Ep-3

Men biroz ovqatlangach, menga hayrat bilan tikilib turgan Jungkook ga qaradim.
~Bu yerga kel!– dedim oyog'im b/ n stulni surib.
U sekin o'tirdi.
~Hammasi joyidami? so'radi hayrat b/n:
~Yo'q! Yordaming kerak! Aslo qo'limdan kelmaydi deya ko'rma!
~Oldin ayt! Nima bo'ldi o'zi?
~Meni bu yerdan olib chiq!
~Aqldan ozdingmi? Bu mumkin emas. Shundoq ham qaysarlik qilganing uchun doktor meni ayblab, tana qildi.
~Meni sevasanmi?–dedim. U esa keskin menga qaradi.
~Men...n... haligi....
~Gapni cho'zma! Ha yoki Yo'q!
~Albatta, Ha!
~Unda olib chiq!
~Yujin nega tushunishni istamaysan? Ahvoling yaxshi emas!
~Chiq! Xonadan chiqib ket!

Jungkook nigohida qat'iyat va biroz g'azab uyg'ondi.
~Yaxshi faqat bir shartim bor!
~Yana qanday shart?
~Uyda muolajalarni qoldirmay davom etasan va ortiqcha harakat qilmaysan! Agar yo'q desang, o'zing bilasan. Bu yerdan baribir chiqib keta olmaysan! Shunday ekan tanlov sening qo'lingda!

~Kelishdik! Qachon bu yerdan ketaman?
~5 daqiqadan keyin!
Oradan 5 daqiqa o'tgach, xonaga doktor va Jungkook kirib keldi.
~Xonim! Hozir sizga javob beraman. Lekin muolajarni davom ettiring. Aks holda oqibatiga eringiz javobgar bo'ladi.
~Yaxshi! Lekin bir narsani eslatmoqchi edim. "Menga ketolmaysiz!" degandingiz endi o'zingiz jimgina meni kuetishimni tomosha qiling!

Pov avtor:

Yujinning yuzida dahshatli tabbasum chaqnadi.
~Mayli doktor! Omon bo'ling! u doktorning yelkasiga urib, masharatomuz jilmaygancha kasalxona eshiklari uzra izsiz yo'qoldi.

*
Mashinada ketisharkan, o'rtada sovuq sukunat hukm surmoqda edi.
Lekin bu sukunatni Yujin buzdi:
~Rahmat!
Qo'qqisdan aytilgan bu iliq gap Jungkook ni biroz hayajonga soldi:
~Nima uchun?
~Olib chiqqaning uchun!
~Bu arzimas ish!
~Menga ko'rsatib qo'yish uchun bu ishni qildingmi yoki....
Yujinning gapi bo'g'zida qoldi.
~Sevganim uchun!
Bu gapdan keyin
Yujin ham Jungkook ham biroz og'iz gap gapirishmadi.
Shu jimlik ichida uyga ham yetib kelishdi.

Pov Yujin!
Jungkook ning "SEVGANIM UCHUN QILDIM" degan gapi hamon miyyamda charx urmoqda edi. Demak hizmatchi ayol to'g'ri aytgan. U meni yaxshi taniydi. U menga ancha yaqin inson bo'lgan. Esla Yujin! Esla! Uning ismi, boshida menga juda tanish tuyulgandiya....
Bu orada uyga yetib keldik.
U mashina eshigini ochib, meni ko'tarib oldi.
Men esa qarshilik qilmadim.
U meni tepa qavatga olib chiqdi va kravatimga yotqizdi.
Yostiqlarni to'g'irlab, ustimga choyshab yopdi.
Eshikning oldiga yetkach, to'xtadi va menga yuzlandi:
~ Kechga hamshira keladi. Muolajalarni davom ettirishing kerak. Aytgancha, biror narsa kerak bo'lsa, meni chaqirarsan.
Men ko'zimni yumib, "ha" ishorasini qildim.
U esa sekin eshikni yopib bu yerdan g'oyib bo'ldi.
Ochig'i bir yerda yotaverish jonimga tegdi. Men ishga borishim kerak. Balki shunda biroz chalg'irman. Yujin qaytmasang bo'lmaydi. Unutma! Seni hozir bekorchi va o'tkinchi narsalar haqida o'ylashga haqqing yo'q!

1 haftada so'ng..........

Pov avtor:

Yujinning ahvoli ancha yaxshilandi. Jarohatlar ham bitgan. Tanasi Yan kuch-quvvatga to'lgandi. Buning hammasi Jungkook ning mehnati. U Yujinning injiqliklari-yu kestiq gaplariga chidab, uning yonidan chilmay, hammasini o'zi nazorat qilib, u uchun jon kuydirdi.

*
Kechki ovqat payti. Yujin gap boshladi.
~Bilasanmi?! Men juda zerikdim. Uyda o'tiraverish jonimga tegdi. Men univermac ga qaytmoqchiman. Ancha bo'ldi ishlamaganimga. Beka bo'lish men uchun emas. Qolaversa, biroz chalg'irdim. Nima deysan?
~Qarshi emasman. Yaxshi o'ylabsan. Qachon ishga chiqmoqchisan?
~Ertagayoq boraman!
~Shu ahvoldami? -dedi Jungkook.
~Ahvolimga nima qilibdi?
~Sen uchun xarid qilgani borishimiz kerak. Liboslar sotib olamiz. Keyin biroz imedjingni o'zgartirsak nima deysan?
~Buni aytyapsanmi!? Bunga qarshi emasman.
~Lekin, baribir ertagayoq univermac ga bormasam bo'lmaydi.
~Yaxshi! Ertaga birga boramiz. Hozir esa ovqatingni ye!
~Sen u yerda nima qilasan?
~Ahir men ham aksiyadorman!
~Nima? Qanday qilib Sen?
~ Mana qanday:Otang menga 30% aksiyalarni sotgan.
~Yujinning qo'llari musht bo'lib tuguldi.
U beixtiyor stolga bir musht tushurgancha baqirdi:
~Jin ursin! Lan'ati!
~Yujin ahvoling yaxshimi? Nega bunchalar darg'azabsan?
~Ishing bo'lmasin! U stolni turtgancha tashqariga shiddat bilan otildi.

Pov Yujin:
Bu gapdan keyin butunlay boshqaruvni yo'qotdim. Axir bu univermac ga qancha mehnatim singan! U yaramas esa yo'qligimdan foydalanib, hohlagan ishini qilyapti. Ertagayoq univermacga boraman. Hozircha zavqlanib turishsin yaramaslar!

Men o'zimni sira bosa olmasdim. Onamdan faqat shu univermac gina qolgan. Endi esa o'sha lan'ati iblis buni ham ko'z ostiga olibdi.
Mayli hozircha qilganlaringdan zavqlanib. Baxtli hayot mayini ichib, osmonda sarmast suzaver!...
Vaqti soati yetganida, o'zim seni yerning tubiga uloqtirib jahannam azobini Portishead majbur qilaman.
O'shanda men tomosha qilaman. Sen esa azob chekasan....

.....

*

ERTA TONG

Pov avtor:
Jungkook zinalardan tushib kelayotgan Yujinga qarab og'zi ochilib.
Uning ko'zlarida ishonch va nafrat alangasi yonardi. Yuzida esa jiddiylik. U haqiqiy businessman lardek kiyinib olgandi.
~Nega bunday kiyinding?– so'radi Jungkook.
~Bugungi kun og'ir o'tadi. Ortiqcha bezak va rang baranglikning keragi yo'q nazarimda.
~Unday bo'lsa kettik!

*
Univermac ning katta eshiklari qarshisida to'xtagan mashina hammaning diqqatini tortdi. Uning ichidan tushgan juflik esa hatto, og'iz juftlashga ham imkon qoldirmagandek edi go'yo.
Ular univermac eshigidan ichkari kirisharkan, hamma ularga hayrat bilan qara, tinmay ta'zim qilishardi. Hammaning yuzida qo'rquv va havotir yaqqol sezilib turardi.
Yujinni ko'rgan kotiba yugurib uning oldiga keldi:
~Salom xonimim! Sizni ko'radigan kun ham bor ekan-ku! Janob sizni ham ko'rganimdan boshim ko'kka yetdi.
~Men ham –dedi Jungkook biroz jilmayib.
Shu payt unga qo'ng'iroq bo'ldi:
~Kechirasiz xonimlar! Meni avf-u etgaysiz! 5 daqiqada qaytaman.
Yujin kotibani o'ziga tortdi:
~Univermac dagi vaziyatdan gapir. Keyin hol ahvol so'rayverasan.
~Bilasizmi Xonim?! Otangiz o'z hispbidagi askiyalarni sotib yubordi. Ko'plab hodimlarni ishdan bo'shatib yubordi va o'rniga o'z vakillarini qo'ydi. Moliyaviy ahvolimiz tang! Univermac qulash arafasida! Qarzga botdik! Xonim biror nima qiling!– dedi kotiba g'amga botib.
~Nega shuncha payt menga habar qilmading? Jimgina qarab turaverdingmi? Seni Nega ishga olganman o'zi? Hammangiz ga'lcha va bir ishga yaramaydigan kalamushlarsiz!
Bu orada Jungkook ularning oldiga qaytdi.
~Nega hodimlar ko'rinmaydi? Ular qayerda?– darg'azab so'radi Yujin.
~Majlis bo'layotgandi.
~Qayerda?
~Sizning shaxsiy zalingizda?
~ ..... Tushunlarli. Yuring Men b/n.
Yujin shiddat bilan xona tomon o'qdek ketayotgandi.
Xonadagilarning ovozi o'chgandi. Hammaning diqqati kalidor bo'ylab eshitilayotgan qadam tovushlariga qaratilgandi. Eshik shiddat bilan ochilib Yujin kirib keldi. Birdan hamma o'rnidan qo'zg'aldi.
~Hosh! Hosh!.... –dedi Yujin ularga diqqat b/ n razm solarkan:~ Nega to'xtab qoldingiz? Davom eting! Hohlasangiz men davo m ettiray! Keling univermac ni butunlay qulatib yuborish rejasini tuzamiz. Bu oson amalga oshadi. Axir u allaqachon qulamoqda.
Ffffffffffuuuuuu–deb havodan pastga qulayotgan samalyotning haraktini qilib, barmoqlarini stolga taq etib stolga urdi.

~Kotiba Choy! Menga hisobotlarni olib keling! Xodimlar ro'yxatini ham! Keyin Janob Xanga qo'ng'iroq qilib, qizingiz butun univermacni oyog'ini osmondan qilib barcha hodimlaringizni bitta bitta bo'shatib yuboryapti deng. Bo'ling! Bo'ling! Tezroq! Tezroq qo'ng'iroq qiling!
Janob Jeon siz meni yonimga o'tiring!
Yujinning vajohati va haraktlari ularni soqovga aylantirib qo'ydi. Ular qo'rquvdan qaltirab bir birlariga qarab pichirlashardi.

