Oradan bir necha kun o'tdi.

Taehyung va Leora odatdagidek mashg'ulotlarga qatnashar, bo'sh vaqtlarini esa birga o'tkazishardi.

Ularning munosabatlari tobora mustahkamlanib borardi.

Ammo bu baxt hammani ham quvontirmayotgandi.

Kai esa uzoqdan turib ularni kuzatardi.

Bir kuni mashg'ulot tugagach, Kai Taehyungning oldiga keldi.

— Taehyung, bir daqiqang bormi?

— Ha, nima bo'ldi?

Kai atrofga qarab oldi.

— Bir gap aytsam, noto'g'ri tushunma.

Taehyungning qoshi chimirildi.

— Gapir.

Kai bir necha soniya jim turdi.

— Bugun Leorani bir yigit bilan ko'rdim.

Taehyung darhol unga qaradi.

— Kim bilan?

Kai yelkasini qisdi.

— Tanimadim. Balki oddiy tanishidir.

Taehyungning nigohi jiddiylashdi.

— Qayerda ko'rding?

— Sport markazi oldida. Ular kulib gaplashishayotgandi.

Kai beparvo ohangda davom etdi:

— Men shunchaki senga aytdim. Balki hech narsa emasdir...

Shu gapni aytib, Kai ortiga burildi va ketdi.

Taehyung esa joyida qotib qoldi.

Kai aytgan gap uning xayolidan chiqmay qolgandi.

Mashg‘ulot tugagach, Taehyung odatdagidek mashinasida Leorani kutib turardi.

Leora mashinaga o‘tirishi bilan eshikni yopdi.

— Kuttirdimmi?

Taehyung javob bermadi.

U mashinani haydab, bir necha soniya jim qoldi.

So‘ng xotirjam, ammo jiddiy ohangda so‘radi:

— Hozir kim bilan rasmga tushding?

Leora hayron bo‘lib unga qaradi.

— Muxlisim bilan.

Taehyung nigohini yo‘ldan uzmay yana so‘radi:

— Kim dedim?

— Axir aytdim-ku, muxlisim bilan.

Taehyungning jag‘i taranglashdi.

— Erkak edi.

— Ha, u shunchaki rasm so‘radi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Endi erkak muxlislar bilan rasmga tushma.

Leora hayron bo‘lib kulimsiradi.

— Nima? Nega?

Taehyung nihoyat unga qaradi.

— Chunki menga yoqmaydi.

Mashina ichida qisqa sukunat cho‘kdi.

Leora uning gapidan hayron bo‘lsa da, Taehyungning jiddiy nigohi bu hazil emasligini bildirib turardi

Mashina ichida yana sukunat cho‘kdi.

Shu payt Leoraning telefoni jiringlay boshladi.

Ekranda noma'lum raqam ko‘rinardi.

Leora telefonga bir qarab, qo‘ng‘iroqni e'tiborsiz qoldirdi.

Taehyung unga qaradi.

— Ol.

— Hozir kerakmas.

— Ol dedim.

Leora yana boshini chayqadi.

— Keyinroq gaplashaman.

Taehyungning jahli chiqdi.

— Ol dedim!

Leora indamadi.

Shunda Taehyung jahl bilan uning qo‘lidan telefonni sug‘urib oldi va darrov qo‘ng‘iroqqa javob berdi.

— Alo.

Narigi tomondan qiz bolaning quvnoq ovozi eshitildi.

— Leora! Nihoyat olding. Ertaga mashg‘ulotdan keyin uchrashamizmi? Senga aytadigan muhim gapim bor edi.

Taehyung bir lahza jim qoldi.

— ...

Qiz yana so‘radi:

— Leora? Eshityapsanmi?

Taehyung sovuq ohangda javob berdi:

— Bu Leora emas.

Narigi tomondagi qiz ham hayron bo‘lib qoldi.

— Kechirasiz... Unda siz kimsiz?

Taehyung indamay telefonni Leoraning qo‘liga qaytarib berdi.

Taehyung qo‘ng‘iroqni uzgach, mashina ichida og‘ir sukunat cho‘kdi.

U sekin Leoraga qaradi.

— Kim bu?

Leora chuqur nafas oldi.

— Sport markazimizga yaqinda kelgan. Men unga bir nechta mashg‘ulotlar bo‘yicha yordam beryapman.

Taehyungning nigohi o‘zgarmadi.

Leora davom etdi:

— U senga ham muxlis ekanini aytdi.

Taehyung indamay telefonni qo‘lida aylantirdi.

Leora vaziyatni yumshatishga urindi.

— Taehyung, noto‘g‘ri tushunyapsan. Bu yerda boshqa ma'no yo‘q.

Ammo Taehyungning jahli bosilmagandi.

U birdan telefonni butun kuchi bilan old panelga uloqtirdi.

Telefon zarbadan yerga tushdi.

Ekrani chil-chil bo‘lib ketdi.

Mashina ichini og‘ir sukunat qopladi.

Leora qo‘rquv va hayrat bilan singan telefonga qaradi.

— Taehyung... Nima qilding?

Taehyung rulni mahkam ushlagancha, og‘ir nafas oldi.

Uning nigohi hali ham yo‘ldan uzilmagan, jag‘i esa tarang edi.

Taehyung rulni mahkam ushlagancha, sovuq ohangda gap boshladi.

— Eshit meni, Leora.

Leora indamay unga qaradi.

— Bugundan boshlab erkaklar bilan keraksiz yozishmalar ham, aloqalar ham bo‘lmaydi.

Leora qoshlarini chimirdi.

— Nima?

— To‘g‘ri eshitding.

Taehyung bir lahza jim qoldi-da, davom etdi:

— Instagramingni ham, Telegramingni ham menga ulaysan.

Leora hayrat bilan unga tikildi.

— Taehyung...

— Bu hazil emas.

Mashina ichini yana og‘ir sukunat qopladi.

Leora uning yuziga qaradi.

Taehyungning jiddiy nigohidan u bu gaplarni jahl ustida emas, qat'iy aytayotganini tushundi.

Mashina asta sekin Leoraning uyi oldida to‘xtadi.

Bir necha soniya ikkalasi ham indamay o‘tirishdi.

Taehyung sukunatni buzdi.

— Ertadan seni mashg‘ulotga o‘zim olib boraman va o‘zim olib kelaman.

Leora javob bermadi.

Taehyung davom etdi:

— Endi boshqa erkaklar bilan yurishingga ham, mashg‘ulotdan keyin ular bilan qolishingga ham hojat yo‘q.

Leora asta mashina eshigini ochdi.

Uning ko‘ngli og‘rigan, Taehyungning gaplaridan xafa bo‘lgandi.

Taehyung uning bilagidan ushlamoqchi bo‘ldi.

— Leora...

Leora qo‘lini sekin tortib oldi.

U ortiga ham qaramadi.

Indamay mashinadan tushib, uy tomon yurib ketdi.

Taehyung esa uning ortidan uzoq tikilib qoldi.

Leora bu safar na xayrlashdi, na ortiga qaradi.

Bu sukunat Taehyung kutgan har qanday javobdan ham og‘irroq edi.

Shu paytda sport markazining boshqa tomonida Luna mashg‘ulotini tugatib, kiyinish xonasidan chiqayotgan edi.

Koridorda Namjoon bilan to‘qnash kelishdi.

— Salom, dedi Namjoon xotirjam ohangda.

— Salom.

— Mashg‘ulot qanday o‘tdi?

— Yomon emas. Senlarnikichi?

— Bizda ham odatdagidek.

Ikkalasi birga koridor bo‘ylab yurishdi.

Orada qisqa sukunat cho‘kdi.

Namjoon suhbatni davom ettirdi.

— Ertaga dam olish kunimi?

— Yo‘q. Ertalabdan mashg‘ulot bor.

— Demak, yana erta turishga to‘g‘ri keladi.

Luna kulimsiradi.

— Sportchining odati shu.

Namjoon ham yengil kulib qo‘ydi.

— To‘g‘ri.

Ular oddiy tanishlar kabi bir necha daqiqa suhbatlashishdi.

Luna uyiga yetib kelgach, charchagancha eshikni ochib ichkariga kirdi.

Sumkasini divan ustiga qo‘yib, oyoq kiyimlarini yechdi.

Bugun ovqat tayyorlashga umuman holi yo‘q edi.

Shu sabab telefonini olib, ovqat yetkazib berish ilovasi orqali kechki ovqat buyurtma qildi.

Oradan ko‘p o‘tmay eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi.

— Rahmat, dedi Luna buyurtmani olib.

U ovqatini sekin yeb bo‘lgach, idishlarni yig‘ishtirdi.

Ertalab quyoshning mayin nurlari parda orasidan xonaga tushdi.

Soat 07:00.

Budilnik jiringlagach, Luna sekin ko‘zlarini ochdi.

U bir necha soniya karavotda yotgancha shiftga tikildi, so‘ng o‘rnidan turdi.

Derazani ochishi bilan xonaga salqin tong havosi kirib keldi.

Luna chuqur nafas oldi.

— Yangi kun... dedi

Yuzqo‘lini yuvib, tishlarini tozalagach, sport kiyimlarini kiyib tayyorlandi.

Telefoni, suv idishi va sumkasini olib, mashg‘ulotga yo‘l oldi.

Taehyung mashinasini Leoraning uyi oldida to‘xtatdi.

U telefoniga qaradi.

— Keldim.

Xabar yuborildi.

Bir necha daqiqa o‘tdi.

Javob kelmadi.

Taehyung yana qo‘ng‘iroq qildi.

Leora telefonni olmadi.

U mashinadan tushib, eshik qo‘ng‘irog‘ini bosdi.

Oradan biroz o‘tib, eshikni Leoraning onasi ochdi.

— Yaxshimisz?

— Yaxshi raxmat oʻzingiz ham yaxshimsiz? Leora uydami?

Onasi hayron bo‘lib javob berdi:

— Yo‘q, u ancha oldin mashg‘ulotga ketib bo‘ldi.

Taehyungning qoshi chimirildi.

— Ketdimi?

— Ha. Ishim bor, oldinroq chiqaman, deb erta chiqib ketgandi.

Taehyung indamay bosh irg‘adi.

— Tushunarli... Rahmat.

U ortiga burilib, mashinasi tomon yurdi.

