ham harakat qilishga o'zi ham harakat qilib ko'rsa bo'lar edi ammo yo'q.. U huddi o'likga o'xshaydi"

Hayollarim chalg'ib uyimga ham bir amallab kelib qolganimni bilmay qolibman. Har bosgan qadamimda u meni itarishga harakat qildi.. Yordam kerak emasmi bu ahmoqga? Deb o'ylayotganimda orqa ko'chalarda qurol ovozlari ko'p marotaba jarangladi..

(Galenit – zichligi taxminan 7.4–7.6 g/cm³.)

Uyga astalik bilan kirib ham oldim. Uni divanga qo'yayotganimda Uning qo'llari bo'ynimni orqa qismini juda qattiq qisib qo'ydi. Biroz og'ridi. Ammo unda kuch kamligi bois divanga quladi. Va ko'zlari butunlay yumildi. Uni yaralangan qismiga tikilib qoldim.. Lekin bir zumda o'zimga kelib uni yarasini davolash uchun dori qutisini olish uchun o'rnimdan sakrab turdim va hamomga yo'l oldim...

Hamom unchalik keng bo'lmagan o'rta hol oilalar uchun qurilgan bu mahalladagi boshwa uylarniki kabi edi. O'ng tomonda joylashgan tokchaga koz tashlashim bilan u yerda hech narsa yo'qligini payqadim... Ahh oyim.. Albatta oyim dori qutisini doim oladi va ishlatgan joyida qolib ketadi.. Onamni chaqirmoqchi edim ammo sal avval kirish eshigiga yopishtirilgan qog'ozga onamning husni xatini korgan edim unga

Telefonimni tezlik bilan olib onamning nomerini terib, qo'ng'iroqni boshladim.. Uzoq jiringlashdan so'ng vanihoyat ularning ovozi eshitildi

— ha qizim? biz xolangni uyidamiz senga qoldirgan qog'ozimni ko'rdingmi? —

Onamning so'zlarini sabrlik bilan eshitganimdan so'ng chuqur nafas oldim

— ha ko'rdim.. Oyi, dori qutisini qayerga qo'ydingiz? —

Onam bu so'zlarimni eshitib, zudlik bilan havotir iila gapirdi

— voy? Nima?? Qayeringdur lat yedimi? Qayering? Ahh seni uyda yolg'iz qoldirmasligim kerak edi..—

— OYI! Men yosh bola emasman! Tezroq ayting qayerda dori qutisi?? —

Onam bilan gaplashganimda doim jaxlim qil uchida turadi.. Bu gal ham huddi shunday bo'ldi.. Jaxlimni boshqarishim qiyin. Onamni dori qutisi qayerda ekanligini aytgan zahoti qo'lim qizil tugmachani behosdan bosib yubordi... Odatda bunday bo'lmas edi.. Nega men bunchalar shoshayotganim ham bilmay qolayotgan edim. Dori qutisini olar ekanman erkak yotgan xonadan oyoq ovozi keldi.. Bir kishining emas chamasi uch kishining oyoq tovushlari edi. Men shoshilib dori qutisini olib u xonaga shoshildim ammo allaqachon kech edi.. Xona bo'sh chiqish eshigi esa ochiq edi. Qo'limdagi dori qutisini stol ustiga qo'yib kochaga qarash uchun chiqish eshigi tomon yugurdim. Ko'cha odatdagi tunlar kabi juda ham tinch va bo'sh edi. Hayron qolgancha uyga qaytdim.

Muzlatgichdan suv olib, muz idishidan muz olib suv ichiga soldim bir marotaba aralashtirdim va bir ko'tarishda hammasi ichib yubordim. Ko'zlarim bir nuqtaga qadalib, miyyam sal avval nimalar bo'lganini tahrir qila boshlagandi.

— ahhh! Ajoyib! Ahmoqsan! Unga yordam berish ishtiyogida, uni hatto yuzida qaramapsan! Axxx.. Hech bo'lmaganda sog' bo'lsin —

O'zim tinchlantirishga harakat qilib chuqur nafas olib qolimdagi idishni axlat qutisiga tashlab zinalardan tepada joylashgan Yotoqxonamga ko'tarilib, xonaga kirib kiyimlarimni yechib tashlab yotoqga o'zimni uloqtirdim.. Tanam charchagan, qo'l oyoqlarim og'riqdan qaltirar, boshim esa biroz avval bo'lgan voqealar tufayli yorilib ketgudek og'rir edi..

—Tong—

Tanamga tegayotgan issiqlikdan cho'chib uyg'onib ketdim ko'zlarimni ochganimda yonimga bir erkak yotar edi ko'zlari qonga to'lgan ammo bu qon g'azabdan emas istakdan qonga to'lganligi uning tanamga tikilishdan bilindi.. Biroz chiyqirab yubordim so'ng O'zim ham sekin tanamga qaraganimda men butunlay kiyimsiz edim.. Men hech qachon bir erkakni oldida butunlay kiyimsiz yotmagan tufayli yuzim biroz qizarib ketdi. Tezda Ko'rpani mahkam ushlab ustimni yopib oldim va erkakga

— hoy ahmoq! Yo'qol xonamdan! Va menga qarashni bas qil —

Deb uni oyoqlarini tepib yubordim. Erkak umuman qimirlas kozlari esa menga qadalgandi.. Ko'zlarim qovog'im chekasida aylantirib endi gapirmoqchi edim Birdan uning tanasini Ko'rib baqirib yubordim chunki...

.
.
.
.
.

— Thank you for reading💗

—Writer:мisu 🎐
—Channel: @terrible_fanfic 🎐

__

'¯ 𝓖𝓸'𝔃𝓪𝓵 𝓭𝓾𝓷𝔂𝓸𝓭𝓪 𝓪𝓱𝓶𝓸𝓺𝓷𝓲𝓷𝓰 𝓴𝓪𝓹𝓪𝓵𝓪𝓰𝓲𝓰𝓪 𝓪𝔂𝓵𝓪𝓷𝓭𝓲𝓶 _

__

—qani kapalagim, u uchun buni bajar —

Kozlarimdagi yoshlarim huddi sharshara misol yerga shoshilib tusharkan, ko'z oldimdagi o'lik jasadga tikilib qoldim. Ammo menda bir shijoat bor edi u meni bu ishlarni qilishga undar...

Jasaddan ko'zlarim uzib menga jilmayib, qo'lidagi pichoqni men tomon cho'zib turgan erkakga sekin qaragan zahotim nafratmi yoki boshqa tuyg'u miyyamni egillab oldi. Buni ko'zlarim ham yaqqol ayta olardi. Munchoqdek bo'lib ulgurgan ko'zlarimga to'plangan koz yoshlarimni qo'pollik bilan artib tashlab, Uning qo'lidagi pichoqni gazab bilan yulib oldim shunday qo'pol bo'lishimga qaramasdan u hamon jilmaymoqda...

Yerdagi jasadni yurak joylashgan qismini pastki tomoniga pichoqni sekin lekin Mohirlik bilan surdim. Jasadning tanasiga Kichik qonli chiziq chizilishi bilan o'lik deb o'ylagan jasaddan ingrash ovozi yangradi. Men darhol pichoqni surishdan to'xtadim. Yuragim shu qadar tez urardiki huddi Birinchi marotaba yugurganimda urgan yuragim tezlik kabi. Vahima bilan tepamda tik turgan erkakga qararkanman qo'limdan pichoq polga baland tovush bilan urildi.

—davom et kapalagim nega to'xtading?—

— uni o'lgan degan eding, la'nati!!! —

Ozim bilmagan holda ovozim titroq bilan hayqiriq chiqdi...

— men ham uni o'lgan deb o'ylagan edim, qo'rqma go'zalim men yoningdaman —

————————

Bu voqealar bo'lishidan 10 oy avval

Qorong'u yo'lakdan charchagan holda yurarkanman. Bugun taxminan 34 ta mijozni kuzatganim hayolim bir chekasidan o'tdi... Ahhh.. Bu ozdek eshitilishi mumkin ammo 34 ta kishining har birini o'ziga yarasha har xil muammolari bor edi. Qo'limdagi telefon orqali bu so'zlarni eng yaqin dugonam Auroraga yozardim. U esa suv tushgandek jim edi. Albatta jim bo'ladi axir hozir yarim tun.. Ustimda oddiy ammo o'zimga yoquvchi guruh rasm tushirilgan futbolka, pastimga esa jinsiy shim... Unga xabar jo'natganimdan so'ng telefonimni sekin cho'ntagimga solayotganimda birdan chap tomonimda joylashgan bir eski haroba uy ichida qattiq ingrash ovozi eshitildi. Sal qolsa bu ovoz tufayli yerga yiqilar edim. Chunki bu ovoz yuragim doirasini qattiq urib yubordi.. Ohistalik bilan siniq shisha bo'laklar bilan qoplangan derazadan ichkariga nazar soldim. Oyoqlarimdan qattiq titroq qochdi. U YERDA QONGA belangan, qop qora kostyumli, qo'lida qurol bilan yotgan erkak bor edi. Ikkinchi tatirovka qilingan qo'li esa yaralangan joyiga mahkam bosilgandi...

— hoy janob yaxshimisiz? —

Ahh qanday ahmoqona savol, uning qanday ahvoldaligi ko'rinib turibdi axir... O'zimga o'zim mingirlab, tezlik bilan ichkariga kirdim. Erkak ko'zlari asta yumila boshlar, og'zidan bir so'z chiqishga harakat qilib lablari qaltirardi. Ammo bir so'z ham chiqmasdan erkak jim qoldi. Men zudlik bilan uni qoltiqlab oldim. Nima qilay axir shifokor bo'lsam, bunday bemorlarni ko'rganda jim o'tib keta olmasdan bu ham odamgarchilikga ham shifokorlik burjimga to'g'ri kelmas edi. Erkak huddi yuz kilogramm kabi og'ir edi. Lekin bilasizlarmi nima? Men kuchli qizman. Bu erkak men uchun pat misol..

O'zimga o'zim pichirlayotgan bu gaplar o'zimga kulgili tuyila boshladi. Qanday pat? U huddi Galenit kabi! Bu gaplarim ushlab turgan erkak eshitdi shekilli qandaydur kulgu ovoz eshitildi. Uni sudrab olib ketishga harakat qilarkanman u ko'zlarini ochib bo'ynimga uzoq tikildi. Sochlarimni tepaga yig'ib olganim bois bo'ynim ochiq qolgan edi. Bo'ynimga yaqin nafas his qilishim bilan bo'sh qolim bilan uni yuzini burib qo'ydim. U shu bo'yi jim qoldi.

"la'nati biroz bo'lsa ham harakat qilishga o'zi ham harakat qilib ko'rsa bo'lar edi ammo yo'q.. U huddi o'likga o'xshaydi"

Hayollarim chalg'ib uyimga ham bir amallab kelib qolganimni bilmay qolibman. Har bosgan qadamimda u meni itarishga harakat qildi.. Yordam kerak emasmi bu ahmoqga? Deb o'ylayotganimda orqa ko'chalarda qurol ovozlari ko'p marotaba jarangladi..

(Galenit – zichligi taxminan 7.4–7.6 g/cm³.)

Uyga astalik bilan kirib ham oldim. Uni divanga qo'yayotganimda Uning qo'llari bo'ynimni orqa qismini juda qattiq qisib qo'ydi. Biroz og'ridi. Ammo unda kuch kamligi bois divanga quladi. Va ko'zlari butunlay yumildi. Uni yaralangan qismiga tikilib qoldim.. Lekin bir zumda o'zimga kelib uni yarasini davolash uchun dori qutisini olish uchun o'rnimdan sakrab turdim va hamomga yo'l oldim...

