Bu BTS ni oxirgi konserti edi va hamma harbiy xizmat uchun chiptalar olgan edi shu sabab bu konsert juda uzun va ko'z yoshlar boy bo'ldi...

Sahnada

Rm: biz sizlarga bir haqiqatni aytishimiz kerak ketishimizdan oldin....

Member's: balki kerak emasdu? Joonie?

Hamma jim edi Rmni gapirishini kutayotgan edi...

Rm nafas rosladi va member larga qaradi...

Rm: Army bilaman siz xozirgi eshitadigan gapingizdan shok bo'lishingiz mumkun lekin buni aytishimiz va o'ydinlik kiritib otishimiz kerak...Rm Taega qaradi xuddiki qani davom et degandek.

Thv: army bilaman oxirgi paytlarda men haqimdagi yangiliklar tez taqalayotganidan hammamizni habarimiz bor va gap shundaki... ha o'sha siz eshitgan malumot rost xizmatdang song men va... Jennie Kim nikoh shartnomasiga imzo chekamiz...

Stadion shunaqangi shovqin ediki hamma ornidan turib baroqgan bu yo'lg'on va bazilari qo'lidagi narsalarni otishni bo'shladi.

Thv: bu narsaga har ikki tomon rozi va buni sizlardan yashirish niyatimiz ham yoq. Hayr army ko'rishguncha

Armylar guyoki urush o'chgandek hammasi jang uchun sahnaga ozini otar bazilari esa shunchaki ularni qollab quvatlar edi. BTS saxnadan tez ketishdi.

Saxna orti

Jin: buni shunchaki omma oldida emas ijtimoiy tarmoqda elon qilsangiz bo'lar edi..

Jkpov: naxot me...en endi ozodman shuncha yillik qiynoq va azobdan qutuldim aygo xizmatda ham birga emasmiz...

Yoongi: Jungkook sen kulyapsanmi

Jk ozi maroq olayotgan edi hech yoq shu hayollarida shuni ham ko'p ko'rishdi...

Jk: a nima?

Jimin: Yoongi hyung seni kulganingni sababi ni soradi.

Jk: ha men hursandman ahir bizni Hyunimiz baxtli hayot uchun kurashdiku tog'rimi Taehyung hyung. ( mazah qilgandek.)

Thv: albatta. Ha aytgancha Jungkookiee bugun sen bilan zalga borishimiz kerak edi - a

Jk: m ha esim...da

Rm: yaxshi yigitlar bugun juda zo'r chiqish va yakun bo'ldi... hammamiz buni kechga nishonlaymiz va xizmat uchun tayyorlanishimiz kerak

Jhope: Rm hyung bilasanmi solo albomlarimiz ham bor bularchi?

Rm: bu ishlarni kopmaniya bilan gaplashgach bir qarorga kelamiz avval dush qabul qilib olaylik...

Yoongi: menu shu yerda tinch qoying...

Jimin Yoongi ni gapiga kirmadi va uni ustiga yotib oldi...

Rm: Jimin. Yoongi charchagan qani yuq u uxlasin...

Jin: ey hudoyim qanday qilib yakuniy konsert dan song xotirjam uxlash mumkun...

Bolalar o'zaro saxna vaqtida nimalar bo'lganini gaplashishar edi, hamma birin ma ketinlik bilan dush qabul qilib o'zilariga buyurtirilgan mehmonxonaga borib joylashishdi...

Biroz dam olishdi va kechlik uchun bir joyga yeg'ilishdi

Jungkook har doimgidek qoʻliga kamera olib, guruh aʼzolarini videoga olishni boshladi. Bu uning sevimli mashg'uloti edi.

( qolgan xodimlarsiz faqat 7 kishigina Jk kameraman bogan doim ushetdayam shunaqa qvotti)

Rm: Jin hyung siz bizni birinchilardan tark etar ekansiz..

Jk: qariyalar doim birinchilarda boladi (😂

Hamma kulib yubordi...

Jin: seni o'zim bilan olib ketaman yaramas bola...

Jk: meni chiptam Jimin hyung bilan bir joyda deb aytilgan...

Tae bunga jim turolmadi

Tae: bu shunchaki qo'g'zoda xolos istasak buni alishtira olamiz...

Jimin: men alishtirmoqchi emasman.

Thv: men esa alishtiraman!

Tae Jiminga shu qadar g'alati qaradiki indamasa uradigandek.

Jin: bas qiling shu yerda ham urushing endi. meni qornim och qani ovqat yeylik...

Yoongi: hamma tez ovqatlansin va uxlash uchun ketaylik...

Jhope: Hyung nega uxlayverasan?

Rm: Hobi Yoongi kechasi uxlamaydi shu sabab u kunduzi ko'p uxlab qoladi...

Members hammasi Rmga qaradi. 🫪

Rm: nega qaraysiz? ahir necha yildan buyon birgamiz...

Jimin: tog'ri

Ular bugungi bo'lib o'tkan ishlarni gaplashishar va maroq bilan kulushar edi...lekin negadur Jk hech nimaga aralashmayotgan edi shunchaki soju ichib Hyunlarini kuzatar edi...

Faqat Jk ularga qushulmagan xolda sal nariroqda

Jkpov: uf yana uni yuzini ko'raman zalga borishni istamayman, lekin biroz chidasam hammasi o'tib ketadi u va men ayrilamiz sal kamida 2 yilga...

Jin: hoy kookieee kel rasim tushamiz bo'l

Jk ozini o'nglab oldi va ularni orasiga qushildi...

Esdalik uchun rasim tushishdi usha payt Jk Jin bilan quchoqlashib tushda va buni Tae aniq ko'rdi asabiylasha boshladi...

Thvpov: hmm shundaymi bu nozik bellarni egasi kim ekanligini utungamsan chog'i baby koo...

Azolar hammasi o'rnidan turdi va uz xonalariga ketishdi

Thv: Jungkookiee, biz shug'ullanishimiz kerak shundaymi?

Jk: a haa albatta.. ( qo'rqgandek )

Member's : biz dam olamiz mayli hayrli tun Taekook...

Thv: hop.chal chaa

Thv Jk qaradi va...

Thv: boyagi ishlar uchun tushuntirish kiritasanmi yoki buni shunchaki jazo tariqasida ichingda qabul qilasanmi?

Jk: Hyung siz nima istasangiz roziman...

Jk yutinib qoydi...

Lyss: dolls man Jennie bn Thv ni etkanimi sababi bor faqat keyingi qisimlardi ( mazgilamela unaqa mas db xop💋)

Hammasi siz ko'rgandek chiroyli bo'lavermaydi saxna va real ortidagi hayot bu ikki narsa...

Thv: qani buni qo'linga ol va tezda ( drachit qil uzb bilmima)

Jk: usting rasvo boladiku...

Thv: hechqisi yoq bizda zaxira kiyimlar ko'p emasmi?

Thv Jkga buyurarkan Jungkook indamasdan u aytgan ishni qilar edi nega hatto ozi ham bilmasdi...

Thv: mm bu yoqimli faqat tezroq harakat qil o'layotgandek harakat qilyapsan.

Jk: yoqmasa ozingiz qiling men sahna uchun tayyorlanishim kerak...

Jk o'rnidan turib ikki qadam tshaladi...

Thv: oh, azizam bu gapni bekor aytgandeksan.

Thv o'rnidan turib Jkni sahna uchun qilingan sochlaridan to'rtdi.

Thv: seni qanday xo'rlashlarimni sog'indingmi deymanda - a Kookieeyim..

Jk: sochim og'riyapti...

Thv: sen meni azoyimni qattiqlashtirib qoyib ketyapsan nima men azobda qolmadimmi?

Jk: ahir 20 daqiqadang song biz sahnada bolishimiz kerakku...

Thv: 10 daqiqa yetarli sen uchun.

Jk noiloj Thvni gapini qilishi kerak yoksa u nilar bilan qanday jazo olishini bilar edi...

Thv Jkni shimi ustidan Jkni azosiga hazil qilayotgan edi..

Jk: mm men sendek uzoq kuta olmayman tez boshanib yuboraman va hamma joyni rasvo qilaman...

Thv: quyoncham hechqisi yoq o'zim tog'irlab ketaman sen davom et...

Jk Taega orqa ogirgan xolda Taeni azosini shim ichidan o'ynar edi Thv bundan roxat olayotkandi u Jk deyarli boshanish xoliga olib kelgan edi...

Thv: men boshanmaguncha bir tomchi ham chiqaza ko'rma...

Jk: bu biroz qiyin hmm..mm

Thv: aytganimni qilmasan undanda qiyin boladi...

Jk Taedan shu qadar qorqar ediki huddi uni qulidek muomilada bo'lsada jim kelardi..

Jkpov: yaras tezroq boshana qolsachi men ortiq chiday olmayman ah bu meni asabiylashtiyapti...

Thv: tezroq bol! ( tae ohangi balandlab

Jk hayoli buzuldi va uni aytganidek tezroq endi u ikki qolini ham usha shim ichiga tiqib olgandi...

Thv: bunaqasi ketmaydi qani shimingni yech

Tae Jkni o'ziga qaratib buyurdi...

O'zi o'tirish uchun qoyilgan devan ustiga otirdi

Thv: azoyim seni teshigingni xoxlaydi va buni qilishim kerak

Jk: ahir Taehyung hyung biz sahnaga borishimiz kerak...

Thv: seks siz bu yerdan o'lish uchun ham bir qadam tashlamaysan.

Jk nima qilarini bilmasdi usha yerda ko'p emas lekin o'ylanib qoldi va iloji yoqligini bilgach rozi boldi.

Thvni ustiga shunaqa xolda utiripti

Jk: iltimos faqat tezroq memberlar dan biri ko'rmasidan oldin tugataylik...
( ular kiyinish xonasida edi faqat ular uchun ajratilgan)

Thv: ko'p gapirma va teshiginga tog'irla...

Jk Tae aytgandek Taeni azosini o'zinikiga tog'irladi va o'zi harakat qilishni boshladi...

Thv: mm yaxshi babe shunday davom et...

Jk shunaqa shaxvoniy harakat qilayotgan ediki Thv o'zini biroz yuqotgan edi...

Jk tezlasha boshladi...

Jk:men harakatimni tezlashtirsam maylimi?

Thv: hmm.

Baribir Tae Jkni harakatiga qoniqmadi va ozi Jkni ostiga oldi

Va ozi tez harakat qila boshladi

Thv: yeah Baby tez orada birga yengilaymiz.. 5 gacha sana

Jk: mm 1... 2... 3... 4... 5

Va ikki bir vaqtda bonishdi faqat farq shundaki Jk yon atrofni rasvo qildi Tae esa Jkni teshigini...

Thv boshangan bo'lsada hechnima bo'lmagandek tez ust boshini kiyish uchun harakat qildi...

Jk: menga yordam ber endi...

Thv: o'zing uddalaysan men dam olib turaman...

Jk biroz ranjigandek boldi ammo indamadi va kiyinish uchun harakat qildi ular deyarli tayyor oyoq kiyimlarini kiyib turgan payt eshik ortidan ovoz keldi...

Jin: Bolalar hammangiz chiqing 5 daqiqa qoldi...

Thv kuldi...

Thv: eshitdingmi hali 5 daqiqa bor ekan...

Jk: hm, bu men uchun qiyinmas men bottom man lekin top uchun bu vaqt juda tez emasmi ( 😂)

Jk uni mazah qildiyu tez xonadan chiqdi...

Bu BTS ni oxirgi konserti edi va hamma harbiy xizmat uchun chiptalar olgan edi shu sabab bu konsert juda uzun va ko'z yoshlar boy bo'ldi...

Sahnada

Rm: biz sizlarga bir haqiqatni aytishimiz kerak ketishimizdan oldin....

Member's: balki kerak emasdu? Joonie?

Hamma jim edi Rmni gapirishini kutayotgan edi...