Bu orada Janob Xan yetib keldi. U juda g'azablangandi.
Yujin esa qarsak chalib uni kutib oldi.
~Kimlarni ko'ryapman! Otajonim! Ota bu yerga keling! Sizni juda sog'ingandim.
Jungkook Yujinga biroz shubha bilan qaradi. Chunki bu gaplarda hech qanday samimiylik yo'q edi.
~Hammaga hozircha ruhsat! Soat 11 da majlis hamma yig'ilsin!
Hamma bir varakayiga tarqalib, xonada faqat Jungkook Yujin va Janob Xan qolishgandi.
Yujin Jungkook ga muloyim jilmayib:
~Azizim! Meni biroz tashqarida kutib tura olasanmi? Otam b/ n gaplashib olishimiz kerak! O'ylaymanki, mendan hafa emassan!
Yujin sekin Jungkook ning yuzidan o'pib tashqariga kuzatdi.
~Hammasi joyidami?
~Ha! Meni pastda kut!
Tashqarida o'ylanib turgan kotibaning qo'lidan hujjatlarni oldi:
~Sen esa pastdagi majlislarni zalini tayyorla !
Yujin xonaga qaytib kirdi. Eshiklarni mahkam yopdi va Janob Xaning oldidagi stulga cho'kdi.

~Yana qanday maynavozchilik bo'ldi bu?
~ Buni sizdan so'rash kerak! - dedi cho'ntagidagi segaitani tutarkan.
~Nimaga shama qilyapsan!
~Sizni ogohlantirish uchun chaqirtirdim!
~Ho'sh! — dedi Janob Xan Yujinning gaplarini pisanda qilmay.
~Qaytib sizni univermac da ko'rmay, allaqachon o'z aksiyalaringizni sotib bo'lgansiz. Bu yer meniki. Sizning ishchilaringiz, sizning qarorlaringiz, sizning ahmoqliklaringie va sizning davringiz tugadi. Bu yer meni hududim. Bu yerda qarorlarni men qabul qilaman! Bu yerda kim qolib, kim ketishini, kim kirib, kim chiqishini Men hal qilaman. Bu yerda nuqtani men qo'yaman. Hatto har bir ishchi men hohlamasam nafas ham olmaydi. Shuning uchun mening ishlarimga aralashmang!
~Isbot bormi? Bu yer seniki ekanligi haqida.
Yujin stol ustidagi hujjatlarni Janob Xan tomon uloqtirdi.
~Bularni o'qing!
5 soniya o'tgach, Janob Xanning yuzi keskin o'zgardi.
~Endi aytingchi, sizda isbot bormi? Hujjatlaringiz qalbaki, agar politsiyaga buni aytsam, "tamom bo'ldim" deyavering. U jilmaygancha yana segaritasini tutatdi
Chorasiz qolgan Janob Xan o'rnidan turdi.
~Yaxshi! Men hozircha ketaman! Lekin bir kun yana qaytib kelaman! Hali hammasi tugamadi
~ Ha! Ha to'g'ri gapirdingiz hali tugamadi. Chunki men hali tugatmadim.
~Nimaga shama qilyapsan!– dedi baqirib Janob Xan.
~Tshshhh! Asabiylashmang! Sizga mumkin emas.
U tugab borayotgan segaritasini Janob Xanining ko'kragi ustidagi kichik cho'ntagiga tiqib, sekin qulog'i ostiga kelib, pichirladi:
~Siz boshlagan o'yinga nuqtani men qo'yaman! Otajon!
U Janob Xanning ko'ksiga sekin urgancha xonani tark etdi.

*
Pov Yujin:
Xonadan chiqib o'zimni yengil his qildim. Pastga tushdim. Bu yerda kotiba Choy va Jungkook meni sabrsizlik bilan kutayotishgandi.
~Xonim hammasi yaxshimi!
~Yujin ahvoling yaxshimi? Negadir uzoq qolib ketding!
~Otam b/ n dildan suhbat qurdik! Kutturib qo'ygan bo'lsam uzr!
Uni otam deyishga hazar qilaman. Naqadar jirkanchlik.
Men 11 bo'lishini sabrsizlik bilan kutayotgandim.

Soat 11: 00 da.....

Pov avtor:
Hamma majlis honasiga yig'ilgan. Barchaning ko'zi Yujinda! Hamma havotirda. Chunki bu yerdagilarning ishda qolishi yoki ketishi faqat birgina Yujinga bog'liq.
Zalda Yujin ko'rinishi b/n oraga chuqur sukunat cho'kdi.
~Hosh! –deb qo'g'ozlarni varaqladi.
~Bugun ishdan ketadiganlar ro'yxatini olib keling! Kotiba Choy!
~Mana!
~Rahmat!
Qani boshladik:
Hisobchi:
Janob Lee Sook
Bo'lim boshlig'i
Janob Je Woon
Marketing bo'limidan:
Lee Soobin xonim
Loyihalashtiruvchi:
Park Jin xonim
Kompaniya ya'ni univermac ning yuzi bo'lgan model:
Chon Jian xonim
Dikertor:
Janob Min don Wook
Sotuv bo'limi boshlig'i
Janob Kim Jin
Univermac dizayneri va brend ustida ishlovchi:
Janob Xan Woon
Qolgan mayda- chuydalarni kotiba Choyning o'zi e'lon qilib, ishdan oladi.
Ism sharifini e'lon qilganlarim zalni tark eting. Kotibaning o'zi sizlar bilan hisob kitob qiladi. Hech qanday ortiqcha izoh va tushuntirishlarni eshtishni istamayman.
Marhamat qilib, bu yerni tark eting.
Xona yengil bo'lib qoldi.
~Qolganlar esa, ko'p ham hursand bo'lmang, siz ham ma'suliyatsiz bo'lsangiz, ularning boshiga tushgani siznikiga tushishi hech gap emas.Kotiba Choy bu yerga keling.
~Ha xonim!
~Otam ishdan olgan barcha xodimlarni ishga qaytaring. Ularning lavozimi va oyliklarini oshiring. Keyin esa e'lon bering! Bizga yangi kadorlar kerak!
Qarz va chiqimlarni hisobotini mening pochtamga jo'nating!
Endi esa ketishingiz mumkin!
U yana zaldagi xodimlarga yuzlandi:
~Bugundan boshlab har bir xodim va unining ishi, har bir qadami qattiq nazorat ostiga olinadi. Buni inobatga olgan holda, har bir qadamingizni o'ylab bosing. Aytgancha, bu Janob– deb Jungkook ga ishora qildi:
~Bu Janob Jeon. univermacning 30% aksiyadori, shu bilan bir qatorda mening sobiq turmush o'tog'im ham. Bugundan boshlab men yo'q paytda, uning ruxsatisiz ish qilamaysiz

Jungkook uchun bugungi kun rostmanasiga ajoyib bo'ldi. Yujini uning yuzidan o'pishi hammaning oldida uni "sobiq turmush o'rtog'im" deb e'lon qilgani. U hayrat ichra sevinib o'tirardi. Ochig'i hammasidan ham uning ishga bo'lgan munosabati, qat'iyligi. Uning o'zini tutishi va nigohlari uni butkul lol qoldirgandi. U endi rostdan ham Yujin oddiy inson emasligiga ishondi. Lekin shu bilan bir qatorda uning otasi bilan o'zaro munosabati yaxshi emasligi uni bir qadar o'ylantirdi.

Yujin gaplarini tugatib, hodimlarga ruhsat berdi va Jungkook ga yuzlandi:
~Sen ketaver! Meni qiladigan ishlarim bor. O'zim uyga boraman.
~Yaxshi! O'zingni ehtiyot qil! Faqat seni o'zim olib ketaman!
Jungkook ortiga burilib, shu zahoti yana Yujinga qarab:
~Yujin! Ochig'i seni bugungi qilganlaring meni batamom hayratga soldi. Sen haqiqiy dahosan!
Yujin hech narsa demay burilib ichkariga kirib ketdi.

Ep-3 tugadi.
E'tiboringiz uchun tashakkur!

Ep-2

Shu payt Jungkook ga qo'ng'iroq bo'ldi:
~Alo! Eshitaman. Ha men man. Hozirmi? Nega buncha kech.....
Shunday deng! Unda hozir boraman! Yaxshi. Ko'rishguncha...

Jungkook go'shakni qo'ydi va biroz tushkun kayfiyat bıkan Yujin tomon yaqinlashdi:
~Nimadir bo'ldimi? —dedi Yujin bir qoshini tepaga ko'tarib.
U qo'llari bilan Yujinning yelkasidan ohista ushladi:
~Kechirasan! Lekin tezda borishim kerak. Bormasam bo'lmaydi. Ertaga albatta gaplashamiz. Men sen b/n gaplashishni juda istagandim. Lekin eshitding. Ketmasam bo'lmaydi. Ovqatlanib ol! Keyin esa uhla. Meni kutma men kech qaytaman. Jungkook uning yelkalaridan sekin qo'lini oldi. So'ng Yujinning peshonasidan o'pdiyu, chiqib ketdi.
Ochig'i Yujin shokda qoldi.
Keyin chuqur nafas olgancha krisloga cho'kdi. U hammasini o'ylay boshladi. Butun 6 oyni....

6 oy oldin.....

.........Erta tong

Yujinning jarohatlari biroz og'riq bersada, u pastga tushdi.
Pastda yoqimli hid taralardi. Jungkook oshxonada chog'i.

Pov Yujin:
Zinadan pastga tushar ekanman, og'riq butun vujudimni qiynamoqda edi.
Hamma yerdan ovqat hidi taralmoqda.
Meni ko'rishi b/n Jungkook oldimga yugurib keldi;
~Hoy! Nega turding! Axir mumkin emas. Jarohatlari bitmaganku..
U meni dast ko'tardi. Men hayron qoldim Va bir tarafdan bu menga yoqmadi.
~Tushur meni pastga! — dedim jiddiy Va sovuq ohangda.
~Yo'q! Jarohatlar..i..ng....
~Nima eshitmadingmi?
U sekin meni yerga tushirdi.
Men o'z uyimdagidek harakat qilmoqda edim. Zero mening odatim shunday. Hamma joyda o'z uyimdagidek harakatlanishga o'rganib qolganman.
Jungkook esa bir muddat meni kuzatgach, gap boshlaydi:
~Hozir men senga nonushtangni olib kelaman!
~Kerak emas!— deb bir qo'limni ko'tardim.
~Axir....
Uning gapi bo'g'zida qoldi.
~Men takrorlashni yoqtirmayman.
Keyin bu yerga o'tir.
Qarshimdagi stulga ishora qildim:
~Meni yaxshilab eshit!

