Luveria balet zalining sovuq polini qo‘llari bilan sekin paypaslab his qilar, atrofdagi tovushlar esa unga yo‘l ko‘rsatardi: pianino ohangi, oyoq uchida sirg‘algan raqqosalar, va uzoqdan eshitilgan nafaslar.

Isabel — uning balet ustozi — zalning o‘rtasida to‘xtadi. Ovozi muloyim, lekin qat’iy edi.

— Luveria, bugun yangi harakatni sinab ko‘ramiz. Musiqani his qilishga harakat qil.

Luveria boshini biroz ko‘tardi. Ko‘ra olmasdi, lekin u har doim Isabelning ovozidan uning kayfiyatini sezardi.

— Men… yiqilib ketmaymanmi? — dedi u past ovozda.

Isabel bir lahza jim qoldi, keyin yaqinlashdi. Uning oyoq tovushlari Luveria yonida to‘xtadi.

— Yo‘q. Men shu yerdaman. Har bir qadamingni sanab turaman.

Pianino sekin yangradi. Luveria qo‘llarini havoga ko‘tardi, go‘yo musiqani ushlamoqchidek. Bir qadam… yana bir qadam…

Isabel uning harakatlarini kuzatar edi.

— Yaxshi… endi burilish, — dedi u. — Juda yumshoq.

Luveria nafasini ushlab, aylana boshladi. Bir lahza muvozanatini yo‘qotdi.

— To‘xta! — Isabel tezda oldiga keldi va uning bilagidan ushladi.

Luveria yiqilmadi. Faqat yuragi tez urardi.

— Men… ko‘ra olmayman, lekin baribir raqsga tushmoqchiman, — dedi u titroq ovozda.

Isabel uning qo‘lini qo‘yib yubormadi.

— Shuning uchun men shu yerdaman, Luveria. Ko‘rish shart emas. His qilish kifoya.

Zal yana jim bo‘lib qoldi. Faqat musiqa davom etardi.

Va Luveria birinchi marta qorong‘ulikni qo‘rqinch emas, balki ritm sifatida his qildi.

Pianino ovozi yana balandroq yangradi. Isabel Luverianing qo‘lini sekin qo‘yib yubordi, lekin yonidan ketmadi.

— Endi yana urinib ko‘ramiz, — dedi u sokin ohangda. — Bu safar men hisoblab turaman.

Luveria boshini qimirlatdi. Uning ichida qo‘rquv bor edi, lekin shu bilan birga g‘alati ishonch ham paydo bo‘lgan.

— Boshlaymiz… bir, ikki… uch.

Luveria qadam tashladi. Pol sovuq edi, lekin har bir tovush unga yo‘l ko‘rsatayotgandek tuyulardi. Isabelning ovozi esa uning ichidagi adashishni to‘g‘rilab turardi.

— Yaxshi… chapga biroz, — dedi Isabel.

Luveria sekin burildi. Bu safar u yiqilmadi. Hatto muvozanatini ham yo‘qotmadi.

Uning lablari biroz titradi.

— Men… to‘g‘ri qilyapmanmi? — deb so‘radi u ehtiyotkorlik bilan.

Isabel jilmaydi, buni Luveria ko‘rmasa ham, uning ovozidan sezish mumkin edi.

— Ha. Juda yaxshi. Endi musiqa bilan birlash.

Pianino ritmi o‘zgardi — biroz tezlashdi. Luveria chuqur nafas oldi va harakatlarini musiqa bilan moslashtirdi. Qadamlar endi qo‘rquv bilan emas, balki ishonch bilan qo‘yilardi.

Zal ichida boshqa raqqosalar ham jim bo‘lib, uni kuzatardi.

— Ajoyib… davom et, — dedi Isabel past ovozda.

Luveria qo‘llarini keng yoydi. U ko‘ra olmasdi, lekin endi o‘zini yo‘qotmayotgandek edi. Har bir tovush uning yo‘lini chizardi.

Bir lahza…

U to‘xtadi.

— Men yiqilmadim, — dedi u hayrat bilan.

Isabel yaqinlashib, uning yonida to‘xtadi.

— Chunki sen endi faqat ko‘z bilan emas, yurak bilan raqs qilayapsan.

Pianino ohangi asta-sekin susaydi. Zal jim bo‘ldi.

Luveria esa birinchi marta qorong‘ilikni bo‘shliq emas, balki imkoniyat sifatida his qildi.

Luveria shu tarzda davom etdi u haraktlarni oʻzlashtira boshaldi u keyin yiqilmadi chunki u oʻziga ishondi qilolishiga ishondi.

Mashg‘ulot tugadi. Zal asta-sekin jimlikka cho‘mdi, faqat derazadan kirgan shamol pardalarni yengil tebratardi.

Isabel Luveriyaning yoniga keldi.

— Bugun yetarli. Juda yaxshi ishlading.

Luveria biroz charchagan, lekin ichida g‘alati yengillik bor edi.

— Men uyga ketaman… — dedi u sekin.

Isabel uning qo‘liga yengil tegdi, yo‘lni ko‘rsatish uchun.

— Ehtiyot bo‘l. Haydovchi allaqachon tashqarida.

Luveria bosh irg‘adi va zal eshigi tomon yurdi. Har bir qadamini u endi oldingidan ko‘ra ishonchliroq qo‘yardi. Eshik ochilishi bilan sovuq havo yuziga urildi.

Tashqarida mashina kutib turardi. Haydovchi eshikni ochdi.

— Rahmat, — dedi Luveria past ovozda va ehtiyotkorlik bilan o‘tirib oldi.

Mashina sekin harakatlana boshladi. Derazadan o‘tib ketayotgan shahar tovushlari uning ichki dunyosiga aralashib ketgandek edi: odamlar ovozi, mashinalar shovqini, chiroqlar aks-sadosi.

Luveria boshini oynaga suyadi.

Bugungi mashg‘ulotni esladi — Isabelning ovozi, pianino ritmi, yiqilmagan o‘sha lahza…

Uning lablarida yengil tabassum paydo bo‘ldi.

— Men yiqilmadim… — deb pichirladi u o‘ziga o‘zi.

Mashina yo‘l bo‘ylab davom etdi, Luveria esa birinchi marta uyga qaytishni qo‘rquv bilan emas, balki ichki ishonch bilan his qilardi.

Mashina Luveriyani uy oldida tushirdi. Haydovchi eshikni ochdi, u esa ehtiyotkorlik bilan tashqariga chiqdi. Havo sal sovuq, lekin tanish edi.

U qo‘lini oldinga cho‘zib, eshikni topdi va sekin qo‘ng‘iroq tugmasini bosdi.

Bir necha soniyadan so‘ng eshik ochildi.

— Luveria! — degan tanish ovoz eshitildi.

Suna edi.

U darhol Luveriyaning qo‘lidan ushlab ichkariga boshladi.

— Qanday o‘tdi mashg‘ulot? Charchamadingmi?

Luveria yengil nafas oldi va ichkariga kirarkan, devor bo‘ylab qo‘lini olib yurdi.

— Yaxshi o‘tdi… Isabel bilan ishladik.

Suna uni yumshoq ohangda eshitdi.

— Yana yiqildingmi?

Luveria biroz jim qoldi, keyin boshini chayqadi.

— Yo‘q. Bu safar… men yiqilmadim.

Suna hayrat bilan to‘xtadi.

— Rostdanmi?

— Ha, — dedi Luveria yengil jilmayib. — Men musiqa bilan harakat qildim.

Suna uning qo‘lini mahkamroq ushladi.

— Men sen bilan faxrlanaman.

Ular oshxonaga kirishdi. Suna stulni tortib berdi.

— O‘tir. Men choy damlayman.

Luveria stulga o‘tirdi, qo‘llarini tizzasiga qo‘ydi. Uy jim, iliq va xavfsiz edi.

— Suna… — dedi u sekin.

— Ha?

— Bugun birinchi marta qo‘rqmadim.

Suna choynakni to‘xtatib, unga qaradi.

— Chunki sen endi yolg‘iz emassan, Luveria.

Luveria boshini biroz egdi. Uning ichida uzoq vaqtdan beri bo‘lmagan sokinlik paydo bo‘ldi.

–Suna men koʻchada aylanmoqchiman–dedi Luveria sokinlik bilan

–Yaxshi unda birga aylanimiz ancha bolgan edi aylanmaganimizga –dedi Suna mayin jilmayib

Eshik ochildi va ular ko‘chaga chiqishdi.

— Bugun havo ancha salqinroq, sezayapsanmi? — dedi Suna yonida yurib.

— Ha, sezayapman, juda ham yoqimli, — dedi Luveria.

Ular sekin yurib ketishdi.

— Oyoqlaringni ehtiyot qil, yo‘l tekis emas, — dedi Suna.

— Bilaman, lekin baribir o‘zim yurmoqchiman, — dedi Luveria.

— Yaxshi, lekin men yoningdaman, — dedi Suna.

— Ha, bilaman, shuning uchun ham xavotir olmayapman, — dedi Luveria.

Ko‘cha shovqini orasida ular oldinga yurishdi.

— Atrof ancha gavjum ekan, — dedi Suna.

— Ha, odamlar ko‘p, lekin menga unchalik bilinmayapti, — dedi Luveria.

— Ko‘zing ko‘rmagani uchun shovqin ko‘proq sezilyaptimi? — dedi Suna.

— Ha, ovozlar hammasi bir joyga to‘planib qolgandek, — dedi Luveria.

— Unda biroz sekinroq yuramiz, — dedi Suna.

— Mayli, menga farqi yo‘q, sen qanday desang shunday bo‘ladi, — dedi Luveria.

Ular birga sekinlashib yurishdi.

— Mana shu yo‘l to‘g‘rimi? — dedi Suna.

— Ha, to‘g‘ri, chap tomonda kichik burilish bor, — dedi Luveria.

— Yaxshi, eslab qolibsan, — dedi Suna.

— Men har safar sezishga harakat qilaman, — dedi Luveria.

Ular burilishdan o‘tishdi.

— Bu yer biroz tinchroq ekan, — dedi Suna.

— Ha, shu yer menga yoqyapti, — dedi Luveria.

— O‘tirib dam olamizmi? — dedi Suna.

— Ha, biroz o‘tirsak yaxshi bo‘ladi, — dedi Luveria.

Ular skameykaga o‘tirdilar.

— Bugun charchaganmisan? — dedi Suna.

— Yo‘q, lekin ko‘p his qildim, — dedi Luveria.

— Yaxshi, bu ham progress, — dedi Suna.

— Ha, men ham shunday deb o‘ylayapman, — dedi Luveria.

Ular yo‘l bo‘ylab ketayotgan edi.

— Shu yerda magazin bor, — dedi Suna.

— Ha, — dedi Luveria.

— Kirib chiqaman, — dedi Suna.

— Mayli, — dedi Luveria.

Suna eshik tomon burildi.

— Men tez chiqaman, shu yerda tur, — dedi u.

— Ha, turib turaman, — dedi Luveria.

Suna ichkariga kirib ketdi.

Luveria tashqarida yolg‘iz qoldi. U devor yoniga yaqinroq turdi.

— Suna chiqyaptimi? — deb ichida o‘yladi u, lekin javob yo‘q edi.

Atrofda odamlar o‘tib ketardi, shovqin bor edi.

Bir necha soniya o‘tdi.

Luveria biroz joyidan qimirlamoqchi bo‘ldi.

— Suna…? — dedi u past ovozda.

Hech javob bo‘lmadi.

Shu payt yaqin atrofda begona qadam tovushlari eshitildi.

— Kimdir…? — deb Luveria boshini biroz burdi.

Lekin gap tugamasidan, uning bilagidan kimdir tezda ushlab oldi.

— Qo‘yib yuboring… — dedi u hayrat va qo‘rquv bilan.

Lekin javob bo‘lmadi.

Atrof tovushlari aralashib ketdi.

Luveria Suna nomini chaqirmoqchi bo‘ldi, lekin ovozi chiqmay qoldi.

Shu payt hammasi juda tez sodir bo‘ldi — va u o‘zini notanish yo‘nalishda ketayotganini sezdi.

Magazin ichida Suna kassaga yaqinlashgan edi.

— Tezroq olaman, — deb o‘yladi u.

Keyin u bir lahza to‘xtadi.

— Luveria…?