Kafedagi hodisa va kutilmagan kasallik
​Kun endi boshlangan edi, lekin allaqachon unutilmas kunga aylandi. Tani intizorlik bilan kutgan uchrashuvdan keyin, ular bogʻda biroz aylanishdi. Kattalar qadamini tezlatib ularga yetib olishga harakat qilayotganda, kichkina Tani Sheggi ismli kuchukcha bilan yoʻlakchada yugurib yurardi.
​Keyin ular qandaydir tarzda kafega kirib qolishdi. U yerda Tani Taehyung bilan shirin suhbat qurib oʻtirar, Jungkook esa shunchaki ularga xalaqit bermaslikka harakat qilardi. Jungkook kuchukchaning qulogʻi ortini qashlab qoʻyganida, Sheggi uning yoniga suyanib, dumini likillatib shirin pishillab yotardi.
​Jungkookning chakkasidagi ogʻriq hamon sezilib turardi, lekin birdan koʻkrak qafasida kutilmagan sanchiq paydo boʻldi. Shunda u ogʻzi bilan birdan havo yutdi, lekin buni sekingina, hech kimga bildirmay qildi.
​Jk: — Men biroz chetga chiqib kelishim kerak, hojatxona qayerda?
​Th: — Anavi yerda, eng chekkada, oʻng tomondagi eshik.
​Taehyung uning ortidan qarab qolib, yana bolaga oʻgirildi:
​Th: — Tani, burning hammasi muzqaymoq boʻlib ketibdi-ku.
​Taehyung stoldan salfetkalarni olib, bolakayning burnini sekingina arta boshladi. Shokolad boʻlaklari vanilga qarганда qiyinroq artilardi. Ammo bir dona shokolad yuqi burunning uchiga yopishib olib, hech oʻchmasdi.
​Th: — Ie, nima baloligi bu, oʻchmayapti-ya.
​Taehyung salfetkani tupugi bilan biroz xoʻlladi, lekin baribir foydasi boʻlmadi.
​Tani: — Bu mening xolim, u hech qachon yoʻqolmaydi.
​Shu lahzada Taehyungni goʻyo tok urgandek boʻldi. U yaqinroq kelib, koʻrsatkich barmogʻi bilan bolaning burnidagi xol turgan joyni ushlab koʻrdi. Tavba, xuddi Jungkookning burnidagi xolning oʻzi edi. Tasodifmikandi?
​Ofitsiant: — Janob, shekilli, turmush oʻrtogʻingizning mazasi qochdi. Men allaqachon tez yordam chaqirdim va...
​Albatta, hech kim gapning oxirigacha eshitib oʻtirmadi. Taehyung ofitsiantga: "Bolaga qarab turing", deb baqirdi-yu, oʻzi uchib ketdi, faqat tovonlari yaltirab qoldi.
​Th: — Jungkook!
​Taehyung hojatxonaga birdan yugurib kirdi. U yerda Jungkookning yonida barista oʻtirgancha, menyu bilan unga havo berayotgan edi.
​Th: — Nima boʻldi?!
​Barista: — Bilmayman, janob. Men shunchaki sochiq olishga kirgandim, turmush oʻrtogʻingiz esa devorga suyanib turgan ekan. Avvaliga eʼtibor bermabman, keyin qarasam, ogʻir nafas olib, biroz qaltirayapti. Qaltirash ham gapmi, xuddi isitmasi bordek titrayotgandi, keyin esa yiqila boshladi. Devorlarni ushlash ham yordam bermadi, chunki ular silliq ekan...
​Taehyung tiz choʻkib, Jungkookning boshini oʻz tizzasiga qoʻydi. Ofitsiant uni Jungkookning eri deb oʻylaganiga hozir eʼtiroz bildirib oʻtirmadi, shunchaki tez yordam kelishini va shifoxonaga ketishlarini kutdi. Asosiysi — hammasi yaxshi boʻlsa boʻldi.
​Ofitsiant: — Janob, tez yordam keldi.
​2-qism: Shifoxonadagi xavotir va kutilmagan mehmon
​Taehyung oʻziga joy topolmay qoldi. Tani bolalar xonasida kattalar tinchlantirgani uchun rasm chizib oʻtirgan boʻlsa, Taehyung koridorda tinimsiz u yoqdan-bu yoqqa yurib, asabiy holda pol plitkalarini sanardi.
​Shifokor: — Sizni xursand qilmoqchiman, bu yerda oʻlim xavfi boradigan narsaning oʻzi yoʻq. Shunchaki qattiq charchash va organizmning darmonsizligi. Lekin shuni aytishim kerakki, bu eng yuqori darajadagi toliqqanlik. Siz eringizga qarab yuring, koʻp ishlashiga yoʻl qoʻymang. Bu boʻlajak va hozirgi dadasiga juda yomon taʼsir qiladi.
​Shifokor Jungkookning yoniga kirish mumkinligini va bir-ikki kundan keyin uyga javob berilishini aytib chiqib ketdi.
​Th: — Tani, yurgilchi dadangning yoniga.
​Taehyung bolaning qoʻlidan tutdi va ular tez qadamlar bilan palataga yugurishdi.
​Jungkook haqiqatan ham juda charchagan, holdan toygan quyonchaga oʻxshab koʻrinardi. Lekin Tanini koʻrishi bilan darrov jilmayib, uni quchoqlashga urindi. Oʻgʻlining peshonasidan, yonoqlaridan, burnidan oʻpib, uni oʻz sonlariga oʻtqazib oldi.

​Th: — Qanday qilib oʻzingni bu ahvolga keltirding? Boʻldi, endi uydagi ishlarni yigʻishtiramiz! Yoongi uchun ham hech narsa qilmaysan, umuman olganda, shuncha hujjatlarni saralash ham toʻxtatiladi! Ikki soat kompyuterda oʻtirasan, keyin ikki soat dam olasan, tamom, eʼtirozlar qabul qilinmaydi! Tushlikka ham vaqtida chiqasan!!!
​Jk: — Lekin...
​Bambam: — Jungkook!! Jonim, sen qanday qilib bu yerga tushib qolding?
​Palataga Taehyung tanimaydigan bir odam yugurib kirdi va toʻgʻri Jungkookning yoniga borib, uni mahkam quchoqlab oldi.
​Th: — JONIM?! Kechirasiz-u, bu nima degan gap, lanat boʻlsin?!
​Bambam: — Jungkook, men senga yuz marta aytdim, koʻp ishni boʻyningga olma deb.
​Jk: — Bemi, xavotirlanma, hammasi joyida. Shunchaki oddiy charchoq, odam charchoqdan oʻlmaydi-ku.
​Th: — Bemi? Bambam?!
​Taehyung bu tailandlik yigitni boshdan-oyoq kuzatar ekan, uning kimligini va Jungkookka kim boʻlishini tushunolmay qoldi.
​Th: — Jungkook, biz Tani bilan ketishimiz kerak, kalitlarni oldim.
​Taehyung haligi tailandlik yigitni bir oz qoʻpollik bilan chetga surib, Jungkookning peshonasidan oʻpib qoʻydi. Keyin chet ellikka oʻqrayib qarab, bolaning qoʻlidan tutdi:
​Th: — Bogʻcha uchun xavotir olma, uxlab qolmaymiz.
​Tani: — Xayr, dadajon.
​Tani dadasining yuzidan oʻpib, keyin Bambamni ham oʻpib qoʻydi.
​Jk: — Xayr, yaxshilarim.
​Jungkookning shu "yaxshilarim" degan soʻzi Taehyungning miyasida uzoq vaqt qolib ketdi. Lekin bu soʻz uning yuragini shunday qizdirdiki, Bambamdan rashk qilishni ham unuttirib yubordi.
​3-qism: Uyga qaytish va oʻylar
​Kechki payt vaqt juda ajoyib oʻtdi. Taehyung kechki ovqat tayyorlamoqchi boʻldi, lekin u kuyib ketgani uchun uyga tayyor ovqat buyurtma qilishga majbur boʻldi. Tani va Sheggi butun mehmonxonani egallab olib, hamma mebellarning ustida sakrab oʻynashardi. Kichkina Tani oʻzini va kuchukchani ulkan oʻrmonda yashaydigan boʻrilar deb tasavvur qilardi. Shuningdek, ular "Balto", "101 dalmatin" va "Hamma kuchuklar jannatga tushadi" degan multfilmlarni tomosha qilishdi. Qiziq, hammasi kuchuklar haqida edi, lekin ularga juda yoqdi.
​Taehyung esa shunchaki kresloda kofe ichib, "bolalar" bilan multfilm tomosha qilib oʻtirardi. U oyogʻini polga urib chalib oʻtirarkan, faqat Jungkook, burnidagi xol va anavi tailandlik yigit haqida oʻylardi. Tani Bambamga umuman oʻxshamasdi, bu koʻrinib turardi, chunki bolakay deyarli Jungkookning oʻzi edi. Ayniqsa oʻsha xol... Bu bugungi kunning eng asosiy narsasi edi. Nega u xuddi Jungkooknikidek va aynan oʻsha joyda? Bu shunchaki ahmoqona tasodifmi yoki yoʻqmi? Lekin Taehyung ishonar edi: agar Tani uning oʻgʻli boʻlganida, Jungkook ham buni aytgan boʻlardi.
​Taehyung boshini ortiqcha ogʻritib oʻtirmay, uxlashga yotdi. Chunki ertaga ishlar koʻp, eng asosiysi — Bambamdan oldinroq shifoxonaga borib, Jungkookni koʻrib kelish kerak edi.

Ular meni sodiqlikni qadrlashga va sevadigan insonlarimni hech qachon unutmaslikka oʻrgatishdi...

​Dam olish kuni boʻlishiga qaramay, Jungkook toʻyib uxlashni ham xohlamadi. Chunki uning yonida har bir daqiqasini birga oʻtkazishga tayyor boʻlgan kichkina moʻjizasi bor edi.

​Tani yugurib kelib, oʻzini Jungkookning ustiga otdi va uni mahkam quchoqladi.

Keyin dadasining qulogʻiga shivirladi

Tani:Dadajon, turing boʻlaqoling

​Jungkook koʻzlarini ochmay, jilmaysa ham oʻzini uxlaganga soldi.

Tani: Turing axir, bugun parkka boramiz dedingiz-ku! deb Tani dadasini silgita boshladi.

​Dadasi baribir qimirlamagach, Tani qoshlarini chimirib, krovatda sakray boshladi

Tani: Dadajon, turing, turing tezroq

​Oxiri Jungkook chiday olmay taslim boʻldi

Jk:Boʻldi, boʻldi, turyapman.

Kichkina Tani esa xursand boʻlib xonasiga qarab yugurdi.

​Jungkook krovatda biroz kerishib yotarkan, ichida "Yigirma ikkiga kirgan boʻlsam ham, xuddi qariyadek hamma joyim qarsillaydi-ya", deb kulib qoʻydi.

​Tani: Dadajon, tezroq boʻling, parkka borishimiz kerak! Tani u yerda Taehyung amakisini koʻrishni juda ham kutyapti.

Nimagadir u Taehyungni dadasidek yaxshi koʻrar va unga judayam bogʻlanib qolgandi.

​Jk: Tani, hali soat endi 9 boʻldi. Biz soat birda koʻrishishga kelishganmiz.

Jungkook xalatini kiyib, oshxonaga oʻtarkan. Judayam shoshilyapsan, quyoshim.

Tani: Men Taehyung amakim bilan tezroq aylanmoqchiman

​Tani xonasidan ryukzagini eng yaxshi koʻrgan oʻyinchoqlariga toʻldirib chiqdi. Buni koʻrgan Jungkookning yuragiga gʻalati bir xavotir oraladi. Muzlatgichni ochib, boʻsh qarab qoldi. Xavotiri kundan-kunga kuchayib borayotgandek edi: "Agar hammasi fosh boʻlsachi? Axir u Tanining haqiqiy otasi Taehyung ekanini bilmaydi-ku..." Jungkookning birdan ishtihasi yoʻqoldi.

Jk: Tani, nonushtaga nima yeysan? (deb soʻradi, yoʻlakdan kelayotgan uylarning toʻpirlashini eshitib.

Jk: Keyin, paypoqlaringni kiyib ol, kun sovuq.

Tani: Boʻpti, dadajon

Tani yana xonasiga yugurdi.

​Jungkook chakkasidagi ogʻriqni his qilib, zoʻrgʻa jilmaydi

Jk:Hamma narsasini ryukzagiga joylabdi-ya... Xoʻsh, senga nima pishirib beray?