Hamom unchalik keng bo'lmagan o'rta hol oilalar uchun qurilgan bu mahalladagi boshwa uylarniki kabi edi. O'ng tomonda joylashgan tokchaga koz tashlashim bilan u yerda hech narsa yo'qligini payqadim... Ahh oyim.. Albatta oyim dori qutisini doim oladi va ishlatgan joyida qolib ketadi.. Onamni chaqirmoqchi edim ammo sal avval kirish eshigiga yopishtirilgan qog'ozga onamning husni xatini korgan edim unga

Telefonimni tezlik bilan olib onamning nomerini terib, qo'ng'iroqni boshladim.. Uzoq jiringlashdan so'ng vanihoyat ularning ovozi eshitildi

— ha qizim? biz xolangni uyidamiz senga qoldirgan qog'ozimni ko'rdingmi? —

Onamning so'zlarini sabrlik bilan eshitganimdan so'ng chuqur nafas oldim

— ha ko'rdim.. Oyi, dori qutisini qayerga qo'ydingiz? —

Onam bu so'zlarimni eshitib, zudlik bilan havotir iila gapirdi

— voy? Nima?? Qayeringdur lat yedimi? Qayering? Ahh seni uyda yolg'iz qoldirmasligim kerak edi..—

— OYI! Men yosh bola emasman! Tezroq ayting qayerda dori qutisi?? —

Onam bilan gaplashganimda doim jaxlim qil uchida turadi.. Bu gal ham huddi shunday bo'ldi.. Jaxlimni boshqarishim qiyin. Onamni dori qutisi qayerda ekanligini aytgan zahoti qo'lim qizil tugmachani behosdan bosib yubordi... Odatda bunday bo'lmas edi.. Nega men bunchalar shoshayotganim ham bilmay qolayotgan edim. Dori qutisini olar ekanman erkak yotgan xonadan oyoq ovozi keldi.. Bir kishining emas chamasi uch kishining oyoq tovushlari edi. Men shoshilib dori qutisini olib u xonaga shoshildim ammo allaqachon kech edi.. Xona bo'sh chiqish eshigi esa ochiq edi. Qo'limdagi dori qutisini stol ustiga qo'yib kochaga qarash uchun chiqish eshigi tomon yugurdim. Ko'cha odatdagi tunlar kabi juda ham tinch va bo'sh edi. Hayron qolgancha uyga qaytdim.

Muzlatgichdan suv olib, muz idishidan muz olib suv ichiga soldim bir marotaba aralashtirdim va bir ko'tarishda hammasi ichib yubordim. Ko'zlarim bir nuqtaga qadalib, miyyam sal avval nimalar bo'lganini tahrir qila boshlagandi.

— ahhh! Ajoyib! Ahmoqsan! Unga yordam berish ishtiyogida, uni hatto yuzida qaramapsan! Axxx.. Hech bo'lmaganda sog' bo'lsin —

O'zim tinchlantirishga harakat qilib chuqur nafas olib qolimdagi idishni axlat qutisiga tashlab zinalardan tepada joylashgan Yotoqxonamga ko'tarilib, xonaga kirib kiyimlarimni yechib tashlab yotoqga o'zimni uloqtirdim.. Tanam charchagan, qo'l oyoqlarim og'riqdan qaltirar, boshim esa biroz avval bo'lgan voqealar tufayli yorilib ketgudek og'rir edi..

—Tong—

Tanamga tegayotgan issiqlikdan cho'chib uyg'onib ketdim ko'zlarimni ochganimda yonimga bir erkak yotar edi ko'zlari qonga to'lgan ammo bu qon g'azabdan emas istakdan qonga to'lganligi uning tanamga tikilishdan bilindi.. Biroz chiyqirab yubordim so'ng O'zim ham sekin tanamga qaraganimda men butunlay kiyimsiz edim.. Men hech qachon bir erkakni oldida butunlay kiyimsiz yotmagan tufayli yuzim biroz qizarib ketdi. Tezda Ko'rpani mahkam ushlab ustimni yopib oldim va erkakga

— hoy ahmoq! Yo'qol xonamdan! Va menga qarashni bas qil —

Deb uni oyoqlarini tepib yubordim. Erkak umuman qimirlas kozlari esa menga qadalgandi.. Ko'zlarim qovog'im chekasida aylantirib endi gapirmoqchi edim Birdan uning tanasini Ko'rib baqirib yubordim chunki...

.
.
.
.
.

— Thank you for reading💗

—Writer:мisu 🎐
—Channel: @terrible_fanfic 🎐

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_𝟏𝟏💋

Minwo club eshigidan chiqarkan, tunning salqin havosi yuziga urildi. Nafasini chuqur olib, biroz muddatga to‘xtadi. Ammo… oldida sekin to‘xtagan qora, qimmat moshinani ko‘rib, bir zumda hushyor tortdi.

Derazalar asta pastga tusharkan, ichkaridan qora ko‘zoynak taqqan noma’lum qizning yuzi ko‘rindi. Qiz shunchaki Minwo tomon kulimsirab qaradi.

— Qani, o‘tir. Boshliq seni chaqiryapti… — dedi u, xuddi bu holat oddiy narsa bo‘lgandek.

Minwo bir zum jim qoldi. Bu qizni u birinchi marta ko‘rayapti. Ammo biror sabab bilan, yuragi tez ura boshlaganini sezdi. U sekin eshikni ochdi, mashinaga o‘tirdi. Yana bir bor qizga qiya qarab oldinga tikildi.

Qiz esa hech qanday gap-so‘zsiz, mashinani ishga tushirdi va to‘satdan tezlikni oshirdi. Club ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi, tungi shahar chiroqlari moshinaning qora oynasida yaltirab o‘ta boshladi.

Ichkarida faqat motorning xirgoyi ovozi. Va Minwoning boshi uzluksiz ishlayapti:

> “Boshliq nega aynan hozir meni chaqiryapti? Bu qiz kim? Va… qanday qilib u meni topdi?”

Yelkalari qotib, kaftlari ho‘llana boshlagan edi.

Suga lablarini sekin Harining lablaridan ajratdi. Nafasi biroz og‘ir, ko‘zlari esa yondirardi. So‘ng qo‘llarini uning yonoqlaridan silab, barmoqlari bilan sochini sekin qochirdi.

— Go‘zalim, — dedi ohangdor, ammo ochiq istak bilan, — qani, uyga ketaylik… qolganini u yerda davom ettiramiz.

Hari labini pastga bosib, kulimsiradi. So‘ng uning yuziga biroz mehr ila qarab, yana bir bora betidan o‘pdi. Suga jilmaydi, rulga qo‘l urdi. Ular mashinada tezlik bilan harakatlana boshlashdi — Koreya kechasining chiroqlari ularning yuzida turli ranglar bilan o‘ynab, yuraklarini hayajonga to‘ldirardi.

Suga asta qo‘liga Hari qo‘lini olib, uni kuchliroq siqdi. Yuragi shiddat bilan urardi — bu safar u o‘zini tuta olmasdi, ichkaridagi tuyg‘ular, sog‘inch va istak hammasi qaynab chiqardi. Hari esa beixtiyor uning qo‘liga yanada yaqinroq surildi.

Bir necha daqiqada ular Suga yashaydigan hashamatli uyning oldiga yetib kelishdi. Darvozalar sekin ochildi, ularning yo‘liga bir maromda nur sochildi. Mashina bog‘ yo‘lakchasi tomon burildi.

Mashinadan tushgan zahoti Suga hech qanday so‘zsiz Harini o‘z bag‘riga oldi. Yelkasidan ushlab, ko‘tarib oldi va ohangsiz, ammo aniqlik bilan qadam tashladi — to‘g‘ri o‘z xonasiga.

U endi chiday olmasdi. Ammo baribir, u uchun Hari — faqat istak emasdi. Bu — ichki urinishlar, kechikkan sevgi va vaqt bilan o‘ralgan bir ehtiros edi.

Yuqoridagi zinapoyalarda hech qanday so‘z aytilmasdi — faqat nigohlar, to‘xtab-to‘xtab tortilgan nafaslar va yurakdagi chuqur istaklar ularni yetaklardi.

Yotoqxona eshigi ochilishi bilan Suga Harini sekinlik bilan pastga qo‘ydi, ammo qo‘llari uning belida qoldi.

— Shuncha vaqt kutdim... — dedi u past, xirgoyi ohangda. Hari javob qaytarmadi — faqat sekin boshini qimirlatib, uning yelkasiga peshonasini qo‘ydi.

Suga yuzini uning yuziga yaqinlashtirdi. Barmoqlari bilan Harining sochini yuzidan ohista chetga surdi va sekin lablarini undikilariga bosdi. Bu o‘pich — shunchaki istak emas, balki ehtiyotkorlik, sog‘inch va mehrning to‘la akslanmasi edi.

Liboslar ohista yechila boshladi — hech qanday shoshilishsiz, hech qanday shovqinli harakatlarsiz. Faqat yurak urishlari, ko‘zlar va sezgilarning uyg‘unligi ularni birlashtirib borardi.

°°°°°°°°°

Bora asta-sekin o‘zini yo‘qota boshlagan, uning ko‘zlari allaqachon hayotiy ongni emas, faqat instinkt va ehtirosni aks ettirar edi. Onalar, sabablar, tushuncha — barchasi asta miyasidan o‘chib, faqat bir istak, bir noaniq tuyg‘u ichini egallagan.

Taehyung jimgina jilmaydi. Bora hozir butkul uning qo‘lida edi — so‘zsiz, fikrsiz, faqat yurakdan kelgan ishoralarga bo‘ysunuvchi holatda. U uni ohista, lekin ishonch bilan bag‘riga ko‘tardi. O‘zining ustidagi qora kostyumini yechib, Boraning sonlariga ehtiyotkorlik bilan o‘radi — ularni yopiqligicha, himoya ostida saqlagandek. So‘ng orqa eshikni ochib, hech kimga ko‘rinmasdan, uni binodan olib chiqdi.

Ular mashinaga yetganida, Bora jinni kabi kulib, Taehyungning bo‘yniga yopishdi. Uning barmoqlari Taehyungning bo‘yinida, lablari esa jilmayib turgancha, o‘ziga xos bexos his-tuyg‘ular bilan titrar edi.

Taehyung esa asta egilib, lablaridan yengilgina o‘pib qo‘ydi. So‘ng, mashina yonida turgan odamlardan biriga qattiq ohangda buyruq berdi:

— Anavi Boraga tegingan erkakni... omborga olib boring. Faqat sizlarni hech kim ko‘rmasin!

Kalitni olayotganida, ko‘zlarida qahr va sovuqlik uyg‘unlashgandi. U yuragida titrayotgan mayin tuyg‘uni o‘ziga ham bildirmay itarib tashladi. Bu endi reja edi. Boshqaruv uning qo‘lida bo‘lishi kerak edi.

Mashina g‘uvillab harakatga tushdi. Ichkarida Bora hali ham kulayotgan, yelkasini Taehyungga tirab turgan edi.

— Ho‘sh, sevgilim, qayerga ketyapmiz? — dedi u, lablarini qimtib, yengil shivirlab.

Bu savol Taehyungning yuragini bir lahzaga ezdi. U buni sira kutmagandi. Uning ichidagi sovuq rejalar va jazavalar fonida bu so‘zlar quyosh nuri kabi yorishib kirdi. Ammo u darhol bu tuyg‘uni siqib, orqaga itarib qo‘ydi.

— mening giyohvand kapalagimning haqiqiy joyiga… — o'zining bu gapida lab chetida o'zi bilmagan holda jilmayish tortildi.

U mashinaning kichik oynasidan Boraning yuziga qararkan, pastki labini tishladi. Bora esa unga tik qaragancha yana kulib qo‘ydi.

Bu kulgi — beg‘uborlikmi, yo‘qotilgan aqlning aksimi, yoki istak bilan zaharlangan onglik bir lahzami — buni faqat qorong‘u tun va ichida to‘lqinlangan yuraklar bilardi...

Taehyung mashinani g‘uvillatib o‘zining baland, hashamatli, deyarli qasrdek uyiga olib keldi. Uning ko‘zlarida yolg‘iz bir niyat — uni hozir o‘z dunyosiga olib kirish bor edi. U mashina to‘xtashi bilan eshikni ochib, Borani hech ikkilanmasdan bag‘riga oldi, so‘ng bir harakat bilan uni yelkasiga tashlab, qadamlarini tezlashtirib ichkariga yurdi.

Bora yelkasida kulardi. Uning bu beg‘ubor kulgusi Taehyungga go‘yo zahar kabi botardi. Har qadamda, har yurishda, u ichkaridan qaynab borayotgan rashkni his qilardi. O‘sha odam — Boraga tegingan begona — hali ham uning xayolida edi. Ichida esa bitta ovoz jaranglar edi:

> “Unga tegdi... unga qaradi... sen esa jinni kabi buni shunchaki kuzatding”

Taehyung ularni to‘g‘ri o‘zining katta, qorong‘i va chuqur jimjit yotoqxonasiga olib bordi. Ichkariga kirishi bilan eshik og‘ir ovoz bilan yopildi.

Bora yotoqqa ohista tushirilganida hamon kulardi, ammo endi bu kulgida beg‘uborlik emas, uning nazoratdan chiqqanligini his qilgan ayolning xotirjamligi bor edi. U sekin Taehyungning yelkasidan o‘tgan barmoqlari bilan yengil silab qo‘ydi.

Ammo bu silash — Taehyungdagi barcha sabr pardalarini uzib yubordi.