Mashinaga o‘tirgach, rulni mahkam ushladi.

"Demak... mendan ataylab qochyapsan."

Uning nigohi tobora sovuqlashib borardi.

Keyingi soniyada mashinani ishga tushirdi va sport markazi tomon yo‘l oldi.

Taehyung mashinani tezlik bilan sport markazi tomon haydadi.

Bir necha daqiqadan so‘ng u markazga yetib keldi.

Mashinadan tushib, to‘g‘ri mashg‘ulot zaliga yo‘l oldi.

Uning nigohi darhol Leorani izlay boshladi.

Ammo...

Leora u yerda yo‘q edi.

Taehyung atrofga yana bir bor razm soldi.

Baribir Leoradan darak yo‘q.

U yaqinroqda turgan murabbiylardan biriga murojaat qildi.

— Kechirasiz, Leorani ko‘rmadingizmi?

Murabbiy bosh chayqadi.

— Yo‘q. U bugun hali kelmadi.

Taehyungning qoshi chimirildi.

— Kelmadimi?

— Yo‘q.

Taehyung telefonini chiqarib, Leoraga yana qo‘ng‘iroq qildi.

Abonent hozircha javob bera olmaydi...

Bu safar uning xavotiri kuchaya boshladi. Va xabar yozdi.

— Leora... Qayerdasan?

4-qism tugadi

ff by:Leora
@thvfxl

Sport markazining koridori odatdagidek gavjum edi.

Luna shoshilib burilganida, tasodifan kimningdir yelkasiga urilib ketdi.

Qo‘lidagi suv idishi yerga tushib ketdi.

— Yoʻlingizga qarasangiz bo‘lmaydimi? dedi Luna jahli chiqib.

Qarshisidagi yigit ham norozi ohangda javob berdi:

— Avval o‘zingiz qayerga yugurayotganingizga qarang.

Luna qoshlarini chimirdi.

— Menmi? Siz yo‘limni to‘sib turibsizku.

Yigit kulimsiradi.

— Ishonchingiz baland ekan.

— Chunki aytayotgan gapim to‘g‘ri.

Ikkalasi bir biriga tikilib qolishdi.

Atrofdagi sportchilar ham ularning tortishayotganini kuzata boshlashdi.

Shu payt yonidan o'tayotgan Taehyung kulib dedi:

— Sizlar hali tanish emasmidingiz?

Luna hayron bo‘lib Taehyungga qaradi.

— Yo‘q.

Taehyung yigitning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.

— Luna, tanishib qo‘y. Bu mening do‘stim Namjoon.

Namjoon qo‘lini cho‘ntagiga solgancha bosh irg‘adi.

— Demak, birinchi taassurotimiz unchalik yaxshi bo‘lmadi.

Luna ham beparvo ohangda javob berdi:

— Men ham shuni aytmoqchi edim.

Koreyaga qaytganlariga bir hafta bo‘lgandi.

Taehyung va Leora mashg‘ulotlarini odatdagidek davom ettirishardi.

Bir kuni ikkalasining menejerlariga bir vaqtda qo‘ng‘iroq bo‘ldi.

— Salom. Sizlar bilan muhim masalada uchrashmoqchimiz.

Bir necha soatdan keyin Taehyung va Leora menejerlari bilan uchrashuv xonasiga kirishdi.

Xonada ularni dunyoga mashhur Nike brendi vakillari kutib turishardi.

Vakillardan biri tabassum bilan so‘z boshladi:

— Avvalo, xalqaro chempionatdagi g‘alabangiz bilan tabriklaymiz.

— Rahmat, — dedi Taehyung va Leora.

Vakil stol ustiga ikkita papka qo‘ydi.

— So‘nggi paytlarda sizlar nafaqat sportdagi yutuqlaringiz, balki butun dunyoda katta qiziqish uyg‘otayotgan juftlik sifatida ham e'tibor markazidasiz.

Leora hayron bo‘lib Taehyungga qaradi.

Vakil davom etdi:

— Shu sababli Nike sizlarni yangi global sport kampaniyamizning rasmiy elchilari va reklama modellari sifatida taklif qilmoqchi.

Taehyung tabassum qildi.

— Bu biz uchun katta sharaf.

Leora esa quvonchini yashira olmadi.

— Rostdanmi?

Uning ko‘zlari quvonchdan porlab ketdi.

— Men Nike brendini bolaligimdan juda yaxshi ko‘raman. Bir kun kelib shu brend bilan ishlashni orzu qilardim. Sevimli brendim.

— Demak, orzuingiz bugun ushaldi.

Leora hayajon bilan bosh irg‘adi.

— Bunday taklifni kutmagandik.

— Demak, rozisizlarmi?

Leora Taehyunga qaradi.

Taehyung ikkilanmay javob berdi.

— Albatta.

— Biz mamnuniyat bilan rozimiz.

Vakillar o‘rinlaridan turib, ikkalasi bilan qo‘l berib ko‘rishishdi.

Shu tariqa Taehyung va Leora dunyoga mashhur Nike brendining yangi global reklama kampaniyasi uchun rasmiy yuzlarga aylanishdi.

Kechqurun chempionatdagi g‘alaba sharafiga Seuldagi eng hashamatli restoranlardan birida maxsus ziyofat tashkil qilindi.

Restoranga sportchilar, murabbiylar, homiylar va jurnalistlar birin-ketin kirib kelishardi.

Bir payt zal eshigi ochildi.

Ichkariga Taehyung va Leora yonma-yon kirib kelishdi.

Taehyung klassik qora kostyumda, Leora esa nafis kechki libosda edi.

Ular restoranga kirishi bilan zaldagi ko‘pchilikning nigohi ularga qaratildi.

— Ular kelishdi...

Jurnalistlar darhol kameralarini ko‘tarishdi.

Fotoapparatlar ketma ket chaqnay boshladi.

Taehyung va Leora bir biriga kulimsirab qarashdida, mehmonlarni tabriklab zal ichkarisiga qarab yurishdi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tdi.

Restoran eshigi yana ochildi.

Bu safar ichkariga Luna kirib keldi.

U nafis kechki libosda, odatdagidan ham chiroyli ko‘rinardi.

Zaldagilar bir lahza unga qarab qolishdi.

— Luna...

Jurnalistlar yana kameralarini unga qaratishdi.

Kameralar chaqnashi yana butun zalni to‘ldirdi.

Luna mayin tabassum bilan barchaga salom berdi va sekin ichkariga qarab yurdi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tdi.

Restoran eshigi yana ochildi.

Bu safar ichkariga Namjoon kirib keldi.

U qora klassik kostyumda juda salobatli ko‘rinardi.

Zaldagi mehmonlar unga qarab tabassum qilishdi.

Jurnalistlar darhol kameralarini unga qaratishdi.

Namjoon xotirjam tabassum bilan jurnalistlarga bosh irg‘ab salom berdi.

So‘ng sekin zal ichkarisiga qarab yurdi va sportchilar o‘tirgan stol tomon yo‘l oldi.

Barcha mehmonlar asta sekin o‘z joylarini egallay boshlashdi.

Taehyung va Leora o‘tirishdi.

Luna ham ularning stoliga kelib joy oldi.

Ko‘p o‘tmay Namjoon ham kelib, qarama-qarshi tomondagi bo‘sh stulga o‘tirdi.

Bir necha daqiqadan so‘ng barcha sportchilar, murabbiylar va mehmonlar stol atrofida jam bo‘lishdi.

Zalda yoqimli musiqa yangrar, ofitsiantlar taomlarni tortishni boshlashardi.

Chempionatdagi g‘alabani nishonlash uchun tashkil etilgan hashamatli kecha rasman boshlandi.

3- qism tugadi.

ff by:Leora
@thvfxl

Chempionat tugaganidan keyin barcha sportchilar mehmonxona bog‘ida tashkil qilingan kichik bayramga yig‘ilishgandi.

Kimdir kulardi, kimdir suratga tushardi, yana kimdir ertangi parvoz haqida gaplashardi.

Leora esa biroz shovqindan uzoqlashib, favvora yonidagi o‘rindiqqa borib o‘tirdi.

Oradan ko‘p o‘tmay Taehyung ham uning yoniga keldi.

— Bu yerda ekansan.

Leora kulimsiradi.

— Shovqin yoqmayapti.

— Menga ham.

Taehyung uning yoniga o‘tirdi.

Bir necha daqiqa ikkalasi ham jim qoldi.

Leora sekin dedi:

— Bilasanmi... Amerikaga kelayotganimizda seni faqat televizordan taniyardim.

Taehyung kulib qo‘ydi.

— Men ham seni "Koreyaning oltin qizi" deb bilardim.

Leora boshini egdi.

— Hammasi shunchalik tez o‘zgardiki...

Taehyung uning yuziga tikildi.

— Leora...

— Hmm?

— Agar shu chempionat bo‘lmaganida, balki hech qachon bunchalik yaqin bo‘lmasdik.

Leora uning ko‘zlariga qaradi va mayin kulimsiradi.

— Bilasanmi... men sevgan insonimni shunchalik qisqa vaqt ichida uchrataman, deb hech qachon o‘ylamagandim.

Taehyung uning gapidan kulib yubordi.

— Men ham. Lekin taqdir bizni bir samolyotga, bir mehmonxonaga va bir chempionatga olib keldi.

U bir lahza jim qoldi.

— Va men bundan afsuslanmayman.

Leora bosh irg‘adi.

— Men ham.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Chunki... men seni sevib qoldim.

Leoraning yuragi tez urdi.

U bir necha soniya indamay Taehyungga qarab turdi.

— Rostini aytsam... men ham senga aynan shu gapni aytmoqchi edim.

Taehyungning yuzida samimiy tabassum paydo bo‘ldi.

— Koreyaga qaytganimizdan keyin bir iltimosim bor.

— Qanaqa?

— Munosabatlarimizni yashirmaylik hammaga ochiqchasiga aytaylik.

Leora ikkilanmadi.

— Yashirmaymiz.

— Demak...

— Koreyaga qaytamiz va hammaga aytamiz.

Taehyung qo‘lini uzatdi.

— Kelishdikmi?

Leora uning qo‘lini ushlab, kulimsiradi.

— Kelishdik.

Ertasi kuni ertalab barcha sportchilar Amerikadan Koreyaga qaytish uchun aeroportga yo‘l olishdi.