U tashqariga qaradi.

Luveria turgan joy bo‘sh edi.

–yoʻq Luveria –Dedi koʻzida
yosh bilan–qayerdasan dedi u qattiq ovoz bilan

Luveria atrofni aniq ko‘ra olmasdi, faqat tez harakat va notanish qo‘llarni sezardi.

— Qo‘yib yuboring… — dedi u past ovozda.

Lekin javob yo‘q edi.

Mashina eshigi yopildi.

Ichkarida jimlik.

Haydovchi ovozi eshitildi:

— U biz bilan.

Orqa o‘rindiqda Seowoon o‘tirardi. U Luveriaga qaradi, lekin hech narsa demadi.

Luveria nafasini sekin oldi.

— Siz… kimsiz? — dedi u qoʻrqibgina

Seowoon biroz jim qoldi.

— Savollar keyin, — dedi u qisqa.

Mashina harakatlana boshladi.

Yana jonimni ogʻritsangchi nima deysan....

Seowoon mashinani to‘xtatdi.

U Luveriyaga qaradi.

— Tushamiz.

Luveriya jim turdi.

— Qayerga? — dedi u.

Javob yo‘q edi.

Eshik ochildi.

Seowoon uni ehtiyotkorlik bilan tashqariga yo‘naltirdi.

— To‘g‘ri yur.

Luveriya sekin qadam tashladi.

Oldinda katta uy bor edi.

Eshik ochildi.

Ichkarida Taehyung turardi.

U Luveriyaga qaradi.

Bir necha soniya hech kim gapirmadi.

— Kelding, — dedi Taehyung past ovozda.

Luveriya biroz orqaga tortildi.

— Men qayerdaman? — dedi u.

Taehyung javob bermadi darrov.

— Jim — dedi keyin.

Luveriya boshini egdi.

— Men ketmoqchiman.

Seowoon eshik yonida jim turardi.

Taehyung unga qaradi.

— Uni ichkariga olib kir.

Luveria bir qadam orqaga chekindi.

— Yo‘q, men ketaman…

Lekin atrof jim edi, faqat eshik yopilishi ovozi eshitildi

Luveria bir necha soniya eshik oldida qotib turdi. Uy ichida havo sovuq va jim edi.

— Men ketmoqchiman, — dedi u yana past ovozda.

Taehyung bir qadam yaqinlashdi.

— Hozir emas.

— Nega?

Javob darhol kelmadi.

Seowoon eshik yonida jim turardi, faqat kuzatardi.

Taehyung Luveriyaga qaradi.

— Sen bu yerda biroz qolasan.

Luveria boshini chayqadi.

— Men bu yerda bo‘lishni xohlamayman.

— Tushunaman, — dedi Taehyung sovuq ohangda.

Jimlik tushdi.

Luveria qo‘llarini biroz siqdi.

— Suna… qayerda?

Seowoon ko‘zini chetga oldi.

Taehyung esa qisqa javob berdi:

— U seni qidiryapti.

Luveria nafasini sekin oldi.

— Unda meni qaytaring.

Taehyung bir lahza jim qoldi.

— ogʻzingni yop

Xonada faqat soatning chiqillashi eshitildi.

Luveria bir qadam orqaga chekindi.

— Men sizga ishonmayman.

Taehyung unga qarab turdi.

— ishonishing shart emas.–dedi u qaddini tik tutib

Seowoon sekin eshikni yopdi.

Xona yana jim bo‘lib qoldi.

Ammo taehyung sukutni buzdi.

–Oq Kabutar

–Taehyung sizmisiz?

–ha lekin oldingisi emasaman kabutarim hozir gʻazabdaman shuning uchun meni qondirasan mitti kabutarim

–y..yoʻq tegmang menga

Luveria eshik tomon bordi qolini qoydi ochishga harakt qildi ammo quluflangan

–q..qoyib yubor axir oilang borku..

–bilasanmi nima xiyonat qilsam Yeji qayerdan biladi

Tae sekin uni yoniga yaqinlashib qolini qattiq siqdi

–qoyib yubor

–yoʻq axir senga 7 yil oldingiz hislarni eslataman

–yoʻq tegma qoch

Luveria unga qarshilik qilaolmadi taehyunga esa uni tortib yotoqga itardi va tezda ustiga chiqib oldi.

–m..menga tegma

–yoʻq afsuski seni sogʻinganman oq kabutarim

OGOHLANTIRISH HOT🔞

Luveria qancha yalinsa ham taehyung Uni gapiga zarracha ham e'tibor bermadi va kiymini yechdi va kiyimsiz qoldi luveriani kiymini yechishga sabri chidamadi va kiymini yirtib tashladi va qoʻlini uni ichgi kiymiga olib bordi

–y..yoq bundya qilma iltimos....

–ortiqcha mingʻirlama

Taehyung luveriani ichgi kiymini yechib tashladi ikkisi ham mutlaqo kiyimisiz qoldi taehyung esa luveriani labiga yopishib qoʻpol boʻsa ola boshaldi 2 daqiqalik boʻsadan keyin qizni boʻynidan va yelkalarizdan yalab tishlay boshladi. Qiz Bunga chidolmay ingrab yuborar edi. Luveria qoʻllari bilan uni oʻzizdan itarishga harakat qildi lekin uning katta va baquvvat tanasiga kuchi yetmas edi. Tae qizni itarishlarizdan asabiylashib luveriani qolini tepaga qilib ishini davom etirdi.
tae luveriani qoʻllarini boʻshatgach yigit qizni
oyoqlaridan ushladi va ularni yoyib orasiga joylashdi. Uzun va yoʻgʻon aʼzosini luveriaga surta boshladi. Bundan luveria oʻzini noqulay his qildi va oyogʻi bilan Taeni itara boshladi
Tae qattiq sonlaridan ushladi va aʼzosini toʻgʻirlab zarb bilan qizni ichiga tiqib yubordi. Qizni ichizga kirgan qattiq zarbi bokiralik yirtilishi va qin devorlari choʻzilishini xis qilib kuchli ogʻriqdan ovozi boricha baqirdi. Qiz ogʻriqdan baqirishdan toʻxtamas ediz. Taeni har bir zarbdan qizni u koʻz oldi qorongʻu boʻlib ketar edi. Ogʻriq juda kuchli edi. Qiz Taeni orqa tarafini ogʻriqdan shilib tashladi.Tae luveriani bu harakatlardan battar tezlashardi

–AAAYYY.... YETAR... BOʻLDI....–qiz bor ovozi bilan baqirdi

– Qoil kabutarim xushdan ketib qolasan deb oʻylagan edim.–

Tae kuldi va qizni ichidagi aʼzosini chiqarib oldi. Qizni esa hatto qimirlashga kuchi yoʻq edi. Oppoq choyshablar qon boʻlib ketgan edi. Taeni aʼzosi va oyoqlarini orasi ham qon.

Taehyung qizni koʻtardi va toʻgri dush tomon bordi van suvni yoqib qizni badanidagi qonni yuvishni boshladi u qizni yuvinturib bolib ozi ham yuvindi va qizga tungi kiyim kiygʻazdi uni koʻtarib yotoq tomon bordi Tae qizni yuvintirishga kirib ketaganda hizmatkorlar allaqachon yangi pastel solib ketishgan edi Tae qizni ehtiyotkorlik bilan yotoqga qoydi va ustini adyol bilan yopdi va ozi ham yoniga yotdi.

Ertalab

Luveria ertalab sekin koʻzini ochdi barbir osha qorongʻulik u kech boʻlgan narsalrni oʻyladi va koʻzi yoshga toʻldi naxotki shu ish boʻlgan bolsa u ozidan nafratlanyabdi qarshilik qila olmaganida va barchasiga yana ogʻriq ham kuchli edi beli qattiq ogriyotgan edi ogʻriqga chidayolmayotgani korinib turgan edi. U ornidan sekin turdi amo ogʻriq yurishga xalaqt berdi ham hechqayerni koʻraolmasa u yana yotoqga otirib qoldi va yigʻlashni boshladi.Shu payt xonaga taehyung kirib keldi

–Nega yigʻlayabsan –dedi taehyung

–Nega b..bunday qildingiz hayotim oyinchoqmidi

–majbur boʻldim shundya qilmasam boshqasi qiladi

–axir oylangiz bor
I
–bilasanmi luveria oʻshanda sodda boʻlgansan

–nima q..qanday qilib

–bilasanmi haqiqatni aytish vaqti keldi oʻsha paytda sen sevganimni otam bilib qolgan shuning uchun otam meni majburlagan shu gaplarni aytishga yejiga uylanyabman deyishga majburlagan toʻgʻrisi buni kecha aytmiqchi edim lekin aytaolmadim kechir seni joningni oʻgʻritdim

–y..yoʻq jin ursin seni ming la'nat bilasanmi kech qilgan ishing Nega bunday qilmasang boʻlardi Nega aaaa bilasnmi hatto koʻra olmasligimni bilib tugʻilganimdayoq ota onam meni bolalar uyiga tashlab ketgan sen buni bilmaysan menga aytsa boʻlardi 7 yil ichida men seni sevmasliginga oshdayoq ishonmagandim

Luveria ovozi titrab ketdi. U so‘zlarini to‘xtata olmadi, ichidagi og‘riq yillar davomida yig‘ilib qolgan edi.

— Nega… — dedi u, ovozi sinib. — Nega bunday qilding, Tae? Agar bunday qilmasang bo‘lardi-ku… nega?!

U bir qadam orqaga chekindi, qo‘llari musht bo‘lib qotdi.

— Bilasanmi… men hatto ko‘ra olmasligimni bilib ham, — uning nafasi uzildi, — tug‘ilganimdayoq ota-onam meni bolalar uyiga tashlab ketgan. Sen buni bilmaysan… hech kim bilmaydi!

Tae yuzi oqarib ketdi. U ilk bor Luveriyaning ichidagi og‘riqning chuqurligini ko‘rayotgandi.

— Menga aytsa bo‘lardi… — Luveria ovozi endi g‘azabdan ko‘ra ko‘proq alam edi. — Men 7 yil davomida… seni sevmasligingga ham ishonmagandim!

Jimlik yana tushdi. Bu safar og‘irroq, bosuvchi.

Tae sekin bir qadam oldinga yurdi, lekin Luveriya darrov qo‘lini ko‘tardi.

— Yaqinlashma…

Tae to‘xtadi. Uning ovozi past, lekin aniq chiqdi:

— Men bilmaganman…

Luveria kulib yubordi — ammo bu kulgi quvonch emas, sindirilgan yurakning ovozi edi.

— Albatta bilmading. Hech kim bilmaydi mening qorong‘u tomonimni.

Tae boshini egdi. Keyin sekin dedi:

— Men seni sevmasligim uchun emas… seni yo‘qotishdan qo‘rqib jim bo‘lganman.

Luveria jim qoldi.

Tae davom etdi:

— Men ham xato qildim. Katta xato. Lekin men seni tark etishni hech qachon xohlamaganman, Luveria. Hech qachon.

Uning ovozi titradi, lekin u davom etdi:

— Agar meni ko‘rishni xohlamasang ham… men baribir shu yerdaman. Chunki sen menga shunchaki “sevgi” emas… sen mening hayotimdagi eng haqiqiy narsasan.

Luveria ko‘zlarini yumdi. Uning nafaslari notekis edi.

— Unda menga yolg‘on qilma, Tae… — dedi u juda past ovozda. — Men yolg‘onni ko‘ra olmayman… lekin yuragim his qiladi.

Tae bir muddat jim turdi. Luveriyaning so‘zlari xonani kesib o‘tgandek bo‘ldi. “Yuragim his qiladi” — bu eng og‘ir gap edi.

U asta nafas oldi va yana yaqinlashmasdan, o‘rnida turib gapirdi:

— Men yolg‘on demayman.

Ovozida bu safar titroq emas, qat’iyat bor edi.

— Men seni sevmasligim haqida hech qachon yolg‘on qilmaganman. Aksincha… men sevganimni yashirganman.

Luveria qotib qoldi.

Tae davom etdi:

— Chunki men o‘zimdan qo‘rqardim. Seni og‘ritishdan, seni yo‘qotishdan, va eng yomoni… seni yetarli darajada himoya qila olmasligimdan.

U bir lahza to‘xtadi.