U hech qanday so‘zsiz kiyimlarini yecha boshladi. Har bir harakatida nafaqat ehtiros, balki chuqur yashirin rashk, iztirob va o‘ziga-o‘zi bo‘lgan nafrat mujassam edi. U buni yashirmadi. Nafasi og‘irlashgan, qo‘llari esa titray boshlagan — istakmi, rashkmi yoki g‘azabmi — bu holatni ajratib bo‘lmasdi. Kiyimlarini o‘z qo‘llari bilan yirtib tashlaganida, xonadagi havo ham qizib ketgandek tuyuldi.

Bora esa jim yotar edi. U faqat kuzatardi — qanday qilib Taehyungning nazorati asta asta yo‘qolayotganini, qanday qilib u o‘zini tutolmayotganini ko‘rib turar edi.

Taehyung bir lahza ham yo‘qotmasdan, kiyimlaridan xalos bo‘lgach, Boraga tomon egilib, go‘yo uni ko‘zlari bilan ich-ichigacha o‘qiyotgandek tikildi. So‘ng bir zumda uning ustiga egildi. Bora — endi to‘liq Taehyung va yotoqning issiq bag‘rida qamalib qolgan edi.

U egilib, qulog‘iga titragan, ammo baralla chiqqan ohangda pichirladi:

— Agar yana bir bor boshqa erkak bilan raqsga tushsang… bu dunyoni o'sha erkak bilan birga yoqib yuboraman.

Bu so‘zlar endi rashkdan emas, balki qanchalik og‘rigan qalbdan aytilgan edi. Uning ichidagi sevgi allaqachon istakka aylangandi, endi esa istak ham g‘azabga aralashgan edi.

Taehyung Bora bilaklarini ushlab, yostiqqa mahkam bosdi. Ammo harakati shafqatsiz emas edi — bu ichki azobining kuchli ifodasi, uni yo‘qotishdan qo‘rqqan bir yigitning chorasiz harakati edi.

Bora esa jim edi. Nafasi qizigan, yuragi tez urardi. Ammo uning ko‘zlari hayratda emas, balki qorong‘u ehtiros va sukutdagi ishonch bilan to‘la edi.

Bora boshini biroz ko‘tardi. Ko‘zlarida g‘alati bir yong‘in bor edi — u na ko‘r-ko‘rona istak, na ongli qaror edi — bu qalbdagi yong‘inning sadosi edi. U Taehyungni labidan ohangraboday o‘pdi. O‘sha o‘pichda og‘riq ham bor edi, sog‘inch ham, ehtiros ham.

Taehyungning qo'llari bora qo'llarini qo'yib yuborib zudlik bilan uning belini topdi. Ikkinchi qo'li bilan esa bora kiyimining orqa iplari bilan o'ynashib ularni asta ywcha boshladi. Bora go‘yo og‘ir orzular orasida suzayotgan edi. Uning ongida faqat yurak urishi, yuragida esa faqat Taehyung. Bu lahza ular uchun na vaqt bor edi, na joy — faqat ular va bu sokin, ammo ichidan olovli tun...

Bora kiyimi bir sirgalish bilan uning ichki kiyimlarini va oppoq tanasini ochib berdi. Taehyung buni ko'rishi bilan ko'zlari olov kabi shahvatdan yondi.

Shiftga tikilgan Mingi jim yotar edi. Xonadagi sukunat go‘yo uning ichki bo‘shlig‘ini aks ettirardi — so‘nib borayotgan tungi lampaning xira nuri uning xayollarini ham so‘ndirgandek. So‘ng eshik sekin ochildi. Qadam tovushi yumshoq, lekin tanish. Jimin.

U keldi-da, sokinlikni buzmaslikka urinib, yotoqning chetiga yotdi. Mingi asta boshini unga burdi. Jimin jilmayib, ovozini pastlashtirib gapirdi:

— Ho‘sh... bugun yangi hamkorlar tomonidan tashkillashtirilayotgan bazmga nega bormayapsan, kichkina quyoncha?

Mingi yuragidagi zerikkanlikni yashirib, yengil kuldi va o‘rnidan turib tik o‘tirgan holda javob berdi:

— O‘zingiz-chi? Siz ham bormapsiz-ku...

Jimin kulimsirab uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi. Uning barmoq uchlari iliq edi, ammo bu iliqlik ortida qandaydir sirli reja yashirin turgandek tuyulardi.

— Demak, orningdan tur. Birga boramiz.

Mingi biroz ikkilanib, akasining qo‘lini o‘z qo‘li bilan qamrab oldi:

— Taehyung... buni sezsa jahl qilmasmikan?

Jimin ko‘zlarini qisib jilmaydi, ohangida erkinlik va beparvolik:

— U haqda endi men qayg‘uraman. Axir biz ham bu kompaniyaning merosxo'rlarimiz.

Mingi kuldi. Ichki norozilik bilan, ammo hazilga o‘ralgan holda:

— Aslida men shunchaki farroshman!

Ularning har ikkisi kulib yuborishdi. Bu lahzalik kulgu yurakdagi og‘irlikni aritdi. So‘ng Mingi joyidan turdi. Ko‘zguga qarab, bazm uchun chiroyli libosini tanladi. Ayniqsa, bugun uning ko‘zlari boshqacha yaltirardi — uzoq vaqt jazo ostida bo‘lgani uchun bazmni ko‘rishga chin dildan chanqagandi.

Yarim soatdan so‘ng.

Bazm — yaltirab turgan shandellar, oltin rangli sharob stakanlari, zamonaviy musiqa va chiroyli libosli mehmonlar to‘la zaldan iborat edi. Atrofni qora smokinda xizmatkorlar kezardi. Har bir mehmon go‘yoki bu dunyodagi eng muhim odam kabi ko‘rinishga harakat qilardi.

Jimin va Mingi ikki tomondan kirib kelishdi. Ularning borishi zaldagi ko‘plab nigohlarni o‘ziga tortdi. Ayniqsa Jimin — uning harakati, yurishi, jilmayishi — hammasi o‘ziga xos mag‘rurlik bilan uyg‘unlashgandi. Ammo nigohi doimiy ravishda bir kishini izlayotgandi — Taehyung.

U ko‘rinmasdi. Bu esa Jiminda allaqanday gumon uyg‘otdi.

— Qiziq... — dedi u sekin pichirlab.

Mingi ham atrofga razm solarkan, uning nigohi kutilmaganda Jacksonga tushdi. Taehyungning eng sodiq odami. U sal nariroqda bir erkak bilan gaplashayotgan edi. Va birdan... qo‘lidagi viskini go‘yoki tasodifan o‘sha erkakning ustiga to‘kdi.

Mingi darrov Jiminni tirsagi bilan turtib, unga bu sahnani ko‘rsatdi. Jimin nigohi darrov o‘tkirlashdi.

— Bu... g‘alati, — dedi u pichirlab. — Jackson hech qachon bunday xatoga yo‘l qo‘ymaydi. Ayniqsa u bo‘lsa...

Aynan shu payt, orqadan kutilmaganda Jungkook kelib, Mingi yelkasiga qo‘lini qo‘ydi. Qalban yengil, betashvish yigitdek jilmaydi:

— Ho‘sh, do‘stlar! Nihoyat kelibsizlar! Men allaqachon zerikib ketgandim...

Jimin ko‘zlarini Jacksondan uzmay, xayolida nimalarnidir hisoblab chiqdi. So‘ng Jungkookga qarab:

— Bir daqiqa kutib tur-chi, Jungkook... — dedi va Jackson tomon yurdi.

Jackson ayni damda tashqariga ketmoqchi edi. Ammo qulog‘idagi kichik ratsiyaga shoshilinch pichirlab gapirdi:

— U chiqib ketdi. Tayyorlaning!

Aynan shu daqiqada Jimin uning bilagidan ushlab qoldi.

— Gosh... ho‘sh, Jackson?

Jackson shoshib ortiga o‘girildi va Jiminni ko‘rib darhol hurmat bilan egildi.

— Janob Jimin?

Jimin jilmaydi, ammo so‘zlarida keskinlik bor edi:

— Bu yerda nima qilayapsan, Jackson? Nega o‘sha erkakni o‘g‘irlamoqchisan?

Jackson ko‘zini qisdi, so‘ng ko‘zlarini erga tikdi.

— Nima deyapsiz, janob? Yo‘q, yo‘q! Men... men uni o‘g‘irlamoqchi emasman. Aslo!

Shunday deb u qochgudek zaldan chiqib ketdi. Jimin esa chuqur nafas olib, sekin boshini chayqadi.

— Demak... Taehyung bu yerga Bora bilan kelgan. Bora esa u erkak bilan nimadir qilgan. Ho‘sh... sovuqqon Taehyung... sen kotibangni rashk qildingmi? Yoki... bu yana bir sirli rejami?

U yuzidagi kulgini yashirib bo‘lmadi. Nigohi ostida o‘ynoqi yong‘in yoqilgandi. So‘ng bazm egasining oldiga borish uchun yurdi.

Bu orada esa Mingi va Jungkook... bir burchakda turli qizlar bilan kulishib, hech nimadan bexabar suhbatlashar edi.

Jackson tashqariga chiqqach, atrofga shoshilinch nazar soldi. So‘ng oyoqlarini tez-tez bosib, qora oynali qora SUV tomon yurdi. Uning yurishida shoshilinchlik va ehtiyotkorlik qorishiq edi. Mashina eshigi ochilishi bilan darrov orqa o‘rindiqqa o‘tirdi. Ichkarida — hushini yo‘qotgan o‘sha erkak bog‘langancha yotardi.

Yuzida yara izlari, og‘zi skotch bilan yopilgan. Nafas olishi og‘ir. Qon tomchilari yoqasi tomon oqib tushgan. Uning bu holatiga qarab, Jackson kulimsiradi. So‘ng rulda o‘tirgan sheriklariga qarab qisqa, ammo ohangida g‘urur yashiringan so‘zlarni aytdi:

— Qoilmaqom!

So‘ng tezda mashinani harakatga keltirishga ishora qildi. Qora SUV ko‘cha chiroqlarini kesib, tun bag‘rida yo‘ldan g‘oyib bo‘ldi.

Jackson qo‘lida turgan telefonni qulfini ochdi va Taehyung nomli kontaktga yozdi:

> Yarim soatda u omborxonada bo‘ladi, janob! Biz yo‘ldamiz.

SMS yuborilgach, mashinada faqat dvigatel g‘uvillashi va orqa o‘rindiqda hushsiz erkakning og‘ir nafaslari eshitilar edi...

Qasr. Kech tushgan.

Oq ipak ko‘rpaga o‘ralgan Bora jim yotar edi. Yuzida halovat bilan azob aralash yengillik bor edi — bu harorat, iztirob va charchoqdan so‘nggi holsizlik edi. Uning yonida esa yotgan Taehyung, uning soch tolalarini barmoqlari orasida ohista o‘rab o‘ynab yotgan edi. Sochlarining har bir tolasi unga najotdek, tinchlikdek tuyulardi.

Uning ko‘zlari loqayd, ammo ichkaridan so‘nmas olovda yonayotgan edi. To‘satdan telefonining xira ringtoni bu sukunatni yorib o‘tdi. Taehyung beixtiyor qo‘lini Boradan tortdi. Yostiqqa tushgan sochlar uning ko‘z oldida tarqaldi.

U telefonni oldi. Ekrandagi matnni o‘qirkan, qoshining uchi biroz ko‘tarildi. So‘ng yuzida asta jilmayish paydo bo‘ldi — jinoyat boshlanishi yaqin edi.

Sekin o‘rnidan turdi. Qadamlarini ehtiyotkorlik bilan bosdi. Qorong‘u xonani yoritib turgan tungi chiroq nuri ostida u kiyimlarini kiya boshladi. So‘ng Boraning oldiga egildi. Ko‘rpani yelkalariga tortib, uning yuziga qaradi. Uning lablariga ohista lab tegizdi.

— mening qizil kapalagim— dedi shivirlab

So‘ng xonadan chiqib, qasrning marmar zinasidan tez yurib pastga tushdi. Unga xizmatkorlar yo‘l ochishardi. Qorong‘i qasrda qirolichani yolg‘iz qoldirib, qiroli o‘lim tomon harakat qilayotgan edi.

Taehyung mashinasiga o‘tirdi. Dvigatelning g‘uvillashi — ichidagi vahshiy energiya bilan uyg‘unlashdi. Ammo chiqib ketar chog‘ida, qasr darvozasi oldidagi qorovullarga keskin ohangda buyruq berdi:

— Uni bir tola sochi ham to‘kilmasin! Men qaytib kelgunimcha uning xonasiga hech kim kirmasin. Hatto Soniya ham!

Uning bu so‘zlari qo'rqchillarning yelkasini qotirdi. Taehyung esa g‘azab bilan mashinani haydab chiqib ketdi. Uning ko‘zlarida chaqmoq chaqnayotgandi.

.

