Autor: #Kessy

26-qism

Maktabdan qochib tezroq dugonalarining oldiga borishga urunardi. Birdan orqadan tanish ovoz eshitildi.
— Mila… yoki yolg‘onchi malika desammi yoki klubga boradigan maktab o'quvchisi ? — Sunxi to‘xtadi. Yuragi bir lahza hapriqib ketdi. Orqasiga qarasa, qo‘lida ichimlik qutisi bilan Yohan jilmayib turardi.
— Men sizni tanimayman,— dedi Sunxi sovuq ohangda. Lekin yuzida soxta tabassum bor— Adashyabsiz.— Yohan kulib boshini chayqadi.
— Yo‘q, seni aniq taniyman. Shunday gaplar faqat Mila aytishi mumkin. Endi tanimaganlikka olmoqchimisan? — Sunxi yuzini burib, tezroq yurmoqchi bo‘ldi. Ammo oyoqlari chalkashib, qoqilib ketdi. Yiqilayotgan paytda bir lahza hayolida dorammalardagi kabi Yohan uni tutib qolishini tasavvur qildi. Ammo qattiq og'riqni sezdi. Sunxi asfaltga yiqildi. Qo‘llari og‘rib, xijolat bo‘ldi. Yohan esa ustidan kulib yubordi.
— Seni maktab o'quvchisi desam hali bog'cha bolasi ekansanku. — Sunxi unga jahl bilan qaradi.
— Axmoq! Hech bo‘lmasa dramadagidek meni tutib qolishing mumkin edi-ku!— Yohan qoshini ko‘tarib, masxara ohangida gapirdi.
— Ha, keyin ikkovimizning o‘rtamizda sevgi uchquni chaqnashi kerakmidi? Bu hayot, Mila. Bu yerda ssenariy yozilmaydi.
Sunxi o‘rnidan turib, changini qoqib, jahl bilan ortga burilib ketdi.
— Senga gaplashishga ham arzimaysan!
Yohan esa uni ortidan kulib qaradi. Bir ozdan so‘ng yuzidagi tabassumni yashirib bo‘lmay, qadamini tezlatdi va uning ortidan ergashdi.
Sunxi quloqchinini yana taqib, unga e’tibor bermaslikka urinar, lekin yuzidagi qizarish kulgidanmi yoki g‘azabdanmi, o‘zi ham bilmasdi.

Kasalxona – donorlik bo‘limi.

Kichkina xonada odamlarning ovozi qattiq yangrar, tinimsiz bahs havoda og‘irlik qilib turardi. Kessy esa yo‘lakdagi stullardan birida jim o‘tirar, qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, bo‘layotgan janjalni sokin kuzatardi. Uning ko‘zlari o‘ychan, yuragi esa g‘alati bo‘shliq bilan to‘lgandi.
— Menga donor kerak! Hozir! Sizlar pul olasiz-ku, nega yordam bera olmaysizlar?! — dedi notanish qizning xirillagan, lekin qat’iy ovozi. U xodimlarga tikilib, ko‘zlari yoshdan qizarib ketgandi. — Xodimlardan biri charchoq bilan javob qildi.
— Kechirasiz, lekin bu donor allaqachon boshqa bemorga ajratilgan. U kishi anchadan beri navbat kutyapti.
— Unda men ko‘proq pul to‘layman! Qancha desangiz ham beraman! Menga faqat yashash uchun imkon kerak!— qizning tovushi titrardi, ammo nigohi qat’iy edi.
Shifoxona xodimlari esa yana bosh chayqashdi.
— Qoidalar bor. Biz buni o‘zgartira olmaymiz.
Qiz qo‘llarini musht qildi, lablarini qattiq tishladi. Ammo qarshisidagi odamlarning sovuq javoblari uni devor kabi to‘xtatib qo‘ygandi. Nihoyat u kuchsizlanib, yon tarafdagi stulga o‘tirib qoldi. Ko‘zlari shishib ketgan, nafaslari og‘ir edi. Qiz yon-atrofiga qararkan, yo‘lak chetida o‘tirgan Kessyni ko‘rib qoldi. U asta sekin Kessy tomon yurdi va uning yoniga o‘tirdi.
Bir necha soniya sukut. So‘ng qiz past ovozda gap qildi:
— Nega qarab turdingiz? Ajoyib tomosha boldi, birovning ilochsizligini ko'rib mazza qildingizmi? —Kessy unga o‘girilib qaradi, nigohida chuqur fikr bor edi.
— Men so‘ramoqchiman: nega bu qadar harakat qilyapsan? — Qiz lablarini titratib, jilmayishga harakat qildi.
— Chunki men yashashni istayman. —Kessy jim qoldi. So‘ng qiziqib so‘radi.
— Nima uchun? Yashashning nima ma’nosi bor?
— Chunki men hali tugamagan hikoyaman. Men hali ham orzularimni ko‘rishni, hayotimni to‘liq yashashni xohlayman. O'lishim kerak ekan deb o'lib ketavermayman. Men bar bir yashashim kerak men hali ko'p narsani ko'rishga ulgurmadim. Nega endi men O'lishim kerak. Hech qanday og'ir gunoh qilmagan bo'lsam. Men yashashni istayman — Bu so‘zlar Kessyni chuqur o‘yga toldirdi.
— Men bilan yur.
Ikkalasi birga xodim oldiga bordi. Kessy qat’iyat bilan gapirdi.
— men Hwan Kessyman. Donor men uchun ajratilgandi. Lekin men undan voz kechaman. Uni unga bering.
Xodim hayratda unga qaradi.
— Siz jiddiy gapiryapsizmi? Ishonchingiz komilmi? — Kessyning ovozi sovuq, ammo qat’iy edi.
— Ha. Men qaror qildim.
Bu gapdan qizning ko‘zlari kattalashib ketdi. Ichida esa pichirladi.
“U kim? Nega bunday qilyapti? Bu odam mening qismatimga aralashmoqda. Nima u yashashni istamaydimi. Duch kelgan insonga o'zi orzu qib kutgan yurakni beryabdi. Inson zotiga tushunish mushkul. Nima bo'lgan taqdirda ham.... Men unga hech qachon unuta olmaydigan qarzdorman…”
Hujjatlar rasmiylashtirilgach, qiz Kessyga yuzlandi. Uning ovozi titrardi, ko‘zlarida esa minnatdorlik porlardi.
— Rahmat. Bu yordamingizni men hech qachon unutmayman.
Qiz asta sekin yo‘lakdan chiqib ketdi.
Kessy esa o‘tirgan joyida qolib, uning ortidan jim kuzatdi. Uning ichida g‘alati bo‘shliq va savollar girdobi charx urardi.
“Yashashni istash… Men yashashni hech qachon bu qiz kabi istaydi olmadim. Balki shuning uchun men unga hayot berdim. Balki… yashashni istaydigan odamlar yashashga ko‘proq haqli bo‘lgani uchun.”
Kessy ko‘zlarini yumib, chuqur xo‘rsindi.

Deraza yonidan quyosh nurlari oqib kirardi. Xona ichida pushti va havorang bezaklar, mayda o‘yinchoqlar, devorga ilingan yulduzchalar xonani iliqlik bilan to‘ldirardi. Suna tug‘ilajak farzandi uchun mehr bilan xona bezatar, har bir qo‘g‘irchoqni, har bir rangli lenta parchasi bilan bolajonini allaqachon bag‘riga bosgandek his qilardi.
Shu payt telefoniga xabar keldi. Ustidan changini artib, xabarni ochdi. Ko‘zlari birdaniga chaqnadi. Xabar Kessydan edi.

“Men bolalarni dunyoga keltiraman.”

Sunaning yuragi hapqirib ketdi. Lablariga quvonchli tabassum yoyildi. U asta qo‘llarini qorniga qo‘ydi, so‘ng shoshilib yugurib chiqib ketdi.
— Jin! Jin — deya xonaga chopib kirdi.
Jin stol yonida nimadir yozayotgan edi. Hayrat bilan unga qaradi.
— Nima bo‘ldi, Suna? —Suna nafasini rostlab, jilmaydi.
— “Kessy… U homilador ! Yana egizak. Bilasizmi u avval abort qildirmoqchi edi. Ammo fikri o'zgardi. U ham bolalarni dunyoga keltiradi! — Jinning ko‘zlari kattalashdi. U beixtiyor chuqur o‘ylab qoldi, yuzida biroz havotir ham paydo bo‘ldi. Ammo Sunaning ko‘zlaridagi baxtni ko‘rib, u ham jilmaydi.
— Bu… katta yangilik. Men faqat umid qilaman, u ham baxtli bo‘lsin. Suna jilmayib, qo‘llarini qorniga qo‘ydi.
— Bizning farzandimiz ularning bolalari bilan yonma-yon o‘sadi. Tasavvur qilsang… ular birga kulishadi, o‘ynashadi. — Jin yoniga kelib, uning qo‘llarini ushladi.
— Ha, Sunam. Bizning farzandimiz bu uyga yorug‘lik olib kiradi. U hayotimizni to‘ldiradi. — Suna kulimsirab ko‘zlariga qaradi.
— Men uni allaqachon hayotining ajralmas bo'lagiga aylantirganman Jin. Hali tug‘ilmasidan ham, men uni mehr bilan o‘rab qo‘yganman. — Jin uning peshonasidan o‘pib, sekin Dedi.
— Biz uni birga tarbiyalaymiz. Uni himoya qilamiz. U bizning kelajagimiz bo‘ladi.
Xona ichini faqat ularning shirin suhbati, kelajak haqidagi orzulari va quvonchli kulgilari to‘ldirib yubordi.

Kessy o‘ychancha o‘tirarkan, orqasidan qadam tovushlari eshitildi. Yon tomondan keskin ovoz yangradi.

— “Kessy!”

Kessy sekin boshini ko‘tardi. Qarshisida oq xalatdagi An Suho turardi. Uning ko‘zlari g‘azabdan chaqnab, yuzida jiddiylik aks etgandi.
— Men eshitgan gap rostmi?! — dedi Suho sovuq ohangda.
— Qaysi gap?— Kessy sokin qarab qo‘ydi.
— Sen donordan voz kechibsan. O‘zing uchun topilgan imkoniyatni boshqa birovga beribsan! — Kessy yuzida beparvolikka o‘xshash nim tabassum paydo bo‘ldi.
— Ha. Men shunday qildim. — Suho stolga urayotgandek qo‘lini havoda silkib yubordi:
— Sen o‘zingni o‘ylamaysanmi?! Shuncha vaqt davomida sen uchun donor qidirildi, shuncha kuch sarflandi. Sen esa bir zumda ‘yo‘q’ deb chiqib ketasanmi?! Hammasi shunchalik osonmi. — Kessy nigohini derazaga qaratib, past ovozda dedi.
— Menga emas, yashashni istaydigan odamga kerak u donor. Men kabi tirik murdaga emas.
— Sen ham yashashing kerak! — Suho tovushini ko‘tardi. — Sening hayoting ham ahamiyatli! Nega o‘zingni bu qadar qadrsiz deb bilasan?!
Kessy uning ko‘zlariga qaradi.
— Chunki men yashashni istamayman, Oppa. Men uchun hayot bu jazoga o‘xshaydi. Lekin u qiz… u yashashni xohlaydi. Men esa unga to‘siq bo‘la olmayman. Ustiga ustak
men farzandimni dunyoga keltirishni istayman. Siz va akam men uchun juda ko'p harakat qildingiz buning uchun rahmat biroq ilojim yo'q.
Suho chuqur xo‘rsindi. U qattiq jahli chiqqan bo‘lsa-da, Kessyning so‘zlarida o‘zini yo‘qotdi. Nigohi yumshab, ammo baribir og‘ir ohangda gap qildi.
— demak hammasi bola uchun. Atigi bir necha soat oldin hammasiga rozi eding shu vaqt ichida nima o'zgardi. Kim seni bunga majbur qildi. Menga aslo onalik hissi haqida da'vo qilma. Chunki bolani tug'ishni istamasligingni ikkimiz ham bilamiz.

— hih — Kessy sekin tabassum qildi — homila egizak ekan. Qanday qilib ikki jonni o'ldiray shundan keyin yashay olamanmi. Qarorim qat'iy o'lsam ham Bu Bolalar dunyoga keladi. Ehtimol men ularga onalik qilolmasman biroq bu safar qotil bo'lmayman. Unga (Taehyung) va'dani ham bajaraman. Shu da mendagi aybdorlik hissi biroz kamayar.
— Kess — Suho asabiylashdi. — senga mos yurakni topish uchun 2 yil vaqt ketdi. Na dorilarini icha olding. Agar hozir operatsiyadan voz kechsang na yurak dorilaringni na tinchlantiruvchilarni icha olasan Har qanday holatda ham homilador ayol uchun bu dorilar mumkin emas.
— bilaman.
— bilasan.... Yaxshi.. Unda keyin nima bo'lishini aytay i sen hatto bu bolalarni dunyoga keltira olmaysan. Yo yuraging urushdan to'xtaydi yoki aqldan ozib o'z joninga qasd qilasan. Sen ikki jon uchun kurashayabsan biroq men muqarar kelajakni bilib turib qanday qilib uch joni o'limiga ko'z yumay. Bunaqasi ketmaydi hoziroq akang bilan gaplashaman. Shuncha payt erkaligingni kotarganim YETAR. — Suho jaxl bilan devorni urib ketarkan. Kessy uni qarshisiga chiqib tiz cho'kdi. Yo'lakdagi barcha bu tomoshaga hayron qolar. Suho bo'lsa ilochsizlikdan tiz chokkancha yig'layotgan Kessyni ko'rib Nima qilishni bilmasdi.
— oppa sizni o'z akamdek ko'raman. Bu hayotda men uchun eng ko'p kurashgan siz va otangiz. Mehnatingizni qadrlayman. Biroq o'ylab ko'ring shusiz ham men har kun aqldan ozyabman.Sanha u meni tark etdi - Suho ko'zlari kattalashib ketdi. Bu Kessyni ahvolini yanada og'irlashganidan dalolat edi. — me kechasi daxshatli tushlar ko'rmayapman aksincha ular o'ngimda. Har olgan nafasimda o'lishni istagi kuchlilik qilyabdi biroq qo'limga pichoqni olgan onim aynan vujudimdagi go'daklar qotiliga aylanish qorquvi o'lim istagidan ustunlik qiladi..... Agar siz aytgandek qilsam keyin nima bo'ladi.. Siz menga muqarar kelajakni aytdingiz.. Ammo sizni aytganingizni qilsam mne bilgan Kelajak zulmat qichqiriq, qon men bu bilan na yashay olaman na o'la olaman. Iltimos oppa menga yordam bering farzandlarini eson omon dunyoga keltirishimga imkon bering iltimos.
— Kessy
— agar rad etsangiz izimni ham topolmaydigan qilib yashinaman. Ming azob bilan bo'lsada bu bolalarni dunyoga keltiraman. Kerak bo'lsa ko'chada o'lishga ham tayyorman. Ammo yana bir bor qotil bo'lmayman. — Kessy hamon yerda tuz cho'kkancha o'tirardi.
Pov/ Suho
Nima qilishim kerak agar u o'lsa dadamni yuziga qanday qarayman. Men uni saqlab qolishga dadamga so'z berganman. Biroq qarshimdagi men kabi ilojsiz qizni ko'rib ham uni o'zimdan itara olmayman. Qay yo'ldan bormay bu qiz yakun bir xil. Ming la'nat aytaman bunday taqdirga. Agar bu dunyoda adolat bo'lsa bu qiz qilgan gunohlari uchun eng og'ir shaklda tovon to'lamoqda.

— senga yordam beraman. Qanday bilmadim u sizlarni hayotingizni saqlab qolaman.
—oppa
—men ketishim kerak — Suho qizga qaramay tezda yurib ketdi. Kessy shifoxonani asta tark etarkan telefonida anchayin eski biroq tanish raqamga qo'ng'iroq qildi. Biroz muddatdan so'ng qo'ng'iroq ortidan javob keldi. Yigit quvnoq ohangda gapirardi.
— Amanay bu senmi
— Salom Ayanakoji
— Ahvolning joyidami — Shu ikki so'z Kessyni butun dunyosi uchun yetarli oxirgi nuqta bo'ldi
— yo'q joyida emas. Men juda charchadim. Menga yordaming kerak buni faqat sen qila olasan. Ayanakoji iltimos menga yordam ber
— Amanay o'zingni bos men senga albatta yordam beraman. Hozir tinchlanib hammasini bir boshidan tushuntir.

Soya qoplagan katta mehmonxona. Soyu qo‘lida choy finjoni bilan Na xonim yonida o‘tirarkan, ko‘zlarini yerga qadab.
— Na xonim… men bir narsani so‘ramoqchiman, — dedi sekin. — Nega har doim Janob Yangning yagona merosxo‘ri sifatida faqat Sunxoning nomi tilga olinadi? Axir, Sunxi ham bor-ku…
Na xonimning qo‘llari biroz qaltirab ketdi, ammo javob bera olmadi. Shu payt eshik ortidan chiqib kelgan Sujin suhbatni eshitib qolganini bildirdi.
— Buning sababi oddiy, — dedi u, muloyim, ammo sovuqqina ohangda. — Yanglar boyligi faqat Sunxoga tegishli emas. U boylik boshqa qarindoshlarga ham taalluqli. Sojun ular orasida asosiy davogar mol mulk allaqachon unga tegishli buni qog'ozda isbotlash uchun ular bilan biroz tortishish kerak. Ko'p pul doim tashvish keltiradi. Men esa qizimni bu mol-davlat tortishuviga aralashishini istamaydi. —Soyu beixtiyor unga qaradi. Sujin esa davom etdi— Sunxi uchun esa mening ota-onamdan qoladigan meros yetarli. Vaqti kelib Sunxo Sunxiga o'z ulushini berishiga ishonaman. Shuning uchun bu masalada qarshilik qilmayman. Ammo o'sha payt sen qarshilik qilishga urunsang men ham jim turmayman.

Kecha qorong‘usi. Shahar chiroqlari yo‘lni yonma-yon yoritib turardi. Jimin rulda jim o‘tirarkan, yonida sukutda ketayotgan Kessyga yonma-yon qaradi. Bir muddat jimlikni buzdi.
— Kessy… shifoxona hovlisida uxlab qolibsan. Nega? — dedi ohista.
Kessy ko‘zlarini derazaga qadadi. Qorong‘ilikda ko‘rinmas, ammo yuzida charchoq aks etgandi.
— Shunchaki… — dedi qisqa qilib, jilmayishga urinib. — O‘zim ham bilmayman.
Jimin ko‘proq savol bermadi, ammo nigohi unda qoldi. Mashina yo‘l bo‘ylab sekin harakatlanar ekan, Kessy asta tilga kirdi.
— Qornim ochib ketdi, — dedi past ovozda.Jimin birdan yoniga qaradi.
— Restoranga kiramizmi? — Kessy boshini chayqadi.
— Istamayman.
Shu payt Jimin qarshidan kichik do‘konni ko‘rib qoldi. To‘satdan to‘xtadi.
— Kutib tur, — dedi qisqa qilib.
Kessy esa bir zum unga qarab qoldi.
— menga kimpap va anor sharbati Yana... Yana istalgan shirinlik.
Jimin jilmaydi, so‘ng do‘konga kirib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, ikki paket bilan qaytdi: biri Kessyga atabkimpap, shirinlik va sharbat, ikkinchisi esa o‘zi uchun yegulik bilan to‘lgan. U paketni Kessyga uzatarkan, Kessy ko‘zlarini unga qadab, ohista gapirdi.
— Jimin… jarlikka boraylik.
Jimin bir zum hayron bo‘lib unga qaradi. Yo‘l bo‘yida jimlik cho‘kdi. U sekin mashinani o‘sha tomonga burarkan, yuragiga g‘alati xavotir aralash hissiyot kirib kelayotganini his qildi.

Mashina to‘xtadi. Osmonda yulduzlar asta chiqmoqda, pastdan dengiz to‘lqinlarining ovozi eshitiladi. Shamol biroz sovuq, ammo havoda g‘alati bir sokinlik bor.
Kessy mashinadan tushib, jarlik chetiga yurdi. Jimin qo‘lidagi paketni olib, unga ergashdi. Ular jarlik chetida, tosh ustiga yonma-yon o'tirishdi. Kessy anor sharbatini ichib, uzoqqa tikildi. Nigohi chuqur, go‘yo osmon va dengiz oralig‘ida o‘zini izlayotgandek.
— Ba’zan o‘ylayman, — dedi u past ovozda, — odam yashash uchun qancha sabab topishi kerak?.. Men esa... hali birortasini topa olmayapman.
Jimin unga qaradi, ammo darrov javob bermadi. Bir necha soniyadan so‘ng asta Dedi.
— Balki... sababni izlamaslik kerakdir. Ba’zan odamning o‘zi sabab bo‘lib qoladi. — Kessy kulimsirab, yelkasini qisdi:
— Juda chiroyli aytyapsan. Lekin bu real hayotda unchalik ishlamaydi. — Jimin esa jiddiy bo‘lib qarab turdi. — bilasanmi insonlar qilgan gunohlari uchun doim jazolangan men ham shunday. Kimdir men chekkan azoblar haqida bilsa menga achinishi hayotni adolatsizlik qilganlikda ayblashib mumkin biroq u xato qilgan bo'ladi.... Men qilgan gunohlarimuchun eng munosib tarzda jazo olyabman. Hatto hozir menda ikki mukofot bor. — Kessy biroz kuldi. Jimin ehtimol undan nima qilgani nega bu darajada azob chekayotgan haqida so'rashi mumkin edi. Biroq u jim turgancha qarshisidagi qizni tinglashni istadi. Chunki ayni damda bu qiz yillar davomida to'plangan istirop haqida gapirardi. — ...... bu jarlik men uchun juda ham qadrli. Bilasanmi nega?.
— nega ?
— hayotim mobaynida 2 ta muhim tanlov bo'ldi biroq ikkisini ham men tanlamadi. Birini shu jarlik ikkinchisini u( Taehyung) tanladi. Bu jarlik ilk tanlovni qilgan. Men hayot va o'lim o'rtasida doim adashardim. Yashashim kerakmi yo aksi bilmasdi..
Qachonlardir men juda ko'p bor o'z jonimga qasd qilardim. Takror.. Takror... takror.. Ammo har safar tirik qolardim. Bazida kimdir qutqarardi bazida o'zim qo'rqoqlik qilardim. Ilk marta shu jarlikdan o'zimni tashlamoqchi edim ammo qo'rqdim o'shanda juda ham yashashni istagandim... keyin.. keyin esa .. dori ichdim . Yana tomirimni kesdim, mashina tagiga tashladim, binodan sakradim, har xil usulni sinadim. VA bir kuni juda charchadim. Shu jarlikka keldim va qaror qildim. Agar jarlikdan yiqilib o'lsam barchasidan qutulaman agar tirik qolsam Nima bo'lishidan qat'iy nazar ajalning o'zi yonimga kelmagunga qadar yashayman dedim. So'ngra..
— So'ngra..
— Mana qarshingda turibman. Oyoq qo'lim sindi biroq tirik edim.
Ikkisi yana jim Kessy Jiminga o'tmish xotiralarini yodiga solardi.
— Bu hayotda yashash ham bir jazo Kessy. Men bir vaqtlar bir masum qizni zo'rladim. Yetmaganiga rasmlarini tarqatib ham yubordim. So'ngra hech narsa bo'lmagandek Amerikaga ketdim. Qizning aybi meni rad ekanida edi. Ammo hozir jazosini olyabman men chekkan azob u chekkan azoblar oldida albatta yengil. — Jimin jarlik tomon boqadi. Kessy ham esladi unutgan xotirasini.
—Men maktab zo'ravoni bo'lganman. Men baxtsiz bo'lganim uchun boshqalarga ham shuni tilardim. Shu bois maktabda qizlarni sochini kesdim, urdim kaltakladim, zinadan itarib yubordim. Hatto bir qizni bir umrga nogiron bo'lishiga sababchi bo'ldim lekin hech qachon qilmishlarim uchun afsuslanmadim. Aksincha ko'prog'ini xohladim. Maktabda Doim quvnoq yigit bilan uchrashib yuradim. Men bir savol qiynardi Nega u bunchalik baxtli. Men uni baxtsiz qilishim kerak.. Shu o'ylar bilan uni ojiz tomoni ko'zi ojiz onasini bilganimdan so'ng butun maktab oldida uni g'ururini chil parchin qildim. O'sha payt u menga kulib qaradi va " Hwan Kessy sen hech qachon baxt nimaligini bilmagansan. Tilagim ham shu. Baxtni his qilishing mumkin biroq unga ega chiqa olmaysan. Sen uchun afsusdaman" Bir haqiqat bor edi uning so'zlarida.
— afsusdamisan
— bilmayman — ikkisi ham jim. jarlik hayot va o'lim o'rtasi edi.
Pov/ Jimin

Dilim bo'lgan edi bitta yorga zor

U o'zga yerda g'amga giriftor

Men undan

O'zimga dori izlasam

Netay..

Tabibimning..!

O'zi ham bemor...

Shunaqa....

Sujin orqa bog'ni kuzatib turarkan oldiga Sunxo kelib turdi.
— menda biron ishingiz bormi.
— bugun bobongni sog'lig'i yomonlashdi. Doktorlar uzog'i 2 oy umri qolgan deyishyabdi.
— tushunarli
— hademay Yanglar oilasida katta kurash boshlanadi. Otang qanchalik ustun bo'lmasin o'z jigarlariga qarshi bormaydi, shu sababli bu kurash sen va Sunxi uchun oson bo'lmaydi. Bobong merosini nabiralariga bo'lgan. Bu tortishuv sen.. Ayniqsa Sunxi uchun yomon. U aktsiyalarning eng ko'p qismini oladi. Yana hali yosh va g'o'r bu oqimda u suza olmaydi.
— havotirlanmang hammasi joyida bo'ladi.
— men va'damda turib Soyu va tug'ilajak farzandingni g'amxo'rlik qilyabman Sen ham vadangda turishing kerak.
— sizni tushunaman. Qizingiz uchun havotirdasiz biroq u meni ham singlim. So'z beraman Sunxi bu kurashda ishtirok etmaydi. Uni har tomonlama himoya qilaman.

Ofisda yengil jazz musiqasi past ovozda eshitilib turardi. Stol ustida qog‘ozlar tarqalgan, oynadan esa shahar chiroqlari ko‘rinardi. Jimin divanda cho‘zilib o‘tirgan, yonida esa uning yaqin do'sti Minho bilan qahva ichib turardi.
— Bugun g‘alati ko‘rinyapsan. Nimani o‘ylab qolding? — Jimin biroz jim qoldi, keyin chuqur nafas olib.
— Haruni unutishga qaror qildim.
— Unutishga?.. Shu qadar osonmi? —Jimin jilmayib, boshini chayqatdi.
— Oson emas. Lekin men hayotimni o‘tmishga bog‘lab qo‘yib yasholmayman. Endi Kessy bilan yangi hayot boshlamoqchiman.
— Kessy?.. Demak, uni sevib qoldingmi?
— Albatta yo'q. Men sevgisiz ham baxtli bo'lmoqchiman. Hayot sevgidan iborat emas unda ishonch, mehr muhabbat kabi tuyg'ular bor.
— qachon ketmoqchisiz. — Jimin oynadan tashqariga qaradi, so‘ng sokin, lekin qat’iy ohangda gapirdi
— Akam qamoqdan chiqqach, hammasi tugaydi. Men Kessyni olib, Koreyadan ketaman. Biz boshqa joyda, boshqacha hayot boshlaymiz. Baxtli bo‘lamiz... hech kim bizga halaqit bermaydi.
Minho qahvasidan bir ho‘plab, unga sinovchan qarab qo‘ydi.
— Jimin, baxtni qayerda emas, kim bilan ekaning belgilaydi. Agar Kessy sening tanloving bo‘lsa — ortga qaramay yur. — Jimin labida mayin tabassum bilan boshini qimirlatdi.
— Shunday qilaman. Endi men uchun faqat u bor.
Ofisda jimlik cho‘kdi. Tashqarida shahar hayoti davom etardi, ammo Jimin uchun go‘yo hammasi bitta qarorga — Kessy bilan yangi hayot boshlash istagiga borib taqalardi.

Deraza tashqarisidan yomg‘ir tomchilari ohista oynaga urilib turardi. Xona ichida esa sokinlik. Stol ustida turli xil dorilar qutisi yoyilib yotar, Kessy esa kursida o‘tirib, ularni jim kuzatardi. Qon bosimi dori, og‘riq qoldiruvchi, uxlatadigan… bir-biridan farq qilmaydigan rangli kapsulalar. Ehtimol ular endi axlat qutisidan joy olar. Uning ko‘zlarida charchoq, labida esa biror so‘z chiqmasdi.
Shu payt eshik ohista ochildi. Haru kirib keldi. Uning ko‘zlarida odatdagi sho‘xlik yo‘q edi, yuzida g‘alati bir jiddiylik bor edi.
Kessy boshini ko‘tarmasdan
— Nega kelding? — Haru biroz sukutdan so‘ng, bir nafasda gapirdi.
— Kechir meni.
Kessy hayratdan unga qarab qoldi.
— Kechir? Nima uchun?..
Haru jilmayishga harakat qildi, ammo ko‘zlarida qayg‘u jilvalanib turardi.
— Chunki men hammasini tushunib yetdim. Men... baxtli bo‘lishni istayman. — Kessy biroz qotib qoldi, so‘ngra pichirlab
— Bu nima deganing?.. — Haru ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
— Baxt hech qachon to‘lovsiz bo‘lmaydi, Kessy. Uning evaziga hamisha nimanidir yo‘qotasan.
Shu so‘zlardan so‘ng u ortga burildi. Og‘ir qadamlar bilan eshikka bordi. Kessy esa uni to‘xtatmoqchi bo‘ldi.
— Haru! To‘xta! Bu nimani anglatadi?
Ammo Haru eshikni yopib chiqib ketdi. Xona yana sokinlikka cho‘mdi. Kessy dorilar qutisiga qarab, pichirladi.
— Bu bilan nima demoqchi bo'ldi...

Qamoqxona – maxsus uchrashuv xonasi.
Sokin, sovuq devorlar orasida Jimin akasi Junho oldiga o‘tiradi. Jimin yuzida ishonchli tabassum bor, ammo ko‘zlarida xavotir aralash charchoq seziladi.
— Aka, men barchasini hal qilaman. Sizni qamoqdan chiqarish yo‘li bor. Ishoning Menga. Buni kimdir uyushtirib sizni tuzoqqa tushurgan Kim bo'lmasin men uni topaman. Endi hammasi yaxshi bo‘ladi. - Junho jim. U qog‘oz kabi oq yuzini pastga qaratib, chuqur o‘yga cho‘mgan. Qo‘llari stol ustida qattiq qisilgan.
— Nega jimsiz? Menga ishonsangiz bo‘ldi. Men sizdan hech qachon yuz o‘girmayman. Bu yerdan chiqqaningizda avvalgidek Baxtli oila bo'lamiz. — Junho og‘ir nafas olib, boshini sekin ko‘taradi. Uning nigohlari og‘riq va pushaymon bilan to‘la.
— Jimin… men sendan kechirim so'ramoqchi man. Meni kechir - Jimin hayron bo‘lib, yuziga qaraydi.
— Kechirim? Nega? Nima uchun aka? — Junho lablarini qaltiratib, vazminlik bilan davom etadi:
— Chunki… men sening baxtingni tortib oldim. Afsuski haqiqatni kech bildim. - Jiminning yuragi qattiq urib ketadi.
— Nima deganingiz Bu? - Junho ko‘zlarini qisib, xo'rsinadi.
— Jimin, sen bilan Haru… siz bir-biringizni sevgansiz to'g'rimi. Men esa… orangizga qo‘shildim. Sizlarning yo‘lingizga kirdim. Sizlarni baxtsiz qildim. Aniqrog'i senga o'zim bilmay azob berdim. Ukajon. - Jiminning ko‘zlari keng ochiladi, lablari titradi.
— Aka… bu rost emas! Men… - Junho uni gapini tugatishga qo‘ymaydi, qattiq ohangda.
— Men Haru bilan ajrashaman. Sizning sevgilingizga qarshi emasman. Agar sen va Haru birga bo‘lsangiz, men qarshi chiqmay man. Sen baxtli bo'lsang men bundan faqat xursand. Qamoqqa kelsak endi menga buning ahamaniyati yo'q. Chunki bu hayotda hech narsa men uchun sendan ustun emas.
Jimin hushini yig‘ishga harakat qiladi, tushuntirmoqchi bo‘ladi.
— Aka, meni eshiting, bu shunchaki… - Ammo Junho birdan oyoqqa turadi, nazoratchiga ishora qiladi.
— Uchrashuv tugadi. - Jimin o‘rnidan turib, qo‘llarini uzatadi.
— Aka, to‘xtang! Meni eshiting! Iltimos Akajon ketmang.

Mehmonxona Zalida.

Kechqurun. Yorug‘lik xira. Kessy divanda o‘tirib, telefoniga tikilgancha qandaydir xabarni o‘qiydi. Ko‘zlari charchoqdan qizarib, barmoqlari asta titrab turadi.
Shu payt eshik qattiq ochilib, Jimin g‘azab bilan ichkariga kiradi. U yuzidan achchiq va dard aralash g‘azab oqib turardi.
— Nima qilyapsan yana?! - U Kessyning qo‘lidagi telefonni qattiq tortib olib, devorga uloqtiradi. Telefon chil-chil bo‘lib sinadi. Kessy hayrat va qo‘rquv bilan.
— Jimin… nima bo‘ldi? Nega bunday qilyapsan? - Jimin qattiq nafas olib, Kessyga tikildi.
— Akam! U menga hammasini aytdi! Haru bilan bo‘lganimni u qayerdan bildi? Kim aytdi, ha? Sen!- Kessy boshini chayqadi
— Yo‘q! Men emasman! Men bunday qilmaganman! - Jiminning ovozi o‘tkirlashadi, nigohi qonli g‘azab bilan to‘ldi.
— Yolg‘onchi! Buni sendan boshqa kim aytishi mumkin. Shu yo'l bilan. Qasd olyabsanmi. Sen axir kimningdir baxtini ko'rolmaysan-ku. - Kessy ko‘zlari yoshga to‘ldi oxiri baqirdi.
— HA MEN SHUNDAYMAN. AMMO HECH QACHON QILGAN ISHIMDAN TONMAGANMAN. SENGA MEN AKANGGA HECH NARSA AYTMADIM DEDIM. JIN URSIN SENI O'SHA HARUYINGNI HAM. IKKINGIZ BILAN HAM ISHI YO..... - Ammo Jimin uning gapini tugatishga imkon bermaydi. G‘azabidan qattiq silkitib yuboradi, so‘ng yuziga kuchli zarba tushiradi. Kessy yiqilmaslik uchun devorga suyanadi, ammo Jimin yana qo‘llarini ko'taradi. Uning qahridan qattiq musht va tepishlar yog‘iladi.
— Kessy dod solmaydi, faqat qornini qo‘llari bilan to‘sib himoya qilmoqchi bo‘ladi. Har bir zarbada u shunchaki o‘zini bukib, tug‘ilmagan bolasini himoya qilardi.

— Iltimos… to‘xta… men…homi...
Ammo Jimin quloq solmaydi. Uning so'zlari yakuniga yetishiga imkon bermadi. Uning ko‘zlari g‘azabdan ko‘r bo‘lgan, zarbalar ketma-ket tushadi: Yelkasiga, orqasiga, yoniga, hatto uning qo‘llarini qornidan tortib olib, yana zarba berishga urinar, biroq Kessy g'ujunak bo'lib olib farzandlarini himoya qilishga intiladi. Yuzidan qon aralash yosh oqmoqda. Jimin g'azabi bosilmaguncha uni kaltakladi.

Bir zumda xonadagi jimjitlikni faqat Kessyning xirillagan nafasi va Jiminning og‘ir qadam tovushlari bosadi.
Shu payt shiftning bir burchagida mayda chiroq yaltiraydi. Kamera asta yonib turadi. Bu holat boshidan oxirigacha muxrlanmoqda. Jimin bundan bexabar, g‘azabini chiqarib bo‘lib, xonani tark etadi.
Kessy esa pol ustida qornini quchoqlab, titrab qoladi.

26- qism tugadi.

Autor: #Kessy

26-qism

Maktabdan qochib tezroq dugonalarining oldiga borishga urunardi. Birdan orqadan tanish ovoz eshitildi.
— Mila… yoki yolg‘onchi malika desammi yoki klubga boradigan maktab o'quvchisi ? — Sunxi to‘xtadi. Yuragi bir lahza hapriqib ketdi. Orqasiga qarasa, qo‘lida ichimlik qutisi bilan Yohan jilmayib turardi.
— Men sizni tanimayman,— dedi Sunxi sovuq ohangda. Lekin yuzida soxta tabassum bor— Adashyabsiz.— Yohan kulib boshini chayqadi.
— Yo‘q, seni aniq taniyman. Shunday gaplar faqat Mila aytishi mumkin. Endi tanimaganlikka olmoqchimisan? — Sunxi yuzini burib, tezroq yurmoqchi bo‘ldi. Ammo oyoqlari chalkashib, qoqilib ketdi. Yiqilayotgan paytda bir lahza hayolida dorammalardagi kabi Yohan uni tutib qolishini tasavvur qildi. Ammo qattiq og'riqni sezdi. Sunxi asfaltga yiqildi. Qo‘llari og‘rib, xijolat bo‘ldi. Yohan esa ustidan kulib yubordi.
— Seni maktab o'quvchisi desam hali bog'cha bolasi ekansanku. — Sunxi unga jahl bilan qaradi.
— Axmoq! Hech bo‘lmasa dramadagidek meni tutib qolishing mumkin edi-ku!— Yohan qoshini ko‘tarib, masxara ohangida gapirdi.
— Ha, keyin ikkovimizning o‘rtamizda sevgi uchquni chaqnashi kerakmidi? Bu hayot, Mila. Bu yerda ssenariy yozilmaydi.
Sunxi o‘rnidan turib, changini qoqib, jahl bilan ortga burilib ketdi.
— Senga gaplashishga ham arzimaysan!
Yohan esa uni ortidan kulib qaradi. Bir ozdan so‘ng yuzidagi tabassumni yashirib bo‘lmay, qadamini tezlatdi va uning ortidan ergashdi.
Sunxi quloqchinini yana taqib, unga e’tibor bermaslikka urinar, lekin yuzidagi qizarish kulgidanmi yoki g‘azabdanmi, o‘zi ham bilmasdi.

Kasalxona – donorlik bo‘limi.

Kichkina xonada odamlarning ovozi qattiq yangrar, tinimsiz bahs havoda og‘irlik qilib turardi. Kessy esa yo‘lakdagi stullardan birida jim o‘tirar, qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, bo‘layotgan janjalni sokin kuzatardi. Uning ko‘zlari o‘ychan, yuragi esa g‘alati bo‘shliq bilan to‘lgandi.
— Menga donor kerak! Hozir! Sizlar pul olasiz-ku, nega yordam bera olmaysizlar?! — dedi notanish qizning xirillagan, lekin qat’iy ovozi. U xodimlarga tikilib, ko‘zlari yoshdan qizarib ketgandi. — Xodimlardan biri charchoq bilan javob qildi.
— Kechirasiz, lekin bu donor allaqachon boshqa bemorga ajratilgan. U kishi anchadan beri navbat kutyapti.
— Unda men ko‘proq pul to‘layman! Qancha desangiz ham beraman! Menga faqat yashash uchun imkon kerak!— qizning tovushi titrardi, ammo nigohi qat’iy edi.
Shifoxona xodimlari esa yana bosh chayqashdi.
— Qoidalar bor. Biz buni o‘zgartira olmaymiz.
Qiz qo‘llarini musht qildi, lablarini qattiq tishladi. Ammo qarshisidagi odamlarning sovuq javoblari uni devor kabi to‘xtatib qo‘ygandi. Nihoyat u kuchsizlanib, yon tarafdagi stulga o‘tirib qoldi. Ko‘zlari shishib ketgan, nafaslari og‘ir edi. Qiz yon-atrofiga qararkan, yo‘lak chetida o‘tirgan Kessyni ko‘rib qoldi. U asta sekin Kessy tomon yurdi va uning yoniga o‘tirdi.
Bir necha soniya sukut. So‘ng qiz past ovozda gap qildi:
— Nega qarab turdingiz? Ajoyib tomosha boldi, birovning ilochsizligini ko'rib mazza qildingizmi? —Kessy unga o‘girilib qaradi, nigohida chuqur fikr bor edi.
— Men so‘ramoqchiman: nega bu qadar harakat qilyapsan? — Qiz lablarini titratib, jilmayishga harakat qildi.
— Chunki men yashashni istayman. —Kessy jim qoldi. So‘ng qiziqib so‘radi.
— Nima uchun? Yashashning nima ma’nosi bor?
— Chunki men hali tugamagan hikoyaman. Men hali ham orzularimni ko‘rishni, hayotimni to‘liq yashashni xohlayman. O'lishim kerak ekan deb o'lib ketavermayman. Men bar bir yashashim kerak men hali ko'p narsani ko'rishga ulgurmadim. Nega endi men O'lishim kerak. Hech qanday og'ir gunoh qilmagan bo'lsam. Men yashashni istayman — Bu so‘zlar Kessyni chuqur o‘yga toldirdi.
— Men bilan yur.
Ikkalasi birga xodim oldiga bordi. Kessy qat’iyat bilan gapirdi.
— men Hwan Kessyman. Donor men uchun ajratilgandi. Lekin men undan voz kechaman. Uni unga bering.
Xodim hayratda unga qaradi.
— Siz jiddiy gapiryapsizmi? Ishonchingiz komilmi? — Kessyning ovozi sovuq, ammo qat’iy edi.
— Ha. Men qaror qildim.
Bu gapdan qizning ko‘zlari kattalashib ketdi. Ichida esa pichirladi.
“U kim? Nega bunday qilyapti? Bu odam mening qismatimga aralashmoqda. Nima u yashashni istamaydimi. Duch kelgan insonga o'zi orzu qib kutgan yurakni beryabdi. Inson zotiga tushunish mushkul. Nima bo'lgan taqdirda ham.... Men unga hech qachon unuta olmaydigan qarzdorman…”
Hujjatlar rasmiylashtirilgach, qiz Kessyga yuzlandi. Uning ovozi titrardi, ko‘zlarida esa minnatdorlik porlardi.
— Rahmat. Bu yordamingizni men hech qachon unutmayman.
Qiz asta sekin yo‘lakdan chiqib ketdi.
Kessy esa o‘tirgan joyida qolib, uning ortidan jim kuzatdi. Uning ichida g‘alati bo‘shliq va savollar girdobi charx urardi.
“Yashashni istash… Men yashashni hech qachon bu qiz kabi istaydi olmadim. Balki shuning uchun men unga hayot berdim. Balki… yashashni istaydigan odamlar yashashga ko‘proq haqli bo‘lgani uchun.”
Kessy ko‘zlarini yumib, chuqur xo‘rsindi.

Deraza yonidan quyosh nurlari oqib kirardi. Xona ichida pushti va havorang bezaklar, mayda o‘yinchoqlar, devorga ilingan yulduzchalar xonani iliqlik bilan to‘ldirardi. Suna tug‘ilajak farzandi uchun mehr bilan xona bezatar, har bir qo‘g‘irchoqni, har bir rangli lenta parchasi bilan bolajonini allaqachon bag‘riga bosgandek his qilardi.
Shu payt telefoniga xabar keldi. Ustidan changini artib, xabarni ochdi. Ko‘zlari birdaniga chaqnadi. Xabar Kessydan edi.

“Men bolalarni dunyoga keltiraman.”

Sunaning yuragi hapqirib ketdi. Lablariga quvonchli tabassum yoyildi. U asta qo‘llarini qorniga qo‘ydi, so‘ng shoshilib yugurib chiqib ketdi.
— Jin! Jin — deya xonaga chopib kirdi.
Jin stol yonida nimadir yozayotgan edi. Hayrat bilan unga qaradi.
— Nima bo‘ldi, Suna? —Suna nafasini rostlab, jilmaydi.
— “Kessy… U homilador ! Yana egizak. Bilasizmi u avval abort qildirmoqchi edi. Ammo fikri o'zgardi. U ham bolalarni dunyoga keltiradi! — Jinning ko‘zlari kattalashdi. U beixtiyor chuqur o‘ylab qoldi, yuzida biroz havotir ham paydo bo‘ldi. Ammo Sunaning ko‘zlaridagi baxtni ko‘rib, u ham jilmaydi.
— Bu… katta yangilik. Men faqat umid qilaman, u ham baxtli bo‘lsin. Suna jilmayib, qo‘llarini qorniga qo‘ydi.
— Bizning farzandimiz ularning bolalari bilan yonma-yon o‘sadi. Tasavvur qilsang… ular birga kulishadi, o‘ynashadi. — Jin yoniga kelib, uning qo‘llarini ushladi.
— Ha, Sunam. Bizning farzandimiz bu uyga yorug‘lik olib kiradi. U hayotimizni to‘ldiradi. — Suna kulimsirab ko‘zlariga qaradi.
— Men uni allaqachon hayotining ajralmas bo'lagiga aylantirganman Jin. Hali tug‘ilmasidan ham, men uni mehr bilan o‘rab qo‘yganman. — Jin uning peshonasidan o‘pib, sekin Dedi.
— Biz uni birga tarbiyalaymiz. Uni himoya qilamiz. U bizning kelajagimiz bo‘ladi.
Xona ichini faqat ularning shirin suhbati, kelajak haqidagi orzulari va quvonchli kulgilari to‘ldirib yubordi.

