F

F

D

D

Dd

Dd

D

D

D

D

Final

Kanal 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Oradan yillar o‘tdi.

Dengiz bo‘yidagi o‘sha shinam va sokin hovli endi bolalar kulgusi, quvonch va baxtga to‘la maskanga aylangandi. O‘tmishdagi qonli to‘qnashuvlar, xavfli jinoyat olami, qamoqxonalar va qorong‘u tunlar allaqachon ortda qolib, unutilib ketgandi.

Jungkook o‘zining butun borlig‘ini, butun e’tiborini faqat va faqat oilasiga — Ariga va ularning kenja qizalog‘iga bag‘ishlagandi. U endi eski dunyoning mutlaqo begona va oddiy, baxtli fuqarosi edi.

Bugun esa oila uchun yana bir unutilmas, quvonchli kunlardan biri edi.

Hovlidagi yashil maysazor ustida kichik yig‘ilish tashkil qilingandi. Namjoon amaki vazifasini sidqidildan bajarib, allaqachon katta boʻlayotgan malikasini, jiyanini erkalatib o‘ynatardi. Ular o‘rtasidagi eski zardalar va hazilomuz tortishuvlar endi qalin aka-ukalarcha samimiy do‘stlikka va bir-birini hurmat qilishga aylangandi.

Ari esa shinam ayvondagi yumshoq kresloda o‘tirib, ularning quvnoq o‘yinini tabassum bilan kuzatib turgandi. Biroq uning yuzida, harakatlarida biroz boshqacha o‘zgarish bor edi. So‘nggi paytlarda tez-tez charchab qolishi, ko‘ngli aynishi va boshqa o‘ziga xos belgilar uning yana bir bor ona bo‘lishidan darak berardi — Ari yana homilador edi! Deyarli 4 yarim oylik.

Shu payt Jungkook xonadan yangi damlangan issiq choy va shirinliklar solingan patnisni ko‘tarib chiqdi. Uning ko‘zlari har doimgidek faqat Ariga tushdi va u darhol patnisni stolga qo‘yib, xotirjam qadamlar bilan Arining yoniga keldi.

— Yana o‘zingni charchatyapsan, Muse. Dam olishing kerakligini necha marta aytishim kerak?

— dedi Jungkook ozgina koyigan, lekin cheksiz mehr va g‘amxo‘rlik to‘la ovozda. U egilib, Arining peshonasidan mayin o‘pib qo‘ydi.

Ari erining keng yelkasiga boshini qo‘yib, iliq jilmaydi:

— Men yaxshiman, jonim! Shunchaki bu go‘zal lahzalardan, oilamizning tinchligidan ko‘z quvontirib zavq olyapman.

Jungkook uning yoniga cho‘kkalab o‘tirib, ikki qo‘li bilan Arining hali sezilar-sezilmas bilinib borayotgan qornini sekin va ehtiyotkorlik bilan quchdi. Uning ko‘zlarida baxt aks etib turgandi.

— Bilasanmi, — dedi Jungkook sirli va quvnoq jilmayib, — mening yuragim sezib turibdi... Bu safar aniq o‘g‘il bo‘ladi. Dadasidek kelishgan va jasur o‘g‘lon! Men uni oʻzim tarbiyalayman, birinchi marta futbol o‘ynashni, mashina haydashni o‘rgataman.

Ari uning bu bolalarcha ishtiyoqidan ovoz chiqarib kulib yubordi. So‘ng u sekin boshini ko‘tarib, Jungkookning porlab turgan ko‘zlariga jiddiy va ma’noli tikildi:

— chindan bunisini oʻgʻil deyishdi azizim

Jungkook buni eshitib, quvonchdan o‘ziga sig‘may ketdi:

— yess!

Lekin Ari uning so‘zini bo‘lib, yuziga yanada sirli va erkatoy tabassum yugurtirdi:

— Shoshilma, Jeon... Hali hammasi tugagani yo‘q.

Jungkook hayron bo‘lib qoshini ko‘tardi

— Nima demoqchisan, Muse?

Ari erining yelkasiga qo‘lini qo‘yib, uning ko‘zlariga qat’iy va o‘ynoqi nigoh tashladi

— lekin bu hammasi emas. Belingni mahkam tut Jeon! Chunki men hali bu o‘g‘ildan keyin sendan mutlaqo egizak farzandlar ko‘rishni reja qilib qo‘yganman!

Jungkook bu gapni eshitib kulib yubordi.

— sen istasang butun boshli futbol termasini yaratamiz Muse!

dedi Jungkook Arini yuzidan oʻpib qoʻydi.

— tugʻaman soʻzim soʻz ayollik lafzim! Sen yonimda ekansan men hech nimadan qoʻrqmayman!

Jungkookni yelkasiga bosh qoʻyib dedi Ari

Uzoqda ularni kuzatib turgan Namjoon boshini aylanib, yengil kulimsirab qo‘ydi.

— Ana, ko‘rdingizmi? Jeon... Jin ursin, hali egizaklar emish! Avval bir qizingizni eplab olsangiz boʻlardi.

Namjoonning bu kinoyali gapidan hovlidagi atmosfera birdan o‘zgardi. Jungkook Arining bag‘ridan biroz bosh ko‘tarib, qoshlarini chimirgancha Namjoonga qaradi:

— Nima, senga yoqmayaptimi?! O‘zing uylanib, hovlingni bolalar bilan to‘ldirib qo‘yganingda, keyin gapirarding!

Namjoon qoshini baland ko‘tarib, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi va zaharxanda qildi:

— Men uylanib, bosimni orttirib qo‘yishga aqlim yetarli, Jeon! Senikiga o‘xshab har yili bittadan "syurpriz" chiqarib tashlamayman. Aytgancha, Mina bugun yana mening kabinetimdagi barcha hujjatlarni maydalab, "rassomchilik" qilib tashlabdi. Unga o‘zing tarbiya berasanmi yo men boshqa chorasini ko‘raymi?!

Ari buni eshitib, ko‘zlari katta bo‘lib ketdi va darhol o‘rnidan turishga urindi

— Nima?! Mina yana nima qildi?! Sen uni o‘zimdan boshqa hech kimga bermayman deganding Jungkook?! Qizing shu ketishda akamni insult qiladi!

Jungkook esa o‘zini o‘ta xotirjam tutib, yelkalarini qisdi va o‘z qizini oqlay ketdi:

— Xo‘sh, nima qilibdi hujjatlarini yirtgan bo‘lsa? Mening qizim kelajakda buyuk rassom bo‘ladi, Namjoon?! Sen esa o‘sha qog‘ozbozligingni yig‘ishtirib, jiyaningga sovg‘a olib kelishni o‘yla!

— Mening ishim — qog‘ozbozlik, lekin sening qizingning ishi — mening asablarimni quritish!

deya Namjoon xarxasha qilib yig‘lay boshlagan kenja kenja qizaloq — Minani ko‘tarib kelib, to‘g‘ri Jungkookning qo‘liga tutqazdi.

— Mana, o‘zing tarbiyala, o‘zing ovut! Men ketdim, asabimni to‘plagani!

Mina qo‘lida otasini ko‘rishi bilan battar baqirib, Jungkookning qimmatbaho ko‘ylagidan mahkam changallab oldi va yig‘lab yubordi.

Ari esa bularni ko‘rib, na yig‘lashini, na kulishini bilmay qoldi. U Jungkookning ustidan mazax qilib kulimsiragancha dedi:

— Marhamat, buyuk tarbiyachi! Qizing hozir senga ikkinchi "egizak" haqida o‘ylab ko‘rishga ham fursat bermaydi..

Jungkook bir qo‘lida qizini zo‘rg‘a ushlab, ikkinchi qo‘li bilan Arining belidan mahkam tortib o‘ziga yaqinlashtirdi va uning lablariga o‘ta ehtirosli, o‘jarlik va o‘t bilan to‘la qizg‘in bo‘sa hadya qildi. Ari uning bu kutilmagan harakatidan dovdirab qoldi, biroq darhol bo‘shashib, Jungkookning bo‘ynidan mahkam quchoqladi. Ularning o‘rtasidagi bu janjal va baqir-chaqirlar qanday boshlangan bo‘lsa, xuddi shunday shiddatli, olovli va cheksiz ehtirosli bo‘saga ulanib ketdi.

Bu ularning hayoti, ularning jinnilarcha sevgi qissasi va hech qachon tugamaydigan go‘zal ertagi edi.

Final

Kanal 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Oradan yillar o‘tdi.

Dengiz bo‘yidagi o‘sha shinam va sokin hovli endi bolalar kulgusi, quvonch va baxtga to‘la maskanga aylangandi. O‘tmishdagi qonli to‘qnashuvlar, xavfli jinoyat olami, qamoqxonalar va qorong‘u tunlar allaqachon ortda qolib, unutilib ketgandi.

Jungkook o‘zining butun borlig‘ini, butun e’tiborini faqat va faqat oilasiga — Ariga va ularning kenja qizalog‘iga bag‘ishlagandi. U endi eski dunyoning mutlaqo begona va oddiy, baxtli fuqarosi edi.

Bugun esa oila uchun yana bir unutilmas, quvonchli kunlardan biri edi.

Hovlidagi yashil maysazor ustida kichik yig‘ilish tashkil qilingandi. Namjoon amaki vazifasini sidqidildan bajarib, allaqachon katta boʻlayotgan malikasini, jiyanini erkalatib o‘ynatardi. Ular o‘rtasidagi eski zardalar va hazilomuz tortishuvlar endi qalin aka-ukalarcha samimiy do‘stlikka va bir-birini hurmat qilishga aylangandi.

Ari esa shinam ayvondagi yumshoq kresloda o‘tirib, ularning quvnoq o‘yinini tabassum bilan kuzatib turgandi. Biroq uning yuzida, harakatlarida biroz boshqacha o‘zgarish bor edi. So‘nggi paytlarda tez-tez charchab qolishi, ko‘ngli aynishi va boshqa o‘ziga xos belgilar uning yana bir bor ona bo‘lishidan darak berardi — Ari yana homilador edi! Deyarli 4 yarim oylik.

Shu payt Jungkook xonadan yangi damlangan issiq choy va shirinliklar solingan patnisni ko‘tarib chiqdi. Uning ko‘zlari har doimgidek faqat Ariga tushdi va u darhol patnisni stolga qo‘yib, xotirjam qadamlar bilan Arining yoniga keldi.

— Yana o‘zingni charchatyapsan, Muse. Dam olishing kerakligini necha marta aytishim kerak?

— dedi Jungkook ozgina koyigan, lekin cheksiz mehr va g‘amxo‘rlik to‘la ovozda. U egilib, Arining peshonasidan mayin o‘pib qo‘ydi.

Ari erining keng yelkasiga boshini qo‘yib, iliq jilmaydi:

— Men yaxshiman, jonim! Shunchaki bu go‘zal lahzalardan, oilamizning tinchligidan ko‘z quvontirib zavq olyapman.

Jungkook uning yoniga cho‘kkalab o‘tirib, ikki qo‘li bilan Arining hali sezilar-sezilmas bilinib borayotgan qornini sekin va ehtiyotkorlik bilan quchdi. Uning ko‘zlarida baxt aks etib turgandi.

— Bilasanmi, — dedi Jungkook sirli va quvnoq jilmayib, — mening yuragim sezib turibdi... Bu safar aniq o‘g‘il bo‘ladi. Dadasidek kelishgan va jasur o‘g‘lon! Men uni oʻzim tarbiyalayman, birinchi marta futbol o‘ynashni, mashina haydashni o‘rgataman.

Ari uning bu bolalarcha ishtiyoqidan ovoz chiqarib kulib yubordi. So‘ng u sekin boshini ko‘tarib, Jungkookning porlab turgan ko‘zlariga jiddiy va ma’noli tikildi:

— chindan bunisini oʻgʻil deyishdi azizim

Jungkook buni eshitib, quvonchdan o‘ziga sig‘may ketdi:

— yess!

Lekin Ari uning so‘zini bo‘lib, yuziga yanada sirli va erkatoy tabassum yugurtirdi:

— Shoshilma, Jeon... Hali hammasi tugagani yo‘q.

Jungkook hayron bo‘lib qoshini ko‘tardi

— Nima demoqchisan, Muse?

Ari erining yelkasiga qo‘lini qo‘yib, uning ko‘zlariga qat’iy va o‘ynoqi nigoh tashladi

— lekin bu hammasi emas. Belingni mahkam tut Jeon! Chunki men hali bu o‘g‘ildan keyin sendan mutlaqo egizak farzandlar ko‘rishni reja qilib qo‘yganman!

Jungkook bu gapni eshitib kulib yubordi.

— sen istasang butun boshli futbol termasini yaratamiz Muse!

dedi Jungkook Arini yuzidan oʻpib qoʻydi.

— tugʻaman soʻzim soʻz ayollik lafzim! Sen yonimda ekansan men hech nimadan qoʻrqmayman!

Jungkookni yelkasiga bosh qoʻyib dedi Ari

Uzoqda ularni kuzatib turgan Namjoon boshini aylanib, yengil kulimsirab qo‘ydi.

— Ana, ko‘rdingizmi? Jeon... Jin ursin, hali egizaklar emish! Avval bir qizingizni eplab olsangiz boʻlardi.

Namjoonning bu kinoyali gapidan hovlidagi atmosfera birdan o‘zgardi. Jungkook Arining bag‘ridan biroz bosh ko‘tarib, qoshlarini chimirgancha Namjoonga qaradi:

— Nima, senga yoqmayaptimi?! O‘zing uylanib, hovlingni bolalar bilan to‘ldirib qo‘yganingda, keyin gapirarding!

Namjoon qoshini baland ko‘tarib, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi va zaharxanda qildi:

— Men uylanib, bosimni orttirib qo‘yishga aqlim yetarli, Jeon! Senikiga o‘xshab har yili bittadan "syurpriz" chiqarib tashlamayman. Aytgancha, Mina bugun yana mening kabinetimdagi barcha hujjatlarni maydalab, "rassomchilik" qilib tashlabdi. Unga o‘zing tarbiya berasanmi yo men boshqa chorasini ko‘raymi?!

Ari buni eshitib, ko‘zlari katta bo‘lib ketdi va darhol o‘rnidan turishga urindi

— Nima?! Mina yana nima qildi?! Sen uni o‘zimdan boshqa hech kimga bermayman deganding Jungkook?! Qizing shu ketishda akamni insult qiladi!

Jungkook esa o‘zini o‘ta xotirjam tutib, yelkalarini qisdi va o‘z qizini oqlay ketdi:

— Xo‘sh, nima qilibdi hujjatlarini yirtgan bo‘lsa? Mening qizim kelajakda buyuk rassom bo‘ladi, Namjoon?! Sen esa o‘sha qog‘ozbozligingni yig‘ishtirib, jiyaningga sovg‘a olib kelishni o‘yla!