— Sen bolalar uyida o‘sgansan… sen ko‘p narsani yolg‘iz ko‘targansan. Men esa yoningda bo‘lsam ham, seni to‘liq tushunmaganman.

Luveria labini tishladi, lekin indamadi.

Tae pastroq ovozda davom etdi:

— Men seni ko‘rmayotganingni bilardim… lekin seni “to‘liq ko‘rmayotganimni” o‘zim ham endi tushunyapman.

Jimlik yana cho‘kdi.

Keyin Luveria sekin dedi:

— Endi nima o‘zgaradi, Tae?

Uning ovozi sovuq emasdi… lekin ishonchsiz edi.

Tae javob berishdan oldin bir qadam orqaga chekindi, go‘yo unga joy berayotgandek.

— Hammasi.

U boshini ko‘tardi.

— Men endi seni yashirmayman. Yolg‘iz qoldirmayman. Va agar sen ruxsat bersang… men har kuni isbotlayman.

Luveria kulmadi. Bu safar yig‘lamadi ham.

Faqat bitta savol qoldi:

— Agar yana jonimni og‘ritsang-chi?

Tae ko‘zini yumib ochdi.

— Unda men seni yo‘qotishga haqli bo‘laman.

Uning ovozi juda past chiqdi:

— Lekin hozir… men seni yo‘qotishni xohlamayman. Hech qachon.

Luveria bir zum jim qoldi. Tae aytgan oxirgi gap xonada og‘ir osilib turardi.

“Men seni yo‘qotishni xohlamayman…”

Bu gap unga begona emasdi. Lekin hozir u ishonishga qo‘rqardi.

U asta nafas oldi va ovozi titrab chiqdi:

— Sen doim shunaqa deysan, Tae…

Tae qotib qoldi.

Luveria davom etdi:

— Avval ham shunaqa so‘zlar bo‘lgan. Keyin esa… sukut bo‘lgan.

U ko‘zlarini pastga tushirdi, ko‘rmasa ham, xuddi bo‘shliqni his qilayotgandek.

— Men sukutdan qo‘rqaman, Tae. So‘zlardan emas.

Tae bir qadam oldinga yurdi, keyin to‘xtadi. Bu safar u8 shoshilmadi.

— Unda meni sinab ko‘r, — dedi u sokin ovozda.

Luveria boshini ko‘tardi.

— Sinab ko‘rish? Men odamlarni sinab charchadim.

Tae yengil nafas oldi.

— Men “ishontir” demayapman. Men “vaqt ber” deyapman.

Jimlik yana tushdi.

Tae davom etdi:

— Men seni o‘zgartirmoqchi emasman. Men faqat yoningda qolmoqchiman. Agar sen meni rad etsang ham… men seni tushunishga harakat qilaman.

Luveria labini qisdi.

— Nega bunchalik qattiq turibsan?

Tae ko‘zlarini unga qadadi:

— Chunki sen birinchi marta menga rostgoʻy bo‘lding. Va men birinchi marta… o‘zimga rostgoʻy bo‘lyapman.

Luveria sekin boshini burdi. Ovozi juda past chiqdi:

— Men senga ishonishni xohlayman, Tae…

Tae yuragi siqildi.

Luveria qo‘shimcha qildi:

— Lekin xohlash… har doim yetmaydi.

Tae bosh irg‘adi.

— Bilaman.

U bir lahza to‘xtab, juda sokin dedi:

— Unda men shoshmayman. Men ketmayman ham.

Luveria unga qarab turdi. Bu safar ko‘zlarida g‘azab kamroq edi. Ko‘proq charchoq va ehtiyotkorlik bor edi.

Tae esa joyidan qimirlamadi.

Chunki u endi bitta narsani aniq bilardi — Luveria endi faqat “sevish” emas, avvalo “ishonishni o‘rganayotgan” edi.

Xona yana jimlikka cho‘mdi. Bu jimlik endi og‘ir emas edi — u asta-sekin tinchlanayotgandek edi.

Luveria chuqur nafas oldi. Qo‘llari endi musht emas, bo‘sh edi.

— Tae… — dedi u sekin.

Tae darrov javob bermadi, faqat uni tingladi.

— Men seni hali ham to‘liq tushunmayman, — dedi Luveria. — Lekin… men seni butunlay itarib yuborishni ham xohlamayapman.

Tae ko‘zlarini yumib ochdi. Bu uning uchun kichik, lekin juda katta javob edi.

— Men shu yetarli deb hisoblayman, — dedi u past ovozda.

Luveria boshini biroz egdi.

— Lekin bitta shart bor.

Tae diqqat bilan qaradi.

— Nima?

Luveria ko‘zini unga qadadi, bu safar ishonchsiz emas, aniqroq edi:

— Yana bir marta meni yolg‘iz tashlab ketishdan oldin… hech bo‘lmasa rostini ayt.

Tae bir lahza jim qoldi, keyin bosh irg‘adi.

— Va’da berolmayman, mukammal bo‘laman deb… lekin rostini aytaman. Har safar.

Luveria asta nafas chiqardi. Ko‘zlaridagi og‘irlik biroz yengillashgandek bo‘ldi.

— Unda… — dedi u sekin, — men ham harakat qilaman.

Tae yengil jilmaydi, birinchi marta haqiqiy, zo‘r emas, samimiy jilmayish.

— Bu boshlanish, Luveria.

Luveria ortiga o‘girildi, eshik tomon yurdi. Eshikka yetganda bir lahza to‘xtadi.

— Tae…

— Ha?

U ortiga qaramadi, faqat ovozi eshitildi:

— Meni yana sindirma.

Luveria balet zalining sovuq polini qo‘llari bilan sekin paypaslab his qilar, atrofdagi tovushlar esa unga yo‘l ko‘rsatardi: pianino ohangi, oyoq uchida sirg‘algan raqqosalar, va uzoqdan eshitilgan nafaslar.

Isabel — uning balet ustozi — zalning o‘rtasida to‘xtadi. Ovozi muloyim, lekin qat’iy edi.

— Luveria, bugun yangi harakatni sinab ko‘ramiz. Musiqani his qilishga harakat qil.

Luveria boshini biroz ko‘tardi. Ko‘ra olmasdi, lekin u har doim Isabelning ovozidan uning kayfiyatini sezardi.

— Men… yiqilib ketmaymanmi? — dedi u past ovozda.

Isabel bir lahza jim qoldi, keyin yaqinlashdi. Uning oyoq tovushlari Luveria yonida to‘xtadi.

— Yo‘q. Men shu yerdaman. Har bir qadamingni sanab turaman.

Pianino sekin yangradi. Luveria qo‘llarini havoga ko‘tardi, go‘yo musiqani ushlamoqchidek. Bir qadam… yana bir qadam…

Isabel uning harakatlarini kuzatar edi.

— Yaxshi… endi burilish, — dedi u. — Juda yumshoq.

Luveria nafasini ushlab, aylana boshladi. Bir lahza muvozanatini yo‘qotdi.

— To‘xta! — Isabel tezda oldiga keldi va uning bilagidan ushladi.

Luveria yiqilmadi. Faqat yuragi tez urardi.

— Men… ko‘ra olmayman, lekin baribir raqsga tushmoqchiman, — dedi u titroq ovozda.

Isabel uning qo‘lini qo‘yib yubormadi.

— Shuning uchun men shu yerdaman, Luveria. Ko‘rish shart emas. His qilish kifoya.

Zal yana jim bo‘lib qoldi. Faqat musiqa davom etardi.

Va Luveria birinchi marta qorong‘ulikni qo‘rqinch emas, balki ritm sifatida his qildi.

Pianino ovozi yana balandroq yangradi. Isabel Luverianing qo‘lini sekin qo‘yib yubordi, lekin yonidan ketmadi.

— Endi yana urinib ko‘ramiz, — dedi u sokin ohangda. — Bu safar men hisoblab turaman.

Luveria boshini qimirlatdi. Uning ichida qo‘rquv bor edi, lekin shu bilan birga g‘alati ishonch ham paydo bo‘lgan.

— Boshlaymiz… bir, ikki… uch.

Luveria qadam tashladi. Pol sovuq edi, lekin har bir tovush unga yo‘l ko‘rsatayotgandek tuyulardi. Isabelning ovozi esa uning ichidagi adashishni to‘g‘rilab turardi.

— Yaxshi… chapga biroz, — dedi Isabel.

Luveria sekin burildi. Bu safar u yiqilmadi. Hatto muvozanatini ham yo‘qotmadi.

Uning lablari biroz titradi.

— Men… to‘g‘ri qilyapmanmi? — deb so‘radi u ehtiyotkorlik bilan.

Isabel jilmaydi, buni Luveria ko‘rmasa ham, uning ovozidan sezish mumkin edi.

— Ha. Juda yaxshi. Endi musiqa bilan birlash.

Pianino ritmi o‘zgardi — biroz tezlashdi. Luveria chuqur nafas oldi va harakatlarini musiqa bilan moslashtirdi. Qadamlar endi qo‘rquv bilan emas, balki ishonch bilan qo‘yilardi.

Zal ichida boshqa raqqosalar ham jim bo‘lib, uni kuzatardi.

— Ajoyib… davom et, — dedi Isabel past ovozda.

Luveria qo‘llarini keng yoydi. U ko‘ra olmasdi, lekin endi o‘zini yo‘qotmayotgandek edi. Har bir tovush uning yo‘lini chizardi.

Bir lahza…

U to‘xtadi.

— Men yiqilmadim, — dedi u hayrat bilan.

Isabel yaqinlashib, uning yonida to‘xtadi.

— Chunki sen endi faqat ko‘z bilan emas, yurak bilan raqs qilayapsan.

Pianino ohangi asta-sekin susaydi. Zal jim bo‘ldi.

Luveria esa birinchi marta qorong‘ilikni bo‘shliq emas, balki imkoniyat sifatida his qildi.

Luveria shu tarzda davom etdi u haraktlarni oʻzlashtira boshaldi u keyin yiqilmadi chunki u oʻziga ishondi qilolishiga ishondi.

Mashg‘ulot tugadi. Zal asta-sekin jimlikka cho‘mdi, faqat derazadan kirgan shamol pardalarni yengil tebratardi.

Isabel Luveriyaning yoniga keldi.

— Bugun yetarli. Juda yaxshi ishlading.

Luveria biroz charchagan, lekin ichida g‘alati yengillik bor edi.

— Men uyga ketaman… — dedi u sekin.

Isabel uning qo‘liga yengil tegdi, yo‘lni ko‘rsatish uchun.

— Ehtiyot bo‘l. Haydovchi allaqachon tashqarida.

Luveria bosh irg‘adi va zal eshigi tomon yurdi. Har bir qadamini u endi oldingidan ko‘ra ishonchliroq qo‘yardi. Eshik ochilishi bilan sovuq havo yuziga urildi.

Tashqarida mashina kutib turardi. Haydovchi eshikni ochdi.

— Rahmat, — dedi Luveria past ovozda va ehtiyotkorlik bilan o‘tirib oldi.

Mashina sekin harakatlana boshladi. Derazadan o‘tib ketayotgan shahar tovushlari uning ichki dunyosiga aralashib ketgandek edi: odamlar ovozi, mashinalar shovqini, chiroqlar aks-sadosi.

Luveria boshini oynaga suyadi.

Bugungi mashg‘ulotni esladi — Isabelning ovozi, pianino ritmi, yiqilmagan o‘sha lahza…

Uning lablarida yengil tabassum paydo bo‘ldi.

— Men yiqilmadim… — deb pichirladi u o‘ziga o‘zi.

Mashina yo‘l bo‘ylab davom etdi, Luveria esa birinchi marta uyga qaytishni qo‘rquv bilan emas, balki ichki ishonch bilan his qilardi.

Mashina Luveriyani uy oldida tushirdi. Haydovchi eshikni ochdi, u esa ehtiyotkorlik bilan tashqariga chiqdi. Havo sal sovuq, lekin tanish edi.

U qo‘lini oldinga cho‘zib, eshikni topdi va sekin qo‘ng‘iroq tugmasini bosdi.

Bir necha soniyadan so‘ng eshik ochildi.

— Luveria! — degan tanish ovoz eshitildi.

Suna edi.

U darhol Luveriyaning qo‘lidan ushlab ichkariga boshladi.

— Qanday o‘tdi mashg‘ulot? Charchamadingmi?