Metall devorlari zang bosgan, havosi chirigan va sovuq bu ombor ichida bir nechta mash'alalar titrab yonar, soyalar esa har bir qadamga hamroh edi. Xonani qoplagan sukunatni faqat erkakning hushsiz nafaslari va qadam tovushlari buzardi.

U katta temir stolga butunlay bog‘langan. Qo‘llari, oyoqlari zanjir bilan mahkamlangan. Atrofida esa — Jackson va uning qop-qora kiyimdagi sheriklari jim turgancha kutishardi.

To‘satdan tashqaridan to‘rt g‘ildirakli mashinaning shiddatli to‘xtashi eshitildi.

Ularning ichiga Taehyung — qop-qora libosda, yuzida olov, ko‘zida qon bilan kirib keldi. Yurgan sari poyabzal tovushlari ombor ichida aks-sado berdi. Uning har bir qadami — kimnidir o‘limga olib borayotgan qadamdik eshitilardi.

U kirishi bilan Jackson va boshqalar tezda tik turib, bosh egishdi.

— Janob… — deya past ovozda e’tibor berishdi.

Lekin Taehyung hech biriga nazar solmadi. Sochlari yuziga tushib ketgan, ko‘zlari esa faqat erkakka qadalgan edi.

U og‘ir qadamlar bilan uning yoniga bordi. Stolning chetida turgan metall chelakni oldi. Ichidagi sovuq suvni hech ikkilanmay erkakning yuziga sepdi.

— LA'NATI, UYQON!!! — deb baqirdi. Ovozi ombor ichida portlagandek aks etdi.

Erkak sapchib ko‘zlarini ochdi, bir lahza hushiga keldi, lekin boshi aylanganidan yana ko‘zlarini yumdi. Nafasi ichida qisildi. Badani qaltirab turardi.

Bu Taehyungni yanada g‘azablantirdi. U erkakning sochidan changallab, boshini orqaga tortdi. Og‘zidagi skotchni yulib tashladi, erkakning yuziga tishlarini g‘ijirlatib turib tupurdi.

So‘ng ichida portlab yotgan g‘azabni so‘zlarga aylantirdi:

— QANDAY JUR’AT BILAN MENIKI BO‘LGAN QIZGA TEGINDING, A?! LA'NATI! JIN URGUR!!!

Erkak qaltirab, qo‘rquv bilan unga qaradi. Qochmoqchi edi — lekin qo‘llari zanjirda. Ko‘zlarida hayot emas, faqat o‘limga qarash bor edi.

Taehyung unga biron so‘z aytmasdan, uning ikkala qo‘lini birdan sindirdi. Barmoqlar g‘ijirlagan, suyaklar sinayotgan ovoz ombor ichida yurakni tilka-pora qilardi.

Erkak og‘riqdan baqirdi, lekin ovozi ombor devorlaridan qaytdi xolos.

Taehyung, ko‘zida yovuzlik bilan buyruq berdi:

— Uni go‘sht maydalaydigan uskuna ichiga soling! Uning chiqqan go‘shtini egizak itlarimga bering! Ular yirtqich ovqatni yaxshi ko‘rishadi.

U shunday degach, hech qanday afsus, hech qanday ikkilanishsiz erkakning qorniga bir tepdi. So‘ng yana, va yana... Qon zarralari Taehyungning etiklariga sachrardi. Ammo u to‘xtamasdi. Uning har bir zarbasi ortida — rashk, iztirob va egalik tuyg‘usi bor edi.

Jackson jim turardi. Hammalari jim edi.

.

.

.

.

.

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_10❤️‍🔥

Mingi Bora bilan birga Taehyungning kabineti tomon yurdi. Koridor bo‘ylab tovushsiz yurishayotgan ikki qiyofa – biri hushyor, biri esa hali ham zarbadan qaltirayotgan... Nihoyat, ular yetib kelishdi. Kabinet eshigi ochildi.

Xona ichida yorug‘lik past, havo esa og‘ir edi. Har bir mebel o‘z o‘rnida mukammal tarzda joylashgan, xuddi bu yerda har qanday nazoratdan chiqish man etilgandek.

Bora ichkariga kirib, chuqur nafas oldi. Ko‘kragi tebranar, yuragi esa hanuz g‘azab va qo‘rquvdan sanchib urardi. U Mingi tomon qaradi:

— Ular kim edi? – dedi u titroq ovozda. – Nega meni... bo‘g‘ishdi?

Mingi sekinlik bilan eshikni yopdi, so‘ng ortga qaytib unga tikildi. Uning ovozi sovuq va ogohlantiruvchi edi:

— Kelinoyi... ular akamning dushmanlari. Agar sizga yaqinlashishsa, qo‘rqing, demayman... – u bir lahza to‘xtab nafas oldi. – Ammo kuchingiz yetsa, ularni ayamang. Uring...

Bora og‘zini ochib, nimadir demoqchi edi... Ammo eshik ochildi.

Va eshikda Taehyung turardi. Uning ko‘zlarida yana o‘sha tanish, o‘yinbozona, ammo xavfli jilmayish porladi. Yuzida tabassum, ammo nigohi o'tkir edi. Xuddi har bir so‘zni, har bir nafasi orqali yuragingni o‘qiyotgandek.

— Nimalar haqida gaplashyapsizlar?

Mingi tezda o‘zini o‘ngladi. U vaziyatni anglagan edi. Ko‘zini yalt etib Boraga qisdi, so‘ng jilmayib eshik tomon yurdi.

— Sizlarni yolg‘iz qoldiraman! – dedi u ohangida hazil aralash xavotir bilan. – Kelinoyi, men aytganlarimni unutmang...

U eshikdan chiqib ketdi. Farroshlar xonasiga tomon yo‘l oldi.

Xona yana jimib qoldi. Taehyung asta-sekin yurib, Boraga yaqinlasha boshladi. Bora bo‘ynidagi ko‘karib qolgan izlarni kafti bilan yengil ishqalab ketkazishga urinayotgan edi. U hali Taehyung yaqinlashayotganini sezmasdi.

Birdan, Taehyung uni belidan mahkam ushladi va o‘ziga qattiq tortdi. Bora cho‘chib tushdi, lekin birdan uning kuchli nafasini ensasida his qildi.

— Ho‘sh... – dedi Taehyung pichirlab. – Mingi seni nima gapni unutmasligingni aytdi?

Bora hayrat va qochish istidan unga qarshi turdi. Qo‘lini Taehyung ko‘ksiga qo‘yib, itarishga urindi.

— Shunchaki... suhbat... – dedi u titrab. – Oshiqcha narsa yo‘q!

Lekin Taehyung uni mahkamroq quchoqladi. Ko‘zlarida endi mehr emas, balki dahliz bo‘ylab yongan chaqnash bor edi.

— NIMA HAQIDA GAPLASHDING, DEDIM!!! – deb baqirib yubordi u, ovoz devorlarga urildi.

Bora cho‘chib ketdi, qarshilik qilishdan to‘xtadi. So‘ng yuzi pastga qarab, asta so‘zladi:

— Faqat... dushmanlaringdan ehtiyot bo‘lishimni aytdi... Yoki qochishim, yoki... ularni urishimni.

Taehyung sekin kulib qo‘ydi. Labining chekkasida sovuq, ammo g‘alaba qozongan jilmayish paydo bo‘ldi.

— Bularning hech biriga hojat yo‘q, Bora... – dedi u past ovozda, so‘ng uning yuziga egilib. – Hech kim senga yaqinlasha olmaydi. Chunki...

U yana chuqur nafas oldi, so‘ng bo‘g‘iq ohangda pichirladi:

— ...sen menikisan.

Bora uni yana itarmoqchi bo‘ldi. Ammo bu safar... Taehyung uni labidan shiddat bilan o‘pdi. Bu o‘pich nafratni ham, og‘riqni ham, ehtirosni ham o‘zida mujassam qilgan edi.

Mingi farroshlar xonasiga tomon yo‘l olar ekan, har bir qadami astalik bilan yangrardi. U atrofga diqqat bilan ko‘z yugurtirar, xuddi har bir soyada xavf yashirinayotgandek, har bir jimjitlik ortida sir bordek yurardi.

Koridorning yarmiga yetganda, chap tomonda eshigi yarim ochiq bir xona e’tiborini tortdi. Ichkaridan tanish ovoz eshitildi — bu Shin Hari edi.

Mingi bir lahzaga to‘xtadi.

Shin Hari... u bu qizni ikki yildan beri taniydi. U doim sokin, pokiza liboslarda yuradigan, ko‘zlarida hech kimni ayblay olmaydigan sokinlik bor qiz edi. Sochlari silliq tekis, yelkasigacha tushgan, qora va jilvakor, xuddi har harakati bilan atrofga mehr sochayotgandek tuyulardi.

U doim tartibli va jiddiy edi, lekin yurishida ayollik, harakatida nafislik bor edi. Har biriga muloyim muomala qilardi — erkaklar hurmat qilardi, ayollar esa do‘stidek ko‘rardi. Biroq bu sokin qiyofa ortida kim yashiringanini faqat Yaratgandangina bilardi...

Ichkarida Hari telefonda gaplashardi. Uning ovozi past, titroq, ammo sezilarli mehr bilan to‘la edi:

— Sevgilim... bilasan, sen uchun hamma narsaga tayyorman... — dedi u sokin ohangda. — Ammo iltimos, o‘sha qasosni unut...

Pauza. Xuddi kimningdir o‘ylamay aytilgan gapi yuragini yirtib o‘tayotgandek. So‘ng, yengil so‘roq ohangda davom etdi:

— Hop sevgilim, seni tushundim... bugun seni kutaman. Axir bir haftadan beri kelmayapsan...

Telefon liniyasi uzildi.

Shu zahoti Mingi hushyorlik bilan orqaga chekinib, xonadan uzoqlasha boshladi. Yuragi bir oz tez ura boshladi. Ko‘zlarida bir zumda paydo bo‘lgan shubha yalt etib o‘tdi. Hari haqida u endi boshqa o‘ylardi.

U o‘ziga pichirladi:

— Qasosmi? Kimdan? Va nega sevganiga bu qadar yalinadi?..

Ammo hozircha bu savollar javobsiz edi.

U yurishini davom ettirdi. Biroq orqasida – Shin Harining o‘sha yumshoq ovozi, mehrli nigohi, va sirli so‘zlari hali ham yangrab turardi...

Va vaqt o‘tdi. Bora uydagi kiyimlarini olib ulgurmas edi, chunki uy bilan kompaniya o‘rtasidagi masofa juda uzoq edi. Shuning uchun Taehyung ikki kishilik kiyim buyurtma qildi — biri o‘zi uchun, biri Bora uchun. U bunday holatga tayyor edi, xuddi avvaldan rejalashtirgandek.

Taehyung o‘zi kiyimlarini tezlik bilan almashtirib, oynaga qarab sochlarini yengil taradi. U doimki odatdagidek, xuddi har daqiqaga tayyor general kabi chiroyli, jozibali ko‘rinardi.

Bora esa kompaniyaning maxsus kiyim almashtirish xonasiga kirdi.

U xonaga kirgach, chuqur nafas oldi. Ko‘z oldida o‘zining o‘tmishdagi, oddiy hayoti miltillab o‘tib ketdi. Biroq endi u boshqa olamda edi — qoidalar keskin, ko‘zlar sinchkov, yurak esa har lahzada hushyor.

U sekin kiyimlarini almashtirdi. Qora, tanaga yopishgan, ammo nafis libos... U tanasini qulay ushlab turar, bir vaqtning o‘zida uning nozikligi va jozibasini ochib ko‘rsatar edi. U libosni to‘g‘rilab, oynaga qaradi.

So‘ng, yuzini yuvdi, makiyaj qilishni istamadi. Chunki bugun u soxta go‘zallik bilan emas, tabiiy qiyofasi bilan o‘zini ko‘rsatishni xohladi. Bu ichki qaror edi. Boshqacha qarshilik.

Sochlarini yelkasiga to‘g‘rilab taradi. Sochlari jingalakmas, lekin har bir tolasida yumshoqlik bor edi. U ularni ozgina ko‘tarib, tepada yengil tugun shaklida bog‘ladi, ikkita mayin tutam esa yuzining ikki tomonida erkin tushib turardi — xuddi bexosdan, lekin o‘ylab qilingan go‘zallik kabi.

U xonadan chiqqanida, kompaniyaning sovuq devorlari ham go‘yo bir zum iliqlashdi. Uning yurishi muloyim, ammo izzatli edi.

Taehyung asta Borani pastki labini tishlab, ko‘zlarini uning ko‘zlaridan uzmasdan sekinlik bilan orqaga chekinar edi. Nigohi da’vatkor, lekin qanchalik tutqinligini yashira olmayotgandi. Lablarida esa yengil, biroq chuqur ma’noli tabassum porlardi.