— Mening ishim — qog‘ozbozlik, lekin sening qizingning ishi — mening asablarimni quritish!

deya Namjoon xarxasha qilib yig‘lay boshlagan kenja kenja qizaloq — Minani ko‘tarib kelib, to‘g‘ri Jungkookning qo‘liga tutqazdi.

— Mana, o‘zing tarbiyala, o‘zing ovut! Men ketdim, asabimni to‘plagani!

Mina qo‘lida otasini ko‘rishi bilan battar baqirib, Jungkookning qimmatbaho ko‘ylagidan mahkam changallab oldi va yig‘lab yubordi.

Ari esa bularni ko‘rib, na yig‘lashini, na kulishini bilmay qoldi. U Jungkookning ustidan mazax qilib kulimsiragancha dedi:

— Marhamat, buyuk tarbiyachi! Qizing hozir senga ikkinchi "egizak" haqida o‘ylab ko‘rishga ham fursat bermaydi..

Jungkook bir qo‘lida qizini zo‘rg‘a ushlab, ikkinchi qo‘li bilan Arining belidan mahkam tortib o‘ziga yaqinlashtirdi va uning lablariga o‘ta ehtirosli, o‘jarlik va o‘t bilan to‘la qizg‘in bo‘sa hadya qildi. Ari uning bu kutilmagan harakatidan dovdirab qoldi, biroq darhol bo‘shashib, Jungkookning bo‘ynidan mahkam quchoqladi. Ularning o‘rtasidagi bu janjal va baqir-chaqirlar qanday boshlangan bo‘lsa, xuddi shunday shiddatli, olovli va cheksiz ehtirosli bo‘saga ulanib ketdi.

Bu ularning hayoti, ularning jinnilarcha sevgi qissasi va hech qachon tugamaydigan go‘zal ertagi edi.

The end 🫠

Episode 11

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚 BLUE ERA

Author: 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Goʻzal yakun yoki ...?

Ari qisqa vidolashuvdan so‘ng xonadan chiqib ketgach, koʻp oʻtmay Namjoon kirib keldi.

— Ota bo‘lishingni eshitib, ancha xursand ko‘rinasan! To‘g‘risi, men ham buning uchun quvondim. Xo‘sh, endi gapir-chi, qanday gaping bor?

— dedi Namjoon o‘zini erkin, xotirjam va o‘ta beparvo tutib, go‘yo Jungkookning bu yerdaligi yoki uning muammolari uning uchun bir tiyinlik qimmatsizdek o‘zini tutdi.

Jungkook esa uning bu kinoyasiga e’tibor bermasdan, unga qat’iy tikildi

— Menga oxirgi marta yordaming kerak!

Namjoon qoshini chimirib, ensasi qotgan holda qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi

— Sen doim «oxirgisi» deysan, lekin bu oxir hech qachon tugamaydi-da, Jungkook! Xo‘sh, bu safar yana nima istaysan mendan?

— Meni bu qamoqdan chiqarib ol! — dedi Jungkook mutlaqo sodda, xuddi hech narsa bo‘lmagandek osongina.

Namjoon bu kutilmagan talabdan qotib qoldi-da, birdaniga boshi bilan orqaga tashlab, qahqaha otib yuborib kuldi

— Chiqarib olay?! Ha, mayli, yur, ketdik, «sen ozodsan, Jeon, qani, marhamat», deyishimni kutyapsanmi, nima balo?! Xo‘sh, qanday tasavvur qilyapsan buni? Senga sud tomonidan naq uch yillik hukm o‘qilgan, buni bilasanmi o‘zi?! — dedi Namjoon biroz qizishib, ovozini ko‘tarib.

— Gap shunda emas... Men shunchaki Arining yonida bo‘lishni istayman, tushunyapsanmi? Uning homiladorlik davrida, farzandimiz dunyoga keladigan o‘sha muqaddas lahzada, uni ilk bor qo‘limizga olganimizda... barcha-barchasida uning yonida bo‘lishim shart. Men bu oltin daqiqalarni, bu qaytarib bo‘lmas onlarni o‘tkazib yuborishni xohlamayman!

Namjoon chuqur nafas olib, ko‘zlarini to‘ntardi. U singlisining baxti uchun yana o‘z prinsiplarini yutib yuborishga majbur edi:

— Sen yana meni o‘zim istamagan ishlarga majbur qilyapsan... Lekin yaxshilab eslab qol: buni faqat va faqat Ari uchungina qilaman. Men senga oldindan yuz foizlik va’da bermayman, agar harakat qilsam-u, qo‘limdan kelmasa, bilsangki, sensiz ham singlim bu bolani dunyoga keltiradi — uning yonida har doim men borman!

Jungkook buni eshitib, yuziga yengil, minnatdor va makkorona tabassum yugurdi.

| W |

Namjoon o‘z va’dasining ustidan chiqib, chindan ham tinimsiz harakatlar va katta miqdordagi tovon pullari evaziga atigi ikki yarim oy deganda Jungkookni muddatidan oldin qamoqdan ozod qilib chiqardi.

Va nihoyat, o‘sha uzoq kutilgan kun ham keldi.
Qamoqxonaning ulkan temir darvozasi g‘ijirlab ochildi va u yerdan Jungkook o‘ziga ishongan holda tashqariga qadam qo‘ydi.

Tashqarida esa Namjoon chetroqda o‘zining qora mashinasiga suyanib, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqqancha beparvo qarab turgandi; Ari esa sabrsizlikka chiday olmay, u yoqdan-bu yoqqa tinimsiz yurib, darvozani poylayotgandi.

Uning to‘rt yarim oylik homilaga xos tarzda qorni ozgina, ko‘zga tashlanarli darajada dumaloqlashgandi.
Ari darvoza teshigidan Jungkookni ko‘rishi bilan o‘zini to‘xtata olmadi va darhol yugurib uning yoniga yetib keldi.

Jungkook quchog‘ini keng ochdi va ular bir soniya ham ikkilanmay bir-birlarining bag‘riga otilishdi. Jungkook yuzini Arining bo‘yniga chuqur ko‘mib, uning tanish, aziz hidini to‘yib-to‘yib nafas oldi va nozik terisini asta o‘pib qo‘ydi. Bu ehtirosli bo‘sadan qizning oq bo‘ynida darhol kichkina, qizg‘ish iz qoldi.

Jungkook boshini ko‘tarib, uning uzun sochlaridan hidladi. Ari ham bor mehrini berib, yuzini Jungkookning keng va baquvvat yelkasiga qattiq bosdi.

— Yana qancha shunday turmoqchisizlar, ha?!

dedi ularning orqasidan Namjoonning ensasi qotgan, achchiq ovozi eshitilib. U qoshini baland ko‘tarib, ularga kinoyali qarab turgandi.

Jungkook esa Arini bag‘ridan biroz bo‘shashtirib, Namjoonga qarab, quchoqni buzmagan holda unga o‘rta barmog‘ini — fuck you ishorasini ko‘rsatdi.

Namjoon ham qarab turmadi, u ham darhol xuddi shunday javob qaytardi.

Ular qancha yillar o‘tsa ham, hech qachon bir-biri bilan kelisha olmaydigan o‘jar insonlar bo‘lib qolaverishardi. Bu esa vaziyatni yanada qiziq va o‘ziga xos qilardi.
Ular uyga qaytishdi. Jungkookning ozod qilingani sharafiga uyda kichik, tor doiradagi bazm tashkil etildi. Kechki ziyofat davomida Namjoon va Jungkook yetarlicha spirtli ichimlik ichib, maza qilib mast bo‘lishdi. Ari esa yonlarida ikkalasining qiliqlarini ko‘rib, baxtdan jilmayib o‘tirardi.

Vaqt yarim tundan o‘tib, hamma joy jim-jit bo‘lib qolgandi. Namjoon allaqachon zaladagi divanda boshini qo‘yib, qattiq uxlab qolgandi.

Jungkook esa mastligidan oyoqlarida zo‘rg‘a turib, chayqalgancha mehmon xonasidan o‘tdi-da, Arining qo‘lidan tutib tortdi va uni o‘zining xonasi tomon olib kirib ketdi.

Jungkook o‘sha paytda shunchalik kuchli mast ediki, atrofda nima bo‘layotganini, o‘zi qayerdaligini ham to‘liq anglay olmayotgandi. Ari esa uni yiqilib tushmasligi uchun asta karavotga yotqizdi-da, oʻzi esa yengil pijama kiyib chiqdi.

Lekin Jungkook karavotning qoq o‘rtasidan joy olib, ikki oyog‘ini katta ochgancha, qo‘llarini ikki tomonga yoyib, xuddi karavotga sig‘mayotgandek oʻrtasiga yotib, qattiq uyquga ketgandi.

Shuning uchun Ariga yotish uchun bir qarich ham bo‘sh joy qolmagandi.
Chora qolmagach, Ari sekin uning yoniga keldi-da, Jungkookning keng yelkalari va baquvvat ko‘kragi ustiga boshini qo‘yib, o‘sha yerning o‘zida yumshoqgina uyquga ketdi.

Tongning birinchi nurlari xonaga mo‘ralab turligida, Jungkook sekin ko‘zlarini ochdi.

Nigohi oldida yotgan manzaradan uning yuziga mayin, cheksiz iliq tabassum yugurdi. Uning ko‘kragi ustida Ari tinchgina pishillab uxlab yotgandi. Homiladorlik sababli yuzlari biroz to‘lishgan, uyqu siridan biroz ochilib qolgan lablari bilan u juda maftunkor ko‘rinardi.

Jungkook uni qo‘llari bilan yana ham mahkamroq, ehtiyotkorlik bilan bag‘riga bosdi. Arining egib kiygan kalta pijamasi uning nozik yelkalarini va o‘zgarib, yaxlitlashib borayotgan qorin qismini, shuningdek, bo‘rtib qolgan to‘laqonli ko‘krak qismini ochiq-oydin va juda jozibali tarzda namoyon qilib turgandi.

Jungkook oʻzini allaqachon turib ketganini his qildi. Va qoʻlini sekin Arini pijamasi ichiga tiqib koʻkraklarini ushlab ohista qisdi. Va qorni tomon olib borib silab qoʻydi.

Ari koʻzlarini ochdi va Jungkookni bagʻrida uygʻonganidan quvonib tabassum qildi. Jungkook esa undan boʻsa oldi.

Boʻsa uzoq davom etdi toki Arini nafasi yetmay Jungkookni toʻxtatmaguncha.
Jungkook boʻsani uzib oʻrnidan turib eshikni qulflab keldi.

Sekin karavotga chiqib Arini ustiga chiqdi ammo ogʻirligini tashlamadi. Ari koʻzlarini Jungkookdan uzmadi.

— seni juda sogʻinganman Muse! Hozir senga muhtojman...

Dedi Jungkook sekin ustidagi futbolkasini yechib otib yubordi.

Jungkook avval boʻyindan boshladi, hoʻl boʻsalar mayin tishlashlar, soʻrib tortishlar.

Pastlab borarkan qorin ustidan mayin oʻpib silab qoʻydi. Va orada tugʻilmagan farzandi bilan gaplashardi.

— qoʻpol boʻlmayman ogʻriq sezsang darhol ayt hopmi?

dedi Jungkook.

Ari boshini silkidi.

Jungkook sekin uni ichiga kirdi. Ari anchadan beri buni qilmagani uchun birdan nola qilishni boshladi.
Jungkook boricha ichiga tiqqach sekin harakat qilishni boshladi.

Avval sekin harakat qildi soʻng tezlasha boshladi. Har tezlashgani sari Ari balandroq nola qilardi.

Bu ovozlarga chidolmagan Namjoon issiq kofesini ohirgacha ichmay uyda chiqib ketti.

| w |

Bugun Jungkook va Arini toʻyi.

Toʻy ixcham va sodda oʻtayotgan edi. Faqat tanishlar va doʻstlari hamda Arini ota onasi.

To‘ydan so‘ng o‘tgan bir necha oy Jungkook va Ari uchun haqiqiy ertakdagidek, tinch va osoyishta kechdi. O‘tmishning barcha qorong‘u sahifalari, qonli o‘yinlar va xavf-xatarlar strictly orqada qolgan, Jungkook o‘zining eski dunyosiga qaytmaslikka uzil-kesil va’da bergandi. Ular shahar shovqinidan biroz uzoqda, dengizga yaqin shinam va yorug‘ hovlili uyda yangi, go‘zal hayot boshlashdi.

Bugun Ari homiladorlikning so‘nggi oylarini boshidan kechirayotgan edi. Uning qorni sezilarli darajada kattalashgan, harakatlanishi biroz qiyinlashgan bo‘lsa-da, yuzida cheksiz baxt va nur porlardi.

Quyoshli va iliq kunlardan birida, Jungkook divanda o‘tirgan Arining yonida, gilam ustida tiz cho‘kib o‘tirardi. U Arining katta va doiraday bo‘lib qolgan qorniga qulog‘ini qo‘yib, ichkaridagi kichik hayotning mitti harakatlarini tinglashga urinardi.

— Hozirgina tepindi! — dedi Jungkook to‘satdan ko‘zlari quvonchdan porlab, bolalarcha hayajon bilan. U Arining qornini ehtiyotkorlik bilan silab, mayin o‘pich bosdi.

— Menimcha, u xuddi menga o‘xshab o‘jar va sabrsiz bo mehmonga o‘xshaydi, Muse.
Ari uning sochlarini barmoqlari bilan tarab, yengil kulimsiradi

— Menga o‘xshasa yaxshiroq bo‘lardi, Jeon. Senga o‘xshasa, ikkingizning sho‘xligingizga men chiday olmayman.

Jungkook uning qo‘llarini ushlab, kaftlaridan o‘pib qo‘ydi

Shu payt eshik zangi chalindi va ko‘p o‘tmay, qo‘lida bolalar kiyimlari hamda o‘yinchoqlar to‘la katta qutilarni ko‘tarib Namjoon kirib keldi. U o‘zini xuddi shu uyning ikkinchi egasidek erkin tutib, qutilarni stolga qo‘ydi.

— Yana keldingmi? — dedi Jungkook qoshini ko‘tarib, hazilomuz va salgina ensasi qotgandek.

— Men singlimni va bo‘lajak jiyanimni ko‘rgani keldim, seni emas, Jeon, — dedi Namjoon ham zaharxanda tabassum qilib. So‘ng Arining yoniga borib, uning peshonasidan o‘pdi: — O‘zingni qanday his qilyapsan, Ari? Bu yaramas seni qiynamayaptimi?

— Barchasi joyida, aka. U menga juda yaxshi qarayapti, — dedi Ari jilmayib.

Namjoon qutilarni ochib, chaqaloq uchun olingan kichkina kiyimchalarni ko‘rsata boshladi. Jungkook va Namjoon o‘rtasida yana o‘sha doimiy, samimiy va hazilomuz tortishuvlar davom etdi.

To‘satdan Ari o‘rnidan turmoqchi bo‘lganida, yuzida birdaniga og‘riq ifodasi paydo bo‘ldi va u belini ushlab qoldi.