Tani:Pishiriq (kotlet) yeyman

Tani kiyimlarini kiyib, oshxonaga kirdi.

​Jungkook oʻgʻlining qarshisiga tiz choʻkib, uni quchoqladi

Jk: Buning uchun nima qilish kerak, mmm?

Jk: Dadajonimdan bir marta oʻpish kerak

Tani dadasining yuzidan shirin oʻpib qoʻydi.

Jk: Aqlligim, endi borib multfilm tomosha qil.

Jkpov: ​Men rostdan ham qattiq ichaman. Senga qoʻngʻiroq qilgim keladi, lekin oʻzimni tiyaman. Sening sobiq sevgililaringni ham, hozirgilarini ham, hatto oʻsha ahmoq itingni ham yomon koʻraman.

Lekin nega hali ham seni sevinganman? Nega hamon seni yaxshi koʻraman?

​Tani televizorga tikilib, pishiriqlarni mazza qilib yerdi.

Jungkook esa hech narsa yemay, faqat achchiq choy ichdi.

Chakki ogʻrigʻi biroz bosilgach, soatга qaradi 11 boʻlibdi. U xonasiga Xiu kiyim tanlay boshladi.

​Taehyung bilan uchrashuvga kiyishga munosib narsa topolmay, bor kiyimlarini krovat ustiga otdi. Boyagina yuvib, dazmollab taxlagan kiyimlarini sochib tashlab, xunob boʻldi

Jk: Nima kiysam ekan? deb xoʻrsinib, yana kiyimlarni yigʻishtirishga tushdi va oxiri oʻziga mos keladigan kiyim topdi.
​Soat 12:30 boʻlganda shoshib kiyinib, xonadan chiqdi.

Tani: Qalay, yaxshi kiyinibmanmi?

deb soʻradi oʻgʻlidan.
​Tani dadasiga qarab hayratdan ogʻzi ochilib qoldi

Tani: Vauv Dadajon, judayam chiroylisiz Taehyung amakimga aniq yoqasiz

​Jungkook oʻgʻlining bu gapidan xuddi pomidordek qizarib ketdi. U ustiga och rangli jinsi, oq futbolka va yelkasidan sal tushib turadigan katakli koʻylak kiygandi.

Tani: Asosiysi, oʻzing kiyin, deb dadasining gapini boʻlib,

Tani quvonch bilan xonasiga qarab yugurdi.
​Jungkook idishlarni yuvib boʻlguncha, Tani ham tayyor boʻldi. U qizil kombinezon va quloqlari bor qizil shlyapa kiyib olgandi.

Tani: Men tayyorman! Ketdikmi?

Jk: Ha, yuraqol, vaqti boʻldi.

​Ular uylariga yaqin boʻlgan, doim aylanadigan parkka yoʻl olishdi. Parkka yetib borishgach, Tani darrov qumloq tomonga, doʻstlarining yaniga yugurdi.

​Taehyung esa oʻrindiqda soatiga qarab, intizorlik bilan ularni kutib oʻtirardi. U atrofga alanglab, oʻsha oʻzi uchun eng muhim insonni qidirardi.
​

Meni qidiryapsanmi? orqasidan eshitilgan ovozdan Taehyung oʻrindiq suyanchigʻiga oʻgirildi va Jungkookning koʻzlariga qaradi.

Thv: Yoʻq, shunchaki atrofni tomosha qilyapman,

Taehyung labini tishlab, tabassumini yashirishga urinib.

Keyin Jungkookning yoniga oʻtirdi.

Ertalabdan beri oʻzimda emasman... Sizlarni judayam kutdim.

Jk: Men ham, Jungkook uning koʻzlaridan nigohini uzolmay.

Thv:Shunchaki qiziqib soʻrayapman, Tanining dadasini umuman koʻrmayman, u bolasi bilan aylanmaydimi?

​Taehyungning bu savolidan Jungkookning koʻzlari katta-katta ochilib ketdi

Jk: Uning dadasi yoʻq.

​Taehyung ich-ichidan xursand boʻlib ketdi va buni yashira olmay jilmadi

Thv: Demak, siz yolgʻizsiz? U sizlarni tashlab ketganми?

Jk: U meni tashlab ketgan. Tanining borligini esa umuman bilmagandi va bilmaydi ham, Jungkook bu gapdan keyin mavzuni tezroq burishni xohladi.

​Shu payt kichkina dalmatin kuchugi yugurib kelib, Jungkookning qoʻllari orasiga suqildi va uning koʻylagini yalay boshladi.

Bu qanaqa moʻjiza? — deb soʻradi Taehyung hayron boʻlib.

Thv: Bu Sheggi... yaqinda sotib oldim. Eslayman, sen ham shunaqa kuchukni orzu qilarding,

Jungkook yutunib qoʻydi. Nega sotib olganimni oʻzim ham bilmayman... Balki sendan keyingi boʻshliqni toʻldirmoqchi boʻlgandirman?

​Taehyung Jungkookning bu gapidan keyin uning yuzidagi sarosimaga qarab qoldi.

Agar oʻgʻli kelib qolmaganida, u hammasini tushungan boʻlardi.

Tani:Taehyung amaki

Tani kuchukchani koʻrib, xursandchilik bilan yugurib keldi va u bilan quvlashmachoq oʻynay boshladi.

​Thv: E, menga eʼtibor yoʻqmi?

Taehyung atay xafa boʻlgandek yuzini burishtirdi, lekin Tani kelib uni quchoqlaganida baxtdan sarmast boʻldi. U bolani qoʻllariga koʻtarib oldi. Sheggi esa pastda ularning oyoqlarini tishlab oʻynardi.

​Jungkook ularga qarab jilmadi:

Taehyungdan judayam yaxshi dada chiqqan boʻlardi...deb oʻyladi.

Shu payt chakkasiga yana qattiq ogʻriq urdi, lekin buna eʼtibor bermaslikka harakat qilib oʻrnidan turdi

​Thv: Xoʻsh, janoblar, unda qayerga boramiz?

​Ikki shahar o'rtasidagi yuzlab kilometrlar faqat xaritadagi chiziqlar emas edi. Ular tunlarni qisqartiradigan, odamni ich-etidan kemiradigan cheksiz sukunat edi. Jungkook buni hammadan ko'ra yaxshiroq his qilardi.

Har safar telefon ekrani yorishib, ekranda Taehyungning ismi chiqqanda, uning xonasi xuddi quyosh chiqqandek yorishib ketardi.

​Ular ijtimoiy tarmoqlardagi kanallar, umumiy qiziqishlar orqali tanishishgandi. Ikkalasi ham hayotda g'ururli, yetakchi va hech kimga bo'yin egmaydigan yigitlar edi.

Ammo sevgi degan tuyg'u Jungkookning eshigini qoqib kelganida, u o'z prinsiplaridan kechishga tayyorligini angladi. U Taehyungni shunchalik qattiq sevdiki, hatto o'zining "men"ligini, o'sha takabburligini ham uning oyoqlari ostiga to'shashga rozi bo'ldi.

Jungkook munosabatlarda har doim himoyachi, yetakchi bo'lishni istasa-da, Taehyung uchun "bottom" roliga, uning soyasi bo'lishga ham jon-jon deb ko'ndi.

Chunki uning uchun Taehyungning borligi, uning ovozi va borlig'i har qanday g'ururdan ustun edi.

​Biroq, bu sevgi bir tomonlama yuk kabi og'ir edi. Taehyung go'zal, jozibali va hamma joyda e'tibor markazida bo'lgan yigit edi.

Uning atrofida oshiqlari, unga intiladiganlar son-sanoqsiz edi. Virtual dunyoda ham, haqiqiy hayotda ham Taehyung hammaning qahramoni edi. Shu sababli ham u Jungkookka xohlaganicha vaqt ajrata olmasdi.
​Jungkook soatlab javob kutardi.

Telefonga termulib, xonaning bir burchagidan ikkinchi burchagiga borib kelarkan, ichidagi rashk va alamni yutishga majbur bo'lardi. Taehyung ba'zan biror qisqa xabar yozib, yana g'oyib bo'ladi

​Thv: Kechir, JK, bugun do'stlarim bilan uchrashuvim bor edi, rosa charchadim. Ertaga gaplashamiz, xo'pmi?"

​Jungkook pichirlab bo'lsa ham "Xo'p" derdi.

Har safar xafa bo'lardi, yuragi og'rirdi, lekin sevgani uchun doim uni kechirishga, uning shartlariga rozi bo'lishga tayyor edi.
​

​Aslida Taehyung ham Jungkookni yaxshi ko'rardi.

Uning samimiyligini, unga bo'lgan g'amxo'rligini qadrlardi. Ammo bu tuyg'u sevgi emas edi. Chunki Taehyungning kaliti allaqachon yo'qolgan edi.

U umrida bir marotaba, o'sha ilk sevgisini uchratgan va o'sha inson uni tashlab ketgan bo'lsa-da, qalbining eng chuqur joyida hanuz o'sha o'tmish arslonidek yashardi.

​Taehyung Jungkookning xabarlarini o'qiyotganda jilmayardi, unga bog'lanib qolganini his qilardi, lekin o'zini butunlay unga baxsh eta olmasdi.

U ich-ichidan o'zini ayblardi:
​"Nega men uchun borini berayotgan bu bolani xuddi u meni sevgandek seva olmayapman?"
​Kunlar haftalarga, haftalar oylarga ulandi. Ularning gaplashishni boshlaganiga naqd 7 oy bo'lgandi.

Yetti oy davomida faqat ovozli xabarlar, rasmlar va tungi uzoq qo'ng'iroqlar bilan yashagan Jungkook endi chiday olmasligini tushundi.

U o'z shahridan poyezdga chipta oldi. U Taehyungni ko'rishi, uning ko'zlariga boqishi kerak edi.

​Uchrashuv belgilangan kun shahar uzra mayda yomg'ir yog'ayotgan edi. Jungkook uchrashuv joyiga markaziy xiyobon ro'parasidagi katta ko'cha chetiga kelganida, hayajondan qo'llari titrardi. Egniga Taehyung eng yaxshi ko'rishini aytgan o'sha qora plashini kiyib olgandi.

​Ko'chaning narigi betida, soyabon ostida kutilmaganda Taehyung paydo bo'ldi.

​O'sha lahzada dunyo to'xtab qolgandek bo'ldi. Taehyung ko'zlarini qisib, narigi tomonda turgan yigitga qaradi. Telefon ekranidagi o'sha tanish chehra, ammo hayotda u ming chandon go'zalroq, ko'zlarida cheksiz sadoqat porlab turgan Jungkook edi.

​Taehyungning ko'kragida nimadir qattiq gursilladi. O'sha 7 oy davomida uyg'onmagan tuyg'u, qalbining eng tubidagi muzlik bir soniyada erib ketdi. U Jungkookni ko'rdi-yu, shu paytgacha qanchalik ko'r bo'lganini, baxt uning yonida turganini angladi.

Taehyungning ichida shunday kuchli hislar to'lqini ko'tarildiki, u hozirning o'zida yugurib borib, hamma odamlarning ko'z o'ngida Jungkookni bag'riga bosishni, uni to'yib-to'yib o'pishni va "Seni sevaman, endi seni hech qayerga qo'yib yubormayman" deb baqirishni istadi.
​Jungkook ham uni ko'rdi.

Uning yuzida shunday baxtli jilmoyish paydo bo'ldiki, go'yo dunyodagi barcha masofalar yo'qolgandek edi.

U Taehyungga qo'l silkitdi va piyo dalar yo'lagidan yo'lni kesib o'tish uchun birinchi qadamni tashladi.

​Hammasi soniyalar ichida sodir bo'ldi.

​Taehyungning yuzidagi tabassum dahshatga aylandi. Katta tezlikda kelayotgan qora mashina tormoz berishga ulgurmadi. Dahshatli ovoz, tormozning achchiq ovozi va havoga ko'tarilgan tananing yerga og'ir qulashi...

​JUNGKOOK!!!

​Taehyung qo'lidagi soyabonini qayerga tashlaganini bilmay, o'zini mashinalar oqimiga otdi. U qanday qilib yo'lning o'rtasiga yetib kelganini, odamlarning baqir-chaqirini eshitmadi. Uning ko'zlari faqat bitta narsani ko'rardi asfaltdagi qora plash va uning atrofida qizarib borayotgan qon qatlamini.