Kessy o‘ychancha o‘tirarkan, orqasidan qadam tovushlari eshitildi. Yon tomondan keskin ovoz yangradi.

— “Kessy!”

Kessy sekin boshini ko‘tardi. Qarshisida oq xalatdagi An Suho turardi. Uning ko‘zlari g‘azabdan chaqnab, yuzida jiddiylik aks etgandi.
— Men eshitgan gap rostmi?! — dedi Suho sovuq ohangda.
— Qaysi gap?— Kessy sokin qarab qo‘ydi.
— Sen donordan voz kechibsan. O‘zing uchun topilgan imkoniyatni boshqa birovga beribsan! — Kessy yuzida beparvolikka o‘xshash nim tabassum paydo bo‘ldi.
— Ha. Men shunday qildim. — Suho stolga urayotgandek qo‘lini havoda silkib yubordi:
— Sen o‘zingni o‘ylamaysanmi?! Shuncha vaqt davomida sen uchun donor qidirildi, shuncha kuch sarflandi. Sen esa bir zumda ‘yo‘q’ deb chiqib ketasanmi?! Hammasi shunchalik osonmi. — Kessy nigohini derazaga qaratib, past ovozda dedi.
— Menga emas, yashashni istaydigan odamga kerak u donor. Men kabi tirik murdaga emas.
— Sen ham yashashing kerak! — Suho tovushini ko‘tardi. — Sening hayoting ham ahamiyatli! Nega o‘zingni bu qadar qadrsiz deb bilasan?!
Kessy uning ko‘zlariga qaradi.
— Chunki men yashashni istamayman, Oppa. Men uchun hayot bu jazoga o‘xshaydi. Lekin u qiz… u yashashni xohlaydi. Men esa unga to‘siq bo‘la olmayman. Ustiga ustak
men farzandimni dunyoga keltirishni istayman. Siz va akam men uchun juda ko'p harakat qildingiz buning uchun rahmat biroq ilojim yo'q.
Suho chuqur xo‘rsindi. U qattiq jahli chiqqan bo‘lsa-da, Kessyning so‘zlarida o‘zini yo‘qotdi. Nigohi yumshab, ammo baribir og‘ir ohangda gap qildi.
— demak hammasi bola uchun. Atigi bir necha soat oldin hammasiga rozi eding shu vaqt ichida nima o'zgardi. Kim seni bunga majbur qildi. Menga aslo onalik hissi haqida da'vo qilma. Chunki bolani tug'ishni istamasligingni ikkimiz ham bilamiz.

— hih — Kessy sekin tabassum qildi — homila egizak ekan. Qanday qilib ikki jonni o'ldiray shundan keyin yashay olamanmi. Qarorim qat'iy o'lsam ham Bu Bolalar dunyoga keladi. Ehtimol men ularga onalik qilolmasman biroq bu safar qotil bo'lmayman. Unga (Taehyung) va'dani ham bajaraman. Shu da mendagi aybdorlik hissi biroz kamayar.
— Kess — Suho asabiylashdi. — senga mos yurakni topish uchun 2 yil vaqt ketdi. Na dorilarini icha olding. Agar hozir operatsiyadan voz kechsang na yurak dorilaringni na tinchlantiruvchilarni icha olasan Har qanday holatda ham homilador ayol uchun bu dorilar mumkin emas.
— bilaman.
— bilasan.... Yaxshi.. Unda keyin nima bo'lishini aytay i sen hatto bu bolalarni dunyoga keltira olmaysan. Yo yuraging urushdan to'xtaydi yoki aqldan ozib o'z joninga qasd qilasan. Sen ikki jon uchun kurashayabsan biroq men muqarar kelajakni bilib turib qanday qilib uch joni o'limiga ko'z yumay. Bunaqasi ketmaydi hoziroq akang bilan gaplashaman. Shuncha payt erkaligingni kotarganim YETAR. — Suho jaxl bilan devorni urib ketarkan. Kessy uni qarshisiga chiqib tiz cho'kdi. Yo'lakdagi barcha bu tomoshaga hayron qolar. Suho bo'lsa ilochsizlikdan tiz chokkancha yig'layotgan Kessyni ko'rib Nima qilishni bilmasdi.
— oppa sizni o'z akamdek ko'raman. Bu hayotda men uchun eng ko'p kurashgan siz va otangiz. Mehnatingizni qadrlayman. Biroq o'ylab ko'ring shusiz ham men har kun aqldan ozyabman.Sanha u meni tark etdi - Suho ko'zlari kattalashib ketdi. Bu Kessyni ahvolini yanada og'irlashganidan dalolat edi. — me kechasi daxshatli tushlar ko'rmayapman aksincha ular o'ngimda. Har olgan nafasimda o'lishni istagi kuchlilik qilyabdi biroq qo'limga pichoqni olgan onim aynan vujudimdagi go'daklar qotiliga aylanish qorquvi o'lim istagidan ustunlik qiladi..... Agar siz aytgandek qilsam keyin nima bo'ladi.. Siz menga muqarar kelajakni aytdingiz.. Ammo sizni aytganingizni qilsam mne bilgan Kelajak zulmat qichqiriq, qon men bu bilan na yashay olaman na o'la olaman. Iltimos oppa menga yordam bering farzandlarini eson omon dunyoga keltirishimga imkon bering iltimos.
— Kessy
— agar rad etsangiz izimni ham topolmaydigan qilib yashinaman. Ming azob bilan bo'lsada bu bolalarni dunyoga keltiraman. Kerak bo'lsa ko'chada o'lishga ham tayyorman. Ammo yana bir bor qotil bo'lmayman. — Kessy hamon yerda tuz cho'kkancha o'tirardi.
Pov/ Suho
Nima qilishim kerak agar u o'lsa dadamni yuziga qanday qarayman. Men uni saqlab qolishga dadamga so'z berganman. Biroq qarshimdagi men kabi ilojsiz qizni ko'rib ham uni o'zimdan itara olmayman. Qay yo'ldan bormay bu qiz yakun bir xil. Ming la'nat aytaman bunday taqdirga. Agar bu dunyoda adolat bo'lsa bu qiz qilgan gunohlari uchun eng og'ir shaklda tovon to'lamoqda.

— senga yordam beraman. Qanday bilmadim u sizlarni hayotingizni saqlab qolaman.
—oppa
—men ketishim kerak — Suho qizga qaramay tezda yurib ketdi. Kessy shifoxonani asta tark etarkan telefonida anchayin eski biroq tanish raqamga qo'ng'iroq qildi. Biroz muddatdan so'ng qo'ng'iroq ortidan javob keldi. Yigit quvnoq ohangda gapirardi.
— Amanay bu senmi
— Salom Ayanakoji
— Ahvolning joyidami — Shu ikki so'z Kessyni butun dunyosi uchun yetarli oxirgi nuqta bo'ldi
— yo'q joyida emas. Men juda charchadim. Menga yordaming kerak buni faqat sen qila olasan. Ayanakoji iltimos menga yordam ber
— Amanay o'zingni bos men senga albatta yordam beraman. Hozir tinchlanib hammasini bir boshidan tushuntir.

Soya qoplagan katta mehmonxona. Soyu qo‘lida choy finjoni bilan Na xonim yonida o‘tirarkan, ko‘zlarini yerga qadab.
— Na xonim… men bir narsani so‘ramoqchiman, — dedi sekin. — Nega har doim Janob Yangning yagona merosxo‘ri sifatida faqat Sunxoning nomi tilga olinadi? Axir, Sunxi ham bor-ku…
Na xonimning qo‘llari biroz qaltirab ketdi, ammo javob bera olmadi. Shu payt eshik ortidan chiqib kelgan Sujin suhbatni eshitib qolganini bildirdi.
— Buning sababi oddiy, — dedi u, muloyim, ammo sovuqqina ohangda. — Yanglar boyligi faqat Sunxoga tegishli emas. U boylik boshqa qarindoshlarga ham taalluqli. Sojun ular orasida asosiy davogar mol mulk allaqachon unga tegishli buni qog'ozda isbotlash uchun ular bilan biroz tortishish kerak. Ko'p pul doim tashvish keltiradi. Men esa qizimni bu mol-davlat tortishuviga aralashishini istamaydi. —Soyu beixtiyor unga qaradi. Sujin esa davom etdi— Sunxi uchun esa mening ota-onamdan qoladigan meros yetarli. Vaqti kelib Sunxo Sunxiga o'z ulushini berishiga ishonaman. Shuning uchun bu masalada qarshilik qilmayman. Ammo o'sha payt sen qarshilik qilishga urunsang men ham jim turmayman.

Kecha qorong‘usi. Shahar chiroqlari yo‘lni yonma-yon yoritib turardi. Jimin rulda jim o‘tirarkan, yonida sukutda ketayotgan Kessyga yonma-yon qaradi. Bir muddat jimlikni buzdi.
— Kessy… shifoxona hovlisida uxlab qolibsan. Nega? — dedi ohista.
Kessy ko‘zlarini derazaga qadadi. Qorong‘ilikda ko‘rinmas, ammo yuzida charchoq aks etgandi.
— Shunchaki… — dedi qisqa qilib, jilmayishga urinib. — O‘zim ham bilmayman.
Jimin ko‘proq savol bermadi, ammo nigohi unda qoldi. Mashina yo‘l bo‘ylab sekin harakatlanar ekan, Kessy asta tilga kirdi.
— Qornim ochib ketdi, — dedi past ovozda.Jimin birdan yoniga qaradi.
— Restoranga kiramizmi? — Kessy boshini chayqadi.
— Istamayman.
Shu payt Jimin qarshidan kichik do‘konni ko‘rib qoldi. To‘satdan to‘xtadi.
— Kutib tur, — dedi qisqa qilib.
Kessy esa bir zum unga qarab qoldi.
— menga kimpap va anor sharbati Yana... Yana istalgan shirinlik.
Jimin jilmaydi, so‘ng do‘konga kirib ketdi. Oradan ko‘p o‘tmay, ikki paket bilan qaytdi: biri Kessyga atabkimpap, shirinlik va sharbat, ikkinchisi esa o‘zi uchun yegulik bilan to‘lgan. U paketni Kessyga uzatarkan, Kessy ko‘zlarini unga qadab, ohista gapirdi.
— Jimin… jarlikka boraylik.
Jimin bir zum hayron bo‘lib unga qaradi. Yo‘l bo‘yida jimlik cho‘kdi. U sekin mashinani o‘sha tomonga burarkan, yuragiga g‘alati xavotir aralash hissiyot kirib kelayotganini his qildi.

Mashina to‘xtadi. Osmonda yulduzlar asta chiqmoqda, pastdan dengiz to‘lqinlarining ovozi eshitiladi. Shamol biroz sovuq, ammo havoda g‘alati bir sokinlik bor.
Kessy mashinadan tushib, jarlik chetiga yurdi. Jimin qo‘lidagi paketni olib, unga ergashdi. Ular jarlik chetida, tosh ustiga yonma-yon o'tirishdi. Kessy anor sharbatini ichib, uzoqqa tikildi. Nigohi chuqur, go‘yo osmon va dengiz oralig‘ida o‘zini izlayotgandek.
— Ba’zan o‘ylayman, — dedi u past ovozda, — odam yashash uchun qancha sabab topishi kerak?.. Men esa... hali birortasini topa olmayapman.
Jimin unga qaradi, ammo darrov javob bermadi. Bir necha soniyadan so‘ng asta Dedi.
— Balki... sababni izlamaslik kerakdir. Ba’zan odamning o‘zi sabab bo‘lib qoladi. — Kessy kulimsirab, yelkasini qisdi:
— Juda chiroyli aytyapsan. Lekin bu real hayotda unchalik ishlamaydi. — Jimin esa jiddiy bo‘lib qarab turdi. — bilasanmi insonlar qilgan gunohlari uchun doim jazolangan men ham shunday. Kimdir men chekkan azoblar haqida bilsa menga achinishi hayotni adolatsizlik qilganlikda ayblashib mumkin biroq u xato qilgan bo'ladi.... Men qilgan gunohlarimuchun eng munosib tarzda jazo olyabman. Hatto hozir menda ikki mukofot bor. — Kessy biroz kuldi. Jimin ehtimol undan nima qilgani nega bu darajada azob chekayotgan haqida so'rashi mumkin edi. Biroq u jim turgancha qarshisidagi qizni tinglashni istadi. Chunki ayni damda bu qiz yillar davomida to'plangan istirop haqida gapirardi. — ...... bu jarlik men uchun juda ham qadrli. Bilasanmi nega?.
— nega ?
— hayotim mobaynida 2 ta muhim tanlov bo'ldi biroq ikkisini ham men tanlamadi. Birini shu jarlik ikkinchisini u( Taehyung) tanladi. Bu jarlik ilk tanlovni qilgan. Men hayot va o'lim o'rtasida doim adashardim. Yashashim kerakmi yo aksi bilmasdi..
Qachonlardir men juda ko'p bor o'z jonimga qasd qilardim. Takror.. Takror... takror.. Ammo har safar tirik qolardim. Bazida kimdir qutqarardi bazida o'zim qo'rqoqlik qilardim. Ilk marta shu jarlikdan o'zimni tashlamoqchi edim ammo qo'rqdim o'shanda juda ham yashashni istagandim... keyin.. keyin esa .. dori ichdim . Yana tomirimni kesdim, mashina tagiga tashladim, binodan sakradim, har xil usulni sinadim. VA bir kuni juda charchadim. Shu jarlikka keldim va qaror qildim. Agar jarlikdan yiqilib o'lsam barchasidan qutulaman agar tirik qolsam Nima bo'lishidan qat'iy nazar ajalning o'zi yonimga kelmagunga qadar yashayman dedim. So'ngra..
— So'ngra..
— Mana qarshingda turibman. Oyoq qo'lim sindi biroq tirik edim.
Ikkisi yana jim Kessy Jiminga o'tmish xotiralarini yodiga solardi.
— Bu hayotda yashash ham bir jazo Kessy. Men bir vaqtlar bir masum qizni zo'rladim. Yetmaganiga rasmlarini tarqatib ham yubordim. So'ngra hech narsa bo'lmagandek Amerikaga ketdim. Qizning aybi meni rad ekanida edi. Ammo hozir jazosini olyabman men chekkan azob u chekkan azoblar oldida albatta yengil. — Jimin jarlik tomon boqadi. Kessy ham esladi unutgan xotirasini.
—Men maktab zo'ravoni bo'lganman. Men baxtsiz bo'lganim uchun boshqalarga ham shuni tilardim. Shu bois maktabda qizlarni sochini kesdim, urdim kaltakladim, zinadan itarib yubordim. Hatto bir qizni bir umrga nogiron bo'lishiga sababchi bo'ldim lekin hech qachon qilmishlarim uchun afsuslanmadim. Aksincha ko'prog'ini xohladim. Maktabda Doim quvnoq yigit bilan uchrashib yuradim. Men bir savol qiynardi Nega u bunchalik baxtli. Men uni baxtsiz qilishim kerak.. Shu o'ylar bilan uni ojiz tomoni ko'zi ojiz onasini bilganimdan so'ng butun maktab oldida uni g'ururini chil parchin qildim. O'sha payt u menga kulib qaradi va " Hwan Kessy sen hech qachon baxt nimaligini bilmagansan. Tilagim ham shu. Baxtni his qilishing mumkin biroq unga ega chiqa olmaysan. Sen uchun afsusdaman" Bir haqiqat bor edi uning so'zlarida.
— afsusdamisan
— bilmayman — ikkisi ham jim. jarlik hayot va o'lim o'rtasi edi.
Pov/ Jimin

Dilim bo'lgan edi bitta yorga zor

U o'zga yerda g'amga giriftor

Men undan

O'zimga dori izlasam

Netay..

Tabibimning..!

O'zi ham bemor...

Shunaqa....

Sujin orqa bog'ni kuzatib turarkan oldiga Sunxo kelib turdi.
— menda biron ishingiz bormi.
— bugun bobongni sog'lig'i yomonlashdi. Doktorlar uzog'i 2 oy umri qolgan deyishyabdi.
— tushunarli
— hademay Yanglar oilasida katta kurash boshlanadi. Otang qanchalik ustun bo'lmasin o'z jigarlariga qarshi bormaydi, shu sababli bu kurash sen va Sunxi uchun oson bo'lmaydi. Bobong merosini nabiralariga bo'lgan. Bu tortishuv sen.. Ayniqsa Sunxi uchun yomon. U aktsiyalarning eng ko'p qismini oladi. Yana hali yosh va g'o'r bu oqimda u suza olmaydi.
— havotirlanmang hammasi joyida bo'ladi.
— men va'damda turib Soyu va tug'ilajak farzandingni g'amxo'rlik qilyabman Sen ham vadangda turishing kerak.
— sizni tushunaman. Qizingiz uchun havotirdasiz biroq u meni ham singlim. So'z beraman Sunxi bu kurashda ishtirok etmaydi. Uni har tomonlama himoya qilaman.

Ofisda yengil jazz musiqasi past ovozda eshitilib turardi. Stol ustida qog‘ozlar tarqalgan, oynadan esa shahar chiroqlari ko‘rinardi. Jimin divanda cho‘zilib o‘tirgan, yonida esa uning yaqin do'sti Minho bilan qahva ichib turardi.
— Bugun g‘alati ko‘rinyapsan. Nimani o‘ylab qolding? — Jimin biroz jim qoldi, keyin chuqur nafas olib.
— Haruni unutishga qaror qildim.
— Unutishga?.. Shu qadar osonmi? —Jimin jilmayib, boshini chayqatdi.
— Oson emas. Lekin men hayotimni o‘tmishga bog‘lab qo‘yib yasholmayman. Endi Kessy bilan yangi hayot boshlamoqchiman.
— Kessy?.. Demak, uni sevib qoldingmi?
— Albatta yo'q. Men sevgisiz ham baxtli bo'lmoqchiman. Hayot sevgidan iborat emas unda ishonch, mehr muhabbat kabi tuyg'ular bor.
— qachon ketmoqchisiz. — Jimin oynadan tashqariga qaradi, so‘ng sokin, lekin qat’iy ohangda gapirdi
— Akam qamoqdan chiqqach, hammasi tugaydi. Men Kessyni olib, Koreyadan ketaman. Biz boshqa joyda, boshqacha hayot boshlaymiz. Baxtli bo‘lamiz... hech kim bizga halaqit bermaydi.
Minho qahvasidan bir ho‘plab, unga sinovchan qarab qo‘ydi.
— Jimin, baxtni qayerda emas, kim bilan ekaning belgilaydi. Agar Kessy sening tanloving bo‘lsa — ortga qaramay yur. — Jimin labida mayin tabassum bilan boshini qimirlatdi.
— Shunday qilaman. Endi men uchun faqat u bor.
Ofisda jimlik cho‘kdi. Tashqarida shahar hayoti davom etardi, ammo Jimin uchun go‘yo hammasi bitta qarorga — Kessy bilan yangi hayot boshlash istagiga borib taqalardi.

Deraza tashqarisidan yomg‘ir tomchilari ohista oynaga urilib turardi. Xona ichida esa sokinlik. Stol ustida turli xil dorilar qutisi yoyilib yotar, Kessy esa kursida o‘tirib, ularni jim kuzatardi. Qon bosimi dori, og‘riq qoldiruvchi, uxlatadigan… bir-biridan farq qilmaydigan rangli kapsulalar. Ehtimol ular endi axlat qutisidan joy olar. Uning ko‘zlarida charchoq, labida esa biror so‘z chiqmasdi.
Shu payt eshik ohista ochildi. Haru kirib keldi. Uning ko‘zlarida odatdagi sho‘xlik yo‘q edi, yuzida g‘alati bir jiddiylik bor edi.
Kessy boshini ko‘tarmasdan
— Nega kelding? — Haru biroz sukutdan so‘ng, bir nafasda gapirdi.
— Kechir meni.
Kessy hayratdan unga qarab qoldi.
— Kechir? Nima uchun?..
Haru jilmayishga harakat qildi, ammo ko‘zlarida qayg‘u jilvalanib turardi.
— Chunki men hammasini tushunib yetdim. Men... baxtli bo‘lishni istayman. — Kessy biroz qotib qoldi, so‘ngra pichirlab
— Bu nima deganing?.. — Haru ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
— Baxt hech qachon to‘lovsiz bo‘lmaydi, Kessy. Uning evaziga hamisha nimanidir yo‘qotasan.
Shu so‘zlardan so‘ng u ortga burildi. Og‘ir qadamlar bilan eshikka bordi. Kessy esa uni to‘xtatmoqchi bo‘ldi.
— Haru! To‘xta! Bu nimani anglatadi?
Ammo Haru eshikni yopib chiqib ketdi. Xona yana sokinlikka cho‘mdi. Kessy dorilar qutisiga qarab, pichirladi.
— Bu bilan nima demoqchi bo'ldi...

Qamoqxona – maxsus uchrashuv xonasi.
Sokin, sovuq devorlar orasida Jimin akasi Junho oldiga o‘tiradi. Jimin yuzida ishonchli tabassum bor, ammo ko‘zlarida xavotir aralash charchoq seziladi.
— Aka, men barchasini hal qilaman. Sizni qamoqdan chiqarish yo‘li bor. Ishoning Menga. Buni kimdir uyushtirib sizni tuzoqqa tushurgan Kim bo'lmasin men uni topaman. Endi hammasi yaxshi bo‘ladi. - Junho jim. U qog‘oz kabi oq yuzini pastga qaratib, chuqur o‘yga cho‘mgan. Qo‘llari stol ustida qattiq qisilgan.
— Nega jimsiz? Menga ishonsangiz bo‘ldi. Men sizdan hech qachon yuz o‘girmayman. Bu yerdan chiqqaningizda avvalgidek Baxtli oila bo'lamiz. — Junho og‘ir nafas olib, boshini sekin ko‘taradi. Uning nigohlari og‘riq va pushaymon bilan to‘la.
— Jimin… men sendan kechirim so'ramoqchi man. Meni kechir - Jimin hayron bo‘lib, yuziga qaraydi.
— Kechirim? Nega? Nima uchun aka? — Junho lablarini qaltiratib, vazminlik bilan davom etadi:
— Chunki… men sening baxtingni tortib oldim. Afsuski haqiqatni kech bildim. - Jiminning yuragi qattiq urib ketadi.
— Nima deganingiz Bu? - Junho ko‘zlarini qisib, xo'rsinadi.
— Jimin, sen bilan Haru… siz bir-biringizni sevgansiz to'g'rimi. Men esa… orangizga qo‘shildim. Sizlarning yo‘lingizga kirdim. Sizlarni baxtsiz qildim. Aniqrog'i senga o'zim bilmay azob berdim. Ukajon. - Jiminning ko‘zlari keng ochiladi, lablari titradi.
— Aka… bu rost emas! Men… - Junho uni gapini tugatishga qo‘ymaydi, qattiq ohangda.
— Men Haru bilan ajrashaman. Sizning sevgilingizga qarshi emasman. Agar sen va Haru birga bo‘lsangiz, men qarshi chiqmay man. Sen baxtli bo'lsang men bundan faqat xursand. Qamoqqa kelsak endi menga buning ahamaniyati yo'q. Chunki bu hayotda hech narsa men uchun sendan ustun emas.
Jimin hushini yig‘ishga harakat qiladi, tushuntirmoqchi bo‘ladi.
— Aka, meni eshiting, bu shunchaki… - Ammo Junho birdan oyoqqa turadi, nazoratchiga ishora qiladi.
— Uchrashuv tugadi. - Jimin o‘rnidan turib, qo‘llarini uzatadi.
— Aka, to‘xtang! Meni eshiting! Iltimos Akajon ketmang.

Mehmonxona Zalida.

Kechqurun. Yorug‘lik xira. Kessy divanda o‘tirib, telefoniga tikilgancha qandaydir xabarni o‘qiydi. Ko‘zlari charchoqdan qizarib, barmoqlari asta titrab turadi.
Shu payt eshik qattiq ochilib, Jimin g‘azab bilan ichkariga kiradi. U yuzidan achchiq va dard aralash g‘azab oqib turardi.
— Nima qilyapsan yana?! - U Kessyning qo‘lidagi telefonni qattiq tortib olib, devorga uloqtiradi. Telefon chil-chil bo‘lib sinadi. Kessy hayrat va qo‘rquv bilan.
— Jimin… nima bo‘ldi? Nega bunday qilyapsan? - Jimin qattiq nafas olib, Kessyga tikildi.
— Akam! U menga hammasini aytdi! Haru bilan bo‘lganimni u qayerdan bildi? Kim aytdi, ha? Sen!- Kessy boshini chayqadi
— Yo‘q! Men emasman! Men bunday qilmaganman! - Jiminning ovozi o‘tkirlashadi, nigohi qonli g‘azab bilan to‘ldi.
— Yolg‘onchi! Buni sendan boshqa kim aytishi mumkin. Shu yo'l bilan. Qasd olyabsanmi. Sen axir kimningdir baxtini ko'rolmaysan-ku. - Kessy ko‘zlari yoshga to‘ldi oxiri baqirdi.
— HA MEN SHUNDAYMAN. AMMO HECH QACHON QILGAN ISHIMDAN TONMAGANMAN. SENGA MEN AKANGGA HECH NARSA AYTMADIM DEDIM. JIN URSIN SENI O'SHA HARUYINGNI HAM. IKKINGIZ BILAN HAM ISHI YO..... - Ammo Jimin uning gapini tugatishga imkon bermaydi. G‘azabidan qattiq silkitib yuboradi, so‘ng yuziga kuchli zarba tushiradi. Kessy yiqilmaslik uchun devorga suyanadi, ammo Jimin yana qo‘llarini ko'taradi. Uning qahridan qattiq musht va tepishlar yog‘iladi.
— Kessy dod solmaydi, faqat qornini qo‘llari bilan to‘sib himoya qilmoqchi bo‘ladi. Har bir zarbada u shunchaki o‘zini bukib, tug‘ilmagan bolasini himoya qilardi.

— Iltimos… to‘xta… men…homi...
Ammo Jimin quloq solmaydi. Uning so'zlari yakuniga yetishiga imkon bermadi. Uning ko‘zlari g‘azabdan ko‘r bo‘lgan, zarbalar ketma-ket tushadi: Yelkasiga, orqasiga, yoniga, hatto uning qo‘llarini qornidan tortib olib, yana zarba berishga urinar, biroq Kessy g'ujunak bo'lib olib farzandlarini himoya qilishga intiladi. Yuzidan qon aralash yosh oqmoqda. Jimin g'azabi bosilmaguncha uni kaltakladi.

Bir zumda xonadagi jimjitlikni faqat Kessyning xirillagan nafasi va Jiminning og‘ir qadam tovushlari bosadi.
Shu payt shiftning bir burchagida mayda chiroq yaltiraydi. Kamera asta yonib turadi. Bu holat boshidan oxirigacha muxrlanmoqda. Jimin bundan bexabar, g‘azabini chiqarib bo‘lib, xonani tark etadi.
Kessy esa pol ustida qornini quchoqlab, titrab qoladi.

26- qism tugadi.

Autor: #Kessy

25-qism

Ertalab tong nuri Seul osmonidan asta xonaga kirib, keng derazalardan ichkariga oqib tushardi. Taehyung sekin ko‘zlarini ochdi. Yotoq xonaga kirib hech kim yo‘qligini darrov sezdi. Yotoqxonadan chiqib, zalga qaradi. O‘sha katta oynaning oldida ham Kessy yo‘q edi. Oshxonaga o‘tdi — jimlik. Har bir xona bo‘m-bo‘sh.
Taehyung yuragi hapqirib, xonalarni birma-bir kezdi. Kessyning sharpasi ham qolmagan edi. Nihoyat, u o‘rtadagi stol yoniga kelib, stulga cho‘kdi. Qo‘llarini yuziga bosdi, sochlari orasidan nafas olishi og‘irlashdi.
“Demak, u ketgan. Men yana kech qoldim. Har safar singari. Uni ushlab qolishga kuchim yetmadi. Aniqrog'i kuchim emas meni ushlab qolish uchun hech qanday haqqim yo'q endi. Men bu yurtga nega qaytdim o‘zi? Koreya hech qachon men uchun uy bo‘lmagan. Uyni men o‘zim qurmoqchi edim... Kessy bilan. Lekin bu ham orzu bo‘lib qoldi. ”
U sekin boshini ko‘tardi. Deraza ortida tong yorishib, shahar uyg‘onayotgan edi. Taehyung esa faqat bo‘shliqni ko‘rar, shu shahar ham unga begonadek tuyulardi.
“Bu yerda men uchun ota onamdan bo'lak hech narsa qolmadi. Singlimni yo‘qotdim, uni asray olmadim. Kessyni topdim, ammo uni ham saqlab qola olmadim. Men kelganimdan afsusdaman. Balki hech qachon qaytmasligim kerak edi. Endi esa… qaytib ketishim kerak. Chunki mening uyim — bu joy emas. U allaqachon vayron bo‘lgan. U mening orzularimda qolgan. Mening orzularim bu faqatgina Sen eding, mening uyim Sen eding, mening kelajagim Sen eding, xo'sh hozirchi menda nima qoldi ”
Taehyung chuqur nafas olib, qo‘llarini tizzasiga qo‘ydi.

Ertasi tong. Yanglarning katta zalida uzun stolga nonushta tortilgan. Hamma joyida. Janob Yang gazetaga ko‘z yugurtirib, jiddiy ko‘rinishda o‘tirgan. Sujin esa Soyuning oldiga eng mazali taomlarni surib qo‘yayotgan, unga choy quyar, mevalardan tanlab berardi.
— Soyu, qizim, bu asalni totib ko‘r, sening sog‘lig‘ing uchun foydali. Voy, choying sovib qolibdi-ku, yana quyib beraymi? — dedi Sujin mehribonlik bilan. Soyu xijolat bo‘lib jilmaydi.
— Rahmat, oyi, o‘zim qilaman...
Buni ko‘rib turgan Sunxi qoshiqni tushirib yubordi.
— Aka… ko‘rayapsizmi? Bu ayol Mening oyimmi, yo yo‘qmi? Menimcha, kimdir uni almashtirib qo'ygan. — Sunxo sekin pichirladi.
— Balki tun yarmida oyingni kosmosga olib ketib, o‘rniga mehribon qiyofadoshini qo'yishgandir. — Sunxi ko‘zini kattaroq ochib, boshini qimirlatdi.
— Men ham shunday o‘yladim! Axir oyim meni hayotim davomida bir marta ham “qizim asaldan yeb kor ” deb erkalab chaqirmagan. Hozir esa Soyuga asal berayapti. Bu… bu mutlaqo mantiqsiz! — Soyu esa beixtiyor kulib yubordi.
— Sizlar ikkalangiz nimani pichirlashyapsiz?
— Hech narsa! — deya ikkovi baravar javob berishdi, ammo shubhali ohangda. Janob Yang gazetani stolga qo‘yib, ovozini balandroq qildi
— Xo‘sh, Sunxo, Sunxi. Kechagi qilmishlaringiz uchun meni uyaltirdingiz. Ammo sizlarga yana bir imkon beraman. Lekin shartlarim bor.
Ikkovlon birdaniga yuzlari yorishib:
— Qanaqa shartlar, dada? — Janob Yang barmog‘ini ko‘tarib sanay boshladi.
— Birinchidan, klubga bir oy qadam bosmaysan Sunxo, Sunxi Sen u yerni hayolingga ham keltirma. Ikkinchidan, kredit kartangiz vaqtincha bloklanadi Albatta Soyunikidan tashqari har holda u sizlar tufayli qiynalmasligi kerak. Uchinchidan, Sujinning gaplariga qarshi chiqmaymiz. — Sunxo va Sunxi bir-biriga qarashib, ichlaridan “voydod!” deyishdi. Sunxi asta shivirladi.
— Aka, bu hammasi tushunarsiz. Dadam ham, oyim ham Soyuni himoya qilmoqda. Ehtimol, Soyu aslida sehrgar bo‘lsa-chi? — Sunxo ko'zini katta qilib kesatiq ohangida gapirdi.
— Balki u bizni sehrlab qo‘ygandir. Menimcha, keyingi safar nonushtaga supurgida uchib keladi. Sunxi hozir shuni o'ylash kerakmi kartangdan ayrilsang keyin nima qilasan. Oyingga hech qachon bosh egmayman.
Shu gaplarni eshitib qo‘ygan Sujin bir zum ularga jiddiy qarab qo‘ydi.
— Siz ikkalangizning pichirlashlaringizni eshitib turibman. Bemani gaplarni bas qiling. Qanaqa qiyofadosh.!! - Sunxi cho‘chib ketib, tezda Soyuning likopchasidan meva olib og‘ziga tiqdi.
— Men hech qachon onamdan shubhalanmaganman!
Soyu yana kulib yubordi, Sujin esa unga mehribonlik bilan qo‘shib dedi.
— Soyu ularga ahamiyat berma o'zing va kichkintoy uchun ovqatlan. — Sunxo va Sunxi esa ichlaridan o‘z xulosasini qilishdi.
— Aka, bu aniq. Mening oyim emas. Qarshimizda — qiyofadoshi turibdi.

Tong. Parklarning uyida nonushta dasturxoni ustida issiq ovqatlar turgan bo‘lsa-da, havoda sovuq sukut hukm surardi. Jimin stol boshida qotib qolgan, choyini bir-ikki ho‘plab qo‘yardi. Qarshisida esa Haru o‘tirar, ko‘zlari xuddi kechagi mastlikdan keyin hamon xira, ammo baribir Jiminni kuzatib turardi.
Kessy esa uydan qaytmagan. Buni Jimin butunlay e’tiborsiz qoldirardi, go‘yo uyida kim yashayaptimi, kim yo‘qmi — unga baribir edi. Bir muddat sukut cho‘zildi. Keyin Haru asta gap boshladi:
— Junho… unga nima bo‘ladi, deb o‘ylaysan? — Jimin yuzini ko‘tarmadi, nonushtaga qarab gapirdi:
— Hozir hammasi chalkash. Politsiya ishi qo‘limdan tashqarida. Men faqat akamning oqlanishini istayman.
— Ammo u bu ishni qilganini tan oldi.
— akam hech qachon noqonuniy ishlarga aralashmas edi. Unga hiyla qilishgan. U kim bo'lsa ham akam uni yashiryabdi.
— aha..— Jimin unga tik qaradi, ovozini pastroq qilib, ammo keskin so‘zladi.
— Kecha… klubga nima uchun bordingiz?— Jimin oxiri ko‘zini ko‘tardi, sovuq qarash bilan javob berdi.
— Kessy xohladi. Shu sabab bordim.
—u xohlagani uchun ham ivhdingmi — Haru hech narsa demadi — agar men bormaganimda ahvoling nima bo'lishini o'yladingmi.
— kechir ortiq seni havotirga solmayman.
— meni havotirga solish... — Jimin qoshini ko'tardi — Sen o'zingni Kim deb o'ylayabsan meni havotirga soladigan. Men uchun Sen faqat akamni xotinisan hozir akam bu yerda emasligi uchungina senga javobgarman xolos. O'rtamizda bundan ortig'i yo'q. — Jimin jaxl bila salfetkani otib yubordi. Haru labini qimtib, qo‘lidagi choy piyolasini qo‘ydi. So‘ng bir oz sukutdan keyin, butun jur’atini yig‘ib gapirdi.
— Jimin… agar imkon bo‘lsa, hammasini qaytadan boshlay olarmidik? Sen bilan men. Axir hamon meni sevasanku — Jimin birdan kulib yubordi. Ammo bu kulgi zaharli, achchiq edi. U o‘rnidan turib, kreslosini shovqin bilan orqaga surdi. Eshik sari yurarkan, ortiga qarab ham qo‘ymadi.
— Endimi? Haru… shuncha ishdan keyinmi. Tan olaman senga hali ham hislarim bor Lekin endi kech. Juda kech. Men uchun dunyoda yagona qadrli inson faqatgina akam. Sen esa uning ayolisini. Butun dunyodan, sendan voz kechishim mumkin biroq undan emas
Eshik yopildi. Ovoz xonada jaranglab, yana chuqur sukut qoldi. Haru joyida qotib qoldi. Ko‘zlari qizarib, lablari titradi. Ichidan alam bilan o‘ziga gapirdi.
— Juda kechmi, Jimin? Men hali hammasini o‘z iziga qaytaraman. Nima bo‘lishidan qat’iy nazar… sening yoningga qaytaman.
Uning ko‘zida yonayotgan qat’iyat shu zahoti dard bilan qorishib ketdi. Ammo baribir qarorini o‘zgartirmasdi.

Shifoxona palatasiga kirar ekan, Kessy ichida nimadir siqilgandek bo‘ldi. Oppoq devorlar, choyshablar va atrofni qamrab olgan dori hidi uning kayfiyatini yanada og‘irlashtirardi.
Palatada Ryujin deraza yonida o‘tirardi. U oynadan tashqaridagi osmonni kuzatar, ko‘zlarida esa bir paytning o‘zida ham yorug‘lik, ham mung porlardi. Kessyni ko‘rib, birdan kulimsirab qo‘ydi:
— Voy, o‘zing keldingmi? Rostdan ham meni ko'rgani? — Kessy unga yaqinlashdi, jilmayishga urindi, ammo yuzida faqat charchoq aks etardi.
— Ha… o'zing chaqirdingku. — Ryujin yengil kuldi, keyin qo‘lini tebratdi.
— rostini aytsam kelishingga ishonmagan edim
Palatada havo og‘ir edi. Kessy stulga cho‘kib o‘tirgancha jim edi. Ryujin esa, derazadan tashqariga qarab, uzoq sukutdan so‘ng gap boshladi.
— Bilasanmi, men sening ko‘zlaringda o‘zimni ko‘raman. Shuning uchun sen bilan gaplashishga qaror qildim. Meni tushuna oladigan insonsan. —Kessy unga qarab, hech narsa demadi. Ryujin chuqur nafas olib davom etdi.
— Men kasal ekanimni eng boshidan oilam bilardim. O‘shanda hamma narsa birdan o‘zgargandek bo‘ldi. Oilam… (kulimsiradi) ular doimiy ravishda menga sovuq qarashardi. “Muammo bo‘lib tug‘ilding”, degandek. Har bir harakatim, har bir xatoyim ularga bahona bo‘lardi. Lekin kasal bo‘lganimni bilishgach, birdan mehribon bo‘lib qolishdi. Soxta mehr… soxta tabassumlar… hatto soxta qo‘llab-quvvatlash.— Kessyning ko‘zlari keng ochildi.
— Sen bunga qanday chidading? — Ryujin yelkasini qisdi, jilmayishga urindi.
— Dastlab nafratlandim. Har bir so‘zlari, har bir qo‘llarining teginishi menga alam qilardi. “Avval qayerda edingiz?” deb o‘ylardim. Ammo o‘lim yaqinlashganini his qilganim sari, hatto soxta bo‘lsa ham, o‘sha mehrni qabul qila boshladim. Chunki odam oxirida yolg‘iz qolishni istamaydi. Hamma gap — yolg‘iz qolmaslikda. — Kessy asta so‘radi.
— Yigitning-chi? —Ryujin ko‘zlarini yumdi, yuzida achchiq tabassum paydo bo‘ldi.
— U xiyonat qildi. Unga g‘azablanishga ham, qasos olishga ham kuchim yo‘q edi. Axir men ketayotgan bo‘lsam, xiyonat ham, sadoqat ham nimaga arziydi? Xiyonat qilgani uchun ham ko'z yumdim. Bar bir uchrashishni davom etdim. Menga endi uning xiyonati yoki sadoqati ahamiyatsiz. Chunki oxirida kimdir yoningda turishi, hatto soxta bo‘lsa ham, seni unutmagandek ko‘rsatishi — bu o‘lim qo‘rquvidan afzalroq bo‘ladi. Garchi soxta bo'lsa ham. — Kessy qattiqroq nafas oldi. U birinchi marta kimningdir bu qadar halol, shu qadar alamli gaplarini eshitardi.. Ryujin davom etdi — Sen meni tushunyapsanmi? Soxta bo‘lsin, haqiqiy bo‘lsin, farqi yo‘q. O‘lim bilan yuzma-yuz kelganda, “rost” va “yolg‘on” degan tushunchalarning qadri yo‘qoladi. Faqat yashash ishtiyoqi qoladi. — Kessy boshini egdi, ovozi past eshitildi.
— Menimcha, menda bu ishtiyoq yo‘q. — Ryujin uning qo‘liga qo‘lini qo‘ydi, nigohi qat’iy edi.
— Sen adashyapsan. Senda ham yashash ishtiyoqi bor. Faqat uni ko‘rishni istamayapsan. Men sening o‘zingga qarshi qanchalik kurashayotganingni ko‘rib turibman. Bilasanmi, yashash uchun ba’zan juda katta qurbonlik qilish kerak bo‘ladi. Biroq o‘lim hech qachon yengish emas, u shunchaki taslim bo‘lish. Kessyning bo‘g‘ziga nimadir tiqildi. U gapira olmadi. Ryujin esa jilmayib qo‘shib qo‘ydi.
— Agar men sening o‘rningda bo‘lganimda, kurashgan bo‘lardim. Oxirgi nafasimgacha. Chunki yashash, hatto og‘riq bilan bo‘lsa ham, soxta mehr bilan bo‘lsa ham — baribir yashashdir. Va u o‘limdan har doim kuchliroqdir. Menga bu hayotda yashash yoqgani uchun ham kurashib shu yergacha keldim afsus bir necha kunlik umrim qoldi hattoki o'rnimdan ham turolmayapman. Ammo senda bunday emas. Seni hali imkoning bor

Ryujin gaplarini tugatib, Kessyning yuziga qaradi. Ammo Kessy birdan mayin kulib yubordi. Kulgi charchagan, og‘riqli edi.
— “Imkon” deysanmi… (chuqur nafas oldi) men uchun imkon allaqachon tugagan. — Ryujin qoshlarini chimirdi.
— Nega shunday deyssn – Kessy unga to‘g‘ridan-to‘g‘ri qaradi, ko‘zlari g‘amgin bo‘lsa-da, jilmayishga urindi.
— Chunki men yolg‘iz emasman. Men ichimda ikki hayotni olib yuribman. Egizaklarimni… — Ryujinning yuzi birdan o‘zgardi. Avvaliga ko‘zlari kattalashdi, keyin nigohi titradi, lablari qaltiradi. U gapira olmay qoldi. Nihoyat ovozi past chiqdi.
— Sen… homiladormisan?.. Egizaklarga?..
Kessy bosh irg‘adi.
— Ha. Shuning uchun “imkon” degan gapni eshitishim kulguli tuyuladi. Men uchun imkon degani endi men emasman. Ular. Men o‘zim uchun emas, ular uchun yashashim kerak, lekin… bilmayman bunga kuchim yetarmikan. — Ryujin ko‘zlarini pirpiratib, ichida nimadir qaynab chiqdi.
— Sen o‘zing sezmayapsanmi? Bu — eng katta imkon. Men hamma narsani yo‘qotib boryapman, menda faqat soxta mehr qoldi. Lekin sendagi imkon — ikki hayot. Ikki sababi bor yashashga! — Kessy boshini sarak-sarak qildi.
— Men ularga qanday ona bo‘laman? Men o‘zim sinib tushayotgan bargman. Qanday qilib ularni shamoldan asray olaman? Balki tug‘ilmaslaridanoq ularga azob hadya etarman.— Ryujin birdan Kessyning qo‘lini mahkam ushlab oldi, nigohi qat’iy edi:
— Eshit, Kessy! Sen o‘zingni qanday ko‘rsang ham, ular uchun sen shoxsan hayotsan. Sen ularga shamol ham, quyosh ham bo‘lasan. Ular sening noming bilan yashashadi. Hatto sen o‘zingni kuchsiz deb hisoblasing ham, ular seni kuchli ona sifatida ko'rishadi. — Kessyning ko‘zlariga yosh keldi. Kessy jim qoldi. Nigohi shifoxona derazasidan tushayotgan mayin nurlarda qotib qolgandek edi.
— Bilasanmi, Ryujin… bu egizaklarni dunyoga keltirish men uchun tanlov… Yoki ular tug‘iladi va men yo‘q bo‘laman… yoki men qolaman, ular esa… hech qachon nafas olmaydi. — Bu so‘zlardan keyin yo‘lakda muzdek jimlik cho‘kdi.
Ryujin nafasini yutib, Kessyga tikildi. Ko‘zlari titradi, so‘z topolmay qoldi. U har doim uni yashashga undash uchun kelardi, ammo bunday og‘ir haqiqatni qanday yengillashtirish mumkin edi?
— Demak… — dedi Ryujin sekin, ovozi ichkaridan chiqayotgandek — bu endi nafaqat sening hayoting, balki ularning taqdiri ham. — Kessyning lablari qaltiradi.
— Ha. Shuning uchun men tobora aqldan ozayapman. Vaqtim oz, Ryujin. Har kuni ichimdagi bu ikki yurakning urarkan men o'lim sari qadam tashlayman. Ulardan voz kechsam yana bir bor qotilga aylanishdan qo'rqaman. Men qanday tanlov qilaman?.. — Ryujin chuqur nafas oldi, boshini qattiq egdi. U ham o‘zining oxirini kutayotgan, ammo qarshilik ko‘rsatib yashab kelayotgan edi. Ammo bu vaziyat… bu boshqacha edi.
— Men senga “yashash uchun kurash” deya maslahat berardim, — dedi u sekin. — Chunki men o‘zim hech qachon ona bo‘la olmayman. Lekin sen… sening tanloving oddiy emas. Agar ularning o‘rnida bo‘lganimda, men istagan bo‘lardimki, onam hayotini biz uchun bersin. Chunki hayot — bu sovg‘a. Ehtimol sizlarda imkon bordir Sen ham ular ham omon qolish imkoni. Endi ular va o'zing uchun harakat qil. — Kessy ko‘z yoshlarini yashirmadi.
— Sen aytganday bo'lsa ham men ularga onalik qilolmayman. Men yashashni tanlamayabman shunchaki men kabi baxtsiz bo'lishlarini istamayman.
Ryujinning ovozi titradi, lekin qat’iy edi.
— Sen ularga hayot berasan. Agar bu sening oxirgi qurbonliging bo‘lsa ham, bu dunyodagi eng buyuk qurbonlikdir. — Kessy qo‘lini yuziga qo‘ydi, ichida qarama-qarshilik alangasi kuchaydi.
— Demak, sen… meni o‘limni tanlashga undayapsanmi? — dedi u iztirob bilan. Ryujin boshini chayqadi, ko‘zlaridan yosh oqdi.
— Yo‘q. Men seni tanlov qilishga undayapman. Bu sening yo‘ling, Kessy. Qaysi qarorni qabul qilsang ham, men seni tushunaman. Lekin bir narsani esda tut: agar sen ularni dunyoga keltirsang, sen hech qachon yo‘q bo‘lmaysan. Ular sening davomching bo'lishadi. Ammo ulardan voz kechsang keyinchalik ham ona bo'la olasan.