Bu gaplarni esingdan hech qachon chiqarma!
Menga umuman savol berma!
Nonushta, tushlik, kechki ovqat tayyorlashning esa keragi Yo'q!
Menga yordam berma va rahming kelmasin. Men o'zimni eplay olaman.
Menga yosh boladek g'amxo'rlik qilma!
Eng asosiysi. Men bilan bir xonada uhlamaysan! Narsalaringni pastki qavatga olib tush Va aslo tepaga chiqishni xayolingga keltirma!
Bularni aslo yodingdan chiqarma!

Jungkook biroz hayratlanib turgach;
~Bor yo'g'i shumi?
~Ha! Endi esa meni bezovta qilma.
Men keskin burilib tepaga chiqib ketdim. U esa hech narsa deya olmadi.

U aytganimni qilib narsalarini pastga olib tushdi. Garchi o'zi bo'lmasada, hizmatchidan tushlik berib yuboribdi.
Men esa rad etdim. Ko'nglimga hozir hech narsa sig'masdi. Na tushlik va na Jungkook. Fikru hayolim unda edi. Ahvoli joyidami, nimalar qilyapti, meni esladimi?
Yo'q! Endi u haqida o'ylashga ham haqqim yo'q. Men hozirda o'ylashim kerak bo'lgan yagona narsa bu — qasos.
Tezroq harakat qilmasam bo'lmaydi. Lekin nikoh marosimi o'tganiga endi 1 necha Kun bo'ldi. Jin ursin !

Shu hayollar bilan oradan yana 3 kun o'tdi. Hamon ahvol o'sha. U meni pastga tushishimni kutadi men esa uni ko'rishni istamayman.

O'sha kuni kechqurun men pastga tushdim. Jungkook esa uyda yo'q edi. Fursatdan foydalanib, hizmatchini oldimga chaqirdim va gapga soldim.

~ Xo'jayining qanday odam o'zi? U doim shunday ko'ngilchan, sodda, go'l Va hayolparastmi? O'zi u qayerda va kim bo'lib ishlaydi? Oilasi va yaqinlari bormi? Qani gapir?

U menga hayrat b/n qaradi. Albatta, bu tabiiy chunki, rafiqasi bo'la turib uy hizmatchisidan o'z eri haqida " u kim o'zi" deb berilgan savolning o'zi g'alati Va har qanday odam hayratlanishi aniq.

~Xonimim! Nahotki ular haqida bilmaysiz?
~Ortiqcha savol berma, shunchaki savolimga javob ber.
U biroz o'ylanib, keyin gap boshladi:
~Sohibim juda yaxshi odam! U faqat yaqinlarining oldidagina farishtadek, beg'ubor ko'rinadi.

Aslıda ish Va ma'suliyat masalasida juda jiddiy va talabchan. Tabiatan juda murakkab shaxs, shuning uchun do'stlari kam. Lekin jamiyatning har qanday qatlami ularni hurmat qiladi. Yaqinlariga kelsak bitta-yu bitta holasi bor. U chet elda yashaydi. Ota onasi esa janob 12 yoshligida zaharlanishdan vafot etishgan. O'sha vaqtlar janob uchun juda og'ir damlar bo'lgan. Bu aytilganichalik yengil tuyg'u emas. Janobning ota onasi mashhur doktor bo'lishgan. Janob ham bu sohada 8 yil tahsil olganlar. 3 yil ishladilar ham. Lekin nimadir sabab bo'lib, shifokorlikni tashladilar. Hozirda shahar markazidagi 1 raqamli shifoxonani boshqaradilar.
~Aytchi sen necha yildan beri bu yerda ishlaysan?
~17 yoshimdan beri.
~Tushunarli! Demak u haqida ko'p narsani bilasan.

~Xonim! Janobni ranjitmang! Bu mening iltimosim. Balki men bunday gap gapirish uchun munosib emasdirman. Ammo janob shundoq ham Juda ko'p qiynalgan. U yangi hayot boshlash uchun siz b/n turmush qurdi. Sizni sevgani uchun hammasiga rozi bo'lyapti. Bu ojizlik Va go'llik emas, bu sevgi.

~Nima? Axir men uni tuzukroq tanimayman ham. Qanday qilib u meni sevishi mumkin?
~Vaqti kelib bilib olasiz! Xonim men uyga ketishim kerak! Vaqt allamahal bo'lib qoldi.
~Yaxshi unda yaxshi bor! Ertagacha!
Hizmatchi tazim qilib sekin chiqib ketdi.
~Qiziq.
......

Pov avtor:

Yujin yana o'y hayollari bilan yolg'iz qoldi. Hizmatchining "sizni sevgani uchun hammasiga rozi bo'lyapti" degani quloqlari ostida tinmay jaranglardi.

U qattiq o'yga berilganidan hatto, Jungkook kelganini ham payqamadi.

~Yujin ahvoling joyidami? Ovqatlandingmi?
~Ha hammasi yaxshi. Xayrli tun! Ertagacha
deb yuqoriga ko'tarilarkan Jungkook ning gapi uni beixtiyor to'xtatdi;
~Hech bo'lmasa tanangdagi jarohatlar haqida aytib berarsan Yujin?
~Charchadim! U beparvolik bilan xonasiga kirib ketdi.

Yujin eshikni yopgach, o'zini kravatga tashladi. Haqiqatdan u juda charchagan.
Bu yoqda esa Jungkook ich etini yeb, nega Yujin unga bunday qilayotgani va nohaqliklar sababini izlab bularning oxiriga yeta olmaydi.
Tongning otishi, kuning botishi qiyin.

Shu tariqa kunlar o'tadi. Bu orada kichik o'zgarishlar bo'lib o'tdi. Albatta kichik ko'ngilsizliklar ham.
Bulardan biri 2 Kun oldin sodir bo'ldi.

Yujin ovqatlanmay qo'yganidan, tobi qochdi, sillasi quriy boshlagandi. U kun bo'yi polda cho'zilib olgancha, harakatsiz yotardi.
Jarohatlar o'rni bitish o'rniga, ahvol og'irlashmoqda edi.

Xona doim berk,u hech kim bilan gaplashmaydi.
Kunlarning birida Yujin polda yotarkan, ko'z oldi qorong'ulashayotganini his qildi. U hushini yo'qotdi.

Jungkook undan havotir olar ammo, unga tepaga chiqish taqiqlangan. O'sha kun ko'ngli sezganday, tepaga chiqdi. Sababi Yujin Juda jim edi va bu jimlik yaxshilik alomati emas. Eshik qulflangan. U cho'ntagidan qo'shimcha kalitni oldi. Kalitni burab, eshikni ochdi hamki, ne ko'z bilan qarasa, Yujin yerda hushsiz yotardi. Jungkook uni ko'targancha, mashinaga yugurdi.

Kasalxona.....
~Kim bor! Yordaaam!. Yordam Bering.
Ikkita hamshira Va doktor yugurib kelishdi. Uni olib kirib ketishdi. Oradan yarim soat o'tgach, doktor ko'rinish berdi.

~Doktor uning ahvoli yaxshimi?
Doktor Jungkook ga savolomuz tikildi:
~Siz bemorga kim bo'lasiz?
~U meni rafiqam!
~Tushunarli!—deb doktor og'ir o'yga toldi.
~Bilasizmi bemorning ahvoli og'ir. Tandagi jarohatlarga infeksiya tushgan. Uning ustiga jarohatlar Juda chuqur. Keyin ancha vaqtgacha hech narsa yemagan, hatto suv ham ichmagan. Unda kuchli ruhiy Va jismoniy charchoq kuzatilmoqda. Nima Unga bosim o'tkazasizmi yoki atay och qoldirdingizmi? Buni qo'ya turing, uning jarohatlaridan xabaringiz bo'la turib uyda saqladingizmi? Ba'zi bir erkaklarga hech tushunmaymanda, mayli o'zingiz bilasiz. Unga yurish va ortiqcha hatti-harakat qilish mumkin emas. Iltimos. Uni yaxshilab parvarishlang. Qolgan hulosalarni keyingi tahlil natijalariga qarab aytaman.
Yana aybdor Jungkook bo'ldi. Lekin hech narsa demadi.

~Rahmat doktor! Ayting- chi uni ko'rsam bo'ladimi?
~Hozircha yo'q!
~Iltimos doktor atiga besh daqiqa! Faqat yo'q demang.

~Yaxshi 5 daqiqa undan ortiq emas.
~Rahmat doktor! Sizdan minnatdorman.
Jungkook Yujin yotgan xonaga asta sekin kirib keldi . Xonada og'ir sukunat hukm surar, Yujinning ahvoli bir ahvol edi.

Ranglari oqarib, ko'zining tagi ko'kargan. Juda ham ozib ketgan. Lablaridan rang qochgandi.

~Meni kechir! Turmush qurganimizga atiga 1 hafta bo'ldi, lekin seni kasalxonaga tushishingga sababchi bo'ldim. Meni kechir! Hayotingni barbod qilganim va xudbinligim uchun kechir meni. Mayli meni sevma, mayli hohlaganingcha haqoratla, tana qil, shart qo'y, shikoyat qil, mayli yuzimga qarama, faqat o'lib qolma. Iltimos tirik qol! Yashab qol!
Doktor eshik ortida bu gaplarni eshitar ekan. Hayratga tushib, pichirladi:
~Qiziq! Rafiqasini chindan sevar ekan, Lekin nega uni bu ahvolda olib keldi. Bu yerda boshqa gap borga o'xshaydi. Ha mayli, menga nima? Nega qiziqyapman?
Doktor biroz qiya ochilgan eshikni ohista taqillatdi;
~Janob! Chiqing 7 daqiqadan oshdi.
Jungkook chiqqisi kelmay sekin eshik tomon yo'naldi. Eshik oldida to'xtab, yana bir bor Yujinga qaradi. Keyin tashqariga chiqdi.