Chempionatdagi g‘alaba sabab ularning kayfiyati a’lo edi.

Bir necha soatdan so‘ng samolyot Incheon xalqaro aeroportiga qo‘ndi.

Samolyot eshigi ochilishi bilan tashqaridan muxlislarning baland qarsaklari va qichqiriqlari eshitildi.

Taehyung!
Leora!
Namjoon!
Luna!

Aeroportning chiqish qismi jurnalistlar, operatorlar va muxlislar bilan to‘lib ketgandi.

To‘rttala sportchini chempion sifatida tantanali kutib olishayotgandi.

Taehyung va Leora bir biriga qisqa nigoh tashlashdi.

Hech narsa demasalar ham, ikkalasi ham Amerikada bergan va’dalarini eslashardi.

"Koreyaga qaytgach, munosabatlarimizni hammaga aytamiz."

Ammo ular buning uchun mos vaqtni kutishga qaror qilishdi.

Bugun esa ularni faqat bitta narsa kutardi...

Chempionlar sifatidagi tantanali kutib olish.

Koreyaga qaytganidan bir necha soat o'tib, barcha chempion sportchilar uchun maxsus matbuot anjumani tashkil qilindi.

Zal jurnalistlar, kameralar va muxlislar bilan to'lgan edi.

Sahnaning old qatorida Taehyung, Leora, Luna va Namjoon o'tirishardi.

Jurnalistlar navbatma-navbat savollar berishardi.

— Taehyung, bu galgi chempionlik siz uchun nimani anglatadi?

— Faoliyatingizdagi navbatdagi rejalaringiz qanday?

Taehyung barchasiga xotirjam javob berdi.

Suhbat yakunlanayotgan paytda u mikrofonni yana qo'liga oldi.

— Kechirasiz... Men yana bir gap aytmoqchiman.

Zaldagi hamma birdan jim bo'ldi.

Kameralar yana Taehyungga qaratildi.

Taehyung Leoraga qaradi.

Leora ham uning nigohini tushundi va sekin o'rnidan turdi.

Taehyung uning yoniga kelib, qo'lidan ushladi.

Zalda shovqin ko'tarildi.

Jurnalistlar ketma-ket suratga ola boshlashdi.

Taehyung mikrofon oldiga yaqinlashdi.

— Men bugun faqat chempionlik haqida gapirishni xohlamayman.

U Leoraning qo'lini mahkamroq ushladi.

— Hayotimdagi eng qadrli insonni ham tanishtirmoqchiman.

Leora unga qarab mayin jilmaydi.

— Ha... Biz bir-birimizni sevamiz.

Taehyung davom etdi:

— Amerikadagi chempionat davomida bir-birimizni yanada yaqindan tanidik. Koreyaga qaytgach, munosabatlarimizni yashirmaslikka qaror qildik.

— Shuning uchun bugun buni hammangiz bilan bo'lishishni xohladik.

Bir lahza zal jim bo'lib qoldi.

Oradan soniyalar o'tmay jurnalistlarning savollari va kameralarning chaqnashi butun zalni to'ldirdi.

Taehyung esa Leoraning qo'lini qo'yib yubormadi.

Endi ularning sevgisi butun Koreyaga ma'lum bo'lgandi.

Matbuot anjumani tugagach, Taehyung va Leora zaldan chiqishdi.

Ammo jurnalistlar ularni yana to‘xtatishdi.

— Taehyung! Leora!

Ikkalasi ortiga burilishdi.

Jurnalistlardan biri tabassum bilan dedi:

— Avvalo, munosabatingizni e'lon qilganingiz bilan tabriklaymiz.

— Rahmat, — dedi Taehyung.

Boshqa jurnalist qo‘lidagi kamerani ko‘rsatib so‘radi:

— Agar qarshi bo‘lmasangiz... sevishgan juftlik sifatidagi ilk rasmiy suratingizni olsak bo‘ladimi?

Taehyung Leoraga qaradi.

Leora mayin kulib bosh irg‘adi.

— Albatta.

Fotograflar darhol kameralarini tayyorlashdi.

— Iltimos, bir-biringizga yaqinroq turing.

Taehyung Leoraning yoniga kelib turdi.

Jurnalist kulib dedi:

— Juda yaxshi... Endi bir-biringizga qarang.

Taehyung Leoraga qaradi.

Leora ham unga qarab kulimsiradi.

Krak! Krak! Krak!

Kameralar ketma-ket chaqnay boshladi.

— Ajoyib! Rahmat! Bu sizlarning munosabatlaringiz e'lon qilingandan keyingi ilk rasmiy suratingiz bo‘ladi.

Taehyung va Leora bir-biriga kulib qarashdi. Endi ularning sevgisi nafaqat o‘zlariga, balki butun Koreyaga ham ma'lum edi.

Ertasi kuni sportchilar mashg‘ulot markazida yana uchrashishdi.

Taehyung koridor bo‘ylab ketayotganida, orqasidan tanish ovoz eshitildi.

— Kim Taehyung!

Taehyung ortiga qaradi.

— Kai.

Kai kulib uning oldiga keldi va qo‘l uzatdi.

— Tabriklayman.

Taehyung uning qo‘lini siqdi.

— Rahmat.

Kai kulimsirab dedi:

— Amerikadan yana chempion bo‘lib qaytding.

— Rahmat.

— Basketbolda butun Koreyaning eng mashhur sportchisi bo‘lding.

U biroz to‘xtab, kinoyali kuldi.

— Endi esa Leoradek qiz ham sen bilan.

Taehyungning yuzida tabassum paydo bo‘ldi.

— Ha.

— Omading juda kelibdi, do‘stim.

Kai uning yelkasiga qoqdi.

— Chempionlik, shon-shuhrat... endi esa sevgi.

Taehyung xotirjam javob berdi:

— Buning uchun minnatdorman.

— Baxting uzoq davom etsin...

Kai shunday deb kuldi.

Ammo Taehyung uning tabassumi ortida qanday niyat yashiringanini hali bilmasdi.

Tonggi quyosh nurlari Seul shahrini yoritib ulgurgan, ammo aeroport allaqachon odamlar bilan gavjum edi. Bugun oddiy kun emasdi. Janubiy Koreyaning turli sport yo'nalishlaridagi eng kuchli sportchilari Amerikada bo'lib o'tadigan xalqaro chempionatga jo'nab ketishardi.

Ular orasida butun Koreya faxri sanalgan mashhur basketbolchi Kim Taehyung ham bor edi.

Taehyung oddiy basketbolchi emasdi. U professional ligada o'ynar, har bir o'yini minglab muxlislar tomonidan stadionda, millionlab insonlar tomonidan esa televizor orqali tomosha qilinardi. Uning ismi nafaqat Koreyada, balki boshqa davlatlarda ham mashhur edi.

Aeroport tashqarisida muxlislar uning ismini baland ovozda chaqirishar, qo'llarida plakatlar va sovg'alar bilan kutib turishardi.

— Taehyung! Bu yoqqa qarang!
— Omad tilaymiz! Oltin medal bilan qayting!

Taehyung odatdagidek muloyim tabassum bilan ularga qo'l silkib, ichkariga kirdi.

Oradan ko'p o'tmay boshqa sportchilar ham yetib kelishdi.

Taekvondo bo'yicha Koreya chempioni Leora.

Beysbol bo'yicha chempion Luna.

Futbol bo'yicha chempion Namjoon.

Ularning har biri o'z sportida mashhur edi. Televizorda intervyulari tez-tez namoyish etilar, muxlislar esa ularni yaxshi tanishardi.

Taehyung Leorani bir necha bor televizorda ko'rgan. Leora ham Taehyungning o'yinlarini ko'p kuzatgan. Ammo ular shu paytgacha hech qachon yuzma-yuz uchrashib, gaplashishmagandi.

Bir necha daqiqadan so'ng barcha sportchilar Amerikaga uchadigan samolyotga chiqishdi.

Taehyung o'z joyini topib o'tirdi. Birozdan keyin yonidagi o'rindiqda kimdir to'xtadi.

— Kechirasiz... Bu mening joyim ekan.

Taehyung boshini ko'tardi.

Qarshisida televizor orqali ko'p marta ko'rgan qiz Leora turardi.

Bir lahza ikkalasi ham bir-biriga qarab qoldi.

— Demak, nihoyat tanishdik, dedi Taehyung kulimsirab.

Leora ham mayin tabassum qildi.

— Ha... Nihoyat.

Samolyot hali havoga ko'tarilmagan bo'lsa ham, ularning ilk suhbati allaqachon boshlangandi...

Samolyotning biznes klass qismida Namjoon deraza yonida o'tirar, qo'lidagi planshetda bo'lajak raqib jamoalarning o'yinlarini diqqat bilan kuzatayotgandi. Futbol uning uchun shunchaki sport emas, butun hayoti edi.

Orqa tomonda esa Luna beysbol qo'lqopini qo'liga olib, indamay o'tirardi. U musobaqadan oldin doim yolg'iz qolishni afzal ko'rardi. Atrofdagilar bilan suhbatlashish o'rniga, xayolan bo'lajak o'yinlarini tasavvur qilardi.

Samolyotda deyarli hamma bir-birini taniydi. Axir ularning barchasi Koreyaning eng mashhur sportchilari edi. Ammo mashhurlik hali do'stlik degani emasdi.

Har kimning nigohi oldinda kutayotgan xalqaro chempionatda, yuragi esa g'alaba orzusida edi.

1-qism
ff by:Leora
@thvfxl

Oradan bir necha hafta o'tdi.

Jungkookga noma'lum odam uchrashuv tayinladi.

Eski omborga yetib kelganida, u yerda qo'llari bog'langan bir erkak o'tirardi.

— Men... Taehyungning sobiq odamman, dedi u. Siz bilgan haqiqat yolg'on edi.

Jungkook jiddiy qaradi.

— Gapir.

— O'sha operatsiya kuni Taehyungning ukasini siz o'ldirmagansiz. Men pul uchun uni sotdim. Uni otgan ham men edim. Aybni esa sizning ustingizga ag'darib, qochib ketgandim.

Shu payt ombor eshigi ochildi.

Ichkariga Kim Taehyung kirib keldi.

U hammasini eshitdi.

Bir necha soniya hech kim gapirmadi.

Taehyung asta Jungkook oldiga keldi.