​Taehyung tiz cho'kib, Jungkookning boshini o'z tizzasiga oldi. Uning butun tanasi qaltirar, lablari titrar edi.

Thv: Yo'q, yo'q, yo'q... Kook, menga qara, ko'zingni och! Men keldim, men shu yerdaman

Taehyungning ko'zlaridan yoshlar tinmay oqar, u Jungkookning qonli yuzlarini o'par, uni qattiq quchoqlashni istardi, lekin unga shikast yetkazishdan qo'rqib, daxshatli shok holatida baqirardi.

​Jungkookning kirpigi sekin qimirladi. U og'ir azob bilan ko'zlarini ochdi. Uning chiroyli, charos ko'zlari Taehyungning yuziga tikildi. Uning lablarida og'riq aralash, lekin juda shirin, xotirjam bir tabassum paydo bo'ldi.

Jungkook o'layotganini his qilayotgandi, lekin uning ko'zlarida qo'rquv yo'q edi. Faqat cheksiz muhabbat bor edi.

​U zo'rg'a qo'lini ko'tarib, Taehyungning yuzidagi ko'z yoshlarini artmoqchi bo'ldi, lekin kuchi yetmadi.

Taehyung uning sovuq, qonli qo'lini tutib, o'z yuziga bosdi va faryod urdi

Thv:Kechir meni... Men seni endi tushundim, endi sevdim, Kook
Meni tashlab ketma"

​Jungkook oxirgi kuchini yig'ib, Taehyungning ko'zlariga qaradi. Uning ovozi pichirlashga aylangan bo'lsa-da, shu qadar chiroyli va sokin eshitildi

Jk: Ko'zlarim quvonchi... qalbim armoni...

Jungkook yutindi, tomog'idan kelayotgan qon uni bo'g'ayotgan bo'lsa ham tabassum qilishga urindi.

Seni shu qadar sevdimki... hatto buni badalini to'lashga ham tayyor bo'lib... va bu yerdan xursand ketaman... Negaki men seni qo'llaringda jon berayapman...

​Jungkookning ko'zlaridan oxirgi tomchi yosh yumalab tushdi. Uning go'zal ko'zlari sekin yumildi, Taehyungning yuzini tutib turgan qo'li bo'shashib, asfalthga tushdi.

​Epilog: Kechikkan e'tirof
​Yomg'ir kuchaydi. U go'yo bu beshavqat dunyoning xatosini yuvmoqchi bo'lgandek tevarak-atrofni selga ko'mdi.

​Taehyung esa jonsiz tanani bag'riga bosgancha, o'zining kechikkan sevgisini osmonga baqirib yig'lardi. U endigina baxtga yetgandilar, endigina u Jungkookning sevgisini his qilib, unga butun borlig'ini bermoqchi edi.

Ammo taqdir ularga bor-yo'g'i bir necha soniyalik uchrashuvni va bir umrlik ayriliqni ravo ko'rgan edi.

​Jungkook o'z sevgisining eng oliy badalini to'ladi u sevgilisining bag'rida, uzoq kutilgan taftni his qilib, bu dunyoni tark etdi.

Taehyung esa o'sha kundan boshlab, har kuni o'sha ko'cha chetida, qo'lida qora soyabon bilan o'z qalbining yagona quvonchini eslab yashaydigan bo'ldi...

Albatta Taeni ham o'z hayotida qandaydur ishlar bo'lgan lekin buni Jk ga aytmagan...

Ep_4

Aytishlaricha, qalb ogʻrigʻini koʻtarish jismoniy ogʻriqdan koʻra ogʻirroq boʻlarkan. Baʼzi odamlar yuragi ezilib, sogʻinchdan boʻzlamasligi uchun har qanday jismoniy zarbga dosh berishga tayyor boʻlishadi. Tanho qolganingda oʻzingni tashlab ketilgandek his qilasan va oʻz uyingdagi bu halokatli sukunatga koʻnika boshlaysan. Vaqt oʻtishi bilan esa bu sukunat senga qadrdon boʻlib qoladi.
​Agar Jimin boʻlmaganida, Jungkook bu yolgʻizlik bilan butunlay qorishib ketgan boʻlardi. Hatto oʻzi ham sezmagan holda atrofidagi boʻshliq bilan fikrlashadigan, goho biron narsani talashib, oʻz-oʻzi bilan gaplashadigan odat chiqargandi. Pak Jimin uni tez-tez yoʻqlab turar, yeguliklar tashib, sogʻligʻidan xabar olardi.
​Jimin oʻsha kunni — Jungkook oʻzining homiladorligini bilgan kunni oʻz koʻzi bilan koʻrgandi. Qorachadan kelgan yigit hammom polida oʻtirgancha oʻkrab yigʻlardi. Oʻshanda Jimin nima boʻlganini tushunolmay, doʻstini yana isterika va asabiy zoʻriqish iskanjasida qoldi deb oʻylagandi. Sakkizinchi marta tekshirib koʻrilgan testda porlab turgan ikki chiziq — Jungkookning koʻz yoshlari shunchaki emas, balki cheksiz baxt yoshlari ekanidan darak berardi. ​— Tani, xavfsizlik kamaringni taqdingmi? — Jungkook orqani koʻrsatuvchi oynaga qarab, bolalar kursichasida u yoqdan-bu yoqqa burilib, qoʻlidagi qogʻoz samolyotni tepaga otayotgan oʻgʻlini kuzatdi. — Ehtiyot boʻl, quyoshim.
​Ochiq derazadan esayotgan iliq shabada Jungkookning toʻq rangli soch tolalarini mayin hilpiratib, uning jamlangan yuzini ochib koʻrsatardi. Yoʻlda mashinalar kam, tirbandlikdan asar ham yoʻq edi, musaffo osmon esa havo ajoyib boʻlishini vaʼda qilardi. Bunday issiqda Jungkook kostyum kiyib pishib ketishni istamadi: yengil oq koʻylak va qomatiga mos tushgan ingichka katak-katak shim kiyib, oyoqlariga kalta qora tufli ilib oldi. Kayfiyati aʼlo, gʻayrati ichiga sigʻmasdi.
​Yeontan esa jinsi kombinezon va Miki Maus tasviri tushirilgan qizil futbolka kiyib olgandi. Bu manzara shunchalik shirin koʻrinardiki, Jungkook oʻgʻliga qarab oʻn daqiqacha termilib qoldi. Kichkintoy bogʻchaga olib boradigan va ichida barcha kerakli narsalari boʻlgan ryukzakchasini ham oʻzi bilan birga olgandi. U otasining ishxonasida birinchi marta boʻlishi emas edi, shuning uchun hech qanday noqulaylik tugʻilmasligiga va hammasi koʻngildagidek oʻtishiga ishonchi komil edi. Idoradagi Sir
​Binoga kirar ekan, Jungkook Yeontanning qoʻlidan tutib borar, yoʻl-yoʻlakay hamma bilan salomlashib, tabassum hadya etardi. Kichkina Yeontanning har bir kishi bilan astoydil salomlashib, qoʻlchalari bilan xayrlashib ketishi uning koʻnglini koʻtarardi. Har ikkala Chon kabinetga kirishganda, u yerda faqat bir nechta ishchi xodimlar bor edi, qolgan joylar boʻsh, hatto hali kelib ulgurmagan Kim ham koʻrinmasdi.
​— Faqat boshqalarga xalaqit berma, xoʻpmi? — Jungkook oʻgʻlini memonlar stuliga oʻtqazib, stol ustiga rasm chizish uchun hamma narsani joylashtirdi.
​Yangi rangli qalamlarni koʻrib bolakayning koʻzlari quvonchdan porlab ketdi va u otasiga qarab bosh silkigancha "sanʼat asari" yaratishga kirishdi. Jungkook koʻngli xotirjam boʻlib, oʻz ish joyiga oʻtirdi va labini tishlagancha ish boshladi. Biroq xavotir baribir uning xayolini chulgʻab olgandi: "Toʻsatdan Taehyung qarshisida kim turganini anglab qolsa-ya?" Lekin bu haqda olingan bosh qotirishning foydasi yoʻq edi — oʻtgan safar tushunmadi, demak, bu gal ham hammasi tinch oʻtib ketadi. ​— Men senga nima, Googlemanmi? Mening miyamda unchalik koʻp maʼlumot yoʻq, — Yoongi avtomatdan tayyorlangan qahvasini qoʻliga olib, uning yoqimli iforidan simirarkan, qoniqish bilan gapirdi. — Umuman olganda, bu senga nega kerak boʻlib qoldi?
​— Men bu savolga javob berishni istamayman, — Taehyung doʻstining odatdagi injiq kayfiyatiga eʼtibor bermay, u bilan yonma-yon qadam tashlardi.

​U bir soatdan beri oʻz savollariga javob ololmayotgandi va bularning barchasiga nimanidir aniq biladigan, lekin shunchaki oʻz feʼli sabab aytishni xohlamayotgan laʼnati Min Yoongi aybdor edi.
​— Yana bir bor soʻrayman, Jungkookning bolasini otasi kimligini bilasanmi yoki yoʻqmi?
​— Balki bilarmasman, — Yoongi suhbatdoshining ovozidagi asabiy ohanglardan zavqlanib, tasdiq maʼnosida bosh qitgʻadi. Odamlarning qiziquvchanligi bilan oʻynashish goho unga yoqib tushardi. Yoongi bu qiziquvchanlikni uch bosqichga boʻlgan boʻlardi. Birinchi bosqich — bu shunchaki surishtirish, oddiy holatda bilishga urinish. Ikkinchi bosqich — bu "nuxash", yaʼni "Nu Yoongi, aytib qoʻya qol" deb oʻtinish. Uchinchisi esa — taxmin qilish, qachonki oʻzing variantlar qidirib, oxiri qondirilmagan qiziquvchanlikdan asabiylashish boshlanadi.
​— Baribir aytmayman, Tae. Buni oshkor qilishga mening haqqim yoʻq.
​— Mayli... Asab tolalari qayta tiklanmaydi, afsus.
​Taehyung oʻtgan kechada shunchalik koʻp asab yoʻqotgandiki, buni hisoblash qiyin edi. Shuncha savol boʻla turib, bitta ham javob yoʻqligi adolatdanmi? Uni hech kim oʻzini qiynashga majburlamagan, ammo qalb tushuntirish talab qilsa, hamma narsani bilishni va ishonch hosil qilishni istasa — u toʻgʻri qarorlarni uqtirayotgan aqlni hech qachon tinglamaydi.
​