Luveria yengil nafas oldi va ichkariga kirarkan, devor bo‘ylab qo‘lini olib yurdi.

— Yaxshi o‘tdi… Isabel bilan ishladik.

Suna uni yumshoq ohangda eshitdi.

— Yana yiqildingmi?

Luveria biroz jim qoldi, keyin boshini chayqadi.

— Yo‘q. Bu safar… men yiqilmadim.

Suna hayrat bilan to‘xtadi.

— Rostdanmi?

— Ha, — dedi Luveria yengil jilmayib. — Men musiqa bilan harakat qildim.

Suna uning qo‘lini mahkamroq ushladi.

— Men sen bilan faxrlanaman.

Ular oshxonaga kirishdi. Suna stulni tortib berdi.

— O‘tir. Men choy damlayman.

Luveria stulga o‘tirdi, qo‘llarini tizzasiga qo‘ydi. Uy jim, iliq va xavfsiz edi.

— Suna… — dedi u sekin.

— Ha?

— Bugun birinchi marta qo‘rqmadim.

Suna choynakni to‘xtatib, unga qaradi.

— Chunki sen endi yolg‘iz emassan, Luveria.

Luveria boshini biroz egdi. Uning ichida uzoq vaqtdan beri bo‘lmagan sokinlik paydo bo‘ldi.

–Suna men koʻchada aylanmoqchiman–dedi Luveria sokinlik bilan

–Yaxshi unda birga aylanimiz ancha bolgan edi aylanmaganimizga –dedi Suna mayin jilmayib

~

Eshik ochildi va ular ko‘chaga chiqishdi.

— Bugun havo ancha salqinroq, sezayapsanmi? — dedi Suna yonida yurib.

— Ha, sezayapman, juda ham yoqimli, — dedi Luveria.

Ular sekin yurib ketishdi.

— Oyoqlaringni ehtiyot qil, yo‘l tekis emas, — dedi Suna.

— Bilaman, lekin baribir o‘zim yurmoqchiman, — dedi Luveria.

— Yaxshi, lekin men yoningdaman, — dedi Suna.

— Ha, bilaman, shuning uchun ham xavotir olmayapman, — dedi Luveria.

Ko‘cha shovqini orasida ular oldinga yurishdi.

— Atrof ancha gavjum ekan, — dedi Suna.

— Ha, odamlar ko‘p, lekin menga unchalik bilinmayapti, — dedi Luveria.

— Ko‘zing ko‘rmagani uchun shovqin ko‘proq sezilyaptimi? — dedi Suna.

— Ha, ovozlar hammasi bir joyga to‘planib qolgandek, — dedi Luveria.

— Unda biroz sekinroq yuramiz, — dedi Suna.

— Mayli, menga farqi yo‘q, sen qanday desang shunday bo‘ladi, — dedi Luveria.

Ular birga sekinlashib yurishdi.

— Mana shu yo‘l to‘g‘rimi? — dedi Suna.

— Ha, to‘g‘ri, chap tomonda kichik burilish bor, — dedi Luveria.

— Yaxshi, eslab qolibsan, — dedi Suna.

— Men har safar sezishga harakat qilaman, — dedi Luveria.

Ular burilishdan o‘tishdi.

— Bu yer biroz tinchroq ekan, — dedi Suna.

— Ha, shu yer menga yoqyapti, — dedi Luveria.

— O‘tirib dam olamizmi? — dedi Suna.

— Ha, biroz o‘tirsak yaxshi bo‘ladi, — dedi Luveria.

Ular skameykaga o‘tirdilar.

— Bugun charchaganmisan? — dedi Suna.

— Yo‘q, lekin ko‘p his qildim, — dedi Luveria.

— Yaxshi, bu ham progress, — dedi Suna.

— Ha, men ham shunday deb o‘ylayapman, — dedi Luveria.

Ular yo‘l bo‘ylab ketayotgan edi.

— Shu yerda magazin bor, — dedi Suna.

— Ha, — dedi Luveria.

— Kirib chiqaman, — dedi Suna.

— Mayli, — dedi Luveria.

Suna eshik tomon burildi.

— Men tez chiqaman, shu yerda tur, — dedi u.

— Ha, turib turaman, — dedi Luveria.

Suna ichkariga kirib ketdi.

Luveria tashqarida yolg‘iz qoldi. U devor yoniga yaqinroq turdi.

— Suna chiqyaptimi? — deb ichida o‘yladi u, lekin javob yo‘q edi.

Atrofda odamlar o‘tib ketardi, shovqin bor edi.

Bir necha soniya o‘tdi.

Luveria biroz joyidan qimirlamoqchi bo‘ldi.

— Suna…? — dedi u past ovozda.

Hech javob bo‘lmadi.

Shu payt yaqin atrofda begona qadam tovushlari eshitildi.

— Kimdir…? — deb Luveria boshini biroz burdi.

Lekin gap tugamasidan, uning bilagidan kimdir tezda ushlab oldi.

— Qo‘yib yuboring… — dedi u hayrat va qo‘rquv bilan.

Lekin javob bo‘lmadi.

Atrof tovushlari aralashib ketdi.

Luveria Suna nomini chaqirmoqchi bo‘ldi, lekin ovozi chiqmay qoldi.

Shu payt hammasi juda tez sodir bo‘ldi — va u o‘zini notanish yo‘nalishda ketayotganini sezdi.

~

Magazin ichida Suna kassaga yaqinlashgan edi.

— Tezroq olaman, — deb o‘yladi u.

Keyin u bir lahza to‘xtadi.

— Luveria…?

U tashqariga qaradi.

Luveria turgan joy bo‘sh edi.

–yoʻq Luveria –Dedi koʻzida yosh bilan

Luveria atrofni aniq ko‘ra olmasdi, faqat tez harakat va notanish qo‘llarni sezardi.

— Qo‘yib yuboring… — dedi u past ovozda.

Lekin javob yo‘q edi.

Mashina eshigi yopildi.

Ichkarida jimlik.

Haydovchi ovozi eshitildi:

— U biz bilan.

Orqa o‘rindiqda Seowoon o‘tirardi. U Luveriaga qaradi, lekin hech narsa demadi.

Luveria nafasini sekin oldi.

— Siz… kimsiz? — dedi u.

Seowoon biroz jim qoldi.

— Savollar keyin, — dedi u qisqa.

Mashina harakatlana boshladi.

Seowoon telefonini oldi va qisqa raqam terdi.

— Ha, menman, — dedi u past ovozda.

Telefonning narigi tomonida Taehyungning ovozi eshitildi.

— Nima bo‘ldi?

Seowoon bir soniya jim qoldi.

— Ish tugadi. Qiz bizda.

Yana jimlik.

— Qayerdasiz? — dedi Taehyung.

— Shahar tashqarisiga chiqyapmiz.

— Muammo yo‘qmi?

— Yo‘q.

Seowoon telefonni bir qo‘li bilan ushlab, oldinga qaradi.

— U tinchmi? — dedi Taehyung.

— Hali tushunmayapti, — dedi Seowoon.

Telefon narigi tomonda qisqa jimlik bo‘ldi.

— Uni ko‘z ostida tuting, — dedi Taehyung.

— Tushunarli.

Seowoon telefonni o‘chirdi.

Orqa o‘rindiqda Luveria jim o‘tirardi.

— meni qoʻyib yuboring iltimos suna havotir oladi–dedi luveria koʻzidan sekin yoshlar oqib tushdi

Seowoon javob bermadi.
Mashina yo‘l bo‘ylab davom etdi.

𝑬𝑷𝑰𝑺𝑶𝑫𝑬²

asta qadam tashlab ish bo‘limi tomon yurdim.
Ofis ichiga kirganimda hamma o‘z ishiga sho‘ng‘igan edi — printer ovozi, klaviatura chalishlari, telefon qo‘ng‘iroqlari.
Men joyimni qidirib turganimda, yon tomondan iliq ovoz eshitildi.

— Yangi xodimmisiz?

O‘girildim.

Jilmayib turgan qiz menga qarab turardi. Ko‘zlari muloyim, qarashi esa ishonchli edi.

— Ha… bugun birinchi kunim,” dedim biroz tortinib.

U qo‘lini uzatdi.

— Men Yuna. Shu bo‘limda ishlayman.

— “Tanishganimdan xursandman,” dedim uning qo‘lini siqib.

U yengil kulib qo‘ydi.

— CEO xonasidan endi chiqdizmi?–dedi u biroz past ovozda.

Men bosh irg‘adim.
Yuna atrofga bir qarab qo‘ydi, keyin ovozini pasaytirdi:

— U yerga birinchi marta kirish har doim qo‘rqinchli bo‘ladi. Hammaning yuragi urib chiqadi.

Qiz yengil tabassum qildim.

— Ha… juda sovuq odam ekan.

Yuna kulimsiradi.

— “Shunday deyishadi… lekin u haqida hamma narsani bilamiz deb o‘ylamang.”

–ha yana sizdan bir narsani soʻramoqchi edim

–ha albatta soʻrang–dedi Yuna xushmuomilalik bilan

–CEOning ismi nima?–dedi luveria

–Kim Taehyung ismi –

–raxmat –dediq qiz ortiqcha soʻzsiz

Shu payt kimdur "Yuna" deb chaqirganini eshitdi Yuna biroz jim qoldi soʻng

–yana koʻrishmiz hozir kelaman –deb shoshilib yugurib ketdi.

Luveria esa joyini topib sekin otirdi va kompyuterni yoqib ishlay boshladi. Uning qiyofasi jiddiy edi ishga juda berilib ketganidan yuna uni yoniga oʻtirgaini sezmay qoldi. Yuna sekin kulumsiradi va u ham oʻz ishida davom etdi.kun juda uzoq oʻtdi

Kompaniya binosi jim-jit edi. Derazalardan kirib kelayotgan oqshom nuri uzun soyalarni polga cho‘zib yuborgan, koridorlar esa odatdagidan ham sovuqroq tuyulardi. Hammasi allaqachon ketib bo‘lgan — xodimlar ham, shovqin ham, odatiy hayot ham.

Faqat Luveria qolgan edi.

Uning stolida hujjatlar uyilib yotar, noutbuki esa hali ham ochiq turardi. Ko‘zlari charchagan, ammo qo‘llari to‘xtamasdi. Har bir fayl, har bir hisobot kechagi muddatni eslatib turardi. U chuqur nafas oldi, sochini ortga surib, yana yozishda davom etdi.

Lift ovozi ham eshitilmasdi. Hech kim qaytib kelmasligini u bilardi. Shunga qaramay, yuragining bir chetida “yana biroz yordam bo‘lsa edi” degan sokin o‘y aylanardi.

Soat esa tobora kechga yaqinlashardi.

Luveria monitor ekraniga tikildi, ko‘zlari achishayotgan bo‘lsa ham, taslim bo‘lmadi. U uchun bu oddiy ish emas edi — bu mas’uliyat, bu ishonch, bu o‘zini isbotlash edi.

Koridordan shamol o‘tib ketgandek eshik yengil qimirlaganida u bir lahza to‘xtadi. Ammo bu ham faqat binoning eski odatiy shovqini edi xolos.

U yana klaviaturaga qaytdi.

Va kompaniya ichida yagona yorug‘lik manbai bo‘lib, Luveria tun bilan birga ishlashda davom etdi.

Vanihoyat ozi ishini alo darjada bajardi kompyuterni ochirdi stolning ustida turgan papka va hisobotlarni yigʻishtirdi va sumkasini olib sekin kompaniyadan chiqdi hatto oʻzini koʻtaraolmayabdi juda charchagan koʻzlari qizargan harakatlaris sekinlashgan qiz tezroq avtobusga chiqdi va boʻsh joyga oʻtirdi

Qiz manzilga yetib keldi va avtobusdan tushib uyigacga ozgina yurdi uyiga yetib kelgandan soʻng sumkasiga qoʻl choʻzib kalitini oldi eshikga tiqdi va eshikni ochib uyga kirdi va chiroqni yoqdi u hatto ovqat ham yemagan ammo hozir unga yagona kerakli narsa bu uyqu edi qiz sumkasini joyga qoydi va kiymini almashtirdi yotoqxonasiga kirdi derazani ochish uchun qolini qoydi va ochdi shaharaga qarab oʻylanib qoldi va taxminan 2 daqiqadan soʻng chiroqni oʻchirdi hona jim-jit butun uy sukutda qiz sekin yotoqga yaqinlashdi va joyiga yotdi ustiga adyol yopdi sekin koʻzlarini yumdi

~
Taehyungo‘z uyida yolg‘iz o‘tirardi. Xona sokin, faqat devor soati sekin tiqillab turardi. Chiroqning iliq nuri ham uning kayfiyatini o‘zgartira olmasdi.