Pov Yujin:

Ko'zlarimni baz'ur ochdim. Yana o'sha jin urgur kasalxona. Tepamda doktor turibdi.
~Xonim! O'zingizni qanday his qilyapsiz? Boshingiz aylanmayaptimi? Hech qanday og'riq sezmayapsizmi?
~Yo'q! Men yaxshiman. Endi esa uyga borishim kerak.
O'rnimdan turmoqchi edim. Doktor yuzida qat'iylik va vajohat bilan menga tikildi;
~Buning sira imkoni yo'q!
~Nega endi?— dedim biroz jahlim chiqib.
~Ahvolingiz yaxshi emas, jarohatlar chuqur, yurish mumkin emas. Hozir faqat dam olish va to'yib ovqatlanishingiz kerak. Qolgan hech qanday narsa mumkin emas. Ortiqcha bemanilikni yig'ishtiring.
Meni battar jahlim chiqdi. Lekin o'zimni bosishga harakat qildim. Chuqur nafas olgach, doktorga yuzlandim;
~Xo'sh kim meni bu yerda ishlab tura oladi? Sizmi yoki shifoxonangizmi? Qolaversa meni o'zim ketishni istayapman.
~Qo'lingizdan kelganini qiling, baribir uyga ruxsat berilmaydi. Eng kamida 1 hafta yotishingizga to'g'ri keladi. Endi hohlaganingizni qiling.
Doktor meni ustimdan kulganday, zaharxanda kulib, chiqib ketdi.

~Jin ursin shivirladim. Nega doim shunday, nega men manashu lan'ati joyga kelib qolaveraman. Men baribir bu yerdan ketaman.

Men jimgina o'rnimga yotdim va qulay vaqt poyladim.
Bu orada Jungkook kelib qoldi. Qo'lida bir dunyo ovqat solingan qutilar.
~Ahvoling yaxshimi? Bilaman ovqat yemayman Deb qarshilik qilasan lekin, bugun hech qanday gapingni eshitmayman. Bularning hammasini yeysan!
~Nahotki! —dedim unga yuzlanarkanman.
Men o'rnimdan turib, Jungkook turga tarafga yura boshladim. U menga biroz shubha va qo'rquv bilan tikildi. Men esa o'ljazini yutib yuborishga shaylangan yirtqich kabi, uning ustiga bostirib bordim. U nima qilishi bilmay qotib qoldi. Men unga juda yaqin keldim. Hatto masofa qolmadi. U butkul o'zini yo'qotib qo'ydi.
~Ahvoling yaxshimi?
Men esa qo'limni uning ortida, stol ustida turgan ovqatga cho'zdim.
~Shunchaki nimalar olib kelganingni ko'rmoqchi edim. Nega ranging oqarib ketdi?
Jungkook hech narsa deya olmay, qotib turardi.
Men esa azbaroyi ochligimdan. Bezbetlarcha unga hatto o'tir ham demay ovqatlanish tushdim.
U menga hayrat bilan tikilib turardi

Ep-2 tugadi
E'tiboringiz uchun tashakkur!

Ep-2

Taehyung Jinshoning oldida yutqazganini tan olgan bo‘lsa ham, ichida allaqachon reja tuzib bo‘lgandi. "Meni xizmatkor qilmoqchimisan? Bo‘pti, olifta, lekin meni osonlikcha mag'lub etolmaysan va bo'ysundirolmaysan!"

Kechki payt

Jinsho esnadi va telefoniga qaradi. "Soat 20:30"... u derazadan tashqariga razm soldi, yo'lak hamon betartib hali hanuz tozalanmagandi. U biroz asabiylashidi

O‘rnidan turib, oshxonaga yo‘l oldi. Oshxonaga kirishi bilan hayratdan to‘xtab qoldi.

Taehyung stol yonida turgancha, unga qarab shirin jilmayib turardi.

~ Xayrli tong, xonim! Nonushta tayyor!

Stol ustida yangi damlangan qahva, va yangi uzilgan sabzavotlardan tayyorlangan salat turardi.

~ Bu... rostan sizmisiz Janob Taehyung? — hayron bo‘lib so‘radi Jinsho.

~ Albatta! Axir men sening xizmatkoringman, shunday emasmi?

Jinsho shubha bilan unga qaradi. "Bu yigit juda oson taslim bo‘lyapti... nimadir bo‘lishi aniq!"

Ammo qorni juda och edi, shuning uchun shubhalarni chetga surib, qahvadan bir ho'plam ichdi.. va birdan qattiq yo‘talib yubordi.

~ BU NIMA?!

Taehyung jiddiy qiyofada unga qaradi:

~Achchiq qalampirli latte. Maxsus senga tayyorladim.

Jinsho jahli chiqib, unga tikildi.

~ TAEHYUNG!!!

~ Aytmoqchi edim... Men juda yomon oshpazman, shuning uchun ba’zan ovqatimda "kutilmagan" ta’mlar hosil bo‘lishi mumkin...

Jinsho qovog‘ini uydi.

~Demak, siz meni aldab, ustimdan ochiqchasiga kulyapsiz shundaymi?

~ Yo‘q, yo‘q! Men faqat xizmat qilishga harakat qilyapman, Jinsho.

Jinsho unga ishonmadi.

~ Xo‘p, unda kechki ovqatni olib keling!

~ Albatta! Hozir!

Lekin Jinsho ichida o‘yladi: "Men ham sizni quruq qoldirmayman, Taehyung!"

Jinsho Taehyungning hiylasini kechirishni o‘ylab ham o‘tirmadi. "Sen meni achchiq latte bilan mehmon qilganmiding? endi navbat meniki!"****— deb o‘ziga va’da berdi
U hali hamon stol ustida ko'rinmayotgan kechki ovqatga ishora qilib dedi:
~Nima men ochdan o'ldirmoqchimisz Janob Taehyung?

Taehyung esa:
~Yo'q! Shunchaki men ishda edim va ovqatga biroz ulgurmadim: — tashqaridan baralla baqirib. Biroz o'tgach, oshxonaga kirib, qo‘llarini ishqaladi.

— Xo‘sh, bugun men senga ajoyib kechki ovqat tayyorlab beraman!

— Zo‘r! Sen ovqat qilguncha men biroz dam olaman, — dedi Jinsho tabassum bilan.

Oradan yarim soat o‘tib…

— Jinsho! Ovqat tayyor! — dedi Taehyung mag‘rur ohangda.

Jinsho stolga o‘tirdi va ovqatiga qaradi. Bu oddiy tovuq sho‘rva edi.

— Yaxshi ko‘rinadi, — dedi u. Ammo bu Taehyung tayyorlagan ovqat ekanini inobatga olsak… nimadir noto‘g‘ri ketishi aniq. Ya'ni meni fikrimcha falokat yuz beradi!

U shubhalanib, qoshiqni olib, sho‘rvadan bir qoshiq ichdi…

— BU NIMA?!

U birdan sakrab turdi va suvga yugurdi. Sho‘rva haddan tashqari sho‘r edi!

Taehyung esa xotirjam ohangda:

— E, kechirasan, tuzni sal ko‘proq qo‘yib yuborgan bo‘lsam kerak. Axir men yomon oshpazman-ku…

Jinsho unga tikildi. "Bu urush endi tugamaydi."

— Mayli, hechqisi yo‘q, — dedi u jilmayib. — Siz ham ovqatlaning, axir kechki ovqat siz uchun ham tayyorlanmaganmi?

Taehyung yelka qisdi:

— Yo‘q, men ovqatni faqat senga tayyorladim.

Jinsho jilmaydi.

— Demak, endi sizning navbatingiz!

— Nima?

— Sin menga xizmat qilishingiz kerak, shundaymi? Unda, bugun OVQATNI MEN TAYYORLAYMAN!

Taehyung birdan hushyor tortdi.

— Yo‘q, yo‘q, kerak emas, Jinsho. Sen ovqat qilishni bilasanmi o‘zi?

— Albatta! Bugun men ovqat tayyorlab beraman sizga!

Birozdan so‘ng…

Jinsho oshxonada nima qilayotganini hech kim tushunmadi. Idishlar taqillab, har xil hiddar chiqib, Taehyungning yuragini siqib yubordi.

— Tayyor! — dedi Jinsho nihoyat.

U stolga chiroyli bezatilgan idish qo‘ydi.

— Bu… bu nima? — dedi Taehyung shubha bilan.

— Maxsus taomim! Butun yurakdan senga tayyorladim!

— O‘zi ichida: "Bu qasos ekanini bilib turibman…"

Taehyung chuqur nafas olib, qoshiq bilan taomni tatib ko‘rdi…

VA BIRDAN YALT ETIB TURIB OLDI.

— BU NIMA?!

— Bu… sho‘rva!

— Tan olishim kerak, ajoyib chiqibti?!

— O, tashakkur Janob Taehyung!

— Bu urush hali tugamadi…

Jinsho shunday deb jilmaydi.

Soat 23:04...
Kimdir tinmay uyoqdan buyoqqa chopadi. Oradan 5 daqiqa o'tadi. Yana eshik ochiladi. Kimdir yuguradi. Yana eshik...

Jinsho qo'li b/n og'zini berkitgancha piqqilab kuladi.
~Meninmcha, kechki ovqat o'z natijasini ko'rsatmoqda...
Jinsho qiziqib derazadan mo'raladi. Bu yuzlari bujrayib qornini ushlagancha xonasi va hojatxona o'rtasida serqatnov edi.
~Bechora! kuldi Jinsho.
Ammo buni kuzatish o'zgacha zavqli edi. Axir u qasos oldi. Lekin Taehyung sezib qolmasligi uchun tezda joyiga yotdi. Lekin u uhlolmayotgandi. Miyyasidagi 1000 lab savollarga javob izlardi

Lekin u bu savollarni bir chetga surdi.
Birdan hayolidan Taehyung o'tdi:

~"Nega u o'zi men b/n hazllashaveradi? Bu g'irt bemanilik-ku, Ya'na menga behurmatlik qiladi? Lekin men bekor bu ishni qildimmikan-a? E, yo'q Jinsho to'g'ri qilding! Axir uning o'zi o'yinni boshladi. Battar bo'lsin! Ahmoq....

Jinsho uyqudan turib, tashqariga chiqdi. Erta tong tashqaridagi arg'imchoqda holsiz o'tirgan Taehyungga ko'zi tushdi. Ko'zlarining tagi ko'kargan, rangi o'chib ketgan, bir axvolda, chamasi u bir kechada ozib ketgandek, go'yo...

Jinsho kulib yubormaslik uchun harakat qilardi.
Jinsho oxshonaga kirdi.
Shu payt Taehyung ham uning ortidan oshxona tomon yo'l oldi. Xuddi u Jinshoni oxshonaga kirishini kutib turgandek.

Taehyung jimgina oshxona burchagidagi stulga sekin o'tirdi va norozi gap boshladi:

~Tan olish kerak, ustasi farang ekansan!

~Nimani aytyapsiz?
O'zini jinnilikka soldi Jinsho.

~Gapni olib qochma! Ovqatga nima qo'shganding? Qani tezda ayt!

Jinsho ortiq chidab turolmadi. Kulib yubordi . U uzoq kuldi. Kulguning zo'ridan qornini ushlab stolga o'tirib qoldi.