Xona ichida jimjitlik hukm surardi. Sunxo deraza yonida chuqur o‘yga tolgancha sigaretini o‘chirib tashladi. Uning nigohi Soyuga qadaldi — qiz divanda qo‘llarini qorniga qo‘yib o‘tirardi.
— Soyu… — Sunxonning ovozi og‘ir chiqdi. — Senga bir gapni aytishim kerak. Soyu jilmaygandek bo‘ldi.
— Nima gap?
— Men sezaman… sen qornidagi bolaga befarqsan. Uni xohlamayapsan. — Soyuning yuzi birdan o‘zgardi.
— Nima deyapsan o‘zi? Nega bunday gapirasan?
— Haqiqatni aytyapman, — dedi Sunxo qat’iyat bilan. — Sen homilador bo‘lganingdan beri biror marta bolani samimiyat bilan eslab, unga mehr ko‘rsatganingni ko‘rmadim. Qachon gap ketsa, yuzingda bir xil sovuq ifoda bo‘ladi. Hatto bola uchun aytilgan vitaminlarni ichmay axlatga tashlaysan. — Soyu boshini chayqadi, ammo ko‘zlari bezovta tebranardi.
— Bu yolg‘on! Men… men hamma onalar kabi uni yaxshi ko‘raman.
Sunxo keskin qadam tashladi. — Rostini ayt, Soyu. Men yolg‘onlarni sezaman. Yaxshi ko'rganing uchun ham har safar tibbiy ko'rikka men majburlaganim uchun borasanmi. Hatto uning jinsiga ham qiziqmading. — Soyu oxiri chidolmadi. O‘tirgan joyida birdan bo‘shashib, ovozi titradi.
— Ha… to‘g‘ri. Men bu bolani yaxshi ko‘rolmayapman. Chunki u mening hayotimni o‘zgartirdi. Hammasi Sojun sabab… agar u bo‘lmaganda, men bunday taqdirga mahkum bo‘lmasdim. Sojunning bolasini vujudimda ko'tarishni istamayman. - Sunxonning ko‘zlari alangalanib ketdi.
— Yetar! Bu bolaning otasi menman! Sen Sojunni bu yerda tilga olishga haqliman deb o‘ylayapsanmi? — Soyu achchiq kulib yubordi.
— Sen xohlaganing uchun bu bolani dunyoga keltiryapman, Sunxo. Men uchun u — faqat majburiyat. Kelajakda unga qanday munosabatda bo‘lishimni bilmayman. Ehtimol, umuman mehr bera olmayman.
— Soyu! — Sunxo qattiq baqirdi. — Agar sen mehr bera olmasang, men ikki baravar beraman. U mening farzandim, mening qonim! Hech qachon Sojun haqida qaytib gapirma!
— Sen qanchalik qichqirmagin, — dedi Soyu sovuq ohangda, — lekin ichimdagi hislarni o‘zgartira olmaysan.
Xona ichida og‘ir jimlik cho‘kdi. Sunxoning nafas olishi qattiqlashgan, Soyu boshini egib turardi. Bir lahzadan so‘ng Sunxo jahl bilan kalitlarini olib, eshikni qarsillatib yopib chiqib ketdi. Soyu esa divanda qotib qoldi. Ko‘zlarida yosh uyg‘ondi, lekin u yig‘lamadi.

Eshik qarsillab yopildi. Quloqlarida shu ovoz uzoq vaqt jaranglab turdi. Soyu asta qo‘llarini qorniga qo‘ydi. Qorni ostida tirik jonzot borligi unga tobora og‘ir yukdek tuyulardi.
— Nega bunday bo‘ldi? — dedi ichida. Men bu bolani xohlaganim uchun emas, majbur bo‘lganim uchun ko‘tarib yuribman. Har kuni o‘zimni yolg‘onlarga ishontiraman: “Men yaxshi ona bo‘laman, men uni sevaman” deb… ammo yuragim jim turmaydi.
Ko‘zlari namlandi.
— Men sening aybingni ko‘rmayapman, kichkintoy, lekin sening borliging meni Sojun bilan bog‘lab qo‘yadi. Har safar sening harakatlaringni sezsam, uning xoin nigohini eslayman. Hayotimni sindirgan odamni. Meni qanday zo'rlagani oxirida sharmandalarcha tashlab ketganini.
Soyu chuqur nafas oldi, lablari titradi.
— Sunxo sen uchun kurashmoqda. U seni o‘zini farzandi deb qabul qildi. Men esa… men esa faqat uning istagi uchun seni dunyoga keltiryapman. Lekin o‘zimdan so‘rasam, sening kelishingdan qo‘rqaman. Chunki men seni qanday sevishni bilmayman.
Ko‘zidan birinchi tomchi yosh sirg‘alib tushdi. Soyu qattiqroq qornini quchdi.
— Balki sen tug‘ilgach, hammasi o‘zgarar. Balki men seni qo‘limda ushlaganimda, yuragim eriydi. Balki…
Ammo ichki ovoz yana qattiqroq jarangladi.
— Balki hech qachon sevib qololmasman. Balki sen men uchun faqat o‘tmishning jarohatiga aylanarsan.
Soyu boshini devorga suyadi, titrab gap qildi.
— Agar bir kun kelib men seni yaxshi ko‘rolmasam… meni kechirgin, bolam.

Kessy kasalxona yo‘lagidan chiqib, tashqaridagi sovuq havo bilan yuzlashdi. Yuragi bo‘g‘ilib, qadamlari sustlashgan edi. Endigina Ryujin bilan bo‘lgan suhbat uning ichini titroq qilib qo‘ygandi. “Hayot va o‘lim o‘rtasida tanlov qilish… men uchun hayotimning zarracha qadri yo'q biroq hayot berish yoki olish ?” — deb o‘ylardi u.
Shu payt telefon jiringladi. Ekranda Suna ismi chaqnardi. Kessy chuqur xo‘rsindi, lekin javob berdi.
— Allo?
— Kessy! — Suna ovozi hayajon bilan jarangladi. — Yaxshi eshit, iltimos… bolalardan voz kechma! Ularni dunyoga keltir!
Kessyning yuragi o‘qdek sanchildi.
— Suna… bu qadar qattiq gapirma, men hammaning tashvishlarini eshitib charchadim.
— Men seni tushunaman, — dedi Suna qat’iyat bilan. — Balki qo‘rqayotgandirsan, balki kelajak ko‘z oldingda qorong‘udekdir. Lekin bolalarning kelishi sen uchun yangi hayot eshigini ochadi. Ular seni qaytadan hammasini boshlashga majbur qiladi.— Kessy qaltirab kuldi. “Qanday qilib? ?” — deb ichidan o‘yladi, lekin tiliga chiqarolmadi.
— Ular seni kuchli qiladi, — davom etdi Suna. — Balki hozir o‘zingni yolg‘iz his qilyapsan, lekin farzandlar bo‘lsa — hatto eng og‘ir kunlaringda ham yoningda bo‘ladigan bir sababing bor.
Kessy ko‘zlarini yumdi. Tomog‘iga tiqilgan yig‘ini zo‘rg‘a yutdi.
— Suna… sen buni chin dildan aytyapsanmi?
— Albatta, — dedi Suna ishonch bilan. — Men ishonamanki, sen ularga hayot berasan. Bilaman Taehyungga tuyg'ularingni biroq shu sababligina ulardan voz kechma, kun kelib Jimin seni qadrlab, haqiqiy mehr ko'rsatadi. Farzandlaringiz ular sizlarga haqiqiy sevgini hadya etadi. farzandlar qadri — hammasidan yuqori.
Kessy chuqur nafas oldi.
— Bu haqida hech kimga aytma, Suna… Hatto Jinga ham. Hech kim bilmasin, iltimos. Men bir qarorga kelishi kerak.
— Yaxshi, — dedi Suna sokin ohangda. — Sen aytgancha bo‘ladi. Lekin bil, qanday qaror qilsang ham, men sening yoningdaman.
Qo‘ng‘iroq tugadi. Kessy telefonini yoniga qo‘yib, xuddi nafas ololmayotgandek his qildi. Uning yuziga qattiq shamol urildi, ammo ichidagi bo‘ron undan ham keskinroq edi. Sun hech narsadan bexabar edi u shunchaki begunoh go'daklar uchun kurashardi.

Bar ichida.
Yonma-yon to'rtta stolda Jay, Minhyuk, Taehyung va Sunxo ichimlik bilan o‘tirishgan. Yorug‘lik xira, lekin ularning qah-qahasi butun zalni to‘ldirardi. Jay stakanni ko'tarib.
— Demak, Sunxojon, sen endi rasmiy otasan! Qizli bo‘lasan-a? Endi unga mening ismimdan “Jaya” deb qo‘ysan bo‘ladi. Hamma joyda oson aytiladi, maxsus ham eshitiladi . — Minhyuk (jaydan kulib.
— E hey, “Jaya” emas! “Hyu” qo‘yasan. Men sening eng yaqin do‘stingman, sening qizing meni eslatib turishi shart. Qara-ya, “Hyu” deganda allaqachon mehribon ohang bor. — Taehyung sekin ichib, keyin yuzini jiddiy qilib.
— Yo‘q, “Taehee” qo‘yasan. Chunki Taehyungdan kelib chiqqan. Mashhur , zamonaviy, hatto Amerikada ham mos tushadi. — Sunxo oyog‘ini chalishtirib, kulib.
— O‘h-ho, uchalang ham o‘zingni majburlab tiqishtiryapsanku. — Jay stolga engashib.
— Ha, endi aytchi, qaysi birimizniki? —Sunxo biroz sukut saqlab, keyin tabassum bilan.
— Rostini aytsam, men allaqachon ism tanlab qo'yganman. —uchalasi birdaniga qotib qoladi. Minhyuk ko‘zlarini kattalashtirib.
— Ha, nima?! Demak bizning butun bu harakatlarimiz… —Jay qo‘llarini osmonga ko‘tarib
— Zoya ketdi-ya?! —Taehyung jiddiy qiyofa qilib.
— Shuncha ijodiy yondashuvni e’tiborsiz qoldirdingmi, Sunxo? Qanday otasan o‘zi sen?! — uchalasi bir vaqtda fig‘on qilib stollarini qarsillatib kulib yuboradi.
— Nega bunchalik dramatik bo‘lyapsizlar? Sizlar ham qo‘ygan ismlaringizni mushuklaringizga ishlatib yuboring.
Bir mahal Taehyung stakanni sekin stolga qo‘yadi.
— Ertaga men Amerikaga ketyapman. — Sukunat cho‘kadi. Jay va Minhyukning labidagi kulgi qotadi. Sunxo esa stakanni joyiga qo'ydi ..
Jay: — Qanaqa “ertaga”? Axir sen endi kelding-ku!
Minhyuk: — Shunchalik tez qaytishing shartmidi?
Sunxo : — Ha, nima gap?
— Shunchaki… ketishim kerak. Lekin, Sunxo, sendan bir iltimosim bor.
— Qanaqa iltimos? —Taehyung
ko‘zini qisib, ichimligini yana yutib yuboradi.
— Hozir aytolmayman. Vaqti kelganda bilasan.

Sunxo mast holatda chayqalib xonasiga kiradi. Qadam tovushlari og‘ir, gap-so‘zlari chalkash.
— Men… men baribir eng zo‘r otaman… hech kim mendan yaxshi qila olmaydi… Arim, sen meni eshityapsanmi, qizim?.. —Yotoqda uxlashga harakat qilayotgan Soyu cho‘chib uyg‘onadi. U ko‘zlarini yarim ochib, mast holda to‘g‘ridan-to‘g‘ri unga kelayotgan Sunxoni ko‘rib, yuragi tez ura boshlaydi. Birdaniga xotirasi ortga qaytadi — Sojun uni mast holatda zo'rlagan o‘sha dahshatli daqiqa yodiga tushadi.Soyu qaltirab.
— Yo‘q… yaqinlashma… iltimos, yaqinlashma! — Sunxo esa hech narsani anglamay, qoqilib Soyuning yotoq tomoniga kelib, yoniga cho‘kdi. Soyu qo‘rquvdan uni itarib.
— Ket! Ketgin, Sunxo! Men hozir… men hozir sendan qo‘rqyapman… —U yig‘lab yuboradi.
Lekin Sunxo mast ongida Soyuning so‘zlariga quloq solmaydi. U sekin Soyuni yotqizib, boshini uning biroz shishib chiqqan qorniga qo‘yadi. Qo‘llari bilan uni ohista quchadi. Sunxo sekin, mehr bilan pichirlab.
— Arim… mening Arimim… onang seni yaxshi ko‘rmasa ham, men seni dunyolarcha yaxshi ko‘raman… u Meni Seni otang deb bisoblamasa ham men seni otang bo'laman. seni kutyapman… tezroq kel, qizim — U shu so‘zlar bilan asta uxlab qoladi. Soyu esa qimirlay olmay qoladi. Ko‘zlaridan yosh oqmoqda, yuragi qaltiraydi. Ammo shu payt ichida nimanidir his qiladi — mast bo‘lsa ham, Sunxo o‘z qorniga bosh qo‘yib mehribonlik bilan gapirgani uni larzaga soladi.
Pov/Soyu
Nega bunday qilyabsan. Uni yaxshi korishimga undaysan ammo u bergan og'riq
Men uchun chandiq Sunxo.
Men qanday ona bo'ldim Sunxo o'z farzandi bo'lmay turib uni shunchalik sevadi. Men bo'lsam homilani abort qildirmaganim uchun Har olgan nafasimda pushaymon bo'lmoqdaman. Sen qiz ekansan otang senga chiroyli ism tanlabdi Arim. Arim onang senga yaxshi ona bo'lmasa ham seni sevuvchi dadang bo'ladi.
Meni hammasi uchun kechir.

Yarim tun..

Jimin uyg‘onib ketdi. Quloqlarida g‘alati tovushlar eshitilar — baqiriqlar, kesik-kesik so‘zlar. Yoniga qaraydi — Kessy yo‘q.
Uning yuragi tez ura boshlaydi. Shu payt dushdan suvning doimiy shovqini, baqiriq bilan qorishgan ovozlar keladi. Jimin o‘rnidan sapchib turib, ichida “Nima bo‘lyapti bu yerda?!”
U dush eshigiga yaqinlashadi. Chiroq o‘chiq, ammo ichkaridan vahimali so‘zlar eshitilardi. Kessy titroq ovozda, qayta-qayta.
— Bas qiling… ket-… ketinglar! Men qilmadim… yetar… yetar!.. Charchadim. Meni tinch qo'ying. — Jiminning qo‘llari muzlab ketadi. U darhol chiroqni yoqib yuboradi.
Chiroq yonishi bilan ko'ringan manzara — dushning bir burchagida Kessy boshini changallagancha, sovuq suv ostida qaltirab o‘tirgan. Uning kiyimlari ho‘l, ustidan suv tomchilab oqmoqda. U faqat shu so‘zlarni takrorladi.
— Bas qiling… ketinglar… yetar…
Jimin shu manzarani hayrat va iztirob bilan kuzatib qotib qoladi. So‘ngra tezda o‘ziga kelib, dush kranini burab suvni
— Kessy… yetar, bu menman. Hech kim yo‘q. Tinchlan… iltimos, ko‘zimga qaragin… — Ammo Kessy unga e’tibor bermaydi, uning so‘zlari qulog‘iga yetmayotganday edi. Jiminning qo‘llari qaltirab, u Kessyni ko‘tarib chiqib ketadi.
U qizni quruq kiyimlarga kiydiradi, sochlarini sochiq bilan artadi. Kessy esa shunchaki shivirlashda davom etardi, ko‘zlari bo‘sh, nigohi qotgan.
— Nega bunday bo‘lyapti? Nega u azob chekmoqda? Men hech narsani tushunmayapman… — U Kessyni yotoqqa yotqizadi, yoniga kirib uni bag‘riga bosadi. Uning muzdek tanasi Jiminning yuragini seskantirdi. Jimin qulog‘iga pichirladi.
— Men sening yoningdaman, Kessy… nima bo‘lgani haqida hech narsa bilmayman, lekin seni yolg‘iz qoldirmayman. Senga achinyapman, … sen bunchalik qiynalishga loyiq qanday gunoh qilding.
Uning so‘zlari qizga yetmas edi. Kessy hamon qaltirab, shivirlardi.
— Ketishim kerak… u keldi men.. ketishim kerak…
Jimin uning so‘zlarini eshitib, ko‘ksiga mahkamroq bosadi. Ko‘zlarida ham achinish, ham tushunolmaslikning iztirobi.
— Kim seni quvmoqda, Kessy? Nega bu dunyo seni bunchalik sindirdi?..

Oshxona yorug‘, derazadan tonggi quyosh nurlari tushib turardi. Jimin odatdagidan boshqacha — mehribon ohangda Kessy oldiga taomlarni birma-bir qo‘ya boshladi: issiq choy, qovurilgan tuxum, non va mevalar. Jimin (yumshoq ohangda.
— Avval sen ye. Men keyin yeyman. — Kessy uning bu mehribonligidan hayron bo‘lib, biroz siniq tabassum qildi. U ko‘zlarini qochirdi, ammo bu tabassum ko‘nglidagi siniq oynaning yorug‘lik tushgan burchagiday edi. Bir muddat sukut bo‘ldi. Keyin Jimin jilmayib, gap boshladi.
— Kecha… dushda sen juda qo‘rqinchli eding. Men… sen uchun juda xavotirlanadi. O'zi nima bo'ldi. — Kessy qoshlarini chimirib, qo‘lidagi choy stakanini stolga qo‘ydi.Kessy xotirjam, ammo sovuqqina
— Bu haqida gaplashishni istamayman. — Jimin bir zum jim qoldi, unga zo‘rlab savol bermadi. Faqat yengil bosh irg‘adi.
— Mayli. Gapirmasang ham bo‘ladi. Faqat bilib qo‘y — men sen bilanman.

Kessy javob bermadi. Ammo ko‘zlarida bir lahza minnatdorlik uchquni chaqnab o‘tdi. Shundan keyin ular mayin suhbat qurishdi: oddiy narsalar haqida — nonushta, ish, kun tartibi. Hamma gap iliq bo‘lsa-da, ichida seziladigan sovuqlik saqlanib turardi.
Jimin ishga ketish oldidan stol yonidan turdi. Kessyga yaqinlashib, sekin yuzidan o‘pib qo‘ydi. Kessy qarshilik qilmadi, ammo hamon befarq qotib turdi. U xuddi kimningdir harakatini sukut bilan qabul qilayotgan odamga o‘xshardi.
Oshxonaning narigi burchagida esa Haru bu manzarani kuzatib turgan edi. Uning ko‘zlari ichida yashirin g‘azab uchqunlari chaqnadi.

Kessy yolg‘izgina skameykada o‘tirardi. Uning nigohi qarshidagi yashil maydonda onalar bolalari bilan o‘ynayotgan manzarada edi. Bolalarning kulgusi, yugurib kelib onalarini quchoqlashi, erkaliklari… bularning barchasi Kessyning yuragini qattiq tirnar, ko‘zlarini sovuq sukut qoplagan edi. U uzoq muddat jim qarab o‘tirdi. Nigohi har safar kichkina qo‘llarni ko‘tarib quchoqlayotgan onalarda to‘xtar, ichidan og‘riq o‘tkir tig‘dek o‘tib o‘tar edi.
Shu payt uning telefoni jiringladi. Ekranda “An Suho” nomi paydo bo‘ldi. Kessy titrab tugmachani bosdi.
— Kessy, donor topildi. Hujjatlarni tezda rasmiylashtirish kerak. Bugunoq kasalxonaga kelishing kerak. Men... — Suho keyingi aytadigan gaplari oldidan chuqur nafas oldi, ovozida afsuslanish va hamdardlik bor edi — men ginokolog bilan gaplashdim hujjatlarni rasmiylashtirishdan avval bolani abort qilasan.... Bilaman senga og'ir ammo bunga majburmiz. Operatsiyadan so'ng albatta yana farzandli bo'la olasan. Meni kechir. Ammo hoziroq kasalxonaga kel vaqt kam. — Uning so‘zlari xuddi og‘ir bolta bo‘lib, Kessyning yuragiga tushdi. Kessy bir muddat jim qoldi. Faqat shovullagan shamol barglarni silkitardi.
— Men... Boraman. - Qo‘ng‘iroq tugadi. Telefon qo‘lidan sirg‘alib ketgudek bo‘ldi. Kessy ilk bor qorniga qo‘lini qo‘ydi.Ko‘zlari yoshga to‘ldi. Pichirlab gapira boshladi:
— Meni kechiringlar… Men sizlardan yashash uchun voz kechayotganim yo‘q… Men shunchaki… bu shavqatsiz dunyoda sizlarga ona bo‘la olmayman. Jimindan ham kechirim so'rashim kerak. Ehtimol u yaxshi ota bo'lgan bo'lar edi. … Men ojizman… Har doim jismim yoki ruhimni tanlashim kerak bo'lardi biroq ayni dam chindan ham ojizman. Meni tanlaganingiz uchun afsusdaman.
Yoshlar yuzidan oqib tushar, uning bo‘g‘zini tiqib qo‘yardi. Shu payt telefoni yana jiringladi. Bu safar Sunxo edi.
— Kessy, iltimos… hozir darhol aeroportga kel. Zudlik bilan!
—Sunxo meni muhim ishim bor.
— qanday ishing bo'lishidan qat'iy nazar kel..... Taehyung... U ketyabdi.
Ekranda chaqnayotgan qo‘ng‘iroq va Sunxoning ovozi Kessyni hozirgi iztirobli holatidan yanada larzaga soldi.

Insonlar shoshilib chamadonlarini sudrayotgan, baland ovozli e’lonlar yangrab turardi. Kessy asta-sekin zal ichiga kirib, ko‘zlari bilan kimnidir qidiradi. Uzoq emas, chiqish yo‘lagida Taehyung chamadonlari yonida turardi. Nigohi charchagan, yuzida jilmayish bor edi, ammo ko‘zlari sokin emas, balki og‘irlikka to‘la edi. Kessy unga yaqinlashdi. Bir muddat hech ikkovlari ham gapirmadi. Noqulay sukut ularning orasida devorday turardi. Kessy nihoyat sekin gapirdi.
— Demak… ketayapsan.
— Ha. Bu safar butunlay. — Kessy ko‘zlarini yerga tikdi.
— Shartmi? Haqiqatan ham shartmi ketishing? — Taehyung chuqur xo‘rsindi, nigohi og‘ir edi.
— Bu eng yaxshi yo‘l. Men uchun ham, sen uchun ham…
— kechir
Sukut cho‘kdi. Odamlarning shoshqin tovushlari orqada jim eshitilardi. Bir payt Taehyung sekin yoniga qadam tashlab, past ovozda gapira boshladi
— Eslaysanmi… qachonlardir bizning shartnomamiz tugaganda, sen menga bir shartimni bajarishni aytgan eding? - Kessy unga qarab bosh irg‘adi. Lablarini tishlab, yuragi tez ura boshladi. — Taehyung qo‘lini sekin ko‘tardi va Kessyning qorniga qo‘ydi. Uning kafti ostida hali tug‘ilmagan, ammo borligi sezilayotgan hayot yotar edi. Taehyung titroq ovozda gapirdi.
— Mening yagona shartim shu… Vujudingdagi begunoh bolalarni dunyoga keltir. Hech bo‘lmasa ularga hayot ber…
— Qayerdan...
— xabarni o'qidim.. Kechir... —Taehyung ko'ziga kelgan yoshlarni artdi. — Men sen uchun xursandman. Ular sen uchun yangi hayotingni mustahkam poydevori bo'ladi Sen ajoyib ona bo'lasan. Jimin esa.... Jin ursin menga alam qilyabdi... Faqat iltimos bu begunohlardan voz kechma biz Gunohkorlar uchun ular tovon to'lashmasin.
— Ularni dunyoga keltirishimni istaysanmi— Kessy qo'llarini qattiq musht qilib turarkan, kozlarida bo'shliq bor edi.
—ha — Taehyung bazo'r gapirdi. Go'yo kimdir majburlagandek.
— Yaxshi. So'z beraman nima bo'lishidan qat'iy nazar ularni dunyoga keltiraman. Hech bo'lmaganda sen uchun. — Kessyning ko‘zlari yoshga to‘ldi. So‘zsiz yig‘lardi. Taehyung ham ko‘z yoshlarini yashira olmadi. Ikki insonning ko‘zida ham og‘riq va ayriliq, mehr va armon aralashib ketgan edi.

Taehyung ortga burilib ketarkan Kessy yugurib uning ortidan quchdi. Ikkisining ham ko'zida yosh.
— Men qo'rqdim bu safar ham menga indamay ketasan deb hatto xayrlashmay.
— Men sen kabi shavqatsiz emasman yalmog'iz... Kess..Kess men ketishim kerak.
— Tae. Kim Taehyung nima bo'lmasin hech qachon meni unutma bu dunyoda meni sevganing uchun raxmat. Borliging uchun ham. Men seni so'ngi nafasimda ham eslayman.
— o'zimni unutishim mumkin seni emas. Bu hayotda emas ammo keyingi va qolganlarida seni hech qachon qo'yib yubormayman.
Biroz vaqt shunday turgach Kessy uni qo'yib yuborib ortiga ham qaramay airaportni tark etdi. Taehyung qo'llarini mushtlagancha samalyot yo'lagi tomon ketdi.
Ammo u hech narsani bilmasdi. U shunchaki begunoh go'daklar uchun sevgisini qurbon qilgan edi ammo Kessyni emas.

25-qism tugadi.
Sizga bu fanfic yoqyabdi degan umiddaman.

Uchinchi qavatning oq eshigidan kelayotgan musiqa butun boshli binoning tinch muhitini buzmoqda. Skripkaning torlariga har musiqa asbobining tayoqchasini ishqalayotgan qiz ko’zini yana o’sha yozuvga qaratib kuyni bastalayapti. Hayollar tarqoq. O’ylar ko’p. Kecha tundagi ishlar. Qizga birinchi bor yaqinlashgan yigitning yuz tuzulishi-yu, lablariga tegingan barmoqlarni deb o’zida shirin titroqni sezgan Jeyong tanasida seskanishni his etdi. Yigitning aytgan so’zlari…U haqida biroz bo’lsa-da ma’lumot biladi Jimin. Lekin nega kechagi suhbatda Xvan oilasini tilga olmadi yigit? U bilib turib gapirmadimi yoki umuman bu ishlardan behabarmi? Tuni bilan shularni o’ylab chiqqan qiz yelkasining og’rig’iga chidab tishini tishiga bosgan holatga musiqani davom ettirdi. Hayolidagi voqealar sabab yana bir bor noto’g’ri harakatdan so’ng qo’lini skripka toriga barmog’ini tilib olgan qiz yuzini burishtirgan holda musiqa asbobini yelkasidan tushurdi.
Jeyong: la’nati!*
Zardali va jaxl aralash bosh barmog’iga qarab shivirladi u. Stulda o’tirgan holatda uning hakarlarini kuzatayotgan ustoziga ahamiyat ham bermagan qiz sumkasi turgan stol atrofiga yurib uni ochdi. Ancha vaqt nimanidir qidirgan qiz sumkasidan kichik yopishqoq bint (likoplaster) ni olib qo’liga o’rashni boshladi.
- avval yarani spirt bilan artib tashlash kerak.
Jeyong: shart emas.
Sovuq va qo’rqlik bilan chiqqan javobdan keyin yana o’sha skripkani qo’liga olishni istamagan qiz biroz chalg’ishni istab sumkasidan bu safar segaret chiqardi. Uning ahvolini va turishini, harakatlarini birma-bir kuzatayotgan ayol shunchaki biroz tanaffus lozimligini bilib Jeyongga qarshilik qilmadi. Ikki qo’lini ko’ksiga bog’lagan holda tamakini chekayotgan qiz eshikning ochilib yopilishidan so’ng ortiga o’girildi. Kostyum shimda turgan uzun bo’yli kelishgan yigit xonaga razm solish bilan birga qarshisidagi qizga boshdan oyoq tikildi. Qoshlari uyulib hayratda qolgan Jeyong hozirgina uning yoniga tashrif buyurgan Seungga o’qrayib qaradi.
Jeyong: seni bu yerda nima ishing bor?
Seung: men ham seni ko’rganimdan xursandman azizam. Hayrli kun xonim.
Gavdasini yon tomonga burib Lee xonimga tazim qilib qo’ygan yigit yana nigohini qizga qaratdi. Ayol Seungni yaxshi taniydi va u Hanlar oilasining bo’lajak kuyovi ekanligidan ham habardor. Ikkisini yolg’iz qoldirish kerakligini o’ylab biroz ishi borligi haqida gapirgan ayol zum o’tmay xonani tark etdi. Barmoqlariga qistirilgan segaretni so’nggi bor chuqur tortib uni derazadan uloqtirgan qiz sochlarini ortga taradi. Uning qarshisiga yurib kelishni boshlagan yigit ko’z oldida paydo bo’lgan bo’lajak rafiqasining tana shaklini tomosha qilish mobaynida qizning sutdek oq sonida turgan yubkasini ko’rdi. Baland poshnali oyoq kiyimda turgan Jeyong ikki qo’lini ko’ksidan uzmagan holda yigitga tik qarab turaverdi.
Seung: hali hamon tamaki chakyapsanmi? To’qqizinchi sinfda boshlagan eding adashmasam.
Oradagi masofani qisqartirib qizning yuziga yaqin kelib to’xtagan Seung uning ikki yelkasidan ushlab Jeyongni ko’zlariga emas balki tanasiga qaradi. O’zidan bo’yi anchagina past bo’lgan qizning shishib turgan ko’ksidan nigohini uzmagan yigit unga tikilishni davom ettirdi.
Jeyong: balki ko’zingni yo’nalishini o’zgartirarsan?
Yelkasida turgan qo’lni siltalagan qiz ortiga bir qadam tashladi. Lab chetida kulgan yigit uning bu gal yuziga qorachiqlarini burar ekan o’ziga nafrat bilan boqib turgan ko’zlarga duch keldi. Havoda muallaq qolgan kaftlarini pastga tushurgan Seung qoshini qoqib qo’ydi.
Seung: shundoq ham bir kun xotinim bo’lsang, nega bunchalar qarshi bo’laverasan hayronman jonginam.
Jeyong: asl mavzuga o’tsak yaxshi bo’lardi Mr. Xvan. Chunki menda sen uchun ajratiladigan ortiqcha vaqt yo’q! - ko’zlarini tepaga aylantirgan qiz ortiga burulgan holatda skripkasi turgan stol yoniga qaytib bordi. Yetib kelishi bilan ortidagi stolga biroz suyangan holatda ikki qo’lini ko’ksiga bog’ladi u, - nega kelgan eding?
Seung: seni ko’rgim keldi desam ishonasanmi?

Jeyong: bu mening mashg’ulot joyimgacha kelishingga yetarlicha sabab bo’la olmaydi deb o’ylayman.
Seung: seni aldash oson emasligini bilardim, azizam.
Jeyong: unday bo’lsa bu xatoni qilmaslikka harakat qil!
Manikuyur qilingan tirnoqlariga qarab ensa qotirgan qiz unga hali hamon qarab turgan yigitga boqib qoshini ko’tardi. Xuddiki, ana endi aniq mavzuga o’tishi kerakli haqida gapirgandek. Lab chetida kulgan yigit esa beparvolarcha qadam bosib, xona ichida yurish barobariga tilga kirdi.
Seung: to’yni tezlashtirmoqchiman. Ya’ni musobaqangni kutish uchun menda sabr yo’q. Shu oyning oxiriga to’yni qilsak nima deysan?
Bunday savol va taklifni umuman kutmagan qiz hayron ifoda bilan qaddini ko’tararkan unga ora-orada qarab qo’yayotgan Seungga qoshlarini chimirdi.
Jeyong: sen nimalar deyapsan? To’y musobaqadan so’ng bo’lishi kelishilgan edi menimcha.
Seung: shunday, biroq men buni cho’zmaslikni ma’qul ko’ryapman.
Jeyong: sabab? - endi rostakamiga asabiylashayotgan qiz qo’llarini musht holatga keltirib, unga qarab yurishni boshlagan yigitga tikildi. Shim cho’ntagiga qo’llarini solib yurayotgan Seung unga yaqin kelib to’xtadi.
Seung: aytaylik seni tezroq o’zimniki qilgim kelayotgandir?
Jeyong: to’g’rirog’i, o’zingni qondirging kelayapti.
Seung: ha, sen bilan! - ochiqchasiga savol-javob bo’layotgan bu voqealar qizni asabiylashishiga olib kelsa, bir tomondan Jeyongni yuz o’zgarishlari va jaxli chiqayotgani yigitga xush kelmoqda edi.
Jeyong: atrofingda to’la yengiltak qiz va seni qoniqtiradigan ayollar bor. Shusiz ham shu kungacha ulardan foydalangan bo’lsang, nima endi bokira qizni xohlayapsanmi?
Seung: xotinimni istayapman.
Jeyong: meni bunday atashni bas qil dedim senga!
Ovoz to’ni balandlashgan qizni sezgan yigit uni qanday qilib g’azabga berilayotganini maroq bilan tomosha qilsa, tobora qarshisidagi insonga bo’lgan nafrati ortgan Jeyong hozirning o’zida uning yuziga tupurishga ham tayyor edi. Ko’zlarini qattiq yumib ochayotgan qiz nafasini o’pkasida ushlab turish tenggi o’zini bosishga harakat qilmoqda. Qorachiqlarning to’xtovsiz harakatiga nazar tashlagan Seung labini burgan holatda ortiga o’girildi.
Seung: bunday masalani sen bilan haki qilish qiyinligini bilaman jonginam. Kechroq buvang bilan ozroq suhbatimiz bo’ladi chog’i.
Jeyong: men senga mutlaqo qarshi ekanimni aytdim Seung!
Seung: seningcha, shu vaqtgacha fikring yoki xohishing inobatga olingan deb o’ylaysanmi?
Ortiga gavdasini burmagan holda yuzini qizga o’girgan yigit ko’z osti bilan unga nigoh tashladi. Jimlikdan so’ng miyig’ida kulib qo’ygan Seung kostyumining yoqasini to’g’irlagan bo’lib xonadan chiqib ketdi. Yopilgan eshik ovozidan keyin bir necha daqiqa bir nuqtaga qarab qotib qolgan Jeyong eshitgan gaplarini takror va takror hayoliga aylantirmoqda. U ham xuddi yigit bergan savolni o’ziga o’zi berib ko’rdi. Chindan ham shu paytgacha uning xohish va fikri ahamiyatli edimi? Agar bo’lsa ham kim uchun? Dadasidan ajralganidan so’ng uning o’rni o’zi umuman Hanlar oilasida bormi? Bu savol shunchaki bir necha yillardan buyon javobsiz qolgan. Ortidagi skripkaga hissiz qarab turgan Jeyong ko’zidan oqgan yoshni e’tiborsiz qoldirib torlarga barmoqlarini yurgizdi. Skripka chetiga o’yib yozilgan so’zlar va imzo uning qalbini shu qadar titratdiki, qayta-qayta o’qilgan so’zlardan tanasini seskanishini ham sezmadi.
Jeyong: jajji qizingizni mana shunday chiyabo’rilar qo’liga tashlab kettingizmi dada? Birisi pulga mukkasidan ketgan o’ch bo’lsa, yana boshqasi hirsi sabab barcha narsadan kechishga tayyor! U xoh g’urur bo’lsin, xoh insoniylik! Aslida bunday hislatlar ularga begona!
Yuziga oqib tushayotgan yoshlar uning lab bo’yoqlariga qorishdi. Ustozi tez orada yetib kelishini bilgan Jeyong o’rnidan turib, musiqa xonasidan chiqib ketdi. Yo’lak oxirida bor bo’lgan yuvinish xonasiga kirish tenggi eshikni qulflagan qiz rakvinadagi suvni yoqib, aksiga tikildi. Oynada paydo bo’lgan chiroyli sohibjamol. Qiz juda go’zal bo’lishiga qaramay, uning hayotida o’zichalik havasli emas. Suvga yuzini chayayotgan Jeyong haligina yigitning gaplarini eslab yana qiyofasi tundlashdi.

Hirsi sabab to’yni tezlashtirishga harakat qilmoqchi bo’lgan yigit u uchun jirkanchli inson qiyofasida edi ayni dam. Ko’z oldida Seungni yuzini keltirgan Jeyong oynadagi aksiga qarab zardali pichirladi.
Jeyong: iflos!

*
Bugungi kunini faqatgina tashvish va qo’rquv bilan o’tkizgan qiz yana bir bor simkartasini almashtirdi. Bu oxirgi haftaning o’zida uchinchi bor yangilanish. Telefon ekranini yoqib, undagi internetni tekshirgan qiz universitetdan chiqish mobaynida atrofga alangladi. Uni taqib etayotgan o’sha begona shaxs aklaqachon u bn bir shaharda yashamoqda, bir havodan nafas olyapti. Balki u Jehanning shunchaki yonidadir biroq qiz bundan behabar?! Jeyong ikkinchi dars soati boshlanganidan so’ng mashg’ulotiga ketgan edi va shu bois qiz hozirda mutlaqo yolg’iz. O’zi uchun biriktirilgan mashina yoniga yetib kelar ekan ortidagi o’quv markaziga va ko’chalarga ko’zini yugirtirdi. Mashinaning orqa eshigi qo’riqchi tomonidan yopilgan bo’lib, uni harajatga keltirgan chog’ qo’lida turgan telefonning jiringlashidan bezovtalandi u. Nafas olishi to’xtab qolgan qiz xattoki telefon ekraniga qaray olmadi ham. U mana shunday ahvolga kelib qolgan edi. Qo’rquv tobora tanasini qamrab olayotgan vaqti navbatdagi bildirish uni ekranga qarashga undadi. Yo’q! Bu u emas! Janob Jeondan kelgan habar. Jehan erkakga yana raqam almashtirganini aytganidan so’ng u uchun qaytalagan habar edi bu. Kecha tongda Italiyaga uchib ketgan Janob Jeon ketishidan oldin qiziga ehtiyot bo’lishini tayinlagan edi. U Jungkookga singlisini himoya qilishi kerakligini aytgan bo’lsa-da, yigit bu so’zlarga ahamiyat ham bermasligini yaxshi bilib, qizidan hol-ahvol har doim so’raydi. Ko’ngli biroz bo’lsa ham tinchlangan Jehan dadasiga habar yozish barobariga ko’chalarni kuzatib ketaverdi. Tanish yo’llarning oxiri tugash vaqti mashinaning to’xtashi bilan qiz undan tushdi. Sumkasini yelkasiga ildirgan Jehan uy tomon yurar ekan telefoniga kelgan keyingi habar uni chalg’itdi. Ekranda paydo bo’lgan yana tanish raqamdan so’ng bir joyda qotib qolgan qizning qo’llari, balki butun tanasi titrab ketdi.
Jehan: ming lanat bo’lsin sen ablaxga! Qanday qilib yana meni topib olishing mumkin?!
Kelgan so’nggi habarlarga kirgan qiz saqlanmagan raqamning so’zlarini dona-dona qilib o’qidi.

“ Bilaman azizam, meni ichingda rosa haqorat qilyapsan. Mayli bugun senga bu uchun ruxsat beraman. “

Ortidagi mashinaga bir qarab qo’ygan qiz yana habarni qayta o’qib eshik tomonga yurdi. Asta-sekin bosilayotgan qadamlardan so’ng telefonidan ovoz kelishidan u nigohini ekranga qaratdi.

“ Biroq sen qiz biroz haddingdan oshyapsan. Jaxlimni chiqarsang nima bo’lishini hech kim bilmasa ham sen bilasan menimcha shundaymi, kichkintoy?! Habarimga javob yozmaysan bilaman, biroq bosayotgan qadamingga ehtiyot bo’lgin, chunki istalgan soniyada yo’q bo’lib qolishing mumkin.”

Uyining kirish eshigi yoniga yetib kelgan Jehan uning dastasini burab ichkariga qadam tashladi. Qayta yopish barobariga u so’nggi habarni o’qir ekan ko’zlari maksimal darajada kattalashib, kaftidagi telefonni maxkam ushladi.

“ kalta yupka senga har doim yarashgan mushukcham. Biroq bu go’zallikdan faqatgina men zavqlanishim kerak.”

Eshikning qattiq yopilishi. Egniga qaragan Jehan qora rangdagi yubkasiga boqib telefon ekranini o’chirdi. Boshi va asablari yetarlicha charchagan qiz o’zining xonasiga borishni istab zinalar tomon ketar ekan keng zalning kreslo, divanlarida o’tirgan holatda ahloqsiz harakatlar qilayotgan akasi va begona qizni ko’rib qichqirdi u.
Jehan: EY XUDOYIM!!!
Yuzini kaftlari bilan to’sgan qiz ortiga o’girilib pichirlagan holatda so’kindi. Eshikdan kirib kelgan Jehanni endi payqagan yigit ustidagi qizni sekin ortidan* siladi. Jungkook divanga o’zini tashlagan ko’yi tizzasidan o’tirgan qizning sonidan silab, lablarini tinch qo’ymay o’payotgan edi. U Jehanga bir ko’z qirini tashlab ishidan chalg’ishni hayoliga ham keltirmadi. Faqatgina ichkiyimda bo’lgan sariq sochli qiz bo’saga uni ko’mayotgan yigitning tugnalarini oxirigacha yechib, keng ko’ksini qo’li bilan siladi. Ortining* ulkan kaft ichida ezilishi va ko’kraklaridagi achishishlardan rohatlanayotgan qiz behayo ovozlarni chiqarayotgan mahal Jehan ortiq bu yerda qolishni istamay yuqori qavatga yugurdi.

Chiqib ketishidan oldin ularga nigohini tashlab akasining ustida hoziroq jinsiy aloqa qilishga tayyor turgan qizga ham, Jungkookga ham jirkanib qaradi. Janob Jeon ketganidan foydalangan yigit uyiga begona ko’cha qizlarini olib kelishi albatta uning jaxlini chiqargan edi. Xonasiga kira sola eshikni qattiq berkitgan Jehan sumkasini chetga uloqtirib, sochlarini siqimladi. Ertalabdan boshlangan qo’rquv boyagina yanada ortgan bo’lsa, hozirgi yuz bergan voqea bugungi kun uchun yetarlicha og’ir edi u uchun. Hech qachon bunaqa ahloqsiz vaziyat ustiga kelmagan yoki hayotida bunday voqealarga duch kelmagan qiz o’zini ancha yo’qotib qo’ydi.
Jehan: uyatsiz, tarbiyasizlar!
Zardali ohangda pichirladi u. Sochlarini tepaga yig’ib, kiyimini almashtirishni xohlagan Jehan o’zi uhun yengil bo’lgan futbolka va shimni javonidan oldi. Soat kechki sakkizga yaqinlashgan. Quyoshning ham botish mahali. Qo’lidagi kiyimlarni yotoqqa qo’ygan ko’yi koftasining tugmalarini yechdi u. Oxirigacha yechilgan koftadan so’ng telefonga etiborini qaratgan qiz yangi kelgan yana bir habarni o’qishga kirishdi.

“ Hali hamon o’sha-o’shasan Jehanim. Qomatingni shakli ham o’zgarmagan. Kel, shu kiyimlardan halos bo’l va menga o’sha sog’ingan tanamni ko’rsat! “

Qo’rquv va taajjub bilan xona ichiga alangalagan qiz tashqari tarafga qaralgan derazasi yoniga borib uni avval yopdi va so’ng parda bilan berkitdi. Chuqur-chuqur va og’ir nafas olayotgani sabab u bir zum joyida qotib qoldi. Ana endi o’sha begona raqamga javob qaytarish uchun telefoniga yozmoqchi bo’lgan Jehan eshikning ochilishi sabab joyidan sapchib tushdi. Eshik yonida paydo bo’lgan baland bo’yli inson shunchaki unga tikilib turgan edi. Haligina mana shu odamga jirkanib qaragan qiz mana hozir ham undan yuz o’girdi. Avval nigohini uning qo’lidagi telefonga va keyin qizning butun tanasini ko’zdan kechirgan Jungkook eshikni ortidan berkitdi.