​— Oul, bu nima, Tani? — Yoongi koʻzlarini qisib, bolaning nozik qomatiga va yuz tuzilishiga ajablanib qaradi.
​Biroq, baxtga qarshi, uning koʻzoynagi kabinetdagi stolda qolib ketgandi, keyingi yillarda esa koʻzi ancha pand berayotgan edi. Taxminlari toʻgʻriligiga ishonch hosil qilish uchun balandroq ovozda chaqirdi:
​— Tani?
​— Yoni amaki! — Bolakay quvonch bilan bor kuchi bilan yugurib keldi va yuzida baxtiyor tabassum bilan Min Yoongining quchogʻiga otildi. U quvonganicha amakisining boʻynidan kichkina qoʻlchalari bilan mahkam quchoqlab oldi.
​— Sen bu yerda nima qilib yuribsan? — Taehyung sochlari och rangda boʻlgan doʻstidan koʻra koʻproq hayratda edi. U ovoz chiqarib bolani choʻchitib yuborishdan qoʻrqardi. Ammo bolakay goʻyo uni butun umr bilgandek, hech bir qiyinchiliksiz oʻzining begubor tabassumi bilan unga boqib turardi. Uning yuz chizgilarida hamma narsa shu qadar tanish, shu qadar nusxa koʻchirilgandek ediki, Kim Taehyungning koʻzlariga yosh keldi. Axir bu ularning umumiy farzandi boʻlishi ham mumkin edi-ku... Lekin, koʻrinishidan, Taehyungdan oldinroq unga bu baxtni hadya etgan kimdir topilgan edi.
​— Dadam meni oʻzi bilan olib keldi, bogʻchamizda tarbiyachimiz kasal boʻlib qolibdi, — bolakay goʻyo qarshisida oʻtmishdan kelgan kichkina Jungkook turgandek lablarini shishirdi. Goʻyoki u vaqt portalidan oʻtib kelgandek edi, ammo koridor oxiridan kelgan ovoz bu goʻzal manzarani chil-chil qildi.
​6-Qism: Shokolad Iofri
​— Chon Yeontan, dadangni bunday qoʻrqitma, yuragim yorilib oʻlishimga sal qoldi, — qorachadan kelgan yigit oʻgʻlining oldiga yugurib kelib, uni qoʻllariga oldi va yuzidan oʻpib qoʻydi.
​Bu manzara Taehyung uchun juda goʻzal va hayajonli koʻrinsa-da, qalbini oʻrtaydigan bitta haqiqat bor edi — bu bola Taehyungniki emas, Jungkook va qaysidir boshqa bir yigitning oʻgʻli edi. Lablarini tishlagancha u Yeontanning Jungkookning qulogʻiga nimalardir deb pichirlashini, gohida esa jigarrang sochli yigitga (Taehyung xonada boshqa birini nazarda tutmoqda) qarab qoʻyishini kuzatdi.
​— Amaki, biz siz bilan hali tanish emasmiz-a? — Kichkina oyoqchalar yerga tegishi bilan bola oʻziga qiziq tuyulgan Taehyungning yoniga yaqinlashdi. — Sizdan shokolad hidi kelyaptimi? Mening hidimda ham shokolad bor!
​Katta qora koʻzlar sening qalbing tubiga tikilib turganda, ularning jozibasiga dosh berish qiyin edi. Va bu koʻzlar kimga — otasigami yoki oʻgʻligami tegishli boʻlishidan qatʼi nazar, baribir goʻzal edi. Taehyung bolaning yuziga unchalik sinchiklab qaramadi, lekin u Jungkookning aynan oʻzi edi. Bashoratchiga borishning ham hojati yoʻq edi. Ammo agar u biroz diqqat bilan qaraganida, bolaning burnidagi xuddi oʻzinikidek boʻlgan kichik xolga koʻzi tushgan boʻlardi. Oʻzining aynan oʻzi boʻlgan nusxasiga.

​"Eh, Taehyung, hayotingni oʻzgartirib yuborishi mumkin boʻlgan imkoniyatni qoʻldan boy berding..."
​

​Kun keladi, soat keladi,
Va anglaysan: hamma narsa abadiy emas!
Hayot bizni bagʻritoshlik bilan oʻrgatadi,
Vaqtning naqadar tezkorligini.
Hamma narsani qadrlash kerakligini,
Bizga berilgan neʼmatlarni asrashni.
Axir hayot xuddi ingichka ip kabi,
Gohida kutilmaganda uziladi...

​— Tae! Tae! Men uddaladim! — Bolakay butun idorani boshiga koʻtarib baqirar, qoʻllarini silkitib, Taehyung unga oʻrgatgan usulda chizgan kurkasini koʻrsatardi. Dada, qara, qanday chiroyli!

​— Tani, Tae amaki deb aytgin, shunchaki Tae emas, iltimos qilaman sendan, — Jungkook bolaning qoʻlidagi qogʻozni olib, bolalarcha chizilgan turfa rangli manzaraga qarab mayin jilmydi. Ich-ichidan esa bu ijod namunalari uchun bir-ikkita rom sotib olish kerakligini oʻyladi.

Suratda shirin koʻzchalari va yorqin dumi bor kurka aks etgandi.

​"Juda shirin" — degan fikr Jungkookning xayolidan yashindek oʻtdi. Agar ular toʻla-kisli oila boʻlganlarida, bunday suratlar uylarining devorlarini shiftdan polgacha bezab turgan boʻlardi. "Qiziq, Yeontan Taehyung uning haqiqiy otasi ekanini bilsa nima qilgan boʻlardi? Ehtimol, u bundan xursand boʻlarmidi?

Ha, Jungkookning oʻzi ham borgan qarshi boʻlmasdi..." Ammo bularning barchasi uning miyasidagi xomxayol, hatto bemaʼni bir fantaziya edi xolos va agar Taehyung buni eshitganida ustidan kulgan boʻlardi.
​— Qoʻyaver, hammasi joyida, qanday qulay boʻlsa shunday chaqiraversin, — Taehyung oʻzining eng jozibador tabassumlaridan birini hadya etdi.

​Biroq Jungkook bu tabassum ortidagi niqobni va haqiqiy tuygʻularni sezmadi chamasi. Chunki yillar davomida u oʻz ichidagi his-tuygʻularni yashirishni mukammal darajada oʻrganib boʻlgandi. Professional darajada boʻlmasa-da, har holda buni uddalay olardi.
​

​— Agar dadajonim "Taehyung amaki" desa, demak Taehyung amaki-da, — Tan beparvoroq yelkalarini qisib, jigarrang sochli Taehyungning tizzasiga oʻtirdi. Qoʻllari bilan flomasterlar qutisini kovlashtirib, tilini biroz chiqargancha rasm chizishga berilib ketdi. — Keling, quyoncha chizamiz?

​— Men bir tanishimni bilardim, balki oʻshani chizarmiz? — Taehyung bolani oʻziga qulayroq joylashtirib, uning kichkina orqasiga koʻksini tiradi va qora flomasterning qopqogʻini ochdi.

​— Rostdanmi?! Uning ismi nima edi?! — Bolaning koʻzlari qiziqish va hayratdan kattalashib ketdi. U xuddi juda muhim sirni biladiganlar qatoriga qoʻshilgandek gʻururlanib ketgandi.
​— Rostdan, uning ismi Jungkook edi, — buni eshitib Jungkook hayrat bilan ortiga oʻgirildi. Unga shunday eshitildimi?

Yuzlari xiyonatkorona qizarib ketdi, qoʻlidagi ruchkasi polga tushib ketdi va u sukunatda yangragan bu ismga beixtiyor javob berib yubordi. Bunga nafaqat Jungkook, balki bolaning gaplariga berilib ketgan Taehyung ham eʼtibor qaratdi. Niqoblar toʻqnashuvi boshlandi. Koʻzlar bir-biriga qadaldi.

​Jungkook qotib qolgan holatidan chiqib, polga tushib ketgan kanselyariya buyumini olish uchun pastga egildi. Taehyung esa bolaning savoliga javob berdi:
​— Ha, xuddi sening dadangdek.

​U koʻz qiri bilan Jungkookning naqadar noqulay ahvolga tushib qolganini kuzatardi. Bu uning besunaqayligida koʻrinib turardi — qizarib ketgan yigit ruchkani poldan ololmay qiynalardi. Lablarini xuddi kichkina bolalardek burishtirib qoʻygandi. Yoʻq, Taehyung buni mutlaqo shirin deb hisoblamasdi (aslida ichidan juda hayajonlanayotgan edi).

​— Taehyung amaki, ertaga biz bilan birga parkka borishni istmaysizmi? — bolaning bu kutilmagan taklifidan Jungkook hayratlanganidan boshini stolga urib oldi. U stol tagidan pishillab chiqib, ogʻrigan joyini ushlagancha Kimning xavotirli nigohiga hammasi yaxshi degandek bosh silkidi.

​— Men... bilmadim,... mumkinmi? Balki... kimdir... qarshi boʻlar? — Taehyung birdaniga ham quvonch, ham hadiksirash his qilib yutindi. Toʻgʻrisini aytganda, kimdir uning yuz-koʻzini urib, "Mening erim bilan aylanma" deyishini istamasdi, lekin ayni paytda oʻzi ham oʻsha nomaʼlum kimsani "U meniki boʻlishi kerak edi" deb urishga tayyor edi.

​— Dadajon, Taehyung amaki biz bilan parkka bora qolsin? — Bolakay lablarini shishirib, xuddi "Shrek" multfilmidagi mushukdek moʻlchayib qaradi. Yeontan otasini qanday koʻndirishni yaxshi bilardi. — Men dunyodagi eng aqlli bola boʻlaman, soʻz beraman!
​Har ikkala nigoh ham yakuniy qarorni kutib Jungkookga qadaldi. Bu vaziyat uni yanada qiyin ahvolga solib qoʻygandi. U nima deb javob berishni bilmasdi.

Hayratlanarlisi, Tani bor-yoʻgʻi bir kun ichida birovga bunday bogʻlanib qolgandi — u Yoongiga bir oyda koʻnikkan edi-ya, bu yerda esa bir kun... Bu yaxshi edi, lekin keyinchalik nima boʻlishi uni qoʻrqitardi. Biroq u oʻz farzandiga yoʻq deyolmasdi.
​Taehyung va Yoongi uning lablaridan chiqqan gapni eshitib, chuqur tin olishdi

​— Mayli, men qarshi emasman...
​Sizning yozish uslubingizga mos ravishda, dialoglar va ichki kechinmalarni maksimal darajada saqlab qolishga harakat qildim. Davomini ham tashlasangiz, xuddi shu tarzda davom ettiramiz! Keyingi qismlarni kutaman.

Ep_8

Tungi o'rmon havosiga achchiq kuyindi hidi qorishib ketgandi.

Tevarak-atrof o't ichida yonar, quruq shox-shabbalarning qarsillab sinishi xuddi o'lim oldidan chalinayotgan musiqaga o'xshardi.

​Yoongi qo'lidagi to'pponchaning sovuq metalini qattiq qisgancha, daraxt panasida nafasini yutib turardi. Uning ko'zlari g'azabdan qizarib ketgan, miyasida faqat birgina o'y aylanardi: Taehyung.

O'sha o'ziga yaqin olgan do'sti Jimin bilan birga bo'lgan o'sha tun...

Qasos hissi uni yondirayotgan olovdan ham qattiqroq kuydirayotgan edi. Mafiya olamiga tinchgina ketish uchun qaytmagandi u.
​"Yoongi, ortimizdan kelishyapti.

Bu yerdan tezroq chiqmasak, ikkalamiz ham shu yerda qorayib kul bo'lamiz."
​Jungkookning ovozi odatdagidek sovuq va xotirjam chiqdi. Uning ko'zlarida zarracha qo'rquv yo'q edi.

Avariyadan keyin xotirasini yo'qotgan deb o'ylashgan o'sha Jungkook hozir Yoongining yonida turibdi. Aslida hamma narsani eslashini besh oydan beri sir saqlab kelayotgan, Taehyungning hayotini saqlab qolish uchun Yoongi bilan bir uyda yashashga majbur bo'lgan Jungkook...

​Yoongi unga o'g'rincha qarab oldi-da, tishlari orasidan pichirladi:
"Senga o'limdan qochish qiyinmas, Jungkook. Lekin men bu yerdan o'sha iflosning jasadini ko'rmay ketmayman."
​Ular o'zlarini o'rab olgan tuzoqni kim tayyorlaganini hali bilishmasdi. Biroz narida, olov taftidan uzoqroqda bitta mashina to'xtab turardi. Mashina ichida Jin o'tirar, lablarida sovuq va zaharxanda tabassum o'ynardi.

Jin Yoongi va otasining eng ishongan odami, har bir siridan voqif sodiq do'sti. Ammo hech kim uning Suaning haqiqiy o'g'li ekanini bilmasdi. Onasi bilan tili bir bo'lgan xoin ayni damda o'rmonni o'rab olgan odamlariga buyruq berayotgandi.
​Jin telefonini qulog'iga tutdi

"Ona, hammasi tayyor. Yoongi ham, Jungkook ham o'rmonda qolib ketdi. Bu safar ulardan butunlay qutulamiz. Yoongining o'sha qari otasi esa hamma boylikni menga qoldirganini o'zi ham bilmay o'lib ketadi."
​...
​Olov tobora yaqinlashib kelardi. Yoongi Jungkookning bilagidan mahkam ushladi.

Yoongi :Senga bitta savol, Jungkook... 3 yil oldin, to'ydan qochgan kunimiz... Jimin haqiqatan ham mendan nafratlanarmidi?"

​Jungkook ko'zlarini olib qochdi. O'sha 3 yil oldingi mudhish kun, avariya va Kanada xotiralari ikkisining ham yuragida bitmas yara edi.