— Bugun yangi hamkorlarimiz bazm qilmoqda, — dedi u o‘sha mashhur, sokin, ammo o‘tkir ohangda. — Ular bizni chaqirishgan. Aslida meni. Ammo... men u yerga yolg‘iz borishni istamayman...

U gapini yakunlamasidan oldin, Bora yuzida hech qanday hissiyot bildirmay, birdan orqaga chekinib, eshik tomon yurdi.

— Demak, men Einuni chaqirib kelishim kerak, shundaymi? — dedi u sovuqqina ohangda.

Taehyung nigohini osmonga qaratib, chuqur xo‘rsindi. Keyin yana o‘sha salkin kulgisi bilan, ozgina o‘ynoqi kinoya bilan dedi:

— Menda sendek jozibali “qushcham” bo‘lsa, men uni nima qilaman!?

Va vaqt o‘tdi. Bora uydagi kiyimlarini olib ulgurmas edi, chunki uy bilan kompaniya o‘rtasidagi masofa juda uzoq edi. Shuning uchun Taehyung ikki kishilik kiyim buyurtma qildi — biri o‘zi uchun, biri Bora uchun. U bunday holatga tayyor edi, xuddi avvaldan rejalashtirgandek.

Taehyung o‘zi kiyimlarini tezlik bilan almashtirib, oynaga qarab sochlarini yengil taradi. U doimki odatdagidek, xuddi har daqiqaga tayyor general kabi chiroyli, jozibali ko‘rinardi.

Bora esa kompaniyaning maxsus kiyim almashtirish xonasiga kirdi.

U xonaga kirgach, chuqur nafas oldi. Ko‘z oldida o‘zining o‘tmishdagi, oddiy hayoti miltillab o‘tib ketdi. Biroq endi u boshqa olamda edi — qoidalar keskin, ko‘zlar sinchkov, yurak esa har lahzada hushyor.

U sekin kiyimlarini almashtirdi. Qora, tanaga yopishgan, ammo nafis libos... U tanasini qulay ushlab turar, bir vaqtning o‘zida uning nozikligi va jozibasini ochib ko‘rsatar edi. U libosni to‘g‘rilab, oynaga qaradi.

So‘ng, yuzini yuvdi, makiyaj qilishni istamadi. Chunki bugun u soxta go‘zallik bilan emas, tabiiy qiyofasi bilan o‘zini ko‘rsatishni xohladi. Bu ichki qaror edi. Boshqacha qarshilik.

Sochlarini yelkasiga to‘g‘rilab taradi. Sochlari jingalakmas, lekin har bir tolasida yumshoqlik bor edi. U ularni ozgina ko‘tarib, tepada yengil tugun shaklida bog‘ladi, ikkita mayin tutam esa yuzining ikki tomonida erkin tushib turardi — xuddi bexosdan, lekin o‘ylab qilingan go‘zallik kabi.

U xonadan chiqqanida, kompaniyaning sovuq devorlari ham go‘yo bir zum iliqlashdi. Uning yurishi muloyim, ammo izzatli edi.

Bu payt Hari asta mashinaga chiqdi. Uning harakati muloyim, yuragi esa allaqanday og‘irlik bilan urayotgandi. U orqaga o‘girilmadi. Hatto o‘sha kompaniyaga oxirgi marta qarashni ham istamadi. Mashina asta joyidan qo‘zg‘aldi va u sekinlik bilan kompaniyani tark eta boshladi.

Aynan shu paytda, Mingi ham binodan chiqib kelayotgan edi. U yurib borar, lekin nigohlari beixtiyor harakatdagi mashinalarni kuzatar edi. Va to‘satdan ko‘zlari Hari ketayotgan mashinaga tushdi. Nigohi chuqurlashdi, yuragi esa allaqanday bezovta urib ketdi.

— Bu... — dedi u o‘ziga asta. — Bu... aynan o‘sha mashinaga o‘xshaydi…

O‘sha kuni... Suga jahl bilan ketganida ham xuddi shunday mashina edi. Ichidan sovuq yurdi. Ammo keyin boshini chayqab, o‘zini tinchlantirdi.

— Yo‘q, bu faqat o‘xshashlik. Faqat... o‘xshashlik xolos...

U chuqur nafas olib, mashinasiga o‘tirdi. Ammo yuragidagi g‘ashlik hali ham tarqamagandi...

Bu vaqtda Bora va Taehyung allaqachon mashinada ketayotgan edi. Mashina ichida sokinlik hukm surayotgan bo‘lsa-da, ichki to‘lqinlar kuchli edi.

Taehyung rulda edi, ko‘zlari oldidagi yo‘ldan ko‘ra yonida o‘tirgan Boraga ko‘proq qarardi. Uning ko‘zlari o‘zini tuta olmayotgan yovvoyi, lekin shaytonona mehr bilan porlab turardi.

Bora libosi esa uning har bir harakatini nafislik bilan ta’kidlab turardi. Tizzasigacha ochilgan ko‘ylagi, chiroyli taralgan sochlari, oddiy, lekin tabassumsiz yuzi — Taehyungning hushini olib qo‘yar darajada ta’sirli edi.

Taehyung asta qo‘lini olib, ochiq turgan sonlariga qo‘ydi. Harakati xuddi hukmronlik ishorasidek edi.

— Mingini kelinoyisi! — dedi u o‘ynoqi, lekin kinoyali ohangda. — Bugungi bazmdan so‘ng... to‘g‘ri meniki uyimga yo‘l olamiz!

Bora beixtiyor titrab ketdi. Ko‘zlarini kattaroq ochib, tezda uning qo‘lini itarib tashladi.

— Aqldan ozganmisan!? Men seni uyingda nima qilaman!?

Taehyung esa jilmaydi. Ammo bu oddiy tabassum emasdi — bu orqada turgan niyatli, bo‘ysundirishni istovchi, qizg‘in tabassum edi.

— Balki aqldan ozgandirman... lekin faqat sen uchundir!? Bazm juda kech tugaydi. Men seni uyingga olib boradigan jentelmen emasman. Lekin seni yarim tunda begona taksiga solib yuboradigan erkak ham emasman!

U pauza qildi.

— Shuning uchun — biz mening uyimga ketamiz. GAP. TAMOM.

Bora qattiq xo‘rsindi, ko‘zlarini yummoqchi edi, ammo endi buning foydasi yo‘q edi. Gapira boshlamoqchi edi, lekin Taehyung yana davom etdi:

— Agar qarshi bo‘lsang… — u asta, lekin aniq gapirdi — menga baribir. Seni hushingdan ketkizib bo‘lsa ham olib ketaman!

Shu gaplar bilan u cho‘ntagidagi kichik dori solingan paketni siqdi. Labida esa sirli jilmayish paydo bo‘ldi. Bu ogohlantirish edi — mehr bilan emas, istak va hukmronlik bilan bezatilgan.

Bora esa kinoya bilan ko‘zlarini aylantirdi, lekin yuragi tez urayotganini inkor eta olmasdi.

— Qaranglar-ey! Uyimga tashlab qo‘yishga erinayotgan erkak, meni hushimdan ketkazishga erinmas emish! — u qattiq dedi. — Aqldan ozgansan, Taehyung! Buni bilasanmi!?

Taehyung baland ovozda kulib yubordi. Uning kulgusi mashinani to‘ldirdi — bu kulgi orqasida ehtiros, o‘yin, va buzuq iztirob yashiringan edi.

Va bir lahzada u mashinani yonga to‘xtatdi, Boraga qarab egildi va uni labidan qattiq, to‘xtovsiz o‘pdi. Bora hatto reaksiya bildirishga ulgurmay, Taehyung allaqachon o‘z o‘rniga qaytib ulgurgan edi.

— Ha! Aqldan ozib qolaman hozir! Seni bu kiyimda ko‘rib... o‘zimni yo‘qotayapman!

Seul osmoni yulduzlarga to‘la, lekin o‘sha yulduzlar ham bugun bu binodagi porlash bilan bellasha olmasdi. Shahar markazida joylashgan ulkan binoda elit toifadagi mehmonlar jam bo‘layotgan edi — bu oddiy tadbir emas, bu katta biznes imperiyalari uchun o‘yin taxtasi edi.

Taehyung mashinani asta to‘xtatdi. Faralar porlashi marmar zaminni yoritib, ularning kelganini e'lon qilgandek bo‘ldi. U mashinadan tushdi — qadamlarida hukm, nigohlarida esa tamomila o‘ziga ishongan yovvoyi joziba bor edi.

Bora esa, tezlik bilan, ammo nafislikdan aslo voz kechmasdan mashinadan tushdi. Uzun oyoqlarida baland poshnalar, jingalak sochlari yelkasidan pastga yumshoq to‘kilib tushgan, tanasi esa ko‘ylagining har bir burmasi bilan mukammal uyg‘unlashgan edi. U bir zumda Taehyungning yoniga keldi — biroq bu “yonida turish” oddiy hamrohlik emas, bu bir-biriga kuch baxsh etayotgan ikkita muhim shaxsning birga kirishi edi.

Fləşlar porladi. Jurnalistlar allaqachon navbatga tizilgan, ularning nigohida hayrat, qiziqish va quvonch aralashgan edi.

— Janob Taehyung! — deb chaqirdi ulardan biri, mikrofonni oldinga tutib. — Sizni har doim Einu bilan ko‘rganmiz… ammo bugun boshqa xonim yoningizda! Bu xonim... sizning sevgilingizmi?

Bora beixtiyor Taehyungga qaradi. Yuragi tez urayotgan edi, ammo yuzida jilmayishning soyasi ham yo‘q — bu bazmda u zaif ko‘rinishga haqqi yo‘q edi.

Taehyung esa jilmaydi. Bu tabassumda kulgi ham bor edi, kinoya ham. Keyin kameraga qarab ovozini muloyim, ammo aniq chiqardi:

— Agar men uni sevgilim desam… yolg‘on bo‘ladi, — dedi u kulib, ammo nigohi sovuq edi. — Bu mening yangi kotibam!

Jimlik. Keyin esa shovqin. Fləşlar yanada chaqnay boshladi.

— Endi yo‘ldan qochinglar, — dedi Taehyung biroz jiddiylashib, xuddi uning so‘zlari bu yerda qonun kabi eshitilgandek.

Jurnalistlar va mehmonlar darhol yonlarga chekindi. Ular bu ohangni tanishardi — Taehyung gapirganida, e’tiroz yo‘q edi.

Bora sekin, ammo yurishida o‘ziga xos joziba bilan, ko‘kragini tik tutib Taehyung bilan birga binoga kirib bordi. U har bir qadamini hisoblab bosar, har bir qadam bilan o‘z obro‘sini qurayotgandek edi.

Ichkarida hamma ularni kuzatardi. Bora uchun bu sahna hayrat, hayajon va bir oz qo‘rquv edi. Ammo Taehyung uchun — bu shunchaki navbatdagi g‘alaba edi.

Tungi shahar chiroqlari mashina oynasida aks etardi. Hari yelkasiga tushgan ko‘rpa singari sukunatni buza turib, qo‘lidagi fayllarni sekinlik bilan yonida o‘tirgan erkakka uzatdi. Uning harakati ohangdor, har bir harakati oldindan rejalashtirilgan teatr singari edi.

— Sevgilim... — dedi u yovuzona jilmayib. Lablarining chetida o‘yin aralashgan, ko‘zlari esa qorong‘ilikda yiltirab turardi.

Suga sekin unga qaradi. Nigohi chuqur, qorong‘u, ammo ayni vaqtda beg‘ubor haroratni yashirayotgan edi. U Harining qo‘lini ushlab, ohangdor harakat bilan lablariga bosdi — bu mehr emasdi, bu egalik edi.

— Bugungi tun biznikilarni, sevgilim, — deb pichirladi u, so‘zlari xuddi bir sehrli qasamday qulog‘iga singib bordi.

Hari kulib yubordi. Bu kulgu quvonchdan emas, ichidagi kuchning chiqib kelganidan darak edi. U Suga qo‘lidagi fayllarni olib, beparvolik bilan orqa o‘rindiqlarga uloqtirdi. Hozir qoidalarni buzish vaqti kelgandi.

Suga mashinani to‘satdan chetga burib, to‘xtatdi. Bir zum sukunat, so‘ng esa yurak urishlarining ovozi hammasidan balandroq eshitildi.

U birdan unga lablari bilan yopishdi. Bu o‘pishda nafislik yo‘q edi — bu hayvoniy instinkt, ichkaridan chiqqan, bosib oluvchi, egallovchi ehtiros edi. Hari esa bo‘ynidan qo‘lini o‘rab, unga qarshi emas, balki barobar javob qaytardi.