— Ari, nima bo‘ldi?!

Jungkook bir soniyada uning yonida paydo bo‘lib, belidan tutib qoldi. Oyoqlari orasidan suv oqdi.

— Suv... suv ketdi... Boshlandi, Jungkook! — dedi Ari nafasi qisib, Jungkookning qo‘lini mahkam ushlab.

Xonadagi tinchlik bir zumda hayajonga aylandi. Jungkook Arini ehtiyotkorlik bilan bag‘riga ko‘tarib oldi, Namjoon esa darhol mashina kalitini olib, eshikni ochdi va ularni shifoxona tomon shiddat bilan olib ketdi.

Kasallaxona yo‘lagida vaqt to‘xtab qolgandek edi. Jungkook va Namjoon tugʻruq xonasi qarshisida asabiy holatda u yoqdan-bu yoqqa borib kelishardi. Jungkookning qo‘llari titrar, ich-ichidan Yaratganga duo qilardi.

Nihoyat, eshik ochilib, shifokor va hamshira qo‘lida kichik oq yo‘rgakka o‘ralgan chaqaloqni ko‘tarib chiqishdi. Hamshira mayin jilmayib dedi

— Tabriklayman! Sog‘lom va go‘zal qizaloq dunyoga keldi.

Jungkook sekin chaqaloqqa yaqinlashdi. Uning titroq qo‘llari bilan mitti qizini ilk bor bag‘riga bosgan lahzasida ko‘zlaridan beixtiyor yosh oqib tushdi. U ilgari hech qachon bunday samimiy tuyg‘uni, bunday hisni tuyib ko‘rmagandi.

— Men ota bo‘ldim... — dedi Jungkook past va titroq ovozda, qizining mitti barmoqchalaridan tutib.
Namjoon ham uning yoniga kelib, yelkasiga qo‘lini qo‘ydi va chin dildan jilmayib, ukasidek bo‘lib qolgan Jungkookni qutladi.

Bir ozdan so‘ng Jungkook palatada yotgan Arining yoniga kirdi. Ari biroz horg‘in, lekin ko‘zlarida dunyodagi eng ulkan baxt bilan jilmayib turgandi. Jungkook chaqaloqni uning bag‘riga qo‘ydi va Arining peshonasidan uzoq o‘pdi:

— Rahmat senga, Muse... Menga haqiqiy hayotni, oilani va ushbu cheksiz baxtni berganing uchun rahmat!

Episode 10

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Jungkook kvartiradan chiqqach, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Namjoon bilan oxirgi marta vidolashib olish uchun uning oldiga bordi. Tun bo‘yi mashina ichida o‘tirib, ko‘zlari shishib uxlab qolgan Namjoon oynaning taqillatilishidan cho‘chib uyg‘onib ketdi. U ko‘zlarini ishqalab, eshikni ochdi va sovuqqina ohangda so‘radi

— Vidolashib bo‘ldingmi?

— Rahmat, Namjoon, — dedi Jungkook qat’iy va vazmin ohangda.

Namjoon kinoyali kulimsirab, unga tikildi

— Bunga arzimaysan... Bularning hammasini faqatgina Ari uchun qildim, o‘zing uchun deb o‘ylama.

— uning haqiqiy akasi ekaningni Ariga qachon aytmoqchisan? — dedi Jungkook sinchkovlik bilan.

— Bugun! — qisqa javob berdi Namjoon va yuziga yengil, ma’noli tabassum yugurdi.

Jungkook buni eshitib, jiddiy qiyofada ogohlantiruvchi ohangda dedi

— Namjoon, yaxshilab eslab qol men u yerda uzoq o‘tirmayman, tez orada qaytaman. Arini mendan aslo tortib ololmaysan!

Namjoon ham qoshini chimirib, yengil kinoya bilan javob qildi

— Hali bu haqda o‘ylab ham ko‘rmagan ekanman, Jeon!

— Ko‘zlaring esa aslo undamayapti, ular boshqa narsani aytyapti, — dedi Jungkook oxirgi so‘zni aytib, ortiga o‘girildi-da, qadamini tezlashtirib uzoqlashdi.

| W |

Oradan roppa-rosa bir oy o‘tdi.

Bu vaqt ichida Ari o‘zining jondan aziz insoni — Namjoon uning haqiqiy qondosh akasi ekanligini bilib oldi. U ko‘p o‘tmay Namjoon bilan birga yashay boshladi va bolaligida uni asrab olgan ota-onasiga ham bu haqiqatni aytib tushuntirishdi. Namjoon singlisi Jungkookning ketishidan qattiq tushkunlikka tushib, so‘lib qolmasligi uchun qo‘lidan kelgan barcha harakatni qilib, uni ovutishga, hayotga qaytarishga intilardi.

Ari o‘zining ruhiy holatini tiklash uchun psixologga qatnovni davom ettirib kelayotgandi. Yaxshiyamki, oxirgi paytlarda uning eski kasalligi, vahimalari deyarli bezovta qilmay qo‘ygandi.

Bugun ham u navbatdagi seans uchun psixolog Suna xonimning kabinetida o‘tirib, suhbatlashayotgandi.

— Oxirgi paytlarda o‘zingizda, kayfiyatingizda ancha ijobiy o‘zgarishlar bo‘layotganini aytdingiz, ochig‘i, buni eshitib men ham juda xursand bo‘ldim, Ari xonim, — dedi Suna xonim iliq taassurot bilan.

— Ha, rost... O‘zimning haqiqiy akamni va butun oilamni topganimdan Yuragimni kemirib kelgan o‘sha eski shubhalarim butkul tarqalib ketgani meni ich-ichimdan tinchlantirdi. Faqat... Jungkookni juda qattiq sog‘inyapman. Uni ko‘rgani qamoqxonaga ham bormadim... Chunki undan hali ham biroz xafaman, — dedi Ari labini burib, bolalarcha arazlagan qiyofada.

Suna xonim uning bu so‘zlarini eshitib, tushunib turganini bildirdi

— Menimcha, baribir borishingiz kerak, Ari xonim. Uni sizdan boshqa yana kimi bor o‘zi? Xayrlashmay chiqib ketdi, dedingiz, lekin u hibsga olinishidan oldin oldingizga borgan-ku! Menimcha, o‘sha aslida haqiqiy xayrlashuv edi.

Ari biroz sukut saqladi.

— Mayli, bu haqda akam bilan gaplashib ko‘raman, agar ruxsat bersa, meni Jungkookning yoniga olib boradi, — dedi Ari xotirjam tortib.

— Xo‘sh, keling, boshqa mavzuga o‘tsak... Oxirgi paytlarda hayotingizda yana qanday yangiliklar bo‘ldi? Yoki o‘zingiz sezmagan o‘zgarishlar-chi? — so‘radi psixolog sinchkovlik bilan.

— Hozircha faqat shu, boshqa yangilik yo‘q, — dedi Ari yelka qisib.

Suna xonim sirli tarzda kulib qo‘ydi va kursisini ozgina oldinga surib, Ariga diqqat bilan tikildi

— Bilasizmi, oxirgi 5 ta seansimizdagi ma’lumotlarni kuzatib, menda qiziq bir xulosa paydo bo‘ldi. Nazarimda, sizda biz bilmagan yana bitta juda katta yangilik bor!

Ari hayratlanib, ko‘zlarini katta ochdi

— Qanaqa yangilik? Qanaqa yangilik?

— Agar mening kuzatishlarim to‘g‘ri chiqsa, siz... menimcha, homiladorsiz! — dedi Suna xonim ochiq yuz bilan.

— E’tibor bering: oxirgi seanslarda tez-tez qorningiz och qolayotganini, tezda charchab qolishingizni aytdingiz. Ustiga-ustak, qisqa vaqt ichida 4 marta ko‘nglingiz behuzur bo‘lgani ham bunga aniq dalil. Bularning hammasi homiladorlik belgilaridir.

Ari bu kutilmagan gapni eshitib, bir zum joyida qotib qoldi. U miyasida bu xabarni qanday qabul qilishni, qanaqa reaksiya ko‘rsatish kerakligini tezda chaqib olishga urindi.

Biroq yuragi gursillab urib ketganidan, ichidagi hayajon va cheksiz qiziqish uni bosib ketdi — u bir og‘iz ham javob qaytarmasdan, shosha-pisha o‘rnidan turdi-da, kabinetdan otilib chiqib ketdi.

Suna xonim uning bu qochishidan yengil kulib qo‘ya qoldi.

| W |

Oradan biroz vaqt o‘tib, Ari uyidagi xonasida qo‘lida homiladorlik testi bilan natijani kutib turgandi. U titroq qo‘llari bilan testni olib, ko‘zlarini sekin ochdi va qadam-baqadam tikildi.

Ikkita qizil chiziq!

Ari qo‘llari bilan og‘zini mahkam yopib qoldi. U xursandchiligidan tabassum qilmoqchi bo‘lib og‘iz juftlagani ham tez yuz berdi — to‘satdan uning xonasiga eshikni ochib Namjoon kirib keldi.

Ari shosha-pisha qo‘lidagi testni ortiga tanasining orqa tomoniga yashirishga urindi, biroq Namjoon buni juda aniq ko‘rib ulgurgandi.

— Nimani yashiryapsan? Men allaqachon hammasini ko‘rib bo‘ldim, — dedi Namjoon xotirjam va jiddiy ohangda.

Ari o‘zini qo‘lga ololmay, labini tishladi. Buni o‘zining qattiqqo‘l akasiga qanday tushuntirib berishni bilmay, qizg‘ish tortib uyaldi.

— Lekin... senga chin dildan xursandman, Ari! Seni tabriklayman. Xo‘sh, endi gapirmaysanmi? Demak... men tog‘a bo‘laman-da?

dedi Namjoon yuziga iliq tabassum yugurtirib, quchoq ochgandek ikki qo‘lini keng yoydi.

Ari biroz ikkilanib turgach, sekin akasining bag‘riga bordi. Ular bir-birlarini qattiq quchoqlashdi.

— Aka... iltimos, men bu xabarni darhol Jungkookga yetkazishim kerak! Meni uning yoniga olib boring, iltimos, — dedi Ari yalindi.

Namjoon singlisining peshonasidan mehribonlik bilan o‘pib qo‘ydi va bosh irg‘adi

— Mayli, boramiz.

Namjoonning POV:

Ahh, o‘sha yaramas Jungkook... Baribir o‘z deganimni qildi-ya! Arini undan butkul uzoqlashtirdim, endi yaqinlasholmaydi deb turgandim, mana senga — homila... Endi tushundim Jungkookning oxirigacha rejalashtirgan o‘yinini. Haqiqiy ayyor tulki! Agar Ari bo‘lmaganda, Jungkookni o‘sha qamoqxonaning o‘zidayoq o‘z qo‘llarim bilan bir yoqli qilgan bo‘lardim. Lekin shuni bilamanki, u orqali men o‘zining singilginimni — Arimni qayta topdim. Garchi bu haqiqat Jungkookga nisbatan yuragimdagi hasad va nafratni to‘xtata olmasa ham... Baribir uni yomon ko‘raman. Lekin nima bo‘lganda ham, bu mitti bola — mening jondan aziz singlimning bir bo‘lagi. Endi uni ikki karra ko‘p avaylashim kerak.

Bir necha kun davom etgan og‘ir hujjatbozlik, yuristlar bilan uchrashuvlar va maxfiy ruxsatnomalardan so‘ng, nihoyat Namjoon va Ari qamoqxonaga — Jungkookning oldiga yetib kelishdi.

Ular ikkalasi birgalikda maxfiy xonaga kirishishdi.

Oq shisha oynali qalin devor ortida ular Jungkookning kelishini kutib turishardi. Ari hayajondan ichiga sigʻmasdi, uning qattiq hayajondan hatto qo‘llari titrab turgandi.

Bir soniya o‘tar-o‘tmas, narigi tarafdagi temir eshik g‘ijirlab ochildi va qamoq kiyimini kiygan Jungkook ichkariga qadam qo‘ydi.

— Muse! — deb yubordi Jungkook, ko‘zlarida sog‘inch va cheksiz quvonchdan o‘t chaqnab.

Ari o‘rnidan shosha-pisha turib ketdi va kaftlarini qalin oynaga yopishtirdi

— Jungkook!

Jungkook tezda yaqinlashib, gapirmoqchi bo‘lgandi, biroq uning yonida turgan Namjoonning qoshlarini chimirib oʻtirganini ko‘rib, ensasi qotdi va to‘xtadi.

— Davom etaveringlar, men halaqit bermayman, — dedi Namjoon quruq va kinoyali ohangda.

— Aka... biz biroz yolg‘iz gaplashib olaylik, iltimos, tashqarida kuting? — dedi Ari nozlanib, Namjoonga eng iltijoli va yolvoruvchi ko‘zlari bilan boqib.

Namjoon Jungkookga yana bir marta o‘tkir nigoh tashlab qo‘ydi-da, so‘ng Ariga qarab mayin tabassum qildi va bosh irg‘ab, xonadan chiqib ketdi.

Eshik yopilishi bilan Jungkook zaharxanda qildi:
— Bu yerda unga nima bor o‘zi, nima qilib yuribdi?!

— Jungkook, seni shunchalik qattiq sog‘indimki! — dedi Ari oynaga qo‘lini yana ham yaqinroq olib borib.

Jungkook esa biroz arazlagandek labini burdi. Uning bu harakati xuddi erkatoy yosh bolaning qiliqlariga o‘xshardi. Ari uni bu holatda ko‘rib, ajablanib kulib yubordi

— Nima, xafa bo‘ldingmi? O‘zing ham sog‘inmadingmi nahotki?

— Ishonmayman sog‘inganingga! — dedi Jungkook bir nafasda.

— Agar rostdan ham shunchalik sog‘inganingda, nega telefon qo‘ng‘iroqlarimga javob bermading? Nega oldimga ko‘rgani kelmading? Va nega o‘sha jin ursin akangning telefoniga qachon qursam, har safar band bo‘larding?!

Ari bu gaplarni eshitib, gangib qoldi:

— Menga qo‘ng‘iroq qilganmiding? Mengami? Akamga telefon qildingmi? Men esa band ekanmanmi?!

Jungkook shu onda barchasini tushundi — bu aniq Namjoonning ishi edi. Namjoon ataylab Arining u bilan muloqot qilishiga to‘sqinlik qilgan, aloqalarni uzib qo‘ygandi.

— Jin ursin... Agar bu yerdan chiqsam, o‘sha Namjoonni mayda-mayda qilib itlarga yem qilmasam, mening otim Jeon emas! — dedi Jungkook asabiylashib, peshonasini qo‘li bilan ushlab.

Ari esa Jungkook va uning akasi o‘rtasidagi bu abadiy tushunmovchilikni ko‘rib, nima deyishni bilmay qoldi:

— Demak... akamning ishi demoqchimisan?