*Ortimdan eshitilgan eshikning yopilish ovozidan so’ng u xonamdan chiqib ketdi degan tahminga keldim. Biroq qadam tovushlari…begona va og’ir oyoq bosilishi. Qoshlarimni chimirib yelkam uzra o’girilar ekanman mem tomonga qarab yurib kelayotgan yigitdan hayratlandim. U yana xonamga ijozatimsiz kirdimi? Tund qiyofaga ega bo’lgan yuzi jiddiylashgani sari beixtiyor oyoqlarim ortga qadam tashladi.
Jehan: bu yerda nima ishingiz bor?
Chindan ham uning xonamda qanday ishi bo’lishi mumkin? Meni ko’rishga ko’zi ham yo’q bo’lgan bu yigit nega har kechga yaqin qarshimda paydo bo’laveradi o’zi? G’alati his etimni seskantirganida u menga yaqinlashib qolganini sezdim. Devorga urulgan tanamdan so’ng yuzimgacha yaqin kelgan Jungkook ko’zlarimdan nigohini uzmadi. Borgan sari menga teshib yuborgudek qarayotgan yigitdan uzoqlashishga urunib, kaftimdagi telefonni qattiq qisdim. Ikkimiz ham jimmiz. Ko’zlar aloqasi bog’lanib o’zaro suhbat qurayotganida yalang belimdan aylangan ulkan qaynoq kaft his etib turgan o’rnimdan sapchib ketdim.
Jehan: nima qilyapsiz?
O’zimni yanada devorga qisish barobariga unga sapchib gapirdim. So’zlarimdan so’ng lab uchida kulgan yigit nigohini ko’zlarimdan to’g’ri ko’ksimga qaratdi. Labini tishlab, qattiq nafas chiqargan Jungkookning harakatini meni ajablantirganida, boshimni pastga egib tanamga qaradim. Ming lanat bo’lsin! Kiyimimni oxirigacha alishtira olmagan edim-ku?! Nega shu vaqtgacha bu his qilmadim? U xattoki yonimga kelgunicha jim turganimni o’zi bir daxshat edi! Tezda koftamni oldini yopib, ichkiyimda qolgan ko’kragimni undan berkitdim.
Jehan: daf bo’ling xonamdan!
So’zlarimdan so’ng miyig’ida kulayotgan yigitdan battar jaxlim chiqayotgan edi. Yonidan o’tib ketmoqchi bo’lganimda bilagimdan ushlagan qo’l sabab joyimga qayta keldim. Ammo men ham u o’ylayotgan sodda va nimani buyurishsa indamay bo’ysunadigan qiz emasman. Olayotgan nafasimiz oramizdagi masofa haroratini yanada isitib tashlar ekan yana bir bor barcha kuchim bilan uning changalidan halos bo’lishga tirishdim. Bu gal shunchaki devorga tanam tegmadi, butun jussam unga yopishib qolgudek kuch bilan yonimdagi yigit meni burchakka tiradi.
Jehan: aqldan ozganmisiz?
Jungkook: nega tipirchilayapsan?

Jehan: hoziroq qo’lingizni torting!
Undan halos bo’lishga urunganim sari bilagimdagi kaft yanada qattiqlashib borayotgan edi. O’ynoqilik bilan boqayotgan bu ko’zlarda nima yashirin o’zi? Qahr, g’azab yoki hirs? Jin ursin barchasini!
Jungkook: nega bunchalik tanang qaltirayapti? Yoki mendan qo’rqasanmi?
Jehan: hech qachon!
Hammasidan hayratlanarlisi nega u xonamga kelgani edi? Maqsadi nima? Qimirlashga va yurishga yo’l ham qolmadi menda. Sal qimirlasam ham tanam unikiga tegardi. O’zimni iloji boricha bosib, nafasimni bir tekisda olishni boshladim. Oradan soniya o’tmasida qo’limda turgan telefonning jiringlagan ovozi meni sergaklantirdi. Kecha tunda bo’lgan voqeadan so’ng uning yonida to’g’risi telefonimni ko’rsatishdan cho’chidim. Buni qo’rquv deb ham bo’lmaydi, biroq nimadir unga buni ko’rsatishga meni unamasdi. Tinch xonada jarang sochgan telefon tovushi sabab Jungkook ko’zlarining yo’nalishini o’sha tomonga ko’chirdi.
Jungkook: seni har tunda yo’qlaydigan o’sha inson kim ekan?
U qo’lini kaftimdagi narsaga uzatganida ortimga uni yashirdim. Albatta bu harakatimdan so’ng qoshlarini biroz chimirgan yigit yanada menga yaqinlashdi.
Jehan: avval ham aytganman va yana aytishim mumkin. Mening hayotim bilan qiziqmay va aralashmang Mr. Jeon! - gaplarimdan so’ng lab uchida kulib qo’ygan yigit bosh barmog’i bilan lablarimga tekkanidan undan jirkangandek o’zimdan siltalab tashladim, - o’ynashizning xarom tanasiga tekkan qo’lingiz bilan meni bulg’amang!
Qoshini uchirib, pastki labini tishlab kulayotgan bu telbaning nigohi nega bunchalik o’zgarib borayotganini tushunmayotgan edim. Jaxli chiqdimi? Boshimni tik tutib endi undan qutildim deganimda iyagimdan changallab olgan kaft yuzimga yaqin turgan yigitnikiga meni majburlab yaqinlashtirdi.
Jungkook: haddingdan oshmayapsanmi qizaloq? Tilingga ehtiyot bo’lmayapsan.
Jehan: sizningcha bunga majburmanmi?
Jungkook: ha! Majbursan! Ayni mening yonimda doim boshingni egishga majbursan Jehan!
Jehan: yoshingiz mendan ancha katta bo’lsa-da, hech bir gapni tushunmaydigan yosh bolaga o’xsharkansiz. Men bir gapni boshqa qaytarmayman! Majbur emasman hech…
Iyagimda turgan barmoq labimga kelib uni shu qadar qattiq bosdiki og’riqdan qanday ingrab yuborganimni bilmayman. Ikki qo’lim uning ko’ksida qotib qolgandek harakatlantira olmadim ham ularni. Qarshimdagi yigitning ko’zlari qisilib, o’lim nigohi bilan menga qarashi tobora qo’rquvimni oshirayotganini sezyapman.
Jungkook: tiling o’sib qolgan bo’lsa bir necha usul bilan uni kaltalatishni juda ham yaxshi usullarini bilaman Kim xonim. Yana bir bor menga shunday tik qarash bilan gapirsang yoki menga qarshi borsang…- quloqlarim yoniga lablarini keltirgan yigit issiq nafasi bilan etimni kuydirgan holda pichirladi, - o’sha suhbatning oxiri sen uchun yaxshi tugamasligiga kafolat beraman!
Tanamni seskantiradigan darajada chiqqan bo’g’iq va past to’ndagi ovoz sohibi mendan uzoqlashgan bo’lib lablarimga bir necha soniya tikildi. Bosh barmog’i bilan qattiq bosgan joyini sekin silar ekan butunlay mendan uzoqlashib telefonimga yana ko’zini tashladi. Biroq hech so’zsiz tez-tez qadam bosib, xonadan chiqib ketgan Jungkookning ortidan qarab qoldim. Nega u menga bu qadar ko’p tahdid qiladi? Meni yoqtirmasligini bilaman, va shuning uchun ham uning men bilan ishi bo’lmasligi kerak emasmi? Telefonimga qarab o’sha insonning yuz ifodasini ko’z oldimga keltirdim. Hayotim davomida eng ko’o nafratlangan odamim! Xattoki Jungkookdan battar jinim suynaydi u ablaxni! Yotog’im yonidagi oynaga qarab ahvolimni kuzatar ekanman bilagimdagi ko’karish etiborimni tortdi.

*
Nim qorong’u ko’cha. Yomg’ir tomchilari daraxt barglariga qo’nib, mayda-mayda shudringlarni ko’cha chiroqlari yoritib turibdi. Yomg’ir allaqachon tingan. Faqatgina atrofda uning yoqinli hidi ufurib turibdi xolos. Biroz loy bo’lgan yo’llar hozirda yurishga biroz qiynalayotgan qizga to’sqinlik qilayotgan edi. Qo’lidagi brendli kichik sumkachasini avaylab ushlab, yuzini jiyirgancha loyli yo’ldan yurgan qiz ahiyra ko’zlagan manziliga yetib kelishini sezgan mahal osmonga qarata og’ir nafas chiqardi. U avval ortiga o’girilib, atrofda hech kim yo’qligiga ishonch hosil qilganidan so’ng qadamlarini hali bitib ulgurmagan imorat yo’liga burdi. Xuddi biror narsani o’marish uchun kelgan o’g’ridek har joyga alanglab chiqqan Jeyong hech bino ichida yo’qligini tahmin qilib chuqur xo’rsindi. Jimjitlik ichida yoqilgan yondirgich ovozidan keyin sigaret donasini lablariga olib borgan qiz uni biroz tortib, so’ng tutunini havoga chiqardi.
Jimin: yana segaret chekyapsanmi?
Qo’rquv bilan ortiga o’girilgan qiz tezda barmoqlari turgan segaretni yerga tashlab undan deyarli uch metr narida turgan yigitga tikildi. Qorong’u xonalardan bazo’r ko’rinayotgan yigitning yuzi daqiqa o’tmasidan tiniqlashdi. Ortiga qadam tashlagan qiz bir soniya oldin umuman yo’q joydan paydo bo’lgan yigitni ko’rib taajjubga tusharkan, yelkasi devorga urulishi bilan harakatdan to’xtadi. Jeyongning yoniga kelib, yuzini qiznikiga yaqinlashtirgan Jimin qayta vishilladi.
Jimin: bu yerga tunda kelish uchun juda yoshsan Han xonim!
Oy yorug’ida ko’rinayotgan jigarrang ko’zlar. Keng mushak va ko’ksiga tarang turgan qora mayka, yigitning bilak kuchlari shundoq ko’rinib turibdi. Bo’yidan ancha baland bo’lgan Jiminga qarab turgan qiz unga bunchalik yaqin turgan insondan noqulay bo’lib qorachiqlarini olib qochishga urundi. Yana bir oldinga bosilgan qadamdan so’ng alkagol hidini sezgan Jeyong boshini ko’tarib Jiminga tikildi. Ko’zlari biroz qizarib, o’zini unchalik ham anglay olmayotgan yigit devorga bir qo’lini qo’yib, ikkinchisi bilan uning belidan quchdi. Teginish sabab joyidan qalqib ketgan qiz uning ko’ksiga urulganida sojuning o’tkir hidini dimog’igacha his qildi.
Jimin: bir narsa qilmoqchiman, ijozat berasanmi? - qizning lablariga qarab shivirladi u. Oradagi masofa qisqarar ekan nafas olishni ham unutgan qiz o’pkasiga havoni ushlab turganicha qoldi.

::Keyingi qismda::

*
- marazsiz! Inson qiyofasidagi shayton! - so’zlarimdan so’ng lab chetida kulgan yigit yanada meni devorda qisib borayotgan edi. Bilagimni ushlagan kaft esa qattiqlashganini sezdim.

~
Yoqimli mutolaa~
Author: Kim Jehan Titania
#JH_DRG

Qizning ustiga bosdirib kelgan yigitni qilayotgan harakatlarini qiz sezmadi ham. Belining qattiq urulishi va yig’lagani sababli nafasi ichiga qaytib ketgan Aera qarshisida turgan qiroldan hayiqib ortiga tisarildi. Yuziga shahvatdan ham ko’ra ko’proq g’azabni saqlab qolgan yigit uning ko’ylagiga chang soldi. Bundan oldin yiqilish sabab yengining bir cheti yirtilishi natijasida qizning kiyim oldi tez yechildi. Qichqirgan holda yotoqqa tiralib qolgan qiz ochiq holga kelgan ko’kraklarini berkitish uchun ularni kaftlari bilan to’sti. Bir qo’li bilan yotoqqa suyanib, boshqa kaftlari yordamida kiyimini to’g’irlashga harakat qilayotgan Aeraning ustiga egilgan yigit uning iyagidan ushladi. Tik boqqan qorachiqlar. Ikkisi ham nafrat va qahrga to’la bo’lgan ko’zlar aloqasi. Qiz hozirda qarshisida turgan qirolning asl yuzini ko’rib hayratlanayotgan edi. Jentlmen va oliyjanob qirol deb tan olayotgan bir vaqtda Taehyungning bunday keskin harakati uni anchagina shoshirib quydi. Tez qaror qilish. Balki bu uning yetarlicha himoyalanmagani uchun, yoki bo’lmasa yigitga kerakli bahoni bermaganligidan?! Bir oyog’ini pastelga bosgan holatda qizning jussasini o’zining tanasi bilan to’sayotgan yigit unga hirsga to’lgan ko’zlari bilan qaradi.
Aera: iflos odam ekansiz!
Uning gaplariga parvo qilmay shunchaki qizga tikilib turgan Taehyungga mana shu asli haqoratli so’z ham boshqacha tuyuldi ya’ni qizning har bir so’zi g’ayritabiiy hislatni unda uyg’otmoqda. Ko’z yosh bilan qorishgan qizil rangli dudoqlarga uzoq vaqt tikilishni istagan u xohlayotgan ishini qilish uchun Aeraning yanog’idan tutdi. Iloji boricha qirol hozirda g’azabini bosgan. U faqatgina qarshisidagi qizning yuziga uzoqroq tikilishni istayapti. O’ziga yoqadigan hurkak ohu ko’zlarga…tushunish qiyin bo’lgan titrayotgan tanaga yanada yaqinlashishni xohlaydi. U bilan o’sha qaynoqlik yoki salqinlikni his qilishni istamoqda. Qaltirayotgan lablarga yaqin turgan holatda yutunib qo’ygan Taehyung nigonihini yana o’sha chiroyli ko’zlarga qaratdi. Kipriklarni birlashtirib emas, aksincha, ko’z aloqasini bog’lash yo’li bilan qizni his qilishni istagan yigit labini shishib turgan dudoqlarga bosdi. Cho’chigani yaqqol bilingan va kengaygan qorachiqlardan so’ng silliq, sutdek oq bo’yinni maxkam ushlab olgan qirol boshqa qo’li bilan tanasiga yopishib turgan jussasining nozik bel qismidan ushladi. Qimirlashga yo’l qolmaganligi bois nafasini ushlab turgan Aera lablarida harakatga kelgan tilni sezib seskanib ketdi. Yumshoqlik bilan olinayotgan bo’sa va nigohlarning birlashishi…o’rtadagi qaynoq vujud va g’alati hissiyotdan ko’zlarini yumgan qiz jimidi. Pastki labning erkalab o’pish barobariga uni beozor tishlari orasida o’ynagan yigit tilini uning tanglayigacha olib bordi. Butunlay o’pkasiga havo yutishdan cheklangan Aera uning yoqasidan qattiq ushlab itarishga harakat qilar ekan o’z xohishi ila qizdan ajralgan Taehyung uning iyagida tish izini qoldirishni unutmadi. Kutilmaganda yuziga kelib tushmoqchi bo’lgan yana bir tarsakini oldindan sezgan qirol havoda qotib qolgan qizning qo’lini qattiqroq qisdi. Ko’zlari qisilib, o’ziga yaqin turgan yuzga u egilar ekan asabiy vishillab so’zlarini tiliga ko’chirdi.
Taehyung: yana xato qilyapsan!
Aera: yaqinlashmang menga! Avval o’rmondagi jonzotlarni o’ldirasiz, keyin qiz bolaga qo’l ko’targan holatda uning xohishiga qarshi bo’saga majburlaysiz?! Nimaga erishmoqchisiz o’zi?
O’rtadagi jimlik. Bir-birini ta’qib etayotgan qorachiqlar faqatgina nigohlar bilan so’zlashayotgandek. Qizning savoliga lab uchida kulgan yigit uning bel qismida turgan kaftini yuqorilatib, kiyim choklari yonida to’xtatdi. Birinchi tortilagan ipning sirg’alishi ketidan tetiklashgan Aera mushtini barmoqlari orasida qattiqroq qisdi.
Taehyung: shunchaki o’rmondagi ohu bilan biroz o’ynamoqchiman.
Aera: men bilanmi yoki tanam bilan?
Uning gapiga tikka javob qaytargan qizning qorayib ketayotgan nigohlari yigitni yanada unga bo’lgan qiziqishini orttirmoqda. Hech ikkilanishsiz u kimsan qirolni rad etgan holda unga qarshi ham chiqayotgani Taehyungga ancha avvalgidan ham ko’ra ko’proq xush kelyapti.

Erkak kishining juda ko’p qismi ham aynan qaysar va qo’lga o’rganish qiyin bo’lgan qushchalarni xohlashgani kabi qirol ham aynan Aeraga qiziqish bildiryapti. Yurakni titratadiga g’alati hissiyot qora qalbni egallab olish tenggi kuchli ishtiyoqni ham o’ziga bog’lab oldi. Bu ancha oldin boshlangan bo’lsa-da, bugun barchasi aniq hal bo’ldi. Ya’ni yigit buni tan oldi. Egalik qilish xohishi…astalik bilan, lekin esda qolish shart. Nozik bilakda harakatlangan uzun barmoqlar qizning bo’yniga yetib kelishi bilan uni changalladi. Shundoq ham qizarishga ulgurgan tomog’iga hujum qilingan keyingi harakatdan ko’zlarini og’ir yumgan Aera uni og’riqsiz bo’gib turgan telbaga qaradi. Lablar orasida deyarli masofa qolmagan.
Aera: zo’rlik bilan qiz bolaga qarshi borgan yigitni men erkak sifatida ko’rmayman!
Qulog’iga kirgan so’zlardan so’ng lab chetida jilmaygan yigit kafti ichida turgan qizning bel terisini ezdi.
Taehyung: nima uchun bu qadar senga bog’landim buni bilmayman, biroq bu tanamdagi yonayotgan olov hali ancha vaqtgacha o’z qaynoqligi saqlab qolishiga ishonchim komil.
Qizning kiyim ipini o’ynagan holda oxirgi bir qarorga kelgan Taehyung qo’lini uning iyagiga olib kelib sekin to’nda pichirlashni davom ettirdi.
Taehyung: hali emas kichkintoy - Aeraning yuziga tushib turgan soch tolasini uning quloqlari ortiga o’tkizdi qirol - hali vaqti kelgani yo’q…ammo shuni bilki, o’sha bir kun kelganida hali o’zing o’limingni mendan so’raysan. Balki bu qo’rquvdan yoki qarshilikni davom ettirishing uchun badal bo’ladigan ishlar ortidan yuz beradi, ishonaver. Asta-sekinlik bilan qorong’ulik atrofingni o’rab olganida sen men yuzma-yuz kelamiz.
Har bir aytilayotgan so’zlar ketidan yanada o’zida seskanishni his qilgan qiz labini qimtib nigohlariga taqalib qolgan qorachiqlardan qocha olmadi. Qimir etishga ham qo’rqib qolgani sabab Taehyungga javob qaytarishni ham eplay olamayotgan Aerani ko’rganidan so’ng miyig’ida jilmaygan qirol qaddini ko’tardi. U avval bir nuqtaga qadalib qolgan o’sha chiroyli ko’zlarga boqib xonani tark etishni boshladi. Eshik tutqichini tutish tenggi ortiga so’nggi bor burulib, yotoqqa suyanib qolgan va ranggi quv uchgan qizga qaradi.
Taehyung: har tun endi ehtiyot chorangni ko’rgan holatda uyquga ketishingni maslahat beraman. Bo’lmasa kechalari qiz bolaning qichqiriq tovushi butun o’rmon bo’ylab tarqalishi mumkin.
Bir ko’zini qisib qo’yib, lab chetida kulgan Taehyung eshikni yopib avval xonadan, so’ng uydan butunlay chiqib ketdi. Oradan soniyalar o’tishidan so’nggina nafasini erkin chiqargan qiz hali hamon eshitgan gaplari tasirida qo’rquv bilan nigohlarini deraza tomonga burdi. Otlarning yugurganda ularning tuyoqlaridan chiqadigan taqalarning ovozi. Demak u ketdi. Oxirgi aytgan gaplar tahdid bo’ldimi yoki qizni atayin qo’rqitish sababmi, hech bilolmagan Aera kiyim yengini to’g’irlab qaddini ko’tardi. U bo’ynidagi taqinchoqni ushlab yonidagi ulkan toshoynaga boqar ekan qo’rquvga to’la nigohi ayyorlik bilan jilmaygan lablar o’rniga almashdi. Yotoqdan ko’tarilgan qiz oyna yoniga yurib kelish tenggi boyagina undan roziliksiz bo’sa olingan lablarini bosh barmog’i bilan artdi. O’zining aksiga qarab mag’rurona boshini ko’targan qiz o’zida hech qanday hayiqishni ham his qilmay qo’liga toshoyna yonida turgan tumba ichidan yashirin xanjarani chiqardi. Uning o’tkir tig’iga ko’z tashlagan Aera qorachiqlarini deraza tomonga ko’chirdi.
Aera: ko’ramiz Qirol Kim Taehyung…kimning qichqiriq ovozi o’rmonga taralar ekan..qiz bolanimi yoki erkak kishiniki?

*
Qo’lidagi mevalarni yuvib, uni likopchalarga solgan qiz haligacha o’ylovda. Kecha tunda yuz bergan voqealar uni kechasi bilan o’ylantirdi, hayollari tinch qo’ymadi. Yuragiga taslim bo’lib bu yerlardan chindan ham ketsinmi yoki aqliga tayanib qilingan xatoni boshqa takrorlamasinmi? Chuqur xo’rsinib qo’ygan Jehan likopchani bog’ tomonga olib chiqqan ko’yi daraxt soyasida joylashgan stullarda o’tirgan dugonasining yoniga bordi. Yuvilgan olmani uning qo’liga berish tenggi o’zi ham stullardan biriga omonatgina cho’kdi u.
Heyi: rahmat holasi.
Jilmayib qizning qo’lidam mevani olgan Heyi uni bir tishlab qornini siladi. Anchagina kattalshib qolgan qizning homlasi va u bir necha haftadan so’ng ko’ziyoriydi. Jehan ham beixtiyor uning qorniga qo’lini tekkizib nim jilmaydi. Esga olinadigan shirin xotiralar. Jihoon va Hanniga homlador bo’lgan vaqtini eslaydi u har safar dugonasiga qaraganda. Shu bilan birga to’rtinchi oyga o’tar vaqti yuz bergan hodisalar va undan keyingi hayot ham. Bir nuqtaga tikilib, jimib qolgan qizning qo’lidan durtgan Heyi uning ko’zlariga qaradi.
Heyi: kechadan buyon parishonsan Jee. Seni nima qiynayotganini menga ayt dugonajon.
Uning kaftini ushlagan qiz sekin barmoqlari ustidan silab qo’ydi. Lablarini qimtib uning qorachiqlariga qaragan Jehan ham kafti ustida turgan qo’llardan tutdi.
Jehan: menda hammasi joyida Heyi. Shunchaki mittivoyingni ko’rib Hanni va Jihoon hayolimga keldi. Ularga homilador bo’lgan vaqtlarim.
Tushungandek boshini qimirlatgan qizlarning ikkisi ham bog’dan unchalik uzoqda bo’lmagan keng dalada bir-birini quvib o’ynayotgan qizcha va bolaga qarashdi ular.
Heyi: ularni qanday dunyoga keltirganingni eslasam hali hamon yuragim ortga tortib ketadi. Juda ko’p azob chekkan eding. Shu bilan birga ular ham.

Jehan: bilaman, ikki farzandim ham qiynalishganini his qilgan edim. O’sha vaqti onalik asli qanday ekanini tushundim men Heyi va keyingi hayotimda ularni ulg’aytirish davomida ham.
Ikkisi ham jimib qolishdi. Hayollariga kelayotgan o’tmishlar qizlarning ikkisini ham sukut saqlashga majburlamoqda. Ko’zlariga kelgan yoshlarni chiqarmaslikka harakat qilgan Jehan kaftlari bilan ularni artib tashladi.
Jehan: chindan qo’rqgan edim. Hayotimda eng ko’p qachon qo’rquvni his qilganman bilasanmi? Sehrdan qutilishga urungan vaqtim u ish bermaganida, tanam osmonga uchib parchalanib ketishga tayyor vaqtida men farzandlarimni hali yuzini ham ko’rmay ulardan butunlay ayrilayotgan vaqtim men butun vujudimda qo’rquvni his qilgan edim. Taqdir izmiga ko’nib o’zim o’lib ketsamda, bolalarim tirik qolishini xohlagan edim men. Lekin qara o’ylaganimdek bo’lmagan ekan…ko’zlarimni ochganimda birinchi qilgan harakatim qornimga qo’limni qo’yib, ularning yuragi uryaptimi yoki yo’q men shuni tekshirganman. Baxtimga ikkisi ham men bilan birga yashashyotgan edi. Tug’ruq vaqti qiynalsamda yonimda sen bo’lding Heyi…men ana o’shanda ikkinchi bor hayotdan butunlay sovudim. Farzandim sehr bilan tug’ildi. Jihoonim…o’g’lim umuman gunohi yo’q bo’lgan chaqaloq holiga juda ko’p azobni ko’rdi. Go’dak u hali…
Yanog’idan sirg’alib tushgan yosh uning harir ko’ylagiga tomgan vaqti Heyi uning ikki qo’li ham qattiq ushladi. Uning yuzini o’ziga qaratdi.
Heyi: Jee…balki Jungkook bilan birga ketarsan - qizning so’zlaridan so’ng tezda uning yuziga qaragan Jehan dugonasining keyingi so’zlarini eshitdi, - farzandlaring ulg’ayishyapti. Ularga ota mehri kerak Jehan…senga ham yordam bo’lmaydimi bu?! Qiynalib ketting axir. Balki vaqt o’tganidan so’ng sehr ham yo’qolib ketar? Lekin Jungkookning ham gaplariga bir tomondan to’g’ri..bolalarga bundan so’ng ota kerak. Ular Jungkookni ko’rishdi, dadasi ekanligini bilishdi endi u ketsa Hanni va Jihoon uni so’rashmaydi deb o’ylayapsanmi?
Jehan: qanday ishona olaman men Heyi unga? Sen barchasini bilasan-ku?!
Heyi: bilaman Jehan, shu bilan birga u seni qanday sog’inganligini ham. Kecha hammasiga guvoh bo’ldim. Senga talpinish xohishi va ko’zlaridagi sog’inchni nahot uqib olmading? - Ikki qo’lini boshiga qo’ygan qiz sochlari bilan uni qattiq qisdi. Qanaqa qarorga kelishni bilmay yuzini pastga egar ekan hayolidagi vaziyatlarni boshqara olmayotgan edi - bolalarni o’yla Jehan…farzandlaring uchun.
Jehan: menga biroz vaqt kerak.

O’tirgan stulimdan turib kettim. Qadamlarim qayerga ketayotgani ma’lum ham emas menga. Shunchaki yurib ketyapman. Ortimdan Heyi qarab qolgani aniq. Uning hozirgi aytgan gaplari meni yanada o’ylantirmoqda. Chigal vaziyatda qolib ketganman. Nigohim bir-biri bilan hali hamon o’yin o’ynashayotgan farzandlarimga qaratilganidan so’ng qadamimni o’rmon ichkarisi tomonga burdim. Menga hozir chindan ham yolg’izlik kerak. Kecha aytilgan Jungkookning gaplari va mana bugun Heyi ham bu so’zlarga qo’shilmoqda. Nima qilay? Yana unga imkon beraymi? Uning oqibati men uchun hammasidan muhim. U o’zgarmagan bo’lsa-chi? Balki barchasi soxtadur? Kechadan buyon shu savollar boshimni og’ritib yuborishdi. Quyuq o’rmon ichkarisiga kirib borar ekanman oyoqlarimga botgan toshlarga ahamiyat ham bermay yo’limni davom ettirdim. Yana bir qalin majnuntol daraxtidan so’ng keng ko’lga duch kelgan vaqtim yengil nafas chiqardim. Men uchun har doim qulay bo’lgan maskan aynan shu yer. Uzun ko’l va unda suzib yuradigan oqqushlar..ayni men xohlaydigan muhit yaratilgan. Barchasi go’zal edi bu yerda. Ko’lga yaqin borib o’tlar ustiga o’tirdim. Doimgidek suzib yuradigan oqqushlar galasi hali hamon shu joyda o’rin topishgan. Mayin shabada sochlarimni uchirar ekan ularni ortimga tashlab o’zim shamolga bag’rimni ochdim. Ko’zlarim yumiq. Oradan qancha vaqt o’tganini aniq bilmayman biroq men haligacha hayollarim ichida edim. Yelkamning achishishi sabab ko’ylagimning harir halatini biroz tushurdim. Kapalak va oy rasmi tushurilgan o’sha tatu yana qizarib kelishni boshlamoqda. Bu yerda hech kim yo’qligi ayni mudduo. Kiyimimning o’zida yagona o’tkazilgan bitta ip bor edi.

Uning ustidan egnimga harir halat tashlab olganim uchun mana hozir yelkam sabab uni butunlay yechib tashladim. Endi esa oyoq uchimgacha uzunlikda bo’lgan libosdaman. Suvga borib unda jilovlanayotgan quyoshning nurlariga qaradim. Aksim suv yuzasida ko’rinar ekan yerga qayta o’tirmoqchi bo’lganimda ortimdan g’ichirlagan tovush eshitildi. Boshimni burib qaradim..hech kim yo’q! Yana yuzimni ko’lga burdim. Suvdagi aksimga qarab turgan vaqtim yonimda yana bir kishining yuzi ko’rina boshladi. Tinqlashgan oqimdan so’ng aniq ko’ringan tanish yuzdan taajjubda qolib ortimga o’girildim. Menga juda ham yaqin turganligi bois yuzimni uning ko’ksiga urib olar ekanman ko’lga qarab qadam tashlaganim u belimdan qo’llarini o’tkazdi.
Jungkook: suvga yiqilasan hozir.

Bo’ynimni ortimga qaratganimda chindan ham qadam bosganimda yiqilib tushishim mumkinligini bildim. Menga tikilayotgan qorachiqlar tomon ko’zlarimni yo’latar ekanman bo’yi mendan anchagina baland bo’lgan yigitning ko’ksi tenggi boshim turganini his qildim. U menga yuzini menga yaqinlashtirgan. Belimni tutgan qo’llardan noqulay bo’lib undan uzoqlashmoqchi bo’lganimda u ikki qo’lini ham menga tekkiztirib, butunlay ketishimga to’sqinlik qildi. Jin ursin* mening kiyimim! Oldi va ortki qismi juda ham ochiq bu ko’ylakni. Qaynoq kaft ochiq yelkamga teginganida sovuq badanim bu harakatdan seskanib ketdi.
Jehan: haligi…
Jungkook: nima?
Yuzini yanada menga yaqinlashtirgan yigit o’ynoqi ko’zlarini avval menga qaratib so’ng u ko’zlarini pastlashtirdi. Tobora pastlashib borayotgan qorachiqlar ko’ksimga kelganida to’xtar ekan qarshimdagi Jungkook pastki labini tishlab keyingi harakati jussamni tanasiga jipslashtirish bo’ldi. Ko’zlarim moshdek ochilib bu uyatsiz yigitning yelkasiga tarsakiladim.
Jehan: qo’yib yuboring.
Jungkook: qachondan buyon tutishni xoxlagan belimdan ushlab turibman. Va shu bilan ancha vaqtdan buyon ko’rishni istayotgan bu ikki narsa* ham hozir qarshimda. Nega men endi seni qo’yib yuborishim kerak?
Bu ochidan ochiqchasiga tarbiyasizlik-ku?! Hayratdan og’zimni ochib qoldim. Heyi ham adashgan bu yolg’onchi ham meni aldagan! Jungkook hali hamon o’sha-o’sha! Umuman o’zgarmagan-ku?! Qattiqroq qisilgan tanamdan so’ng uning oyog’ini bosib oldim. Qoyil! Bunga bu xattoki ta’sir ham qilgani yo’q.
Jehan: uyatsiz! Qo’yib yuborsangizchi Jungkook!
Jungkook: uyatsiz? Menmi? Men sening ikki narsa deganda ko’zlaringni nazarda tutdim. Sen nimani tushunding?
Sharmanda! Yo’q bu yigit men bilan o’ynashmoqchimi nimani nazarda tutganini o’zi ham men ham yaxshi bilib turibman-ku?! Bu atayin qilyapti! Meni shunaqa holatta tushushimni istagani aniq. Lablarini qimtab kulishiga qaraganda aslida men haq ekanman. Yuzimni jiyirib uning yelkasiga yana bir bor urdim. Harakatimdan so’ng yana nigohlarini lablarimga ko’chirgan qirolning keyingi maqsadi nima bo’lishini hozirdan tahmin qilyapman. Biroq lablarimda emas aksincha bo’ynimda qaynoqlikni sezdim. O’zimni ortga olmoqchi bo’lganimda esa uning shivirlab aytgan gaplarini quloqlarim eshitdi.
Jungkook: jim tur…ozgina Jee, hech bo’lmasa besh soniya.
Butunlay tanam joyida qotib qolgan edi. U yanada meni o’ziga tortar, belimni qattiq quchib olgan. Xuddi boshqa qo’yib yuborishni istamagandek. Bo’ynimda sayr qilayotgan lablar tomog’imdan pastroqda to’xtaganida yoyilgan sochlarimga yuzini ko’mgan Jungkookni chuqur xo’rsinganini eshitdim. Javoban uning ham yelkasidan qo’limni aylantiraymi yoki yo’q? Men shundan ikkilanyapman.
Jungkook: ketaylik Jehan…saroyimizga qaytaylik. Yana birga yashaylik…sen, men, Jihoon va Hanni. Barcha tashvishlardan birgalikda o’taylik faqat men bilan ket…3 yarim yildan ziyod sensizlikda yashadim. Boshqa meni bu bilan qiynama o’tinaman.
Og’zimdan bir jumlani ham chiqara olmadim. Men chindan u bilan ketishim kerakmi? Hamon jimman ming lanat! U belimni qo’yib yubormagan holatda yuzini ko’ksimga bosgani hayratlandim. Biroq terimda achishish sezganimda tishning botirilgan og’rig’ini ko’kragim teparog’ida his qilib undan yulqunib chiqdim.
Jungkook: yana qochyapsan

Jehan: shunaqami? Haligina ikki narsa deb faqatgina ko’zlarimni nazarda tutgan esli yigit qani? Mana yetarlicha qarab bo’ldingiz ko’zimga, endi esa hayr sizga Qirol Jungkook.
Tilimni chiqarib ortimga burulgan edimhamki yonimga qayta yaqinlashgan yigitga amallab chap berib qoldim. Birdan meni quvib ketgan Jungkookdan qochar ekanman mening va uning kulgu ovozi butun o’rmon va ko’l atrofiga yoyildi. Daraxt panasiga o’tganimda qo’lini u men tomonga cho’zdi. Biroq yana ayyorlik bilan uni chetlab o’tib kiyimim halatini qo’ygan tosh tomonga qarab yugurdim. Borgan sari nafasim qisilib qolayotgan bo’lsa-da, bu quvlashish menga yoqayotgan edi. Qo’limni toshdagi matoga cho’zishimdan oldin kafti bilan qattiq bilagimni ushlab olgan yigit meni tutib olgandi.
Jungkook: buyoqqa kelchi.
Qiqirlab kulgan holatda yana uning bag’ridan joy olar ekanman lablarimda sezgan qaynoqlikdan so’ng oyoqlarim bo’shashib ketdi. U bir qo’lini belimga qo’yib ikkinchisi bilan yuzimgan ushladi. Lablarimda harakatlanayotgan o’zga lab meni shu qadar seskantirib tashladiki, ichimdagi g’alati hissiyot butun tanamni qoplab oldi. Ancha vaqtdan buyon teginilgan birinchi yumshoqlik. Jungkook lablarimni chuqur so’rib tishlari bilan ularni erkalaganida biroz ingroq ovoz og’zimdan chiqdi. Men hamon jim edim. Havo yutishga qiynalganimni u ham sezdimi bilmayman mendan ajralganida chuqur nafas oldim. Yana labimga bosilgan lablar bu safar uzoq bo’sa olmadi. Nima deyishni ham uning ko’ziga qanday qarashni ham bilmayotgan edim. Peshonamizni birlashtirgan yigit ikki yanog’imdan tutdi.
Jungkook: bugun kechqurun yo’lga chiqamiz va erta tongda o’z saroyimizda bo’lamiz…kelishdikmi?
Qarshimda turgan bir juft qorachiqlar menga sevgi bilan boqyaptimi? Ko’zimga kelgan yoshlarni chiqarmaslikka harakat qilib boshimni biroz qimirlatdim. Ko’zini yumgan holatda kulayotgan yigit meni qattiq bag’riga bosdi. Men sog’ingan o’sha issiq quchoq…uning qaynoq tafti…men chindan ham uni sog’ingan ekanman.

*
Kechqurungi iliq dushdan so’ng sochlarimni qurutish uchun xonamning derazasini ochdim. Qo’limdagi sochiq bilan xo’l soch tolalarimni artar ekanman javondan tungi kiyimni olib uxlash uchun yotishga qaror qildim. Bugungi kun meni yetarlicha chatchatdi. Ertalabdan buyon hayolim tarqoq. Biroq men o’zini hafa qildirib qo’yadigan va osongina yengiladigan qiz emasligimni u bilmaydi. Qo’limdagi taroq bilan sochlarimni tarash ko’yi aksimga qarab bo’layotgan voqealarni yodga olib chiqyapman. Qo’pol va hissiz to’nka u. Jentlmen deb o’ylagan erkak shunday bo’lsa, boshqa yigitlardan nimani kutish mumkin?! Biz chindan ham boshqa boshqa odamlarmiz. Xuddi bir-biridan qasos olish uchun yashayotgan juftlikka o’shash! U ham ortiga chekinmagan kabi mem ham taslim bo’lishni istamayman. Asabiy sochlarimni taraganimda biror bir narsaning shitirlash ovozi qulog’imga chalindi. Harakatdan to’xtab ortimga o’girilarkanman bu shunchaki shamoldan deb tahmin qildim. U bo’lishi mumkin emas edi. Taehyung bugun yoki erta indin keladi deb o’ylamayman. U bugun shundoq ham ko’p asabiylashdi. Kelmasin ham! Yuzini ham ko’rishni istamayman uni. Yotoqqa tomonga qarab yurmoqchi bo’lganimda baribir ko’nglim notinch bo’laverdi. Hali hech narsa bo’lgani yo’q nega bunchalik oyoq qo’lim qaltiryapti? Bu sovuqdan bo’lishi mumkinmi? O’zimga o’zim tasalli berib har ehtimolga qarshi oynani yopib qo’ydim. Tungi kiyimim halatini kiyishni istamay uni xonam ichidagi krelosga qo’ydim. Atrofda qandaydir ovoz kelayotgani aniq edi lekin. Yana bir bor derazaga yoniga borib atrofni kuzatdim. Jimjitlik. Biroq yuragim g’ash. Bosilayotgan qadam ovozlari qulog’imga chalinganida butun oyoqlarim bo’shashib ketdi. Tumba ustidagi kichik xanjarni qo’limga yashirdim. Kutilmaganda g’ichirlab ochilgan eshik tomonga butun gavdamni burib, qo’rquv bilan deraza chetini ushladim. Hayolimga kelgan birinchi inson aynan u bo’ldi. Yuragimni vahm bosib xonam eshigi tomon yurar ekanman qo’limni uning dastagiga olib borib uni ochdim. Yana sokinlik. Jimjitlik quloqni teshib yuboradigan darajada yoqimsiz holatni yuzaga keltirdi. Atrofimda erkak kishining iforini sezsamda biror bir insonning soyasini haligacha ilg’amadim. Tungi oy nuri ostida paydo bo’lgan toshoynadagi aksim tomon qadam tashlanimni bilamanhamki, bo’ynimga kelib tiralgan sovuq metal meni seskantirib yubordi. Jussam ortidan paydo bo’lgan ulkan tana. Tomog’imga tiralgan yoyning o’qi va uning olayotgan nafasi. Jin ursin!
Taehyung: uningni chiqarsang, tomog'ingdagi tig' bilan chiroyli teringni nimtalab tashlayman.
Nafas olishni ham unutgandek havoni o’pkamda ushlab turibman. Qimir ham eta olmadim. Oynada bir-birimizga tik qarab turar ekanmiz hissizlikka to’lgan qorachig’ini ko’zlarimdan uzmadi u. Demak men yanglishdim. U kechasi tashrif buyurishi aniq ekan. Qo’limdagi narsani oshkor qilib qo’ymaslikka harakat qilib iloji boricha oyoqlarimni undan uzoqda saqladim. Ochiq bo’lgan yelkamga urulayotgan issiq nafas oqimini sezganimda u masofani yanada qisqartirdi.
Taehyung: nega titramayapsan kichkintoy? Hurkak ohucham nahotki shu bo’lsa?

Boshimni tik tutib unga ham xuddi udek qarab turganim uchun aytilgan gapmi bular? Tomog’imga qattiqroq botirilgan tig’dan cho’chib bo’ynimni o’pmoqchi bo’lgan yigitning chalg’iganidan foydalangan holatda o’rnimni u bilan almashtirdim. O’sha yoyning o’qi bor bo’lgan qo’lini pastka qarata siltalab xanjarni uning bo’yniga taqadim. Bu harakatim unga chindan ham kutulmagan bo’lsa kerakki, lab uchida kulib boshini pastga qaratdi u.
Aera: haligacha menga yetarlicha baho bermagan ko’rinasiz. Oddiy qo’rqoq qizlardek ko’rinyapmanmi ko’zingizga qirol Kim?!
Yuziga yaqin borgan ko’yi shivirlab aytgan so’zlarimdan so’ng belimdan tutgan kaftni ilg’ay olmay tig’ni uning kekirdagiga chuqurroq botirdim.
Aera: qo’lingizni yig’ishtiring!
Taehyung: bu qiliqlaring bilan faqatgina menga hali hamon qarshi borishingdan aqling yaxshi ishlamaganini bilyapman va oxirida baribir mag’lub bo’lishingdan esa kulgim kelyapti to’g’risi.
Aera: bir harakatim bilan umringizga so’nggi nuqtani qo’yishim mumkin!
Taehyung: axx Aeram, kichkintoy - jin ursin bu telbani! Umuman o’zini boshqacha tutayotgan Taehyung qo’lini belimdan pastlatib, ortimdan* ezganini his qilib ko’zlarim moshdek ochilib ketdi. Bu…bu qanaqa qiliq bo’ldi yana? Jaxlim chiqib ketib xanjarni tortgan edim uning bo’ynining bir cheti tirnalib, tig’ning uchi qonga bo’yaldi. Uning yuziga qarab yana xanjarni tiragan edimhamki bilagimdan ushlab meni yerga irg’itvorgan Taehyung bo’ynining jarohatini qo’li bilan artdi. Yerga yiqilganligim bois xanjarim xonaning allaqaysi burchagiga uchib ketdi. Yerdagi yoyning o’qini qo’liga olgan yigit menga shu qadar tund qaradiki uning bu qiyofasidagi jilmayish haqiqiy telbani eslatar edi. Orqamga tisarilib undan qochishga harakat qilmoqchi bo’ldim. Endi chindan ham qo’rqyapman. Ming lanat! Ustimga qarab yurib kelishni boshlagan yigit so’zlarini qadam bosish bilan birga aytdi.
Taehyung: mana bu mening qo’rqoq ohucham.