— Shuncha yil... men noto'g'ri odamdan qasos olibman.

Jungkook indamay turardi.

— Leora va oilangga yetkazgan azobim uchun afsusdaman.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— O'tmishni o'zgartira olmaymiz. Lekin bugun bu dushmanlikni tugatishimiz mumkin.

Taehyung qo'lini uzatdi.

— Bugundan boshlab sen mening dushmanim emassan.

Jungkook ham uning qo'lini siqdi.

Sobiq xoin politsiyaga topshirildi.

Taehyung esa barcha noqonuniy ishlarini to'xtatishga qaror qildi. U o'z odamlarini tarqatib yubordi va ukasining xotirasi uchun halol hayot boshlashni tanladi.

Oradan bir yil o'tdi.

Leora, Jungkook, Yoonso va J-Hope birga dengiz boʻyida suhbatlashib o'tirishardi.

Uzoqroqda esa Taehyung ukasining qabri yoniga oq gullar qo'ydi.

— Men nihoyat haqiqatni bildim.

U ortiga o'girilib, quyosh nuri tomon sekin yurib ketdi.

Bu safar uning qalbida na nafrat, na qasos bor edi.

Faqat yangi hayot boshlash umidi...

Oradan vaqt o‘tdi. Chhve Jungkook o‘zining jasorati, fidoyiligi va ko‘plab insonlarni himoya qilgani uchun taqdirlandi. Unga “General-polkovnik” unvoni berildi. Jungkook endi mamlakatdagi eng yuqori martabali va eng kuchli politsiya rahbarlaridan biri edi. Uning nomi adolat va jasorat timsoliga aylandi.

Kechqurun quyosh ufqqa asta botayotgan edi. Kema sokin dengiz uzra sekin suzib borar, mayin shamol Yoonsoning sochlarini hilpiratardi. To'lqinlarning yoqimli shovqini ikkisiga ham xotirjamlik bag'ishlardi.

J-Hope Yoonsoning qo'lidan sekin ushladi.

— Yoonso... menga bir daqiqa quloq sol.

Yoonso unga tabassum bilan qaradi.

J-Hope cho'ntagidan kichkina kulrang qutichani chiqardi. Uni sekin ochganda, ichida nafis kumush uzuk yarqirab turardi

— Seni birinchi marta ko'rganimda, hayotim bunchalik o'zgarishini tasavvur ham qilmagandim. Sen kulganingda men ham kulardim. Sen xafa bo'lsang, go'yo butun dunyo qorong'ilashib ketgandek bo'lardi.

U bir lahza jim qoldi.

— Seni o'g'irlashganlarida esa... har soniya seni yo'qotishdan qo'rqdim. O'shanda tushundimki, sensiz yashashni tasavvur ham qila olmayman.

U Yoonsoning qo'llarini mahkamroq ushladi.

— Sen mening eng katta baxtimsan. Eng qadrli insonimsan. Agar yana ming marta tanlash imkonim bo'lsa ham, har safar seni tanlardim. Chunki yuragim faqat seni sevadi.

Yoonsoning ko'zlaridan yosh oqib tushdi.

J-Hope uzukni qo'liga oldi.

— Bu senga bergan va'dam. Qanday kun kelmasin, qo'lingni hech qachon qo'yib yubormayman. Seni umr bo'yi sevaman, asrayman va har doim yoningda bo'laman.

— Men ham seni juda yaxshi ko'raman, J-Hope, dedi Yoonso ko'z yoshlarini artib.

J-Hope uzukni uning barmog'iga taqdi.

Yoonso uni mahkam quchoqladi.

Shu payt kemaning narigi tomonida turgan Leora va Jungkook bu manzarani ko'rib kulimsirashdi.

Jungkook sekin dedi:

— Endi singlimni xotirjam senga ishonaman.

J-Hope Yoonsoning qo'lini qo'yib yubormasdan javob berdi:

— Men uni umr bo'yi baxtli qilaman. Bu mening eng katta va'dam.

Kema ufq sari suzishda davom etardi. Quyosh dengiz bag'riga singib borar, osmonni oltin rangga bo'yardi. To'lqinlar esa go'yo ularning sevgisiga hamohang kuy chalayotgandek mayin shovullardi.

𝐓𝐇𝐄 𝐄𝐍𝐃.

DETEKTIV CHHVE fanficini oxirigacha o'qiganingiz, qo'llab quvvatlaganingiz va qahramonlar bilan birga quvonganingiz hamda qayg'urganingiz uchun barchangizga chin qalbimdan rahmat aytaman.

Keyingi fanficlarda yana uchrashguncha.

ff by: Leora
@thvfxl

J-Hope telefonni sekin pastga tushirdi.

— "Agar Yoonso tirik qolishini istasangiz, bu safar Jungkook emas... Leora yolg'iz keladi."

Xonada hech kim gapirmadi.

Leora chuqur nafas oldi.

— Men boraman.

— Yo'q! Jungkook keskin javob berdi.

— Aka, ular meni chaqiryapti.

— Men seni yolg'iz yubormayman.

J-Hope ham gapga qo'shildi.

— U yolg'iz bormaydi. Biz yashirincha kuzatamiz.

Jungkook bir necha soniya o'ylab turdi va oxiri bosh irg'adi.

Bir soatdan keyin...

Eski zavod.

Leora yolg'iz kirib bordi.

Atrof jimjit edi.

— Men keldim! dedi u.

Shu payt qorong'ilik ichidan tanish ovoz eshitildi.

— Vaqtingda kelding.

Kim Taehyung asta oldinga chiqdi.

Leora unga tikilib qoldi.

— Yoonso qayerda?

Taehyung unga bir necha soniya tikilib turdi.

— Men va'damni buzmayman.

U qo'li bilan yon tomonni ko'rsatdi.

Temir eshik sekin ochildi.

Ichkaridan Yoonso chiqdi.

Uning qo'llari bog'langan bo'lsa ham, sog'-omon edi.

— Leora opa...

Leora ko'zlariga ishonmadi.

— Yoonso!

U yugurib borib singlisini quchoqladi.

Ko'zlaridan yosh oqib ketdi.

— Seni juda sog'indim...

Yoonso ham yig'lab yubordi.

— Men ham...

Shu payt yashirinib turgan Jungkook yugurib chiqdi.

U bir zumda arqonlarni yechib tashladi.

— Yaxshimisan?

Yoonso boshini qimirlatdi.

— Ha... aka.

Jungkook singlisini mahkam bag'riga bosdi.

— Endi hammasi tugadi.

Shu payt J-Hope ham yugurib keldi.

Yoonso uni ko'rishi bilan ko'zlari yoshlanib ketdi.

— J-Hope...

J-Hope hech narsani o'ylamasdan uni quchoqladi.

— Men seni yo'qotdim deb o'yladim...

Yoonso ham uni mahkam bag'riga bosdi.

— Men ham...

Bu manzarani ko'rgan Jungkook hammasini tushundi.

U sekin kulimsiradi.

— Demak, shuning uchun bunchalik xavotirlangan ekansan.

J-Hope biroz xijolat bo'ldi.

— Ha... Men Yoonsoni sevaman.

Yoonso ham sekin bosh irg'adi.

— Biz bir necha oydan beri uchrashyapmiz.

Leora kulib yubordi.

— Demak, buni hammadan yashirib yurgan ekansizlar.

Jungkook birdan atrofga qaradi.

— Taehyung qani?

Hamma ortiga o'girildi.

Lekin u allaqachon ketgandi.

Faqat yerda qora konvert qolgan edi.

Jungkook uni ochdi.

Ichida bitta jumla yozilgan edi:

"Men aytganimdek, unga hech kim tegmadi. Bizning hisobimiz esa hali tugamagan."

— Kim Taehyung.

Jungkook qog'ozni mushtiga qisdi.

— Keyingi safar seni albatta tutaman.

Leora esa Yoonsoning qo'lidan ushladi.

— Ketdik... Uyga qaytamiz.

To'rtovlari zavodni tark etishdi.

Mashina Seul ko'chalari bo'ylab harakatlanarkan, Yoonso nihoyat oilasi bag'riga qaytgandi.

Shu tariqa Yoonsoning o'g'irlanishi bilan bog'liq voqea yakunlandi.

Ammo Jungkook yaxshi bilardi...

Kim Taehyung bilan bo'lgan urush endigina boshlangandi.

Universitetdagi darslar odatdagidek davom etardi.

Leora auditoriyaga kirib, bo'sh partalardan biriga borib o'tirdi. Oradan ko'p o'tmay, uning yoniga guruh sardori Junho keldi.

— Biroz surilasizmi? dedi u muloyimlik bilan.

— Ha, albatta, dedi Leora biroz joy bo'shatib.

Junho uning yoniga o'tirdi.

O'sha kuni yana Speaking darsi edi.

O'qituvchi sinfga nazar tashlab:

— Speaking kitoblarini kutubxonadan olib kelinglar, — dedi.

Junho o'rnidan turib, butun guruh uchun kitoblarni olib keldi. Faqat o'ziga kitob olmadi, chunki uning shaxsiy kitobi bor edi.

U kitoblardan birini Leoraning oldiga qo'ydi.

— Mana, foydalaning.

— Rahmat, dedi Leora tabassum qilib.

Kitob mutlaqo yangi bo'lgani uchun sahifalari o'z-o'zidan yopilib qolaverardi. Leora bir qo'li bilan yozar, ikkinchi qo'li bilan esa kitobni ochiq ushlab turishga harakat qilardi.

Buni sezgan Junho indamay telefonini olib, kitobning bir chetiga qo'ydi. Telefon og'irlik qilgani uchun kitob endi yopilmay turardi.

Leora unga qarab kulimsiradi.

— Rahmat.

— Arzimaydi, dedi Junho.

Bir ozdan so'ng o'qituvchi:

— Kim tayyor bo'lsa, chiqib speech aytsin, dedi.

Leoraning navbati kelgach, u o'rnidan turdi.

Junho darrov stolini orqaga surib, unga bemalol o'tishi uchun yo'l ochib berdi.

— Marhamat, dedi u.

Leora minnatdorlik bilan bosh irg'ab, doska oldiga chiqdi va tayyorlagan speechini ishonch bilan aytib berdi.

Nutqini tugatib, joyiga qaytganida Junho tabassum bilan unga qaradi.

— Zo'r gapirdingiz.