Suga qo‘llari bilan uning sochlari orasida adashdi, har bir harakati nazoratdan yiroq, ammo aniq maqsadli edi. Lablari orasida uni asta tishlaganida, Hari titradi — bu og‘riq emas, og‘riq ichidagi rohat edi. Bu ularning o‘zaro yovuz tilida yozilgan ehtiros edi.

Zinadan ichkariga qadam qo‘yishlari bilan, bazmning hashamati va musiqaning ohangdor shovqini ularni o‘z domiga tortdi. Havo ichiga iforlangan parfyumlar, qo‘shilgan ichimliklar va boylikning shinam hidini olib kelardi. Yorqin chiroqlar xonani yoritib, har bir qadamni diqqat markazida qoldirardi.

Taehyung atrofga befarqlik bilan ko‘z yugurtirib, Bora qo‘lidan tutdi — bu tutish mehr uchun emasdi. Bu "sen men bilan ekansan, meniki bo‘lasan" degan egallovchanlik edi. Bora bir lahza ikkilanib qaradi, ammo ko‘zlar unga tanish ogohlantirish bilan boqdi — ehtiyot bo‘l, bu erkak o‘ynayotgan emas.

Divanga yetib borishgacha Taehyung na gapirdi, na qaradi. Faqat tevarakni kuzatib, hamma narsani nazorat ostida saqlayotgandek yurdi. Bora esa o‘zini begonadek his qilayotgan edi — bu dunyo, bu odamlar, bu shovqin — unga yot.

Zalning narigi tarafida qo‘lida viski bilan turgan bir erkak ularni kuzatib turardi. Uning nigohlari ayniqsa Taehyungda to‘xtadi. Ko‘zlarida tanishlik va... ehtimol, o‘tmish yiltirab turardi.

Taehyung esa buni sezmaganday bir guruh xonim — biznes dunyosining eng yorqin vakillari tomon yurdi. Bora ham noiloj ortidan yurdi.

— Salom, xonimlar... — dedi Taehyung jilmayib, ohangida odob va sovuqlik qorishiq edi.

Xonimlar xuddi o‘zlarining cho‘qqi yutuqlarini qarshi olganday, birin-ketin Taehyung bilan quchoqlashmoqchi bo‘lishdi. Ammo bir lahza ichida u Bora qo‘lini qattiq siqib, uni o‘ziga tortdi. Harakat keskin va aniq edi.

— Kechirasizlar, — dedi u tovushini nazorat qilgancha. — Bu xonim yonida men jentelmen bo‘lishim kerak.

Xonimlar jilmaydi. Ammo bu jilmayish muzdek edi. Ichida rashk, bepisandlik va ortiqcha o‘ziga ishonch bor edi.

— Ammo biz ham xonimlarmiz, janob Taehyung! — dedi ulardan biri noz bilan. — Bizga ham jentelmen kerak.

Bora hayrat bilan Taehyungga qaradi. Bu gaplar, bu nazarlar — hammasi unga yot edi. Lekin Taehyung, u qarayotgandek bo‘lsa-da, biror narsa his qilayotgan ko‘rinmasdi. Faqat yengil jilmaydi — yashirin, zahar aralashgan jilmayish.

So‘ng, birdan sovuq tortdi.

— Men “xonim” dedim, — dedi u ohangini pasaytirib, ammo og‘ir qilgancha. — Siz men uchun shunchaki... bitchlarsiz.

O‘sha lahzada xona jim bo‘ldi. Qizlar ko‘zlarida olov bilan orqaga chekindi. Bora esa qattiq yutundi. Taehyung bu so‘zlarni aytar ekan, u sevgi bilan emas, rashk va ijtimoiy o‘yinlar bilan gapirayotganini his qildi.

So‘ng u do‘stlarini ko‘rib, ularga qarab ketdi. Hatto ortiga ham qaramadi.

Bora esa o‘sha joyda turib qoldi. Bu yerda hech kimga o‘xshamasdi. Hech narsaga mos kelmasdi. U asta orqasiga o‘girilgancha, sokinlik izlab, ichimliklar ko‘tarib yurgan afitsantlardan birini to‘xtatdi.

— Suv bering... — dedi u past ovozda, go‘yoki o‘zini ichki portlashdan tiyib.

U shunchaki bir kechada shoh marosimiga emas, ehtimol, begunoh yuragining yo‘q qilinish marosimiga kirib kelgandi...

Taehyung do‘stlari orasida kulayotgan paytda, u ortga ham qaramadi. O‘zini xotirjam tutayotgan bo‘lsa-da, ichida bir his allaqachon g‘ala-g‘ovur boshlagan edi. Ammo u bu hisni tan olishga hali tayyor emasdi.

Bora esa ichimlik olib, afitsantga rahmat deb jilmaydi. U asta atrofni ko‘zdan kechirdi. Ko‘zlari o‘sha ayollarga tushdi — ular hali ham unga tikilib turardi. Ko‘zlarida yovuzcha rashk, kinoyaviy nafrat bor edi. Bora esa sokin jilmaydi, go‘yoki: “Bu sizni qanchalik qizdirayotganini bilaman.”

Ammo... orqadan chiqqan bo‘g‘iq ovoz yuragini junbushga soldi.

— Salom, go‘zal xonim...

Bora tezda orqasiga qaradi. Qoramtir kostyumda, salmoqli yurish bilan yaqinlashayotgan, yuzida tajriba va mag'rurlik aks etgan erkak unga qo‘l cho‘zib turardi.

— Salom, janob...? — dedi u ehtiyotkorlik bilan. — Yordam kerakmidi?

Ammo javob o‘rniga erkak bora qo‘lini mahkam tutdi va uni valis holatiga tortdi. Musiqa allaqachon o‘zgargan, fon orqasida valis uchun yumshoq, ammo keskin ritmlar yangray boshlagandi.

— Ey! Nima qilyapsiz!? — dedi Bora, harakatdan hayratda.

U uni itarishga harakat qildi. Ammo erkak kuchli edi. Uning qo‘llari beldan siqib, Bora tanasini o‘ziga tortdi. Bora qattiq tipirchilay boshladi.

— olging kelyaptimi?! Qo‘yib yubor, hayvon! — dedi u g‘azab bilan.

Bu vaqtda, uzoqda turgan Taehyungning qulog‘i go‘yoki faqat shu gapni tutdi. U kulayotgan do‘stlariga bir zumda e’tibor bermay, nigohini tepadan tushirdi. Ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Bora va notanish erkakka qaradi.

Va... ko‘zlar olovlandi. Qora, chuqur tuynukdek bo‘lgan nigohlari ichida birdan alangalar lovulladi. U bir soniyada qaynoq, portlovchi rashk va nazoratni yo‘qotish xavfi bilan to‘ldi. Jaglari siqildi, tishlari g‘ichirlay boshladi. Ammo u hali ham o‘zini tutib turdi.

Erkak esa bu nigohni ko‘rmasdi. U atayin, xuddi qasddan qilganday, Boraning belini mahkamroq siqdi. Uni o‘ziga yaqin tortdi. Nafasi Bora yuziga urildi.

— Kechirasiz, — dedi u past, ammo ishonchli ohangda. — ammo men uchun Go‘zal xonimni ko‘rib jim turish — jinoyat.

Taehyungning ichi qaynay boshladi. U bu tomoshani kuzatishga majbur edi. Qon bosimi ohangini pasaytardi, ammo yuzida hech qanday ifoda yo‘q edi — faqat sovuqlik va ichki portlash.

Ammo...

Bora birdan erkakni qattiq turtib yubordi. Ustidagi viski to‘kildi, yuragi esa shunchaki g‘azabdan emas — qadrini poymol qilishdan qattiq urdi.

— Qo‘l tekkizma menga! — dedi u past, ammo qat’iy ohangda.

Va tezda undan uzoqlashdi.

Taehyung buni ko‘rdi. Labining cheti esa yengil jilmaydi. Sovuq va qoniqarli bir jilmayish. “Xuddi o‘ylagandek. Baribir menga qaytasan.”

U asta zalning tinchrog‘roq burchagiga yurdi.

Bora ham taehyungni ortidan asta yura boshlaydi

Burilishga yetganida, Bora Taehyungni izdan yo‘qotib qo‘ydi. Yuragi g‘ash edi, harorati tushayotganday tuyuldi. Ammo... birdan yon tomondan chiqib kelgan yog‘on va kuchli qo‘llar, bo‘ynidan mahkam ushlab, uni devorga qapishladi.

— Taehyung?! — dedi u ko‘zlari keng ochilgancha.

Shu ondayoq bir tarsaki havoda chalinib, Taehyungning yuziga tushdi. Uning yuzi yon tomonga burilib ketdi. U hech narsa demadi, faqat tilini ichki betida aylantirib, asabiylikni yutib yutib, yana Bora tomon qaradi.

Yuzida ohang yo‘q, ammo ko‘zlari qaynab turgan edi.

— Sen o‘sha erkak bilan raqs tushding... — dedi past, ammo sovuq ovozda.

Va... o‘ng qo‘li bilan Boraning nozik bo‘ynini yana changalladi. Uni devorga urdi. Devor qattiq titradi, Bora esa og‘riqdan ko‘zlarini yumdi. tishlari orasidan xirillab so‘kindi.
— Jin urgur lanati… qo‘yib yubor, dedim!

Lekin Taehyung uning so‘zlarini tezda bòldi.

— OVOZINGNI O‘CHIR! Sen qaysi jasorat bilan boshqa erkaklarga sòzlashga jur’at topding?!

Bora qattiq yutinib , bo‘g‘zini siqib turgan qo‘llardan qutilishga urindi.

— Mening ishlarimga burningni tiqma! Kim Taehyung sen kim bo‘libsanki , menga egalik qilasan?! Sen bilan bir kecha o‘tkazganim bu hayotimni senga topshirganimni anglatmaydi.

— shunday deb òylaysanmi? | lab chetida kulgancha,Boraning qòlini qattiq ushlab shim ustidan yurgizdi.Men sòzlarim senga tushinarli bòlmagan kòrinadi.Endi qolganni u senga tushuntirib qòyadi.

Ammo Taehyung dorini og‘ziga soldi. Borani og'iz burnini berkitib, Boshini orqaga tortib yutishiga majburladi. Ko‘zlari xira tortdi, bir lahzaga jim bo‘lib qoldi.

Bora unga qarab turgancha orqaga bir qadam tashladi. Yana bir. Nafasi qiyinlashayotgan, yuragi qattiq urayotgan edi.

.

.

.

.

.

.

Minwo boshini oppoq, yumshoq yostiqdan ko‘targan zahoti, chakka sohasida qattiq sanchiqni his qildi. Og‘riqdan ko‘zlarini beixtiyor qisirib oldi.

— Kecha... — dedi o‘ziga o‘zi, birdan xotirasida Boraning obrazi paydo bo‘lishi bilan, to‘shakdan sapchib turdi. Yuragi gupillab, atrofga sarosima bilan ko‘z yugurtira boshladi. — Ayshhh!

Zudlik bilan xonasidan chiqdi. Qadamlari shoshib, bexos yuragi yetaklagandek, opasining xonasi tomon yo‘l oldi. Eshikni ochib ichkariga qadam qo‘yganda esa, xona huvillab yotardi. Biroq yotoq ustida bir nechta kiyimlar beparvo sochilib yotgan edi.

Minwo Boraning uyga allaqachon kelib, ketishga ham ulgurganini anglagach, chuqur nafas oldi. Yuragidagi bosim biroz engillashgandek bo‘ldi. U sekin zinapoyalardan pastga tushdi. Oshxonaga kirarkan, o‘ziga oddiy nonushta tayyorlamoqchi edi.

Kompaniyada —

Mingi otasi bilan kompaniyaning 8-qavatidagi janob kimning shaxsiy kabinetida edi. Qoshlarini biroz chimirib, jiddiy nigoh bilan turgan Janob Kim, yonida turgan kotibasiga burilib qaradi:

— Bugundan boshlab Mingi bu yerda farrosh sifatida ishlaydi! Va siz uni boshqa farroshlarga qanday munosabatda bo‘lsangiz, xuddi shunday muomalada bo‘lishingiz mumkin!

Kotiba hayratga to‘lsa-da, tezda bosh egdi.

Mingi bu qarorni o‘zi qabul qilganini anglagan holda, sekin xo‘rsindi. Ammo ich-ichidan g‘ururi ezilib borayotganini yashira olmadi.

Janob Kim esa endi to‘g‘ridan-to‘g‘ri unga yuzlandi:

— Sen kompaniya eshigidan kirgan zahoting, oddiy xodimsan. Aynan farrosh. Ish vaqting tugagandan keyin esa... mening o‘g‘limsan. Tushundingmi?