— Ha, aniq o‘sha akangning qabih ishi! — deb javob berdi Jungkook.

Ari labini tishladi. Akasining bu qilig‘idan uning ham biroz jahxi chiqdi. Biroq hozir bunday mayda-chuqur urishlarga vaqt yo‘q edi.

— Jungkook, kel, bularni hozir qo‘yib turaylik, boshqa safar gaplashamiz! Menda senga aytadigan juda muhim yangilik bor! — dedi Ari hayajondan nafasi qisib.

— Xo‘sh, qanaqa yangilik ekan u? Eshitaman, jonim! — dedi Jungkook qiziqib, stulini oynaga yaqinroq surib o‘tirdi.

— Men... ya’ni aytmoqchimanki, sen... haligi, sen va... to‘g‘rirog‘i, biz... — Ari hayajondan gaplarini qayerga qo‘yishni bilmay, tili aylanmay qoldi.

— Sen va men, biz... yaqinda xo‘sh?.. — Jungkook qoshini baland ko‘tarib, uning og‘zidan chiqadigan yakuniy so‘zni kutib tikildi.

— Biz yaqinda... men, xullas... men homiladorman! — dedi Ari birdaniga birdaniga yuzini yerga qaratib, uyalib-netib, so‘ng pastdan asta ko‘zlari bilan Jungkookga qarab.

Jungkook shu soniyada joyidan turib ketdi. U ikkala qo‘lini musht qilgancha havoda silkitdi va xuddi ulkan jahon chempionligini yutib olgandek g‘olibona, mardona tabassum qildi:

— Yesss!

Ari uning bu reaksiyasini ko‘rib, o‘zini tuta olmay kulib yubordi:

— Yo‘q... bu men kutgan emotsiya emas edi, Jungkook! Sen umuman hayratlanmading-ku!

Jungkook quvnoq ohangda kuldi:

— Xo‘sh, o‘zing qanday emotsiya kutganding mendan, Muse?

— Sen "Rostdanmi?! Men yaqinda ota bo‘lamanmi?! Rahmat, hayotim, jonim, borlig‘im!" deb yuborishing, hatto quvonchdan ko‘zingga yosh olishing kerak edi! — dedi Ari norozi qiyofada labini bo‘rttirib.

Jungkook buni eshitib, battar qahqaha otib yubordi:

— Xo‘p bo‘ladi: "Rahmat, hayotim, jonim, borlig‘im, yagonam, Muse-im!"

— Yo‘q, sen buni chin dildan aytmading! — dedi Ari shubhali qarab. — Xuddi mening homiladorligimni oldindan bilgandek o‘zingni tutyapsan! Yoki... akam kelishimizdan oldin senga aytib qo‘ydimi?!

Jungkook ma’noli jilmayib, bosh chayqadi:

— Yo‘q, akang aytgani yo‘q. Men buni allaqachon bilardim... Ya’ni, o‘sha qamoqqa kirib ketishimdan oldingi kechada Xudodan yolvorib so‘raganman va buning uchun yetarlicha harakat ham qilgan edim, Muse!

Ari qizarib ketgan yuzini burib oldi, xuddi qattiq arazlagandek o‘zini ko‘rsatdi:

— Bu... bu adolatdan emas, yaramassan, Jeon! O‘shanda senga umuman aytmasligim kerak edi, bola tug‘ilib, katta bo‘lgandagina keyin xabar qilishim kerak ekan!

Jungkook esa uning bu so‘zlaridan o‘zini to‘xtata olmay, chin dildan jilmaydi:

— Ishon, bu men shu kungacha eshitgan eng buyuk va eng ulkan yangilik bo‘ldi, Muse... Ichimda hozir qanchalik cheksiz xursandchilik borligini va nimalarni his qilayotganimni aqling ham sig‘dira olmasa kerak!

dedi Jungkook koʻzlaridagi quvonchni yashirmay! Uning koʻzlari porlab yurardi goʻyo hozir yumsa koʻz yosh sizib chiqadigandek....

9- episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Politsiya boshqarmasi

Noqonuniy narko biznesi va uyushgan jinoyatchilikka qarshi kurash bo‘yicha maxsus qidiruv-tergov guruhi allaqachon barcha tayyorgarlikni ko‘rib, so‘nggi buyruqni kutib o‘tirgandi. Har bir ofitser o‘z joyida, tish-tirnog‘igacha qurollangan holda monitorlarga tikilgan edi.

Ular faqatgina bitta hal qiluvchi signalni — maxfiy qo‘ng‘iroqni kutishayotgandi.

Bu qo‘ng‘iroq bevosita Jeon Jungkook tomonidan amalga oshirilishi rejalashtirilgan edi, biroq nima uchundir vaqt o‘tsa ham kutilgan xabar kelmadi, kichik kechikish yuz berayotgandi.

Yarim tunda esa o‘sha yashirin omborda vaziyat haddan tashqari taranglashgandi. Jungkook va Yoongi yangi kelgan yirik qora dori tovarlarini ombor ichiga olib kirib joylashtirishayotgandi. Baxtga qarshi, bu safar Kang Rubinning o‘zi ham shaxsan shu yerda, jarayonni diqqat bilan kuzatib turgandi.
Jungkook sekin atrofga ko‘z yugurtirdi. Bossning deyarli barcha eng yaqin, eng ishonchli odamlari va qo‘riqchilari shu yerda, bir joyga jamlangandi. Ayni muddat.

Jungkook o‘ziga qulay fursatni poylab turdi. To‘satdan tunda uzoqdan quloqni qomatga keltiruvchi politsiya sirenalarining faryodi eshitila boshladi. Bir soniya ichida hamma oyoqqa turib ketdi. O‘nlab odamlar sarosimaga tushib, xuddi Chumolilar kabi u yoqdan-bu yoqqa tipirchilab qolishdi. Afsus, kech edi — omborxonaning barcha to‘rt tomonidan politsiya mashinalari kelib, hududni halqasimon o‘rab olgandi. Qochishga birorta ham imkon qolmagandi.

Kang Rubin g‘azabdan o‘ziga sig‘may, yashirinish uchun orqa eshik tomon intildi. Biroq u qochishga urinayotgan bir paytda, Jungkookning unga qarab sovuq va ma’noli tabassum qilib turganini ko‘rib qoldi.

— Sen tugading, Kang! — dedi Jungkook qo‘lini o‘ziga xos tarzda silkitib, o‘sha yerga bostirib kirgan politsiya xodimlariga ishora qilib.

Qurollangan ofitserlar darhol Rubinni qurshab olishdi. Uni yerga yotqizib, qo‘llariga sovuq kishan urishayotgan bir paytda ham, Rubin o‘zining nafratli va qotilona ko‘zlarini Jungkookdan bir soniya bo‘lsin uzmadi.

Bosh komissar shaxsan o‘zi voqea joyiga kelib Jungkookning yoniga yurib o‘tdi va mamnuniyat bilan tabassum qildi

— Oldindan qilingan kelishuvimiz bo‘yicha hamma narsa mukammal o‘tdi, Jeon. Lekin shuni esingda tutki, sen butunlay aybsiz emassan, bilasan-ku? Hali rasmiy sudgacha sen ham qonun bo‘yicha so‘roq qilinasan va vaqtincha hibsda bo‘lasan.

Jungkook bosh irg‘ab, biroz jiddiy va iltojo ohangda dedi

— Bilaman... Ammo sizdan bitta kichik iltimos-talabim bor. So‘z beraman, hech qayerga qochmayman, o‘zim ixtiyoriy ravishda taslim bo‘laman.

— Xo‘sh, qanday iltimos ekan u? — so‘radi komissar sinchkovlik bilan.

| W |

Namjoon Jungkook bilan bogʻliq barcha narsani eshitgach Arini yoniga keldi.

Uyga kirishi bilan u darhol Arini izlay boshladi. Qiz Suxo bilan hovlida, ichida o‘tirgandi. Namjoon shosha-pisha ularning yoniga keldi va Arining qo‘lidan tutib

— Ari... yur, ketamiz, — dedi keskin.

Ari hayron bo‘lib Namjoonga qaradi

— Nima? Qayerga?

— Jungkook seni kutyapti, ketishimiz kerak!

Namjoon Ari bilan birga yana bandargohga borib, kemada shiddat bilan dengizni kesib o‘tishdi. Bir necha soatlik yo‘ldan so‘ng ular qirg‘oqqa yetib kelishdi. Ularni u yerda qora oynali mashina kutib turgandi. Tezda mashinaga o‘tirib, yana Seul ko‘chalariga qaytishdi.

Mashina shahar markazidagi gavjum ko‘chalardan o‘tib, tobora qorong‘ilashib borayotgan, odam kam qatnaydigan eski va ko‘rimsiz kichik bir mehmonxona oldiga kelib to‘xtadi.

Ari atrofga xavotir bilan qarab, so‘ng oldingi o‘rindiqda o‘tirgan Namjoonga yuzlandi

— Nega bu yerga keldik? Jungkook o‘zi qayerda?

— Deyarli keldik, hozir o‘zing ko‘rasan o‘sha Rameoyingni, — dedi Namjoon sovuqqina va qat’iy ohangda.

Negadir Namjoonning kayfiyati yo‘q edi, uning ovozida aka sifatidagi qizg‘onish va rashk sezilib turgandi. Singlisini shunday xavfli yigitning bag‘riga ochiq yuz bilan yetaklab kelayotgan aka uchun bu og‘ir edi.

Ammo Ari uning bu ichki kechinmalarini tushunmasdi; uning butun vujudi, xayoli faqatgina Jungkookni ko‘rish istiqti bilan yashayotgandi.

Ari mashinadan tushib, zinadan yugurib chiqdi va Namjoon aytgan 22-xonaning eshigiga yetib keldi. Yuragi gursillab urib, qo‘rqibgina eshikni taqillatdi.

Bir soniya o‘tar-o‘tmas, eshik ochildi va qarshisida o‘zi o‘lib kutgan insonini ko‘rishi bilan Ari o‘zini tutib turolmay, quvonchdan yig‘lab yubordi va birdan uning bo‘yniga osilib, qattiq quchoqlab oldi.

— Seni shunchalik qattiq sog‘indim, Jungkook! Qayerda eding o‘zi? — dedi Ari yig‘lab turib, savollarga ko‘mib.

Jungkook esa hech narsa demadi. U o‘ng qo‘lini Arining belidan mahkam quchib, iyagini uning boshiga qo‘ydi-da, chuqur nafas olib, uning tanish atridan huzur qildi.

— Nima... sen meni sog‘inmadingmi? — dedi Ari biroz arazlagandek quchoqlashdan to‘xtab, boshini ko‘tarib uning ko‘zlariga qaradi.

Jungkook hech narsa deya olmadi, shunchaki qizni yana o‘ziga tortib, bag‘riga qattiq bosdi va sochlaridan to‘yib-to‘yib hidladi...

Bir oz o‘tib, Jungkook stollardan birida ikki finjon qahva damlab, uni o‘rtaga qo‘ydi. Qahvaning issig‘idan oq bug‘lar taralib turgandi.
Ari qarshisida o‘tirgan Jungkookning ko‘zlariga tikildi. Uning nigohida avvalgidek o‘sha o‘jar quvnoqlik va qo‘rqmas agressiv olov yo‘q edi; aksincha, u juda jiddiy, o‘ychan va o‘ta horg‘in ko‘rinardi.

— Nimadir bo‘ldimi, Jungkook? Nega biz uyda emas, aynan shu yerda — bu ko‘rimsiz xonada uchrashdik? — so‘radi Ari xavotirni yashira olmay.

— Muse... senga juda muhim narsa aytishim kerak, — dedi Jungkook uning ko‘zlariga tikilib.

Jungkook o‘sha o‘tgan kundan boshlab boshidan kechirgan butun haqiqatni — eski noqonuniy dunyodagi odamlar uni yana shu girdobga tortishga urinishganini, boshidan jarohat yegani va jarohati tufayli xotirasi yo‘qolgandek ko‘rsatib ayyorlik qilganini, politsiya bilan yashirin kelishib, butun boshli narko-biznes va kontrabanda tarmog‘ini yo‘q qilish bo‘yicha xavfli operatsiyada qatnashganini birma-bir tushuntirib berdi. Qolaversa, bu jirkanch o‘yinlar Ariiga ziyon yetkazmasligi uchun uni ataylab uzoqqa, akasi Namjoonning oldiga yashirincha jo‘natib yuborganini tan oldi.

Lekin endi... politsiya bilan tuzilgan shartnomaga ko‘ra, u o‘z ixtiyori bilan ham, majburan ham qamoqqa ketishi kerakligini, va ertaga taslim bo‘lishini aytganida, Arining ko‘ziga yosh keldi.

— Yo‘q! Qochib ketaylik, Jungkook, bu yerdan juda uzoqlarga ketaylik! Axir sen menga "meni tashlab ketmaysan" deb ont ichgansanku! Iltimos, qochaylik! — dedi Ari yig‘lab, uning qo‘llaridan tutib yolvorib.

— Qochish chora emas, Muse... Men uzoq qolmayman, lekin qachon qaytib kelishimni o‘zim ham bilmayman, — dedi Jungkook uning yonoqlaridan oqayotgan yoshni bosh barmog‘i bilan sekin artib.

Ari boshini tinimsiz chayqab, yig‘lab rad etdi

— Yo‘q, yo‘q! Iltimos...
Jungkook esa uni to‘xtatib, o‘ziga yaqinroq tortdi

— Men bu qisqa vaqtdan unumli foydalanishni xohlayman, Muse... Seni oxirgi marta, butun borlig‘im bilan yana bir bor his qilmoqchiman.

— Nega "oxirgi" deyapsan, axir uzoq qolmayman deding-ku! Jungkook, aldayapsan meni, yur, qochib ketaylik, bizni hech kim topolmaydigan joylarga ketaylik, iltimos! — dedi Ari yig‘lab, uning ko‘kragiga mushtlab.

Jungkook uni mahkam quchib, tinchlantirdi

— Hech bo‘lmasa... qamoqda yolg‘iz qolganimda, seni sog‘inib o‘tirgan paytim eslash uchun menga shu lahzalar kerak, Muse.

Ushbu so‘zlardan so‘ng Jungkook Arining lablaridan o‘pib, uni asta-sekin yotoq tomon boshlab ketdi...

Avval lablar, soʻng boʻyin sohasiga harakat. Jungkook Arini kiyimini yechdi Ari esa Jungkooknikini. Oppoq sutdek tanani qizil va siyohrang mayda dogʻchalar bilan bezash Jungkookni sevimli ishi.

Ular shoship juda tez harakat qilishardi goʻyo vaqt toʻxtab qoladigandek. Jungkook Arini ichiga kirganda his qiladigan oʻsha tuygʻuni hech nimaga alishmaydi. Ular ritm bilan harakat qilishni boshladi. Bu aloqa ularga faqat zavq bagʻishlardi. Erkalashlar, oʻpichlar va ...