Bu oddiygina maqtov Leorani xursand qildi.

— Rahmat, dedi va darsni davom ettirdi.

Universitetdagi darslar kundan-kunga qiziqarli o'tardi. Leora ham darslarda juda faol bo'lib, o'qituvchilarning savollariga ishonch bilan javob berardi. Shu sabab ko'pchilik o'qituvchilar uni yaxshi tanib qolishgandi.

Darslar tugagach, Leora kvartiraga qaytdi.

Xonaga kirishi bilan xonadoshlari uni kutib o'tirganini ko'rdi.

— Leora, bugun kechki ovqatga ramyeon qilmoqchimiz. Nima deysan? — dedi qizlardan biri.

Leoraning ko'zlari chaqnab ketdi.

— Ooo... ramyeonmi? Joni dilim! Albatta, roziman! dedi u quvonib.

Qizlar kulib yuborishdi.

— Unda bo'lmasa, hammamiz birga tayyorlaymiz.

— Bo'ladi! dedi Leora yenglarini shimarib.

Shu tariqa besh dugona oshxonaga yo'l olishdi. Birgalikda ovqat tayyorlashar, kulishar va turli mavzularda suhbatlashishardi. Kvartirani esa ramyeonning ishtahani ochadigan hidi tutib ketgandi. Bu kichik kechki ovqat ularning do'stligini yanada mustahkamlab borayotgandi.

Oradan kunlar o'tar ekan, Leora bilan xonadoshlari bir-birlariga juda yaqin bo'lib ketishdi.

Deyarli har kuni kechqurun ular kvartira yaqinidagi do'kondan Pepsi va turli yeguliklar sotib olib, tashqariga chiqishardi.

Kechki shabada ostida uzoq suhbatlashish, kulish va kun davomida bo'lgan qiziqarli voqealarni bir-birlariga aytib berish odatga aylanib qolgandi.

Ba'zan esa telefon yoki noutbukni olib chiqib, birgalikda qo'rqinchli filmlar tomosha qilishardi. Filmning eng hayajonli joylarida kimdir baqirib yuborar, yana kimdir qo'rqqanidan dugonasining qo'lidan mahkam ushlab olar edi.

Shunday lahzalar ularning do'stligini yanada mustahkamlab, yangi shahardagi hayotini yanada mazmunli va unutilmas qilardi.

Jismoniy tarbiya darsi boshlandi.

Leora sport zalida turardi. Shu payt uning yoniga guruh sardori Junho keldi.

— Leora, guruh uchun bir trend video olmoqchimiz. Yordam berasizmi? Sizning didingiz juda yaxshi ekan, — dedi u.

Leora biroz hayron bo'ldi.

— Menmi? Mayli, bo'ladi, — dedi kulimsirab.

Junho telefonini chiqarib, onlayn kiyimlar do'konini ochdi.

— Erkaklar uchun kiyimlar ko'ryapman. Shulardan bittasini tanlab bering. Men sizning didingizga mos kiyinmoqchiman, — dedi u.

Leora bunday gapni kutmagani uchun hayratda qoldi.

— Rostdanmi? — dedi kulib.

— Ha.

Leora telefonni olib, rasmlarni birma-bir ko'zdan kechirdi va o'ziga yoqqan kiyimni tanlab berdi.

— Mana, menga shu yaxshi ko'rindi.

Junho mamnun bo'lib bosh irg'adi.

— Rahmat.

Bir necha daqiqadan so'ng u yana gap boshladi.

— Aytgancha, men sizning qiziqishlaringiz haqida ham biroz bilib oldim. Men sizni qiziqishlaringizni hurmat qilaman.

Leora hayron bo'lib unga qaradi.

— Qanaqasiga?

— BTSni yoqtirishingizni bildim. Shu sabab ular haqida ancha ma'lumot o'qidim. Yana dramalarni ham ko'rishingizni bilaman.

Shundan so'ng Junho BTS haqida bilganlarini birma-bir ayta boshladi.

Leora indamay tinglab turardi.

"Voy... Men o'zim fanat bo'lsam ham buncha ma'lumotni bilmas ekanman..." deb ichida hayratlandi.

Junhoning BTS haqidagi bilimlari hatto Leoranikidan ham ko'proq edi. Bu esa Leorani yanada hayron qoldirdi.

Junho bir muddat jim turdi. So'ng biroz ikkilanib so'radi:

— Bilasizmi... men doim ham chiroyli kiyinolmayman. Sizga chiroyli kiyinadigan, ayniqsa koreys uslubida kiyinadigan yigitlar yoqadimi? Menimcha, ular sizning didingizga mos bo'lsa kerak.

Leora kulimsirab unga qaradi.

— Men hech qachon odamni kiyimiga qarab baholamayman. Men uchun insonning fe'l-atvori va muomalasi muhimroq.

Bu javobni eshitgan Junho beixtiyor tabassum qildi. Uning ko'zlarida yengillik sezildi.

Leora ham kulib qo'ydi.

Ular suhbatlashib turgan paytda, sport zalining narigi tomonida Taehyung turardi.
Uning nigohlari bir necha daqiqadan beri Leora bilan Junho tomondan uzilmayotgandi. Yuzidagi sokin ifoda asta-sekin o'zgardi. Qoshlari bilinar-bilinmas chimirildi, jag'ini qattiqroq qisdi.
Negadir u biroz asabiylashgandek, kayfiyati ham buzilgandek ko'rinardi. Nigohini ulardan uzishga harakat qilsa ham, beixtiyor yana Leora bilan Junho tomonga qarab qolardi.
Buni esa na Leora, na Junho payqagandi. Faqat Taehyungning o'zigina ichida nimadir bezovta qilayotganini his etardi.

Uchunchi qismni o‘qiganingiz uchun katta rahmat!

Fanfic by: Leora
@thvfxl

Universitetdagi darslar odatdagidek davom etardi.

Leora auditoriyaga kirib, bo'sh partalardan biriga borib o'tirdi. Oradan ko'p o'tmay, uning yoniga guruh sardori Junho keldi.

— Biroz surilasizmi? dedi u muloyimlik bilan.

— Ha, albatta, dedi Leora biroz joy bo'shatib.

Junho uning yoniga o'tirdi.

O'sha kuni yana Speaking darsi edi.

O'qituvchi sinfga nazar tashlab:

— Speaking kitoblarini kutubxonadan olib kelinglar, — dedi.

Junho o'rnidan turib, butun guruh uchun kitoblarni olib keldi. Faqat o'ziga kitob olmadi, chunki uning shaxsiy kitobi bor edi.

U kitoblardan birini Leoraning oldiga qo'ydi.

— Mana, foydalaning.

— Rahmat, dedi Leora tabassum qilib.

Kitob mutlaqo yangi bo'lgani uchun sahifalari o'z-o'zidan yopilib qolaverardi. Leora bir qo'li bilan yozar, ikkinchi qo'li bilan esa kitobni ochiq ushlab turishga harakat qilardi.

Buni sezgan Junho indamay telefonini olib, kitobning bir chetiga qo'ydi. Telefon og'irlik qilgani uchun kitob endi yopilmay turardi.

Leora unga qarab kulimsiradi.

— Rahmat.

— Arzimaydi, dedi Junho.

Bir ozdan so'ng o'qituvchi:

— Kim tayyor bo'lsa, chiqib speech aytsin, dedi.

Leoraning navbati kelgach, u o'rnidan turdi.

Junho darrov stolini orqaga surib, unga bemalol o'tishi uchun yo'l ochib berdi.

— Marhamat, dedi u.

Leora minnatdorlik bilan bosh irg'ab, doska oldiga chiqdi va tayyorlagan speechini ishonch bilan aytib berdi.

Nutqini tugatib, joyiga qaytganida Junho tabassum bilan unga qaradi.

— Zo'r gapirdingiz.

Bu oddiygina maqtov Leorani xursand qildi.

— Rahmat, dedi va darsni davom ettirdi.

Universitetdagi darslar kundan-kunga qiziqarli o'tardi. Leora ham darslarda juda faol bo'lib, o'qituvchilarning savollariga ishonch bilan javob berardi. Shu sabab ko'pchilik o'qituvchilar uni yaxshi tanib qolishgandi.

Darslar tugagach, Leora kvartiraga qaytdi.

Xonaga kirishi bilan xonadoshlari uni kutib o'tirganini ko'rdi.

— Leora, bugun kechki ovqatga ramyeon qilmoqchimiz. Nima deysan? — dedi qizlardan biri.

Leoraning ko'zlari chaqnab ketdi.

— Ooo... ramyeonmi? Joni dilim! Albatta, roziman! dedi u quvonib.

Qizlar kulib yuborishdi.

— Unda bo'lmasa, hammamiz birga tayyorlaymiz.

— Bo'ladi! dedi Leora yenglarini shimarib.

Shu tariqa besh dugona oshxonaga yo'l olishdi. Birgalikda ovqat tayyorlashar, kulishar va turli mavzularda suhbatlashishardi. Kvartirani esa ramyeonning ishtahani ochadigan hidi tutib ketgandi. Bu kichik kechki ovqat ularning do'stligini yanada mustahkamlab borayotgandi.

Oradan kunlar o'tar ekan, Leora bilan xonadoshlari bir-birlariga juda yaqin bo'lib ketishdi.

Deyarli har kuni kechqurun ular kvartira yaqinidagi do'kondan Pepsi va turli yeguliklar sotib olib, tashqariga chiqishardi.

Kechki shabada ostida uzoq suhbatlashish, kulish va kun davomida bo'lgan qiziqarli voqealarni bir-birlariga aytib berish odatga aylanib qolgandi.

Ba'zan esa telefon yoki noutbukni olib chiqib, birgalikda qo'rqinchli filmlar tomosha qilishardi. Filmning eng hayajonli joylarida kimdir baqirib yuborar, yana kimdir qo'rqqanidan dugonasining qo'lidan mahkam ushlab olar edi.

Shunday lahzalar ularning do'stligini yanada mustahkamlab, yangi shahardagi hayotini yanada mazmunli va unutilmas qilardi.

Jismoniy tarbiya darsi boshlandi.

Leora sport zalida turardi. Shu payt uning yoniga guruh sardori Junho keldi.

— Leora, guruh uchun bir trend video olmoqchimiz. Yordam berasizmi? Sizning didingiz juda yaxshi ekan, — dedi u.