Mingi asabiylik bilan pastki labini tishladi. Ko‘zlarida g‘azab va itoat aralashgan holatda sekin egilib, otasining shartlariga indamay rozilik bildirdi

Mingi ortiq bu devorlar ichida nafas olishni ham istamay, ichidagi og‘irlikni yutib, sekin xonani tark etdi. Yuragida o‘zini ezayotgan narsa — bu shunchaki ish emas, bu otasining muomala tarzida yashiringan sovuqlik edi.

U eshikni yopib chiqishi bilan, ortidan Jimin xonaga kirib keldi. Harakati erkin, nigohi beparvo edi. Otasiga bir zum tikilib qaradi-da, hech nima demasdan stullardan biriga cho‘kdi. Uning harakatida bir tomchi bo‘lsa ham hurmat yo‘q edi.

Janob Kim esa o‘g‘lining bu qiligidan ko‘zlarini chirt yumib, sal orqaga suyandi. So‘ng yonida turgan kotibasiga sovuq nigoh tashladi va qo‘li bilan ishora qildi. Kotiba bir zum ham tortinmasdan bosh egib, tezda xonani tark etdi.

Xonada og‘ir sukunat hukm surdi. Faqat Jimin qo‘llarini stol ustiga tirab, ohangida hech qanday hurmat bo‘lmagan holda gap boshladi:

— Aktsiyalarning 25 foizi menda.

Janob Kim unga ohangsiz qarab qo‘ydi:

— O‘zing istaganingdek bo‘ldi.

Jimin biroz oldinga egilib, ohangini balandroq qilib davom etdi:

— Endi esa... u menga 50% aktsiyani topshirishini xohlayman.

Janob Kimning peshonasi tirishib ketdi. Ko‘zlarini qisdi, ichi g‘azabdan qaynay boshladi:

— Sen aqldan ozgansanmi?! U senga buni ikki dunyoda ham bermaydi! Hatto men... hatto men ham uni bunga majbur qila olmayman!

Jimin esa otasining g‘azabini kulib qarshi oldi. Lab chetida sovuq tabassum paydo bo‘ldi:

— Ota bo‘lib... bitta shunga ham o‘g‘lingizni majbur qila olmaysizmi?

Janob Kim o‘zini tiya olmay, jahl bilan qo‘lidagi qalamni stol ustiga tashladi. Ustidan zarb bilan urdi:

— OVOZINGNI O‘CHIR! YOQSA...

Jimin uning gapini keskin to‘xtatdi. Uning nigohi endi jiddiylashgan, ohangi esa ochiq qarshilik bilan to‘yingan edi:

— Nima bo‘ladi? YOQSA NIMA?! NIMA QILA OLASIZ, A?!

Mingi baland binoning ichida sust qadamlar bilan liftda turardi. Ko‘zlari biroz loqayd, ammo yuragi notinch edi. Lift eshigi silliq ochilib, u ohangsiz nafas oldi va ichkariga kirdi. Shiftdagi chiroqlar yuzini oqar tirish bilan yoritib turar, zangori tugmachaga bosdi. "5-chi qavat" – raqam asta yondi. Lift harakatga kelganda, devorlar yengil tebranib, yuragidagi og‘irlik bilan birga pastga tushayotgandek tuyuldi.

Ding!

Eshik ochildi. Mingi sokin, ammo ishonchli qadamlar bilan qavatga chiqdi…

°°°

Taehyung hali ham Borani oyoqlari orasiga mahkam joylashgancha, lablarini uning terisidan uzmasdan, har lahza uni yanada chuqurroq o‘pardi. Nafasi og‘irlashgan, harakatlari ancha ehtirosli bo‘lib borayotgan edi. Bora esa bu holatdan chalg‘ib, uni itarishga urindi, ammo Taehyungning qattiq bag‘rida va oyoqlari orasida qolgan qizning harakati faqat havoda uchayotgan soyadek befoyda edi.

Shu payt eshik taqilladi.

Taehyung bir lahza jim bo‘lib, ichida ovozsiz so‘kindi. Qiziqqan holatidan chiqib, asta Boradan uzoqlashdi. Bora esa bir necha soniya chuqur nafas olib, tebranayotgan ko‘kragini bosishga harakat qildi.

Taehyung eshik tomon yurarkan, yuzida g‘azabli ifoda bilan qulfni ochdi. Eshik ochilishi bilan esa qarshisida turgan Mingini ko‘rib, ohangrabodek peshonasini qattiq siladi.

— Jin ursin... Bu yerga yana nima baloga kelding?!

Mingi esa xuddi hech narsa bo‘lmaganday, kulib ichkariga qadam qo‘ymoqchi bo‘ldi. Taehyung esa yo‘lini to‘sib, uni to‘xtatdi.

— Akajon~? — dedi Mingi ohangida beparvo qitiqlik bilan.

Ko‘zlari ichkariga mo‘ralarkan, Taehyungning yelkasidan yon tomonga qarab olmoqchi bo‘ldi. Va ichkarida Boraning kiyimlarini shoshib tuzatayotganini ko‘rdi. Qizning rangi o‘chgan, lablari titrar, ko‘zlarida hayajon va g‘azab aralash edi.

Mingining yuzida keng, kinoyali tabassum paydo bo‘ldi.

— Men kelsam, drama bo‘layotgan joyga kelib qolaman shekilli~ — kuldi u. — Boshliq va kotiba sevgisi? Hmm… juda qiziq!

— Bas qil! — deya g‘azab bilan so‘zladi Taehyung. — La'nati! Nega kelding bu yerga, ahmoq?!

Mingi bir zum to‘xtab, kulgidan voz kechdi. Endi u jiddiy edi. Yon tomonga yengil surilib, Taehyungni chetga chiqardi.

— Ichkariga kirib gaplashamiz… Biz aka-ukamiz. Yo‘lakda qichqirish — bu bizga yarashmaydi.

U xonaga kirib borarkan, Bora uni ko‘rdi-yu, zudlik bilan tik turdi. Nafratga to‘la ko‘zlar bilan Taehyungga qaradi. Uning nigohi — ogohlantirishdek o'tkir, yuragini teshib o‘tadigan edi.

Taehyung esa bu nigoh ostida ko‘zlarini yumdi. Ko‘kragidagi siquvni yengillata olmay, ichida oh urdi. So‘ng, lab chetida istamasdan tug‘ilgan, holsiz bir tabassum jilvalandi.

Bora qattiq asabiylashgancha Mingiga qaradi. Uning ko‘zlarida alam va nafrat lovillab turar, yuragi to‘lib ketgan edi. U bir og‘iz so‘z demay, eshik tomon yurdi. Qadamlarida qat’iyat, harakatida g‘urur bor edi.

Eshikga yaqinlashganida Taehyungni ko‘rdi. U yo‘lini to‘sib turgan bo‘lsa ham, Bora hech ikkilanmay uni turtib o‘tmoqchi bo‘ldi. Ammo Taehyung kutilmaganda uning bilagidan ushlab qoldi.

U yengil oldinga egilib, Borani qulog‘iga asta, ammo o‘tkir ohangda pichirladi:

— Asabiylashma, sevgilim...

Bora chuqur nafas oldi. Nafrat, iztirob, alam… hammasi ko‘zlarida aks etgancha, Taehyungning qo‘lini siltab tashladi va og‘ir qadamlarda, eshikni sharaqlatib xonadan chiqib ketdi.

Xonada bir lahza sukut hukm surdi.

Mingi esa bu nozik holatdan go‘yo zavq olayotgandek, sekin stullardan biriga cho‘kdi va yuzida o‘sha tanish, kinoyali jilmayish bilan so‘zladi:

— Akajon, nega kelinoyim chiqib ketdilar, a?

Taehyung chuqur nafas olib, g‘azabini ichiga yutib, stolni aylanib o‘tdi va o‘z joyiga o‘tirdi. Qo‘llari stulning chetiga suyanar, nigohi esa Mingi tomonda.

— Sen ham, aqli joyida bo‘lmagan odamdek, aynan shu vaqtda kelishing kerak edi?!

Mingi esa egnini qisib, bemalol ohangda javob berdi:

— Menga… farroshlar xonasi qayerdaligini ayta olasizmi?

Taehyung bir zum hayron bo‘lib unga qaradi. So‘ng esa birdan katta ovozda kulib yubordi.

— Faqat, iltimos, menga farrosh qizlardan birini sevib qoldim dema!

— Albatta yo‘q!

Taehyung yana kuldi. Ammo bu safar kulgusi yanada kuchli edi:

— eng kulgilis, barcha farroshlar allaqachon 30 yoshdan oshgan. Agar sevib qolsang ham, ikkingiz huddi buva va nevara bo‘lib qolgan bo‘lardinglar!

U kulaverib, qornini ushlab oldi.

Mingi esa og‘irlashgan ohangda gapirdi:

— Ayysh! Masxara qilishni bas qiling! Otam meni farrosh qilib ishga oldi. Shunga kerak farroshlar xonasi!

Bora g‘azabdan qadamlarini tezlashtirib, eshikni ochib chiqib ketdi. Yuragi qattiq urmoqda, nafaslari tezlashgan. Ichida esa bir haqiqat o‘zini yirtib tashlayotgandek edi...

Bora — pov.

La’nati! Bu yigit o‘zini kim deb o‘ylayapti?! Nega meni o‘pdi?! Bu qanday haddan oshish!? AHHHH!

U qo‘llarini boshiga qo‘ydi, chuqur nafas oldi.

Eng yomoni… kechagi tun haqida deyarli hech narsani eslay olmayapman… Nega? Meni nimalar bo‘ldi? Nega butun tanam qaltiraydi?

U yurishda davom etarkan, birdan yo‘lini ikki notanish qiz to‘sib qoldi. Bora to‘satdan to‘xtadi. Ko‘zlari toraydi, qoshining biri tepaga, biri pastga siljidi. Nigohida "yana qanday muammo?" degan savol bor edi.

— Salom, qizlar? Nimadur kerakmi?

Qizlardan biri tirsagini boshqa qizning yonboshiga tekkizib, past ovozda kuldi. Keyin ikkalasi ham jilmayib qaradi:

— Ha kerak. Sen yangi kelgansan, shundaymi?

Bora biroz e’tibor bilan ularga qarab turdi-da, boshini qimirlatdi:

— Ha, shunday. Nima bo‘ldi?

Qizlar bir-biriga qiyomiga yetgudek qarab qo‘yishdi, so‘ng biri so‘z boshladi:

— Biz kompaniyadagi kutib oluvchi qizlarmiz. Tushlik vaqtidan biroz oldin ketishimiz kerak bo‘ladi. Shuning uchun sen bizning o‘rnimizga turib turasan, tushundingmi?

Bora labining bir chetini yengil yuqoriga tortdi. Bu kulgi emasdi, bu — kinoya edi.

— Men sizlarga shaxsiy xizmatkor bo‘lib ko‘rinayapmanmi?

Qizlardan biri jahl bilan javob qaytardi:

— Yangi kelganlar bir hafta davomida kim nima desa, shuni qiladi. Bu kompaniyamizning an’anasi!

Bora ko‘zlarini charchagancha aylantirdi. So‘ng chuqur nafas olib, orqasini to‘g‘riladi:

— An’analaringiz ham o‘zlaringiz kabi keraksiz. Lekin… okay, yordam beraman!

U o‘zining tamoman ustun ohangda, beparvo yurishda ularning ish joyiga qarab yo‘l oldi. Orqada esa qizlar yengil kulib, zafarparastlik bilan oshxonaga yo‘l olishdi.

Ular hali bilmadi: Bora hech qachon oddiy odam bo‘lmagan. U ularni hali rosa hayron qoldiradi.

Flashback...

Kechaning qorong‘u qismida, omborxonaga o‘xshash joyda baland kulgi yangraydi. Erkak va uning sheriklari go‘yoki g‘alaba bayramini nishonlayotgandek, bir-biriga zarba berib, shovqin solishmoqda.

— Ha-ha-ha! Nihoyat uni burchakka siqib qo‘ydik!

Erkak o‘zining iflos niyatlari ustidan ustun kelganidan mast, yuzidagi qoniqish hamon bo‘y ko‘rsatmoqda.

— Bu safar endi u mollarni tiklay olmaydi!

U yonidagilarga qarab, to‘lib-toshib:

— Taehyung tugadi!

Ayni shu paytda...

O'zining yashirin faqat Jungkook va o'zi biladigan kichik ammo kerakli asboblar bilan toldirilgan xonada Taehyung va Jungkookni hushsiz stolga bog'lanib o'tirgan qizga qarab otirishardi.. Ularning ko‘zlarida vahima yo‘q edi. Faqat chuqur, yovuz sokinlik.