.

Tong otganida Jungkook yonidagi farishta kabi uhlab yotgan Musesini shunchaki peshonasidan oʻpib qoʻydi. Uni uygʻotishni va yana unga xayr desa yigʻlashini istamadi va shunchaki chiqib ketti.

Bitta hater menga bir gap aytdide nimamush Jungkook bechorani uyi yoʻqmi yo gadoymi ff boshidan beri mototsikldan boshqa hech balosi ham yoʻqku )deydi 😂 eng qizigʻi u rost aytipdi
Rosat ff boshidan beri Jungkookni uyi yo choʻntagidagi puli haqida hech qanday satr ham yozmapman

прикинь oʻsha hater oʻzim edim 😭😁

Finalgacha ozgina qoldi poʻnpaloqlarim 🎀 reak bosib fikr bildiramiz!

8 - episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Aslida shu onga qadar hamma narsa mukammal reja asosida ketayotgandi, biroq Jungkook oʻsha qorongʻu portda aynan qayerda va qanday xatoga yoʻl qoʻygani nomaʼlumligicha qolayotgandi.

U omborxona eshigidan kirib kelganida, toʻsatdan qorongʻulikdan chiqib kelgan Yoongini koʻrib qoldi. Oʻsha soniyada Jungkook ich-ichidan Tamom boʻldi deb oʻylagandi, biroq vaziyat kutilmagan tomonga burildi.

— Jungkook, sen bu yerda nima qilyapsan? Yangi kelgan molni oʻzim kutib olaman degandim... Yo nima, seni bu yerga bossning oʻzi yubordimi? dedi Yoongi hayron qoldi

Yoongining bu savolidan keyin Jungkook ichida yengil, ammo ehtiyotkor nafas oldi.

— Aslida men ham sening yoninga kelgandim, ammo adashib erta kelib qoldim shekilli... deb endi tashqariga chiqmoqchi boʻlgandim, — dedi Jungkook oʻta xotirjam va ishonchli ohangda.

— aynan shu portda molni kutishimni qayerdan bilding? Men seni uyda dam olyapti deb oʻylagandim, — dedi Yoongi yana biroz ishonqiramay, shubha aralash ohangda.

— Gaplashayotganingda tasodifan eshitib qolgandim, — dedi Jungkook yuzidagi birorta ham mushagini qimirlatmay.

— Yaxshi... — deb qoʻya qoldi Yoongi.

Jungkook ortiqcha savollarga oʻrin qoldirmaslik uchun yonidagi odamga qarab koʻz qisdida, ortiga burilib tashqariga chiqib ketdi. Oʻzini fosh etib qoʻymaslik, shubhalarni butunlay yoʻq qilish uchun u tun boʻyi sovuq portda qolib, yangi kelgan kontrabanda yuklarini ulkan yuk mashinalariga joylashtirish jarayonini Yoongi bilan birga tong otguncha nazorat qildi.

Tongga yaqin qora dorilar va qutilar ortilib boʻlgach, Yoongi uning yoniga kelib yelkasiga urdi va oʻrtadagi ogʻir sukunatni buzdi

— Chekishdan bormi?

Jungkook ensasini qotirib, choʻntagidan bir dona sigaret chiqarib unga uzatdi.
Yoongi sigaretni lablari orasiga qistirib oʻt oldirar ekan, kinoyali va taklifomuz ohangda gap boshladi

— Ishdan keyin biroz koʻngilxushlik qilishga nima deysan, Jeon? Yangi kelgan jononlar bor, rosa kayf qilasan.

Jungkook boshini sal nari burib, sovuqqonlik bilan rad etdi

— Oʻzing qilaver, Yoongi. Mening hozir bunga aslo hushim yoʻq.

— Ey, Jeon! Hech boʻlmaganda bir marta borib koʻr, keyin oʻzing yoqib qolasan. Ancha humordan chiqasan, miyang tozalanadi! — Yoongi kulib, tutunni havoga purkadi. — Ochigʻi, kelganingdan beri biror marta bunday lazzatni his qilmagan boʻlsang kerak. Tayyor turgin, seni oʻzim oʻsha yerga olib boraman. Bossning oʻzi ham hozir oʻsha yerda, kazinoda kutib turibdi.

| W |

Aytganidek, Yoongi Jungkookni shahar markazidagi yashirin va dabdabali kazinolardan biriga boshlab keldi.

Jungkook bu yerda oʻzini tutib turish qanchalik qiyin ekanini, ichidagi gʻazab va nafratni qanday bosib turganini yolgʻiz oʻzi bilar edi. Kazinoning eng qoʻriqlanadigan VIP xonalaridan birida Kang Rubin oʻzining eng yaqin safdoshlari bilan oʻtirishgandi. Xonaning oʻrtasidagi qimmatbaho peshtaxta ustida aylana charxpalak charx urib, millionlab dollarlar kimning qoʻliga oʻtishini hal qilayotgan edi.

Jungkook va Yoongi eshikdan kirib kelishi bilan, Kang Rubin ularga qarab qoʻydi.

Oʻyin qizgʻin pallaga kirgach, Rubin yonida turgan afitsant yigitga ma’no bilan koʻz qisdi. Yigit darhol bosh irgʻab chiqib ketdi va atigi besh daqiqa oʻtar-oʻtmas, xonaga ustiga yupqa, qizil, juda kalta va ochiq libos kiygan yoshgina qiz kirib keldi.

Qizning tanasini toʻla ochib turuvchi oʻta kalta koʻylagi oyoqlarining nafis chiziqlarini, old qismi esa koʻkrak qafasini yaqqol namoyon qilib turgandi. Qiz oʻzining shahvoniy va nozik qadamlarini tashlab ichkariga kirib kelishi bilan, xonadagi barcha erkaklarning koʻzi unga qadaldi, faqat Jungkookgina unga aslo qaramadi, nigohini boshqa tomonga burdi.

Qiz toʻgʻridan-toʻgʻri yurib kelib, hech kim kutmaganda Jungkookning quchogʻiga — oyoqlari ustiga oʻtirib oldi va nozlanib, qoʻllari bilan uning boʻynidan mahkam quchdi.

Yoongi, Rubin va xonadagi boshqa sheriklar birdaniga baqirib, qadah koʻtarishib, kulishib yuborishdi.

— Ana, bu jononni qara, Jeon! Bugun portda ancha charchagansan, qani, ichki xonaga kirib, barcha charchoqlaringni chiqarib kel, boʻla qol! — dedi Rubin ichkilikdan koʻzlari qizarib, mast holda qahqaha otib.

Jungkook oʻzini yoʻqotib qoʻymaslik uchun tishlarini qattiq qisdi va qizni oʻzidan itarib tashlashga urindi. Biroq qiz battar unga yopishib, boʻynidan quchgancha oʻpishga intildi.

— Qani, Jeon, boʻla qol, yo nima... kuching yetmaydimi?! — dedi Yoongi kinoya va mazax aralash ovozda hammaga eshittirib.

Bu gap shunchaki hazil emas, balki Jungkookning erkakligiga ochiqdan-ochiq haqorat edi. Chunki Yoongi bu gapi bilan nimaga ishora qilgani xonadagi hamma uchun tushunarli edi.

Xonadagi shovqin va qahqahalar bir zumda toʻxtadi.
Toʻsatdan xona ichida quloqni qomatga keltiruvchi oʻq ovozi yangradi!

💥

Barcha choʻchib tushdi. Jungkookning oppoq yuziga esa qizning issiq qoni sachrab ketdi.

Xonadagilar jimib qolishdi.

— Jungkook... biz shunchaki hazillashib... — Yoongining ogʻzidan chiqqan soʻnggi gap ogʻzida chala qoldi,

Jungkook qizning jonsiz tanasini boʻynidan itarib, yerga qulatib yubordi. Soʻng oʻrnidan shiddat bilan turdi-da, bir ogʻiz ham ortiqcha gapirmasdan, qonga belangan yuzi bilan xonadan chiqib ketdi.

Kang Rubin orqasidan qarab turgach, labida ma’noli tabassum bilan pichirladi

— U haqiqiy egarsiz otga oʻxshaydi... Hech qachon jilovlab boʻlmaydi.

— Jilovlab bo‘ladi, ammo bu biroz qiyinroq kechadi, boss. — dedi Yoongi o‘zini jiddiy tutib, xonadagi sukunatni buzib.

Kang Rubin o‘rnidan sekin qo‘zg‘aldi, uning yuzida esa tabassum qotib qolgandi. U deraza tomon yurib, shahar chiroqlariga tikilgancha past va xotirjam ovozda gap boshladi

— Bizning barcha sirlarimiz, qilgan qora ishlarimiz allaqachon politsiya qo‘lida bo‘lsa kerak... Ishonamanki, o‘sha o‘jar komissar xonim tez orada eshigimizni qoqib kelishi aniq. Jungkookga ortiqcha gap gapirib o‘tirma, Yoongi. U shundoq ham yaqinda bu yorugʻ dunyoni qayta koʻra olmaydi. Uning vaqti oz qoldi.

Yoongi xo‘jayinining bu so‘zlaridan biroz hayron qoldi, uning ko‘zlarida savol belgisi paydo bo‘ldi

— Lekin bu ish silliq kechmasachi boss?

Rubin istehzoli kulib, boshini o‘girdi va Yoongiga qarab javob qildi

— Hech kim undan bu ishga rozi bo‘lishini so‘rayotgani yo‘q! Eslashga harakat qil... Bundan roppa-rosa 5 yil avval ham men aynan shunday vaziyatni muvaffaqiyatli uddalaganman, hozir ham xuddi shuni takrorlash hech gap emas. Nega oxirgi paytlarda hamma qora ishlar va xavfli topshiriqlarga ataylab faqat Jungkookni yuborayapman — Rubin biroz to‘xtatib, Yoongining ko‘zlariga tikildi.

— Jungkook o‘zi sezmagan holda har bir qadamni biz xohlagandek tashlab kelmoqda.

| W |

Ari Jungkook bilan oxirgi marta telefon orqali gaplashib, uning ovozini eshitgach, ichidagi og‘riq va sog‘inchga chiday olmay, ko‘z yoshlari qurib uxlab qolgandi.

Tun qo‘ynida xonadon jimjitligini buzib, eshik sekin ochildi va uyga Namjoon kirib keldi. U mehmonxona divaniga boshini qo‘yib, yig‘idan qovoqlari shishib ketgancha uxlab qolgan Ariga ko‘zi tushdi. Uning bu achinarli, nochor ahvolini ko‘rib, Namjoonning yuzida g‘amgin, ammo cheksiz mehrga to‘la tabassum paydo bo‘ldi.

Namjoon egilib, Arining holsiz tanasini ehtiyotkorlik bilan quchog‘iga ko‘tardi-da, uni o‘zining xonasiga olib kirib yotoqqa yotqizdi. Ustiga yumshoq choyshab yopib qo‘ydi. So‘ngra titroq barmoqlari bilan qizning yuziga tushib turgan soch tolalarini sekin ortga surib, peshonasidan mehribonlik bilan o‘pib qo‘ydi. Uning ko‘zlariga yosh to‘ldi

— Oqqushim meni... qara, shuncha vaqt ichida qanchalik katta bo‘lib qolabsan! Seni erkalay, bag‘rimga bosay desam, balki buning uchun endi juda kechikdim... Singiljonim! Agar bizni o‘sha qabih yillarda bir-birimizdan ayirishmaganda edi, senga dunyodagi eng ideal aka bo‘lardim... Lekin eng muhimi — taqdir bizni qayta uchrashtirdi. Shuncha yillik iztirob va qidiruvlardan so‘ng men seni baribir topdim, — dedi Namjoon yonoqlaridan sizib chiqqan issiq yoshni qo‘lining asabiy harakati bilan artib, xonadan og‘ir qadamlar bilan chiqib ketdi.

Tashqariga chiqqach, u nafas olishga qiynalib, ichidagi bo‘g‘ilib kelayotgan og‘ir dardni yengish uchun ko‘ylagining yuqori tugmalarini shoshilib bo‘shatdi.

Shu payt uning yoniga yaqin do‘sti va ishonchli odami Suxo kelib to‘xtadi. Ular hovlidagi zinaga yonma-yon o‘tirishdi. Suxo o‘zi bilan olib kelgan shisha soju va qadahni chiqarib, ochdi-da, ikkalasining qadahiga quyib uzatdi. Ular indamasdan sojuning achchiq ta’mini yutib, o‘zlarining dardlari bilan dardlasha boshlashdi.

— Bir narsani so‘ramoqchiman, faqat aybga buyurmaysiz, Namjoon janob... Nega haligacha unga o‘zining haqiqiy akasi ekaningizni ochiqcha aytmadingiz? — deb so‘radi Suxo qiziqish va xavotir aralash.

Namjoon uzoqdan kelayotgan salqin shamolga qarab qadahini yana to‘ldirdi, uni baland ko‘tarib bir ko‘tarishda ichib yubordi-da, og‘ir xo‘rsinib javob qildi

— Bilmadim... Hali bunga tayyor emasman. Qolaversa, uning allaqachon notinch bo‘lib turgan hayotini birdaniga ostin-ustun qilib yuborishni istamayman. U bu haqda bilishga hali tayyor emas.

Suxo biroz jim qoldi-da, o‘ylanib qoldi

— Unda yana bir savol... Janob Jungkook bilan qanday tanishgansiz? Ya’ni, xullas aytmoqchimanki... u o‘ta xavfli, qora dunyoning odamiga o‘xshaydi. Singlingizni shunaqa dahshatli odamning yonida qoldirish... — Suxo gapini oxiriga yetkaza olmay, to‘xtab qoldi.

Namjoon nigohini olisdagi qorong‘u ufqlarga tikib, past ovozda gap boshladi

— Rostini aytsam, singlimni qayerda saqlanayotganini topishimda aynan Jungkookning qo‘li bor edi... U o‘zi menga chiqdi. Ammo u Arini allaqachon butkul o‘ziniki qilib bo‘lganini, uni chin dildan sevishini va hech qachon zarar yetkazolmasligini aytdi. Menga uni o‘zidan tortib olmasligimni qat’iy talab qildi... Men esa boshqa ilojim yo‘qligidan, singlimni ko‘rish ilinjida inkorsiz rozi bo‘ldim.

Suxo bu gapni eshitib ortiqcha savol bermadi, faqatgina uning dardiga sherik bo‘lgandek, jimgina o‘tiraverdi.

Jungkook pov:

Temir panjaralar ortida vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek, havo yetishmayotgandek tuyuladigan o‘sha umidsiz, bo‘g‘iq sukutni men juda yaxshi bilaman. Bu azobni to‘la his qilish uchun qorong‘u kamerada yolg‘iz qolishning o‘zi kifoya edi.