~Ich soradigan dori Janob Taehyung......

Jinsho tinmay kulardi va davom ettirdi:
~Sizni yuzingiz dedi u mazahlab~dahshat, hojatxonaga qatganinggizni eslasam dediyu kulaverdi

~Xali shoshmay tur! —dedi pichirlab Taehyung

~Xozir nima dedingiz dedi Jinsho kulgudan to'xtab...

Jinsho Taehyungga tahdidomuz qarab turardi.

— Demak, yana onangizga shikoyat qilishimni istaysizmi?

Taehyung qo‘llarini ko‘tarib, xuddi taslim bo‘lgandek ko‘rsatdi.

— Yo‘q, yo‘q, Jinsho! Bunday qilma!

Jinsho yelka qisdi.

— Unda qoidalarni o‘zgartiramiz. Endi kimdir eng so‘nggi hazilni qila olmasa, u mag‘lub bo‘ladi.

Taehyung uni diqqat bilan kuzatdi.

— Va mag‘lub bo‘lgan odam nima qiladi?

Jinsho yengil jilmaydi.

— G‘olib nima xohlasa, shuni bajaradi!

Taehyung biroz o‘ylanib qoldi. "Men hazil qilish bo‘yicha Jinshodan yutqazmayman. Lekin u bilan urushayotganim sari unga ko‘proq bog‘lanib qolayotganimni his qilyapman…"

Ammo ortga yo‘l yo‘q edi.

— Bo‘pti, Jinsho. Men tayyorman.

Jinsho esa jilmaydi.

— Demak, o‘yin davom etadi!

U orqasiga o‘girilib, xona tomon yurdi. Taehyung esa ichida g‘alati his-tuyg‘ularni sezdi. "Shu qiz bilan tortishish o‘ziga yarasha qiziq bo‘lib qoldi-ku…"

Ammo u shuni aniq bilar edi — bu jangni kim yutishidan qat’i nazar, u Jinshoni osongina yutqazib qo‘yishni istamayotgandi…

Taehyung va Jinsho o‘z xonalariga ketishgan bo‘lsa ham, ikkisi ham o‘ylab yotardi. Kim eng so‘nggi hazilni qiladi va bu urushda kim g‘olib bo‘ladi?

ERTASI KUNI

Jinsho barvaqt turib, oshxonaga bordi. Taehyung allaqachon u yerda edi va juda ehtiyotkorlik bilan biror narsa pishirayotgandi.

— Oho, bugun yana oshpazchilik qilyapsanmi? — dedi Jinsho unga yaqinlashib.

— Ha, lekin bu safar hech qanday tuzoq yo‘q.

Jinsho shubha bilan Taehyungga tikildi.

— Ishonmayman. Kecha menga mazzali taom o‘rniga sho'r tovuq sho'rva ichirganingiz esingizdami?

Taehyung jilmayib yelka qisdi.

— Bu hazil edi. Lekin bugun hech qanday hiyla yo‘q. Xohlasang, sen ham pishirishing mumkin.

Jinsho bu taklifni eshitib, ko‘zlari chaqnab ketdi.

— Zo‘r! Bugun men ham taom tayyorlayman. Kim yaxshiroq pishirsa, o‘sha g‘olib bo‘ladi!

— Shartmi? — dedi Taehyung kulib.

— Ha, va yutqazgan odam g‘olibning xohlagan narsasini qiladi!

— Kelishdik!

BIR SOAT O‘TDI…

Taehyung juda chiroyli ko‘rinadigan koreys taomi — bibimbap tayyorladi. U buni mukammal qilib chiqarganidan ishonchi komil edi.

Ammo Jinsho… u shirinlik tayyorlagandi! Chiroyli bezatilgan, vanilli va shokoladli tort!

Ikkisi ham bir-birining taomini tatib ko‘rishdi.

— Ha, ta’mi yomon emas, — dedi Jinsho Taehyungning bibimbapidan bir qoshiq olib.

— Tort ham juda mazali ekan, — dedi Taehyung, shirinlikdan tatib ko‘rib.

Lekin bu degani kimdir g‘olib bo‘lishi kerak edi.

Shu payt Kimlar oilasining onasi kutilmaganda oshxonaga kirib qoldi.

— Voy, bolalar! Nima qilyapsizlar?

Jinsho va Taehyung bir-biriga qarab oldi va birdan jilmayishdi.

— Onajon, siz hakam bo‘lasiz! Kim yaxshiroq pishirganini hal qilib bering!

Onasi ikkalasining taomini tatib ko‘rib, ko‘zlarini yumdi.

— Hmm… juda qiyin tanlov… Lekin menimcha…

Jinsho va Taehyung taqdiriy javobni kutib qotib qolishdi.

— Bu durang!

— Nima?! — deb bir ovozda hayqirdi Jinsho va Taehyung.

— Ikkalangiz ham juda yaxshi pishirgansiz! Shuning uchun hech kim yutqazmadi!

Jinsho hafsalasi pir bo‘lib, qo‘llarini ko‘tarib yubordi.

— Demak, yana g‘olib aniq emas!

Taehyung jilmaydi.

— Demak, bu urush davom etadi!

Ammo ich-ichida ikkisi ham endi bu urushga jiddiy qarashmay qo‘yayotganini his qilayotgandi…

Jinsho ertalab hech qanday bahs qilmay, tinchgina harakat qilayotgan edi. Taehyung hayron bo‘lib, unga tikildi.

— Betob bo'ldingmi Jinsho? Bugun nega hech qanday hiyla yo‘q?

Jinsho jilmaydi, lekin bu avvalgidek sho‘x tabassum emas edi.

— Charchadim. Endi bahslashish yoqmayapti.

Taehyung bunday g‘alati xatti-harakatdan shubhalana boshladi, lekin unga bosim o‘tkazishni istamadi.

Kun davomida Jinsho uyda ko‘rinmadi. U qayergadir yo‘qolgandi. Taehyung bunga katta e’tibor bermadi, chunki u Jinshoning shunchaki qishloq bo‘ylab sayr qilgani yoki do‘konga chiqqanini o‘yladi.

Ammo kechqurun...

Taehyung divanda yotib, televizorni yoqdi. Bir kanal yangiliklarini berayotgan edi.

— Mashhur aktrisa va yakkaxon xonanda Xan Jinsho bedarak yo‘qoldi!

Taehyungning yuragi shuv etib ketdi.

— NIMA?!

Ekranda Jinshoning suratlari va qidiruv e’lonlari paydo bo‘ldi.

— Xonandaning menejeri aytishicha, u bir necha kunlar oldin g‘oyib bo‘lgan va politsiya uni izlamoqda.

Taehyungning qo‘llari titray boshladi. "Jinsho… mendan yashirinayotgan bo‘lsa kerak! U shunchaki jurnalist emas. Va bu yerga dam olish uchun kelmagan. Lekin nega qochadi shu.day mashhur odam. Qiziq!"

U tezda telefonini oldi va Jinshoga qo‘ng‘iroq qildi.

— Iltimos, javob ber…

Ammo hech qanday javob bo‘lmadi.

Taehyung Jinshoning sirini bilib qolgan bo‘lsa ham, o‘zini hech narsadan xabarsiz qilib ko‘rsatdi. "Agar unga bilganimni aytsam, u yana qochib ketishi mumkin. Lekin nega u mashhurlikdan qochgan? Nima uchun bu yerda yashirinmoqda?" — deb o‘ylardi u.

Jinsho esa haqiqatdan ham juda charchagandi. U na Kimlar uyiga qaytdi, na biror kim bilan bog‘landi. Taehyung uni topish uchun qishloq bo‘ylab izlay boshladi.

Kech bo‘lishiga qaramay, u hammayoqni qidirib chiqdi. Miyyasiga kelgan hayoldan biroz sokin tortdi. Lekin zum o'tmay, ranggi oqarib, yugurdi. U qishloq chetidagi kichik ko‘l bo‘yiga yo‘l oldi. Va u yerda Jinshoni ko‘rdi.

Jinsho suvga tikilib, chuqur o‘yga cho‘mgancha o‘tirardi.

— Sen shu yerdamiding? — dedi Taehyung unga yaqinlashib.

Jinsho unga bir qaradi-yu, so‘ng yana suvga tikildi.

~Nega meni qidirdingiz?

~Havotir oldim. Senga nimadir bo'ldimi deb

Jinsho birdan kulib yubordi:
~Hoy! Biz bu daraja yaqin emasmiz!

Jinsho yana suvga tikildi:

— Ba’zan hamma narsadan uzoqlashging keladi...

Taehyung uning yoniga o‘tirdi.

— Nega aytmay ketib qolding? — so‘radi u ohangini iloji boricha beparvo qilib.

~Shunchaki aylangim keldi!

~Men buni nazarda tutmadim— dedi jiddiy ohangda va qo'shib qo'ydi:

~Shahardan bu yerga nega qochib kelding

Jinsho bir lahzaga sukut saqladi, keyin kulib qo‘ydi.

— Sizga nima farqi bor?

— Shunchaki qiziq. Balki senga bu yerda qolishga sabab topishimga yordam berarman?

Jinsho bosh chayqadi.

— Meni hech kim qidirib topolmasin deb o‘ylagandim. Lekin ular hali ham meni topishga harakat qilishyapti…

Taehyung ichida: "Albatta, chunki sen mashhur odamsan." deb o‘yladi.

Ammo u buni yuziga chiqarmadi. Aksincha, jilmayib dedi:

— Agar shu yerda yashashni istasang, men senga yordam bera olaman. Hech kim seni topa olmaydigan joyda yashashni istaysanmi?

Jinsho unga hayrat bilan qaradi.

— Sen menga rostdan ham yordam berasanmi?

Taehyung chuqur nafas oldi va jilmaydi.

— Ha, lekin buning evaziga sen endi menga nega qochganingni aytib berasan. Kelishdekmi?!

Jinsho biroz o‘ylanib qoldi. Balki unga bir kishining ishonchi va qo‘llab-quvvatlashi kerakdir? Balki Taehyung bilan qolish haqiqatdan ham yaxshi g‘oya bo‘lishi mumkin?

U mayin jilmaydi va boshini qimirlatdi.

— Kelishdik.

~Ammo bu yerda emas! qat'iy rad etdi Taehyung

Jinsho unga biroz hayrat b/n qaradi.

Taehyung ini sovuqqotganini ilg'ab:

~Buni kiyib ol— deb o'z plashini unga uzatdi

~Rahmat!

~Ketdik uyga! O'sha yerda bafurja gaplashamiz. Menga aytib berasan.

Ular uy tomon yo'l olishdi.