U yonida turgan qizga qaradi. Qiz hushsiz, yelkasi qaltirardi. Taehyung sekin uning betini silab, sokin, ammo dahshatli ohangda pichirladi:

— Oh… juda go‘zalsan.

Jungkook asta yelkaga qo‘l qo‘ydi.

— Suga bilarmikan... singlisi hozir bizning qo‘limizdaligini? U hali ham bizni yutqazdi deb o‘ylayotgandir! — dedi u past, ammo kinoya to‘la ohangda.

Taehyung yengil kulib qo‘ydi, nigohi chuqurlashdi.

— Ammo o‘yin endi boshlanmoqda.

Shu so‘zlardan so‘ng, Taehyung sekin qadam tashladi. U bo‘yin atrofida yaltiragan bir narsani chiqardi — kichik, ammo qorong‘ilikday keskin pichoq. Uni qizning nozik bo‘yniga ohista surtarkan, yuzida hissizlikdan iborat bir so‘zsiz faryod mujassam edi. Qizni boyniga qattiq botirib sekin qizning boynini kesa boshladi. Harakatlari sokin, ammo har bir chiziq — chuqur ma’no bilan o‘ralgandek.

Jungkook yon tomonda yuzini chetga burdi. Uning ko‘zida nafrat aralash achinish porladi.

— Jirkanch... Ammo baribir... u juda yosh edi.

Taehyung esa jim. Qizning ko‘zlaridagi so‘nggi ishonch zarrasini ko‘ra turib, o‘zini to‘xtatmadi. Qizning bo'yni kesilarkan qonlar otilib chiqa boshlaydi. Allaqachon uning boshi yarim orqaga ketgandi. Chunki taehyung ishini oxirlatayotgandi. Allaqachon taehyungning ust kiyimiga tiniq qizil izlar tushgan, ammo bu izlar unga hech qanday ta’sir qilmagandek, pichoqni yana ohangda harakatlantirdi..

— Bu qiz bechora emas. U xiyonatning ramzi edi, — dedi u ohangsiz.

So‘ng bir lahzalik sukunat... va barcha jimlik ichida bir narsaning nihoyasini bildiruvchi og‘ir harakat yangradi. Ya'ni taehyung bir harakat bilan qizning boynini butunlay kesib tashladi. Qizning boshi yerga dumalab tushdi. Va tanasi stulga bog'langan holda qolib ketdi. Kesilgan Bo'yin joyidan qizning qonlari to'xtamasdan chiqardi. Hamma narsa go‘yo vaqtincha to‘xtab qolgandek tuyuldi. Tanasi hali ham bog‘liq holda qolgan, ammo ruhi allaqachon bu joyni tark etgandek edi.

Jungkook asta o‘rnidan turdi. Ehtiyotkorlik bilan telefonini olib, manzarani rasmga oldi. Taehyungning ushlab turgan pichogi, qizning yersa yotgan boshi va bog'langan tanasini. So‘ng qizning boshini sovuq muz solingan maxsus qutiga joylashtirdi. Va ustiga markerda yozib qo'ydi

—yutganing uchun shaxsan taehyungning o'zidan senga sovg'a! Yoqadi degan umiddaman— ^^

Erkak ichkilik ostida yengil cho‘zilib o‘tirarkan, yigitlaridan biri sekin yoniga yaqinlashdi va stol ustiga qora, og‘ir quti qo‘ydi. Qutining ustidagi yozuvni ko‘rishi bilan erkakning yuragi gup etib tushdi. Ko‘zlaridagi qorong‘ulik chuqurlashdi, nafas olishi tezlashdi. U shoshib qutini yirtib ochdi.

Qo‘llari qaltirab, yuragi noaniq xavotir bilan urar edi.

Qutining ichi ochilishi bilan... bir narsa og‘irlik bilan yerga yumalab tushdi. U yerda... u yerda kimningdir boshi yotar edi.

Erkak ko‘zlariga ishonolmay, o‘rnidan irg‘ib turdi. Ko‘zlari keng ochilgan, yuragi esa qiyqirib ketgandek edi. U boshi joyidan siljimay qolganicha, uni tanidi.

— Yo‘q... bu... bu mumkin emas... — deb g‘o‘ldiradi u.

Ammo bu haqiqat edi.

Bu uning... singlisi edi.

Ko‘zlaridagi nur so‘nib, yuragiga qora bo‘shliq cho‘kdi. Ichkaridan qichqiriq otilib chiqdi, shunchalik kuchli ediki, devorlar ham titragandek tuyuldi:

— GYUNAAAAAAAA!!!

Erkak qutining ichida joylashtirilgan suratlarni ko‘rdi. Har biri — xo‘rlik, shafqatsizlik va yovuzlik bilan to‘la edi. Bu qadar azobni u hayotida ko‘rmagan, tasavvur ham qilmagan edi.

U butun tanasi bilan qaltirab, ho‘ngrab yuborishga oz qoldi. Ammo ko‘zlaridagi yosh o‘rnini g‘azab egalladi.

— TAEHYUNG!!! — deya xirillab baqirdi u. — Men seni topaman! Men seni o‘ldiraman! La’nati!!!

U uchun vaqt to‘xtagandek edi. Dunyo qulab, faqat qasos istagi qoldi. Yolg‘iz, qiynalgan va o‘ch olishga qasamyod qilgan yurak — endi orqaga qaytmasdi.

Come back

Bora kompaniya binosining old qismida, kutib olish hududida o'tirar edi. Odamlar tinimsiz kirib-chiqib yurardi. Atrofda dugonalar kulishib suhbat qurayotgan bo‘lsa-da, Borani faqat bir narsa qiynardi: kecha tunda nima bo‘ldi? U boshi bilan chuqur xayollarga g‘arq bo‘lib, vaziyatni eslashga harakat qilardi.

Ammo birdan... eshik ochildi.

Ichkariga besh kishi kirdi. To‘rttasi gavdali, jiddiy va sovuq nigohli erkaklar edi. Ularning oldida esa bir kishi – qora ko‘zoynak taqqan, har qadamida hukmronlik sezilib turadigan odam yurardi. U hech ikkilanmay to‘g‘ri Bora tomon yo‘l oldi.

Bora hali o‘zini o‘nglab ulgurmay, u kishi kelib uning bo‘ynidan mahkam ushladi va siqa boshladi.

— Nima qilyapsiz!? Qo‘yib yubor meni!!!

Erkak kinoyali jilmaydi.
— Demak, sen o‘sha la’nati Taehyungning sevgilisi ekansan-a...

U yonidagi erkakka ishora qildi:
— Tezda Taehyungni bu yerga olib keling.

Yigit bosh irg‘ab zudlik bilan yuqori qavatga qarab yo‘l oldi. Erkak esa cho‘ntagidan qora metalldek sovuq va dahshatli ko‘rinadigan qurolni chiqarib, Boraning peshonasiga tiradi.

Bora qo‘rquvdan nafasini ichiga yutib, qo‘lini ko‘tarishga urindi, lekin qo‘li titray boshladi.

Bir necha daqiqa o‘tgach, xonada og‘ir qadam tovushlari yangradi.

Taehyung paydo bo‘ldi. Uning yuzida – odatdagidek sovuq, ammo kulimsiragan ifoda. U xotirjamlik bilan gap boshladi:

— Oh... qadrdonim, Min Suga!

Suga g‘azabdan titray boshladi. Boraning peshonasiga qurolni qattiqroq bosdi:
— Qasos olish vaqti keldi, Taehyung!

Taehyung kulimsirab yelkasini qisdi:
— Davom et...

— La’nati! Singlimni qanday o‘ldirgan bo‘lsang, men ham SENING sevgilingni xuddi shunday yo‘q qilaman!

Xonada yigitlar, xodimlar, hattoki Mingi ham sokin turib tomosha qilardi. Mingi qo‘lini boshqa erkaknikiga chirmab, hech narsani o‘tkazib yubormaslikka harakat qilardi.

Taehyung yuzini biroz burdi, ovozi tinch, ammo dag‘dag‘ali:
— Tasavvur qilsangchi... Borani o‘ldirgach, kechasi clubda o‘tirganingda yana o‘sha QORA QUTI oldingga keladi. Bu safar ichida kimning boshi bo‘ladi, a?
– Sevgilingniki! Hari, to‘g‘rimi?

Suga bir zumda jim bo‘lib qoldi. Uning nafas olishi og‘irlashdi. Chunki Hari – uning yuragidagi eng katta zaiflik, eng katta muhabbat edi. Suga juda yaxshi bilar edi: endi u o‘zini emas, sevganini himoya qilish uchun kurashishi kerak...

Suga chuqur nafas oldi. Yuragi g‘azab bilan urayotgan bo‘lsa-da, ichida sevgan insoni – Hari uchun hammasini yutishga harakat qilardi. Uning ko‘zlarida olov, ammo lablari titrardi. Bu payt – qasos uchun ayni vaqt edi. Ammo... Muhabbat uni to‘xtatdi.

U labini tishlab, o‘zini zo‘rg‘a ushlab turdi. Ammo ichidagi alam qaynab tashqariga otilib chiqdi:

— Ayshhhhhhhh!!! – deb, butun xonani larzaga solgancha baqirib yubordi.

Taehyung esa kulgancha Borani qo‘lidan tortdi va orqasiga olib o‘tdi.
— Yetarli bu qizga! – dedi u, g‘alabali ohangda.

Shu payt Mingi tezda yondashdi, Borani ehtiyotkorlik bilan tortib oldi va boshqa xonaga olib ketdi.

Taehyung asta Suga tomon yurdi. Uning nigohi sovuq, ammo ovozida hukm sezilardi:

— Suga... faqat unga qo‘l tekkizganing uchun seni shu yerning o‘zida yo‘q qilishim mumkin edi. Ammo... – u jim bo‘lib, yelkasini qisdi, – ...men senga rahm qilaman.

Bu gap Suga uchun so‘nggi tomchi bo‘ldi.

U bir qadam oldinga yurdi, barmog‘i bilan Taehyungni ko‘rsatib baqirdi:

— RAHM!? SEN KIMSAN MENGA RAHM QILADIGAN?! – uning ovozi xarxasha va g‘azabga to‘la edi.
— La’natinglar! Siz hammangiz...!!!

U orqasiga o‘girildi, yonidagilarga buyruq berdi:
— Ketdik bu yerdan!

Ammo chiqib ketar chog‘ida yana bir bor orqasiga qaradi. Ko‘zlari ichida nafrat, yuragida og‘riq bor edi.

— Unutma, Taehyung! – dedi u xirillagan tovushda.
— Keyingi safar uchrashganimizda, SEN mening oyoqlarim ostida yolvorib turgan bo‘lasan!

Suga eshikni sharaqlatib yopdi. Xonada esa sovuq sukunat qoldi.

Taehyung baland ovozda kuldi. Bu kulgi oddiy emas edi – aqldan ozgan, vahshiyona, yurakni titratadigan kulgi edi. Atrofdagilar jim turar, hatto nafas olishga ham jur’at qilmasdi.

Bir lahza o‘tib, u kulishni to‘xtatdi. Ko‘zlari jiddiylik bilan to‘lib, xonadagi har bir odamga tikildi. Uning ovozi xuddi buyruqdek yangradi:

— TOMOSHA TUGADI! HAMMANG ISHINGGA QAYT!!!

Xodimlar darhol tarqala boshlashdi, hech kim bir og‘iz so‘z demas, harakatga kelgan robotlardek harakat qilishardi. Xonada yana sukut o‘rnashdi.

Taehyung orqasiga o‘girilib, xonani tark etmoqchi edi. Ammo o‘sha payt Einu (yangi yordamchi) hech narsadan bexabar holda uning yo‘lini to‘sdi. Ehtiyotkorlik bilan bosh egib, bir qadam oldinga yurdi:

— Janob, bugun kechki bazmingiz bor. – dedi u ohangdor va hurmat bilan.
— Borishingiz shart. Yangi sheriklarimiz bu safar aynan sizni shaxsan taklif qilgan.

Taehyung uning so‘zlarini eshitarkan, bir zum to‘xtadi. Ko‘zlarini yumdi, so‘ng asta kulimsiradi.

— Yangi sheriklar, ha? – dedi u past ovozda, lekin tahdidli ohangda. – tushundim!! Borani tayyorla! U men bilan bazmga boradi

U yo‘lida davom etdi. Asta, lekin og‘ir qadamlarda.

.

.

.

.

.

Episode_9 oz nihoyasiga yetdi. O'z fikringizni qoldirib keting bu men uchun juda muhim❤️‍🔥

.

.

.

.

• 𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋 @bangtan_ff_shop_menu 💙
•𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐑 @bangtan_misu 💗