Ko‘z oldimdan o‘tmish gavdalanadi. Tishlarimni qattiq qisib, zo‘rg‘a nafas olgancha o‘zimga-o‘zim pichirladim:

— Ming la’nat senga, Kang Rubin... Sen boshlagan bu o‘yinning oxiri qanday tugashini hali o‘zing ham bilmaysan.

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

-5- episode

Tun. Tashlandiq bino ichida sukunat hukmron. Zax va sovuq beton ustida Jungkook holsiz, hushsiz holda qonga belanib yotardi. Uning atrofida esa qora kiyimdagi, qoʻllarida qurol tutgan bir nechta begona, odamlar bor edi.
Yiqilgan Jungkookning toʻgʻrisida, tutun chiqarib sigareta chekayotgan, yuzida sovuq va shafqatsiz ifoda aks etgan bir erkak turardi. U sigareta tutunini sekin havoga burchab, boʻgʻiq va amirona ovozda buyruq berdi

— Oʻlib qoldimi? Agar oʻlmagan boʻlsa, tezda oʻziga keltiring!

Odamlardan biri darhol ilgarilab keldi-da, Jungkookning qonli boʻyniga barmoqlarini bosib, uyqu arteriyasida tomir urishi bor-yoʻqligini tekshirib koʻrdi. Barmoqlari ostida nimjon va uzuq-uzuq puls urayotganini his qilib:

— Tirik, — dedi qisqa qilib.

— Suv sep! — deya quruq buyruq berdi erkak.

Odamlardan biri chelakdagi muzdek, kir suvni Jungkookning yuziga quyib yubordi. Muzdek suv badanga tegib sochilsa-da, Jungkook hatto koʻzini ham ochmadi, uning tanasi munosabat bildirmadi.
Erkak sigaretasini yerga tashlab, etik tovoni bilan ezib tashladi va jahli chiqib:

— Yana sep! — deya baqirdi.

Yana bir chelak toʻla sovuq suv uning ustidan quyildi. Suv uning ochiq jarohatlariga, yuziga yoyildi, ammo Jungkook hatto qimir ham etmadi. Uning nafas olishi juda sekin va sezilarsiz edi.

— Turt, uygʻot! Nima qilib boʻlsa ham uygʻot uni! — Erkak bu safar jahldan yuzi burishib, baqirib berdi.

Odami ogʻir etigi bilan Jungkookning biqiniga, qovurgʻalari ustiga qattiq tepdi. Biroq baribir hech qanday oʻzgarish boʻlmadi. Jungkook deyarli oʻlik kabi harakatsiz va jonsiz yotardi. Miyaning ensa qismiga tekgan ogʻir metall zarbasi sababli uning markaziy asab tizimi toʻliq tormozlanib, chuqur koma oldi holatiga tushgan edi.

— La’natilar! Bir odamni ham hushiga keltira olmaysizlar-a?! Jin ursin! — Erkak oʻzi irgʻib kelib, Jungkookning yuziga bir necha bor shafqatsizlarcha tarshak urib, uni uygʻotishga urindi. Ammo baribir foydasiz edi, Jungkookning boshi jonsizlarcha bir tomonga ogʻib tushaverardi.

Erkak qoʻllarini beliga qoʻyib, tajanglik bilan atrofga qaradi

— Nima balo, oʻlib qoldimi? Jin ursin, u menga tiriklayin kerak! Agar xoʻjayin u haqida biror kor-hol boʻlganini eshitib qolsa, hammamiz tamommiz, terimizni shilib oladi! Qaysi biring uni hushidan ketgizding? Koʻtaring uni, shifokorga olib boramiz!

Erkak odamlariga qat’iy buyruq berdi. Odamlar Jungkookning tanasini ehtiyotkorlik bilan koʻtarishdi, chunki har bir notoʻgʻri harakat uning orqa miyasini yanada koʻproq zararlashi mumkin edi. Ular uni mashinaga ortib, hovliqiqcha binoni tark etishdi.

| W |

Maxfiy xususiy klinikada shifokor barcha tezkor rentgen va miya tomografiyasi natijalarini qoʻliga olib, xonada kutib turgan erkakka koʻrsatdi. Shifokorning yuzida xavotir va jiddiylik aks etardi.

— Bemor orqa miya va miyacha sohasidan qattiq jarohat olgan, miya toqimalari ezilgan va ichki gematoma (qon quyilishi) hosil boʻlgan. Miyada kuchli shish boshlanmoqda. Uning oʻziga kelishi nomalum, yaqin 24 soat toʻliq va qattiq kuzatuv ostida boʻladi. Hatto oʻziga kelgan taqdirda ham, miya shikastlanishining jiddiy alomatlari baribir seziladi. Hozircha aniq va yakuniy tashxis qoʻya olmayman. Orqa miyadagi harakatlantiruvchi neyronlar va kalla suyagi asabi ezilgani sababli falaj boʻlib qolishi ham mumkin yoki miya poʻstlogʻi zararlangani uchun xotirasi susayishi mumkin.

Erkak shifokorning bu gaplarini sovuqqonlik bilan eshitib, uning yoniga yaqinlashdi va choʻntagidan qalin bir pachka dollarni chiqarib, stol ustiga tarsillatib qoʻydi.

— Uni oʻziga keltirasan! Qancha tez boʻlsa, shuncha yaxshi!

Shifokor stol ustidagi moʻmay pulga bir qarab, tomogʻi qurib, yutunib oldi. Lekin tibbiyot qonuniyatlarini yaxshi bilgani uchun qoʻllarini yoydi

— Janob, men sehrgar emasman. Miyadagi bunday ogʻir jarohatni va shishni bitta dori bilan bir soniyada yoʻqotib, uni sofort uygʻota olmayman. Bu tibbiyot. Kutishimiz kerak boʻladi...

Erkak kiyimi ichidan sovuq va qora qurolini chiqarib, stol ustiga, toʻgʻridan-toʻgʻri shifokorning roʻparasiga qoʻydi.

— Meni seni qoidalaring va bahonalaring bilan ishim yoʻq! Uni qanday davolaysan, nima qilasan menga qorongʻu. Yo aytganimni qilib, uni tezroq oʻziga keltirasan, yo bu seni qoʻlingda oʻladigan va tirik qoladigan eng soʻnggi bemoring boʻladi!

Erkakning bu kutilmagan va ochiqdan-ochiq oʻlim tahdidi shifokorni daxshatga solib, tipirchilab qolishiga sabab boʻldi. Uning rang-roʻyi oqarib, peshonasidan sovuq ter quyildi.

Shifokor stoldagi pulni shoshilgancha olib, qoʻllari titragan holda xonadan chiqib ketdi. U oʻz hayotini saqlab qolish uchun Jungkookni har qanday yoʻl bilan oʻziga keltirishga, miya shishini qaytaruvchi kuchli intensiv dori-darmonlar va barcha kerakli vositalarni qoʻllashni boshladi.

| W |

Ari dahshatli va sovuq bir tush ta’sirida cho‘chib vaqtida nafas olib uyg‘onib ketdi. Ko‘zlarini ochganida, atrofini qop-qora qorong‘ulik qoplab olgandi. Xonadagi elektr chiroqlari noma’lum sababga ko‘ra o‘chib qolgan, tashqaridagi oy g‘ira-shira nur ham deraza pardalari orasidan zo‘rg‘a mo‘ralab turardi.

Ari titroq barmoqlari bilan yotoq chetidagi tumba ustidan telefonini izlab topdi. Yuragi qinidan chiqqudek urgancha, barmog‘ini ekran bo‘ylab yuritib, chiroqni (fonarni) yoqdi. Ammo yorug‘lik nuri xonaning narigi burchagidagi ko‘zguga tushgan lahzada, u ko‘rgan manzaradan dahshatga tushib, bor ovozi bilan baqirib yubordi.

Yotoq yonida yuziga qora niqob taqqan, sovuq nigohli bir erkak unga jim-jit tikilib turardi!

— Aaaa! — Ari baqirib, ko‘zlarini mahkam yumib oldi va boshini yostiqqa chirmab olgancha tipirchiladi.

U bir necha soniyadan so‘ng ko‘zlarini qayta ochdi. Xonada elektr chirog‘i yonib turardi, atrof tinch va osuda. U yana o‘sha birinchi tushning ichidagi ikkinchi daxshatli tushdan vahiyma bilan uyg‘ongan edi. Uning butun vujudi sovuq terga botgan, ko‘kragida nafas olishi juda tezlashgan edi.

Ari POV:

Tush... Bu hammasi shunchaki daxshatli tush. Tinchlan, Ari... Hammasi yaxshi, o‘tib ketdi. Hech kim yo‘q, xona bo‘sh. Ammo bu judayam, judayam qo‘rqinchli edi...

Ari o‘zini shunday deb yupatgancha, yotoqda harakatsiz o‘tirdi. Oradan 10 daqiqa vaqt o‘tdi. Uning tomog‘i qurib ketgan, ichida suv ichish istagi kuchli edi. Ammo u o‘rnidan turib, oshxonaga o‘tishga, hatto oyoqlarini karavotdan pastga tushirishga ham qo‘rqardi. Negaki, tushida ko‘rgan o‘sha niqobli erkak go‘yo qorong‘u yo‘lakda, pardalar ortida yoki eshik orqasida poylab, hali ham shu yerda turgandek tuyulardi. Ruhiy bosim uni butkul o‘z domiga tortayotgandi.

U nafsini va qo‘rquvini yengish uchun titrayotgan qo‘llari bilan telefonini oldi. Ekranni ochib, Jungkookga xabar yozdi:

"Jungkook, iltimos, uyimga kel. Men judayam qo‘rqyapman..."

U xabarni jo‘natdi. Birgina mana shu qisqa va umidli xabar Arining nazarida hozirgina uni qutqaruvchi farishta kabi Jungkookni shu yerga, uning yoniga yetib kelishini ta’minlaydigandek edi.

Biroq Ari bilmasdiki... Bu xabar Jungkookga emas balki boshqa inson qoʻliga yetib borganini....

| W |

— qiziq! Kichik Jeon yarim tunda borishi kerak boʻlgan bu malak kim?

| W |

Malum kundan soʻng.

Jungkook oʻziga keldi biroq olgan jarohati tufayli hotirasi oʻchgandi. Yaqin yillardagi xotiralar uni esida emasdi. Uni oʻsha kecha shifoxonaga olib kelgan erkak esa Yoongi edi.

(Maʼlumot uchun!)

Yoongi avval Jungkook qoʻshilgan klan rahbarning oʻng qoʻli. Jungkook yangi kirib kelganda uni beayb qamatib yuborishgandi. Klan rahbari Jeon Jungkookni yaxshigina eslab qolgandi. Biroq qamalib chiqqani haqida yaqinda eshitdi. Va Yoongiga uni qaytarib olib kelishni buyurdi.

Voqea siz bilgandek davom etmoqda. Jungkook xotirasini yoʻqotgan. Ammo baxtga qarshi u Yoongini ham klanni ham eslardi. Qamoqqa kirgan davrdan keyingi voqealar esida yoʻq edi.

— Ancha yaxshi koʻrinasan seni boss chaqiryapti ketamiz.

dedi Yoongi xonaga kirib. Jungkook esa shifoxona oynasidan tashqariga qaradi.

— yaxshi, lekin avval boradigan joyim bor.

— keyin borasan boss kutmaydi Jeon. Bu buyruq! - Dedi Yoongi qatʼiy

Jungkook Yoongiga jiddiy qaradi.

— men senga bitirishim kerak boʻlgan ishim bor dedim!

Jungkook deyarli tahdid qilgandek gapirdi.

— qanday ish ekanini aytsang mayli. Borib kel.

— sevgilim Museni yoniga...

-4- episode

Kanal:𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

Ari o‘sha joyda qimirlamay qoldi. Vahima aralash nigoh bilan atrofda kimdir o‘tishini va yordam berishini kutib turardi. Uning tanasi mutlaqo bo‘ysunmas, qo‘rquv va ruhiy tutqanoq uni falaj qilib qo‘ygandi.

Yigitlardan biri kelib Arining sochidan siladi va sochini mushti orasiga olib, qattiq tortib o‘ziga qaratdi.

— Bugun bizni bir xursand qil, qushcha. Seni 4 kishi zeriktirmaymiz, — dedi u jirkanch tirjayib.

— Charchab qolmaysan degan umiddamiz, — dedi yana biri uning gapini ma’qullab.
Ikkinchisi kelib Arining belidan ushlab, qo‘lini uning tanasi bo‘ylab pastki qismi tomon harakat qildirdi

— Yaxshi qizaloq. Shunday davom et.

U Arining ustidagi koja kurtkasini ochib, sviterini tortqiladi va ko‘krak qismini mato shafqatsizlarcha yirtib tashladi. Yigitlar baland ovozda kula boshlashdi. Arining ko‘zidan chorasizlik yoshlari oqardi, ammo u qarshilik ko‘rsatishga va hatto baqirishga ham ojiz edi.

Yigitlardan biri Arining ortidan kelib turdi va bo‘ynidan hidlab, endi bo‘sa olmoqchi bo‘lganda, to‘satdan tunda qattiq o‘q ovozi eshitildi!

Ari daxshatdan ko‘zlarini ochdi. Qorong‘ulik va g‘ira-shira ko‘cha ichidan u kutgan inson — Jungkook chiqib keldi. Uning qo‘lida qurol bor edi. Jungkook osmonga qarab yana bir marta ogohlantiruvchi o‘q uzdi. Vahimaga tushgan bezori yigitlar birin-ketin har tomonga qarab qocha boshlashdi.
Jungkook yugurib Arining yoniga keldi. U qizni darhol bag‘riga bosdi. Ustki kiyimini yechib, Arining yirtilgan kiyimi ustidan yopib qo‘ydi va uni ohista bag‘riga ko‘tarib oldi. Ari esa to o‘ziga kelmaguncha, o‘zini xavfsiz his qilish uchun ko‘zlarini yumib oldi.

Ari POV:

Ko‘zimni ochib, tanamdagi daxshatli qaltiroqlarni yengib bo‘lganimda, men allaqachon o‘z xonamda edim. Ustimda Jungkookning keng futbolkasi, qo‘limda esa kichik bir buklangan qog‘oz bor edi. Ichiga uning qo‘l yozuvida nimadir deb yozilgan ekan:

"Uyg‘ondingmi, Muse? Stolda moychechakli choy damladim sen uchun, biroz tinchlantiradi. Meni ishlarim bor. Kameraga qarab jilmayib qo‘y, seni sevaman."
Ari qog‘ozni bir chetga qo‘ydi. Xona burchagidagi yashirin kameraga qaradi va ilk bor Jungkook aytganidek, unga qarab sekin jilmaydi. O‘rnidan turib, stol ustida turgan hali sovimagan moychechakli choyni ichdi.