~
Yoqimli mutolaa
Author: Kim Jehan Titania
#JH_DRG

Qizning ustiga bosdirib kelgan yigitni qilayotgan harakatlarini qiz sezmadi ham. Belining qattiq urulishi va yig’lagani sababli nafasi ichiga qaytib ketgan Aera qarshisida turgan qiroldan hayiqib ortiga tisarildi. Yuziga shahvatdan ham ko’ra ko’proq g’azabni saqlab qolgan yigit uning ko’ylagiga chang soldi. Bundan oldin yiqilish sabab yengining bir cheti yirtilishi natijasida qizning kiyim oldi tez yechildi. Qichqirgan holda yotoqqa tiralib qolgan qiz ochiq holga kelgan ko’kraklarini berkitish uchun ularni kaftlari bilan to’sti. Bir qo’li bilan yotoqqa suyanib, boshqa kaftlari yordamida kiyimini to’g’irlashga harakat qilayotgan Aeraning ustiga egilgan yigit uning iyagidan ushladi. Tik boqqan qorachiqlar. Ikkisi ham nafrat va qahrga to’la bo’lgan ko’zlar aloqasi. Qiz hozirda qarshisida turgan qirolning asl yuzini ko’rib hayratlanayotgan edi. Jentlmen va oliyjanob qirol deb tan olayotgan bir vaqtda Taehyungning bunday keskin harakati uni anchagina shoshirib quydi. Tez qaror qilish. Balki bu uning yetarlicha himoyalanmagani uchun, yoki bo’lmasa yigitga kerakli bahoni bermaganligidan?! Bir oyog’ini pastelga bosgan holatda qizning jussasini o’zining tanasi bilan to’sayotgan yigit unga hirsga to’lgan ko’zlari bilan qaradi.
Aera: iflos odam ekansiz!
Uning gaplariga parvo qilmay shunchaki qizga tikilib turgan Taehyungga mana shu asli haqoratli so’z ham boshqacha tuyuldi ya’ni qizning har bir so’zi g’ayritabiiy hislatni unda uyg’otmoqda. Ko’z yosh bilan qorishgan qizil rangli dudoqlarga uzoq vaqt tikilishni istagan u xohlayotgan ishini qilish uchun Aeraning yanog’idan tutdi. Iloji boricha qirol hozirda g’azabini bosgan. U faqatgina qarshisidagi qizning yuziga uzoqroq tikilishni istayapti. O’ziga yoqadigan hurkak ohu ko’zlarga…tushunish qiyin bo’lgan titrayotgan tanaga yanada yaqinlashishni xohlaydi. U bilan o’sha qaynoqlik yoki salqinlikni his qilishni istamoqda. Qaltirayotgan lablarga yaqin turgan holatda yutunib qo’ygan Taehyung nigonihini yana o’sha chiroyli ko’zlarga qaratdi. Kipriklarni birlashtirib emas, aksincha, ko’z aloqasini bog’lash yo’li bilan qizni his qilishni istagan yigit labini shishib turgan dudoqlarga bosdi. Cho’chigani yaqqol bilingan va kengaygan qorachiqlardan so’ng silliq, sutdek oq bo’yinni maxkam ushlab olgan qirol boshqa qo’li bilan tanasiga yopishib turgan jussasining nozik bel qismidan ushladi. Qimirlashga yo’l qolmaganligi bois nafasini ushlab turgan Aera lablarida harakatga kelgan tilni sezib seskanib ketdi. Yumshoqlik bilan olinayotgan bo’sa va nigohlarning birlashishi…o’rtadagi qaynoq vujud va g’alati hissiyotdan ko’zlarini yumgan qiz jimidi. Pastki labning erkalab o’pish barobariga uni beozor tishlari orasida o’ynagan yigit tilini uning tanglayigacha olib bordi. Butunlay o’pkasiga havo yutishdan cheklangan Aera uning yoqasidan qattiq ushlab itarishga harakat qilar ekan o’z xohishi ila qizdan ajralgan Taehyung uning iyagida tish izini qoldirishni unutmadi. Kutilmaganda yuziga kelib tushmoqchi bo’lgan yana bir tarsakini oldindan sezgan qirol havoda qotib qolgan qizning qo’lini qattiqroq qisdi. Ko’zlari qisilib, o’ziga yaqin turgan yuzga u egilar ekan asabiy vishillab so’zlarini tiliga ko’chirdi.
Taehyung: yana xato qilyapsan!
Aera: yaqinlashmang menga! Avval o’rmondagi jonzotlarni o’ldirasiz, keyin qiz bolaga qo’l ko’targan holatda uning xohishiga qarshi bo’saga majburlaysiz?! Nimaga erishmoqchisiz o’zi?
O’rtadagi jimlik. Bir-birini ta’qib etayotgan qorachiqlar faqatgina nigohlar bilan so’zlashayotgandek. Qizning savoliga lab uchida kulgan yigit uning bel qismida turgan kaftini yuqorilatib, kiyim choklari yonida to’xtatdi. Birinchi tortilagan ipning sirg’alishi ketidan tetiklashgan Aera mushtini barmoqlari orasida qattiqroq qisdi.
Taehyung: shunchaki o’rmondagi ohu bilan biroz o’ynamoqchiman.
Aera: men bilanmi yoki tanam bilan?
Uning gapiga tikka javob qaytargan qizning qorayib ketayotgan nigohlari yigitni yanada unga bo’lgan qiziqishini orttirmoqda. Hech ikkilanishsiz u kimsan qirolni rad etgan holda unga qarshi ham chiqayotgani Taehyungga ancha avvalgidan ham ko’ra ko’proq xush kelyapti.

Erkak kishining juda ko’p qismi ham aynan qaysar va qo’lga o’rganish qiyin bo’lgan qushchalarni xohlashgani kabi qirol ham aynan Aeraga qiziqish bildiryapti. Yurakni titratadiga g’alati hissiyot qora qalbni egallab olish tenggi kuchli ishtiyoqni ham o’ziga bog’lab oldi. Bu ancha oldin boshlangan bo’lsa-da, bugun barchasi aniq hal bo’ldi. Ya’ni yigit buni tan oldi. Egalik qilish xohishi…astalik bilan, lekin esda qolish shart. Nozik bilakda harakatlangan uzun barmoqlar qizning bo’yniga yetib kelishi bilan uni changalladi. Shundoq ham qizarishga ulgurgan tomog’iga hujum qilingan keyingi harakatdan ko’zlarini og’ir yumgan Aera uni og’riqsiz bo’gib turgan telbaga qaradi. Lablar orasida deyarli masofa qolmagan.
Aera: zo’rlik bilan qiz bolaga qarshi borgan yigitni men erkak sifatida ko’rmayman!
Qulog’iga kirgan so’zlardan so’ng lab chetida jilmaygan yigit kafti ichida turgan qizning bel terisini ezdi.
Taehyung: nima uchun bu qadar senga bog’landim buni bilmayman, biroq bu tanamdagi yonayotgan olov hali ancha vaqtgacha o’z qaynoqligi saqlab qolishiga ishonchim komil.
Qizning kiyim ipini o’ynagan holda oxirgi bir qarorga kelgan Taehyung qo’lini uning iyagiga olib kelib sekin to’nda pichirlashni davom ettirdi.
Taehyung: hali emas kichkintoy - Aeraning yuziga tushib turgan soch tolasini uning quloqlari ortiga o’tkizdi qirol - hali vaqti kelgani yo’q…ammo shuni bilki, o’sha bir kun kelganida hali o’zing o’limingni mendan so’raysan. Balki bu qo’rquvdan yoki qarshilikni davom ettirishing uchun badal bo’ladigan ishlar ortidan yuz beradi, ishonaver. Asta-sekinlik bilan qorong’ulik atrofingni o’rab olganida sen men yuzma-yuz kelamiz.
Har bir aytilayotgan so’zlar ketidan yanada o’zida seskanishni his qilgan qiz labini qimtib nigohlariga taqalib qolgan qorachiqlardan qocha olmadi. Qimir etishga ham qo’rqib qolgani sabab Taehyungga javob qaytarishni ham eplay olamayotgan Aerani ko’rganidan so’ng miyig’ida jilmaygan qirol qaddini ko’tardi. U avval bir nuqtaga qadalib qolgan o’sha chiroyli ko’zlarga boqib xonani tark etishni boshladi. Eshik tutqichini tutish tenggi ortiga so’nggi bor burulib, yotoqqa suyanib qolgan va ranggi quv uchgan qizga qaradi.
Taehyung: har tun endi ehtiyot chorangni ko’rgan holatda uyquga ketishingni maslahat beraman. Bo’lmasa kechalari qiz bolaning qichqiriq tovushi butun o’rmon bo’ylab tarqalishi mumkin.
Bir ko’zini qisib qo’yib, lab chetida kulgan Taehyung eshikni yopib avval xonadan, so’ng uydan butunlay chiqib ketdi. Oradan soniyalar o’tishidan so’nggina nafasini erkin chiqargan qiz hali hamon eshitgan gaplari tasirida qo’rquv bilan nigohlarini deraza tomonga burdi. Otlarning yugurganda ularning tuyoqlaridan chiqadigan taqalarning ovozi. Demak u ketdi. Oxirgi aytgan gaplar tahdid bo’ldimi yoki qizni atayin qo’rqitish sababmi, hech bilolmagan Aera kiyim yengini to’g’irlab qaddini ko’tardi. U bo’ynidagi taqinchoqni ushlab yonidagi ulkan toshoynaga boqar ekan qo’rquvga to’la nigohi ayyorlik bilan jilmaygan lablar o’rniga almashdi. Yotoqdan ko’tarilgan qiz oyna yoniga yurib kelish tenggi boyagina undan roziliksiz bo’sa olingan lablarini bosh barmog’i bilan artdi. O’zining aksiga qarab mag’rurona boshini ko’targan qiz o’zida hech qanday hayiqishni ham his qilmay qo’liga toshoyna yonida turgan tumba ichidan yashirin xanjarani chiqardi. Uning o’tkir tig’iga ko’z tashlagan Aera qorachiqlarini deraza tomonga ko’chirdi.
Aera: ko’ramiz Qirol Kim Taehyung…kimning qichqiriq ovozi o’rmonga taralar ekan..qiz bolanimi yoki erkak kishiniki?

*
Qo’lidagi mevalarni yuvib, uni likopchalarga solgan qiz haligacha o’ylovda. Kecha tunda yuz bergan voqealar uni kechasi bilan o’ylantirdi, hayollari tinch qo’ymadi. Yuragiga taslim bo’lib bu yerlardan chindan ham ketsinmi yoki aqliga tayanib qilingan xatoni boshqa takrorlamasinmi? Chuqur xo’rsinib qo’ygan Jehan likopchani bog’ tomonga olib chiqqan ko’yi daraxt soyasida joylashgan stullarda o’tirgan dugonasining yoniga bordi. Yuvilgan olmani uning qo’liga berish tenggi o’zi ham stullardan biriga omonatgina cho’kdi u.
Heyi: rahmat holasi.
Jilmayib qizning qo’lidam mevani olgan Heyi uni bir tishlab qornini siladi. Anchagina kattalshib qolgan qizning homlasi va u bir necha haftadan so’ng ko’ziyoriydi. Jehan ham beixtiyor uning qorniga qo’lini tekkizib nim jilmaydi. Esga olinadigan shirin xotiralar. Jihoon va Hanniga homlador bo’lgan vaqtini eslaydi u har safar dugonasiga qaraganda. Shu bilan birga to’rtinchi oyga o’tar vaqti yuz bergan hodisalar va undan keyingi hayot ham. Bir nuqtaga tikilib, jimib qolgan qizning qo’lidan durtgan Heyi uning ko’zlariga qaradi.
Heyi: kechadan buyon parishonsan Jee. Seni nima qiynayotganini menga ayt dugonajon.
Uning kaftini ushlagan qiz sekin barmoqlari ustidan silab qo’ydi. Lablarini qimtib uning qorachiqlariga qaragan Jehan ham kafti ustida turgan qo’llardan tutdi.
Jehan: menda hammasi joyida Heyi. Shunchaki mittivoyingni ko’rib Hanni va Jihoon hayolimga keldi. Ularga homilador bo’lgan vaqtlarim.
Tushungandek boshini qimirlatgan qizlarning ikkisi ham bog’dan unchalik uzoqda bo’lmagan keng dalada bir-birini quvib o’ynayotgan qizcha va bolaga qarashdi ular.
Heyi: ularni qanday dunyoga keltirganingni eslasam hali hamon yuragim ortga tortib ketadi. Juda ko’p azob chekkan eding. Shu bilan birga ular ham.

Jehan: bilaman, ikki farzandim ham qiynalishganini his qilgan edim. O’sha vaqti onalik asli qanday ekanini tushundim men Heyi va keyingi hayotimda ularni ulg’aytirish davomida ham.
Ikkisi ham jimib qolishdi. Hayollariga kelayotgan o’tmishlar qizlarning ikkisini ham sukut saqlashga majburlamoqda. Ko’zlariga kelgan yoshlarni chiqarmaslikka harakat qilgan Jehan kaftlari bilan ularni artib tashladi.
Jehan: chindan qo’rqgan edim. Hayotimda eng ko’p qachon qo’rquvni his qilganman bilasanmi? Sehrdan qutilishga urungan vaqtim u ish bermaganida, tanam osmonga uchib parchalanib ketishga tayyor vaqtida men farzandlarimni hali yuzini ham ko’rmay ulardan butunlay ayrilayotgan vaqtim men butun vujudimda qo’rquvni his qilgan edim. Taqdir izmiga ko’nib o’zim o’lib ketsamda, bolalarim tirik qolishini xohlagan edim men. Lekin qara o’ylaganimdek bo’lmagan ekan…ko’zlarimni ochganimda birinchi qilgan harakatim qornimga qo’limni qo’yib, ularning yuragi uryaptimi yoki yo’q men shuni tekshirganman. Baxtimga ikkisi ham men bilan birga yashashyotgan edi. Tug’ruq vaqti qiynalsamda yonimda sen bo’lding Heyi…men ana o’shanda ikkinchi bor hayotdan butunlay sovudim. Farzandim sehr bilan tug’ildi. Jihoonim…o’g’lim umuman gunohi yo’q bo’lgan chaqaloq holiga juda ko’p azobni ko’rdi. Go’dak u hali…
Yanog’idan sirg’alib tushgan yosh uning harir ko’ylagiga tomgan vaqti Heyi uning ikki qo’li ham qattiq ushladi. Uning yuzini o’ziga qaratdi.
Heyi: Jee…balki Jungkook bilan birga ketarsan - qizning so’zlaridan so’ng tezda uning yuziga qaragan Jehan dugonasining keyingi so’zlarini eshitdi, - farzandlaring ulg’ayishyapti. Ularga ota mehri kerak Jehan…senga ham yordam bo’lmaydimi bu?! Qiynalib ketting axir. Balki vaqt o’tganidan so’ng sehr ham yo’qolib ketar? Lekin Jungkookning ham gaplariga bir tomondan to’g’ri..bolalarga bundan so’ng ota kerak. Ular Jungkookni ko’rishdi, dadasi ekanligini bilishdi endi u ketsa Hanni va Jihoon uni so’rashmaydi deb o’ylayapsanmi?
Jehan: qanday ishona olaman men Heyi unga? Sen barchasini bilasan-ku?!

Heyi: bilaman Jehan, shu bilan birga u seni qanday sog’inganligini ham. Kecha hammasiga guvoh bo’ldim. Senga talpinish xohishi va ko’zlaridagi sog’inchni nahot uqib olmading? - Ikki qo’lini boshiga qo’ygan qiz sochlari bilan uni qattiq qisdi. Qanaqa qarorga kelishni bilmay yuzini pastga egar ekan hayolidagi vaziyatlarni boshqara olmayotgan edi - bolalarni o’yla Jehan…farzandlaring uchun.
Jehan: menga biroz vaqt kerak.

O’tirgan stulimdan turib kettim. Qadamlarim qayerga ketayotgani ma’lum ham emas menga. Shunchaki yurib ketyapman. Ortimdan Heyi qarab qolgani aniq. Uning hozirgi aytgan gaplari meni yanada o’ylantirmoqda. Chigal vaziyatda qolib ketganman. Nigohim bir-biri bilan hali hamon o’yin o’ynashayotgan farzandlarimga qaratilganidan so’ng qadamimni o’rmon ichkarisi tomonga burdim. Menga hozir chindan ham yolg’izlik kerak. Kecha aytilgan Jungkookning gaplari va mana bugun Heyi ham bu so’zlarga qo’shilmoqda. Nima qilay? Yana unga imkon beraymi? Uning oqibati men uchun hammasidan muhim. U o’zgarmagan bo’lsa-chi? Balki barchasi soxtadur? Kechadan buyon shu savollar boshimni og’ritib yuborishdi. Quyuq o’rmon ichkarisiga kirib borar ekanman oyoqlarimga botgan toshlarga ahamiyat ham bermay yo’limni davom ettirdim. Yana bir qalin majnuntol daraxtidan so’ng keng ko’lga duch kelgan vaqtim yengil nafas chiqardim. Men uchun har doim qulay bo’lgan maskan aynan shu yer. Uzun ko’l va unda suzib yuradigan oqqushlar..ayni men xohlaydigan muhit yaratilgan. Barchasi go’zal edi bu yerda. Ko’lga yaqin borib o’tlar ustiga o’tirdim. Doimgidek suzib yuradigan oqqushlar galasi hali hamon shu joyda o’rin topishgan. Mayin shabada sochlarimni uchirar ekan ularni ortimga tashlab o’zim shamolga bag’rimni ochdim. Ko’zlarim yumiq. Oradan qancha vaqt o’tganini aniq bilmayman biroq men haligacha hayollarim ichida edim. Yelkamning achishishi sabab ko’ylagimning harir halatini biroz tushurdim. Kapalak va oy rasmi tushurilgan o’sha tatu yana qizarib kelishni boshlamoqda. Bu yerda hech kim yo’qligi ayni mudduo. Kiyimimning o’zida yagona o’tkazilgan bitta ip bor edi. Uning ustidan egnimga harir halat tashlab olganim uchun mana hozir yelkam sabab uni butunlay yechib tashladim. Endi esa oyoq uchimgacha uzunlikda bo’lgan libosdaman. Suvga borib unda jilovlanayotgan quyoshning nurlariga qaradim. Aksim suv yuzasida ko’rinar ekan yerga qayta o’tirmoqchi bo’lganimda ortimdan g’ichirlagan tovush eshitildi. Boshimni burib qaradim..hech kim yo’q! Yana yuzimni ko’lga burdim. Suvdagi aksimga qarab turgan vaqtim yonimda yana bir kishining yuzi ko’rina boshladi. Tinqlashgan oqimdan so’ng aniq ko’ringan tanish yuzdan taajjubda qolib ortimga o’girildim. Menga juda ham yaqin turganligi bois yuzimni uning ko’ksiga urib olar ekanman ko’lga qarab qadam tashlaganim u belimdan qo’llarini o’tkazdi.
Jungkook: suvga yiqilasan hozir.

Bo’ynimni ortimga qaratganimda chindan ham qadam bosganimda yiqilib tushishim mumkinligini bildim. Menga tikilayotgan qorachiqlar tomon ko’zlarimni yo’latar ekanman bo’yi mendan anchagina baland bo’lgan yigitning ko’ksi tenggi boshim turganini his qildim. U menga yuzini menga yaqinlashtirgan. Belimni tutgan qo’llardan noqulay bo’lib undan uzoqlashmoqchi bo’lganimda u ikki qo’lini ham menga tekkiztirib, butunlay ketishimga to’sqinlik qildi. Jin ursin* mening kiyimim! Oldi va ortki qismi juda ham ochiq bu ko’ylakni. Qaynoq kaft ochiq yelkamga teginganida sovuq badanim bu harakatdan seskanib ketdi.
Jehan: haligi…
Jungkook: nima?
Yuzini yanada menga yaqinlashtirgan yigit o’ynoqi ko’zlarini avval menga qaratib so’ng u ko’zlarini pastlashtirdi. Tobora pastlashib borayotgan qorachiqlar ko’ksimga kelganida to’xtar ekan qarshimdagi Jungkook pastki labini tishlab keyingi harakati jussamni tanasiga jipslashtirish bo’ldi. Ko’zlarim moshdek ochilib bu uyatsiz yigitning yelkasiga tarsakiladim.
Jehan: qo’yib yuboring.
Jungkook: qachondan buyon tutishni xoxlagan belimdan ushlab turibman. Va shu bilan ancha vaqtdan buyon ko’rishni istayotgan bu ikki narsa* ham hozir qarshimda. Nega men endi seni qo’yib yuborishim kerak?
Bu ochidan ochiqchasiga tarbiyasizlik-ku?! Hayratdan og’zimni ochib qoldim. Heyi ham adashgan bu yolg’onchi ham meni aldagan! Jungkook hali hamon o’sha-o’sha! Umuman o’zgarmagan-ku?! Qattiqroq qisilgan tanamdan so’ng uning oyog’ini bosib oldim. Qoyil! Bunga bu xattoki ta’sir ham qilgani yo’q.
Jehan: uyatsiz! Qo’yib yuborsangizchi Jungkook!
Jungkook: uyatsiz? Menmi? Men sening ikki narsa deganda ko’zlaringni nazarda tutdim. Sen nimani tushunding?
Sharmanda! Yo’q bu yigit men bilan o’ynashmoqchimi nimani nazarda tutganini o’zi ham men ham yaxshi bilib turibman-ku?! Bu atayin qilyapti! Meni shunaqa holatta tushushimni istagani aniq. Lablarini qimtab kulishiga qaraganda aslida men haq ekanman. Yuzimni jiyirib uning yelkasiga yana bir bor urdim. Harakatimdan so’ng yana nigohlarini lablarimga ko’chirgan qirolning keyingi maqsadi nima bo’lishini hozirdan tahmin qilyapman. Biroq lablarimda emas aksincha bo’ynimda qaynoqlikni sezdim. O’zimni ortga olmoqchi bo’lganimda esa uning shivirlab aytgan gaplarini quloqlarim eshitdi.
Jungkook: jim tur…ozgina Jee, hech bo’lmasa besh soniya.
Butunlay tanam joyida qotib qolgan edi. U yanada meni o’ziga tortar, belimni qattiq quchib olgan. Xuddi boshqa qo’yib yuborishni istamagandek. Bo’ynimda sayr qilayotgan lablar tomog’imdan pastroqda to’xtaganida yoyilgan sochlarimga yuzini ko’mgan Jungkookni chuqur xo’rsinganini eshitdim. Javoban uning ham yelkasidan qo’limni aylantiraymi yoki yo’q? Men shundan ikkilanyapman.
Jungkook: ketaylik Jehan…saroyimizga qaytaylik. Yana birga yashaylik…sen, men, Jihoon va Hanni. Barcha tashvishlardan birgalikda o’taylik faqat men bilan ket…3 yarim yildan ziyod sensizlikda yashadim. Boshqa meni bu bilan qiynama o’tinaman.
Og’zimdan bir jumlani ham chiqara olmadim. Men chindan u bilan ketishim kerakmi? Hamon jimman ming lanat! U belimni qo’yib yubormagan holatda yuzini ko’ksimga bosgani hayratlandim. Biroq terimda achishish sezganimda tishning botirilgan og’rig’ini ko’kragim teparog’ida his qilib undan yulqunib chiqdim.
Jungkook: yana qochyapsan

Jehan: shunaqami? Haligina ikki narsa deb faqatgina ko’zlarimni nazarda tutgan esli yigit qani? Mana yetarlicha qarab bo’ldingiz ko’zimga, endi esa hayr sizga Qirol Jungkook.
Tilimni chiqarib ortimga burulgan edimhamki yonimga qayta yaqinlashgan yigitga amallab chap berib qoldim. Birdan meni quvib ketgan Jungkookdan qochar ekanman mening va uning kulgu ovozi butun o’rmon va ko’l atrofiga yoyildi. Daraxt panasiga o’tganimda qo’lini u men tomonga cho’zdi. Biroq yana ayyorlik bilan uni chetlab o’tib kiyimim halatini qo’ygan tosh tomonga qarab yugurdim. Borgan sari nafasim qisilib qolayotgan bo’lsa-da, bu quvlashish menga yoqayotgan edi. Qo’limni toshdagi matoga cho’zishimdan oldin kafti bilan qattiq bilagimni ushlab olgan yigit meni tutib olgandi.
Jungkook: buyoqqa kelchi.
Qiqirlab kulgan holatda yana uning bag’ridan joy olar ekanman lablarimda sezgan qaynoqlikdan so’ng oyoqlarim bo’shashib ketdi. U bir qo’lini belimga qo’yib ikkinchisi bilan yuzimgan ushladi. Lablarimda harakatlanayotgan o’zga lab meni shu qadar seskantirib tashladiki, ichimdagi g’alati hissiyot butun tanamni qoplab oldi. Ancha vaqtdan buyon teginilgan birinchi yumshoqlik. Jungkook lablarimni chuqur so’rib tishlari bilan ularni erkalaganida biroz ingroq ovoz og’zimdan chiqdi. Men hamon jim edim. Havo yutishga qiynalganimni u ham sezdimi bilmayman mendan ajralganida chuqur nafas oldim. Yana labimga bosilgan lablar bu safar uzoq bo’sa olmadi. Nima deyishni ham uning ko’ziga qanday qarashni ham bilmayotgan edim. Peshonamizni birlashtirgan yigit ikki yanog’imdan tutdi.
Jungkook: bugun kechqurun yo’lga chiqamiz va erta tongda o’z saroyimizda bo’lamiz…kelishdikmi?
Qarshimda turgan bir juft qorachiqlar menga sevgi bilan boqyaptimi? Ko’zimga kelgan yoshlarni chiqarmaslikka harakat qilib boshimni biroz qimirlatdim. Ko’zini yumgan holatda kulayotgan yigit meni qattiq bag’riga bosdi. Men sog’ingan o’sha issiq quchoq…uning qaynoq tafti…men chindan ham uni sog’ingan ekanman.

*
Kechqurungi iliq dushdan so’ng sochlarimni qurutish uchun xonamning derazasini ochdim. Qo’limdagi sochiq bilan xo’l soch tolalarimni artar ekanman javondan tungi kiyimni olib uxlash uchun yotishga qaror qildim. Bugungi kun meni yetarlicha chatchatdi. Ertalabdan buyon hayolim tarqoq. Biroq men o’zini hafa qildirib qo’yadigan va osongina yengiladigan qiz emasligimni u bilmaydi. Qo’limdagi taroq bilan sochlarimni tarash ko’yi aksimga qarab bo’layotgan voqealarni yodga olib chiqyapman. Qo’pol va hissiz to’nka u. Jentlmen deb o’ylagan erkak shunday bo’lsa, boshqa yigitlardan nimani kutish mumkin?! Biz chindan ham boshqa boshqa odamlarmiz. Xuddi bir-biridan qasos olish uchun yashayotgan juftlikka o’shash! U ham ortiga chekinmagan kabi mem ham taslim bo’lishni istamayman. Asabiy sochlarimni taraganimda biror bir narsaning shitirlash ovozi qulog’imga chalindi. Harakatdan to’xtab ortimga o’girilarkanman bu shunchaki shamoldan deb tahmin qildim. U bo’lishi mumkin emas edi. Taehyung bugun yoki erta indin keladi deb o’ylamayman. U bugun shundoq ham ko’p asabiylashdi. Kelmasin ham! Yuzini ham ko’rishni istamayman uni. Yotoqqa tomonga qarab yurmoqchi bo’lganimda baribir ko’nglim notinch bo’laverdi. Hali hech narsa bo’lgani yo’q nega bunchalik oyoq qo’lim qaltiryapti? Bu sovuqdan bo’lishi mumkinmi? O’zimga o’zim tasalli berib har ehtimolga qarshi oynani yopib qo’ydim. Tungi kiyimim halatini kiyishni istamay uni xonam ichidagi krelosga qo’ydim. Atrofda qandaydir ovoz kelayotgani aniq edi lekin. Yana bir bor derazaga yoniga borib atrofni kuzatdim. Jimjitlik. Biroq yuragim g’ash. Bosilayotgan qadam ovozlari qulog’imga chalinganida butun oyoqlarim bo’shashib ketdi. Tumba ustidagi kichik xanjarni qo’limga yashirdim. Kutilmaganda g’ichirlab ochilgan eshik tomonga butun gavdamni burib, qo’rquv bilan deraza chetini ushladim. Hayolimga kelgan birinchi inson aynan u bo’ldi. Yuragimni vahm bosib xonam eshigi tomon yurar ekanman qo’limni uning dastagiga olib borib uni ochdim. Yana sokinlik. Jimjitlik quloqni teshib yuboradigan darajada yoqimsiz holatni yuzaga keltirdi. Atrofimda erkak kishining iforini sezsamda biror bir insonning soyasini haligacha ilg’amadim. Tungi oy nuri ostida paydo bo’lgan toshoynadagi aksim tomon qadam tashlanimni bilamanhamki, bo’ynimga kelib tiralgan sovuq metal meni seskantirib yubordi. Jussam ortidan paydo bo’lgan ulkan tana. Tomog’imga tiralgan yoyning o’qi va uning olayotgan nafasi. Jin ursin!
Taehyung: uningni chiqarsang, tomog'ingdagi tig' bilan chiroyli teringni nimtalab tashlayman.
Nafas olishni ham unutgandek havoni o’pkamda ushlab turibman. Qimir ham eta olmadim. Oynada bir-birimizga tik qarab turar ekanmiz hissizlikka to’lgan qorachig’ini ko’zlarimdan uzmadi u. Demak men yanglishdim. U kechasi tashrif buyurishi aniq ekan. Qo’limdagi narsani oshkor qilib qo’ymaslikka harakat qilib iloji boricha oyoqlarimni undan uzoqda saqladim. Ochiq bo’lgan yelkamga urulayotgan issiq nafas oqimini sezganimda u masofani yanada qisqartirdi.
Taehyung: nega titramayapsan kichkintoy? Hurkak ohucham nahotki shu bo’lsa?

Boshimni tik tutib unga ham xuddi udek qarab turganim uchun aytilgan gapmi bular? Tomog’imga qattiqroq botirilgan tig’dan cho’chib bo’ynimni o’pmoqchi bo’lgan yigitning chalg’iganidan foydalangan holatda o’rnimni u bilan almashtirdim. O’sha yoyning o’qi bor bo’lgan qo’lini pastka qarata siltalab xanjarni uning bo’yniga taqadim. Bu harakatim unga chindan ham kutulmagan bo’lsa kerakki, lab uchida kulib boshini pastga qaratdi u.
Aera: haligacha menga yetarlicha baho bermagan ko’rinasiz. Oddiy qo’rqoq qizlardek ko’rinyapmanmi ko’zingizga qirol Kim?!
Yuziga yaqin borgan ko’yi shivirlab aytgan so’zlarimdan so’ng belimdan tutgan kaftni ilg’ay olmay tig’ni uning kekirdagiga chuqurroq botirdim.
Aera: qo’lingizni yig’ishtiring!
Taehyung: bu qiliqlaring bilan faqatgina menga hali hamon qarshi borishingdan aqling yaxshi ishlamaganini bilyapman va oxirida baribir mag’lub bo’lishingdan esa kulgim kelyapti to’g’risi.
Aera: bir harakatim bilan umringizga so’nggi nuqtani qo’yishim mumkin!
Taehyung: axx Aeram, kichkintoy - jin ursin bu telbani! Umuman o’zini boshqacha tutayotgan Taehyung qo’lini belimdan pastlatib, ortimdan* ezganini his qilib ko’zlarim moshdek ochilib ketdi. Bu…bu qanaqa qiliq bo’ldi yana? Jaxlim chiqib ketib xanjarni tortgan edim uning bo’ynining bir cheti tirnalib, tig’ning uchi qonga bo’yaldi. Uning yuziga qarab yana xanjarni tiragan edimhamki bilagimdan ushlab meni yerga irg’itvorgan Taehyung bo’ynining jarohatini qo’li bilan artdi. Yerga yiqilganligim bois xanjarim xonaning allaqaysi burchagiga uchib ketdi. Yerdagi yoyning o’qini qo’liga olgan yigit menga shu qadar tund qaradiki uning bu qiyofasidagi jilmayish haqiqiy telbani eslatar edi. Orqamga tisarilib undan qochishga harakat qilmoqchi bo’ldim. Endi chindan ham qo’rqyapman. Ming lanat! Ustimga qarab yurib kelishni boshlagan yigit so’zlarini qadam bosish bilan birga aytdi.
Taehyung: mana bu mening qo’rqoq ohucham.

~
Yoqimli mutolaa
Author: Kim Jehan Titania
#JH_DRG

Tilimdan chiqqan yigitning ismini faqatgina o’zim eshita oldim xolos. Atrof yetarlicha shovqin-suron edi. Ko’zlarimni g’alabasi sabab hammaga jilmayish bilan qarayotgan yigitga qadalib qolgan. Men orqaroqda bo’lganligim uchun u meni ko’rmayotgan bo’lishi mumkin, biroq qizlardan bir nechtasi uning yoniga borgan holda ochiqchasiga suykalanishlarini guvohi bo’layotgan edim. Ter tomchilari oqayotgan uning bo’yniga ro’molchalar tutgan qizlardan faqatgina bittasining qo’lidagini olgan tenggi tomog’ini artdi u. Ortga taralgan sochlardan so’ng o’ziga olib kelingan qadahdagi suyuqlikni ikkilanishsiz bir ko’tarishda bo’shatgan Jimin uni qayta sariq sochli qizning qo’liga topshirdi. Nima u hozirgina alkagol ichdimi? Men turgan joyimda qotgan holda uni va uning atrofidagi odamlarni kuzatayotgan edim. Bir soniya ichida bo’lgan shovqin sabab joyimdan uchib tushar ekanman Jimindan so’ng final chizig’ini bosib o’tgan yigit kiygan shlemini yerga qarata uloqtirgani uchun bir nechta shishaning singan tovushlari eshitildi. Hammaning ana endi diqqat-e’tibori o’sha yerga qaratildi. Motosiklini tepib yutqazganligini tan olishni istamagan sababli bo’lsa kerak kela turib Jiminning yoqasidan olgan ko’yi uning yuziga musht tushurdi. Axir bu!…menga kecha tunda shilqimlik qilgan yigitning o’zginasi emasmi? Ismi adashmasam David edi. Bu xuddi o’sha inson-ku?!
David: sen g’irromlik qilding! So’nggi muyulishda mening motosklimni devor tomonga surib tashamaganingda men g’olib bo’lardim la’nati!!!
Jiminning yoqasidan siltab jaxldan qizarib ketgan yuzini unikiga yaqin olib borgan yigit o’shqirdi. Pastki labini tishlagan holda pastga qarab kulayotgan yigitning ovozi jimjit bo’lib qolgan atrofning sukunatini buzgan bo’lib, barchaning diqqati hozirda maydonda turgan shu ikki insoda edi.
Jimin: maynavozchilikni yig’ishtirib, cho’ntakingga solib qo’y Langford David! Poygada hech qachon g’irromchilik bo’lmaydi ayniqsa, bu moto janggida.
David: lekin sen qoidani buzding. O’sha million wonlar uchun sal qolsa meni o’ldirib yuborishga ham tayyor ekanligingni yuzingdan ham uqub olsa bo’ladi Park Jimin!
Jimin: yo Xudo, ortda qolganing uchun g’azabing kelyaptimi yoki o’sha o’rtaga tikilgan pullarni qo’ldan boy berganliging sabab jaxlga berilyapsanmi? - qarshisidagi yigitni mazah qilgandek uning ko’ziga qaragan holda lab uchida kulgan Jimin bo’ynini biroz unga yaqinlashtirdi. - yoki sendan zo’rroq ekanligim uchun keting yonayotgandur?
David: nima deding?
Yigitning yuziga kelib tushgan yana bir zarbadan so’ng bu safar unga javob qaytargan Jimin ham Davidning yoqasidan changalladi. O’rtada kelib chiqqan o’zaro nizo va jangni tomosha qilib turgan yoshlar ularni ajratish haqida o’ylab ham ko’rishayotgani yo’q. Ba’zilari bu urush nihoyasida kim yutishiga qiziqishsa, ayrimlari qo’lidagi viskini ichgan holatda ulardan yuz burishmoqdalar. Yigit va qizlar ortida turgan Jeyong Jimindan ko’zini uzmay turgan vaqt yerga yiqilgan Daviddan so’ng bu poygani tashkillashtirgan insonning qo’riqchilari ularni bir-biridan ajratishdi. Ikkisining ham yuzi yetarli darajada jarahot olgan. Yerdan ko’tarilgan Langford nafrat to’la ko’zlarini kiyimining yoqasini to’g’irlayotgan yigitga qaratdi. Ularning yoniga yurib kelayotgan erkak qo’riqchilar ushlab turgan Jiminga qarab qo’ygach nigohini uning raqibiga qaratdi.
Mercel: otasining molini talashayotgan bolalardek mushtlashganingiz nimasi?
Har doim moto poygasini tashkillashtirgan va uning asoschisi bo’lgan yoshi elliklar atrofidagi bu fransuz erkak haligina Davidning og’zidan chiqqan so’z sabab unga nigohini burdi.
Mercel: demak, Jimin senga ayyorlik qilgan?
David: ha!
Mercel: Mr. Park, ishonamanki bu jangda g’irromlik qilish butunlayga man etilganini yaxshi bilar edingiz. G’oliblikni qo’lga kiritishga kuchi yetmagan inson qanchalik chiranmasin har doim mag’lub bo’lib kelaveradi dega so’zni hech eshitganmisiz?
Jimin: men hech qachon hech qaysi bir poygada raqibimga tuzoq qo’ymaganman Montero Mercel.
Yonidagi erkakning ko’ziga tik qaragan holda gapirdi u.

Boshini qimirlatib hech narsa deyishni istamagan fransuz kishi qadamlarini Davidning motosikli tomoniga olib borib uni zimdan kuzatdi. Biroz motosikl ranggi o’chib, qirilib qolgan joyini ko’rganidan so’ng qoshlari chimirilgan Marcel o’lim nigohlarini Jiminga qaratdi.
Marcel: demak, bu qirilish o’zidan o’zi paydo bo’lgan shundaymi Janob Park?!
Jimin ham erkak turgan joyga yurib borarkan bir yigitning yonidan o’tishida uning ayyor kulgu ovozini aniq eshita oldi u. Motosikl chetini qirilishi xuddiki devorga ataylab tiraganini ko’rsatib bermoqda. Hayrat bilan birga asabiy tishlarini g’ichirlatgan yigit qarshisida turgan Manteroga qaradi.
Jimin: bu mening ishim emas!
Marcel: lekin bular boshqa narsani ko’rsatib bermoqda, ya’ni poygada sen chindan ham David uchun chog’ qazigansan!
Jimin: ming lanat* qaydan bilasiz balki uning o’zi motosikl chetini qirgandir? Poygada g’olib bo’lishimni bila turib bu ishni qilgan u va mana hozir menga tuhmat qilmoqda!
Erkak ko’zini Jimindan uzib, ulardan uncha uzoqda bo’lmagan yigitga qaradi. Atrof sukunatga to’la. Faqatgina og’ir nafas olayotgan yigitning asabiy tishlarini g’ichirlatishi eshitilyapti. Yoshlarning hammasi esa Manteroni keyingi so’zi nima bo’lishiga qiziqishmoqda.
Marcel: guvoh bormi? Ya’ni bu ishni sen qilmaganligingni ko’rgan biror shaxs bormi?
Jimin ko’zlarini og’ir yumib ochdi. Aftidan Marcel unga emas Davidga ishonmoqda ko’proq. Labi yuzigacha cho’zilgan amerikalik yigit chap qoshini barmog’i bilan ishqalagan holda mag’rurona boshini ko’tardi.
Jimin: qanaqa isbot haqida gapiryapsiz? Poygada men va bu lanatidan boshqa hech kim qatnashmagan ekanligini bilasiz menimcha?!
Marcel: men dalilga ishonaman yigitcha. Agar chindan ham aybdor emasligingni isbot qila olsang bemalol jang uchun tikilgan pullarni olib ketishing mumkin. Ungacha esa boshqa poygada seni ko’rmay!
Jimin: nima?
Taajjubda qolgan Jiminni yoniga kelgan ikki barzangi yigitlar uning ikki tomonidan ushlab jang maydonidan olib ketishmoqchi bo’lishdi. Hamma atrofni jim bo’lib kuzatayotgan vaqt oyog’ini tinmay qimirlatayotgan qiz nimadir qilib bo’lsa-da, yigitga yordam berishni istadi. Qadam tashlashi oldin kechagi ro’y bergan voqeani qayta eslagan Jeyong Jiminning aytgan har bir so’zini yodga oldi. Hech qachon qanday vaziyat bo’lmasin u yigitga yordam bermasligi va ishlariga aralashmasligini aytgan edi. Ikki yo’l o’rtasida qolgan qiz ortiga qadam tashlamoqchi edi toki o’rtada urush boshlamagunicha. Bir o’zi bir nechta qo’riqchilarga qarshi turgan holda mushtlashayotgan yigit uni oldinga qadam tashlashga undadi.
Jeyong: men guvohman.
Sukunat cho’kkan hududda birdan paydo bo’lgan qiz bolaning mayin ovozi sabab barcha nigohlar poyga yo’lidan ancha narida turgan Jeyongga qaratildi. Bir qo’lini ko’targan holatda butun tomoshabinlarga qarayotgan qiz noqulay vaziyatda bo’lsa-da, lablarini qimtib hayajonlanayotganini sezdirmadi. Eshitgan ovozi ancha tanish tuyilgan bo’lib, Jimin yuzini ortiga o’girmay ko’zlarini yumib xo’rsindi. Uning yonidagi erkak qizni boshdan oyoq analiz qilib, kimligini tekshirsa, bir chekkada turgan shahvatga to’la juft qorachiqlar ularga qarab yurib kelayotgan tanaga suqlanib tikildi.
David: yana o’sha jonon..
Qulog’iga kirgan so’zdan so’ng tund qiyofada yigitni tilka pora qilishga tayyor Jimin o’zini arang bosdi. U hozirda ayni dam qizdan havotirda. U qanday va nima uchun yana o’zi bilmagan ishlarga aralashayotgani yigitni tobora asabiylashtirayotgan edi. Sokin atrofni buzgan qiz bolaning baland poshnali oyoq kiyimi bir necha daqiqalarda to’xtagan mahal hammaning nigohi poyga yo’lagida turgan insonlarga qaratildi.
Jeyong: men bu poyga yakunlanishidan oldin ularni kuzatgan edim. Hech qanday salbiy harakatlar bo’lgani yo’q. - yonidagi yigitga qaramay gapirdi qiz. Uning nigohi faqatgina qarshisida turgan fransuz erkakga qaratilgan edi. Kiprik qoqmay aytilgan so’zlardan so’ng ko’z qirini Jiminga burib qo’ygan qiz tezda yana undan qochishga kirishdi.
Marcel: shunday qilib Jimin aybsiz, shundaymi?
Jeyong: ha!

Marcel: buni qanday isbot qila olasiz?
Jeyong: ko’chaning muyulishida men bor edim va hammasiga guvoh bo’ldim.
Marcel: u yerda nima qilayotgan edingiz unda?
Jeyong: shunchaki tamaki chekdim, nima mumkin emasmidi?
Qizga yaqinlashgan sari undan segaret hidining kelib turishidan keyin erkak ortiga bir qadam tashladi. O’ziga qarata qisilib boqayotgan qorachiqlardan yanada jazavaga tushgan qiz atrofdagi odamlarga ham bir nazar tashlab yana Manteroga tikildi.
Jeyong: yo Xudoyim, jinni bo’lish mumkin! Bu Seoul shahri! Har bir ko’chada kamera bor, istasangiz tekshiring.
Qat’iy aytilgan so’zlardan so’ng asabiy tishlarini g’ichirlatayotgan yigit hali hamon qizni kerak bo’lsa hoziroq ostiga olishga tayyor turgan och nigohli Langfordga qaratdi. Erkak qizni sinchiklab tekshirish ko’yi uning titrayotgan tanasi va tik boqayotgan ko’zlariga qarab chiqdi. Mantero Jiminni ushlab turgan ikki qo’riqchiga qarashi bilan yigitdan uzoqlashgan barzangilarni sezib yengil nafas chiqardi qiz.
Marcel: bunga xojat yo’q..siz aslida kimsiz kichik xonim. Menga shu haqida ma’lumot bera olasizmi? - u sof koreys tilida gapirdi. Endi gapirishidan oldin kaftlariga tekkan barmoqlardan seskanib ketgan Jeyong ko’zlarini kattalashtirib yonidagi yigitga qaradi.
Jimin: u men bilan. Mening qiz sherigim.
Marcel: oh, bu rostmi xonim?
Qiz o’ziga berilgan savolga chalg’ib uning qo’lidan tutib turgan yigitdan nigohlarini qochirdi.
Jeyong: h..ha, shunday.
Marcel: tushunarli.
So’nggi bor Jeyongga qarab tabassum qilgan erkak uning yonidagi Jiminga bir ko’z qirini tashlab bu yerni tark etdi. Yurish barobariga suvga tushgan mushukdek ich-etini g’azab bilan yeyayotgan yigitni ko’rgan erkak Davidning yelkasiga shapatillagan holda lab uchida kuldi.
Marcel: yosh qizga chuv tushding Langford. Haqiqatni menimcha, o’zing ham yaxshi
bilasan.
Tishlari g’ichirlagan yigit boshqa sharmandali holatga tushmaslik uchun o’zini bosgan holda poyga maydonini u ham tark etdi. Sovrin sifatida g’olib insonga keltirilgan bir sumka yigitning oyog’i ostiga tashlandi. Keng maydonda yolg’iz qolgan yigit va qiz hali hamon joyidan jilmay turishibdi. Lablarini qimtib Jiminga ko’z qirini tashlab quyayotgan qiz keyingi nigohlarini birlashgan qo’llar qaratdi. Shirin titroq uning ko’ksini bir silab o’tganida og’ir nafas olayotgan yigitning keyingi yo’g’on ovozi atrofga jarangladi.
Jimin: o’tir!