U divan chetida o‘tirib, deraza tomonga qarab qoldi. Tashqarida shahar hayoti davom etardi, lekin uning ichida faqat bitta o‘y bor edi — Luveria.

U yengil nafas oldi

Lekin yuragi tinch emas edi.

U o‘rnidan turib, oshxonaga o‘tdi. Muzlatkichni ochdi, ichiga qaradi, lekin hech narsa olishga ishtiyoqi yo‘q edi. U faqat o‘ylar bilan band edi.

Luveria.

Uning doim yolg‘iz ishlashi, o‘zini haddan tashqari qiynashi.

Taehyung muzlatkich eshigini yopdi va stolga suyandi.
Xonada jimlik cho‘kdi.

Taehyung bir lahza ko‘zlarini yumdi. Go‘yo Luveria shu yerda, uning yonida turgandek tasavvur qildi — charchagan, lekin baribir kuchli.
U ko‘zlarini ochdi.

— Men seni shunchaki o‘ylab o‘tira olmayman… lekin hozircha faqat shuni qila olaman Luveria seni qiynaganimga afsusdaman –dedi taehyung

Taehyung ertalab uyg‘ondi. Xona yorug‘, tashqaridan mashinalar ovozi eshitilib turardi.

U bir muddat o‘rnidan qimirlamay yotdi, keyin sekin turib o‘tirdi. Sochini bir qo‘li bilan tartibga soldi.

— Ertalab… — dedi u o‘zicha, ovozi hali uyquli edi.

U oshxonaga o‘tdi. Suv ichdi. Muzlatkichni ochib ko‘rdi, ichidan hech narsa olmadi.
Keyin stolga suyanib bir necha soniya jim turdi.
Oddiy ertalab edi.
U deraza yoniga bordi, tashqariga qaradi. Odamlar ishga shoshilayotgan, kun allaqachon boshlanib ketgan edi.

Taehyung chuqur nafas oldi.

— Bugun ham odatdagidek kun.

U kiyinishni boshladi va tayyorlana verdi.

~

Kompaniya

–mening mitti qizim hali ham mendan uzoqlashayotganinga ishonaolmayabman –dedi Luverianing koʻngilchan onasi koʻzida yosh toʻlib
–ona men sizni sogʻinaman sizdan uzoqda bolish men uchun qiyin–dedi qiz ham hafa mayus koʻzlari bilan
Luveria onasini qattiq quchoqladi huddi qayta koʻrishmaydigandek onasi ham uni quchoqladi.Luveria sekin mashinaga oʻtirdi va eshikni yopdi hali hamon oʻsha mayus koʻzlar hafa yuz u onasiga qarab qoldi u tobora uzoqlashar ekan ichida nimadur uzulgandek boʻldi.Sekin oldiga qaradi va bu ishni toʻgʻri deb qabul qildi axir uni ham tinch qoʻyish kerak oʻzining hayotida yashashi va zavq olishga haqqi bor.Lekin onasisiz yashayolishiga ishonmayabdi juda ham hafa buni soʻz bilan ifodalab boʻlmas edi.Vanihoyat Luveria airportga yetib bordi va mashinadan tushib taksi pulini berdi airaportga kirdi.
Airportga kirish… hammasi oddiy bo‘lishi kerak edi.
Lekin u eshikdan kirishi bilan yuragi g‘alati urishni boshladi. Atrofda odamlar shovqini, chamadonlar g‘ildiragi, e’lon qilinayotgan reyslar… hammasi bir-biriga qo‘shilib ketgandek edi.
U esa faqat bitta narsani o‘ylardi — shu yerda qolaolsam edi.
Samolyotga chiqish eshigiga yaqinlashar ekan, oyoqlari biroz sustlashdi.
“Endi qaytish yo‘q,” degan fikr miyasini kesib o‘tdi.
U chuqur nafas oldi va qadamini ichkariga qo‘ydi.
Va joyini topib otirdi.
Hozir onasi nima qilayabdi? U hali amerikaga ketmasdan onasini oʻylayabdi hissiyotlari aralashib ketgan edi.Boshqa iloji ham yoqligini juda yaxshi bilardi imkonsiz koʻzini sekin yumdi koʻz oldida koreadagi barcha hotiralar otdi.Soatlar asrdek oʻtayotgandek 15 soat zoʻrgʻa chidadi chunki juda sabrsiz edi.Vanihoyat Samalyot New Yorkga qoʻndi va yangi hayot boshlash vaqti kelganini Luveria chundi.Sekin va sokin qadamlar bilan samalyotdan tushdi.
Nyu-York aeroporti eshiklari asta-sekin ochildi.
U birinchi qadamini tashlaganida, ichidagi hamma narsa o‘zgarib ketgandek bo‘ldi. Sovuq havo yuziga urildi, lekin bu issiq unga begona emas edi — bu yangi hayotning nafasi edi.
Atrofda odamlar shoshardi, kimdir kutib olardi, kimdir esa xayrlashardi. U esa yolg‘iz… lekin endi bu yolg‘izlik qo‘rqinchli emas edi.chunki u yolgʻizlikni sevardi.
Qo‘lida kichik sumka, yuragida esa katta orzular bor edi.
“Nyu-York…” deb ichidan pichirladi u. Bu shahar unga sinov ham, imkon ham edi.
Orqaga qaytish yo‘q edi.
U aeroportdan chiqib, yorqin chiroqlar tomonga yurdi — bu uning yangi hayotiga qo‘yilgan birinchi haqiqiy qadam edi."Haqiqiy hayotga hush kelibsan Luveria" dedi qiz oʻziga oʻzi
Nyu-York aeroportidan chiqqach, u to‘g‘ridan-to‘g‘ri shahar ichiga kirib bordi.
Ko‘chalar boshqacha edi — baland binolar osmonni kesib turgandek, chiroqlar esa tun bo‘lsa ham kunni eslatardi. Mashinalar shovqini, odamlarning tez yurishi… hammasi uni biroz hayratda qoldirdi.
U asta ko‘chada yura boshladi. Har bir qadamida go‘yo yangi sahifa ochilayotgandek edi. Yonidan o‘tib ketayotgan odamlar unga begona, lekin bu begonalik ichida o‘ziga xos erkinlik bor edi.
U boshini biroz ko‘tardi. Shamol sochlarini yengil silkitdi.

Qiz koʻchadagi shamoldan zavq olardi lekin yolgʻizlik uni yeb bitirishdan qoʻrqardi uni suyanadigan yagona odami yonida yoʻq bu yerda hatto yaqin odami tanishi yoʻq bu uni vahimaga solardi.U oldindan sotib olgan uyini eshigiga kalit tiqib ochdi balandroq ovoz chiqdi uyning eshigini ochdi uy qop qorongʻu qiz qoʻlini chiroqni yoqish uchun elektir kalitga qoʻlini qoʻlini qoʻyib bosdi chiroq yondi uy tiniq koʻrindi u uyning ichiga kirdi qadamlari har doimgidek sekin edi.Juda charchagan qiz narsalarini joylamasdan yotoqga oʻzini tashladi onasini juda sogʻindi lekin hali juda koʻp sogʻinishini bilib qoʻrqar edi.U yolgʻizlikni yaxshi korsada yolgʻizlikdan choʻchir edi gaplashishga odam yoq dugonasi yaqinlari sukut uni yeb bitarayotgandek. U qorni ochganini his qildi
–Eh juda axmoqman hozir koʻchadan keldim lekin supermarketga kirmabman eh juda charchadim lekin mayli–Luveria shu gapni oʻziga-oʻzi gapirib afsuslandi.
Qiz sekin oʻrnidan turdi va eshik tomon borib eshikni ochib chiqdi.U mayda qadamlar bilan supermarketga kirdi. U yerda bir sotuvchi bor edi Luveria u bilan salomlashdi va oʻziga kerakli narsalarni oldi sal qolsa eng kerakli narsani unutardi u eng yaxshi koʻrgan chipsi pringle'sni oldi va hamma narsani kassaga olib bordi va sotib oldi. U supermarkedan chiqib sekin qadamlar bilan yurdi ammo shu payt bir odamga urilib ketdi Luveria orqasiga qaradi.
–Janob kechirasiz –dedi luveria ayibdorlik hissi bilan
–mayli hechqisi yoʻq –dedi u
Luveria yoʻlida davom etdi qorni ochganidan tez yurishni boshladi vanihoyat uyga yetib keldi.
Luveria uyiga kirdi va narsalarni muzlatgichga joylab qoʻydi va oʻziga kerakli narsalrni olidi va pishloqli makaron qilishni boshladi
1 soatdan soʻng
Vanihoyat ovqat pishdi luveria uni likopchaga joylshtirdi va oʻtirib yeye boshaldi Luveria mazza qilib yeb boʻlgandan keyin jamadonini ochib narsalrini uyiga joylashtira boshladi
Soʻng hamma ishni qilib boʻlgach qiz oʻzini yotoqga otdiUy butunlay jim edi. Hech qanday ovoz yo‘q, faqat devor soatining juda past “tik-tak”i eshitilardi.
— Bugun ham uzun kun bo‘ldi… — dedi Qiz oʻziga
Ko‘zlarini yumdi, lekin fikrlar hali ham yengil aylanardi. Bir-ikki chuqur nafas oldi.
Sekin-sekin tana bo‘shashdi. Yelkalar yengillashdi. Xayollar susaydi.
Uy esa hanuz jim edi — xuddi butun dunyo bir lahzaga to‘xtagandek.
U asta uyquga ketdi
Qizning koʻziga tushayotgan quyosh uni uygʻonishga majbur qilayotgandek edi u uyquga toʻymagan ammo bugun ish qidirishi kerak edi shuning uchun qiz oʻrnidan sekin turdi va yotoqni yigʻib qoydi yuzini yuvdi nonushta tayyorlab nonushta qildi va koʻchaga chiqib ish izlay boshladi u uzoq vaqt ish qidirdi vanihoyta u ish topdi.U juda hursand edi lekin bir tarafdan oʻzini uyin qumsayotgan edi bu shundoq ham malum edi.
~
Eshik oldida bir necha soniya jim turdim. Qo‘limdagi sumka og‘irlashgandek edi, lekin yuragim undan ham og‘irroq. Kalitni asta aylantirdim. Uy ichida sukunat. Hech kim yo‘q.
Chiroqni yoqdim. Sovuq havo va jimlik meni qarshi oldi. Poyabzalimni sekin yechib, koridordan o‘tdim.
"Uyga keldim..." — deb pichirladim, lekin buni eshitadigan hech kim yo‘q edi.
Deraza yoniga borib, tashqaridagi tungi ko‘chaga qaradim. Shahar hali uyg‘oq, lekin ichimda nimadir allaqachon uxlab qolgan edi.

Tonggi soat 5:47.

Telefon signali ketma-ket jiringlardi. U ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib, yostiq yonidagi telefonni ushladi.

— Eh… yana ertalabmi…

Adyol ichidan chiqish qiyin edi. Xona iliq, tashqarida esa hali tong ham to‘liq otmagan. Lekin ish kutmaydi.
U sekin turib, pardani ochdi. Ko‘cha hali sokin. Mashinalar kam, havo biroz salqin.
Hammomga kirib yuzini yuvdi, keyin oynaga qarab sochlarini tartibga soldi. Oshxonaga o‘tib, tezda nonushta qildi — issiq choy, biroz salat.
Shoshilib kiyim almashtirdi, sumkasiga kerakli narsalarni solib chiqdi. Eshikni qulflayotganida bir lahza to‘xtadi.
“Bugun yaxshi o‘tsin…”
Ko‘chaga chiqishi bilan ertalabki shahar nafasi urildi. Bekatda odamlar jim turardi. Kimdir telefonda, kimdir hali uyqusiragan.
Avtobus kelgach, u deraza yoniga o‘tirdi. Tashqaridagi binolar birin-ketin ortda qolardi.
Ishxonaga yetib kelganda, katta eshik oldida chuqur nafas oldi.