U bir oz o‘ylanib o‘tirib, stol tepasidagi javonda yuz tomoni pastga qarab qo‘yilgan ramkali suratga qo‘l cho‘zdi va uni olib ko‘rdi. O‘sha zahoti miyasida uzoq o‘tmishning og‘riqli xotiralari qayta uyg‘ondi. Birdan uning qulog‘i shang‘illab ketti, boshida chidab bo‘lmas og‘riq tursada, u suratni shunchaki yana pastga qaratib, o‘z joyiga qo‘ydi.

Ari POV:
Sen... men sevishim kerak bo‘lgan odam bo‘lmasligingdan qo‘rqaman, Jungkook...

2 kundan so‘ng.

Psixolog xonasida Ari va shifokor Suna xonim navbatdagi seansni o‘tkazishmoqda. Xonada sokin, ammo tarang kayfiyat hukmron edi.
— Bilasizmi, aslida bir narsa meni judayam qiziqtiradi, — dedi Suna xonim däftarni chetga surib. — Siz bir marta Jungkookni sevib qolish noto‘g‘ri deb aytgandiz. Shu narsaga bugun oydinlik kiritmoqchiman. Siz buni u sizni zo‘rlagani uchun aytganmisiz?

Ari bu savoldan keyin ko‘zlarini olib qochdi va biroz jiddiylashdi. Uning nigohida sarosima zohir bo‘ldi

— Men... Aslida men...

Suna xonim biroz yaqinlashib, Arining titrayotgan qo‘lidan ushlab, uni to‘xtatdi va samimiy qaradi

— Ari xonim, menga qarang. Bilaman, har seansda doim ichingizda bir muhim gap qolib ketayotgandek tutasiz. Uyalishdan yoki yana yomon xotiralar uyg‘onishidan qo‘rqib shunday qilasizmi, bilmadim, ammo biz ochiq-oydin suhbat qurmasak, men sizni davolay olmayman. Shuning uchun biroz xotirjam bo‘ling va barchasini ayting.

Ari biroz sukut saqlab, chuqur nafas oldi-da, so‘ng gapira boshladi

— Bilasizmi... o‘sha voqeadan so‘ng biroz vaqt o‘tdi. Men hali ota-onamning uyidan ketmagandim, biroq alohida chiqib ketishga tayyor edim. Ammo men o‘shanda... men o‘shanda ota-onamning yashirincha suhbat qurishayotganini eshitib qoldim. Suhbat men haqimda edi... Men...

men aslida ularning o‘gay qizi ekanimni bilib qoldim!

Ari bularni eslab, birdan terlay boshladi, nafas olishi tezlashdi.

— Ari xonim, bu mutlaqo tabiiy hol, — dedi Suna xonim uni tinchlantirishga urinib. — Ular sizni o‘z qizidek e’zozlab katta qilishgan, shundaymi? Bu narsa hayotingizda katta muammo emas. Aslida...

Ari Suna xonimning gapini shartta bo‘ldi va keskin, baqirgudek bo‘lib gapirib yubordi

— Aslida mening haqiqiy ota-onam Jungkookning ota-onasi bo‘lishidan qo‘rqaman! Men... men Jungkookning qondosh singlisi bo‘lib chiqishimdan daxshatli darajada qo‘rqaman! Taxminlarimning hammasi meni ularga olib boryapti... Va eng daxshatlisi, agar bu haqiqat bo‘lsa, Jungkook bilan qilib yurgan ishlarim qanchalik jirkanch ekanini tushunyapsizmi?! U mening o‘z akam bo‘lishidan qo‘rqaman... Men bu taxminlarning hech biri haqiqat bo‘lishini istamayman! Tushunyapsizmi?! Men... men chunki... men Jungkookni sevib qolganman! Men allaqachon unga ruhan va jismonan bog‘lanib qolganman! Lekin ichimdagi shubha va gumonlar doim o‘rtamizda devor hosil qiladi. U mening akam bo‘lsachi, degan daxshatli o‘ylar hech xayolimdan ketmaydi!

Arining ko‘zlaridan oqib tushayotgan yoshlar yuzini yuvib ketdi. Suna xonim kutilmaganda eshitgan bu daxshatli haqiqatdan qattiq hayron qolib, bir necha daqiqa qanday javob berishni va qizni qanday tinchlantirishni bilmay, qotib qoldi.

| W |

Yarim qorongʻi va sovuq tashlandiq bino ichida shafqatsiz alam olish sahnasi boʻlayotgan edi. Jungkook oʻsha toʻrt nafar bezorini shiftdan pastga, oyoqlaridan bogʻlab osib qoʻygan va har birining boshi ostiga suv toʻla chuqur idishlarni joylashtirgan edi. Ularning yuz-koʻzlari allaqachon tanib boʻlmas darajada koʻkarib, qon talash boʻlib ketgandi.
Bu oʻsha tunda koʻchada Ariga tashlangan, oʻsha bezorilar edi.
Ular kallasini suv ichidan chiqarish, choʻkib ketmaslik uchun darmonsiz tipirchilar va zoʻrgʻa baqirishardi

— Iltimos, janob... Boshqa bunday qilmaymiz... Qilmayman... Iltimos, rahm qiling!

Oyoqlari osmondan osilib qolgani uchun qon ularning boshiga urilgan, kallasini suvdan tepaga koʻtarish borgan sari daxshatli darajada qiyinlashib borayotgan edi.

Jungkook ularning arqonini biroz boʻshatib, boshlarini suvdan chiqardi va oʻzlariga kelishi uchun ozgina kutdi. Bezorilar ancha suv yutib yuborishgan, nafas ololmay boʻgʻilishardi. Yuzlari qip-qizil boʻlib, qon barcha tomirlarda toʻplanib qolgandi.

— Sen shu jirkanch qoʻling bilan mening Musemga teginmoqchimiding? — dedi Jungkook ovozida sovuqqon va vahshiyona nafrat bilan.

Jungkook narida, zanglagan stol ustida turgan oʻtkir pichoqlardan birini oldi va yonidagi ikkinchi pichoqqa ishqalab, ularni bir-biriga urib oʻtkirlay boshladi. Pichoqlarning bir-biriga tegishidan chiqqan sovuq va daxshatli ovoz bino boʻylab aks etdi.

— Sen shu kichik a’zoying bilan mening Musemni zoʻrlamoqchi eding, shundaymi?! GAPIR! — deb baqirdi Jungkook.

Jungkook birinchi yigitning yoniga kelib, uning shimini shartta yechdi. Yaltillab turgan oʻtkir pichoqni uning jinsiy a’zosiga tiradi va hech ikkilanmay, shafqatsizlarcha kesib tashladi.

Katta va boʻsh bino ichida yigitning daxshatli, ayanchli va azobli baqiriqlari aks bera boshladi. Qon har tomonga sachradi.
Jungkook bu azobli baqiriqlardan zavqlangandek telbalarcha kulib, yonida daxshatdan qaltirayotgan qolgan uch yigitga qaradi.
Ular oʻz navbati kelayotganini koʻrib, yalinib, yigʻlab, dodlay boshlashdi

— Janob, kechiring! Bunday qilmaymiz, iltimos! Yolvoraman, kechiring... Ortiq bunday qilmaymiz, janob!

Jungkook sekin va qat’iyat bilan navbatdagi yigitga yaqinlashib kelayotgan edi. Biroq toʻsatdan uning ortidan kimdir sezdirmay kelib, boshiga ogʻir va qattiq metall tayoq bilan shiddat bilan urdi. Zarb kuchidan Jungkookning koʻzlari darmonsizlanib, u oʻsha zahoti sovuq betonga hushsiz yiqildi.
Uning tepasida turgan bu odam...

✧

Keyingi qismda:

⁠✩ 1 ✩

— Ari uyida shundaymi? Yolgʻiz... sen esa bu yerda ahvoling achinarli. Va men uni yoniga borsam sen bu yerda uni qanday oʻzimniki qilayotganimni shu ekranda koʻrib turasan!

— IFLOS! OʻLDIRAMAN SENI!

☆2☆

— Kimsan yaramas yoʻqol daf boʻl!

— ovozingni oʻchir suyugʻoyoq!

☆3☆

— OʻLDIRAMAN SHU TEGINGAN QOʻLINGNI BITTALAB SINDIRAMAN JIRKANCH MAHLUQ!

keyingi qism uchun reaksiya bildirishni unutmang blueky

- 2 - episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

- 2 - episode
Qorong‘u xonaning sukunatida Jungkook qo‘li bilan og‘zini mahkam yopib, ko‘kragidagi og‘riqqa chidashga urinib, o‘zini bo‘sh qo‘yishga harakat qildi. Ko‘ksiga botirilgan qizdirilgan pichoq har bir millimetrda battar olovli og‘riq berardi. Jungkook istamasa ham o‘sha chidab bo‘lmas azobdan bo‘g‘iq ohangda irrilab yubordi va nafasini ichiga yutib, qo‘lini og‘ziga yanada mahkamroq bosdi.
Ari esa qizigan pichoqni qaltirayotgan qo‘li bilan mahkam bosib turdi, so‘ng kuygan teri ustidan o‘tkir spirt quydi. Qizning vujudini qoplagan qo‘rquv ko‘zidan yosh bo‘lib oqdi va yuzidan sekin dumalab, Jungkookning labi ustiga tushdi. Jungkook og‘riqdan butun tanasi yonayotgan bo‘lsa ham, labiga tushgan o‘sha bir tomchi ko‘z yoshni yaladi. So‘ng sekin ko‘zlari yumildi va boshqa hech narsani ko‘rmadi.
Ari Jungkookning ko‘zlarini yumib, boshini tashlab yuborganini ko‘rib, yuragini vahima qopladi. U tamoman o‘zini yo‘qotib qo‘ydi

— O‘lma! Yo‘q, yo‘q, ko‘zingni yumma! Ochsangchi! Jungkook, iltimos, och ko‘zingni...

| W |

Jungkook POV

Ko‘zlarimni ochdim. Birinchi soniyadayoq ko‘ksimda daxshatli og‘riq his qildim. Nafas olsam ham, chiqarsam ham ko‘kragim pichoq sanchilgandek og‘riq beryapti. Peshonamda qandaydir mato turibdi... Nam va sovuq mato. Ammo hozir meni xursand qilgan va hamma og‘riqni unuttirgan narsa — men Musemning uyida edim. Ha, bu uning xonasi, uning isi kelib turibdi. Kecha tunda... shu yerda edim. Lekin nega o‘lmadim...?

Jungkook o‘ziga kelib, shiftga tikilgancha o‘ylanib yotgan payt, xonaga qo‘lidagi paketda bir nimalar bilan Ari kutilmaganda kirib keldi. U eshikdan kirib, Jungkookning ko‘zlarini ochganini, tirikligini ko‘rib beixtiyor yuzida yengillik aralash tabassum paydo bo‘ldi. So‘ng Jungkook ham unga qarab, labining chetida ma’noli tabassum qilganini ko‘rib, qiz o‘zini o‘nglab oldi va ko‘zini shartta olib qochdi. Qo‘lidagi narsalarni asabiy tarzda stolga qo‘ydi.

— Modomiki o‘lishimni istamas ekansan, nega otding? — dedi Jungkook to‘shakda yotgan joyida qizdan ko‘z uzmay, ovozidagi o‘sha tanish ohang bilan.

— Tongdan boshlama, Jungkook! Yordam berganimga pushaymon qilma, — dedi Ari qo‘llari qaltirab bint va spirtni olar ekan.

— Men sendan yordam so‘ramadim. Meni davolayapsan, demak, o‘lishimni istamaysan! — dedi Jungkook qizning shusiz ham tarang turgan jig‘iga tegib, miyiqida kulib.

— Hecham! Men seni harom qoningga qo‘limni botirib qotiling bo‘lishni va gulday umrimni qamoqda xor qilishni istamadim va... shuning uchun seni davoladim, — dedi Ari gapining oxirida biroz tutilib, ko‘zlarini yashirishga urinib.

Jungkook qizning bu gaplarini mutlaqo pisand qilmadi.
— Yolg‘on gapirishni eplolmaysan, Muse!

Ari Jungkookning yoniga, yotoq chetiga o‘tirdi. Go‘yoki Jungkookning gaplarini eshitmagandek, o‘zini sovuqqon tutishga urindi. Ammo Jungkook qizning bilagidan mahkam ushladi-da, uning kaftini o‘zining yaralangan, qon sizib turgan ko‘ksi ustiga kuch bilan qattiq bosdi.

— Agar gaping yolg‘on bo‘lmasa, qani, bu safar chindan o‘ldir! Va telefonimdan Namjoonga qo‘ng‘iroq qil, jasadimni unga ber. Jinoyat ham sodir bo‘lmaydi va aytganingdek qamoqqa tushmaysan. Mendan qutilishni istaysanmi, qani, Muse, o‘ldir!

Ari butun tanasi bilan silkinib, qo‘lini Jungkookning qonli kaftidan zo‘rg‘a tortib oldi.

— Bas qil! Menga bosim o‘tkazishni to‘xtat! O‘lging kelgan bo‘lsa, o‘zingni o‘zing o‘ldir!

Jungkook Arining bu g‘azabli gapidan keyin biroz jilmaydi va uning bo‘ynidan mahkam ushlab, labidan jazavali bo‘sa oldi. Ari esa vahima ichida tipirchilab, uni o‘zidan itarish uchun erkakning o‘sha yaralangan ko‘ksiga qattiq urib yubordi. Jungkook og‘riqning keskinligidan irrilab yubordi, ammo qizni qo‘yib yubormadi.

— Baribir meniki bo‘lib qolasan, Muse. O‘lgunimcha seni hech kimga bermayman deganman! Yaxshi, o‘zing buni tanlading, butkul menikisan! Butun vujuding, onging, tanang — hamma-hammasi meniki! — dedi Jungkook qat’iy va shafqatsiz ovozda.

— Men hech qachon seniki bo‘lmayman. Bilib qo‘y! Bokiraligimni olganing hech nimani o‘zgartirmaydi. Sen zo‘ravonsan. Shunchaki xudo yaratgan bir maxluqsan, Jeon!

Ari shunday deb, Jungkookning ko‘ksidagi qonli bintni shartta yechdi va yarani jahl bilan tozalashga tushdi. U atayin Jungkook og‘riqni his qilishi, qiynalishi uchun spirtli paxtani o‘sha ochiq jarohatga qattiq botirib-botirib olardi.

| W |

Ari oshxonada yeyish uchun bir nimalar tayyorlayotganda, to‘satdan stolda turgan telefoni jiringladi. Ekran ustida "Psixolog" degan yozuv yonib-o‘chardi. Ari qo‘ng‘iroqqa javob bermasdan avval, Jungkook yotgan xona eshigini sekin, sezdirmasdan yopdi. So‘ng go‘shakni ko‘tardi:

— Salom, Suna xonim!
Biroz tinglab turgach, ovozini pastlatib davom etdi
— Bugungi seansni bekor qilaman. To‘g‘rirog‘i... bora olmayman. Ha, ha, albatta. Juma kuni soat 10 da vaqtim bor. Mayli, kuningizni yaxshi o‘tkazing.