Leora biroz hayron bo'ldi.

— Menmi? Mayli, bo'ladi, — dedi kulimsirab.

Junho telefonini chiqarib, onlayn kiyimlar do'konini ochdi.

— Erkaklar uchun kiyimlar ko'ryapman. Shulardan bittasini tanlab bering. Men sizning didingizga mos kiyinmoqchiman, — dedi u.

Leora bunday gapni kutmagani uchun hayratda qoldi.

— Rostdanmi? — dedi kulib.

— Ha.

Leora telefonni olib, rasmlarni birma-bir ko'zdan kechirdi va o'ziga yoqqan kiyimni tanlab berdi.

— Mana, menga shu yaxshi ko'rindi.

Junho mamnun bo'lib bosh irg'adi.

— Rahmat.

Bir necha daqiqadan so'ng u yana gap boshladi.

— Aytgancha, men sizning qiziqishlaringiz haqida ham biroz bilib oldim. Men sizni qiziqishlaringizni hurmat qilaman.

Leora hayron bo'lib unga qaradi.

— Qanaqasiga?

— BTSni yoqtirishingizni bildim. Shu sabab ular haqida ancha ma'lumot o'qidim. Yana dramalarni ham ko'rishingizni bilaman.

Shundan so'ng Junho BTS haqida bilganlarini birma-bir ayta boshladi.

Leora indamay tinglab turardi.

"Voy... Men o'zim fanat bo'lsam ham buncha ma'lumotni bilmas ekanman..." deb ichida hayratlandi.

Junhoning BTS haqidagi bilimlari hatto Leoranikidan ham ko'proq edi. Bu esa Leorani yanada hayron qoldirdi.

Mana shu qismini ham syujetni o'zgartirmasdan, badiiyroq qilib yozdim:

Junho bir muddat jim turdi. So'ng biroz ikkilanib so'radi:

— Bilasizmi... men doim ham chiroyli kiyinolmayman. Sizga chiroyli kiyinadigan, ayniqsa koreys uslubida kiyinadigan yigitlar yoqadimi? Menimcha, ular sizning didingizga mos bo'lsa kerak.

Leora kulimsirab unga qaradi.

— Men hech qachon odamni kiyimiga qarab baholamayman. Men uchun insonning fe'l-atvori va muomalasi muhimroq.

Bu javobni eshitgan Junho beixtiyor tabassum qildi. Uning ko'zlarida yengillik sezildi.

Leora ham kulib qo'ydi.

Ular suhbatlashib turgan paytda, sport zalining narigi tomonida Taehyung turardi.
Uning nigohlari bir necha daqiqadan beri Leora bilan Junho tomondan uzilmayotgandi. Yuzidagi sokin ifoda asta-sekin o'zgardi. Qoshlari bilinar-bilinmas chimirildi, jag'ini qattiqroq qisdi.
Negadir u biroz asabiylashgandek, kayfiyati ham buzilgandek ko'rinardi. Nigohini ulardan uzishga harakat qilsa ham, beixtiyor yana Leora bilan Junho tomonga qarab qolardi.
Buni esa na Leora, na Junho payqagandi. Faqat Taehyungning o'zigina ichida nimadir bezovta qilayotganini his etardi.

Uchunchi qismni o‘qiganingiz uchun katta rahmat!

Fanfic by: Leora
@thvfxl

Universitetning birinchi kuni...

Yangi shahar. Yangi universitet. Yangi odamlar.

Bularning barchasi Leorani hayajonga solardi. U hayotining yangi bosqichini boshlayotganini his qilardi.

Leora universitetga yaqin joydan kvartira topgandi. U yerda onalari orqali tanishgan yangi dugonasi bilan yashardi. Ular qisqa vaqt ichida juda yaqin doʻst boʻlishgandi. Ammo dugonasi masofaviy taʼlimda oʻqirdi. Bir oy universitetga qatnashib, keyin uyiga qaytishi kerak edi. Leora esa bu shaharda yana bir yil qolardi.

Ertalab u yangi kiyimlarini kiyib, oynaga qaradi.

— Bugun hammasi yaxshi boʻladi, dedi oʻziga ishonch berib.

Universitet binosiga kirishi bilan yuragi yanada tez ura boshladi. Atrof talabalar bilan gavjum edi.

Birinchi dars ingliz tilidan Speaking edi.

Oʻqituvchi talabalarni birma-bir oʻrnidan turgʻizib, oʻzlari va hobbilari haqida gapirib berishni soʻradi.

Navbat Leoraga kelganda u biroz hayajonlandi.

— Salom. Mening ismim Leora. Men boshqa shahardan kelganman. Mening hobbiym dramalar tomosha qilish, dedi u kulimsirab.

— Juda yaxshi. Xush kelibsiz, Leora, dedi oʻqituvchi.

Dars tezda tugadi.

Keyingi fan jismoniy tarbiya edi.

Sport zaliga ketayotganida Leora ichida oʻylab qoldi.

"Bu yerda yolgʻiz yurishni xohlamayman. Hech boʻlmasa bitta yaqin doʻst topishim kerak."

Shu payt yonida ketayotgan bir qizga koʻzi tushdi.

— Salom. Men Leora. Birinchi kursmisan?

Qiz tabassum qildi.

— Ha. Men Sera.

Ular yoʻl davomida suhbatlashib ketishdi.

— Sen nimaga qiziqasan? deb soʻradi Leora.

— Men koreys dramalari va k-popni juda yaxshi koʻraman. Ayniqsa, idollarni kuzatishni.

Leoraning koʻzlari chaqnab ketdi.

— Rostdanmi? Men ham! Men ham dramalarni juda yaxshi koʻraman.

Ikkalasi bir-biriga qarab kulib yuborishdi.

— Voy, oʻzimga oʻxshagan odamni topdim, dedi Leora xursand boʻlib.

— Men ham juda xursandman, dedi Sera.

Shu kundan boshlab Leora va Sera deyarli ajralmas dugonalarga aylanishdi. Ular hali bilishmasdi, bu universitetdagi tanishuv ularning hayotini butunlay oʻzgartirib yuborishini...

Jismoniy tarbiya darsi boshlandi.

Ularga biriktirilgan o‘qituvchi barcha talabalarni safga tizdi.

— Endi men sizlarning jismoniy tarbiya o‘qituvchingiz bo‘laman, dedi u. Hozir sport zali band. Shuning uchun bugun mashg‘ulotni tashqarida o‘tkazamiz.

U voleybol to‘pini qo‘liga oldi.

— Setka bo‘lmaydi. Dumaloq bo‘lib turib, to‘pni yerga tushirmasdan o‘ynaysizlar. Kim o‘yin oxirigacha maydonda qolsa, unga bugunoq "5" baho qo‘yaman.

Bu gapni eshitgan talabalar darrov dumaloq bo‘lib saf tortishdi. O‘yin boshlandi.

Leora avvaliga hayajonlangan bo‘lsa-da, asta-sekin o‘yinga kirishib ketdi.

Leoraning kursdoshlari orasida guruh sardori bo‘lgan bir yigit ham bor edi. O‘yin davomida u to‘pni ko‘proq Leoraga uzatar, ba'zan esa unga qarab kulimsirab qo‘yardi. Leora esa buni shunchaki tasodif deb o‘ylab, butun diqqatini o‘yinga qaratdi.

Vaqt o‘tgan sayin talabalar birin-ketin o‘yindan chiqib ketishdi.

Oxir-oqibat maydonda faqat Leora qoldi.

— Barakalla! Bugungi "5" baho seniki, dedi o‘qituvchi.

Leora xursand bo‘lib Seraga qaradi. Sera esa unga bosh barmog‘ini ko‘rsatib tabassum qildi.

Shu payt sport maydonchasi yonidan bir yigit o‘tib qoldi.

Leora beixtiyor unga qarab qoldi.

Yigitning egnida kulrang ko‘ylak, qora sport shim bor edi. Och jigarrang sochlari tartibli turmaklangan, qadamlari ishonchli edi. Yonidan o‘tayotganda yoqimli atir hidi taralib, bir lahza havoda saqlanib qolgandek tuyuldi.

Leora ichida kulimsiradi.

"Voy... juda chiroyli ekan. Lekin bunday yigitlar bizga o‘xshagan oddiy talabalarga e'tibor berishmasa kerak."

U darrov boshini qimirlatdi.

"Bo‘ldi, Leora. Chalg‘ima. Sen bu yerga o‘qigani kelgansan."

Shunday deb u yana Seraning yoniga borib, darsni davom ettirdi. Ammo negadir haligi notanish yigitning qiyofasi xayolidan chiqmayotgandi...

Och jigarrang sochli o‘sha ko‘rkam yigit shu qadar chiroyli ediki, sport maydonchasidan o‘tishi bilan deyarli barcha qizlarning nigohi beixtiyor unga qadaldi. Kimdir dugonasining qulog‘iga nimadir pichirlardi, kimdir esa uning ortidan hayrat bilan qarab qolardi. Ammo yigit bularning hech biriga e'tibor bermay, xotirjam qadamlar bilan yo‘lida davom etdi.

Universitetdagi birinchi kun ham nihoyasiga yetdi.

Leora charchagan holda kvartirasiga qaytdi. Eshikni ochishi bilan xonadoshi uni tabassum bilan kutib oldi.

— Keldingmi? Men ovqat tayyorlab qo‘ydim, dedi u.

Bu kvartirada to‘rtta xona bor edi. Boshqa xonalarda besh-oltitadan qiz yashardi. Ammo Leora bilan uning dugonasi shovqinni yoqtirmagani uchun ataylab ikki kishilik xonani tanlashgandi.

Lekin bu qulaylik uzoqqa cho‘zilmasdi.

Xona ularga faqat bir oyga berilgandi. Dugonasi masofaviy ta'lim sabab uyiga qaytgach, Leora boshqa qizlar bilan bir xonaga ko‘chib o‘tishga majbur bo‘lardi.

Bu fikr Leorani biroz o‘ylantirdi.

"Yangi qizlar bilan chiqishib keta olarmikanman?" deb o‘yladi u ichida.

Xonadoshi sumkasini yelkasiga ilib oldi.

— Men onlayn darsimga kirishim kerak. Ovqat tayyorlab qo‘ydim, issiqligida yeb ol, xo‘pmi?