Soʻng qoʻllari bilan eshikni ochdi eshik muzdak qoʻllari ham biroz muzladi sekinlik bilan katta kompaniyaga qadam qoʻydi kompaniyaga kirdi.Hamma qayergadur shoshilar bazilar tinchgina
kompyuterda ishini qilardi.
Qiz esa kompaniya CEOsining xonasi tomon yoʻl oldi.
U stol ustidagi ruchkani sekin aylantirib, menga qaradi.

— “Bu kompaniyada hamma narsa tartib bilan ishlaydi.”

Xonadagi sukunat bosim qilardi. Men esa jim turib eshitardim.

— “Birinchi qoida,” dedi u sovuq ohangda, “kech qolish yo‘q. Vaqtni hurmat qilmagan odam bu yerda uzoq ishlamaydi.”

U stoldagi papkani yopib, nigohini mendan uzmadi.

— “Ikkinchi qoida mish-mish yo‘q. Bu kompaniyada kim nima dedi, kim bilan yurdi, menga qiziq emas.

Men sekin bosh irg‘adim.

— Uchinchi qoida,men aytgan topshiriq vaqtida bajariladi. Bahona yo‘q.”

Qo‘llarimni bir-biriga qisib turardim.

— Va oxirgisi…–u bir necha soniya jim qoldi. –“Mening ishonchimni yo‘qotmang.”

Xona yana jim bo‘lib qoldi.

— Savolingiz bormi?–dedi u sovuq, lekin xotirjam ohangda.

–yoʻq men ish joyimga borsam boʻladimi

–Ha,boravering

Luveria sekin xonadan chiqdi.va oʻylab qoldi "Nega isimini soʻramadimi" luveria yana kirmoqchi boldi ammo kirmasdan oldinga qadam tashladi.
.

.
.
Thanks for reading

–mening mitti qizim hali ham mendan uzoqlashayotganinga ishonaolmayabman –dedi Luverianing koʻngilchan onasi koʻzida yosh toʻlib

–ona men sizni sogʻinaman sizdan uzoqda bolish men uchun qiyin–dedi qiz ham hafa mayus koʻzlari bilan

Luveria onasini qattiq quchoqladi huddi qayta koʻrishmaydigandek onasi ham uni quchoqladi.Luveria sekin mashinaga oʻtirdi va eshikni yopdi hali hamon oʻsha mayus koʻzlar hafa yuz u onasiga qarab qoldi u tobora uzoqlashar ekan ichida nimadur uzulgandek boʻldi.Sekin oldiga qaradi va bu ishni toʻgʻri deb qabul qildi axir uni ham tinch qoʻyish kerak oʻzining hayotida yashashi va zavq olishga haqqi bor.Lekin onasisiz yashayolishiga ishonmayabdi juda ham hafa buni soʻz bilan ifodalab boʻlmas edi.Vanihoyat Luveria airportga yetib bordi va mashinadan tushib taksi pulini berdi airaportga kirdi.
Airportga kirish… hammasi oddiy bo‘lishi kerak edi.

Lekin u eshikdan kirishi bilan yuragi g‘alati urishni boshladi. Atrofda odamlar shovqini, chamadonlar g‘ildiragi, e’lon qilinayotgan reyslar… hammasi bir-biriga qo‘shilib ketgandek edi.
U esa faqat bitta narsani o‘ylardi — shu yerda qolaolsam edi.
Samolyotga chiqish eshigiga yaqinlashar ekan, oyoqlari biroz sustlashdi.
“Endi qaytish yo‘q,” degan fikr miyasini kesib o‘tdi.
U chuqur nafas oldi va qadamini ichkariga qo‘ydi.
Va joyini topib otirdi.

Hozir onasi nima qilayabdi? U hali amerikaga ketmasdan onasini oʻylayabdi hissiyotlari aralashib ketgan edi.Boshqa iloji ham yoqligini juda yaxshi bilardi imkonsiz koʻzini sekin yumdi koʻz oldida koreadagi barcha hotiralar otdi.Soatlar asrdek oʻtayotgandek 15 soat zoʻrgʻa chidadi chunki juda sabrsiz edi.Vanihoyat Samalyot New Yorkga qoʻndi va yangi hayot boshlash vaqti kelganini Luveria chundi.Sekin va sokin qadamlar bilan samalyotdan tushdi.
Nyu-York aeroporti eshiklari asta-sekin ochildi.
U birinchi qadamini tashlaganida, ichidagi hamma narsa o‘zgarib ketgandek bo‘ldi. Sovuq havo yuziga urildi, lekin bu issiq unga begona emas edi — bu yangi hayotning nafasi edi.
Atrofda odamlar shoshardi, kimdir kutib olardi, kimdir esa xayrlashardi. U esa yolg‘iz… lekin endi bu yolg‘izlik qo‘rqinchli emas edi.chunki u yolgʻizlikni sevardi.
Qo‘lida kichik sumka, yuragida esa katta orzular bor edi.
“Nyu-York…” deb ichidan pichirladi u. Bu shahar unga sinov ham, imkon ham edi.
Orqaga qaytish yo‘q edi.
U aeroportdan chiqib, yorqin chiroqlar tomonga yurdi — bu uning yangi hayotiga qo‘yilgan birinchi haqiqiy qadam edi."Haqiqiy hayotga hush kelibsan Luveria" dedi qiz oʻziga oʻzi

Nyu-York aeroportidan chiqqach, u to‘g‘ridan-to‘g‘ri shahar ichiga kirib bordi.

Ko‘chalar boshqacha edi — baland binolar osmonni kesib turgandek, chiroqlar esa tun bo‘lsa ham kunni eslatardi. Mashinalar shovqini, odamlarning tez yurishi… hammasi uni biroz hayratda qoldirdi.

U asta ko‘chada yura boshladi. Har bir qadamida go‘yo yangi sahifa ochilayotgandek edi. Yonidan o‘tib ketayotgan odamlar unga begona, lekin bu begonalik ichida o‘ziga xos erkinlik bor edi.
U boshini biroz ko‘tardi. Shamol sochlarini yengil silkitdi.

Qiz koʻchadagi shamoldan zavq olardi lekin yolgʻizlik uni yeb bitirishdan qoʻrqardi uni suyanadigan yagona odami yonida yoʻq bu yerda hatto yaqin odami tanishi yoʻq bu uni vahimaga solardi.U oldindan sotib olgan uyini eshigiga kalit tiqib ochdi balandroq ovoz chiqdi uyning eshigini ochdi uy qop qorongʻu qiz qoʻlini chiroqni yoqish uchun elektir kalitga qoʻlini qoʻlini qoʻyib bosdi chiroq yondi uy tiniq koʻrindi u uyning ichiga kirdi qadamlari har doimgidek sekin edi.Juda charchagan qiz narsalarini joylamasdan yotoqga oʻzini tashladi onasini juda sogʻindi lekin hali juda koʻp sogʻinishini bilib qoʻrqar edi.U yolgʻizlikni yaxshi korsada yolgʻizlikdan choʻchir edi gaplashishga odam yoq dugonasi yaqinlari sukut uni yeb bitarayotgandek. U qorni ochganini his qildi

–Eh juda axmoqman hozir koʻchadan keldim lekin supermarketga kirmabman eh juda charchadim lekin mayli–Luveria shu gapni oʻziga-oʻzi gapirib afsuslandi.

Qiz sekin oʻrnidan turdi va eshik tomon borib eshikni ochib chiqdi.U mayda qadamlar bilan supermarketga kirdi. U yerda bir sotuvchi bor edi Luveria u bilan salomlashdi va oʻziga kerakli narsalarni oldi sal qolsa eng kerakli narsani unutardi u eng yaxshi koʻrgan chipsi pringle'sni oldi va hamma narsani kassaga olib bordi va sotib oldi. U supermarkedan chiqib sekin qadamlar bilan yurdi ammo shu payt bir odamga urilib ketdi Luveria orqasiga qaradi.

–Janob kechirasiz –dedi luveria ayibdorlik hissi bilan

–mayli hechqisi yoʻq –dedi u

Luveria yoʻlida davom etdi qorni ochganidan tez yurishni boshladi vanihoyat uyga yetib keldi.

Luveria uyiga kirdi va narsalarni muzlatgichga joylab qoʻydi va oʻziga kerakli narsalrni olidi va pishloqli makaron qilishni boshladi

1 soatdan soʻng

Vanihoyat ovqat pishdi luveria uni likopchaga joylshtirdi va oʻtirib yeye boshaldi Luveria mazza qilib yeb boʻlgandan keyin jamadonini ochib narsalrini uyiga joylashtira boshladi

Soʻng hamma ishni qilib boʻlgach qiz oʻzini yotoqga otdi

Uy butunlay jim edi. Hech qanday ovoz yo‘q, faqat devor soatining juda past “tik-tak”i eshitilardi.
— Bugun ham uzun kun bo‘ldi… — dedi Qiz oʻziga

Ko‘zlarini yumdi, lekin fikrlar hali ham yengil aylanardi. Bir-ikki chuqur nafas oldi.
Sekin-sekin tana bo‘shashdi. Yelkalar yengillashdi. Xayollar susaydi.
Uy esa hanuz jim edi — xuddi butun dunyo bir lahzaga to‘xtagandek.
U asta uyquga ketdi

ERTA TONG

Qizning koʻziga tushayotgan quyosh uni uygʻonishga majbur qilayotgandek edi u uyquga toʻymagan ammo bugun ish qidirishi kerak edi shuning uchun qiz oʻrnidan sekin turdi va yotoqni yigʻib qoydi yuzini yuvdi nonushta tayyorlab nonushta qildi va koʻchaga chiqib ish izlay boshladi u uzoq vaqt ish qidirdi vanihoyta u ish topdi.U juda hursand edi lekin bir tarafdan oʻzini uyin qumsayotgan edi bu shundoq ham malum edi.

~

Eshik oldida bir necha soniya jim turdim. Qo‘limdagi sumka og‘irlashgandek edi, lekin yuragim undan ham og‘irroq. Kalitni asta aylantirdim. Uy ichida sukunat. Hech kim yo‘q.
Chiroqni yoqdim. Sovuq havo va jimlik meni qarshi oldi. Poyabzalimni sekin yechib, koridordan o‘tdim.
"Uyga keldim..." — deb pichirladim, lekin buni eshitadigan hech kim yo‘q edi.
Deraza yoniga borib, tashqaridagi tungi ko‘chaga qaradim. Shahar hali uyg‘oq, lekin ichimda nimadir allaqachon uxlab qolgan edi.

U yolgʻizlikdan charchagan edi......

Author:Luveria
.
.
.
Thanks for reading

Maktab

–Hoʻsh bolalar bu yangi oʻquvchi Kim Taehyung unga yaxshi muomila qiling. Qara Luverianing yoniga bor joyi boʻsh ekan –dedi ustoz

Luveri bu gapni eshitib ensa qotirib qoydi bu bola unga unchalik yoqmadi ammo boshqa qizlar esa uni sevib qolishga ulgurishgan edi.Taehyung borib Luveriani oldiga otirdi shunda luveria gap boshladi

–otirishga boshqa joy yoʻqmidi ?

–yoq ekanda,ustozni gapini eshitmadingmi axmoq karmisan

–nima nimalar deyabsan oʻzing karsan menga bunday deyishga haqqing yoʻq

–haqqim bor jim oʻtir oʻzi sen bilan otiramen deb kozim uchib turgani yoq kaltafaxim

–bas qilarsan sen ha....

Luveri gapini tugatmasidan ustozi gapini bolib qattiq obozda baqirdi

–luveri jim boʻl! Darsni buzyabsan

–ustoz axir u boshladi

–u yangi u bilan baxlashma

–battar boʻl –dedi taehyung
Miygʻida kulib

–jin ursin seni –deb ruchkasini olib yoza boshladi

Tanafus

Luveria Jia bilan gaplashib oʻtirishganda ularning yoniga Minho kelib qoldi

–salom qizlar

–bu yerdan daf boʻl minho –dedi luveria

–hoy gapingni oʻylab gapir

–oʻylamasam nima boladi?