U Jinshoni issiq choyshabga o'radi va unga issiq sutli shokolad tutqazdi

Jinsho esa o'ylanib Taehyung dedi:

~Ishqilib bu ham zaharli emasmi?

~Yo'q! Mutlaqo! —dedi jilmaygancha Taehyung

U Jinshonining qarshisida devorga suyangancha unga qarab turardi

U Jinshoni gapirishini kutayotgandi. Jinsho buni bittada angladi. Va gap boshladi:

~Hammasi chamasi otgan yilning boshida boshlangandi......

Ep-1

Airoport......

— Bizni yaxshi eshitib oling! — deya otasining jiddiy ovozi eshitildi.

Aeroportning biznes zalida ikki yosh oldilarida turgan ota-onalariga qarab turardi. Samolyotga chiqish vaqti yaqinlashayotgan edi.

— Kompaniya sizning qo‘lingizda, — dedi yigitning otasi. — Bir oy ichida hech qanday janjal yoki keraksiz raqobat bo‘lmaydi. Shunchaki biz yo‘q paytda hammasi yaxshi ishlashiga ishonch hosil qilamiz.

— Va iltimos… — dedi qizning onasi xo‘rsinib, — O‘zingizni bolalarcha tutmanglar!

Qiz beixtiyor jilmayib qo‘ydi va yigitga qaradi.

— Eshitdingmi? “Bolalarcha tutmanglar” deyishyapti. Bu gap senga tegishli bo‘lsa kerak.

Yigit og‘ir nafas oldi va sochlarini orqaga silkitdi.

— Agar kimdir bolalarcha tutsa, bu aniq sen bo‘lasan.

— Xo‘p, yaxshi, — dedi qiz kulib. — Keling, shartnoma tuzamiz: agar men senga bir oy ichida ishda g‘alaba qozonib, sendan yaxshiroq rahbar ekanligimni isbotlasam, sen menga hamma oldida “eng zo‘r” deb aytasan!

Yigit qoshlarini chimirdi.

— Agar aksincha bo‘lsa-chi?

Qiz bo‘ynini qattiq silkitdi.

— U holda… nima xohlasang shuni qilaman.

Yigit yelka qisdi.

— Xo‘p, kelishdik.

Ota-onalar esa bir-birlariga qarab xo‘rsinishdi.

— Qizim, — dedi qizning otasi, — Iltimos, bu kompaniya sening musobaqa maydoning emas.

— O‘g‘lim, — dedi yigitning onasi, — Iltimos, faqat texnikaga e’tibor qaratib, hamma narsani jiddiy qabul qilaverma. Ba’zida odamlar bilan ishlash ham kerak bo‘ladi.

Lekin ikkovlon allaqachon bir-birlariga tikilib olishgan va bellashuvni boshlashga tayyor edilar.

— Yaxshi, — dedi yigit. — Ko‘ramiz, kim eng zo‘r!

Ota-onalar hech nima demay bosh chayqashdi. Bu bolalar qachon jiddiylasharkin?..

~Lekin endi bu kompaniya ular qo‘lida...

Yigit tezlik bilan noutbukini ochdi. U ishga shunchalik jiddiy sho‘ng‘idiki, hattoki qoshlarini chimirib, lablarini tishlab olgan edi.

Qiz esa xonada gavdalanib, go‘yoki xodimlarni chaqirib gapirayotganday harakat qildi:

— Hurmatli xodimlar! Bugun bizning kompaniyaning vebsayti ishlamaydi! Chunki bizning bosh IT mutaxassisimiz hali ham o‘zini “eng zo‘r” deb hisoblaydi!

Xodimlar jimgina o‘z ishlarini davom ettirishdi, faqatgina ichida kulib qo‘yganlari bilinib turardi.

— Juda kulgili, — dedi yigit nigohini kompyuterdan uzmasdan.

— Rahmat, harakat qilaman! — dedi qiz jilmayib. — Lekin baribir sening ilk kuning “shov-shuv” bilan boshlandi.

— Jim tursang bo‘lmaydimi?

— Yo‘q, shunday qiziq bo‘lmaydi!

Yigit chuqur nafas oldi va oxiri serverga bog‘langan kodlarni tahlil qila boshladi.

10 daqiqa…

20 daqiqa…

30 daqiqa…

Nihoyat yigit yana orqaga suyanib, kaftlarini bir-biriga urdi.

— Bo‘ldi! Hammasi joyida!

Xodimlar birin-ketin saytni tekshirib, tasdiqlay boshlashdi. Haqiqatan ham hammasi joyiga tushgandi.

Lekin qizning kulgili ovozi yana yangradi:

— Uh-hu, “eng zo‘r” bo‘lish uchun yarim soat vaqt ketdi! Yana bitta shunga o‘xshash muammo bo‘lsa, ishxonani yopishimizga to‘g‘ri keladi!

— Yetar endi! — dedi yigit charchagancha.

Qiz bemalol uning yoniga kelib, stuliga suyanib jilmaydi:

— Xo‘p, mayli, sen muammoni hal qilding. Lekin men hozirgina yana bitta yangisini yaratdim.

Yigit hayron bo‘lib unga qaradi.

— Yana nima qilib qo‘yding?

— Hozirgina kompaniyaning ijtimoiy tarmoqlariga “Bizning yangi rahbarlarimiz sizning savollaringizga jonli efirda javob beradi!” deb post tashladim.

— NIMA?!

— O-ha-ha! Endi sening barchaga “eng zo‘r” ekaningni isbotlashga imkoning bor!

Yigit boshini ushladi.

— Sen… haqiqiy falokat!

Qiz esa bemalol stulga o‘tirib, kofesidan yana bir ho‘plam ichdi.

— Rahmat! Eng yaxshi ta’rif!

Ep-1 tugadi etiboringiz uchun rahmat

Ep-1

Oxirgi vaqtlar u dam olmayotgandi. Uning huquqlari poymol qilindi. U shunchaki pul keltiruvchi vosita xolos. –Bilasanmi! dedi prodyuser:–Muxlislar yangilik Kutishmoqda! Yana yangi film uchun seni taklif qilishyapti. Buyog'iga dam olish so'zini unutishga to'g'ri keladi azizam! Jinsho g'azablandi: —Men shundoq ham dam olmayapman. Robotdek ishlayapman. Uning ustiga davolanishim kerak. Prodyusser uning gapini bo'lib qattiq qarshilik ko'rsatdi: —Chidaysan. Noshukrlik qilma. Bu so'z uni battar g'azablantirdi: —Hazillashyapsanmi? Bir yilda 218 ta konsert u ham kamlik qilgandek, kino siyomkalar. Ovozim o'zgarganini sezyapsanmi? Bu ketishda uzoqqa bormayman! Prodyusser uni jirkib tashladi. Jinsho tushundiki unga tushuntirib bo'lmaydi. Buning hammasi uning joniga tegdi va qochib ketishga qaror qildi. Balki shunda biroz o'ziga keladi. Kechki payt hechkimga aytmay studiadan chiqib ketdi. Telefonini o'chirib tashladim. Mashinaga o'tirgancha, boshi oqqan tomonga haydadi. Uni hatto ota–onasi ham tushunmasligi, u bularni o'ylab battar siqildi. U tuni bilan uhlamadi. Maqsadi, shunchaki bu jirkanch shahar Va undagi mansabparast insonlardan uzoqlashish edi. Buni o'ylashni o'zi dahshat. Soat tonggi 4 chamasi, mashinasi buzilib qoldi: —Jin ursin seni! Lan'ati! baqirdi u. Keyin yayov yura boshladi shu payt uzoqda qishloq ko'rindi. U o'sha tarafga yura boshladi.

~Qayerga kelib qoldim o'zi?
U sekin yurdi. Odamlar oddiy va bu yer g'alati. Balki shaharlik bo'lgani uchundir.

U tunab qolish uchun boshpana qidirdi Va bir elonga ko'zi tushdi.

# Diqqat e'lon
"Uy ijaraga beriladi"
U umid b/n e'londa yozilgan raqamga qaradi. Qo'ng'roq qilmoqchi bo'ldiyu, lekin telefonini o'chirib tashlagani yodiga tushdi. Yaxshiyamki, e'londagi uy shu yerning o'zida edi.
U eshikni taqillatdi. Bir necha soniya o'tib, eshik ochildi Va yigit unga hayrat b/n qaradi:
"Bu qizni qayerdadir ko'rganman..."
~Ha! — dedi Taehyung. ~ Nima xizmat?
~E'lon masalasida kelgandim!
Taehyung ko'zlarini qisib UNGA yaxshiroq qaradi:
~Moboda aktrisa emasmisan?
~ Yo'q.. yo'q dedi Jinsho shoshilib.~ Men shunchaki jurnalistman! Ha, ha Yangi maqola yozish uchun kelganman!

Taehyung unga shubhali qaradi:
~ Jurnalistmi? Yaxshi!...Kel unda onam b/n gaplashamiz.

Pov Jinsho:
Uydan ichkariga kirdim. Yengil nafas oldim. Jurnalistlik? Ajoyib bahona! Agar kimligingni bõlib qolgudek bo'lishsa, tamomsan Jinsho.

Men uning ortidan uyga kirdim. Uy shinam, iliq va juda oddiy edi. Oshxonadan bir ayol chiqib, mexmonni kuzatib jilmaydi:
~Xayrli Kun! Men Kim xonimman. Keling! Bu yerga o'tiring.
Men sekin stulga o'tirdim.

Pov avtor:
U sekin stulga o'tirdi. Yigit esa oshxona burchagida suyanib olgancha, qo'llarini ko'kragiga chalishtirib turardi. Uning nigohi shubha Va qiziqish bilan qizga boqardi.

~Sizga ijaraga uy kerak shundaymi? deb so'radi ayol
~ Ha. Iloji bo'lsa uzoqroq muddatga, men bu yerda uzoq muddat qolishim mumkin.
~Albatta, muommo yo'q! dedi Kim xonim quvonib. ~Gaqat shartlar bor: uyimiz toza bo'lishi kerak. Bizda kechasi shovqin qilish mumkin emas va.....
Taehyung subhatga aralashdi
~ Va men bilan til topishib keta olishing kerak. Chunki men sening eng yaqin qo'shning bo'laman.

Jinsho Taehyung ga bir qarab qo'ydi. Uning yuzi va tabassumi "juda g'alati" edi.

~Kechirasiz! Siz.....?