Uzoqdan dengiz ovozi eshitilyaptimi?
Boradigan joy qidiryapman,
Faqat yorug‘lik bor xayollar ichida yuribman.

Hozir qo‘llarimdan tut.

Sen mening eyforiyamning sababchisisan.

Jeogi meolliseo badaga deullyeo
Kkumeul geonneoseo supul neomeoro
Seonmyeonghaejineun geugoseuro ga.

Take my hands now.

You are the cause of my euphoria.

​<center>***</center>

​Jk: Xayrli kun, mister Kim.

Jungkook stol yoniga kelib, biroz egildi va Taehyungni o‘ziga qaratdi. Kechagi tungi gaplashishlardan keyin o‘rtada noqulaylik qolgandi.

Kimning ko‘ziga qarashni ham xohlamasdi, uyatdan boshidan oyog‘igacha qizarib ketayotgan edi.

​Thv: Xayrli kun, Jungkook.

Taehyung u stolga kelguncha nigohini uzmadi. Uni quchoqlashni yaxshi ko‘radigan xushbichim beliga, o‘pishga to‘ymaydigan chiroyli bo‘yinlariga, ochiq yoqasidan ko‘rinib turgan terisiga qarab chiqdi. Ichida uning yoqimli hidini to‘yib hidlash istagi bor edi.

​Jk: Biror topshiriq bormi?

Jungkook o‘ziga qadalgan nigohlarga e’tibor bermaslikka harakat qilib, uyga olib ketgan hujjatlarini stolga qo‘ya boshladi. Kechikmaganiga xursand bo‘lib, devor soatiga qarab qo‘ydi.

Bola bilan kechikmaslik qiyin, chunki Jungkook birinchi navbatda kichkina Tannie haqida o‘ylaydi.

Sog‘lig‘ini tekshirish uchun, xatto shikoyati bo‘lmasa ham, og‘ziga gradusnikni tiqib, isitmasini ko‘rmaguncha tinchlanmaydi.

Jungkook o‘g‘lining hamma injiqliklarini ko‘taradi, garchi bolakay hech narsa talab qilmasa ham. Tannie hech narsaga, ayniqsa Taehyungga muhtoj bo‘lib qolmasligi uchun zo‘r dada bo‘lishni xohlardi.

Jungkook ularning to‘liq oila bo‘lganini tasavvur qilarmidi? Yo‘q desa, yolg‘on gapirgan bo‘ladi, chunki dearli har kuni bu haqda o‘ylaydi.

Hayotini faqat kichkina Yeontan yengillashtiradi, u bunaqa narsalarga qiziqmaydi, chunki ulg‘aygan va dadasiga bunaqa savollar berish noqulayligini tushunadi.

​Kutilmaganda kechasi Taehyung qo‘ng‘iroq qildi.

Jungkook birinchi uyquga ketganida, ekranning u yog‘idan bo‘g‘iq, mast ovoz eshitildi.

Shunchaki gaplashmoqchi bo‘lganini aytdi, Jungkook esa rad etishni bilmaydi.

Rad etolmadi, chunki bu ovozda g‘alati narsani sezdi.

Balki qayg‘u, g‘am yoki yolg‘izlikdir Jungkook buni aniq tushunolmadi.

​Jk: Ishni uyga olgandmidingiz?

Thv: ancha hujjatlarni ko‘rib, Taehyung biroz qoshini chimirdi, O‘zingizni bunchalik urinqtirmang.

​Jk: G‘amxo‘rlik uchun rahmat, mister Kim, lekin men hamma narsani vaqtida qilishga o‘rganganman. Bu mening shaxsiy muammom.

Shu bilan gap tamom bo‘ldi, xonada og‘ir sukunat cho‘kdi.

Xodimlardan rahbarlar birin-ketin kirib, kompaniyaning biznes hamkori bilan tanishdi.

Boshqa xodimlar ichida yangi xo‘jayinning kelishganligini, uning hazil tuyg‘usi va xarizmasini aytib, ko‘z urishtirishdi. Hamma Kimni yaxshi yetakchi deb bilib, hurmat qildi.

​Yaramas Yoongi bir marta ham kirmadi, bandligini bahona qildi. Lekin Jungkook Yoongining bugun hech qanday ishi yo‘qligini bilardi, hamma ishlarni uning bo‘yniga yuklab ketgandi.

Sokin xonada chuqur uf tortgan ovoz eshitildi.

Taehyung kompyuter kožoynagini yechib, stolida yig‘ilib qolgan papkalar ustiga qo‘ydi va burnini uqaladi.

​Taehyung ro‘parasida o‘tirgan va butunlay ishga sho‘ng‘igan Jungkookqa tikilib qoldi.

O‘zi sezmagan holda Jkni yuziga qarab qoldi.

Tanish yuzlar biroz o‘zgargan bo‘lsa ham, baribir yuragiga yaqin, o‘sha-o‘sha edi.

​Jk: Biror narsa demoqchimidingiz?

Taehyung xayol surib, tutilib qolganini sezmay qoldi.

Jungkook ham unga qaradi, lekin u charchagan va nigohi bir nuqtaga qadalmagandi.

Bunaqa ko‘rinish Taehyungning yuragini titratib yubordu.

Ichida uni quchoqlash, tizzasiga o‘tqizish, orqasidan silab, yuzida tabassum uyg‘otadigan chiroyli so‘zlarni pichirlash istagi paydo bo‘ldi.

​Thv: Biz ancha vaqtdan beri ishlayapmiz, balki tushlikka borarmiz?

lablarini biroz tishlab olishi ishonchsizlik va rad etilishdan qo‘rqish belgisi edi, lekin baribir kichik umid bor edi.

​Yoongi: Men sizlarga xalaqit bermayapmanmi?

bu manzarani Yoongi buzdi.

Taehyung sekingina Jungkookdan uzoqlashdi va o‘zini sezdirmaslikka harakat qilib, unga qarab qo‘yishda davom etdi.

Xijolat bo‘lgan Jungkook esa boshini egib, pirojnisini chaynab, labida birorta ham uvoq qolmasligi uchun tili bilan lablarini yaladi.z

​Yoongi: Vaqt tugayapti, qimirlanglar.

Yoongi zerikkan holda stulga suyanib, qo‘l soatiga qaradi, Bu ayniqsa Jungkookka tegishli...

Ichimda his-tuyg‘ular juda ko‘p, men esa bilmayman, yashashni xohlaymanmi yoki o‘lishni.

Men shunchaki parvoyimga ham kelmaydigandek ko‘rsatyapman o‘zimni.

Bu birinchi marta o‘zimni o‘g‘irlashim emas, bu menga juda tanish.

Tuyg‘ularimni yashirishni xohlayman, lekin qilolmayman.
These mixed feelings with my life on the line,
I pretend to be careless.
This isn’t the first time, I better get used to it.
I try to hide it, but I can’t

​Ish kuni tugab borardi, bajarilishi kerak bo‘lgan ishlar juda ko‘p edi.

Ba’zida buni iloji yo‘qdek tuyuladi, lekin baribir yaxshilikka umid qilish kerak. Eng yaxshisi, faqatgina kechqurun Jungkook va Tani birgalikda televizor ko‘radigan, hamma yangiliklarni gaplashadigan va Jungkook unga qanday chiroyli baliqlarni ko‘rganini aytib beradigan vaqt bo‘lishi mumkin.

Taehyung ham u uchun shunday qilardi. Bir safar Taehyung unga yo‘lda uchratgan ikkita xaskini ko‘rsatish uchun videoqo‘ng‘iroq qilgandi.

Jungkook buni eslab, uzoq vaqt jilmayib yurdi, chunki Taehyung o‘shanda otasining majlisi bilan band edi, lekin shu arzimagan narsa uchun vaqt topgandi.

​Negadir hamma narsani qaytarishni xohlaydi, lekin nega ekanligi tushunarsiz. Jungkook necha marta Taehyung uni nega tashlab ketganini, nima bo‘lganini bilishni xohlayotganini o‘ylab qoldi.

Lekin shu vaqt ichida faqat bitta sabab topdi u uni sevmay qolgan.

Bu ishni yana qanday oqlash mumkin? Hozir qilayotgan ishlarini-chi, qanday oqlash mumkin? Jungkook ahmoq emas va nimadir noto‘g‘ri ekanligini ko‘rib turibdi, balki Taehyung uni qaytarishni xohlayotgandir, lekin Jungkookning o‘zi buni xohlaydimi, buni hali o‘zi ham bilmaydi.

​Ba’zida hamma narsani va Yeontan haqida ham aytib berish istagi paydo bo‘ladi, lekin Jungkook o‘zini vaqtida to‘xtatadi, chunki bu haqiqatni yashirish kerak deb hisoblaydi.

U mashinaga yaqinlashib, yo‘l-yo‘lakay qulfdan ochdi va shoshilib rulga o‘tirdi, portfelini yonidagi o‘rindiqqa otdi. Hozir u o‘g‘lini oladi va ular birga uyga ketishadi, nahotki bu sodir bo‘lsa, chunki u o‘zining mo‘jizasini juda sog‘ingandi.

​Mashina joyidan qo‘zg‘alib, binoning turargohidan chiqdi.

Sekingina yo‘lga chiqib, muassasadan uzoqlashdi va uy tomon ketdi.

Kompaniyaning yuqori oynasidan avtomobil ortidan ikkita karamel ko‘z qarab qoldi.

Taehyung chuqur uf tortib, katta oynadan uzoqlashdi va Yoongining xonasidagi o‘ziga yoqib qolgan divanga suyandi.

​Yoongi: Xo‘sh, ish senga qanday yoqyaptimi?

Yoongi kresloda u yoqdan-bu yoqqa aylanib o‘tirardi.

U qiziqqan va xuddi ichingni ko‘rib turgandek aqlli nigoh bilan qaradi, Jungkook xafa qilmayaptimi?

​Thv: Xax, to‘g‘rirog‘i, savol boshqacha bo‘lishii kerak. telefondagi tebranish Taehyungni unga e’tibor qaratishga majbur qildi.

Jungkookdan vaqtinchalik yangi post. U qachon ulgurdi? Layk. Izoh. Ekranda yugurayotgan ko‘zlar, biroz parishonlik va sog‘inch. O‘zini bunaqa his qilish g‘alati, lekin to‘rt yil ichida bu odatga aylandi, undan hech qachon qutulolmaydi...

​<center>***</center>

​Jk: Tannie, yuzingni yuvdingmi?
O‘g‘lining sevimli kotletlari pishayotganidagi chizillagan ovoz butun oshxonani qopladi.

Qovurilgan go‘sht va olma sharbatining hidi, shuningdek, pishirish uchun qo‘yilgan ramen hidi anqirdi.

Jungkook oshxonadan zalga yugurib o‘tib, bir haftadan beri ketayotgan serialini ko‘rib, kechki ovqatni buzib qo‘ymaslik uchun yana ortiga qaytdi. Kichkina Tani polda o‘tirib, disklar va ularning qutilari bilan o‘ynardi.

Bolakay ulardan butun mehmonxonani egallab, oddiy chodirlardan tortib, minoralargacha bo‘lgan butun bir qirollik qurib tashlagandi.

​Tennie: Dada, u unga suv parisi ekanligini aytdi.

o‘g‘li Jungkook eshitishi uchun baqirdi, chunki u dadasining yordamchisi edi, u ovqat pishirish bilan band bo‘lganida nima bo‘layotganini aytib turardi.

​Jk: U-chi, u nima dedi? lag‘monni aralashtirib, kotletlarni ag‘darishga ulgurayotgan Jungkookning ovozi eshitildi.

​ U turibdi, hayron qoldi, dada. Tani polda oyoqlarini kerib o‘tirgancha katta ekranga qaradi, vaqti-vaqti bilan dadasiga baqirish uchun o‘girilib qo‘yardi.

​Jk: Yaxshi, rahmat, quyoshim. Endi yugur, ovqatlanamiz, men hammasini tugatdim. bola joyidan sakrab turdi, ostonadan o‘tib, darhol stoldan o‘z joyini egalladi.

​Tannie Ooovqatlaaanish...