–bilasanmi tagimda chirishinga hech kim qarshi emas

Minhoning bu gapidan Luverianing jaxli chiqib ketdi va oʻrnidan turib Minhoga tarsaki tushurdi buni koʻrib koʻpchilik hayron qoldi
Boshqalar esa telefonini olib videoga ola boshladi

–esingni yeb qoʻydingmi sen bilasanmi endi oshib tushdi sem f*xishasan

Minho luverianing javobini kutmasdan uni qoʻlidan qattiq tortdi koʻpchilik hozir nimadur boʻladi deb oʻyladi

–hoʻsh nima deb oʻylaysiz hozir uni kiyimsiz axvolda koʻramiz

Shu gapni gapirib luverining kiymini ushlamoqchi boʻlganida kimdur uni qolidan ushlab qayirdi

–jin ursin la'nati

Minho orqasiga qaradi va jaxl bilan turgan taehyungni koʻrdi

–nima qizlarni xurmar qilishni onanag oʻrgatmaganmi

Minhoning jaxli chiqib ketdi luveriani qoʻyib yubordi va taehyung bilan urishib ketdi
Ular bir birni ayovsiz urardi
Ammo shu payt janob dong wook kirib keldi

–BAS QILING BOLDI BOLALAR –dedi oʻqituvchi dong wool baqirib

Ikkalasini zoʻrgʻa ajartib olgan oʻqituvchi ularni director xonasiga olib bordi

~

–bundy qilishing shart emas edi oʻzim eplardim –dedi luveria

–rostanmi ogʻil bolaga kuching yetadimi yuziga urishni hamma biladi

–Nega yordam berding –deb soradi qiz

–onam menga qiz bolaga nima bolsa ham qoʻl koʻtarma deganlar shuning uchun senga yordam berdim

–ha yaxshi inson ekanlar

–lekin ota-onam oʻlgan–taehyung luveriaga qarab aytdi

–uzur,kechirasan eslatganim uchun

–yoʻq hechqisi yoʻq

Taehyung unga koʻz tashlab qoʻydi luveria juda chiroyli edi ayniqsa koʻzlari qop qora bu koʻzlarda choʻkib ketish mumkin ora-orada koʻkargan joylari ogʻrir edi.Lekin oʻziga-ozi ishonmasdi Nega bunday qilganini chunmadi chunki odatda qizlarga bunchalik yordam bermas edi.Koʻpchilik taehyungni bu ishidan hayron qolgan bir xillar esa u sevib qolgan deb oylardi.

Taehyung sekin gap boshladi

–oʻzin haqingda gapirib beraolsanmi?

–Nega

–shunchaki menga qiziq

–aytmasam bolmaydimi?

–aytging kelmayotgan bolsa aytma

–sen ozing haqingda gapirib ber

–kel yaxshisi aytmayman

–a hop

~

Luverianing uyi

Luveria hali ham taehyung haqida oʻylar edi Nega ekanini bilmas edi.lekin juda kech boʻlgan edi koʻzlari yumila boshladi lekin birdaniga telefon jiringladi luveria sekin qolini telefonga uzatdi.

–alo mira nima boʻldi

–j...Jia m..mashina urib ketibdi

–nima q..qaysi kasalxona

– gangnam district

–hozir yetib boraman

Luveria tezda joyidan turib yugurib pasga tushdi va uydan chiqib ketdi va mashinaga oʻtirib kasaxonaga bordi koʻzlarida yosh jiaga nimadur boʻlsa nima qilaman deb savol berdi oziga hozir hayolida faqat bir narsa tezroq yetib olib Jia qandayligini biliah edi juda qorqayabdi unga hech narsa bolmasin deb oylayotgan edi.

Vanihoyat u kasalxonaga yetib bordi va yugurib kasalxonaga kirib ketdi va mirani kordi

–unga nima boldi

–u hozir yaxshi palataga olishdi

Shu payt doctor chiqib keldi

–uni korsam boladimi –dedi luveria

–ha albatta uni oyogʻi singan shunga 3 oy yuraolmaydi

–hop

Luveria jianing yoniga kirib ketdi.

–Jia yaxshimisan nima boldi Nega axvoling bunday

–hoy boldi yaxshiman Nega yigʻlading

– meni qorqitib yubordingku

Luverianing koʻzlaridan yosh oqa boshladi yuzini yostiqga koʻmib yigʻladi naxotki yaxshi koʻrgan otasi shu ishni qilsa tinchlik uchun u ishonaolmayabdi bu ishlar boʻlishiga 1soat oldin aytilgan gaplar yuragini parchaladi hatto yigʻlayverib koʻzlari shishib ketgan edi. U faqat "Axir qizingizga shuni ravo koʻrasizmi meni shunchalik yomon korasizmi?"degan hayol oʻrab oldi naxotki shunchalikga borsa axir otamku yomon koʻrsa ham oʻgay desa ham yaxshi koʻrdim ammo u meni hali ham yomon koʻradi nafratlanadi dedi luveria oʻziga oʻzi.

Flashback

–hullas qisqa qilib aytaman bizning enga katta dushmanimiz oʻzingzi yaxshi bilasiz Kim Taehyung u menga bir narsani taklif qildi bizni oramiz yaxshilanishi uchun Luveria unga turmushga chiqishi kerak ekan.–dedi luverianing oʻgay dadasi

–nima naxotki dada...axir....axir hali yoshmanku u dushmaningizku u menga yomon muomilada boʻlsachi–yigʻisini ichiga yutaolmay yigʻlab yubordi.

–bunisi bilan meni ishim yoʻq – bu soʻzni beparvolik bilan aytdi.

–axir u yoshk....

–bas qil !!! Qizingni yonini olma u katta boʻlib qoldi biz uchun foyda boʻladi oʻzi tekinxoʻr edi.

–;nima nimalar deyabsiz.... men sizni dada dedim oʻgay boʻlasgiz ham qabul qildim yaxshi kordim lekin siz nafartlanaszimi siz uchun yaxshi oqidm yaxshi natijaga erishdm....

–meni pulimaga oʻqiding bilim olding menikiga tushunyabsanmi a menikiga endi buni badalini toʻlaysan

Luveria u paskashligini bilardi ammo bu darjaga yetishini bilmas edi...naxotki shunday ish qilsa uni ustiga Luveria yaqinda maktabni bitirgan edi.

Present
Luveria koʻp yigʻlaganidan nafas olishi qiyinlashardi. Zoʻrga nafas ola boshladi joyidan turib qoʻlini suv idishga uzatdi va stakanga suv quyib qoliga olidi va ichdi va tinchlanib oldi lekin hali ham ishonaolmayabdi qanday qilib bu ishlar bolganiga

~

–taehyung ishonching komilmi shu ishni qilmoqchimisan–dedi yeonjun

–Ha axir uni qizini oʻldirib qoysam ham boʻlardi ammo u qiynalishini xoxlayman huddi opam qiynalgandek

–ha lekin opangning axvoli yaxshi shartmikin axir begonox qizku

–toʻgʻri ammo bu ishi uchun qizi qiynalishini xoxlayman tovuq miyya ekan dushmaniga qizini beradigan axmoq–deb qattiq ovozda kulib yubordi

–rostan ham qaysi axmoq shu ishni qilardi qiziga zarracha ham achinmas ekan

–xa bugun jk ham keladi uni yaxshi kutib oling

–hop aka.aytgancha bugungi ishlaringiz roʻyixatida uchrashuv ham bor ekan

–bugun vaxtim yoq –dedi taehyung jiddiy qiyofa bilan

–bor 04:00 da 1 soat vaqtingiz bor

–jin ursin seni qachon vaqt ajarta qolding

–bunisi sir aka

Yeonjun shu gaplarni gapirib xonadan chiqib ketdi.tahyung esa oʻylab qoldi "hoʻsh bugun koʻrarkamanda oʻsha iflosning qizini".

~

Erta tong

Luveria koʻzlarini ochgisi kelmadi lekin ochishga majbur boshi juda qattiq ogʻriyabdi joyidan erinibgina turdi va yuzini yuvdi va kiyinib pastga tushdi

–qizim senga bi..

–ona iltimos bas qiling jonimga tegdingiz hammangiz tinch qoying

–bilaman ammo bugun uchrashuving bor

–kim bilan?

–kecha dadang kimni aytgan boʻlsa oʻsha

–yaxshi manzilni aytsin
Lekim men Lisani olib boraman

–yaxshi,xali oʻzingga qiladi

–hop

Luveria uydan chiqib ketdi va mashinasiga oʻtirdi.

–xonim toʻxtang siz bir oʻzingiz mashina haydashingiz mumkin emas

–ok zoʻr men nima qilay jagʻingni yopda bu yerdan yoʻqol

Luveria uni javobini kutmasdan mashina eshigini yopib mashinasini haydab ketdi.Juda jaxli chiqaytoganda qoʻpol boʻlib ketardi.luveri toʻgri Lisaning uyiga bordi

~

–Nima otangni miyyasi ayniganmi–dedi Lisa nozorzi ohangda

–ha albatta aynigan boshqa nima ham boʻlardi uni yomon koʻraman

–eh mayli nima boʻlsa ham

–Lisa bugun uchrshuvim bor men bilan birga bor

–ok ishon menga umuman yoqmayabdi turmshga chiqishing

–menga ham Lisa iloji boʻlsa edi bu ishlar bolmasdi

Shu payt luveriaga telefon boʻldi

–alo kim bu?

–Men kim Taehyung bugun ucharshishimiz kerak

–ha bilaman sizga bir gap aytmoqchiman men ozim bilan dugonami olaman

–Nega sabab qoʻrqayabsanmi–dedi mazaxona ohangda

–xa shunday oʻylayver sen ham kimnidur olib ol balki seni oʻldirib qoyarman

–Nega sansirayabdan zahar

–senga nima

Luveria shu sozlarni aytib telefonni qoʻyib qoydi.

~

Restoran

–salom oʻsha zahar sen ekansanda

–ha menaman–dedi beparvolik bilan

–salom men yeonjun uning ukasiman

–salom akangdan koʻra yaxshi muomila qilar ekansan

–ha shunday korishi mumkin –dedi taehyung

– men Lisaman lekin ikkalang ha menga yoqmading

–kimdur senga yoqdimi yoqmi soramdim–dedi yeonjun

–kimdur senga gapir dedimi?

–ha sen ham ogʻzingni yopib otiraolmaysanmi –dedi yeonjun

–yoq bilasanmi nima hozirning ozida seni oldiraman

–men ham

Ikkalasi ham choʻntagidan toʻponcha olib bir-birining peshonasiga tutdi

–hoy Lisa tinchlan joyingga oʻtir–dedi Luveria

Luveria lisaning koʻylagidan tortib otqazdi yeonjun ham joyiga oʻtirdi

–qiziq ketayotgandi Nega qizni oldirmading–dedi taehyung

–jin ursin axmoq–Luveria asabiy baqirdi

Luveria tinchlanishga harakat qilib suv ichdi.

–bir gapni aytaymu menga yoqmayabsan meni sansiraman

–oʻchir ovoznigni la'nati

Bu gapdan keyin taehyungni jaxli chiqib ketdi u joyidan turib Luveriani qolidan qattiq siqib olib ketdi

–hoy axmoq–lisa baqirdi

U yugurmiqchi boʻlganda yeonjun toxtatdi

–bilasanmi ikkalang ham axmoqsan duganang endi jaxanamni koradi

–jin ursin sen ifloslarni

– bilasanmi tilinga extiyot bol seni ham taqdiring unikiga oxshamsin.

–qolimni qoyib yubor ogʻrityabsan

–OCHIR OVOZINGNI MITTI FOXISHA ENDI JAZO OLASAN OZINGA YOMON QILDING

Taehyungni qattiq baqirganidan luveria qorqib ketdi va hechnima demadi.

Taehyung Luveriani mashinaga oʻtqazdi

.

.

.

Luverianing koʻzlaridan yosh oqa boshladi yuzini yostiqga koʻmib yigʻladi naxotki yaxshi koʻrgan otasi shu ishni qilsa tinchlik uchun u ishonaolmayabdi bu ishlar boʻlishiga 1soat oldin aytilgan gaplar yuragini parchaladi hatto yigʻlayverib koʻzlari shishib ketgan edi. U faqat "Axir qizingizga shuni ravo koʻrasizmi meni shunchalik yomon korasizmi?"degan hayol oʻrab oldi naxotki shunchalikga borsa axir otamku yomon koʻrsa ham oʻgay desa ham yaxshi koʻrdim ammo u meni hali ham yomon koʻradi nafratlanadi dedi luveria oʻziga oʻzi.