— Xo‘p, rahmat, dedi Leora tabassum qilib.

— Yaxshi dam ol.

Shunday deb dugonasi darsiga kirish uchun chiqib ketdi.

Xonada yolg‘iz qolgan Leora ovqatini yeb bo‘lgach, deraza yoniga borib tashqariga qaradi. Universitetdagi birinchi kuni ko‘z oldidan o‘ta boshladi.

— Birinchi kunim yomon o‘tmadi... dedi u sekin.

Ammo u hali oldinda uni qanday uchrashuvlar va kutilmagan voqealar kutayotganini bilmas edi.

Oradan biroz vaqt o‘tgach, Leoraning dugonasining ham darsi tugadi.

— Qornim juda ochib ketdi, yur, ovqat qilamiz, dedi u.

— Mayli, ketdik, deya javob berdi Leora.

Ikkalasi birga kvartiraning tashqarisida joylashgan umumiy oshxonaga yo‘l olishdi. Oshxonada qizg‘in hayot davom etardi. Kimdir ovqat tayyorlayotgan, kimdir esa pishirgan ovqatini idishlarga solib, xonasiga olib ketayotgan edi. Atrofni yangi pishayotgan taomlarning hidi tutib ketgandi.

Leora bilan dugonasi ham bir burchakdan joy olib, ovqat tayyorlashni boshlashdi.

Shu payt ularning yoniga uch nafar qiz keldi.

— Salom, tanishsak bo‘ladimi? dedi ulardan biri tabassum bilan.

— Albatta, dedi Leora.

Ular bir-birlari bilan tanishib, suhbatlashib ketishdi.

Qizlardan biri atrofga alanglab, so‘radi:

— Sizlar ikki kishilik xonada turarkansizlarmi?

— Ha, dedi Leoraning dugonasi.

— Biz esa sakkiz kishi bitta xonadamiz. Rostini aytsam, juda qiyin. Ba'zilar umuman ozoda emas, xona hamisha tartibsiz bo‘ladi.

Ikkinchi qiz ham xo‘rsinib qo‘ydi.

— Shuning uchun sizlardan bir iltimosimiz bor edi...

Leora bilan dugonasi bir-biriga qarab olishdi.

— Nima ekan? deb so‘radi Leora.

— Iloji bo‘lsa, biz sizlarning xonangizga ko‘chib o‘tsak bo‘ladimi?

Bu gapni eshitishi bilan Leora va dugonasi bir-biriga norozi nigoh tashlashdi. Ular ataylab tinch va ikki kishilik xonani tanlagan edi. Shu sabab bu taklif ikkalasini ham biroz noqulay ahvolga solib qo‘ydi.

Birinchi qismni o‘qiganingiz uchun katta rahmat!

Fanfic by: Leora
@thvfxl

Ombor ichidagi sovuq havo yanada og‘irlashgandek tuyuldi.
Leora mashina ichida qotib qolgandi. Yuragi shu qadar tez urardiki, hatto o‘z nafasini ham eshitmay qolgandek edi. Omborning ikkinchi qavatidagi temir yo‘lakda turgan odamning yuzini endi aniq ko‘rish mumkin edi.
Kim Taehyung.
Mafiya olamining eng xavfli, eng sirli va eng qudratli odami.
U temir panjaraga yengil suyanib, xuddi bu yerga tasodifan kelgandek xotirjam turardi. Go‘yo u odam o‘g‘irlash, tahdid va jinoyatlar markazida emas, oddiy bir suhbat uchun kelgandek edi.
Jungkook esa undan ko‘z uzmay turardi. Nigohi sovuq, jag‘i tarang, qo‘llari musht bo‘lib qisilgan.
— Yoonso qayerda? dedi u yana bir bor.
Taehyungning lablarida juda yengil tabassum paydo bo‘ldi.

— Hali ham avvalgidek sabrsizsan, Jungkook.
— Men hazillashishga kelmadim.
— Men ham.
Taehyung panjaradan asta to‘g‘rilandi. Uning nigohi bir lahza Jungkookda to‘xtadi, keyin esa ombor tashqarisidagi mashinaga Leora o‘tirgan tomonga sirg‘alib o‘tdi.
Leoraning nafasi ichiga tushib ketdi.
U meni ko‘rdimi?..

yilt etib o‘tdi, ammo u bu haqda hech narsa demadi.
— Singling tirik, dedi u sokin ohangda. Hozircha.
Jungkook oldinga bir qadam tashladi.
— Agar unga biror narsa bo‘lsa...
— Nima qilasan? Taehyung uning gapini bo‘lib, boshini biroz egdi. Meni hibsga olasanmi? Yo otib tashlaysanmi? Yoki o‘zingni qahramon qilib ko‘rsatib, yana adolat haqida nutq o‘qiysanmi?
Jungkookning ko‘zlari yanada sovuqlashdi.
— Sen hali ham o‘sha-o‘sha ekansan.
— Sen ham, dedi Taehyung past ovozda. Faqat bir farq bor. Sen qonunni himoya qilasan. Men esa qonundan yuqorida turadigan odamlarni.

Bir necha soniya sukunat cho‘kdi. Ikki erkakning o‘rtasidagi taranglik shu qadar kuchli ediki, go‘yo havoning o‘zi ham kesilib ketgandek edi.
Jungkook nihoyat yana gapirdi.
— Bularning hammasini nega qilyapsan?
Taehyung yengil kuldi.
— Bu savolni menga emas, o‘zingga berishing kerak.
— Nima demoqchisan?
— Yoonso tasodifan tanlanmadi.
Jungkookning qoshi chimirildi.
— Ochiq gapir.
Taehyung bir necha soniya unga tikilib turdi, keyin juda sokin, ammo har bir so‘zi bosim bilan aytdi:
— Chunki u senda eng og‘riqli nuqta.
Jungkookning jahli chiqdi.

Meni sinama, Taehyung.
— Men seni sinamayapman. Men senga eslatyapman... bu o‘yin anchadan beri boshlanganini.
Leora mashina ichida buni eshitib, battar hayratga tushdi.
Anchadan beri?..
Demak, bu faqat Yoonsoning o‘g‘irlanishi bilan boshlanmagan.
Taehyung bir qadam ortga yurdi.
— Bu yerga seni Yoonso uchun chaqirmadim.
— Unda nima uchun?
Taehyungning nigohi qorong‘ulik ichida yanada chuqurlashdi.
— Senga ogohlantirish berish uchun.
— Men ogohlantirishlardan qo‘rqmayman.

— Men bilaman. Shu sababli ham ishlar shu darajaga yetdi.
Jungkook bir lahza jim qoldi. Keyin past, ammo xavfli ovozda dedi:
— Yoonsoni qaytar.
Taehyung unga uzoq tikilib turdi.
— Agar men uni qaytarmasam-chi?
Jungkook shu zahoti belidagi qurolga qo‘l uzatdi.
Mashina ichida o‘tirgan Leora nafasi ichiga tushib ketdi.
— Aka, yo‘q... — deb pichirladi u, lekin ovozi tashqariga chiqmasdi.
Taehyung esa qurolni ko‘rib ham, hatto kiprik qoqmadi.
Aksincha, uning lablarida yanada sovuq tabassum paydo bo‘ldi.

Sen meni bu yerda otolmaysan, Jungkook. Chunki sening savollaring mendan ko‘p.
Jungkook qurolni to‘liq chiqarmadi, ammo qo‘lini undan olmadi.
— Oxirgi marta so‘rayapman. Yoonso qayerda?
Taehyung bu safar javob bermadi. Faqat qo‘lini ko‘tardi.
Shu on ombor ichining boshqa burchaklaridan qurollangan odamlar chiqib kela boshladi.
Leoraning ko‘zlari kattalashib ketdi.
Tuzoq.
Jungkook buni kutgandek, ortga bir qadam tashladi. Nigohi atrofdagi har bir odamni birma-bir kuzatib chiqdi.
Taehyung past ovozda dedi:

— Men bugun urush boshlash niyatida emasman. Shuning uchun ket. Lekin keyingi safar bu qadar muloyim bo‘lmasligim mumkin.
— Meni qo‘rqitmoqchimisan?
— Yo‘q. Seni tayyorlamoqchiman.
Jungkookning sabri tugayotgandi.
— Yoonso qayerda?
Taehyung bu safar javob berdi:
— Tirik. Va men xohlamagunimcha unga hech kim tegmaydi.
Bu gap Leoraning qulog‘iga g‘alati chalindi.
“Men xohlamagunimcha...”
Nega u Yoonsoni himoya qilayotgandek gapiryapti?
Taehyung yana gapirdi:
— Endi ket, Jungkook. Bugun seni o‘ldirish rejamda yo‘q.

Jungkookning nigohi alangalanib ketdi, lekin u bir necha soniya ichida vaziyatni baholab chiqdi. Qarshisida qurollangan odamlar, Yoonso qayerdaligi noma’lum, Leora esa mashinada yolg‘iz...
U qurolidan qo‘lini oldi.
— Men qaytaman, Taehyung.
— Bilaman, — dedi Taehyung xotirjam. — Men ham shuni kutyapman.
Jungkook ortiga burilib, ombordan chiqib ketdi. Taehyung esa uning ortidan jim qarab qoldi.
Jungkook mashinaga qaytgach, Leora darhol gap boshladi.
— Aka, u rostdan ham Taehyung edi! Yoonso haqida gapirdi, lekin...

— Bilaman, dedi Jungkook sovuq ovozda.
— “Men xohlamagunimcha unga hech kim tegmaydi” dedi. Bu nimani anglatadi? Nega u Yoonsoni himoya qilayotgandek gapirdi?
Jungkook mashinani ishga tushirdi.
— Hozircha bilmayman. Lekin bitta narsa aniq Taehyung Yoonsoni shunchaki bosim vositasi sifatida ishlatayotgani yo‘q. Bu ishning ortida boshqa sabab bor.
— Qanaqa sabab?
Jungkook Leoraga bir lahza qaradi.
— Men hali isbot topmadim.
Leora labini tishladi. Jungkook nimanidir bilardi. Yoki hech bo‘lmasa taxmin qilardi. Ammo hozircha aytishni istamayotgandi.