*Qo’limni qo’yib yubormagan holda meni motosikl yoniga olib kelgan yigit boyagina o’zi yechgan shlemni menga tutqazdi. Ikkilanish bilan uni olganimda qarshimdagi yigit yerda yotgan sumkani yelkasiga ilganini ko’rdim. Og’ir shlemni boshimga kiyar ekanman motosiklga kelib joylashgan yigitning ortidan men ham unga mindim. Qo’limni uning belidan aylantirishga qandaydir iymanib turibman. Bu juda noqulay edi men uchun. Jim turganim sari u ham sukutni tanlab motosiklni haydamadi. Nima qilishni bilmayapman jin ursin!
Jimin: meni maxkam ushlab ol. Yo’qsa, yiqilib tushasan.
Uning og’zidan chiqqan so’zlardan so’nggida beixtiyor qo’llarim o’zidan o’zi uning belidan aylandi. Ancha baquvvat bo’lgan tana va unga yaqinlashganimda sezgan keng gavdasi hayolimni qochirdi. Harakatga kelgan motosikldan avval poyga yo’lagini tark etib, so’ng katta trassaga chiqdi. Atrof suv quygandek jimjit. Qorong’u atmosferaga ega bo’lgan sokin Seoul shahrida tungi chiroqlar yonilgan. Bu yer shaharning bir chetimi bilmayman, mashinalar umuman yo’q edi. Faqatgina uzun va katta yo’l, chiroqlar. Salqin havo motosiklning yurishi barobariga yanada sovuqlashdi. Sochlarimni o’ynayotgan shamolni his qilganimda tezlikni oshirgan yigit uning belidan yanada qattiqroq qisishga meni undadi. Haqiqiy adrenalin! Motosikldan chiqayotgan ovoz uning tezligiga qarab balandlashmoqda. Ustiga faqatgina qora futbolka kiyib olgan yigitning kiyimi shamolda hilpiraganida kaftim uning ko’ksining shaklini allaqachon o’rganishga ulgurdi. Ming lanat! Men nima qilyapman o’zi? Kaftim orasida turgan kubiksimon bo’laklarni his qilib ikki qo’limni ham bir-biriga maxkamladim.

Biroq ularni hali hamon sezyapman. Biz yana o’n besh daqiqalar ichida motosiklda yurdik. Oxiri borib to’xtalgan manzilimiz yana o’sha qurub-bitishga ulgurmagan eski imorat bo’ldi. U nega bu yerga yana keldi, yo’q umuman nega bu xarobaga har doim kelaveradi? Motosikl to’xtaganidan so’ng u avval o’zi tushib so’ng menga qaradi. Tabiiyki bunday baland joydan yolg’iz o’zim tusha olmas edim. Shlemni yechib, uni bir chetga qo’ydim. Ikki qo’lini ingichka belimga qo’yib meni o’ziga qarata tortgan Jimin bir zumda oyoqlarimni yerga tegishiga sababchi bo’ldi. Yuzimga yaqin turgan qorachiqlar tunda yanada qorong’ulashgan yoki menga shunday tuyulmoqdami? U tezda belimdan qo’lini olib, ichkariga yurib ketishni boshladi. Nega hech narsa demadi? Men ham beixtiyor uning ortidan ergashdim. Zax bo’lgan imorat ichiga kirib borar ekanman atrofda yoyilib yotgan temir simlar va beton toshlarni ko’rdim. Ehtiyotkorlik bilan ulardan o’tganimda ko’zim bir eshikni ochib unga kirib ketgan yigitni ko’rdi. Jimin eshikni ochiq qoldirdi, demak men ham kirishim mumkin. O’sha xona oldiga kelganimda egniga qora rangdagi maykani kiygan yigitni ko’rar ekanman u qachon va qanday qilib bunchalik tez kiyimini alishtirganiga hayron bo’ldim. Xona ichkarisiga qadam tashlagan vaqtim divanga qo’lidagi sumkani uloqtirgan Jimin unchalik ham zamonaviy bo’lmagan kichik muzlatgichdan ichkilik oldi. Qo’liga olgan ikki shisha alkagolni ko’rib lablarimni qimtidim. U esa menga qarab yurgan ko’yi ikkisidan birini menga uzatdi. Avval ichkilik ichib ko’rgan bo’lsam-da, buni hammadan yashirar edim. Tomog’im qurib ketganligi bois menga taklif etilgan shishani indamay kaftimga oldim.
Jeyong: raxmat.
Minnatdorchilik bildirib, shishani ochganimda alkagolning o’tkir hidi dimog’imgacha uruldi. Og’zimga olib kelib, bir qultum yutganimni bilaman, u juda achchiq edi. Muzdek va o’tkir tami qandaydir yoqimli ham tuyular ekan ikkinchi marta uni yana ko’tardim. Xonaning bir chetida joylashgan divanga o’zini tashlagan yigit oyog’ini chalishtirish tenggi menga tikilmoqda. Jin ursin* noqulay ahvolga tushdimmi nima? Nega bunchalik o’yib yuborgudek qarayapti? O’tirgan kreslomga qulayroq joylashib unga iloji boricha qaramaslikka tirishmoqdaman. Terlagani uchunmi ochiq bo’lgan yelkasining mushaklari oyning yorug’ligidan yaltirab ko’rinmoqda edi ayni dam. Nimalarni hayol surayotganimni bilib o’zimni o’zim ichimda la’natladim.
Jimin: yana…yana menga yordam berding. Bunday qilmasligingni o’tgan galgi uchrashuvda aytgan edim shekilli?!

Yerga qaratilgan boshimni ko’tarib menga qaratilgan nigohlarga tengma-teng boqdim.
Jeyong: bu yordam emas, men shunchaki ko’rganimni aytdim. Sizning o’rningizda boshqa bir kishi bo’lganida ham men shu ishni qilar edim.
Jimin: yana meni kuzatdingmi?
Jeyong: yo’q. Sizni kuzatishdan boshqa qiladigan ishim yo’qmi meni?
Jimin: o’tgan galgi to’qnashuvdan keyin albatta shunday deb hisoblayman.
Jeyong: ovora bo’lasiz. Shunchaki kechki ovqatni tashkillashtirgan Han oilasidan biroz uzoqda bo’lishni istadim. Ya’ni menga bunday jinnicha uchrashuvlar yoqmaydi.
Unga aytishni xohlamadim. Seung haqida Jiminga aytishni istamayman, o’zi u jin urgur Xvanni hech kim aytmayman ham. Ichayotgan alkagolimni yana qo’limga olganimda uning yana achchiq tami lablarimda qoldi. Bundan ko’ra ming marta segaretim yaxshi edi. Qo’limdagi shishani kreslo yonida turgan tumbaning ustiga qo’yib, sumkamdan segaret qutusini chiqardim. Uni yoqishdan oldin yonimdagi yigitga qarar ekanman chekish mumkin ekani haqida beparvo qo’l siltagan Jiminni ko’rib unga ham taklif qildim. Biroq u buni rad qildi. Hech narsa demay, uni lablarimga olib kelib, tamakidan o’zim xohlagan qoniqishni olishni boshladim. Men bog’langan yagona narsa aynan shu.
Jimin: qachondan buyon chekasan?
Qo’qqisdan berilgan savoldan so’ng nigohimni unga qaratdim.
Jeyong: to’qqizinchi sinfdan buyon.
Jimin: oilang bunga qarshilik qilishmaydimi?

Jeyong: ularni men bilan ishlari yo’q. Buvam ba’zida tergab turmasalar, tamaki uchun hech qachon oilam menga tanbeh berishmagan, - u hech narsa demadi. Ikki yildan ziyod men bu segaretlarga o’rganib bo’lganman. Ko’zlarimni undan uzib polda yotgan sumkaga qaratdim - siz shuncha pulni nima qilasiz? Ya’ni yutgan sovriningiz adashmasam pul edi.
Jimin: juda qiziquvchan qizsan Jeyong, shuni bilasanmi?
Uning aytgan so’zlaridan ko’zlari moshdek ochilib ketdi. O’tirgan divanidan turgan yigit qadam bosib yonimga kelar ekan kreslo chetini maxkam siqib unga savol berdim.
Jeyong: ismimni bilasizmi?
Jimin: bu bizning birinchi uchrashuvimiz emas. 18yoshli universitet talabasi bo’lgan Hanlar oilasining yagona qiz farzandi.
Uning gaplarini eshitib chindan ham taajjub ostida qolib ketdim. Men va mening oilam haqida u qaydan bilishi mumkin? Hayolda qolganimda yuzimga yaqinlashgan Jimin qaddini egib ko’zlarimga tikildi. Nafas olishim to’xtab qolgudek o’pkamdagi havoni chiqarishga qiynalganimda qo’rquvni tanamda his qildim. Bu yigitdan chindan hayiqganimga ishongim kelmayotgan edi.
Jimin: gaplarimdan hayratlandingmi? Yuzing oqarib ketganidan qo’rqding degan tushunchani sezyapman lekin.
U yanada menga egildi. Tilim aylanmay qoldi. Nima deyishni ham bilmayotgan edim.
Jeyong: aslida men sizni kuzatyapmanmi yoki siz meni?
Jimin: bu shunchaki qiziqish edi mittivoy. Haqiqiy kuzatuv nima ekanligini hali bilmaysan.
Lablarimga nigohini olib o’tgan yigitning barmoqlarini ularda sezdim. Kaftimdan olingan segaret donasiga qaraganimda Jimin uni allaqachon yerga tashlab oyoqlari bilan ezg’ilaganini ko’rdim. U nega bunday qildi? Qorachiqlarimni unga qaratar ekanman erkak kishining atir hidini bog’zimgacha his qildim.
Jimin: shu bilan birga aslida kim ekanligimni ham tushunganing yo’q. - yanog’imni silagan uning bosh barmog’i labimning pastki qismiga qattiqroq teginib iyagimni ushladi, - seni ogohlantiraman kichkintoy…yana shu uchrashuvlar davom etsa, uning natijasi albatta ikkimizdan birimizga salbiy ta’sir ko’rsatadi.
Jeyong: bu bilan nima demoqchisiz? Nimaga shama qilayotganingizni tushunmadim Mr. Park?!
Boshini pastga qaratib kulayotgan yigitning ovozi borgan sari asab tolalarimni uzayotgan edi. Nega u bunday gaplarni aytyapti? Buning hammasi mastlikdanmi?
Jimin: qiziquvchansan Jeyong. Juda ham. Mana shu qiziqishlar ortidan keladigan voqealarni o’ylab aytayotgan gaplarim senga anchagina tegishli. Chunki men bir marta uchrashgan qiz bola bilan qayta ko’rishmayman. Lekin sen….har qadamimda ko’zlarimiz to’qnashyapti. Bu tabiiy hol emasligi uchun ham gaplarimni yaxshilab o’ylab ko’r.
Yanog’imni silagan kaftini yuzimdan olgan yigit mendan nigohini uzmay qayta divaniga o’tirdi. Nima bo’lganini xatto anglay olmayapman ham. U juda sirli, gaplarini esa tushunib bo’lmas edi. Negadir vaqt o’tgan sari bu yerdagi bosim menga noqulay bo’lib o’rnimdan turdim. Jiminga yana bir bor ichkilik uchun tashakkur bildirar ekanman sumkamni olib xonadan otilib chiqdim. Tez-tez yurganim uchun ortimga bir necha marotoba qaradim ham. O’zim anglay olmayapman, nega undan qo’rqyapman o’zi? Yoki bu cho’chish emasmidi? Binodan chiqqanimdan so’ng baland imoratga so’nggi bor qaradim.
Jeyong: sen chindan ham sir-asrorga to’la insonsan Park Jimin!

*
Soat tungi 02:23. Allaqachon yarim tun. Havo bugun biroz salqin bo’lganligi bois derazasini ochib quygan qiz xonasiga shabadani kirgizyapti. Yotoqda ko’rpaning ostida telefon ekranining yorug’i devorga tushib turibdi. Internet tarmoqlariga kirgan qiz ancha oldin o’qimoqchi bo’lgan rasmli hikoyasini topishga urunar ekan bir necha kanallarda a’zo bo’lib yana qidirishda davom etdi. U soatga gohida qarab qo’yar, hali beri uxlashni hayoliga ham keltirmay izlayotgan narsasini topishga harakat qildi. Ahiyra o’ziga kerakli bo’lgan rasmli hikoyani ko’rganidan keyin o’sha kanalga so’rov yuborib, biroz kutdi. U ancha vaqt sevib kelayotgan va kutgan asari vanihoyat chiqqanidan sevindi. Ko’rpasini ochib salqin havoni yuziga urgan qiz xonasi anchagina sovub ketganini sezib o’rnidan turdi. Ochiq qolgan derazasini yopar ekan ichish uchun suv olib kelishni o’ylab xonasidan chiqdi. Avval atrofni tekshirgan Jehan qavatda hech kim yo’qligini sezgach, zinalardan pastladi. Oshxona tomonga qarab yurayotganida telefoniga kelgan o’tkizilgan qo’ng’iroq uning e’tiborini tortar ekan notanish raqam unga mana shu tun yuborgan habarning ketma-ket bu uchinchisi edi. Chuqur xo’rsingan qiz bunga ahamiyat bermay telefonining chekkasini bosib, uni o’chirdi. Oshxonaga kirgan Jehan stakanga suv olib uni ichish tenggi ochilgan eshikni eshitdi u. Ortiga qarab qadam tovushlarini sezganida qo’rquv uning tanasiga o’rmaladi. Qoshlari chimirilib kim kechasi kelishi mumkin ekanini bilmay u kaftidagi stakanni joyiga qo’yib, o’rniga tovani oldi. Yana yurib kelayotgan chalkash qadamlar qizni sergaklantirib, qo’lidagi oshxona buyumini qattiqroq ushlashga majburladi. Kutilmaganda eshikdan kirib kelgan yigit oshxonaning chirog’ini yoqar ekan qo’lidagi tovani baland ko’targan Jehan tanish bo’lgan yuzdagi insonni ko’rib nafasini ichiga qaytib ketdi. Jungkook boshiga kelib tushishga bir soniya qolgan qizning qo’lidagi oshxona anjomiga qarab qoshlarini chimirdi.
Jungkook: nima qilyapsan?
Jehan: shunaqa ham odamni yuragini yorasizmi? Ovoz chiqarib kelsangiz bo’lmasmidi? - hansirash to’nda gapirdi u.
Jungkook: bu uyda faqatgina sen yashamaysan.
Jehan: yarim kechasi qayerdan kelishingiz mumkin?
Jungkook: senga nima?
Qizning savolini ahamiyatsiz qoldirgan yigit beparvolarcha yurib kelib muzlatkichdan suv olib ichdi. Jehan unga endi e’tibor bergan bo’ldi. Yigitning harakatlari avvalgidek emas. U biroz tik oyoqda tura olmay, chalkashib ketayotgan edi. Spirtli ichimlikning o’tkir hidi qizning oldigacha kelganida u yuzini boshqa tomonga burdi.
Jungkook: o’zing yarim kechasi bu yerda nima qilyapsan?
Jehan: sizga nima?
Tengma-teng xuddi udek javob qaytargan qizni ko’rib lab uchida kulgan yigit gavdasini ko’tardi. Shunda Jehanning ko’zi uning ko’ksiga qaratilar ekan faqatgina jensi kostyumning o’zida bo’lgan yigit ichidan hech narsa kiymaganiga guvoh bo’ldi. Uning ikki shishgan ko’krak qismi va keng mushaklari yaqqol kiyimidan bilinib turibdi. Avval uni hech bunday ahvolda ko’rmagan qiz og’ir yutunib Jungkookning ko’ziga qarashga botina olmadi. Olib qochayotgan qorachiqlarni sezgan yigit ko’zlarini qisgan holda qizga yaqinlashar ekan ortga tashlangan qadamlardan so’ng u yanada oldinga harakatlanishni xohladi.

Yuzim pastga qaratilgan. Qarshimda turgan yigitning ko’zlariga to’qnash kelishni istamay atayin boshimni quyi egsamda bu nega men tomonga bunchalik bosdirib kelayotgani qiziq. Nigohim pastda bo’lganligi uchun uning tanasidan ajralib turgan bo’laklarni ko’rib nafas olishdan to’xtab qoldim. Yo Xudo! Men erkak kishining yalang tanasini birinchi marotaba ko’rib turushim edi. Tezroq bu yerdan ketishni istab qadam tashlamoqchi edimhamki, devorga tirilgan tanam sabab yurish endi imkonsiz bo’ldi. Ko’zlarimni asabiylikdan yumib oxiri uning qorachiqlariga qarashga majbur bo’ldim.
Jehan: masofasini saqlagan holda, yo’limdan qoching!
Gaplarimdan so’ng lab uchida kulgan yigit yanada yuzimga yaqinlashib gapirdi.
Jungkook: xo’sh, sendan uzoq turmasam nima qila olasan qizaloq?!
Tashlangan keyingi bir qadam va oramizdagi masofa yanada qisqardi. Endi alkagol hidi chindan ham o’tkirligini sezdim.

Lablarimni qimtab menga tik qaragan yigit tikilar ekanman borgan sari asab tolalarim uzilib, jaxlim chiqib ketayotgan edi. Nega uning oldida men qo’rqishim kerak? Qanaqa harakterim borligini hali bilmas ekansiz janob Jeon! Boshimni tik ko’targan holda o’rtamizdagi yaqinlikni men ham qisqartirdim.
Jehan: hoziroq yo’limdan qochasiz!
Jungkook: unday qilmasamchi?
Jehan: unda men ham o’zimga javob bermayman!
Tugatgan so’zlarimdan so’ng osmonga qarab kulib yuborgan yigitning bu qilig’i sabab ana endi chindan ham asabiylashdim. Nima u hozir meni ustimdan kulyaptimi? U bir qo’lini devorga suyagan ko’yi qaddini yanada egdi.
Jungkook: bu bilan menga ziyon yetkiza olishingga ishora qilmoqchimisan? Qanday qilib? Ikki yanog’ing qizarib ketganligiga qaraganda hozir mendan uyalyapsanmi? Nimaga? - yuzim qachon qizarganini ham bilmayman. Jin ursin nega aynan uning yonida bunday bo’ladi? Menga qaratilgan nigohini tanasiga ko’chirgan Jungkook jensi kostyumi ichidan ko’rinayotgan yalang tanasiga qarab so’ng lab chetida jilmaydi - istasang qulayroq muhit yaratib bera olishim mumkin senga.
Bu bilan u nima demoqchi ekanini tushunmadim biroq mendan biroz uzoqlashgan yigit butunlay egnidagi kostyukni yechib tashladi. Ming lanat! Bu nimasi?!

Qarshimdagi yigitning yalang tanasi shundoq menga yaqin turgan edi. Kiprik qimirlatishga ham jim qolib sukutni saqlab turgan edim. Uning bunday harakatini umuman kutmagan rost. Shu sababli ham taajjubda qolganimni ko’rib u menga qayta egildi.
Jungkook: endi bu sen uchun noqulay emasmi?
Quloqlarimga kirgan so’zdan so’nggina boshimni ko’tarib bo’yi mendan anchagina baland bo’lgan yigitning yuziga qaradim.
Jehan: uyatsiz! Qoching yo’limdan!
Jungkook: shoshma, sen hozir yalang ko’ksimni ko’rib turib meni uyatsizga chiqaryapsanmi? O’zingni endi erkak kishining tanasini ko’rgandek tutma.
Jim edim. Uning qanday fikrlashi menga umuman qiziq emas. Hozir aytayotgan gaplarini ham ahamiyatsiz qoldirishni istab shunchaki ketmoqchiman. Hech qanday emotsiyasiz unga tikilib turar ekanman kulayotgan lablari birdan jimib qoldi uning. Qoshlari uyulib devorga qo’lini tiragan vaqti menga ham hayrat ham jiddiy ohangda gapirdi u.
Jungkook: chindanmi? Yigit kishining tanasini 18ga kirib hali hech ko’rmaganmisan?
Og’ir yutunib nima deyishni ham bilmadim. U bilan gap talashishni istamadim to’g’risi. Sukut ichida qolgan atmosferani telefonimning jiringlashi buzdi. Yangi habar kelganligi haqidagi tovush butun oshxonga eshitildi. Mendan oldin Jungkook telefonni qo’liga olar ekan bu yana o’sha insondan kelmaganligiga o’tinib uning qo’lidan telefonimni yulib oldim. Bunday keskin harakatimdan qoshlari yanada uyulgan yigit men tomonga yaqinlashdi. Telefon ekranini yoqganimda, ming afsuslar bo’lsinki yana men istamagan raqamdan o’tkizib yuborilgan chaqiruvni ko’rdim. Bu meni tinch qo’yadimi o’zi yoki yo’qmi? Yuziga tundlikmi saqlagan holda yonimga yaqinlashgan yigitning qorachiqlari telefonimga qaratilganini ko’rib uni o’chirdim. Tezroq bu yerdan ketishga chog’langan vaqtim eshikka qarab yurar ekanman bilagimdan changallab olgan kaft meni joyimdan to’xtatdi.
Jungkook: kimdan habar keldi?
Jehan: tushunmadim? Sizga buning nima ahamiyati bor?
Jungkook: yarim kechasi kimdan qo’ng’iroq kelishi mumkin senga Jehan?!
U birinchi bor ismimni aytdi. Chindan ham hayratdaman. U ilk bor menga ismim bilan murojaat qilganidan taajjubda edim. Bu tushmi? Qarshimdagi Jeon Jungkook nahotki shu inson? Uning o’lim nigohlari va chimirilgan qoshlarini ko’rib o’pkamdagi havoni chiqarib yubordim. Yana bir telefonimni jiringlashi sabab qo’limni siltalagan edim undan qutulishga muvaffaqat bo’ldim. Ekranda ko’ringan habardan so’ng tishlarim orasida so’kinib menga emas aksincha telefonimga qarayotgan yigitga ko’zim tushdi.
Jungkook: menga ber telefonni!
Jehan: hech qachon! Men sizning hayotingizga aralashmaganim uchun siz ham menikiga qiziqmay qo’ya qoling janob Jeon!
Unga tez-tez gapirib tashlab, oshxonadan chiqib ketdim. Zinalardan yuqoriga chiqar ekanman eshik tomondan kelgan haqoratli so’zlat ketma-ketligini sabab tezroq xonamga yetib kelishni istadim. Kirishim bilan eshikni maxkam yopib, hozirgina ro’y bergan hodisalarni o’ylaganimda qandaydir titroqni sezdim. Telefonim ekranini qayta yoqar ekanman meni bunday ahvolga solishga majbur qilgan habar va uni jo’natgan insonni la’natladim.

::Keyingi qismda::

- bu yerga tunda kelish uchun juda ham yoshsan Han xonim - devorga tiralgan tanam sabab ortimga qadam tashlashim cheklangan edi.
*
- marazsiz! Inson qiyofasidagi shayton! - so’zlarimdan so’ng lab chetida kulgan yigit yanada meni devorda qisib borayotgan edi. Bilagimni ushlagan kaft esa qattiqlashganini sezdim.

~
Yoqimli mutolaa~
Author: Kim Jehan Titania

Autor : #Kessy

Taehyung katta qadamlar bilan tomdan chiqqan ondayoq tom eshigini yopib unga suyanib chuqur nafas oldi. Ammo qarshisida unga qiziquvchan nigoh bilan uni kuzatib turgan Jiminni ko'rgach jaxldan yuzi burishdi shunda ham indamadi. Birinchi bo'lib Jimin gap boshladi.
— Nazarimda juda keskin suhbat qurdingiz qallig'im bilan. Nima haqida gaplashdingiz
— juda qiziqsang "qallig'ingdan" buni so'rab ol
— shundey qilgan bo'lardim ammo bilasanku u juda kam gap bu esa ba'zida asabni o'ynaydi. — Taehyung uni gapiga e'tibor bermagandek sigarani olib chekishni boshladi. U bu yerdan ketib Jimin bilan suhbatdan qochishi mumkin edi ammo u bu ma'nosiz suhbatdan qochish orqali ojiz ko'rinishni istamadi. Jimin bo'lsa atay Taehyungning jaxlini chiqarmoqchi edi. Shu bois juda ham sokin ohangda gapirardi.
— bilasanmi men uni sevmayman, men unga faqatgina azob beraman. Men chindan ham telbaman. Sevgilingga men bilan qiyin bo'ladi. — Taehyung sigarani yerga otdiyu Jiminning yoqasiga yopishdi.
—ovozingni o'chir. Kesni bilagidagi ko'karish seni ishingmi
— ko'karibdimi. Men kecha u bilan muloyimroq boldim deb o'ylagan edim — Jimin o'zining telbanamo tabassumini ko'rsatdi. Taehyungning g'azabdan bo'yinidagi tomirlar chiqa boshladi.
— agar unga yana bir bor qo'lingni tekissang seni o'ldiraman.
— hozir kim sifatida uni himoya qilyabsan shartnomali do'stimi yoki uni sevgan yigit aytgancha axir endi begonlarsizku — Taehyung bir so'z deyolmadi. Shunchaki Jiminni turtib o'zidan uzoqlashtirdi. Unga Alam qilardi endi Kessy uchun begonaligi zinalardan pastga tusharkan Jimin uni shundayligicha qo'yib yuborolmadi.— senga imkon beraman. Kech bolmasidan hozir borib uni qo'lidan tut majburlab bo'lsada o'zing bilan birga uzoqlarga olib ket. — Taehyung ayni damda shusiz ham shunday qilishni istaydi hatto shart sifatida shuni aytmoqchi bo'ldi biroq agar shunday qilsa singlisiga eng katta adolatsizlikni qilgan bo'lardi.
Kim ham o'z qondoshining qotili bilan birga yashay oladi.

— allaqachon kech bo'ldi.
— Sen sevgi ko'chasiga qadam qo'yding Bu ko'chaning ko'plab qoidalari bor ammo uning yagona qonuniyati mavjud. Sevgining qonuniyati — Ketgan qaytadi, kelgan ketolmaydi.
— Adashding. Men bu ko'chada emasman.- Taehyung indamay ketdi. Jimin bo'lsa uning ortidan qarab turar edi.
— hih.... Sen bu ko'chaga allaqachon kirib bo'lgansan. Sevgi ko'chasi bu gunohkorlarning manzili.
( ehtimol sizga jarayon juda oddiy ko'rinishi mumkin. Tae shunchaki hammasini unutib Kessyni qo'lidan tutisa muammo hal bo'lishi mumkin. Ammo ularning o'rniga o'zingizni rosmanasiga tasavvur qilib ko'ring. Biri vijdon azobida bo'lsa boshqasi ikki o't orasida. Har qanday holatda ham ikki o't orasida qolgandan ko'ra ketish menimcha eng yaxshi yechim)
Jimin tom eshigini ocharkan Tom chekkasida o'tirgan Kessyning nigohlari uzoqlarga qadalgan ammo hayoli butkul boshqa joyda edi. Jimin uni yolg'iz qoldirish kerak degan xulosaga keldi

Kessy cherkov tomining chetida o'tirar, oyoqlari bo'shliq ustida osilgan, osmon esa bulutlar bilan to'lib turgan edi. Yuragi og‘ir edi, xuddi yuragida gapirib bo‘lmaydigan og‘ir so‘zlar ko‘milib yotgandek.
— Yana bu yerda o‘tiribsan, — dedi tanish, ammo begona ohang. Kessy ortiga o‘girilmasa-da, kimligini darrov tanidi.
Sanha — xayolining, xotiralarining, ehtimol, o‘zining qorong‘u soyasi.
— Sanha… — dedi u past, charchagan ovozda. — Bilaman, sen bu yerda bo'lmasliging kerak.
— Shunday deb o‘ylaysanmi? Ammo har safar yiqilsang, men boraman. Har safar unutsang, men eslataman. Har safar yolg‘iz qolsang, men kelaman. Chunki sen meni yaratding, Kessy.
— Men seni yaratmaganman, — qattiqroq ohangda dedi Kessy, lekin ko‘zlari jimjimador osmonni tark etmadi. — Sen... sen shunchaki men o‘ylagan yolg‘onlar yig‘indisisan.
— Yolg‘onlar ba’zida haqiqatdan kuchli bo‘ladi. Chunki ular sening ichingda tug‘iladi. Sen haqiqatdan qochganingda, men sen bilan birga yuraman.
Kessy chuqur nafas oldi. Havo sovuq, ammo bu sovuqlik unga yoqardi — yuragidagi og‘riqni his qilmaslik uchun bir lahzalik muzdek parcha.
— Bilasanmi, Sanha… men hayotimni ko‘p marta o‘zgartirmoqchi bo‘ldim. Yaxshi odam bo‘lishga harakat qildim. Ammo har gal o‘sha kunlarga qaytdim. Bolaligimdagi qorong‘u xonalar, qo'limdagi kishanlar, eshik ortidagi qichqiriqlar... onamning qadam tovushi, har bir tashqaridagi sokinlik ortidagi vahima.
Sanha sokin turgancha unga qaradi, go‘yo u Kessyning yuragiga ko‘z tikayotgandek.
— Seni hech kim kechirmagan, shundaymi?
— Ha… — dedi Kessy. — Hatto men ham o‘zimni kechirolmadim.
— Shuning uchun ham meni yo‘q qilolmaysan. Chunki men seni eslatib turaman: sen kim eding, sen nimalarni boshdan kechirding. — Kessy ko‘zlarini yumdi. Lablaridagi titroq, yuragidagi og‘riq endi bo‘g‘iziga chiqayotgan edi.
— Menga tinchlik kerak, Sanha. Men endi yashagim kelmayapti, lekin o‘lishni ham istamayman.
— Chunki sen hali sevishni unutmagansan, — ohangida mayinlik bor edi Sanhaning. — Yuragingda sevgi hali ham bor, ammo bu sevgiga nafrat aralashib ketgan. Shuning uchun sen bu yerga — tomga chiqding. Bu yer ikki dunyo o‘rtasi. Yashash va o‘lish orasidagi chegara.
Kessy nigohini uzoqlikka qadadi.
— Men bu yerda kutdim. Balki kimdir meni tushunar, deb. Balki kimdir kelib, “hammasi o‘tib ketadi,” der. Ammo u meni tark etdi. Bilasanmi ketar chog'ida u ham menga boshqalar kabi o'z hukmini o'qidi. "Shunchaki yashashni davom et". Ular uchun yashash oson biroq bu men uchun jazo. Nega hech ular meni tushuna olishmaydi.
Sanha sekin Kessy yoniga o'tirib, yelkasi bilan unga suyandi. Bu suyanish issiqlik emas, balki og‘riq olib keluvchi xotiraday edi.
— Chunki seni tushunadigan yagona inson... bu men edim. Men seni bo‘laklaringdan yasaldim. Har bir ko‘z yoshing, har bir “kechir” deya aytilmagan so‘zingdan iboratman. Kessy, men — sening soyangman.
— Demak, sen yo‘qsan, — dedi Kessy ko‘zlarini ochib. — Men shunchaki... yolg‘izman.
Sanha jilmaydi.
— Ha, yolg‘izsan. Ammo men ishonaman qachonlardir bu yolg'izlik,.. Men seni tark etaman. O'shanda sen har doimgidanda baxtliroq bo'lasan.
Kessy chuqur nafas oldi. Endi nigohlarida nimadir o‘zgargan edi. Og‘riq hali ham bor edi, ammo u bilan birga tushuncha, qabul qilish hissi ham bor edi.
— Yashash... — dedi u ohista. — Men yana urinib ko'rishim kerakmi, har safar mag'lub bolamanku. Sen ham ketasan, to‘g‘rimi?
Sanha sekin bosh irg‘adi. — Men o'sha vaqtga qadar doim yoningda bo‘laman. Faqat meni unutmaslik uchun emas, balki o‘zingni eslab turishing uchun.
Sanha asta o'rnidan turdi va tomni tark etdi.
Kessy tomda yolg‘iz qoldi. Ammo bu safar — o‘zini birinchi bor o‘zi bilan yolg‘iz deb his qildi.

Sekin-asta o'ladi,
Sayohat qilmaydigan,
kitob o‘qimaydigan,
musiqa tinglamaydigan,
o‘zida uyg‘unlik topa olmaydigan odam.
Sekin-asta o'ladi,
O‘ziga ishonchini yo‘qotgan,
Boshqalar unga ko'maklashishiga qo'ymaydigan odam.
Asta-sekin o'ladi
Muhabbatni o'ldiradigan,
Kunlarini doim omadsizlik yoki tinimsiz yog‘ayotgan yomg‘irdan
shikoyat qilish bilan o‘tkazadigan odam.
Asta-sekin o'ladi,
Rejalarini hatto boshlamasdan tark etadigan,
O‘zi bilmagan narsalar haqida savol bermaydigan
va o‘zi biladigan narsalar haqida so‘ralganda javob bermaydigan odam.
Sekin-asta o'ladi
Odat quligа aylanib,
Har kuni bir xil yo‘ldan yuradigan,
Yo‘nalishini o‘zgartirmaydigan,
Kiyim rangini o‘zgartirishga jur’at etmaydigan,
Notanish insonlar bilan suhbatlashmaydigan odam.
...
Keling, kichik dozadagi o‘limlardan qochaylik,
har doim esda tutaylikki, tirik bo‘lish
uzoq, katta kuch talab qiladigan
oddiy nafas olishdan iborat.
Bugun yashang!
Bugun tavakkal qiling!
bugun bajaring!
Asta-sekin o‘lmang!
O‘zingizga baxtli bo‘lishni man etmang!

Pablo Neruda

To‘y davom etmoqda. Kuyov Sunxo zal bo‘ylab yurarkan, Taehyung uni yon tomonga, orqa bog‘ga chorlaydi. Oq chiroqlar ostida, soya ichida suhbat boshlanadi.
— qochib ketasan deb o'ylagandim — Ikki do'stning ham yuzida nim ammo alamli tabassum. Taehyungning gapiga Sunxo kuldi.
— rosti ertalab shu fikrni hayolimdan otkazdim. Hatto bilet ham sotib oldim. Ammo bilasanmi men uni tashlab ketolmasdim. Bu gunohlarga to'la dunyo u uchun haddan tashqari shavqatsiz.
— Soyu va Sojunni bolasini nazarda tutyabsanmi. — Sunxoning jag'i qisildi.
— Og'ayni barchamiz kelishganmiz. Jay Minhyuk, Soyu, sen, men nima bo'lishidan qat'iy nazar u mening farzandim. Sojun haqida gap bo'lishi mumkin emas. Hatto Soyu ham u bolaga da'vo qilolmaydi. U boladan voz kechib o'zi va bolani o'ldirmoqchi bo'lgan on bu bola Meniki bo'lib bo'lgan. Men uni hech kimga berib qo'ymayman. Sojun qaytgan payt istasa Soyu u bilan ketishi mumkin ammo mening bolam men bilan qoladi. Uni hech kimga berib qo'ymayman. — Sunxo Taehyungning ko'zlariga tik boqdi — Taehyung aslo mening farzandim va Sojunni bir biriga bog'lay ko'rma. U faqatgina Yang Sunxoning mening farzandim — Taehyung Sunxoni yuzidagi qat'iy nigoh va ohangdan uni naqadar jiddiy ekanligi ayniqsa doim uni "og'ayni" deydigan do'sti uni ismi bilan chaqirganidan ham bilish mumkin edi.
— birgina shu uchun hozir Sojundan nafratlanyapsanmi
— Yo'q. Men undan hech qachon nafratlanmayman. I Har qanday holatda ham mening do'stim bo'lib qoladi. Agar majbur bo'lmaganda u bizni tashlab ketmasdi hatto bola haqida ham bilmaydi. Faqat undan jaxlim chiqyabdi. Shunchaki biz bilan,.. Do'stlari bilan muammoni hal qilishi mumkin ediku. — Sunxo J
Biroz sukut saqladi. — bola... Sojunning Soyuga nisbatan qilgan qilmishini oqlay olmayman. Ammo bu bola u men uchun juda muhim— nihoyat Taehyung bu to'y tomoshasi boshlangandan beri uni qiziqtirayotgan savolni berdi.
— Sen barchasini bola uchun qilyapsan, Soyuni isnoddan asrab qolish yoki Sojunni do'sti bo'lganing uchun emas aynan shu bolani o'zingniki qilish uchun. Savol tug'iladi... Nima uchun u bolani bunchalik o'zingniki qilishga intilyapsan. — Taehyung o'tkir nigohlarini Sunxoga qaratdi.
— Sen buni afsusuki tushuna olmaysan
Pov/Sunxo
Nima uchunmi. Bu ko'rinib turgan haqiqat ku men yana bir Yang Sunxo yoki Hwan Kessy bo'lishini istamayman. "Men ota onamning bir kechalik ko'ngil xushligiman" "Nega meni bu dunyoga keltirishadi" "Men orzu qilib kutilgan emas balki kutilmagan va istalmagan farzandman" "Men Gunohkor sifatida tug'ildim shu tarzda yashashim kerak" "koshkidi tug'ilmaganimda" Shu kabi o'ylar bilan yashash qanchalik og'irligini bilsangda edi ehtimol sen ham bu bolaga otalik qilishni istab qolarding. Men va Kessy bu dunyoga gunohkor sifatida tug'ildik. Ota onamizning gunohimning mevasi sifatida.
Onalarimiz tug'ilgan onimizdayoq bizdan voz kechgan otalarimiz toki tug'ilmagunimizga qadar biz haqimizda bilmagan. Men ham u ham bolaligimizdayoq qarindoshlarimiz tomonidan gunoh mevasiga chiqarildik. GUNOHKOR. Ularning haqoratlari juda og'riqli edi.
Men bu bolaga otalik qilaman u hech qachon Sunxo yoki Kessy bo'lib o'smaydi.

Taehyung sokin, ammo ko‘zlarida beqarorlik:
— Men senga savol beraman, Sunxo. Halol javob ber.
Sunxo bosh irg‘adi
Taehyung bir lahza sukutdan keyin:
— Sen bilan Kessy o‘rtasida nima bor?
Sunxo ko‘zlarini qisib, chetga qaraydi — Qiziq savol. Nega aynan hozir bu haqida so‘rayapsan?
— yashirishga urunma o'rtangizda qandaydir bog'liqlik bor men bu haqida bilaman. Chunki men ikkingizni birga ko‘rganimda... bu na sevgi, na do‘stlik. Bu nimadir boshqa. Chunki u haqida mendan ko'proq bilasan va sizning sokin suhbatlaringiz ayniqsa kasalxona bog'idagi xatti harakatlaringizni ko'rdim Va sen... unga boqqaningda nimanidir yashirasan. Bu nima?
Sunxo nafas chiqaradi, chuqur.
— Bizning munosabatimiz sen o‘ylagandek emas. O‘rtamizda hech qanaqangi sevgi yo‘q.
— Unda nima bor? - Sunxo bir muddat jim turadi, so‘ng sal jilmayadi, ammo ko‘zlarida og‘riq.
— Hamdardlik. Biz bir-birimizning yaralarimizni bilamiz. Boshqalar ko‘rmaydigan qora joylarimizni. Kessy bilan men... so‘zsiz tushunamiz bir-birimizni. Ammo bu sevgi emas.
— nega bu haqida men bilmayman nega aynan sen uning qorong'u tomonini bilasan.
Sunxo qattiq ohangda, ammo yumshoq intonatsiya bilan.
— Chunki biz bir-birimizni yo‘qotib qo‘ygan odamlar emasmiz. Biz bir-birimizni topib, saqlab qolganmiz. Bu — ehtimol, sevgi emas, lekin... oddiy do‘stlik ham emas.
— Demak... sizni bog‘lab turgan nimadir bor, lekin uni nomlay olmaysan?
— Chunki ba'zi bog'liqliklarni nomlab bo'lmaydi, Og'ayni. Ba'zida bir odam seni hayotda tushuna oladigan yagona inson bo‘lishi mumkin. Kessy men uchun shunday. U bo‘lmasa, balki bugun men bu yerda bo‘lmasdim. — Taehyung ko‘zlarini yumadi, yuragidagi shubhalar tarqamagandek.
— Kessy uchun sen kimsan?
— hech kim. Mening kimligim ahamiyatsiz. Ayni damda sen u uchun kimliging ko'proq muhim. — Taehyung og'ir tabassum bilan yon tomonga qaradi.
— begona
— begona??? — Sunxo hayrat ifodasi bilan so'radi. Ha u bunday bo'lishini kutmagan edi. Eng boshidan beri Taehyungdagi xotirjamlik uni tashvishga solayotgan edi. — qanaqasiga
— bilasanmi bizning shartnomamiz yakunlangan vaqt men unga sevishimni u esa Liyaning qotili ekanligini aytdi. — Taehyung go'yo ko'chadagi bir begona kabi juda sokin gapirardi unga bularning hech birining aloqasi yo'q insondek. Sunxoning hayrati yanada ortgan ammo u bunga ishona olmasdi.
— Sen nima debsan. Kessy bunday qilolmaydi. Sen uning bir og'iz so'ziga ishonib undan voz kechdingmi. —Taehyung labi chetida tabassum qildi.
— Albatta yo'q. Bu haqida barcha bilarkan otam, oyim Kes, Hwan Jin.... Faqat.. Mendan tashqari. Hech kimning so'ziga ishonmadim. Ammo u Liyani mashinada urib qochib ketgan videoni ko'rgach.. — uning tomog'ziga nimadir tiqildiyu so'zsiz qoldi. Sunxo bo'lsa nimalar bo'lganini tushunib bo'ldi. Ehtimol bu Kessy doim tilga oladigan mudxish qotilligidir.
— Og'ayni endi nima qilmoqchisan
— nimayam qilardim. Voz kechdim men undan yuragimdan voz kechdim. Men uni sevish bilan birga unga bo'lgan nafrat bilan yashay olmayman.. Men u darajada kuchli emasman. Men qo'rqaman Sunxo...... Hozir uni qo'lidan shunchaki hech narsa bo'lmagandek tutib, bir kun singlimning o'limi uchun qasos olishni istabqolsamchi.... O'sha... O'sha... payt............. uni o'ldirib qoysamchi.
— Og'ayni —Sunxo Taehyungni yelkasiga qo'lini qo'ydi.
— eng yomon anovi yaramas unga ozor berishiga qanday jim qarab turaman. Men shunchaki bu yerlardan ketmoqchiman. Sevgi men uchun emas ekan.

Yang qo'rg'oniga kelgan mashinadan dastlab Sunxo birinchi tushdi. Soyu endi eshikni ochmoqchi bo'lganida Sunxo undan avval eshikni ochib uning tushishishiga ko'maklashdi. Bunday mulozamatdan Soyu biroz hayron qolsada bildirmadi. Sunxoning yuzidan hech ham muloyim tabassum arimas edi. Kutilmaganda Sunxo Soyuni kelinlik uslubida ko'tarib ichkariga odimladi. Soyuning ko'zlari hayratdan kattarib ketti.
—Bu nima qilganing. — Jim. Qara bizni qancha ko'zlar kuzatib turibdi. Unutma endi biz er xotinmiz. Bu kabi harakatlarga organ. Eng asosiysi rol o'ynashni esdan chiqarma. — Soyu atrofga boqarkan ularni kuzatib turgan qorovullar, xizmatkorlar va Yang oilasini ko'rib Sunxo nima demoqchiligini tushundi. Ohista qo'llarini Sunxoning bo'ynidan o'tkazib ko'zlarini yerga qaratdi.

Ular uchinchi qavatdagi ancha keng va hashamdor xonaga kirishar ekan Sunxo Soyuni yerga qoydiyu xonadagi katta javonga borib o'zi uchun kiyimlar olib Soyuni qarshisiga keldi.
— men kiyim olgan javobni Nargi tomonida Sen uchun ham kiyimlar bor agar ular yoqmasa anovi kichik eshik garderob u yerdan istagan kiyimingni olishing mumkin uni oldidagi oynali eshik bo'lsa yuvinish xonasi menimcha bu kiyimlardan qutulgan yaxshi. Men boshqa yuvinish xonasiga boraman negadir bu kiyimda bo'g'ilib ketyapman. — Soyu nima qilishni bilmay shunchaki boshini qimirlatib qo'ydi. Ayni damda nimalar bo'layotganini hech tushuna olmasdi.
— biron kim ko'rib qolmaydimi
— Yo'q bugun hech kim bu qavatga chiqmaydi xavotirlanma.— Sunxo ketgach Soyu javondan ko'ziga yaxshi ko'ringan kiyimni oldi yu qornini quchdi. — Bolajonim qara biz endi shu yerda seni otang bilan yashaymiz. —"otang" Soyuning ko'zlariga yosh keldi. Alamidan kuldi — u kelmadi. Men ahmoq bo'lib uni kutdim. Kelishiga ishongandim ammo kelmadi. Endi seni otang Yang Sunxo meni erim.