~Onamni yodidan ko'tarilgan ko'rinadi. Men Taehyung. Shu yerda yashayman. Va sen endi meni qo'shnimsan
Jinsho yengil jilmaydi, yangi qo'shnisining bezbet va biroz bezori ekanini darrov sezdi.
~Yaxshi! Tanishganimdan xursandman! dedi beparvo. ~O'ylaymanki, yaxshi chiqishib ketamiz.
Taehyung ayyorona tabassum qildi:
~Ha albatta, Lekin aytib qo'yay, men zerikarli odam bo'lib yashay olmayman.
Bu Jinshoni biroz hayratlantirdi Va u ichida o'yladi:
"Menimcha u biroz aqldan ozgan"

Jinsho bamaylixotir xonaga kirdi va narsalarni joylashga kirishdi.

Jinsho yangi uyiga ko‘chib o‘tgan kuniyoq Taehyungning hazillari boshlanib ketdi. U ko‘pincha o‘zini "yaxshi qo‘shni" sifatida ko‘rsatardi, lekin bu faqat uning kulgili bezoriliklarini yashirish uchun edi.

Ertasi kuni ertalab…

Jinsho charchab turgan edi. Kecha juda ko‘p narsalarni joyiga qo‘ygan, shuning uchun yaxshi uxlay olmadi. Choy tayyorlash uchun oshxonaga bordi. Lekin choynakni ko‘targanida…

— Aaaah!

Ichidan bir narsa chiqib ketdi! Qora narsa, mayda va harakatlanuvchi!

Jinsho choynakni qo‘yib yubordi va ortga sakradi.

Shu payt eshikdan kulgi eshitildi. Taehyung eshikka suyanib turardi.

— Oh, buni o'z ko'zlarim b/n ko‘rmoqchi edim! — dedi u kulib.

— Bu nima edi?! — Jinsho unga qarab baqirdi.

Taehyung kulishdan to‘xtadi va qo‘llarini ko‘tardi.

— Tinchlan, bu shunchaki o‘yinchoq!

Jinsho unga ishonchsizlik bilan qaradi va choynakni ochib ko‘rdi. Ha, haqiqatan ham plastikdan yasalgan hasharot edi.

— Siz… nimi!

U yaqinlashib, Taehyungning yelkasiga qarsillatib urdi.

— Ey, ey, men faqat yangi qo‘shnimni kutib olish uchun kichik hazil qildim!

Jinsho lablarini tishlab, qovoqlarini soldi. Bu yigit bilan yashash unchalik ham oson bo'lmaydi, shekilli...

Jinsho Taehyungning qilig‘idan keyin shunchaki jim tura olmasdi.

"Mayli, hazil o‘ynashni xohlaysanmi? Unda o‘ynaymiz!"

Oradan bir necha soat o'tdi...
Jinsho qo‘shnining uyiga yashirincha kirib, Taehyungning xonasiga ozgina “sovg‘a” tashlab qo‘ydi—tirik qurbaqa!

Shundan keyin Jinsho o‘z uyiga qaytib, kutib turdi. Oradan o‘n daqiqa ham o‘tmay…

— AAAHHH!

Taehyungning baqirgan ovozi butun xonaga eshitildi. Jinsho esa kulgidan qorni og‘rib, derazadan tomosha qila boshladi.

Taehyung xonasidan sakrab chiqib kelar, ustidagi ko‘ylakni silkitib, barmoqlari bilan havoda nimadir ushlamoqchi bo‘lardi.

— Bu nima edi?! — deb baqirdi u.

Jinsho eshik oldiga chiqib, hechnarsadan habari yo'qdek Taehyungga qaradi.

— Nima bo‘ldi? Muammo bormi, Taehyung?

Taehyung unga tikilib qoldi.

— Sen! Bu sening ishing!

— Men? Nima deyapsiz, janob?

— Xonamda… Xonamda bir jirkanch qurbaqa bor edi!

Jinsho kulgisini yashirishga harakat qildi.

— E, bilasizmi, xalqimizda ajoyib bir ishonchli gap bor. Agar kimningdir xonasida qurbaqa paydo bo‘lsa, demak, unga omad kulib boqadi!

— Qanaqa omad?! Yuragim to‘xtab qolay dedi!

Jinsho bemalol yelka qisdi.

— Siz hazillarni yoqtirasiz, deb o‘ylagan edim.

Taehyung tishlarini g‘ijirlatib, unga yaqinlashdi.

— Demak, hazillashging kelib qoldi, unda tayyor tur!
Jinshoni bu gaplar zarracha tashvishlantirmadi. U hotirjam javob qildi:

~Menimcha, ruhiy nosog'lomga o'xshaysiz janob. Axir o'zingiz emasmi choynakka o'yinchoq tashlab meni o'takamni yorgan. Qolaversa men bu yerda ijarachiman. Sizning o'rtog'ingiz emas!

~Meni ochiqchasiga haqorat qilyapsanmi? Shunda...

Jinsho boyagi hotirjam qiyofasini buzmay javob qildi:

~Bo'yingiz baland aqlingiz kalta demoqchi edim. Keyin meni senlab gapirmang! Hurmat b/n muomala qiling janob!

Taehyung nimadir deya olmay qoldi. Qiz uni boplab sharmanda qildi. U oddiy gap b/n uning yuziga tarsaki tortgandek bo'ldi.

~"Hali ko'rasan, o'zing o'z oyoqlaring b/n ketasan. Shaharlik oyimcha" — dedi u ichida

Ertasi kuni Jinsho uyg‘onib, vannaxonaga kirdi va…

— AAAAA! VOY DOD!

U o‘zini ko‘zguda ko‘rib, dahshatdan baqirib yubordi. Butun yuzi yashil rangga bo‘yalgan edi!

— Dahshat! Nima bu?!

Taehyung eshik ortida kulgidan bukchayib qolgancha turardi.

— Ahaha! Salom, yashil yuz!

Jinsho eshikni ochdi va unga yovqarash bilan tikildi.

— Bu sizning ishingiz, shundaymi?!

— Yo‘q, yo‘q, bu tabiatning mo‘’jizasi! Bilasanmi, tunda butun vujudingga o‘z-o‘zidan yashil rang yopishib qolishi mumkin…

— Taehyung!!!

Jinsho vannaxonaga qaytib, yuzini suv bilan yuvishga tushdi. Lekin bo‘yoq oson ketmas edi.

— Hoy, unchalik xavotir olma, — dedi Taehyung bemalol. — U atigi olti soatda yuvilib tushadi.

— OLTI SOAT?!

— Ha, ha… yoki hoziroq!

— Qanday qilib?!

Taehyung shishadan kichkina butilka chiqardi.

— Bu maxsus eritma. Faqat men buni berishim uchun… yutqazganingni tan olishing kerak.

Jinsho unga qattiq tikilib turdi.

— Qanday yutqazish. Nima men sizga musobaqa o'ynaylik deganmidim? Men shunchaki qilmishingizga yarashasini o'zingizga qaytardim holos. Endi esa ko'zimga ko'rinmang!

— Xo‘p, unda kuning yaxshi o'tishini tilayman, yashil mehmon

Taehyung kulgancha uydan uzoqlashdi.

Jinsho esa oynaga qarab, olti soat yashil yuz b/n yurishga majburligini o'ylab asabiylashdi. Keyin javondan yuz tozalovchi ko'pik va gidroyog'ni oldi.
Bulardan foylangach, yuzi biroz yaxshi holga keldi. Ammo asl holiga emas.

Jinsho jahl bilan telefonini qo‘liga oldi va Taehyungning onasiga qo‘ng‘iroq qildi.

— Alo, xonim? Men Jinsho, sizning uyingizni ijaraga olganman.

— Ha, Jinsho! Hammasi joyidami? Uygina emas, o‘g‘lim ham yaxshi qarayaptimi? — dedi onasi xotirjam ohangda.

Jinsho chuqur nafas oldi va ta’kidlab gapirdi:

— To‘g‘risi, Taehyung menga hech ham tinchlik bermayapti! U bo‘yoqlar, qurbaqalar, hazillar bilan meni tinimsiz bezovta qilyapti. Men bu yerga dam olish va xotirjamlik izlab kelganman, sirk tomosha qilish uchun emas!

Telefonning narigi tomonida bir lahzalik sukunat bo‘ldi. So‘ng Taehyungning onasi jilmayib dedi:

— O‘ho, mening o‘g‘lim hali ham bolalarcha hazillarini tashlamagan shekilli!

— Siz buni hazil deb o‘ylayapsizmi?! — Jinsho jahli chiqib javob berdi.

— Mayli, qizim, men bu masalani hal qilaman. Tinchlan.

Jinsho telefonni qo‘ydi va qarsillatib stolga tashladi. “Ko‘ramiz, endi nima bo‘larkin.”

Oradan yarim soat o‘tib, Taehyung eshik oldida paydo bo‘ldi. Lekin bu safar uning yuzi biroz tushkun edi.

— Eshitdim, shikoyat qilibsan.

— Ha, to‘g‘ri qildim! Menga bunday ahmoqona hazillar yoqmaydi, Taehyung!

— Xo‘p, xo‘p, — dedi Taehyung kamtar ohangda. — Onam menga yomon gaplar aytdi…

— Yaxshi bo‘libdi! Ayb o'zingizda Endi…

— Lekin u menga jazoni o‘zing belgilashingni aytib qo‘ydi.

Jinsho birdan jim qoldi.

— Nima?!

— Ha, — dedi Taehyung yelka qisib. — Menga qanday jazoni loyiq ko'rmoqchisan?

Jinsho kulib yubordi. Bu imkoniyatni qo‘ldan boy berish mumkin emas edi!

— Jazo shunday bo‘ladi: Siz endi menga xizmat qilasiz! Har kuni ertalab menga nonushta tayyorlaysiz, hamma ishlarimda yordam berasiz… va eng muhimi, bir oy hazil qilishingiz taqiqlanadi!

— Bir oy?! Bu shafqatsizlik!

— Hozirgina “istagan jazoni tanlaysan” demadingizmi Janob Taehyung?

Taehyung xo‘rsindi.

— Mayli… men yutqazdim.

Jinsho xursand bo‘lib, qo‘lini qovushtirdi.

— Ajoyib! Demak, ertadan boshlab, siz mening rasmiy yordamchim bo‘lasiz, janob Kim Taehyung!

Taehyung uning ortidan qarab:

— Sen bu uchun afsus qilasan…

Jinsho esa jilmaydi. “Yana kim kimni afsuslantirar ekan...”

Taehyung reja tuzdi. U osonlikcha taslim bo'lmoqchi emas edi. U erta tongdan o'z rejasini amalga oshorishga kirishdi

“Sizga ishonamiz… deganday” bo'ldik...

Airoport......

— Bizni yaxshi eshitib oling! — deya otasining jiddiy ovozi eshitildi.