Flashback

–hullas qisqa qilib aytaman bizning enga katta dushmanimiz oʻzingzi yaxshi bilasiz Kim Taehyung u menga bir narsani taklif qildi bizni oramiz yaxshilanishi uchun Luveria unga turmushga chiqishi kerak ekan.–dedi luverianing oʻgay dadasi

–nima naxotki dada...axir....axir hali yoshmanku u dushmaningizku u menga yomon muomilada boʻlsachi–yigʻisini ichiga yutaolmay yigʻlab yubordi.

–bunisi bilan meni ishim yoʻq – bu soʻzni beparvolik bilan aytdi.

–axir u yoshk....

–bas qil !!! Qizingni yonini olma u katta boʻlib qoldi biz uchun foyda boʻladi oʻzi tekinxoʻr edi.

–;nima nimalar deyabsiz.... men sizni dada dedim oʻgay boʻlasgiz ham qabul qildim yaxshi kordim lekin siz nafartlanaszimi siz uchun yaxshi oqidm yaxshi natijaga erishdm....

–meni pulimaga oʻqiding bilim olding menikiga tushunyabsanmi a menikiga endi buni badalini toʻlaysan

Luveria u paskashligini bilardi ammo bu darjaga yetishini bilmas edi...naxotki shunday ish qilsa uni ustiga Luveria yaqinda maktabni bitirgan edi.

Present
Luveria koʻp yigʻlaganidan nafas olishi qiyinlashardi. Zoʻrga nafas ola boshladi joyidan turib qoʻlini suv idishga uzatdi va stakanga suv quyib qoliga olidi va ichdi va tinchlanib oldi lekin hali ham ishonaolmayabdi qanday qilib bu ishlar bolganiga

~

–taehyung ishonching komilmi shu ishni qilmoqchimisan–dedi yeonjun

–Ha axir uni qizini oʻldirib qoysam ham boʻlardi ammo u qiynalishini xoxlayman huddi opam qiynalgandek

–ha lekin opangning axvoli yaxshi shartmikin axir begonox qizku

–toʻgʻri ammo bu ishi uchun qizi qiynalishini xoxlayman tovuq miyya ekan dushmaniga qizini beradigan axmoq–deb qattiq ovozda kulib yubordi

–rostan ham qaysi axmoq shu ishni qilardi qiziga zarracha ham achinmas ekan

–xa bugun jk ham keladi uni yaxshi kutib oling

–hop aka.aytgancha bugungi ishlaringiz roʻyixatida uchrashuv ham bor ekan

–bugun vaxtim yoq –dedi taehyung jiddiy qiyofa bilan

–bor 04:00 da 1 soat vaqtingiz bor

–jin ursin seni qachon vaqt ajarta qolding

–bunisi sir aka

Yeonjun shu gaplarni gapirib xonadan chiqib ketdi.tahyung esa oʻylab qoldi "hoʻsh bugun koʻrarkamanda oʻsha iflosning qizini".

~

Erta tong

Luveria koʻzlarini ochgisi kelmadi lekin ochishga majbur boshi juda qattiq ogʻriyabdi joyidan erinibgina turdi va yuzini yuvdi va kiyinib pastga tushdi

–qizim senga bi..

–ona iltimos bas qiling jonimga tegdingiz hammangiz tinch qoying

–bilaman ammo bugun uchrashuving bor

–kim bilan?

–kecha dadang kimni aytgan boʻlsa oʻsha

–yaxshi manzilni aytsin
Lekim men Lisani olib boraman

–yaxshi,xali oʻzingga qiladi

–hop

Luveria uydan chiqib ketdi va mashinasiga oʻtirdi.

–xonim toʻxtang siz bir oʻzingiz mashina haydashingiz mumkin emas

–ok zoʻr men nima qilay jagʻingni yopda bu yerdan yoʻqol

Luveria uni javobini kutmasdan mashina eshigini yopib mashinasini haydab ketdi.Juda jaxli chiqaytoganda qoʻpol boʻlib ketardi.luveri toʻgri Lisaning uyiga bordi

~

–Nima otangni miyyasi ayniganmi–dedi Lisa nozorzi ohangda

–ha albatta aynigan boshqa nima ham boʻlardi uni yomon koʻraman

–eh mayli nima boʻlsa ham

–Lisa bugun uchrshuvim bor men bilan birga bor

–ok ishon menga umuman yoqmayabdi turmshga chiqishing

–menga ham Lisa iloji boʻlsa edi bu ishlar bolmasdi

Shu payt luveriaga telefon boʻldi

–alo kim bu?

–Men kim Taehyung bugun ucharshishimiz kerak

–ha bilaman sizga bir gap aytmoqchiman men ozim bilan dugonami olaman

–Nega sabab qoʻrqayabsanmi–dedi mazaxona ohangda

–xa shunday oʻylayver sen ham kimnidur olib ol balki seni oʻldirib qoyarman

–Nega sansirayabdan zahar

–senga nima

Luveria shu sozlarni aytib telefonni qoʻyib qoydi.

~

Restoran

–salom oʻsha zahar sen ekansanda

–ha menaman–dedi beparvolik bilan

–salom men yeonjun uning ukasiman

–salom akangdan koʻra yaxshi muomila qilar ekansan

–ha shunday korishi mumkin –dedi taehyung

– men Lisaman lekin ikkalang ha menga yoqmading

–kimdur senga yoqdimi yoqmi soramdim–dedi yeonjun

–kimdur senga gapir dedimi?

–ha sen ham ogʻzingni yopib otiraolmaysanmi –dedi yeonjun

–yoq bilasanmi nima hozirning ozida seni oldiraman

–men ham

Ikkalasi ham choʻntagidan toʻponcha olib bir-birining peshonasiga tutdi

–hoy Lisa tinchlan joyingga oʻtir–dedi Luveria

Luveria lisaning koʻylagidan tortib otqazdi yeonjun ham joyiga oʻtirdi

–qiziq ketayotgandi Nega qizni oldirmading–dedi taehyung

–jin ursin axmoq–Luveria asabiy baqirdi

Luveria tinchlanishga harakat qilib suv ichdi.

–bir gapni aytaymu menga yoqmayabsan meni sansiraman

–oʻchir ovoznigni la'nati

Bu gapdan keyin taehyungni jaxli chiqib ketdi u joyidan turib Luveriani qolidan qattiq siqib olib ketdi

–hoy axmoq–lisa baqirdi

U yugurmiqchi boʻlganda yeonjun toxtatdi

–bilasanmi ikkalang ham axmoqsan duganang endi jaxanamni koradi

–jin ursin sen ifloslarni

– bilasanmi tilinga extiyot bol seni ham taqdiring unikiga oxshamsin.

–qolimni qoyib yubor ogʻrityabsan

–OCHIR OVOZINGNI MITTI FOXISHA ENDI JAZO OLASAN OZINGA YOMON QILDING

Taehyungni qattiq baqirganidan luveria qorqib ketdi va hechnima demadi.

Taehyung Luveriani mashinaga oʻtqazdi

Fransiya.Qish kunlari taxminan 10-dekabr. Soat 09:00 Luxa shu payt uygʻondi koʻzini ochishi bilan qulogʻiga ota-onasi gapirayotgan gaplar eshitildi ammo e'tibor bermadi berishni ham xoxlamadi.

~qanday omadsiz kun

Dedi u oʻziga oʻzi.Soʻng joyidan siljib erinibgina turdi.Mayda qadamlar bilan yurib yuzini yuvdi. Va pastga tushdi har doimgidek uy jim tit huddi suv quygandek edi.Ammo kimdur Borligini sezdi

~ona? Shuyerdamisiz

~Ha qizim,senda gapim bor

~Hoʻsh gapiring.
dedi u xoʻrsinib

~nima desam ekan, bilasan hozir bizga pul kerak va oʻzimizni zoʻrga boqyabmiz shuning uchun seni erga bermoqchimiz ular bizga puldan yordam berishadi va otangni kompaniyasini tiklashga yordam berishadi

Luxa esa shunchki reaksiyasiz turardi huddi qizigʻi yoqdek.

~Mayli roziman ammo shuni bilib qoʻying, men hech kimga itoat qilmayman va majbur emasaman

~qizim mayli unda 2 haftadan keyin toʻy.

~nega bunchalik tez.

~buni ering xoxlayabdi

~bas qiling !hali unga turmshga chiqmadim
U oʻzi kim?

~Laurent de Valois Taehyung. lekin u koreys ekan

Luxa bu isimni qayerdadur eshitgandek uzoq oʻyladi.

~Jin ursin! Kim Laurent de Valois Taehyung.

~sen uni qayerdan taniysan???

~Sinifdoshim edi, men 9 sinifimda fransiyaga koʻchib kelganmiz.

~Nima qilibdi sinifdoshing boʻlsa yaxshiku

~Afsus,ona siz xaqiqatni bilmaysiz

~qanday xaqiqat??

Luxa onasini gapini eshitmay tepaga chiqib ketdi va tinchlanishga xarakat qildi va qoʻliga kitob oldi va oʻqiy boshladi.odatda uni asabi buzulsa kitob oʻqirdi.

U sal boʻlsada tinchlanishga xarakat qildi.Ammo hissiyotlarini jilovlay olmasdi.

2 HAFTADAN KEYIN
22:20

~Yoʻqol men sen bilan bir xonada uxlamayman axmoq

~tilinga erk berma!men seni qonuniy eringman shuning uchun majbursan mitti

~yaxshi unda sen yerda yot
Dedi Luxa

~oʻzing yot men majbur emasaman

Luxa oʻxiri yerda yotishga majbur boʻldi va taehyungni yostigʻini boshidan tortib oldi.

~Hoy axmoq pakana 0.5 nima qilyabsan?

~sen 200 grammisan

~har xolda sendan 8 yosh kattaman sizlab gapirarsan?

~yoʻq, men buyruq berma yaxshisi oʻzingni bil

Tae ham boʻsh kelgisi kelmadi ammo uyiqsi kelgani uchun uxlab qoldi.

~semiz ayiq.

Luxa ham yerga yostiq qoʻyib koʻzini yumdi.

Erta tong
07:00

Luxa sekin koʻzini ochdi.
Joyidan turdi bel ogʻriqini sezdi.

~Jin ursin seni semiz ayiq.

~gapirishdan oldin oldin orqaga qarash kerak 0.5 mitti pakana

~yaxshi seni deb belim ogʻriyabti

~yaxshi boʻpti battar boʻl meni yonimda yotishing kerak edi.

~oʻlsam ham unday qilmayman

~ok bilganingni qil 0.5 bez gaz.men ishga ketyapman

~daf boʻlib ket

~pasga tushsan xizmatkorlar nonushtani tayyorlab qoyishgan men ketim

~Yaxshi yoʻqol

~namuncha ketyabmanku asab buzar

Taehyung pasga tushib uydan chiqdi va mashinasiga oʻtirib ketdi
Luxa esa uyni aylanib chiqdi

~xonim nonushtaga tushasizmi?

~yoʻq yemayman

~hop

Luxa esa judayam zerkdi ammo birdaniga kimdur oyogʻiga tegganini bilib orqaga qaradi va baqirib yubordi

~voy jin ursin qorqitib yubordingku sen Nega buncha shirin kuchuksan

Luxa baqirganini ximatkorlar eshitib yugurib borishdi

~nima boʻldi xonim

~a shunchaki kuchuk qoʻrqitib yubordi. Uni laqabi bormi

~Ha Yeontan. uni janob juda yaxshi koʻradilar

~Ha boʻldi ketavering

Xizmatkorlar ketib qolishdi

~hoʻsh seni tannie deb atayman sen yoqadimi
Juda cute ekansan

Luxa kun boʻyi yeontan bilan birga yurdi va uni erkaladi

07:00

~xonim kechki ovqat tayyor pasga tushasizmi?

~taehyung qachon keladi??

~ular 22:20 larda keladilar

~Ha hozir tushaman

22:20

Taehyung uyga kirib keldi juda charchagani uchun tepaga chiqdi va yotoqda Luxa uxlab yotgan edi bundan tae miygʻida jilmaydi.Va luxani ustini yopib qoʻydi

Thanks for reading 🥂