U go‘shakni o‘chirishi bilan, to‘g‘ri ortida Jungkookning pichingli ovozi eshitildi

— Suna opajoning bilan bugun men tufayli ko‘risha olmadingmi, Muse?

Ari cho‘chib tushdi va ortiga o‘girilib, eshikka suyanib turgan Jungkookga boshdan-oyoq qaradi.

— Otday yurib o‘zingga kelgan ekansan, qani, uyingga ket! — dedi u barmog‘i bilan eshikni ko‘rsatib.

— Nega endi? Meni sen otding, shundaymi? Endi toki o‘zimni butkul yaxshi his qilmagunimcha, menga faqat o‘zing g‘amxo‘rlik qilasan, Muse! — dedi Jungkook ataylab qo‘lini yuragining ustiga qo‘yib, jarohatini pesh qilib.

Ari ko‘zlari qorachiqlarini asabiy aylantirib qo‘ydi.

— Qornim ochdi, nima tayyorlayapsan, azizam? — dedi Jungkook stol ustidagi to‘g‘ralayotgan sabzavotlarga yaqinlashib.

— Tezroq tuzalib, uydan daf bo‘lishing uchun yurakka foydali sho‘rva tayyorlayapman! — dedi qiz pichoqni qattiqroq bosib.

Jungkook yuragini ushlagan ko‘yi sekin stulga o‘tirdi. Va stol chetida turgan eski radioni qo‘liga olib, uni yoqdi. Radiodan avval g‘alati, hisillagan tovush chiqdi, keyin esa axborot va yangiliklar haqida gapirayotgan boshlovchining ovozi eshitildi. Yangiliklar tugab musiqa yangradi. Ari Jungkookga qoshini chimirib bir qarab qo‘ydi-da, indamay ishida davom etdi.

Jungkook birdan Arining yanada asabiga tegish, uni o‘ziga bo‘ysundirish uchun kutilmaganda gapirdi.

— Kecha tunda kamera qarshisida ko‘rsatgan raqsingni... hozir jonli ko‘rmoqchiman!

U radioda chalinayotgan musiqaning ovozini biroz balandroq qilib, Ariga qarab ma’noli tabassum qildi. Ari esa go‘yo uni eshitmagandek, o‘zini mutlaqo xotirjam ko‘rsatishga urinib, sho‘rvani cho‘mich bilan qo‘zg‘ayverdi.

Jungkook esa sekin o‘rnidan turdi. Qizning ortidan borib, uning nozik belidan mahkam ushladi va tipirchilamasligi uchun baquvvat qo‘llarini uning tanasiga arqondek o‘rab oldi.

— Jungkook, bas qil, qo‘yib yubor! — Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatib, yulqinishga urindi.

Jungkook esa uning bo‘ynidan chuqur hidlab, sekin yuqoriladi va qulog‘ining yumshoq joyidan tishlab oldi. So‘ng to‘g‘ri qulog‘ining tubiga pichirladi, ammo bu safar uning ovozi daxshatli darajada jiddiy va g‘alati eshitilardi

— Musem, aqlligim... qani, aytganimni qilib, kecha tunda kamera qarshisida ehtirosimni qo‘zg‘atib o‘ynagan raqsingni o‘yna!
Jungkookning qo‘li Arini belini xuddi suyaklarini sindirmoqchidek mahkam qisdi, bu ochiqchasiga tahdid edi. Ari esa tanasidagi og‘riqdan ingrab yubordi

— Jungkook, iltimos... og‘riyapti!

Jungkook qizning belini biroz qo‘yib yuborib, qo‘lini yuqorilatdi va yupqa kiyimi ustidan uning yumaloq ko‘kraklarini ezib ushladi. Ari to‘satdan yana ham qattiqroq tipirchilab, Jungkookni itarib tashlashga urundi.

— Mana bu yumaloq ko‘kraklaringni kecha tunda qanday ushlaganding? — Jungkookning ovozi yanada bo‘g‘ildi. So‘ng u qo‘lini sekin pastlatib, qizning nozik jinsiy a’zosi tomon olib bordi va u yerni kafti bilan mahkam ushlab, sekin shimi ustidan uqalay boshladi.

Ari shoshib qolganidan qo‘lidagi cho‘michni polga tushirib yubordi

— Bas qil, iltimos...

— Mana bu yerni shu nozik qo‘ling bilan ushlading, shundaymi? — dedi Jungkook yana tahdid qilgandek, qizning bo‘ynidan hidlab, o‘pib va sekin tishlarini botirib.

Ari o‘z ichidagi jazavali nolasini xohlasa ham ushlab turolmadi va bo‘g‘zidan ehtirosli, ingroq ovoz chiqib ketdi.

— Hirsimni uyg‘otib, go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek go‘shakni o‘chirib katta xato qilding, Muse! Buning badali senga va shu oyoqlaring orasidagi nozik qisming uchun biroz og‘ir bo‘ladi, — dedi Jungkook sekin Arining shimini zamogini yechib.

— Jungkook, iltimos, bas qil! Axir yaralangansan!...

— Yaralanganim seni jazo olishingdan to‘xtatib qolmaydi, azizam!

Arining butun tanasi tashqaridan ko‘rinmas darajada, ich-ichidan dahshatli tarzda titray boshladi. Bu tashqaridan qaraganda mutlaqo bilinmaydi, ammo Ari buni har bir tomirida his qilardi. Ko‘p o‘tmay, Ari butkul qotdi — na qo‘li, na oyog‘i qimirlamay, shunchaki Jungkookning temirdek qattiq bag‘rida toshdek qotib qoldi.

Ari POV:

Hozir emas... Iltimos, hozir emas, yo‘q! Tinchlan, Ari, o‘zingni qo‘lga ol... Hammasi yaxshi, Jungkook shunchaki senga bosim o‘tkazmoqchi, u shunchaki qoqityapti, xolos...
"Jungkook, to‘xta!" — ichimda bor ovozim bilan baqiryapman, ammo tomoqdagi o‘sha qattiq tugun gapirishga qo‘ymayapti. Jin ursin, nega ovozim chiqmayapti?! Shunchalik tirishmayin, lablarim bir-biriga yopishib qolgandek qimirlamaydi. Yo‘q, yo‘q, bu la’nati narsa ikkinchi marta hayotimni barbod qilishiga yo‘l qo‘ymayman, iltimos... Ko‘kragim xuddi tonnalab tosh ostida qolgandek siqilib boryapti. Yana o‘sha dahshat, yana o‘sha ojizlik. Iltimos, Xudoyim, yordam ber! Jungkook meni butkul yutib yuborishidan oldin o‘zing uni to‘xtat, yo Tangrim, kuch ber...

Uning qo‘llari pastga tushib, shimim kamariga yopishganda va metall qisqichning sovuq ovozi eshitilganda, yuragim go‘yo ko‘kragimni yorib chiqqudek dahshatli tezlikda ura boshladi. Har safar gursillab urganida nafasi bo‘g‘zimga tiqilyapti, havo yetishmayapti. O‘pkam qurib borayotgandek, lekin tashqaridan faqatgina arang seziladigan og‘ir va pichirlashga ham o‘xshamaydigan nafas chiqadi, xolos. Ich-ichimdan butun a’zoyi badanim qaltirayapti, shunday kuchli titroqki, uni faqat o‘zim his qilyapman — tashqaridan esa muzlagan haykaldekman. Yo‘q, yo‘q, to‘xtasin... O‘tinaman, kimdir uni to‘xtatsin. Jungkook, iltimos, to‘xta...

Ari allaqachon besh yildan beri mana shu la’nati dardi — Tonik qotib qolish (Tonic Immobility) kasalligi bilan kurashib, aziyat chekib kelardi. Bu shunday vahshiy xastalikki, insonni eng kuchli hayajon, kutilmagan bosim yoki daxshatli qo‘rquv qamrab olgan soniyalarda uning butun boshli markaziy asab tizimini bloklab qo‘yadi. Miya va mushaklar o‘rtasidagi aloqa vaqtincha butkul uziladi. Inson bu holatga tushganda na gapira oladi, na qarshilik ko‘rsatib bitta barmog‘ini qimirlata oladi — u shunchaki tiriklayin o‘z tanasining ichiga qamalib, toshdek muzlaydi.
Biroq, uning qarshisida turgan, nafs va g‘azab ko‘zini ko‘r qilgan Jungkook qizining ichidagi bu besh yillik qorong‘u sirdan mutlaqo bexabar edi. U Arining jimligini, uning hech qanday qarshilik ko‘rsatmayotganini butkul boshqacha talqin qildi — buni go‘yoki indamaygina rozilik berish deb o‘yladi.

Jungkook qizning ingichka belidan mahkam tutib, uni sekin yotoq tomon sudradi. Lablaridan ashaddiy va ehtirosli o‘pib, uni to‘shakka qulatganda ham Ari umuman harakat qilmadi, qila olmasdi ham. U na rad eta oldi, na uning qo‘llarini o‘zidan itarib tashlay oldi. Chora va ilojsizlik ichida, ko‘zlaridan oqayotgan sovuq yosh bilan shunchaki qotib yotaverdi.

Jungkook yaralangan ko‘ksidagi keskin og‘riqdan yuzini burishtirdi. Ehtiros jazavasida qizni yotoqqa qanday itarib yuborganini o‘zi ham sezmay qoldi, bir qo‘li bilan esa sanchib og‘riyotgan ko‘ksini mahkam ushlab qoldi. Yarasi hali bitmagan, kamiga hozirgi harakatlardan bog‘lam orasidan sizib qizil qon chiqayotgandi.

Ammo u hozir ehtirosga shu darajada berilgandiki, ko‘ksidagi jismoniy og‘riqdan ko‘ra, yotoqda harakatsiz, go‘yoki Jungkookning keyingi harakatini bo‘ysunib kutayotgandek yotgan qizga qarab lablari mamnuniyat bilan tabassum qildi.

— Muse... birdan aqlli bo‘b qoldingmi? — deb pichirladi u.
Jungkook sekin Arining yoniga keldi, uning ustiga egilib, lablaridan tashnalik bilan bo‘sa oldi. Jungkook daxshatli ehtiros bilan o‘par ekan, qizning hech qanday harakat qilmay, indamay yotishini shunchaki to‘liq rozilik sifatida ko‘rdi.

Jungkook doim qiz bilan aloqa qilmoqchi bo‘lganda Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatar, biroq teginishlar boshlanishi bilan o‘sha qarshilikning butkul yo‘qolishi Jungkookga o‘zgacha bir lazzat va g‘alaba hissini berardi. Biroq bu xohish butunlay bir tomonlama edi — aqldan ozdiruvchi ehtirosni faqat Jungkook his qilardi, Ari esa ichidagi kasali xurujidan shunchaki muzlab qolardi

Jungkook uchun esa bu holat shunchaki qizning nozik ikki oyog‘ini uning uchun ochib, unga cheksiz lazzat baxsh etishi edi, xolos...

Tashqarida mayin tonggi yomg‘ir yog‘a boshladi. Mayda, shaffof tomchilarning yotoqxona oynasiga bir maromda, ohista urilishidan bahoriy yomg‘irning boshlanganini bilsa bo‘lardi.

Tabiatning bu sokin va mayin nafasi xona ichidagi daxshatli taranglik, og‘riq va aqldan ozdiruvchi jazavaga mutlaqo teskari edi. Ichkarida esa vaqt to‘xtab qolgandek, Jungkook va Ari barcha narsani unutib, aloqadan butkul lazzatlanayotgan edilar.

Yomg‘ir shiviri ostida faqatgina erkakning og‘ir, ehtirosli nafaslari va yotoqning g‘ichirlashi eshitilardi.

Jungkook POV:

Bu to‘rtinchi marta bo‘shanishim, ammo ichimdagi bu telbavor tashnalik qonmayapti, hech to‘xtashni istamayapman. Mening a’zom uning issiq, nozik oyoqlari orasida shu darajada qulay va mukammal joylashganki, men bu cheksiz lazzatdan shunchaki mast bo‘lib boryapman. Har safar uning vujudiga chuqurroq kirganimda, ongim butunlay o‘chadi. Issiq urug‘imni uning ichiga so‘nggi bor, bor quvvatim bilan to‘kdim. Hozir to‘xtamasam bo‘lmaydi, chunki ehtiros tarqashi bilan ko‘ksimdagi og‘riq daxshatli kuch bilan qayta uyg‘ondi. Kamiga yaradan tinmay qon sizib chiqib, choyshabga yoyilyapti. Agar mana shu la’nati yara bo‘lmaganida, men uni to‘shakka mixlagancha yana soatlab davom etardim. Lekin menda kuch qolmadi, Musem ham judayam charchadi. Mening baxtimga, bu safar u mutlaqo aqlli qiz bo‘lib o‘z jazosini qabul qildi. Qarshilik ko‘rsatmay, mening barcha xohishlarimni qabul qildi.

Jungkook og‘ir hansragancha sekin Arining holdan toygan tanasi ichidan chiqdi va darmonsizlangan vujudini qizning yoniga, tartibsiz yotoqqa tashladi. U qo‘lini qonayotgan ko‘ksiga qo‘yib, ko‘zlarini yumgancha chuqur-chuqur nafas oldi.
Ari eshitilishi zo‘rg‘a bo‘lgan og‘ir charchoq aralash ko‘zlarini sekin yumdi. Uning tanasini qoplagan o‘sha daxshatli kishanlar — Tonik qotib qolish xuruji endi asta-sekin chekina boshlagan edi.

Ari POV:

La’nati maxluq. Ko‘ksidan o‘q yeb, yaralanganiga qaramay, meni qiynadi. Ostim xuddi olov bo‘lib yonyapti, har bir harakati ichimni kuydirib yuborgandek. U bugun har galgidan ham shafqatsizroq bo‘ldi, har qanday chegaradan butkul chiqib ketdi.

Yomg‘ir tomchilarining oynaga urilishi davom etarkan, Arining uzuq-uzuq va tezlashgan nafas olishi sekin-asta tiklanib, bir maromga tusha boshladi. Miya mushaklar ustidan nazoratni qaytarib berar, qiz o‘ziga kela boshlayotgan edi. U tanasining har bir nuqtasida xo‘rlikni va og‘riqni his qildi. Yalang‘och tanasi va undagi Jungkookning izlari ko‘zga yaqqol tashlanardi. Uning bo‘ynida, ko‘kraklari ustida, oppoq terisida erkakning tishlaridan va shafqatsiz bo‘salaridan qolgan siyohrang, qizg‘ish mayda-mayda dog‘lar qolip ketgandi. To‘shak esa tamoman ostin-ustun bo‘lib ketgan, choyshablar g‘ijimlangan, tartibsiz holatga kelgandi. Qiz chorasiz va g‘azab ichida shu tartibsizlik markazida yotar va nafratdan butun vujudi olov bo‘lib yonardi.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Keyingi qism uchun reaksiya bildirishni unutmang blueky! 🎀