.....................................................
​
​Krovatda yotgancha, Taehyung shiftga tikilib, uxlashga, ozgina bo‘lsa ham uykuni ilishga harakat qilardi, lekin bu juda qiyin edi. U noma’lum raqam bilan yaqinda bo‘lgan yozishmalar haqidagi o‘ylarni boshidan chiqarib tashlolmasdi.

Yurakka aziz bo‘lgan narsani qo‘yib yuborish qiyin, ayniqsa og‘riqli bo‘lsa, u buni uddalay olarmidi?

................................................

​Jk: Tani, sen men bilan ishga borishingga to‘g‘ri keladi, bolakay.

Jungkook krovat chetiga o‘tirib, uyqusiragan ko‘zchalarini mushtchalari bilan ishqalayotgan o‘g‘lini kuzatdi.

​Tannie: Ura, dadamning ishiga boramiz bola quchoqlab olgan yumshoq pingvinchasini mahkam qisib, charog‘on tabassum qildi, Jungkook esa unog sochlarini to‘zg‘itib qo‘ydi.

​Jk: Tayyorlan, quyoshim.

Hullas ertasi kuni namjooni tug'ilgan kunini nishonlashadi va tug'ilgan kun o'tgandan keyin hamma uyga ketganda uyda faqat namjin yoonmin i taekook bo'lishadi va yoonmin tae bilan ketmoqchi bo'lishganda jk ulaga rasa ergashib harhasha qigani uchun jk yoonmin va tae bilan ulani uyiga ketadi

Yoongi va Jimin bolalarni olib ketishgach Namjin uyda yolg'iz qolishdi, lekin bu negadur oldin o'zlari yolg'iz qolgandek emas balki Jkga organib qolishgani uchun boshida yangi er xotindek bir birida uyalishdi...

Jin: men stolni ustini yeg'ib olay siz esa meni xonamizda kuting...

Nj: shu yerda kutsamchi?

Jin: mm mayli xoxishingiz

Namjoon Jinni qanday ish qilayotganini kuzatarkan uni hayolida bir narsa aylanar edi..

Namjoon pov: hozir uni shu yerda ko'tarib olib nozik belidan maxkam quchoqlab olib shu yerni o'zida uni tamidan tatib ko'rishni istar edi...

Namjooni hayolidagi ish

Nj: xotinjoon sendan bir narsa so'rasam maylimi?...

Jin: nima?

Jin ortiga ogirilishga ulgurmay uni o'rtidan katta baquvat qollar orab oldi...

Jin: nima qilyapsiz uyat emasmi ahir J...k

Nj: Jk yoq esing qayerda.Va nimasi uyat? Ahir xotinimsanu

Namjoon Jinni ko'tarib ush yerdagi oshxona stoliga otirg'izib undan ruxsatsiz opishni boshladi

Jin labini olib gapirdi

Jin: shu yerda qilamizmi?

Nj: nima qiladi?

Jin: yoq menga ozimizni xonamiz qulay

Namjoon Jini yana ko'tarib olib spalniyga olib ketdi...

Faqat kulvotide ikkisi

Xonaga kirgach ular ikkisi tez bir biriga yopishib ketishdiki xuddi yillar davomida sex qilmagandek

Jin hansirab Namjoonga qaradi

Jin: biz buni uddalaymiz men umid qilamaa...

Namjoon Jinni gaplariga qaramay uni o'pishda davom etdi uni shunaqangi kuchli o'pardiki tili Jinni og'zi bo'ylab sayr qilar edi..

Jin: sal nafas olib o'pishaylik...

Nj: yoq ( hansirab... seni qattiq sikishni xoxlayman...

Jin:kim qarshili qilyapti marhamat erjonim...

Jin hazilomus gaplarni qilar edi

Namjoon Jinni butunlay kiyimlardan halos etgan Jin yalong'och edi

Nj: bu ideal tana yuz faqat va faqat menga tegishli...

Jin: ha, albatta faqat siznikiman...

Namjoon Jindan ruxsat soradi...

Nj: azizam seni ichinga kirishinga rozimisan ( ate qvotide

Jin: ah so'rab otirasizmi tezroq tiqaqoling jonim...

Namjoon ozini azosiga moy surtib Jinni tishigini ham usha moy bilan ishqaladi.

Boshida u Jinni kengaytirmoqchi edi ammo Jin Namjooni qo'llarini emas balki azosini xoxlagani uchun u tezroq kirishini aytdi...

Jin: men buni tezroq qilishingizni istayman qo'llar keyinroq...

Nj: yaxshi sen aytgandek bola qolsin...

Namjoon Jinni atayin qiynash uchun uni bo'ynidan opishni boshladi...

Namjoon jinni ikki kokrak uchlarini so'rishni boshladi bu orada Jin Namjooni azosini qo'llari bilan ishqalar edi...

Jin: mm bu men istagan mahlukcha u shunchaki meni jazolash uchun keldiii va bu yoqimlii

Namjoon: buni tezroq ichinga kirishin istasang Daddyni ko'nglini ko'tar...

Jin: minet qilishmi? Ahir mos surtding meni konglim ayniydi.

Nj indamadi va o'z ishida davom etardi...

Nj: mmm babe tayyorlan men ichinga kirmoqchiman...

Jin: hmm tezroq

Namjoon Jinni ichiga boricha kirgazib yubordi va Jin Namjoon uchun ovozlar chiqara boshladi...

Jim: bu juda yaxshi ahh endi sekin harakat qil seni xis qilishni istayman...

Namjoon Jinni otirg'izib oldi o'ziga yoqadigan pozada...

Shunaqa poza qilib Jinni ayamasdan sikvoti

Ula shunaqa qlib sikishishdi va bugungi jang tamom

“Yoshligingdan yaqiningni kamchiliklarini kechirishga oʻrgan, oʻzingni xatolaringni esa hech qachon kechirma.” Suvorov A.

​Jungkook mehmonga taksida borishga qaror qildi, chunki oʻzining mashinasini haydashga uncha xohishi yoʻq edi. Buning sababi yo ishdan charchagani edi, yoki miyasini kemirayotgan tinimsiz oʻylari.

​Sochi qora yigit iyagini qoʻliga tirab, oynaga qarab borardi.

Koʻzlari yumilib ketganda, uxlab qolmaslik uchun har safar oʻzini majburlab ochardi.

Oʻgʻliga qarab, oʻylanib, qiziqib turgan yuzchasini koʻrib, labining cheti bilan salgina jilmaydi. Kichkina haydovchiga rosa koʻp savollar berayotgandi, bundan Jk biroz noqulay boʻlayotgandi, lekin haydovchi qoʻl siltab, bolaning savollariga javob berish unga qiyin emasligini aytdi.

​Jk t yana oynaga qaradi, osmon sekin qorongʻulashayotganini payqadi. Kun juda tez oʻtib ketdi,bu uni biroz xafa qilardi, chunki ertaga yana bitta qiyin kun kutyapti.

Boz ustiga, bugungi boʻlgan ishlar ham Jk miyasi uchun ogʻirlik qilayotgandi. U hayot uni qiynashga, u bilan oʻynashga yoki yaxshigina doʻpposlashga qaror qildi degan xulosaga keldi.

​Tennie: Dapajon, uxlmayapsizmi?

Jungkookning yelkasidagi kichkina qoʻlcha uning yana yumilishga ulgurgan koʻzlarini ochishga majbur qildi.

Jk: Yoʻq, uxlashni xohlamayapti va charchaganidan noliyotgani ham yoʻq, shunchaki bu sukunat uni yeyapti va u sekin oʻchib qolyapti.

U bolaligidan jimjitlikni yomon koʻrardi, bu har doim kichkina kookini qoʻrqitardi.

Oʻshanda unga butun dunyo oʻlib qolgandek va u mutlaqo yolgʻiz qolgandek tuyulardi; goʻyo uni hech kim quchoqlamaydi, boshidan silab, burnidan oʻpib qoʻymaydigandek. Jungkook har doim mehrga zor edi, unga koʻp eʼtibor kerak edi, ota-onasi esa buni bera olmasdi. Dadasi kichkintoy besh yoshligida olamdan oʻtgan, bu travma bolaning psixikasiga qattiq taʼsir qilgandi.

Otasi uchun esa oʻziga berkinib olgan bolaga yoʻl topish qiyin boʻlgan.

Otasi aloqa oʻrnatishga harakat qilgan, kooki ham goʻyo javob berishga harakat qilgandek boʻlgan, lekin bir-ikki urinishdan keyin katta Jeon sevikli insonini yoʻqotgan ogʻriqni unutish uchun boshini ishga tiqqan.

Va jufti undan qoldirgan oʻsha mitti zarrachani butkul unutib qoʻygan. Kichkina omejacha xizmatchilar qoʻlida katta boʻldi, u koʻpincha oshxonada Sonuning oldida yurardi.

Ular har xil ovqatlar tayyorlashardi, keyin esa qoʻllariga tushgan hamma odamni oʻsha ovqatlar bilan toʻydirishardi. Bir kuni esa...

​× flashback ×

Bu nima? Erkak kishi kichkina qoʻlchalari bilan katta idishda nimadir ovqat koʻtarib turgan oʻgʻliga sovuqqonlik bilan qaradi.

Bola ovqatni beoʻxshov, bolalarcha, lekin juda harakat qilib, mehri bilan tayyorlagandi.

Jk: Bu sizga, otajon, oʻzim pishirdim,

Uning galaktikadek qop-qora koʻzlarida goʻyo oʻz yulduz turkumlarini hosil qilgan porloq yulduzchalarni koʻrish mumkin edi.

Dad: Sen yana xizmatchilarning oshxonasida ovqat pishardingmi? Qattiqqoʻl qarash bolajonni seskantirib yubordi va qoʻllari endi idishni u qadar ishonch bilan tutib turolmasdi, Senga nima deganim esingdami?

Jk: Lekin ota..,

Erkak qoʻl silkib,

idishni chetga urib yubordi va oʻgʻlining oppoq qoʻlchalariga tegib ketdi. Uzoq boʻlmagan joyda turgan xizmatkor ayol oʻzini zoʻrgʻa ushlab qoldi, chunki xoʻjayinning feʼlini yaxshi bilardi.

Dad: Hyeryn, bu yerlarni yigʻishtirib qoʻy,

Oyoq kiyimining darsi sekin-asta uzoqlashib borardi, kichkina nozik tana esa otasining kabineti oʻrtasida turgancha, hozir otilib chiqishga tayyor boʻlgan koʻz yoshlarini zoʻrgʻa ushlab turardi.

Xz: Jungkooki..,

Xizmatchi bolaning oldiga tiz choʻkib, pastga egilgan yuzchasini koʻtarishga harakat qildi. U nima ish qilsa ham har doim yordamga yuguradigan bu bolacha uchun juda qoʻrqib ketgandi. Hatto ayol gulzorga gul ekayotganda ham

Jungkook ingliz tili repetitoridan yugurib kelib, qimmat kiyimlari kir boʻlishidan qoʻrqmay, oʻzining yaxshi koʻrgan oq atirgullarini ekardi.

Ayol xoʻjayinning hamma aytganini qiladigan oʻz bolasiga nisbatan bunchalik shafqatsizligidan hayron qolardi.

Besh yoshida u repetitorlarga borar, qoʻshimcha darslarda qatnashar va maktabda kerak boʻladigan hamma narsani oʻrganardi.

Jk: Hammasi joyida, nuna, oʻzim yigʻishtiraman,

Jk boshini koʻtardi, yonoqlaridan oqayotgan yoshlarga eʼtibor bermay, salgina jilmaydi.

U singan idishning yoniga borib, burnini tortgancha kichkina qoʻllari bilan parchalarni yigʻa boshladi.

Taomning qolgan qismini yigʻishning iloji boʻlmayotgandi, hamma narsa polga toʻkilib ketardi, lekin sal keyinroq u otasi uchun mehr bilan tayyorlagan ovqatining izlarini butunlay tozalashga baribir muvaffaq boʻldi. Shu kuni Sonuning rosa jahli chiqqandi, chunki shundan keyin yana ikki hafta davomida Jungkook qoʻllari bogʻlangan holda yurishga majbur boʻldi.

× end flashback ×

​Jm: Kelmaysizlar deb oʻylagandim, Jimin eshik yonida, boshini eshikga suyanib turardi.