Yuvinish xonasidan chiqqan Soyu nima qilishini bilmay xonani kuzatarkan. Dastlab xonada Sunxoning katta portretlari, bir nechta gitara va bir qancha basketbol bo'yicha sovrinlarni tomosha qildi. Uning e'tiborini tortgan narsa xonaning atay yosh kelin kuyov uchun romantik uslubda bezatilgan shamlar va yotoq ustidagi atirgul yaproqlari ko'rib yutunib qo'ydi. Shu payt Sunxo xonaga yengil sport shimi va futbolkada kirdi. Noqulay sukunat ayni damda ikkisi ham suhbatni nimadan boshlashni bilmasdi.
Sunxo nima deyishni bilmay xonaga ko'z yugurtirarkan yotoqdagi atirgul yaproqlarini ko'rgach asta shivirladi
— Jin ursin — Sunxo darhol borib yotoqdagi ko'rpani olib ustidagi yaproqlarni qoqib ko'rpani qayta toshadi. Ayni damda endi gap topilgandek gapirdi.
— sen yotoqda uxlashing mumkin men anovi divanda uxlayman. — xonadagi kichik divanga ishora qildi.
— senga noqulay bo'lmaydimi, yaxshisi unda men uxpaganim ma'qul. Har xolda seni xonang, Seni uying bo'lsa. — Soyu noqulay tarzda jilmayib qo'ydi. Chindan ham bu yer u uchun begona. Sunxo ko'zlarini yumdida borib Sunxoni qo'lidan tutib yotoqqa o'tirg'izdiyu shartta qo'lini tortib oldi.
— qurbaqa malika Sen yana esdan chiqaryapsan. Biz sen bilan turmush qurdik. Biz soxta nikohdan o'tmadi biz chindan turmush qurdik garchi shartli bo'lsada biz chinakam oilamiz soxta emas. Toki bu nikoh davom etib ajrashmagunimizga qadar Endi seniki yoki meniki bo'lmaydi endi faqat bizniki deyishni o'rganishing kerak. Menga tegishli nimayki bo'lsa bu sizlarniki ham— Sunxo Soyuning vujudidagi bolaga ishora qildi. Soyu bu kabi munosabatni umuman kutmagan edi.
— bilaman sen Sojunning bolasi uchun shunday qilyapsanbu uchun rahmat
— Soyu.. — Sunxo qat'iy ovozda— Sojunning hech qanday bolasi yo'q u faqat meni farzandim. Sendan bir narsani iltimos qilaman shu xonadan tashqarida va odamlar ko'z oldida sen bilan men baxtli juftlikmiz ammo har qanday holatda ham vujudingdagi bola meniki. Agar sen har safar Sojun bolasi desang uning kelajagi nima bo'ladi.
— Yaxshi. — Sunxo yostiqni olib cgiroqlarni o'chirib divanga borib yotdi. Soyu ham asta joyiga joylashgach xonani faqat derazadan tushayotgan yorug'lik yoritar edi.
— Sunxo
— ha
— hech kimnidir sevganmisan.,..
Ya'ni ilk muhabbating bo'lganmi
— bolgan
— Ho'sh unga nima bo'lgan
— bu haqida gapirishni istamayman.— Sunxo yostiqni quchog'iga oldi. Soyu bo'lsa xuddi aytilishi kerak bo'lgan insonni eslatkani uchun hijolat bo'ldi
— kechir. Nazarimda yomon xotirlarni esga solib yubordi.
— Yo'q undaymas. Men uni hech qachon yomon xotira sifatida esga olmayman aksincha u mening hayotimdagi eng baxtli xotira. Uni bu hayotda uchratganim mening eng katta omadim. Shunday ekan havotirlanishga o'rin yo'q.
— tushunarli. Sunxo hammasi uchun senga rahmat. Sen barchasini bu bola uchun qilding hatto men undan voz kechganimda ham sen undan voz kechmading. Shunday ekan kelajakda nima bo'lishini bilmayman ammo u doim seniki bo'lib qoladi. So'z beraman.
— Sunxo indamadi. Chindan ham Sunxo bu bolani shunchalik istagan edi.

17-qism tugadi.

Bu qism sizga yoqdi degan umiddaman.

Yalang oyoqda bezori yigitlar qarshisiga chiqqan qiz ichidagi qo’rquvni ularga sezdirib qo’ymaslik uchun boshini baland ko’targancha turibdi. Barzangi yigitlarning bir nechtasi unga boshdan oyoq qarab chiqar ekan qizning kalta yubkasi va chiroyli yuziga suxlanib qarab qo’yishdi. Devor tomonda turgan Jimin ularning shahvoniy kulishlari bilan birga hirsga to’lib kelayotgan nigohlarini payqagach lablarini qimirlatib shivirlagan holda so’kindi. Umuman aralashishi kerak bo’lmagan vaziyatga tushib qolgan Jeyongni tezroq bu yerdan olib ketish kerakligini sezdi u. Hayolida bu yerdan qanday qutilish yo’lini izlayotgan yigitning nigohi qo’liga temir tayoq ushlab olgan barzangini so’zlaridan so’ng o’sha tomonga qaradi.
- bu kichik xonim kim bo’ldi?
- juda ofatijon ekanmi?
Uning yonida turgan yana boshqa bir qora tanli shaxs yigitning so’zlariga qo’shildi. Yuzlarga olingan jirkanch tabassumlar. O’zi tomonga tashlangan qadamlardan so’ng ortiga biroz tisarilab ketgan Jeyong ko’zlarini devorda turgan Jiminga bir qaratib qo’ydi. Boshqa bezorilar ham qizning tana shakliga qarab pastki lablarini tishlagan holda unga yaqinlashishdi.
- yana bir qadam yaqinlashsang umringni qamoqda chiritaman!
Qo’lini o’ziga qarab yurib kelayotgan yigitga bigiz qilib gapirdi qiz. Bunday quruq tahdidlardan so’ng yaqqol qo’rqayotganini sezdirib qo’ygan Jeyong qo’lida turgan telefonini yoqib politsiya raqami terilgan ekranni ularga ko’rsatdi. Battar kulguga berilgan yigitlardan biri unga yaqin turgani bois qizning mobil telefonini qo’lidan tortib olganida uni yerga qarata uloqtirdi. Singan tovush.
- biroz o’ynashishga nima deysan qizaloq? - Jeyongni atrofida aylangan holda uning quloqlari yonida pichirladi yigit.
Jeyong: daf bo’l!
- xaxa, demak qaysar mushukchaman degin?! - sochlarini silab gapirdi u.
- hoy, David. Sendan so’ng men. Tezroq bu qushchani tatib ko’rmoqchiman. Ishni tezlashtir.
Lab chetida shahvoniy tabbasum qilgan amerikalik yigit tillarang sochlarini ortga taragan holda qarshisidagi qizning tanasi tomon yaqinlashdi. Barmog’i bilan uning soch tolasiga tegar ekan boshini ortga olmoqchi bo’lgan Jeyongni iyagiga chang soldi.
- tshshsh, nega buncha o’zingni olasan?
Jimin: unga tegma! Masalaga qayt. Bu qiz bilan men tanish ham emasman. Begonalarni aralashtirma.
Jiminni gaplaridan so’ng boshini qimirlatib labini burgan yigit yana yonidagi qizning chiroyli yuziga qaradi.
- Mr. Park bilan o’rtangda chindan ham hech nima yo’qmi?
Jeyong ko’zini devor yonidagi yigitga qaratgandan so’ng keskin rad etdi.
Jeyong: yo’q!
- unda nima uchun bu yerga kelganingni maqsadi ayon. Sababi bitta! Ko’cha qizlarini bunday vaqtda faqatgina tungu kapalak vazifasini bajaradi.

*Yonimga yaqinlashayotgan yigitdan qochishni xohlayapman ayni dam. Nigohimni Jiminga qaratganimda uning qo’li musht holatga kelganini ko’rdim. Lekin hamon jim edi. Yuzini hissizlik qoplab olgan. Nega ham uni kuzatib shu yergacha keldim o’zi? Uni himoya qilmoqchi bo’lib men shu bezorilar qarshisiga chiqibman-a?! Aslida o’zim tentakman, jin ursin! Yuzini lablarimgacha olib kelgan yigitni o’zimdan itarganimda belimdan quchib olgan ulkan kaft sabab qichqirishga o’tdim.
Jeyong: qo’yvor iflos!
Qanday qilib tipirchilaganimni va harakat qilib uning yuziga tarsaki tushurganimni bilmayman. Qo’rqib ketganim uchun o’zimni himoya qilishim kerak edi. Ortimga tisarilib ketganimda bu safar shahvat o’rniga yuziga g’azab olgan yigit yana men tomonga yurib kelishni boshladi.
- sen foxisha…
U ham menga qo’lini ko’targanida yuzimni pastga qaratib o’zimni ortga olishga urundim. Biroq men kutgan ish sodir bo’lmadi. O’rniga haligi yigitning ingrash bilan chiqqan so’kingan tovushi va qo’limdan tutgan kaft sabab oyoqlarim qayerlargadir chopib ketayotganini sezdim. Barchasi birdan sodir bo’ldi. Butunlay qora rangga burkanib olgan yigit qo’limni maxkam ushlagan holda meni o’zi bilan birga yugurtirishga majbur qilayotgan edi. Ortimga bir qarab qo’yganimda bizni quvayotgan o’sha amerikalik va koreys aralash yigitlar qo’lidagi temir tayoqlarni o’qtalib chopishayotgandi.

Menga shilqimlik qilgan David ismli yigitga nigohim tushganida uning boshida oqayotgan qonni ko’rib seskanib ketdim. Buni Jimin qildimi?
Jimin: tezroq yugur!
Ortga qarab hayol surib qolgan ko’rinaman kaftimni ushlab olgan yigit qo’limni bir siltalab o’ylarimdan meni olib chiqdi. Vaziyat jiddiy ekanligiga amin bo’lib men ham uning qo’llarini yaxshilab ushlab oldim. Bor kuchim bilan yugurishni davom etyapman. Jinnilikka o’xshaydi. Chindan ham yana men u bilan birga bezorilardan qutilish uchun yugurmoqdaman. Nega yana bunday uchrashuv? Boshqa vaziyat emas, ayni tunda…yana bizni taqib etayotgan yigitlardan qochayapmiz?! Oyoqlarim yalang bo’lgani uchun tovonimga botib ketgan toshlarga ahamiyat ham bermay u bilan tengma-teng qadam tashlayotgan edim. Jimin meni yana qayergadir olib ketayapti…lekin bu hozircha menga noma’lum. Chunki bu xattoki o’tgan safar kelgan ko’chalarimiz ham emas edi. Ortimizdan kelayotgan erkak tovushlari bora-bora pasayotgan mahal u meni bir bino ichiga tortib ketdi. Atrof qorong’u bo’lganligi uchun bu yerlarni yaxshi taniy olmadim. Kirgan binomiz tashlandiq ekanini sezyapman. Yoki hali qurib bitilmagan imorat edi bu. Binoning birinchi qavatidagi allaqaysi xonaga o’zi bilan meni kirgazgan yigit tanamni devorga suyab, bir kaftini lablarimga bosdi. O’zi esa xona ichidagi hali oynasi ham yo’q bo’lgan derazaga qarab turgan mahal ikkimiz ham faqatgina hansirab nafas olayotgan edik. U ham men ham jim edim. Sinchklab atrofni chamalayotgan Jimin hammasi joyida ekanligini sezdimi bilmayman nigohini menga qaratdi. Oyning xira shulasidan ko’rinayotgan juft qorachiqlar. Uning tiniqligidan xattoki aksimni ham ko’ra olayotgan edim. Jin ursin! Nega oramizdagi masofa bu qadar qisqa bo’lsa-da, bir-birimizdan haligacha ajralmayapmiz? Tiniq yuz, qoshining chekkasidagi biroz yorilish, shishgan lab va mana shu labning pastki qismidagi yara…u shunaqa ko’p kimlar bilandir muammoga uchraydimi? Hansirab olayotgan nafasi yanog’imga urulib oyoq uchimgacha seskantirib tashlagan vaqtda kipriklarimni pir-piratib, yumib ochdim. Shundan so’ng sekinlik bilan lablarimdan kaftini olgan Jimin ko’zlarimga tikilgancha qolaverdi. Yana bir necha soniya va mendan uzoqlashgan yigit. U ust-boshini qoqib, sochlarini tartibga keltirdi. Men ham o’zimni biroz to’g’irlash maqsadida sochlarimni yig’ib oldim. Kiyimim yoqasini tartibga keltirdim.
Jimin: nega meni ta’qib qilib yuribsan? - ancha vaqtdan so’ng gapirdi u. Men ham o’zimga qaratilgan ko’zlarga termulgan holda avval qanday javob berishin haqida o’yladim.
Jeyong: sizni kuzatyapti deb kim aytdi? Men shunchaki o’sha ko’chadan o’tib ketayotgan edim va sizni ko’rib qoldim.
Jimin: unda nega aralashding? Ahmoqlar deb nima uchun o’zingdan o’zing ularni haqoratlaysan?
Jeyong: jimgina ketishim kerakmidi nima?
Jimin: ha! Bunday qiziqish va tez qaror qabul qilganliging sabab sen ham muammo aralashyapsan! Ming la’nat ular seni yuzingni ko’rdi.
Yonidagi temir idishni oyog’i bilan tepgan yigit sochlarini ortga tarab, nimalarnidir shivirlab so’kayotganini sezdim.
Jeyong: menga baribir..hech kimdan qo’rqmayman. Shu vaqtgacha barchaga yetarlicha o’rnini bildirib qo’yganman va bundan so’ng…
Jimin: o’chir ovozingni! - birdan baqirib yuborgan yigitning tund va daxshatli qorachiqlari menga qaratildi. Turgan joyimdan bir sakrab tushdim uning baland ovozi sabab. Yonimga shiddat bilan kelib oramizdagi masofani yana maksimal darajada qisqartirdi. - kibrli xonimcha bo’lish bu yerda o’tmaydi. Nimalarga aralashib qolayotganingni xattoki tasavvur ham qila olmaysan.
Yuzimga yuzini yaqinlashtirgan Jimin ko’rsatgich barmog’ini bigiz qilib menga gapirdi. U nega bunchalik qo’pol bo’lishi mumkin? Har bir aytayotgan so’zi sovuq va nafrat sachrab turgandek edi. Uning gaplarini tushunmadim ham. Qanaqadir muammoga aralashish va aytgan bosimli so’zlariga chindan ham tushunmagan edim.
Jeyong: men sizga yordam berdim. Agar bormaganimda o’sha bezorilar sizni temir tayoqlari bilan o’ldirib yuborishar edi.
Jimin: senga nima? Umuman, nega o’zing bilmagan ishlarga aralashasan?

Jeyong: bu odamiychilikka kiradi janob Park. Har holda men menga qilingan yaxshilik uchun kimnidir urshib tashlamayman, unga tahdid qilib!
Jimin: yordam? Men sendan buni so’ramagan edim. Sen aslida vaziyatni yanada chigallashtirding!
Jeyong: yo Xudo, bu yigitni aytayotgan gaplarini qaranglar?! Shunda ham o’zini aytgan so’zini ma’qullaydi. Bu nimasi?!
Uning aytgan gaplaridan asabiylashib gap bilan ham bu yigitni fikridan qaytarib bo’lmasligiga yana bir bor amin bo’ldim. Men qandaydir yo’l bilan bo’lsa-da, undan uzr so’rash yoki tashakkur kutgan edim. Hafsala bilan boshini yerga qaratib, ikki qo’lini ko’ksiga bog’lagan holda asabiylikdan oyog’imni tez-tez qimirlatdim. U har bir harakatini kuzatayotganini sezib turibman. Buni payqash qiyin emas edi. Ko’zimni bir unga qaratib olganimda hech qanday o’zgarishsiz hali hamon menga hissiz boqib turgan Jiminni ko’rib bu yerdan tezroq ketishni xohladim. Biroq qorong’ulik sabab oyoq ostini ham ko’ra olmayapman. Yiqilib ketishdan qo’rqib avaylab qadam tashlab ko’rdim. Atrofda to’la taxta va qandaydir temir uskunalar bor edi. Sement hidi anqib turibdi. Yana bir qadamdan so’ng tovonim qirrasi o’tkir bo’lgan temirga tegib ketdi. Og’riqdan yuzim burushib biroz ingraganimda menga qarab yurib kelayotgan insonga ko’zim tushdi. U hech nima demay qo’limdan tutdi-yu, xona ichida olib chiqib ketdi. Bu joylarni u anchagina yaxshi biladi. Buni shunday qorong’ulikda ham umuman adashmay xonadan chiqib olganimizdan so’ng bildim. Tashqarida ba’zi chiroqlar yoniq bo’lgani bois ana endi ko’chalar ko’rinayapti.
Jeyong: sizga endi yordam berib bo’pman! Hech qanday rahmat ham eshitmadim.
Jimin: chunki bunga arzigulik hech narsa qilmading.
Jeyong: bezorilar…
Jimin: ularni o’zim ham tinchita olar edim.
Hech gapdan qolgisi kelmaydi-ya?! Hech bo’lmasa qiz bola deb bir marotaba yon bossa bo’lar edi. Qo’llarim hamon ko’ksimda edi. Boyagina kelgan yo’limizga termulib shu yerda yana ortga qaytishimni o’yladim. Buvam meni aniq o’ldiradi.
Jimin: boshqa hech qachon menga qanaqa vaziyatda bo’lsam ham yordam berma. Va yana mening ishlarimga aralashma. Bo’lmasa buning oxiri sen uchun yaxshi yakun topmasligiga kafolat beraman!
Qulog’imga kirgan shu so’zlardan so’ng u ham men ham o’z yo’limizdan kettik.

*
Universitetning bog’i. Peshin bo’lishiga qaramay ba’zi student yigit va qizlar ana endi o’qishlariga kelishayotgan edi. Bir-biriga tinmay qanday brendli kiyim harid qilgani va sevgan yigiti bilan qanday kecha o’tkizganini hech uyalmay pichirlab aytishayotgan qizlarni kuzatib o’tirgan Jehan ijirg’anib ulardan yuzini o’girdi. Yana bir necha daqiqa vaqtdan so’ng auditoriya kirib kelgan dugonasiga ko’zi tushgan mahal yengil nafas chiqarib yonidagi bo’sh stulga o’tdi. Eshikdan kirib kelgan qiz yo’l-yo’lakay ba’zi qizlar bilan ko’rishib Jehanning joyidan o’rin topdi.
Jehan: nega bunchalik kech qolding? Buvang ketayotganingda taziringni bergani aniq.
Jeyong: asti qo’yma. Kechasi yaxshi uxlay olmaganim uchun boshim yorilib ketay deyapti.
Jehan: tinchlikmi?
Jeyong: hozircha ha…o’qituvchi kirmadimi?
Jehan: halicha yo’q..
Telefoniga bir nazar tashlab qo’ygan qiz erta tongda kelgan xabarlarga yana bir bor ko’z tashlab qo’yib xo’rsindi. O’tkizib yuborilgan chaqiruvlar. Ismini ham eshitishni istamagan odamidan har kuni xabar va qo’ng’iroqlarni qarshi olayotgan qiz telefonini qayta o’chirib butunlay boshini stolga qo’ydi. Uni kuzatib turgan Jehan dugonasiga qanchalik qiyinligini tushungan holda ham uning yelkasiga qo’lini qo’yib siladi. Uning bunday harakatlariga erib ketadigan Jeyong yuziga nim tabassum olib ko’zlarini yumdi. O’zi xoxlamagan insonga turmush qurish albatta achinarli holat. Jehan hali bunday vaziyatga duch kelmagan bo’lsa-da, shunday ahvolga tushib qolishdan cho’chir edi. Uning hozirgi hayotida chunki yetarlicha muammo bor. Ikkala qizning ham aslida yashayotgan umri havas qiladigan darajada emas. Boylik, shon-shuhrat bilan odam baxtli bo’lmasligini mana shu hodisalardan so’ng ham bilsa bo’ladi. Jehan bilan Jeyong mana shu universitetda bir-birlarini tanishdi. Faqatgina zodagon oilaning farzandlari uchun biriktirilgan bunday ta’lim muassasida qizning bo’lajak turmush o’rtog’i Xvan Seung ham o’qib, allaqachon bitirgan. Asosan bu universitetni homiysi Xvan va Jeonlar oilasi. Qizning buvasi yanada o’zining qudratini oshirish va hamkorlik uchun ham Seungni otasi Janob Xvan bilan quda bo’lishni kelishgan. Janob Jeon esa o’g’lini ham shu yerda o’qitgani uchun o’gay bo’lsa-da, Jehanni ham shu joyda ta’lim olishini xohladi.
Jehan: nega ularga qarshi chiqa olmaysan Jeyong? Seungni yoqtirmaysan…hech bo’lmasi u bilan kelishib bu nikohni to’xtatsangchi?
Xo’rsingan holda ko’zlarini ochgan qiz qaddini ko’targan bo’lib bir nuqtaga qaragancha so’zladi.
Jeyong: urunib ko’rdim Jee…Seung bu to’yga qarshilik bildirmasligini ochiq oydin aytgan menga. Buvam hali bo’lishga ulgurmagan to’y uchun meni shunchalik siquvga olyapti. Endi o’zing o’yla…bu nikohni buzishga asl sababchi men ekanligimni bilsa qanday ahvolga meni solishini o’ylab ko’r, - lablarini qimtib dugonasidan yuzini burgan Jeyong derazaga qarab gapini davom ettirdi - hayotimni do’zaxga aylantiradi. Seung bilan oramizni buzsamda buvam meni albatta boshqa bir boyning arzandasiga beradi. Ular uchun mashhurlik va obro’-e’tibor inson hayotidan ko’ra muhimroq. Kimningdir ko’ngliga qarash esa sariq chaqadek gap.

Ikki qiz ham jim qoldi. Turli dunyoda yashayotgan bo’lishsa-da, ikkisining ham umri boshqa birovlarning qo’lida. Qo’liga telefonini olib asarini qolgan joyidan yozmoqchi bo’lgan qiz avval biroz rasmli hikoya o’qish uchun saytlarga kirdi. O’ziga yoqqan asarini topganidan so’ng ekranida chiqqan chizilgan yigitning rasmiga qarab jilmaygan qiz pastki labini tishlab uni mutolaa qilishni boshladi. Har bir ko’z yugurtirayotgan voqealari u uchun yanada qiziq tuyular, ekrandagi yigit va qizning o’rtasida bo’layotgan hodisalarni esa sevib o’qiyotgan edi. Dugonasining telefon ekraniga ko’z tashlab qo’ygan qiz xiringlab kulgancha uning biqinidan chimchiladi. Jeyong: hali ham ularni o’qishni tashlamadingmi?
Jehan: men allaqachon bularga bog’lanib bo’lganman. Hayotimning bir qismi desam ham bo’ladi. Boshqa olam va turli hodisalar.
Jeyong: xuddi shunday janrdagi romanni o’qib ko’rsangchi. Ko’zingni charchatyapsan.
Jehan: bu kitobdagidan farq qiladi Jeyong. Umuman. Qorong’u romantikali romanni o’qib ko’rishga urundim. Menga ba’zilarni yoqgan bo’lsa-da, ular buchalik meni o’ziga tortmagan, - telefon ekranida paydo bo’lgan rasmli asarni ko’rsatdi qiz unga. - qolaversa, so’nggi ishlardan so’ng men ular uchun ko’p vaqt ham ajrata olmayapman.
Jeyong: senmi? Jehan kechqurun soat ikkida ham internetda o’tirgan eding.
Jehan: m..men shunchaki uyg’onib ketgan edim va biroz ijtimoiy tarmoqlarga kirdim. Bularni o’qiganim yo’q.
Tez-tez gapirib tashlagan qiz o’zini ochiq oydin ko’rsatib qo’ygandek stol ustidagi narsalarni o’zicha to’g’irladi. Yolg’on gapirishni umuman eplay olmaydigan dugonasini kuzatib turgan qiz lablarini qimtib kulgusini bildirmaslikka harakat qilgan ko’yi boshini pastga qaratdi. Telefonini o’chirib qolgan davomini keyinroq o’qishni rejalashtirdi. Biroq unga kelgan keyingi habarni ochib ko’rgan Jehan yuzini tezda o’zgartirdi. O’qituvchi audotoriyaga kirishi bilan hamma birdan o’rnidan turib tazim qilishar ekan hali hamon o’tirgan stolida qotib qolgan qizga Jeyong hayrat bilan qaradi. Tezda stuliga o’tirgan qiz dugonasining telefonini qo’liga olib so’nggi habarni o’qib ko’rdi. Ko’zlari kattalashib ketgan mahal Jehan tomonga taajjub va qo’rquv bilan qarab jim qoldi.
Jehan: ming la’nat….u yana Seoulga qaytdi, - qo’rquv bilan shivirladi u.
Jeyong: sen uni qora ro’yxatga kirgiz nomerini.
Jehan: shu bilan meni topolmaydi deb o’ylasanmi? U hayvonni o’zi! Jahannamda yonib kul bulgur nega yana qaytdi? Qanday qilib???
Boshini ushlab turli o’ylarga ketgan qizning ko’z oldiga bir yil oldingi voqealar kelaverdi. Achinarli va qo’rqinchli o’tmish…

*
Qo’rquv va ming o’y bilan universitetdan chiqqan qiz o’ziga biriktirilgan mashinani darvoza yonida kutib oldi. Har yerga alanglayotgan vaqti u telefoniga qarab qo’yish bilan birga mashinaga chiqdi. Haydovchi avtomobilni harakatga keltirib universitetdan uzoqlashish tenggi uni katta yo’l tomonga burdi. Asabiylashgani uchun tirnoq etini shilib tashlagan qiz so’nggi bor kelgan habarlarni qayta-qayta o’qib chiqdi. Kontaktda mavjud bo’lmagan raqamdan kelgan habarlar ketma-ketligi va ularning hech qaysi biriga javob bermagan qiz. Har bir yozuvda bor bo’lgan tahdid va qo’rqitishlar. Ahloqsiz so’zlar bilan yozilgan habarlarning hammasi javobsiz qolgan. Jehan yetmishga yaqin bo’lgan raqamlarni qora ro’yhatdan qayta ko’rib chiqdi. Har begona raqamdan kelgan chaqiruvlarni bloklagan qiz yana boshqasiga duch keldi. U umuman kutmagan vaziyat tez orada sodir bo’lishi mumkin. Qiz mana shunday havotirda.
Jehan: qanday qilib bunchalik tez qutulishi mumkin?
Boshining og’rig’iga chiday olmay ularni qo’li bilan siqqan qiz mashinaning derazasi tomonga yuzini burdi. Quyoshning botish mahali ham allaqachon o’tib ketgan. Ko’chaning chiroqlari yongan vaqti ularning mashinasi uyning darvozasidan kirdi. Iloji boricha tezroq xonasiga kirib dam olishni istagan qiz eshikdan kirish oldi ko’rgan tanish avtomobil afsuski hali hamon uyning ichida edi. Nafratlangan insoning yuz tuzilishi uning hayoliga kelib yuzini burushtirgan Jehan qora rangdagi poygachilar mashinasiga tund qiyofa bilan boqdi.
Jehan: jin ursin, nega u bunchalik erta qaytdi?
Hafsala bilan eshikni ochib kirgan qiz uni ortidan berkitish tenggi atrofga nazar tashladi. Hech kim yo’q. Jimjitlik ichiga cho’kkan sokin uy ichini ko’rganidan so’ng u yengil nafas chiqardi. Baland poshnali oyoq kiyim qadamlarni bosgan mahal ovoz chiqarib qizning oyoqlarini zinalar tomonga yetakladi. Uchinchi qavaqtga chiqqan Jehan o’zining xonasiga kirib ketishidan oldin uning eshigidan ancha uzoqda bo’lgan xonadan chiqqan yigitni ko’rdi u. Telefonda kim bilandur gaplashayotgan yigit qiz uyga qaytganligini ko’rar ekan xonasiga kirib ketishga shoshilgan Jehanga qo’li bilan “to’xta” ishorasini qildi. O’zi esa telefonda hali hamon suhbatdoshi bilan gaplashayapti. Uning qo’l harakatidan so’ng ushlagan eshik dastasida barmoqlari qotib qolgan qiz shunchaki yigitni kuzatdi. Jungkook hali hamon qo’ng’iroqni yakunlash istagi yo’qmi yoki oyog’i toliga uchundir sabri yetmagan qiz uning gapini ahamiyatsiz qoldirib xonasiga kirib ketdi. Aytgan so’ziga parvo qilmayotgan Jehanni ko’rib g’azabga berilgan yigit telefon ortidagi insonga keyinroq yana qayta qilishini aytishi bilan uni o’chirib, qizning xonasi tomon qadam tashladi. Xonaga kirishi bilan avval sumkasini stol ustiga qo’ygan Jehan charchoqdan og’rigan bo’ynini uqalar ekan yotoqgan o’tirishidan oldin shiddat bilan ochilgan eshikni deb joyidan sapchib turdi. Qoshlari bir chiziqqa kelib unga tund qarash bilan tikilayotgan Jungkookni ko’rgan qizni yuzi o’zgardi.
Jehan: nega ruxsatimsiz xonamga kiryapsiz?
Jungkook: nima? - kulgu va asabiylikdan kuldi u. O’tirgan o’rnidan turgan qiz unga tik qarash bilan boqib turar ekan yigitning qadamlari to’g’ri yotoq yoniga qarab buruldi.
Jehan: nima uchun eshikni taqillatmay kirdingiz dedim sizga Mr. Jeon?!
Jungkook: o’zimni uyimga ruxsat so’rab kiramanmi?
Jehan: bu mening xududim. Men uchun biriktirilgan shaxsiy xona. Hech kim bu yerga ruxsatimsiz kirishga haqli emas.
So’nggi yana bir qadam va qizning yuziga yaqin kelgan yigit. Birinchi bor u Jehanga bu darajada yaqin turushi. Bo’yi deyarli o’zining yelka qismidan kelgan qizning boshiga qarab lab chetida kulgan yigit biroz qaddini egdi. Qoshlari uyulib, ortiga qadam tashlagan Jehan esa unga qarab turgan yigitga birdek tik boqdi.
Jungkook: men uchun bu ahamiyatsiz. Istagan ishimni xohlagan vaqtim bajaraman, - u qizni boshdan oyoq tekshirib chiqganidan so’ng yana ko’zlarni tutashtirdi. - nega to’xta deb imo qilganimda gapimga kirmading?
Jehan: bunga majburmanmi?
Bir-birining ketidan tinmay ta’qib etayotgan qorachiqlarning ikkisidan ham ayni damda nafrat va g’azab chaqnab turibdi.

Jungkook qat’iy turgan qizning ko’zlariga qiziqish bilan qaradi. Hech qanday qiz avval unga bu darajada yaqin turib tik boqmagan va eng asosiysi so’zsiz izmini bajargan. Biroq hozirda qarshisida turgan qiz nahotki unda cho’chimayapti? Asli Jungkookni qanday inson ekanigini bilmaydimi yoki butunlayga unga qarshi turish uchun harakat qilyaptimi? Ko’zlari qisilib yuzini uning yuziga egkan yigit bir qo’lini yotoq burchagiga tiragan holda qaddini egdi. U bilan tenggi ortiga tisarilgan qiz yotoqqa o’tirib qolgan vaqti ikki qo’li bilan tayanib qoldi. Bir-biriga tik qarab turgan nigohlar va olinayotgan nafas.
Jehan: hoziroq xonamdan chiqing! - yigitning yotoqqa tiralgan chap qo’liga qaragan holda unga murojaat qildi qiz.
Jungkook: o’zingga qiyin muhit yaratayotganingni nahotki sezmayapsan? So’nggi nuqtaga keltirishta majbur qilma meni…oqibati sen uchun yaxshilik bilan tugamaydi.
Jehan: siz va sizning xohish, tahdid va sabringiz men uchun qiziq deb o’ylaysizmi?
Boshini pastga qarata kulgan yigitning ovozi butun xona ichida tarqaldi. Shundoq kichik jussaning ustida deyarli turib qolgan ulkan tana unga yanada egildi. Miyig’ida kulgan ko’yi uning so’zlari, qolaversa uning o’zini pisand qilmayotgan qizning yotoqda turgan qo’liga tegindi u. Kaftiga tegkan barmoqlardan seskanib ketgan qiz qaltirayotgan oyoqlarini oshkor qilib quymaslik uchun jimlikni saqlab turdi. Uning qo’lida harakatlangan sovuq barmoqlar qizning bilagigacha yetib keldi. Yelkasidan o’tayotgan o’ynoqi qo’l qizning yeng qismiga kelganida biroz muddatga to’xtadi. Oq koftasi ichidan kiyilgan ichkiyim shundoq yigitning ko’zini oldi. O’sha tomonga ko’zlari qisilib qaragan Jungkook yutungan vaqti o’zida hirs uyg’onganligini sezdi. U ichidagi xohish to’lib kelayotgan mahal og’ir nafas olishni boshlab qizning ko’krak qismiga qaradi. Balog’at yoshidan o’tgan qizning to’lishgan ko’ksi sabab hirsiga berilib ketayotgan yigit qo’lini Jehanning bo’yniga olib bordi. O’zini yo’qotib qo’yishga oz fursat qolganida hayoliga kelgan narsa sabab birdan joyida to’xtagan Jungkook qarshisida turgan qorachiqlarga qaradi. Ko’zini yumib olgan qizning qo’rqayotganligi ochiq oydin namoyon bo’ldi. Titrayotgan lablar. U bunday qila olmaydi. Qizning nomusi bilan o’ynasha olmasligini yaxshi bilar edi. Bu nafaqat Jehanning nomusi balki butun “Jeon” familiyasiga salbiy ta’sir ko’rsatishini bilgan Jungkook shunchaki jim bo’ldi. Nima bo’lganda ham qiz uning o’gay singlisi. Qon bitta bo’lmasa-da, Janob Jeon uni butun mamlakatga “qizim” deb tanishtirgan. Asabiylikdan Jungkook qo’li turgan qizning bo’ynini qattiq qisdi. Nafas olishga qiynalayotgan Jehan ko’zlarini qayta ochib indamay turar ekan yigitning ko’zi yanada g’azabdan qizarib ketdi. Hech bo’lmasa unga qiz qo’yib yuborishini yolvorishi, yig’lashini kutyapti. Lekin uning mana shu xohishi ham boshqa tomondan bajarilmas, mutlaqo teskari harakat qilayotgan edi qiz. Sukut saqlab, og’riqqa chidayotgan qizning yuziga yanada egilgan yigit uning quloqlari tomonga borib qo’rqinchli shivirladi.
Jungkook: mana shu oilada yashayotganing uchun shukur qil! Chunki dadamning qarori sabab hali hamon yashab kelmoqdasan. Lekin esingdan chiqarma,- bir soniya sukut saqlab lablarini Jehanning qulog’iga botirdi u. - mabodo ichimdagi asl Jungkookni uyg’otsang, hayoting butkul o’zgarib ketadi. Men bilan yuzma-yuz kelganing uchun o’zingni la’natlaysan.
Siltalab qizni tomog’ini qo’yib yuborgan yigit uni yotoqqa itargan holda eshik tomonga qarab ketdi. Ko’zlari kattlashib ketgan qiz chuqur nafas olish tenggi holsiz bo’lib qolgan ko’zlari bilan Jungkookga qaradi. Yotoqda tinmay yutalib, havo yutishga qiynalib qolgan qizni sezgan yigit esa xonadan chiqish oldi so’nggi bor unga nigohini burdi. Bir qo’lini ko’ksiga qo’yib hansirab qolgan Jehan uning o’sha tund qorachig’i bilan qayta uchrashdi.
Jungkook: dadam erta tongda Amerikaga ketadi. Shunday ekan ana endi butunlay yolg’iz qolganingni anglab yet!

*
Mashg’ulotimdan chiqqanimda faqatgina tezroq uyga yetib olishni xohladim. Binoning darvozasida turgan men uchun biriktilgan mashinaga chiqib skripkani o’rindiqqa qarata uloqtirdim. Jonimga tegib ketdi bu musiqa! Tezroq o’sha la’nati bellashuv kelsa-yu, men bu sinovlardan qutilay. Tolib ketgan qo’lim va yelkamni uqalab atrofni tomosha qilib ketyapman. Seung bugungi tongdan so’ng boshqa menga qo’ng’iroq ham qilgani yo’q va habar ham hozircha kelmadi. Demak u allaqachon samalyotga chiqqan. Balki yetib ham kelgandur. Mashg’ulotimdan chiqishimni kutib turmagani uchun ham shukur. Uning yuzini ko’rishni istamayman. G’alati, lekin u mening bo’lajak turmush o’rtog’im…yana shu nikoh esimga tushishi bilan sumkamdan uzukni olib uni nomsiz barmog’imga taqib oldim. Har kuni shu ahvol. Uydan chiqishim bilan uni yashiraman, va oqshom tushishi bilan buvamning kesatiq gaplaridan nari bo’lish uchun ham yana bu uzuk barmog’imni egallaydi. Yara bo’lib ketgan qo’lim…skripkaning torlari juda ham qattiq tortilganligi uchun ba’zan ehtiyotkorsizligimni deb barmoqlarimni kesib olaman unda. Nafratdan paydo bo’lgan yaralar. Eski xotira va o’tmish. Hayol og’ushiga ketmoqchi bo’layotgan mahal telefonimga kelgan habar sabab uning ekranini yoqib, meni kim eslaganligiga qiziqdim. Yoqimsiz habar yoqimsiz insondan! Koreyaga yetib kelganini menga habar tarzda yuborgan o’sha Mr. Xvanning so’zlari e’tiborsiz qoldirib, unga javoban yozmadim ham. Tezroq uyga yetib olsam-u, bu kechgi ovqat boshlanib bu kun yakunlansa! Darvozadan kirgan mashina qo’rg’on eshigi yonida to’xtaganidan so’ng undan tushdim. Uyning ichkarisiga kirganimda mehmonxonada buvam bemalol qahva ichib o’tirganini ko’rdim. Akam ham uning yonida. Zinalardan tushayotgan oyimni ko’rishim bilan hamma allaqachon tayyor bo’lganiga guvoh bo’ldim. Boshimni biroz egib buvamga ta’zim qilganimda u menga yarim soat vaqtim borligini aytdi. Itoatkor qizdek hammasini tushunganim haqida gapirib xonamga chiqib ketdim. Yengil dushdan so’ng egnimga allaqachon tayyorlanib qo’yilgan libosni kiyar ekanman biroz yuzimga upa surib lab bo’yig’i bilan dudog’imga ishlov berdim. Xonamdan chiqib pastki qavatga tushganimda buvam o’tirgan divanidan turib eshik tomonga qarab yo’naldi. Shaxsiy mashinalarga chiqib kechlik uchun bron qilingan restoranga ketdik. Qo’l oyog’im tinmay qaltirayotgan edi. Yana bir noqulaylik. Yana o’sha insonni yuzini ko’rib, u va uning oilasi bilan bir dasturxon atrofida o’tirishga majburman. Ko’zlarimni ko’chaga qaratib tungi Seoulni tomosha qilib ketdim. Bormoqchi bo’lgan joyimizning masofasi anchagina qisqarib qolganini sezib titrayotgan oyog’imni maxkam ushladim. Qaltiramasligim va hayajonlanmasligim kerak. Bu shunchaki kechlik Jeyong, uzog’i borsa bir soatda tugaydi. O’zimga o’zim dalda berib chuqur nafas olib chiqardim. To’xtagan mashinadan so’ng undan qo’riqchining ko’maki bilan tushib restoranning eshigiga qarab yurdik. Avval buvam, akam, oyim va men kirib borganimizda chindan ham bu yer besh yulduzli restoran ekanligiga amin bo’ldim. Hashamatli, juda ham! Haddan tashqari boylikka berilgan insonlarning yaratgan binosi. Ikkinchi qavatga chiqqanimizda butun zalda faqatgina bezatilgan yetti kishilik joyga ko’zim tushdi. Janob Xvan, Xvan xonim va ularning o’g’li Xvan Seung…Jin ursin! Ular tomonga yurishni boshlaganimda allaqachon bir-biri bilan ko’rishayotgan “qudalarga” nigohimni qaratdim.
- yana sizni ko’rib turganimdan xursandman Janob Han.
- men ham Janob Xvan.
Buvamning yelkasiga qoqib menga qaragan erkakka ta’zim qilib salom berdim. Va shu bilan birga oyim bilan ko’rishayotgan ayolga ham. Yonimga kelib menga qarab tirjayotgan yigit qo’limni ushlab kaftimni o’pganidan tezda qo’limni undan yulib oldim.
Seung: hali hamon shunday yovvoyisan.
Lab chetida kulib gapirayotgan yigitni o’ldirib qo’yishga ham tayyor edim ayni damda. Seung kelishgan yigit bo’lsa-da, menga qandaydir baribir uning yuzi yoqimsiz bo’lib ko’rinaveradi. Balki majburan unga unashtirgani uchunmi uni yoqtirmasman, yoki umuman boshqa masaladir bu?!

Hammamiz bir dasturxon atrofiga o’tirganimizda afintsant yigitlar taomlarni stolga tortishdi. Yonimdan joy olgan Seungni ko’rib qorachig’imni ko’zim tepasida aylantirib, xo’rsindim. Bu ishimni buvam kuzatib turgan bo’lsa-da, parvo qilmadim. Uyga borganimda aniq tanbeh eshitaman. Ikki “quda” bir-biri bilan biznes va yana allambalolar haqida suhbatni boshlab yuborishdi. Biznes, kompaniyaga reja kelganida gapga bu safar akam ham qo’shildi. Bir bo’lak go’shtni likopchada o’ynagancha hayol surib o’tiribman. Zerikarli va foydasiz uchrashuv! Barmoqlarimga tekkan kaft sabab joyimdan uchib tushib qo’limni tortib oldim.
Seung: hech bo’lmasa ushlay olarman qo’lingdan?!
Indamay shubchaki jim turaverdim. To’g’risi, u bilan suhbatlashish ham yoqmaydi menga. Sukut saqlab o’tirganimda bu gal belimdan ushlagan kaftlar butun tanamni seskantirib tashladi.
Jeyong: tarbiyasizlik qilma! - pichirlab aytilgan so’zlarimni faqatgina men va u eshitayotgan edi.
Seung: bo’lajak rafiqamsan Jeyong…bu shunchaki teginish edi. Yana ko’ylaging ustidan. Yalang tanangni silasam qanday ahvolga tushishing men uchun qiziq.
Uning yana shunday ahloqsiz gaplariga chidashni istamay ko’zimni yumdim. Agar imkonim bo’lganida edi uning yuziga hoziroq tarsaki tushurgan bo’lardim. Kaftimda turgan sanchiqini qisib hamma narsani unutmoqchi edim toki uning barmoqlari yana belimda harakatga kelmagunicha.
Jeyong: tort qo’lingni, - shivirlab aytilgan zaharxanda so’zimdan so’ng uning miyig’ida kulishi asab tolalarimni uzib tashlayotgan edi.
Seung: juda tannoz va o’zini har doim olib qochadigan qizsan Jeyong, shuni bilasanmi?
Jeyong: qo’lingni yig’ishtir dedim senga! - hali hamon tanamda turgan kaftidan ijirg’anib qaddimni tik tutdim.
Seung: qo’lim hali etaging tagidan kirgani ham yo’q, nega bunchalik titrayapsan? - chindan ham sabrim tugayapti. Bu iflosni qanday odamligini bilganim uchun ham undan doim jirkanaman! - bunday seskanish va hali eshitmagan ingrash tovushing yotoqxona, tunda, yonimda men uchun qilinsa bu albatta meni xursand qiladi. Shularga tayyormisan xotinjon?
Pastlashgan qo’l ortimni* ezmoqchi bo’lgani qanday qilib o’rnimdan turib ketganimni bilmayman. Hammaning ko’zi menga qaratilgan edi. Shulardan biri yonimda o’tirgan Seungni ham. U bunday keskin harakatimni kutmagan ko’rinadi shunchaki menga tikilib qoldi. Ularga yoqimli ishtaha tilab, yuvinish xonasiga chiqib ketishimni aytanimdan so’ng stoldan uzoqlashdim. Zaldan chiqib ketishimdan oldin ikki juft ko’zlar men tomonga qaratilgan edi. Ulardan birisi Seung bo’lsa, boshqasi buvamniki bo’ldi. Zinalardan tushib tezroq bu diqqinafas joydan chiqishga urundim. Yuvunish xonasiga emas, eshik tomonga yurib ko’chaga chiqmoqchi edim. Nihoyat! Toza va biroz yomg’irning yog’ishidan darak berayotgan bulutlarga qarab chuqur nafas olib, chiqardim. Qo’l telefonimga qaraganimda soat tungi to’qqizdan o’ttiz besh daqiqa o’tganiga guvoh bo’ldim. Saldan so’ng buvamlar ham turishsa kerak, qayta restoranga yana kirishni xohlamayotgan edim. Balki ularni mashinada yoki ko’chada kutib turganim ma’quldir? Anavi yoqimsizni ko’rgim yo’q. Yurib ketayotganimda qanday qilib ko’chaga kelib qolganimni ham bilmayman. Daraxtlar panasida o’tirib segaretimni sumkamdan chiqardim. Menga ayni damda kerak bo’ladigan narsa bu - tamaki! Yondirgich bilan uni tutatib, o’tkir tutunni o’pkamga yutdim. Daraxtga suyanib atrofni kuzatayotganimda uzoqdan eshitilayotgan motosikllarning ovozi daqiqa o’tmasi balandlashdi. Nigohlarimni yonimdan tezlik bilan o’tib ketgan ikki motosiklga qaratganimda ulardan biridagi yigit menga juda ham tanish ko’rindi. Shoshma! Bu uning o’zginasiku?! O’sha motosikl ortiga yozilgan raqam… “PJM95” Yo Xudo chindan ham bu umi? Ikkita motosikl burulgan ko’cha tomonga qarab yugurdim. Nega va nima uchun yana bu yigitning ortidan ketayotganimni bilmayman. Xattoki bu chindan ham u ekanligiga shubxa bilan qarayotgan bo’lsam?! Jinnilik! Gurullab ovoz chiqarayotgan motosiklning baland tovushi ketidan bir nechta qizlar va yigitlarning baqiriq tovushlarini eshitdim.

Yanada ichkariroq kirganimda keng maydonda yig’ilgan ellikga yaqin yoshlar qarshisiga kelib qoldim. Bir nechta qizlarning ortida turar ekanman hammasi yutgan insonning qarshilab olgandek qarsak va fushtak chalishayotgan edi. Nima bu poygami? Final chizig’idan biroz narida to’xtagan yigit shlemini yechib uni motosikl o’rindig’iga qo’yganida, kulgan holatda yigit va qizlar tomonga qaradi. Endi chinakamiga hayratda edim. Sen o’zi kimsan? Chindan ham sir-asrorga to’la inson!
Jeyong: Jimin?!