Mashina tungi Seul ko‘chalari bo‘ylab tezlik bilan ketayotgan paytda Jungkookning telefoni jiringladi.
Ekranda bitta ism yondi.
Jhope
Jungkook qo‘ng‘iroqni uladi.
— Gapir.
Qarshi tomondan odatdagidan ham jiddiyroq ovoz eshitildi.
— Jungkook, men hozirgina Hanrimdagi ish bo‘yicha yangi ma’lumot oldim... lekin bu haqida gaplashishdan oldin sendan bir narsa so‘rayman.
Jungkook qoshini chimirdi.
— Nima?
Qarshi tomonda bir necha soniya jimlik bo‘ldi.
— Yoonso yaxshimi?..

Leora beixtiyor Jungkook tomonga o‘girildi.
Jungkookning nigohi keskinlashdi.
— Nega buni so‘rayapsan?
Jhopening nafasi narigi tomondan aniq eshitildi.

— Chunki men unga yarim soat oldin qo‘ng‘iroq qildim. Telefoni o‘chiq. Xabarlarga ham javob bermayapti. Bu unga o‘xshamaydi.
Jungkook bir necha soniya indamay qoldi.
— Jungkook, nima bo‘ldi? — J-Hopening ovozi bu safar ancha bezovta chiqdi. Yoonso qayerda?
Leora bu ohangni eshitib, bir narsani sezgandek bo‘ldi. Bu oddiy qiziqish emasdi. Bu xavotir... juda shaxsiy xavotirga o‘xshardi.
Jungkook chuqur nafas oldi.
— Uni olib ketishgan.
Qarshi tomonda o‘lik sukunat cho‘kdi.
— ...Nima? Jhopening ovozi past, lekin titroq eshitildi.
— Bugun kechqurun. Uyga qaytmagan. Tahdidli xat qoldirishgan.
— Kim olib ketdi?

— Hali aniq emas. Lekin bu ish Taehyungga borib taqalmoqda.
Yana sukunat.
Keyin Jhopening ovozi birdan o‘zgardi unda odatdagi xotirjamlikdan asar ham qolmagandi.
— Men qayerga kelay?
Jungkook rulni qattiqroq ushladi.
— Hozircha hech qayerga. Men bu ishni o‘zim hal qilaman.
— Yo‘q, dedi Jhope keskin. Bu safar yo‘q. Menga manzilni ayt.
Leora battar hayratga tushdi. Jhope hech qachon Jungkook bilan bunday ohangda gaplashmasdi.
Jungkook ham buni sezdi.
— Jhope, o‘zingni bos. Bu ish xavfli.

— Men xavfni yaxshi bilaman, dedi u past ovozda. Lekin Yoonso yo‘qolgan bo‘lsa, men chetda turolmayman.
Leora shu gapdan keyin Jungkookka qaradi. Jungkook esa allaqachon nimanidir tushungandek jim bo‘lib qolgandi.
— Ofisingda qol, dedi u nihoyat. Men o‘zim boraman.
Jhope javob bermadi. Faqat qisqa nafas tovushi eshitildi.
— Tez kel, dedi u sekin va qo‘ng‘iroq uzildi.
Mashina ichini og‘ir sukunat qopladi.
Leora sekin Jungkookka o‘girildi.
— U nega bunchalik bezovta bo‘ldi?..
Jungkook nigohini yo‘ldan uzmadi.
— Bilmayman, dedi u qisqa qilib.

Lekin Leora akasining ovozidan uning bu gapga o‘zi ham ishonmayotganini sezdi.
Oradan ko‘p o‘tmay Jungkook J-Hopening ofisi oldida to‘xtadi. Leora ham u bilan birga tushdi. Bino ichidagi chiroqlar hali ham yonib turardi.
Jhope eshik oldida ularni kutib turardi. Leora uni ko‘rishi bilan bir narsani anglab yetdi u odatdagidek emasdi.
Odatda tartibli ko‘rinadigan yigitning sochlari biroz tarqoq, ko‘ylagining yuqori tugmalari yechilgan, ko‘zlarida esa yashirib bo‘lmaydigan bezovtalik bor edi.
— Qayerda u? dedi u Jungkook yetib kelishi bilan.
— Hali aniq joyini topmadik.
Jhope jag‘ini qattiq qisdi.
— Kim qildi buni?

—Taehyungning odamlari bo‘lishi mumkin.
Bu ismni eshitishi bilan Jhopening ko‘zlarida g‘alati bir chaqnash paydo bo‘ldi.
— Demak, kech qoldik... — dedi u juda past ovozda.
— Nima deding? — Jungkook darhol so‘radi.
Jhope boshini ko‘tardi.
— Hech narsa. Ichkariga kiringlar.
Ular ofisga kirishdi. Stol ustida Hanrim qotilligi bo‘yicha yig‘ilgan hujjatlar, suratlar va yozuvlar yoyilib yotardi.
Jhope fayllardan birini Jungkook tomonga surdi.
— Hanrimdagi jasad oddiy odam emas ekan. U bir necha oy oldin g‘oyib bo‘lgan prokurorning yordamchisi bo‘lgan.
Jungkookning qoshi chimirildi.
— Davom et.

— Eng qizig‘i, uning telefoni oxirgi marta o‘chishidan oldin bir raqamga qo‘ng‘iroq qilgan. Men bu raqam kimga tegishli ekanini aniqladim.
— Kimga?
Jhope bir lahza jim qoldi.
— Yoonso menejeriga.
Leora hayratdan qotib qoldi.

— Nima?!
Jungkookning ko‘zlari toraydi.
— Ishonching komilmi?
— Ha. Va bu hali hammasi emas. Jhope stol ustidagi yana bir suratni oldi. O‘sha prokuror yordamchisi o‘limidan bir kun oldin Yoonso qatnashgan tadbir binosi atrofida ko‘ringan.
Leora nima deyishni bilmay qoldi.
— Yoonso bu odamni taniganmi?..
— Bilmadim, dedi Jhope. Lekin men bitta narsaga aminman. Yoonsoning o‘g‘irlanishi tasodif emas. Uni Hanrimdagi qotillik bilan bog‘laydigan nimadir bor.

Jungkook chuqur o‘yga toldi.
— Demak, Taehyung Yoonsodan nimanidir xohlayapti.
J-Hope birdan boshini ko‘tardi.
— Yo‘q. Menimcha, u Yoonsodan emas... Yoonso biladigan narsadan keyin tushgan.
Bu gap xonani jimjit qilib yubordi.
Leora asta stulga o‘tirdi.
— Yoonso nimani bilishi mumkin?..
Hech kim javob bera olmadi.
Shu payt Jhopening telefoni jiringladi.
U ekranga qarashi bilan rangi oqarib ketdi.
Jungkook buni darhol payqadi.
— Kim?

Jhope bir necha soniya ekrandan ko‘z uzolmadi.
Keyin qo‘ng‘iroqni qabul qildi.
— Alo?
Qarshi tomondan kimdir nimadir dedi. Jhopening yuzi tobora jiddiylashib bordi.
— Qayerda?.. dedi u past ovozda. Yo‘q, hozir hech kimga aytma. Men o‘zim boraman.
U qo‘ng‘iroqni tugatdi.
— Nima bo‘ldi dedi Jungkook.
Jhope bir necha soniya jim turdi, keyin juda past ovozda dedi:
— Menga hozirgina xabar kelibdi... Yoonso ko‘rinibdi.
Leora o‘rnidan sapchib turdi.
— Qayerda?!

Jhopening nigohi bir lahza Leorada to‘xtadi, keyin Jungkookka o‘tdi.
— Seul chekkasidagi eski mehmonxonada. Lekin...
— Lekin nima? Jungkook keskin so‘radi.
Jhope lablarini qattiq qisdi.
— U yolg‘iz emas ekan.
— Kim bilan?
Jhope javob berishdan oldin chuqur nafas oldi.
— Kim Taehyung bilan.
Leoraning nafasi ichiga tushib ketdi.
Jungkook esa bir zumda jiddiylashib, stol ustidagi qurolini oldi.
— Manzilni ayt, dedi u sovuq ovozda.

Jhope telefonini mahkam ushladi. Ko‘zlaridagi xavotirni endi yashira olmayotgandi.
— Men ham boraman.
Jungkook unga keskin qaradi.
— Yo‘q.
— Bu safar boraman, dedi J-Hope qat’iy. Yoonso u yerda bo‘lsa, meni hech kim to‘xtata olmaydi.
Leora bu gapni eshitib qotib qoldi.
“Meni hech kim to‘xtata olmaydi.”
J-Hopening Yoonsoga bo‘lgan bu darajadagi xavotiri oddiy emasdi. Buni endi yashirib bo‘lmasdi.
Jungkook esa unga uzoq tikilib turdi. Go‘yo nihoyat bir narsani anglagandek.
— Sen... dedi u past ovozda. Yoonso bilan o‘rtangda nimadir bormi?

Xona ichida sukunat cho‘kdi.
Jhope ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi. Ammo bu safar ham javob bermadi.
Faqat bitta gap aytdi:
— Hozir buning vaqti emas. Avval Yoonsoni topaylik.
Jungkookning nigohi yanada o‘tkirlashdi. Leora esa bir Jungkookka, bir Jhopega qarab, nima bo‘layotganini tushunishga urinardi.
Va aynan shu paytda, Jhopening telefoniga yana xabar keldi.
U ekraniga qaradiyu, rangi butunlay oqarib ketdi.
— Nima bo‘ldi? dedi Leora.
Jhope telefonni sekin pastga tushirdi. Ovozida vahima aralash sovuqlik bor edi.
— Kech qoldik...
— Nega? Jungkook bir qadam oldinga yurdi.

— Nega? — Jungkook bir qadam oldinga yurdi.
— Yoonsoni... boshqa joyga olib ketishibdi.
Leoraning oyoqlari bo‘shashib ketdi.
— Yo‘q...
J-Hope ko‘zlarini yumdi.
— Va xabarda yana bitta narsa yozilgan.
Jungkookning jag‘i taranglashdi.
— Nima?
J-Hope sekin boshini ko‘tardi.
— “Agar Yoonso tirik qolishini istasangiz, bu safar Jungkook emas... Leora yolg‘iz keladi.”

Xona ichini muzdek sukunat qopladi.
Leoraning yuragi bir urib to‘xtagandek bo‘ldi.
Uni chaqirishayotgandi.
Va bu safar o‘yin markazida Jungkook emas, Leora turardi.