Jk: Men Yoongiga kelyapmiz deb yozgandim-ku. Tannie, narigi oyogʻingni ham,

Tannie pufikda oʻtirib, oyoqlarini oldinga uzatgandi.

Jk oʻgʻlining yaxshi koʻrgan jigarrang botinkalarini yechib, boʻsagʻaning chetiga qoʻyayotgardi.

Taksida uxlab qolishimga sal qoldi. Shirinim, qoʻllaringni koʻtar, Bola dadasining gapini qilib, ustidagi dinozavr rasmi bor kulrang koʻftasini yechishga ruxsat berib, qoʻllarini tepaga

Jm: unda uyda qolsang boʻlarmidi? Rosa charchaganga oʻxshaysan,

Yeontan xonaga yugurib kirdi, bir necha daqiqadan soʻng u yerdan oʻzining choʻqintirgan oʻgʻlini koʻrganidan xursand boʻlgan Yoongining ovozi eshitildi.

Nega aynan Yoon ekanligini Jungkook baribir tushunmadi, shunchaki shuni xohladi.

Jimin umuman xafa boʻlgani yoʻq, aksincha xursandligini, chunki oʻzida allaqachon ikkita borligini, Min esa ancha paytdan beri kimgadir choʻqintirgan ota boʻlishni xohlab yurganini aytdi.( yani kuchukchaga ota de )

— Yoʻq, shunchaki sukunat meni oʻrab oldi, — Kurtkasini yechib, madaniyatli odamdek kiyim ilgichga osdi-da, Pakning ortidan zalga qarab yurdi. — Yana kimnidir kutyapmizmi? — Ustiga narsalar qoʻyilgan va aniq uch kishilik boʻlmagan stolni koʻrib, yuzida hayron qolish alomatlari paydo boʻldi.
— Ha, Yoongining qaysidir bitta oʻrtogʻini, — Kresloga oʻtirib, boshini orqaga tashladi, — Ikki soatcha hamma narsani tayyorladim, kim uchun? Toʻrt kishi uchunmi?
— Hax, boʻlib turadi, — Chon stol atrofidan oʻziga oldindan joy tanlab, chiqish eshigiga va oʻzining sevimli kalmarli salatiga yaqinroq joyga oʻtirdi. U labini tishlab, stolga koʻz yugurtirdi-da, koʻzlarini oʻsha orziqib kutilgan salat idishiga tikdi. Keyin esa yalinchoq, rosa qiynalgan va
​7-sahifa
och qolgan nigohini koʻtardi.
— Yaxshi, olaqol, — Jimin salgina kuldi. Jungkook har doim bola boʻlgan, toʻgʻri, nega "boʻlgan"? Hozir ham shunaqa, faqat bu bolaning endi oʻzining bolasi bor, lekin u oʻzgarishni xohlamaydi. Unga buni keragi ham yoʻq, bolalarcha feʼli uni faqat chiroyli koʻrsatadi, xuddi keksning tepasidagi gilosdek uni toʻldirib turadi.
— Yoongi, oʻrtogʻing qayerda qoldi? Choni ikkalamiz ochimizdan oʻlyapmiz, — Deb baqirdi Pak, qoshlarini chimirib norozi boʻldi, — Qornimdagi kitlar yaqin orada serenada aytishni boshlaydi.
— Sen ularga ayt, bizda Italiya emas, — Erining gapiga tilini tishlab, sargʻish sochli omeja qoʻllarini koʻksiga chora qildi, javobdan qoniqmagandi, — U yetib keldi, stolga oʻtiringlar.
Yigitlar oʻz joylariga oʻtirishdi, hatto Tani bilan birga pristavkada oʻyin oʻynashdan boshi chiqmayotgan Yoongi ham keldi. Bola kattalarning gapini eshitmaslik va oʻzi maza qilib oʻynashi uchun ichkaridagi xonada oʻtirgandi. Hayron qolarli joyi, bolaning ovozi ham chiqmasdi.
— Kalmarli salat butunlay meniki, — Jungkook oʻzini
​8-sahifa
unchalik chiroyli boʻlmagan tomondan koʻrsatib, hamma salatni oʻziga agʻdarib olishga tayyor edi, lekin madaniyatli yigit boʻlgani uchun oʻzini tiydi.
— Biroz kechikdim, uzr soʻrayman, — Orqadan juda tanish ovoz eshitildi va bryunet eshikka teskari qarab oʻtirgani uchun oʻgirilishga majbur boʻldi. Eshik boʻsagʻasida tirjayib turgan Kim Taehyungni koʻrganda, haligi kalmarga deyarli tiqilib qolayozdi.

— Hechqisi yoʻq, Tae, oʻt oʻtir, — Min yaxshi mezbon sifatida joyidan turib, mehmonga qulayroq joylashishga yordam berdi, — Bu nima? — U doʻstining qoʻlidagi ikkita katta paketni payqadi.
— Ochligim keltirgan zararni qoplash uchun sizlarga mahsulotlar sotib olgandim, — Alfaning ogʻzidan yengil kulgi chiqdi va u divanga oʻtirdi. U toʻppa-toʻgʻri Jungkookning roʻparasida oʻtirgandi, bu esa ikkinchisini biroz taraddudga solib qoʻydi.
Ular bir soatcha hamma narsa haqida gaplashib, oʻtirishdi. Bu vaqt ichida Chon Kimning borligiga eʼtibor bermaslikka harakat qildi, uning shaxsiyatiga unchalik ahamiyat bermadi, shunchaki suhbatdosh, ortiqcha narsa emas.
​9-sahifa
Mavzular tez-tez almashib turardi, yigʻilganlarning suhbatida ham, xayolida ham uzoq ushlanib qolmasdi. Taehyung koʻpincha uning shaxsiga boʻlgan hamma eʼtibor belgilarini eʼtiborsiz qoldirishda davom etayotgan qora sochli omejaga koʻz qiri bilan qarab qoʻyardi.
— Kompaniya direktori boʻlaman deb oʻylamagandim, — Yoongi pivo stakanini stolga qayta qoʻyib, oʻzini majburlab tirjaydi, — Oʻylashimcha, hayot yomon kechmadi.
— Ha, hammasi men kutgandek boʻlmadi, — Taehyung koʻzining qiri bilan Jungkookga qaradi. Jungkook qoshini ham qoqgani yoʻq, lekin lablarini salgina tishlab oldi. Kim jilmaydi. Omejada har doim lablarini tishlash, yalash odati bor edi, bu juda chiroyli va seksual koʻrinardi. Baʼzida alfa oʻzini tutolmasdan ulardan oʻpib olardi. Jamoat joyidami, ularga doʻstlari yoki ota-onalari qarab turibdimi — farqi yoʻq edi. Yonida bu moʻjiza unga yaqinroq tiqilib, mehr soʻrab turganda hamma narsaga tupurgandi. Bularning hammasini rasvoro qilish eng ahmoqona xato edi.
— Papa, — Mehmonxona eshigi oldida Yeontan paydo boʻldi va kichkina oyoqchalari bilan yugurib keldi. Uning
​10-sahifa
yuzida hayron qolish va xursandchilik aralashgan tuygʻular bor edi, u nimadandir ilhomlangan va hayratda edi.
— O, Yoon, uylaringda oʻgʻil borligini aytmabsan-da, — Hayron qolgan Taehyung bolaga qarab, uning bolalarcha mimikasiga salgina jilmaydi.
— Toʻgʻrisi, bu unchalik bizniki emas.., — Min bu vaziyatda qanday toʻgʻri tushuntirishni bilmay, biroz dovdirab qoldi, lekin miyasiga goʻyo ataylabgandek hech narsa kelmasdi.
— Qanaqasiga? — Taehyung bitta qoshini tepaga koʻtarib, biroz chimirildi, lekin alfaning tushunmayotgani aniq koʻrinib turardi.
— Dapajon, qarang, — Kichkina alfocha bryunetning yoniga yugurib keldi. Bryunet oʻgʻlini qoʻliga olib, uni tizzasiga oʻtqazdi va bolani diqqat bilan eshitishga tayyorlandi.
Agar boya Kim shunchaki hayron qolgan boʻlsa, hozir u butunlay daxshatda (shokda) edi. U koʻzlarini katta-katta ochib, goʻyo miyasida bir-biriga yopishishni xohlamayotgan chalkash jiz-pizni birlashtirishga harakat qilib, bir omejaga, bir bolaga qarardi. Agar oʻgʻli boʻlsa, demak eri ham bor, demak Taehyung Jungkookning yuragi uchun kurashishni boshlamasdanoq yutqazib boʻlgan. Hozir jilmayib turgan,
​11-sahifa
qoʻllari bilan tushuntirayotgan bolaga va Chonning koʻzlaridagi oʻsha cheksiz mehrga qarab turardi.
— Quyoshim, bor, buyogʻiga ham oʻynayver, — Uning oppoq sochliridan oʻpib qoʻyib, oʻgʻlini polga qoʻyib yubordi va boyadan beri oʻynayotgan xonasiga qaytib ketishiga ruxsat berdi.
— Tani, qorning ochmadimi? — Jimin bolaning ortidan baqirdi, lekin bola faqat boshini har tomonga silkidi, — Xuddi dadasidek, hech narsa yemaydi.
— Menga gapirma, — Jungkook koʻzlarini tepaga qilib, ogʻziga salatni tiqdi va orqasidan vino ichib yubordi.
— Uzr, men borishim kerak, — Kim stoldan turib, dahlizga qarab yurdi, — Kecha uchun hammaga rahmat, xayrli tun.
— Men seni kuzatib qoʻyaman, — Yoongi ham sekingina Jiminga imo qilib, uning ortidan turdi.
— Mayli Tae, senga ham xayrli tun, — Jimin mehmonga qarab oxirgi marta jilmaydi va Chonning yoniga yaqinroq oʻtirdi.
— Xayr, — Bryunet Taehyung bilan koʻzi koʻziga tushdi va darrov

​12-sahifa
nigohini chetga burdi. U oʻzini noqulay his qilayotgandi va Kimni nimadir xafa qilganini tushundi. Uning yuzi aynan shuni koʻrsatib turardi, garchi buni yengil tabassum va goʻyo charchaganlik haqidagi bahona ortiga yashirayotgan boʻlsa ham.
— Gapir, — Pak omejaga oʻgirilib, oʻzining qiziquvchan, porlab turgan nigohini tikdi. Uning bu ayyorona yuz koʻrinishi kichkinani qoʻrqitib yubordi, uni butun tanasi, har bitta mushagi bilan taraddudlanishga majbur qildi. Chon bu narsa yaxshilik bilan tugamasligini bilardi.
— Nima haqida gapiryapsan? — Oʻzini ahmoqlikka solish suhbatdan qochish uchun ayni muddao edi.
— Yaxshi, keyinroq gaplashamiz. Davom ettiramizmi? — Qoshlarini oʻynatib, kattasi divanning orqasidan ertalab yashirib qoʻygan qizil vino shishasini chiqardi.
​Qoʻngʻiroq qabul qilindi.
— Allo?
— Salom...
— Salom. Sen... mening raqamimni qayerdan bilding?
— Men uni oʻchirmagandim ham..
— Menga nega... telefon qilyapsan?..
​13-sahifa
​Qoʻngʻiroq qabul qilindi.
— Allo?
— Salom...
— Salom. Sen... mening raqamimni qayerdan bilding?
— Men uni oʻchirmagandim ham..
— Menga nega... telefon qilyapsan?..
— Oʻzim ham bilmayman. Toʻgʻrisi, bularning hammasi ahmoqona va bekorga...
— Ha, Tae, bekorga.
— Kechir, oʻzimni tutolmadim..
— Nima xohlayotganding?
— Men bilan gaplash..
— Mastmisan?
— Salgina..*
​Jungkook kabinetga kiradi, lekin dahliz oʻzidayoq qotib qoladi; u oʻz kabinetida Taehyung Chonning stoli yonidagi stolda ishlayotganini koʻradi. U buni butunlay unutib yuboribdi.. Yana kechagi qoʻngʻiroq ham, bularning hammasi ayni vaqti emasdi. U chuqur nafas oladi va chiqarib, boʻsagʻadan hatlab oʻtadi.
— Xayrli kun, janob Kim...