::Keyingi qismda::

- xo’sh, sendan uzoq turmasam nima qila olasan qizaloq?! - tashlangan keyingi bir qadam va oramizdagi masofa yanada qisqardi.
*
- bu yerga tunda kelish uchun juda ham yoshsan Han xonim - devorga tiralgan tanam sabab ortimga qadam tashlashim cheklangan edi.
*
- marazsiz! Inson qiyofasidagi shayton! - so’zlarimdan so’ng lab chetida kulgan yigit yanada meni devorda qisib borayotgan edi. Bilagimni ushlagan kaft esa qattiqlashganini sezdim.

~
Yoqimli mutolaa~
Author: Kim Jehan Titania

Qulog’imga kirgan so’zlardan butun tanam seskanib ketdi. Ikki qorachig’im ham uning lablarida qotib qolgan holda eshitgan gaplarimdan hali hamon hayratda edim. U chindan ham aytayotgan gaplarini o’zi eshityaptimi? Begona erkak yarim tunda nega yonimga kelishi mumkin o’zi? Bora-bora hayolimni yomon o’ylar egallab olar ekan nigohlarimni bazo’r uning ko’zlariga qaratdim. Ko’z aloqamiz birlashgan mahal yuzimga yaqin kelgan yigit sabab ortimdagi eshikka urulib, yo’lim butunlayga berkilganini his qildim. Olayotgan nafasi etimni kuydiradigan darajada qaynoq edi. Haligacha uning so’zlarini tahlil qilishga ulgurmasimdan belimdan tutgan sovuq kaft sabab menga yaqinlashib turgan yigitning ko’ksidan itardim. U uzoqlashishni istamagandek yanada menga yaqinlashdi.
Aera: q..qo’yvoring..
Qo’rqib ketganim uchunmi yoki bu hayajondan bilmayman duduqlanib unga gapirdim. Jimlik. Faqatgina olayotgan nafaslarimiz quloqlarimizga eshitilmoqda. Meni pichirlab aytgan so’zlarim shu qadar past chiqqanini endi anglab yetdim. Uning o’zi eshitdimi? Nimalarni hayol qilishi mumkin? Beixtiyor qorachiqlarim unga qaratilganida hali hamon menga tikilib turgan yigitning ko’zlarini ko’rishi bilan ularni olib qochdim. Boshim butunlay yerga egilgan. Yuzim qarshimdagi Taehyungni ko’ksi tenggi turibdi. Noqulay ahvolga tushib qolganim uchun tipirchilashdan boshqa choram qolmagan edi.
Taehyung: jim tur dedim senga!
Aera: yo hozir qo’yib yuborasiz yoki men..
Taehyung: nima sen? - ikkinchi qo’li bilan iyagimdan maxkam ushlab olgan yigit oramizdagi masofani yanada qisqatirdi. Lablarim shundoq unikiga tegay deb turganida yana o’zimni olib qochishga urundim. - qo’lingdan nima ham kelar edi kichkintoy?
U iyagimdan barmog’ini olib yuzimga tushib turgan sochimni quloqlarim ortiga o’tkazdi. Uning harakatidan oyoq uchimgacha seskanib ketdim. Ko’zlarim uniki bilan bir xillikda harakatga kelgan vaqt menga tikilib turgan yigitning oyog’idan bosib undan qutilishga muvaffaq bo’ldim. Nihoyatda terlab ketganman. Nafas olishim ham notekis. Qo’rqib ketgan edim. Boshini pastga qaratib kulayotgan yigit bosh barmog’i bilan labining bir chekkasini artib boshini, butun gavdasi bilan men tomonga buruldi. Ko’zim yerda yotgan xanjarga tushganidan so’ng uni qanday qilib olishim haqida o’yladim. O’zimni himoya qilishga majburman, bo’lmasa bu telba menga nima qilishini faqatgina o’zi biladi. Biroq nigohim qaratilgan o’sha poldan boshqa kaftga olingan xanjarni ko’rib qarshimda men tomonga kelmoqchi bo’lgan qirolni ko’rdim. Ana endi chindan ham vahmga berildim. Ortimga yurganim sari deraza chetini maxkam ushlab endi nima qilishimni o’ylayapman. Qo’lidagi xanjarning o’tkir tig’ini ushlab lab chetida kulgan yigit bir qoshini ko’targan holda menga qaradi. Bosilgan sassiz qadamlar borgan sari tezlashib kettimi bilmayman faqatgina sezgan narsam ko’z ochib yumgunimcha yuzim tomonga yaqinlashgan yigit birdan xanjarni bo’ynimga tiraganida ko’zlarim kattlashib ketdi. Ming lanat! Nima qilmoqchi u?!
Taehyung: yana ozroq itarilish bo’lsa bu nozik teringda chandiq qolishi mumkin azizam.
Qo’rquvdan yutunib qo’yganimda tomog’imga tiralib turgan xanjarning o’rkir tig’ini shundoq his qildim. U esa bo’ynimda uni yurgizdi.
Aera: jin ursin daf bo’ling bu yerdan.
Taehyung: o’zingga ko’p baho bermayapsanmi qizaloq? Hayoting hattoki qo’limda turganini ko’rsangda ortga chekinmayapsan?

*U miyig’ida kuldi-da, qo’lidagi xanjarni yerga qayta tashladi. Qizning belidan qayta tutgan Taehyung bir harakat bilan o’rinlari almashtirib o’zi deraza yoniga suyandi va qizni bag’riga tortdi. Aera deyarli oyoq uchida turib qolganida uning bo’yi o’zinikiga qaraganda anchagina past ekanini sezgan qirol pastki labini tishlab kuldi. Titrayotgan tana u uchun hozirda anchagina jozibali. Masofa qisqa bo’lgani uchun ham nafaslarning qaynoqligi u uchun o’zgacha. Yigit deraza yonida turgan shamning yorug’ini qo’li bilan ochirganidan so’ng xona butunlay qorong’ulikka cho’kdi.

Oyning yorug’ida ko’rinayotgan qizning ohu ko’zlariga uzoq tikilishni istagan Taehyung qorachiqlarini undan uzmadi. Hirsning toshib kelishi. Ichidagi mahluqqa yengilmaslikka harakat qilayotgan yigit tanasiga tegib turgan kichik jussaning shakli sabab o’zini tiyishda qiynalmoqda. Qizning lablariga qaratilgan ko’zlar. Shishib turgan chiroyli dudoqlarni yana bir bor qiynab o’pishni istayotgan qirol yutunib qo’ydi.
Taehyung: yana bir bo’sa…?
Shivirlab aytilgan so’zlardan so’ng yigitning niyatini tushungan qiz yuzini olib qochdi undan.
Aera: haddingizdan oshyapsiz.
Taehyung: o’zim xohlagan narsamni olaman baribir.
Yigitning qorachig’iga tikilib turgan qiz ko’zi deraza ortidagi o’rmonga qaratar ekan ko’rgan narsasidan so’ng endi u ham jilmaydi. Oddiy kulish emas. Uning ham tabassumi ana endi ayyorlik va ishonchlik bilan paydo bo’ldi. Derazadan nigohini uzib u o’zini erkin tutib yigitga o’zi yaqinlashdi. Lablari yoniga dudoqlarini o’z ixtiyori bilan olib kelgan qizning harakatiga guvoh bo’lgan Taehyungning qoshlari hayronlikdan chimirildi. Hozirgina qo’rqib, tanasi titrayotgan qiz ayni paytda erkinlikni bir meyorda o’zida saqlab turibdi. U yigitning kiyim yoqasidan ushlab bo’ynini siladi. Shundoq ham hirsga berilib ketgan yigit esa uning ortidan tutib Aeraning keyingi harakatlari kutdi. Yigitning labiga yaqin borgan qiz ozroq masofani saqladi-da yigitning qorachiqlariga tikildi.
Aera: shunga aminmisiz?
Berilgan savolni qirol tushunmadi. Haligacha lab chetida jilmayotgan qiz uning bo’ynini silar, issiq nafasini atayin yigitni yuziga urayotgan edi.
Aera: xohishimga qarshi xattoki yuzimga teksangiz ham joningizni ortingizdagi hayvon sug’urib oladi.
Uning so’zlariga tushunmagan Taehyung shunchaki hayronlik bilan qoshlarini chimirar ekan haligina Aeraning ko’zlari derazaga qaratilganini eslab u ham yuzini ortga burdi. Deraza tashqarisida turgan bayahbat yo’lbars. U yigit va qizga qarab turibdi. Irrilashi endi quloqqa chalingan vaqti Taehyung yana nigohini qizga burdi. Qirolga tashlanishga ham tayyor turgan hayvon qizning qo’l ishorisi bilam joyida to’xtab turibdi. Yigitni hayron qoldirgan narsa nega u Aeraga bo’ysunmoqda?!
Taehyung: kimsan o’zi?
Asabiylik va jaxldan chiqqan qo’rs so’z. U ham bo’layotgan voqeani tushunmaslikdan va qizning qilgan harakatidan g’azabga berilgan yigit unga nafrat bilan qaradi. Lekin qiz aksincha. U yigitni mazax qilmoqda edi.
Aera: namuncha jaxlingiz chiqmasa? Yoki ayyorlik qilganim uchun mendan hafa bo’ldingizmi? - Yolg’ondan labini shishirib erkalik qilgan qiz yigitga yaqin borgan ko’yi kulgu bilan shivirladi - yoki qo’rqitib yubordimmi Qirol Kim Taehyung?
Gapirish tenggi uning chalg’iganidan foydalangan qiz yigitning shim cho’ntagida turgan taqinchog’ini qo’lga kirib birdan undan uzoqlashdi. Aera allaqachon buni sezgan edi ya’ni o’ziga kerakli bo’lgan narsa yigitning cho’ntagida ekanligi va shuning uchun ham uni olish bahonasida yigitga tulkilik qildi. Kaftida turgan taqinchog’iga kulib qaragan qiz keyingi soniya ko’zlarini yigitga qaradi. Hafsala bilan kulib boshini pastga qaratgan qirol chap qoshini barmog’i bilan ishqaladi. Osonlik bilan hozir u qizdan pand yedi. Undan nechchi yosh kichkina bo’lgan qizdan aldangani uchun asabiylashib kuldi. Uni hozirni o’zida adabini berib o’zining hukmiga o’tkizib qo’ya olar edi, hech bo’lmasa yonida qilichi bo’lganida. Chunki ortida uni g’ajishga tayyor turgan yirtqich hayvon bor. Bu gal yutqazganini tan olgan yigit qizga qaradi. Ikki qo’lini ko’ksiga bog’lab xonaning bir chetiga yurib borgan Aera omonatgina stulga cho’kdi. Taehyung borgan sari asabiylashyapti. Ayniqsa, xuddiki uning ustidan atayin mazahlagandek kulayotgan qizning tabassumi ichidagi olovni yondirayotgan edi.
Taehyung: qanday qilib bu iflos hayvon senga bosh egyapti?
Aera: tilingizga ehtiyot bo’lishingizni aytar edim. Chunki o’sha “iflos” deb atayotgan jonivoringiz sizni bir urinish bilan qirolligingizga yakun yasashi mumkin.
Taehyung: jodugarmisan yoki la’natlangan qiz?
Aera: sizningcha jodugarga o’xshayapmanmi? - qiz o’zining chiroyi ishongan holda gapirdi.

Taehyung: unda kimsan? O’rmondagi kiyiklar ham senga quloq solishgan edi. Endi esa bu!
Aera: siz meni kimligimga qiziqmay qo’ya qoling. Chunki buning oxiri siz uchun ham men uchun ham yaxshilik bilan tugamaydi.
Taehyung: nega?
Aera: savollaringiz ko’payib ketmadimi? Ketish vaqtingiz bo’ldi qirol Kim Taehyung. Marhamat qilib bu yerni tark etsangiz.
Taehyung: hoy menga qara oyimcha…
Aera: yaqinlashmang!
Bosilgan ikki qadam so’ng yigit yana joyida to’xtadi. Hurmatsizlik qilingani uchunmi yoki qizning bunday pisandsizlikdek chiqqan gaplaridan keyin butunlay g’azabga berilgan yigit o’zini tutib tura olmadi. Ortidagi yo’lbarsning yana bir irrilashi va qizning ko’tarilgan kafti.
Aera: o’n daqiqa vaqt beraman. Uyimdan hoziroq qorangizni o’chirasiz, yo’qsa u sizni o’ldiradi, - qiz deraza tomonga bir qarab oldi. - bergan vaqtim ichida o’rmondan chiqib ketmasangiz izingizdan yo’lbars ketadi.
Deraza ortidagi hayvonni o’ldirish uchun xattoki yigitning yonida hozir o’q va yoylari ham yo’q edi. Oti bilan birga o’sha daraxt yonida qolgan. Hozir shunchaki ketmoqchi bo’lgan Taehyung eshik dastasini ushlab ortiga oxirgu bor o’girildi. Stulda o’tirgan qizga nafrat bilan tikilib qo’rqinchli va tahdidli vishilladi.
Taehyung: keyingi uchrashuvimiz sen uchun yaxshi bo’lasligiga o’zim kafolat beraman. Bu tun sen uchun oxirgi tinch uyquying bo’lsin!

*
Soat tungi ikkidan o’tgan. Qorong’u kecha. To’lin oy. Esayotgan mayin shabada. Derazadan kirayotgan shamol pardalarni silkitish bilan birga o’zining salqin oqimini xona divanida o’tirgan yigit tomongacha olib kelyapti. Chap kaftini peshonasiga qo’yib chuqur o’yga tolgan yigit bir nuqtaga qaragancha uzoq vaqtdan buyon shu holicha o’tiribdi. Joyidan jilgani yo’q. Qimir ham etmadi. Hayolini egallab olgan bugun voqealar ketma-ketligini birma-bir eslab chiqyapti. Necha yillardan beri izlayotgan, umuman bu dunyoda yo’q deb o’ylagan qiz bugun uning qarshisiga chiqdi. Ko’zlar tutashgandi. Faqatgina qizning o’zi emas, uning ikki farzandi ham hali tirik edi. Jungkook o’sha bir lahzani o’ylamaslikka o’zini to’xtata olmayapti. Uning qo’lidan tutgan jajji qo’lchalar. Qizining kulishi-yu, o’g’lining qarashlari uning qalbida qolib ketdi. Ayniqsa, qizning so’nggi gaplari…Jehan unga ochiqchasiga barchasi tugaganini aytdi. Lekin nega? Nima uchun? Jungkook mana shu o’tgan vaqt ichida yetarlicha azob ko’rmadimi? Jehan uni kechirmagan edimi? O’sha so’nggi bir kun. Hayotlaridan o’tgan baxtli bir kuni qizning yodidan chiqqan bo’lsa? Sevgisini unga izhor qilgani, kechirganligini harakat va so’zlar bilan Jehan unga isbot qilmagan edimi? Yigit ming urinmasin qizning bu harakatini va eng asosiysi qanday qilib uni tirik qolganini tushunmayotgan edi. U sehrdan qutildimi? Lekin nega Jungkookning yoniga shu vaqtdan buyon qaytmayapti va nima sababdan u bugun ham qirolni rad qildi? Hech bir savoliga javob topa olmagan qirol qattiq xo’rsinib o’rnidan turdi. Deraza yoniga borib saroy tashqarisiga va o’rmon taragga uzoq tikilgan Jungkook sinchkilab uni tekshirdi. U yo’lni eslab qolgan. Majburligi uchun u Jehanni yonidan bugun kunduzi ketdi. Lekin hozir yana qizni qanchalik ko’rishni xohlayotganini faqatgina Jungkookning o’zi biladi. Tongda bo’lgan voqealar va qizning so’zlari uni yanada o’rmonga tikilishga undayverdi.

“Jehan: ismimga egalik ma’nosini qo’shib aytmang Jungkook. Siz bilan men bundan uch yarim yil ilgari ayrilishganmiz. Men uchun siz hech kimsiz va siz uchun ham men begona shaxs bo’lib qolaveraman”

“Jehan: yolg’on. Hammasi. Barchasi yolg’ondan iborat. Jungkook bizning kitob sahifamizga so’nggi nuqta qo’yilgan. U boshqa yozilmaydi”

Yodga olingan haqiqat! Achchiq lekin barchasi rost! So’nggi bor o’rmonning yo’liga qaragan Jungkook divanda turgan qirollik kiyimini kiydi-da, xonadan chiqib ketdi.
Jungkook: bunday bo’lmaydi. Yo’l qo’ymayman. Barchasi bunday tugamasligi kerak.
Zinalardan tushaverishda o’ziga-o’zi pichirladi u. Saroy jimjit. Pastki qavatga tushib bo’lganidan so’ng saroyning eshidan tashqariga chiqqan Jungkook qadamlarini otxona tomonga burib o’zining qora tulporining arqonini yechdi. Bir urinish bilan u otiga minga holda jilovni o’rmon tomonga qaratdi. Yeldek uchib borayotgan tulporning taqasining yerga urilishi va hansirashi sokin tunni buzyapti. U o’rmonning ichkarisiga kiraverib borar ekan ana endi faqatgina atrofga yorug’lik berayotgan narsa oyning o’zi edi. Hech narsaga qaramay tezroq ko’zlargan manziliga yetib borishni istayotgan qirol eslab qolishga harakat qilgan yo’llaridan otini yetakladi. Yana bir bahaybat majnuntol daraxti yonidan burulgan yigit kunduzi ko’rgan o’sha tanish uyga ko’zi tushdi. Yo’lni to’g’ri topib kelganidan sevindi u. Jungkook yetib kelganidan so’ng otining tezligini pasaytirib uni iloji boricha uzoqroqqa bog’lab qo’qmoqchi bo’ldi. Tulpordan tushgan qirol qadamlarini to’g’ri o’sha uy tomonga olib keldi. Eshik yonida turib taqillatish zarur yoki yo’qigi haqida o’yladi. So’ng eshikni ozroq ichkariga itargan edi uni ochilishidan qoshlari chimirildi.
Jungkook: nega u kechasi eshikni qulflamagan?
Hayronlik va vahm bilan ichkariga kirgan yigit nim qorong’u xonaga ko’zi tushdi. Xona o’rtasida divan va bir necha stullar bor. Xona ichiga ulangan yana bir eshikni ko’rib o’sha tomonga yurishni boshladi u. Hayolida ming xil o’y! Tongdagi hodisalardan so’ng uni bezovtalik endi har doim taqib etadi. Yana bir bor ochilgan ruxsatsiz eshik.

Jungkook bir deraza va yotoq, tumba, kichik divan, javondan iborat bo’lgan xonani ko’rdi. Yotoqda uxlab yotgan qiz. O’zini bo’sh tashlavorgan yigit ancha vaqtdan buyon mana shu hodisalarni kutgan edi. O’zi sevgan qizning yana bir shirin bo’lib osoyishta uxlashi. Jehanni yonida pishillab uxlayotgan jajji egizaklar. Yigit yotoq tomonga yurib bu voqealar yana tush bo’lmasligini ichida o’tinib so’radi. Lekin hozirgi daqiqalarning hammasi haqiqat. U farzandlariga yon tomoni bilan qarab uxlayotgan qizning yoniga keldi. Jehanning ko’zlariga tushib turgan sochlarini yuzidan oldi u. Chunki u bilar edi, Jehan uxlayotgan vaqti har doim mana shu soch tolalari sabab g’inshib uyg’onib ketishi mumkin. Qorong’u bo’lishiga qaramay chiroyini yaqqol ko’rsatib bergan qizning yuzi tomon egilgan yigit uning uzun qayrilib turgan kipriklariga qaradi. Chiroyli yurakchasimon dudoqlar…
Jungkook: uxlaginingda yanada go’zal ko’rinasan, - qizning yuziga qarab turar ekan uning yanoqlaridan silab gapirdi qirol - yoqimtoy va chiroyli. Hech o’zgarmapsan Jee, hali hamon men tanigan o’sha mitti qizaloqsan.
U tizzasi bilan polga cho’kib, qizning peshomasidan siladi. Sochlaridan hidladi. O’sha yoqimli ifor. Atirgullarning ifori undan yaqqol taralmoqda.
Jungkook: iforing hali hamon yodimda ekan, - nim tabassum qilgan yigit uning yuziga egilib yanog’idan bo’sa oldi. Lablaridagi qaynoqlikni sezganida o’zini ortga olgan qirolning yuzi o’zgardi - nega bunchalik issiqsan?
Shivirlab aytilgan so’zlaridan so’ng qizga qarab turgan yigit uning ko’zlari ochilishidan so’ng birdan Jehanning og’zini kafti bilan berkitdi. Kattalashib ketgan ko’zlarga yaqin turgan yigit qizni qo’rqqanidan chinqirib yuborishini bilgan holda kaftini maxkam bosdi. Qorong’uda ko’ringan o’ziga tanish yuz egasidan so’ng hayron ifoda bilan Jungkookka qaragan Jehan hali hamon betartib nafasini bosa olmayotgan edi. Tez-tez o’pkasi olinayotgan havoni yutayotgan Jehan labiga barmog’ini qo’ygan yigitni ko’rdi. Qizga jim bo’lishini ta’kidlagan Jungkook qo’lini sekin undan oldi. Qo’rqitib yuborgani uchun jaxl bilan Jungkookka qaragan qiz keyingi navbatda yotoqda uxlab yotgan Hanni va Jihoonga qaradi. Qizning jaxl qilishi chindan ham sog’ingan yigit unga qarab kulib qo’ydi.
Jehan: bu yerda nima qilyapsiz?
Jungkook: sizlarni ko’rgim keldi.
Jehan: yarim kechasimi?
Yotoqdan qaddini ko’targan qiz hayron va asabiy Jungkookka qaradi. Qiz gavdasini ko’tarishi bilan oldi juda ochiq bo’lgan tungi kiyimga ko’zi tushgan yigit nigohini o’sha tomonga qaratdi. Yigitning qorachiqlari qayerga qaratilganini bilgan Jehan tungi kiyimning harir halati bilan oldini yopdi. Uning bu harakatidan so’ng qizning yuziga qayta qaragan qirol unga biroz yaqinlashdi. Nega u bunchalar ochiq bo’lgan tungi kiyim kiyganini tushunmagan yigit qizni siquvga olmoqchi edi toki qizning o’zi unga murojaat qilmagunicha.
Jehan: keting…
Qo’qqisdan aytilgan so’zdan keyin qizni hozir siquvga olish faqatgina Jungkook uchun qiyin vaziyatni yaratishni tushunib, qirol Jehanning yuzidan tutdi.
Jehan: nima qilyapsiz?
Yanog’iga tekkan sovuq kaftlardan joyidan sapchib ketgan qiz oldini yanada maxkam yopib, yotoqqa suyanib qoldi. U bu teginishni yoqtirmadimi yoki Jungkookdan qo’rqdimi? Taajjubdan qolgan yigit unga bunchalik tez teginmaslikni hayolan o’ylab shunchaki qizdan ozroq uzoqlashdi.
Jungkook: qo’rqitib yuborgan bo’lsam kechir.
Jehan: keting Jungkook.
Jungkook: nega bunchalik haydamasang.
Jehan: yarim kechasi bu yerda nima qilasiz?
Jungkook: men…men Hanni va Jihoonni ko’rgani keldim. Nima mumkin emasmi?
Qizning bergan savoliga hayolidagi gapni tez-tez gapirib tashladi u. Yotoqdan turgan Jungkook uni aylanib o’tganidan so’ng pishillab uxlab yotgan mittivoylarga qaradi. Bu ular kutgan bolalar. Qiz yoki o’g’illigi haqida tortishishgan, Jehanning homladorlik davrida qilgan qiliqlari-yu, injiq harakatlarini esladi yigit. Mana ularda hozir egizaklar bor. Yotoqqa egilgan Jungkook avval qizining peshinasidan o’pib, so’ng og’lining sochlaridan siladi. Otalik mehrini u ayni damda sezmoqda. Boshqacha shirin his-tuyg’u.

Nechchi yildan so’ng endi ko’rayotgan farzandlariga uzoq vaqt termulib turgan yigit ikkisining ham jajji kaftchalariga lablarini bosdi. Kichkina chaqaloqlardan keladigan yoqimli hid uning atrofini qoplab olar ekan bog’ziga tiqilgan narsani yutishga qiynaldi u. Qaddini ko’targab Jungkook ularga yana bir bor qarab nim jilmayib, nigohlarini deraza yonida turgan qizga qaratdi. Qomatini yopib turgan tungi kiyimning harir halati bir meyorda shamol sabab tebranyapti. Yigitning yonigacha kelgan uning ifori. Qadam bosib Jehan tomonga yaqinlashayotgan qirol undan ko’z uzmay kelmoqda. Ikki qo’lini ko’ksiga bog’lab tashqarini kuzatib turgab qiz ortiga kelib to’xtagan inson tanasini sezdi. Beliga tekkan kaftkar sabab joyidan sapchib ketgan Jehan ortidagi yigitga qaradi. Masofani keskin qisqartirgan qirol uning yuzi tomon yaqin kelgan ko’yi qarshisida qo’rquvdan to’xtovsiz harakat qilayotgan qorachiqlarga tikildi. Nafas olish taribi buzulgan qizning ko’ksi tebrangan mahal Jungkook uning havoda muallaq titrayotgan kaftlariga qaradi.
Jungkook: qo’rqyapsanmi? - past tovush bilan aytilgan bu shivirlash xonaning sukutini buzdi. Yana bir qadamdan so’ng devorga jussasi tiralgan qiz yuzini boshqa tomonga burdi.
Jehan: Hanni va Jihoonni ko’rib bo’lgan bo’lsangiz, endi keting..
Jungkook: Jee, nega bunchalik o’zingni olib qochyapsan? Bizning o’rtamizda bo’lgan barcha muammolar hal qilingan edi menimcha.
Jehan: eslashni istamayman.
Jungkook: lekin eslashing shart! Muhim! O’sha oxirgi uchrashuvimiz…biz baxtli edik-ku?!
Jehan: lekin barchasi o’zgardi…Jungkook bu haqida gapirishni istamayman, iltimos keting…
Jungkook: lekin..
Yigitning so’zi og’zida qolib ketdi. Birdan chinqirib yig’lab yuborgan bolaning tovushi sabab uni nari surib yotoqga o’zini otgan qiz tezda Jihoonni qo’liga oldi. Jungkook derazaning yonida turgan holda hech narsani tushunmay karaxt ahvolda qolar ekan xona bo’ylab yurayotgan qiz farzandini qo’lida tebratish bilan band edi. Bolaning chinqirib yig’lashini vahima bilan kuzatib turgan yigit keyingi soniyada tezda Jehan tomonga bordi.
Jungkook: nega u bunchalar qattiq yig’layapti.
Uning gapi to’g’ri edi. Jihoon oddiy bolalar va chaqaloqlardek yig’layotgani yo’q. Xuddi uning tanasini tinmay kimdir urgandek bo’lib, istmalab yig’layotgan edi. Har xil so’zlarni o’g’lining qulog’iga shivirlab tinmay lablarini harakatlantirayotgan Jehan o’zining yelkasidagi achishga ham ahamiyat bermadi. Oldidagi yigitning aytayotgan gaplariga va savollariga ahamiyat bermayotgan qiz o’g’lini tebratib, tezroq ko’ndirishga harakat qilayotgan edi. Bora-bora ovozi pastlashib, faqat hiqillab qolgan Jihoon o’ksib-o’ksib nafas olayotgan edi. Jehan yuzini ortiga burib yotoqda hali hamon uxlayotgan qizini ko’rib xotirjam ko’z yumdi. Qizning ko’ksiga boshini qo’ygan holda yana uyqusini davom ettirayotgan bola tinchidi. Yanog’idan oqayotgan yoshlarni yigitdan yashirish uchun yuzini pastga qaratayotgan qiz o’g’lining sochlaridan silab, peshonasidan o’payotgan edi.
Jungkook: menga ber.
Ikki qo’lini ham Jihoonni olish uchun cho’zgan qirol nigohini hali hamon qizning qizarib ketgan ko’zlariga qaratayotgan edi. Jehan jim turgan bo’lsa-da, hansirab nafas olayotgani yaqqol quloqqa eshitilayotgan edi. Biroz vaqt sukut saqlab turgan qiz keyingi galda Jungkookka qaradi. Muloyimlik bilan sekin qizning qo’lidan tutgan yigit Jihoonni sekin uning qo’lidan oldi. Istma qilib yotgan bolaning qaynoq tanasini his qilgan qirol uni maxkam bag’riga bosdi. Bolani yiqitib qo’yishdan yoki qo’lidan tushurvorishdan qo’rqqan Jungkook uni ehtiyotkorlik deraza yoniga olib bordi. Salqin shabada ta’siri qaynoq tanani sovutishga urundi. O’g’lining yelkasidan silash ko’yi ko’z qiri bilan Jehanni kuzatayotgan yigit hali hamon nimalar sodir bo’layotganini tushunmayotgan edi. Ko’zyoshlarini artib, kiyimini to’g’irlagan qiz Jungkookning yoniga bordi. Jehan shu paytgacha ikki farzandini ham hech kimga hech qachon ishonmagan. Hattoki o’rmonga yoki biror bir qo’shnining uyiga chiqsa ham, u doim bolalarini o’zi bilan birga olib olardi. Chunki mana shu ikki bola u uchun hayotiga aylanib bo’lgan uning.

Hozir ham u Jungkookni qo’lidan bolasini olgisi keldi, biroq bunga uning haqqi yo’q. Chunki yigit uning otasi. Farzandlari ota mehrini ko’rmay uch yil yashashdi. Endi qiz bunga to’sqinlik qilmoqchi emas.
Jungkook: Jihoonga nima bo’lgan? Nega birdan yig’lab yubordi? Yana uxlayotgan joyida?!
Chuqur xo’rsinib qo’ygan qiz yelkasiga qo’lini qo’yib, biroz shu yerini yelpidi.
Jehan: sehr uning tanasida bor.
Tezda yuzini qizga qaratgan Jungkook taajjubdan qotib qoldi. Yuziga hech qanday o’zgarish kiritmagan qiz esa ko’zlarini tashqariga qaratgan holda gapini davom ettirdi.
Jehan: tug’ilganidan buyon shunday. Har kechasi yig’lab uyg’onadi. Uning tanasida sehr bilan birga yana nimadur bor Jungkook…lekin bilmayapman. O’sha narsa farzandimni har kechasi azob chekishiga majburlayapti.
Jungkook: davosi yo’qmi?
So’z o’rniga qiz boshini yonga qarata tebratishi unga javob bo’ldi. Xo’rsinib qo’ygan sevgilisi tomon bir qadam yaqinlashgan yigit unga yana savol berdi.
Jungkook: jumboqchi? Xuddi sendek uning ham tanasini sehrdan qutilishi uchun birorta jumboq yoki savollar bo’lishi kerak emasmi?
Jehan: Jihoon va Hannini dunyoga keltirganimda oldimda hech kim yo’q edi. Heyidan bo’lak…tug’ruq juda ham qiyin bo’ldi…sehr bilan birga tug’ilgan bola chindan ham bu dunyoda tinch yashamasligiga men o’sha vaqtdan buyon amin bo’lib kelyapman. Ba’zi parilar bilan qayta ko’rishdim. Jihoondagi sehr hech qachon ketmasligini aytdi ular. Balki yoshi o’smirlik davridan o’tganidan so’ng sehr uning tanasidan ketishi mumkindir, lekin bu aniq emas.
Qizga bir muncha vaqt qarab turgan yigit qo’lidagi bolani yotoqqa sekinlik bilan yotqizdi-da, nigohini kichkina qizchaga burdi.
Jungkook: Hannichi? Uning tanasida ham sehr bormi? - u yana qayta derazaning yoniga bordi.
Jehan: yo’q….Hannida hali bunday vaziyatlarga duch kelmadim. U oddiy bolalardek. Bunday kechqurun qo’rquvdan yig’lashlar va og’riqlar unda yo’q.
Boshini pastga qarata hammasini tushundim degan ma’noda qimirlatgan yigit qizga ko’z qirini tashladi. Hissizlik bilan bir nuqtaga uzoq vaqtdan buyon termulib qolgan Jehan xattoki kiprik qoqmay jimidi. Hayolida qanday o’ylar borligini uning yonidagi yigit bilmaydi. Jungkook borgan sari ichidagi hissoyotlariga yengilmoqda. Yonida turgan qiz u uchun hayotidagi yagona sevgan ayoli edi va bir necha yillar oldin uni yo’qotdi. Ammo hozir o’sha qiz uning qarshisida. Uni qanchalar sog’ingani esa yigitning o’ziga ayon. Jungkook nigohi uning qo’liga qaratganidan so’ng beixtiyor ulardan tutdi. Sapchib tushgan qiz kaftini tortib olmoqchi edi, biroq har doimgidek kuchli tomon bu safar ham qizni mag’lub qildi. Jehanni ikki kaftidan tutgan yigit uni o’ziga qaratib yuziga termuldi. Mana u o’sha sog’ingan ko’zlar. U sevgan uzun kipriklar va qirmizi dudoqlar. Qizga yanada yaqinlashishni istagan qirol uni devorga tiradi. Kaftdan silanib toki yelkagacha borgan sovuq barmoqlar. Eti jimirlab ketgani uchun bunday harakatlar qizga ancha begona bo’lib qolgan edi.
Jungkook: senchi Jee?….sen hali ham o’sha sehrlangan qizmisan?
Yigitning ko’zlariga qarab hissizlikni saqlab qolgan qiz unga buni aytish kerakmi yoki yo’qligini avval o’ylagan bo’ldi.
Jehan: ha! Men yana o’sha sehrga butun umr bog’lanib qolgan qizman va shuni bildimki, hech qachon bu jodudan qutila olmayman. Bu meni hayotimning la’nati va bu la’nat farzandimga ham urgan.
Jungkook: lekin Jehan qandaydir yo’l…
Qizning ikki yelkasidan qattiqroq tutgan yigit uning ingrashidan so’ng tezda qo’lini tortib oldi. U Jehanga teginganida issiq haroratni sezdi va hozir ham qorachog’i qizning tatu tushirilgan yelkasida. Chap yelkasini ushlab yigitdan nari ketgan qiz xona ichidagi divan tomonga bordi. Uning yonida turgan tumba ustidagi kitobni divan ustiga tashladi-da, shamni yoqdi. Hech narsa bo’lmagandek divanga omonatgina cho’kkan qiz kitobni qo’liga olib uni mutolaa qilishni boshladi. Qirol esa uni shunchaki kuzatib turmoqda. Jungkook qancha unga yaqin bo’lishni istasa, Jehan xuddiki unda atayin uzoqlashmoqchidek tuyuldi unga ayni dam.

U bilan ko’proq suhbat qurishni yigit hozir shu qadar xohlayotgan ediki, gapni nimadan boshlashni ham bilmadi. Ko’zi xona bo’ylab yurg’izib chiqqan yigit ana endi deraza yonida turgan stol ustidagu gullarga ahamiyat berdi. Oq rangdagi atirgullar. Jungkookning tomog’iga nimadir tiqilib qolgandek og’ir yutundi. Har doim o’sha kunni eslatadi bu gullar unga. Jehandan ayrilgan kechasini. Lekin bu gullar va rang ularni soflik va sevgisi ediku?! Hozir Jehan shu yerda, lekin nega haki hamon ular birga emas?
Jungkook: oq atirgullar….sen o’sha kundan buyon shu gullarga oshiqsan shundaymi? - birinchi bor unga bunday gullarni berganida qizning qandau xursand bo’lgani eslagan Jungkook jilmaygan holda atirgul barglarini siladi.
Jehan: bularni Heyi olib kelgan, bu uning sevgan gullari.
Ahamiyatsizdek gapirdi qiz boshini kitobdan uzmasdan.
Jungkook: unda bularni olib ketaman, dugonangni uyida tursin.
Jehan: hoy, Jungkook! Qo’ying hoziroq joyiga.
Gullarni guldondan bo’shatayotgan yigitni ko’rib past ammo tahdidli gapirdi u. Qizning bunday qiliqlari uni har doim kuldirib kelgan va mana hozir ham labini tishlab kulayotgan qirol unga deyarli qo’lidagi kitobni otishga ham tayyor turgan Jehanga qaradi. Ikki qo’lini havoga ko’tirib jimman degandek qizga qarab qo’ygan yigit shunchaki u tomonga qadam tashladi.
Jehan: ketadigan vaqtingiz bo’ldi menimcha.
Jungkook: men bu qizni deb yarim tunda havfli o’rmondan kelsam-u, bu qaysar meni uyidan haydayni?!
Jehan: ajab qilibman bildingizmi? Qani keting.
Qo’yar qo’ymasga yigitni eshik tomon olib ketayotgan qiz eshik dastasini burab Jungkookni tashqariga chiqardi.
Jungkook: yo Xudo?! Meni chindan ham qorong’u o’rmonda bir o’zimni tashlab qo’yasanmi? Yovvoyi hayvon kelsa nima qilaman?
Jehan: qanday kelgan bo’lsangiz shunday ketasiz! Bu yerlarda yirtqich hayvonkar yo’q. Havfsiz joy bo’lgani uchun ham haligacha yashab kelyapman.
Qizni hozir gap bilan yengib bo’lmasligini va uning qanday qaysarligini yaxshigina bilgan Jungkook yana bir bor unga yon bosishga ko’ndi.
Jungkook: yaxshi, hozir ketaman lekin erta tongda qaytib kelganimda men bilan birga saroyga qaytasan. “Nargeno” saltanatiga.
Jehan: bu haqida siz bilan gaplashgan edik shekilli?!
Jungkook: u gaplarni unut. Tongda olib ketaman.
Indamay turgan qizni yanog’idan tezlikda o’lib olgan Jungkook lablariga tabassumni olgan holda oti bog’langan majnuntol daraxti tomonga qarata ketdi.

*
Kechadan buyon hayollarim tarqoq. Nima qilishni bilmayotgan insondek qayerga o’tirsam ham tursam ham ko’nglim notinchlikni sezavergandek. U bilan oxirgi suhbatimiz yaxshi o’tmadi albatta, ammo men uning nimasidan bunchalik qo’rqishim mumkin? Uni deyarli tanimayman ham. Ikki marota ko’rib turgan insonim kechasi uyimga kelgan holda meni o’ziniki qilish maqsadi ekanini aytgani nimasi?! Odam aqliga sig’maydi bu. Uning bunday bezbetligiga men ham javob qaytarish kerak edi va shunday qildim ham. Ayyorlik qilishim shart edi, yo’qsa aslo taqinchog’imni undan ola olmas edim. Agar u mening hayotim aslida qanday ekanligini bilsa,…o’shanda ham shundayligicha qoladimi? Umrim davomida ilk bor begona yigitni deb qo’rquvni his qildim kecha. Uning aytgan gaplari va qarashlari har qanday insonni etini seskantirar edi axir. Shunchalar qo’rqganim uchunmi yoki karaxt ahvolga kelganim sababmi bilmayman, u meni kecha o’pib olganini birinchi sezmadim ham. Barchasi tez sodir bo’lib o’tgandek tuyildi va hozir ham bu bo’sa tez-tez aylanib o’tib ketayotgan kasetadek ko’z oldimda paydo bo’layotgan edi. Mening tinchligim yo’qoldi jin ursin! Uning oxirgi bor aytib ketgan gaplari…oxirgi tinch uyquying degani nimasi yana?! Bu bilan nimani aytmoqchi bo’ldi? Yoki kecha chindan ham oshirib yubordimmi? Ming xil hayollarga boryapman. Hammasini unutishim kerak.
Aera: Uning qo’lidan hech nima kelmaydi havotir olmasangchi Aera! Qaltirama!
Titrab ketayotgan qo’llarimga urib o’zimni tinchlantirishga harakat qilyapman. Chalg’ish maqsadida oshxona tomonga o’tib nimadurlar tayyorlashga kirishdim. Mevalarni to’g’rab ularni likopchaga joylashtirdim. Bu uyda men sakkiz yoshimdan buyon yolg’iz yashayman. Ota-onamni aytgan so’nggi so’zlari hali hamon qulog’im ostidan ketmaydi. Men ular majburiyatni o’z bo’ynimga olishga qasam ichganman va shuning uchun ham bu o’rmonning hayvonlari men uchun qadrli. Ayniqsa, kiyiklar…likopchani qo’limga olib uydan chiqdim. Uyimning orqasida bog’ joylashgan. Har kuni bu yerga men uchun qadrli bo’lgan qushlar yoniga kelaman. “Quetzal” qushi (Pharomachrus mocinno) ko’rishidan juda ham chiroyli bo’lgan bu qushni men shu qadar yaxshi ko’ramanki, uch yildan buyon har kuni uyim yoniga kelganini ko’rsam ko’zim quvonadi. Mana hozir ham meni ko’rishi bilan daraxtdan uchib kelib qo’limga qo’ndi. Yashil va qizil rangdagi patlari doimo meni lol qoldirgan. Juda chiroyli. Bu qushning tabiatan ancha yovvoyi bo’lib hammaga ham o’rganavermaydi. Ular asrlikda yashay olmasligi uchun ham uni uyga olib kirmayman. Tez nobud bo’lishi mumkin. Uning patlarini silab biroz don berdim.

Atrofni tomosha qilib likopchadagi mevalarga qo’l uzatgan vaqtim yirtqich hayvonning o’kirishi sabab joyimdan sapchib turdim. Daraxtga qo’ngan barcha qushlar turli tomonga tarqab uchib ketishganidan so’ng ovoz kelgan tarafga qarab yugurdim. Men o’ylagan narsa bo’lmasin o’tinib so’rayman.

*Yetib kelishi bilan qarshisidagi manzarini ko’rgan qiz ikki kaftini bilan og’zini yopib yerga o’tirib qoldi. Zo’rg’a nafas olayotgan yo’lbars qorniga sanchilgan qilich va bo’yniga tekkan o’qlar sabab asta-sekin ko’zini yumayotgan edi. Nafas olishni ham unutgan qiz haligacha karaxt ahvolda jim turibdi. Qizni ko’rishi bilan otidan tushgan yigit soqchilarga yerda yotgan yo’lbarsni yaxshilab ushlab turishni buyurgan holda Aeraning yoniga yaqinlashdi. Yetib kelganidan so’ng u qizning ikki yelkasidan ushlab o’rnidan turg’azmoqchi bo’lganida chinqiriq ovozi butun o’rmonga tarqaldi.
Aera: teginma menga! NEGA UNI O’LDIRASAN!!!
Biroq qizning chinqirishi-yu, so’zlariga ahamiyat ham bermagan yigit uni sudrab uy ichiga olib kirib ketdi. Jonsiz yotgan yo’lbarsaga otilayotgan qiz uni changallab olgan haqiqiy maxluqdan qutilishga qanchalik harakat qilmasin, bu ishni u uddalay olmadi. Uy ichiga kirib eshikni yopgan yigit qizni yerga qarata uloqtirdi. To’zib ketgan sochlarini orqaga tashlab o’rnidan turgan qiz yigitning yuziga o’zini boshqara olmay tarsaki tortdi. Yuzi yonga qarab qolgan yigitning asab tolalari oxirigacha uzilib bo’ldi. Bilagidan ushlab qizni devorga tiragan yigit unga tund qiyofa bilan qaradi.

Taehyung: kechagi muomilangga javob bu!
Aera: uni nega o’ldirasiz? Unda nima ayb edi?
Taehyung: uning aybi senga bo’ysunib menga qarshi borganligi!
Aera: maraz!
Qizning bo’ynidan bo’g’gan kaft uni devorga boshini bosdi. Tirnoqlari bilan yigitning kaftini shilab tashlagan qiz qancha harakat qilmasin uning changalidan halos bo’la olmadi. Tund qiyofasi bilan jaxlga tobora berilayotgan qirol uni qisib borayotgan edi.
Aera: kechani o’zida seni yo’q qilishim kerak ekan!
Taehyung: afsus azizam, kech qolding.
Aera: iflos!
Taehyung: tilingga ehtiyot bo’l! Har bir aytgan so’zing uchun javob berishingni o’yla xonimcha!
Qizning qizarib ketgan yuzini ko’rganidan so’ng uni siltalab qo’yib yuborgan yigit yerga qulagan Aerani ko’rdi. Tez-tez hansirab nafas olayotgan qizning sochlari yana kaft ichiga olindi. Uni majburlab xonaga olib kirib ketayotgan Taehyung ikkinchi bor qizni yerga uloqtirdi. Og’riqdan ingrab yuborgan Aera eshikni qulflayotgan yigitni ko’rishi bilan ortiga tisarildi. Qo’liga kichik xanjarni olgan yigit qiz tomonga yurib kelib tig’ni qizarib ketgan bo’yniga tiradi. Ko’zlari allaqachon yoshlanishga urungan Aeraga tikilgan yigit iblisona jilmaydi.
Taehyung: vaxshiy qirol ekanligimni isbotlashimni istaysanmi azizam?
Tig’ni uning bo’ynida harakatga keltirdi u. Nafasini o’pkasida ushlab turgan qiz qarshisidagi qorachiqlarga tik qarab o’zini sotib qo’yishni istamadi. Mard va qo’rquvsiz turgan ohu ko’zlarga qarab turgan yigit lab chetida tabassum qilib xanjarni uning bo’ynidan oldi. Qadam tashlab derazani ham yopgan Taehyung ustidagi qirollik kiyimining yoqasini bo’shatib yerdagi qizga qaradi.
Taehyung: boshqa yo’l bilan senga kim ekanimni ko’rsataman hozir - qizning bilagidan maxkam ushlagan yigit uni bu safar yotoqqa uloqtirib iyagidan siqdi. - kechasi ishing uchun badal to’lash vaqting keldi Aeram!

~
Yoqimli mutolaa
Author: Kim Jehan Titania
#JH_DRG