Aeroportning biznes zalida ikki yosh oldilarida turgan ota-onalariga qarab turardi. Samolyotga chiqish vaqti yaqinlashayotgan edi.

— Kompaniya sizning qo‘lingizda, — dedi yigitning otasi. — Bir oy ichida hech qanday janjal yoki keraksiz raqobat bo‘lmaydi. Shunchaki biz yo‘q paytda hammasi yaxshi ishlashiga ishonch hosil qilamiz.

— Va iltimos… — dedi qizning onasi xo‘rsinib, — O‘zingizni bolalarcha tutmanglar!

Qiz beixtiyor jilmayib qo‘ydi va yigitga qaradi.

— Eshitdingmi? “Bolalarcha tutmanglar” deyishyapti. Bu gap senga tegishli bo‘lsa kerak.

Yigit og‘ir nafas oldi va sochlarini orqaga silkitdi.

— Agar kimdir bolalarcha tutsa, bu aniq sen bo‘lasan.

— Xo‘p, yaxshi, — dedi qiz kulib. — Keling, shartnoma tuzamiz: agar men senga bir oy ichida ishda g‘alaba qozonib, sendan yaxshiroq rahbar ekanligimni isbotlasam, sen menga hamma oldida “eng zo‘r” deb aytasan!

Yigit qoshlarini chimirdi.

— Agar aksincha bo‘lsa-chi?

Qiz bo‘ynini qattiq silkitdi.

— U holda… nima xohlasang shuni qilaman.

Yigit yelka qisdi.

— Xo‘p, kelishdik.

Ota-onalar esa bir-birlariga qarab xo‘rsinishdi.

— Qizim, — dedi qizning otasi, — Iltimos, bu kompaniya sening musobaqa maydoning emas.

— O‘g‘lim, — dedi yigitning onasi, — Iltimos, faqat texnikaga e’tibor qaratib, hamma narsani jiddiy qabul qilaverma. Ba’zida odamlar bilan ishlash ham kerak bo‘ladi.

Lekin ikkovlon allaqachon bir-birlariga tikilib olishgan va bellashuvni boshlashga tayyor edilar.

— Yaxshi, — dedi yigit. — Ko‘ramiz, kim eng zo‘r!

Ota-onalar hech nima demay bosh chayqashdi. Bu bolalar qachon jiddiylasharkin?..

Lekin endi bu kompaniya ular qo‘lida

“Sizga ishonamiz… deganday” bo'ldik...

Airoport......

— Bizni yaxshi eshitib oling! — deya otasining jiddiy ovozi eshitildi.

Aeroportning biznes zalida ikki yosh oldilarida turgan ota-onalariga qarab turardi. Samolyotga chiqish vaqti yaqinlashayotgan edi.

— Kompaniya sizning qo‘lingizda, — dedi yigitning otasi. — Bir oy ichida hech qanday janjal yoki keraksiz raqobat bo‘lmaydi. Shunchaki biz yo‘q paytda hammasi yaxshi ishlashiga ishonch hosil qilamiz.

— Va iltimos… — dedi qizning onasi xo‘rsinib, — O‘zingizni bolalarcha tutmanglar!

Qiz beixtiyor jilmayib qo‘ydi va yigitga qaradi.

— Eshitdingmi? “Bolalarcha tutmanglar” deyishyapti. Bu gap senga tegishli bo‘lsa kerak.

Yigit og‘ir nafas oldi va sochlarini orqaga silkitdi.

— Agar kimdir bolalarcha tutsa, bu aniq sen bo‘lasan.

— Xo‘p, yaxshi, — dedi qiz kulib. — Keling, shartnoma tuzamiz: agar men senga bir oy ichida ishda g‘alaba qozonib, sendan yaxshiroq rahbar ekanligimni isbotlasam, sen menga hamma oldida “eng zo‘r” deb aytasan!

Yigit qoshlarini chimirdi.

— Agar aksincha bo‘lsa-chi?

Qiz bo‘ynini qattiq silkitdi.

— U holda… nima xohlasang shuni qilaman.

Yigit yelka qisdi.

— Xo‘p, kelishdik.

Ota-onalar esa bir-birlariga qarab xo‘rsinishdi.

— Qizim, — dedi qizning otasi, — Iltimos, bu kompaniya sening musobaqa maydoning emas.

— O‘g‘lim, — dedi yigitning onasi, — Iltimos, faqat texnikaga e’tibor qaratib, hamma narsani jiddiy qabul qilaverma. Ba’zida odamlar bilan ishlash ham kerak bo‘ladi.

Lekin ikkovlon allaqachon bir-birlariga tikilib olishgan va bellashuvni boshlashga tayyor edilar.

— Yaxshi, — dedi yigit. — Ko‘ramiz, kim eng zo‘r!

Ota-onalar hech nima demay bosh chayqashdi. Bu bolalar qachon jiddiylasharkin?..

Lekin endi bu kompaniya ular qo‘lida

"Texnik muammo va marketing hazili"

Yigit tezlik bilan noutbukini ochdi. U ishga shunchalik jiddiy sho‘ng‘idiki, hattoki qoshlarini chimirib, lablarini tishlab olgan edi.

Qiz esa xonada gavdalanib, go‘yoki xodimlarni chaqirib gapirayotganday harakat qildi:

— Hurmatli xodimlar! Bugun bizning kompaniyaning vebsayti ishlamaydi! Chunki bizning bosh IT mutaxassisimiz hali ham o‘zini “eng zo‘r” deb hisoblaydi!

Xodimlar jimgina o‘z ishlarini davom ettirishdi, faqatgina ichida kulib qo‘yganlari bilinib turardi.

— Juda kulgili, — dedi yigit nigohini kompyuterdan uzmasdan.

— Rahmat, harakat qilaman! — dedi qiz jilmayib. — Lekin baribir sening ilk kuning “shov-shuv” bilan boshlandi.

— Jim tursang bo‘lmaydimi?

— Yo‘q, shunday qiziq bo‘lmaydi!

Yigit chuqur nafas oldi va oxiri serverga bog‘langan kodlarni tahlil qila boshladi.

10 daqiqa…

20 daqiqa…

30 daqiqa…

Nihoyat yigit yana orqaga suyanib, kaftlarini bir-biriga urdi.

— Bo‘ldi! Hammasi joyida!

Xodimlar birin-ketin saytni tekshirib, tasdiqlay boshlashdi. Haqiqatan ham hammasi joyiga tushgandi.

Lekin qizning kulgili ovozi yana yangradi:

— Uh-hu, “eng zo‘r” bo‘lish uchun yarim soat vaqt ketdi! Yana bitta shunga o‘xshash muammo bo‘lsa, ishxonani yopishimizga to‘g‘ri keladi!

— Yetar endi! — dedi yigit charchagancha.

Qiz bemalol uning yoniga kelib, stuliga suyanib jilmaydi:

— Xo‘p, mayli, sen muammoni hal qilding. Lekin men hozirgina yana bitta yangisini yaratdim.

Yigit hayron bo‘lib unga qaradi.

— Yana nima qilib qo‘yding?

— Hozirgina kompaniyaning ijtimoiy tarmoqlariga “Bizning yangi rahbarlarimiz sizning savollaringizga jonli efirda javob beradi!” deb post tashladim.

— NIMA?!

— O-ha-ha! Endi sening barchaga “eng zo‘r” ekaningni isbotlashga imkoning bor!

Yigit boshini ushladi.

— Sen… haqiqiy falokat!

Qiz esa bemalol stulga o‘tirib, kofesidan yana bir ho‘plam ichdi.

— Rahmat! Eng yaxshi ta’rif!

Ep-1 tugadi etiboringiz uchun rahmat

Ep-1

Zo‘r! Hikoya ota-onalarning safarga ketishi bilan boshlanadi.

“Sizga ishonamiz… deganday” bo'ldik...

— Bizni yaxshi eshitib oling! — deya otasining jiddiy ovozi eshitildi.

Aeroportning biznes zalida ikki yosh oldilarida turgan ota-onalariga qarab turardi. Samolyotga chiqish vaqti yaqinlashayotgan edi.

— Kompaniya sizning qo‘lingizda, — dedi yigitning otasi. — Bir oy ichida hech qanday janjal yoki keraksiz raqobat bo‘lmaydi. Shunchaki biz yo‘q paytda hammasi yaxshi ishlashiga ishonch hosil qilamiz.

— Va iltimos… — dedi qizning onasi xo‘rsinib, — O‘zingizni bolalarcha tutmanglar!

Qiz beixtiyor jilmayib qo‘ydi va yigitga qaradi.

— Eshitdingmi? “Bolalarcha tutmanglar” deyishyapti. Bu gap senga tegishli bo‘lsa kerak.

Yigit og‘ir nafas oldi va sochlarini orqaga silkitdi.

— Agar kimdir bolalarcha tutsa, bu aniq sen bo‘lasan.

— Xo‘p, yaxshi, — dedi qiz kulib. — Keling, shartnoma tuzamiz: agar men senga bir oy ichida ishda g‘alaba qozonib, sendan yaxshiroq rahbar ekanligimni isbotlasam, sen menga hamma oldida “eng zo‘r” deb aytasan!

Yigit qoshlarini chimirdi.

— Agar aksincha bo‘lsa-chi?

Qiz bo‘ynini qattiq silkitdi.

— U holda… nima xohlasang shuni qilaman.

Yigit yelka qisdi.

— Xo‘p, kelishdik.

Ota-onalar esa bir-birlariga qarab xo‘rsinishdi.

— Qizim, — dedi qizning otasi, — Iltimos, bu kompaniya sening musobaqa maydoning emas.

— O‘g‘lim, — dedi yigitning onasi, — Iltimos, faqat texnikaga e’tibor qaratib, hamma narsani jiddiy qabul qilaverma. Ba’zida odamlar bilan ishlash ham kerak bo‘ladi.

Lekin ikkovlon allaqachon bir-birlariga tikilib olishgan va bellashuvni boshlashga tayyor edilar.

— Yaxshi, — dedi yigit. — Ko‘ramiz, kim eng zo‘r!

Ota-onalar hech nima demay bosh chayqashdi. Bu bolalar qachon jiddiylasharkin?..

Lekin endi bu kompaniya ular qo‘lida

"Ishda birinchi kun: jang maydoniga xush kelibsiz!"

Ertalab soat 08:00.

Qiz o‘zining yorqin, rang-barang kiyimlarida ofis eshigidan bemalol kirib keldi. Yuzida odatdagidek tabassum, qo‘lida esa katta latte kofe.

— Xo‘sh, ofisim qayerda? — dedi u resepshndagi kotibaga hazilomuz qarab.

Kotiba yelka qisdi:

— Xonangiz sizning yeringizda emas…

Qiz qoshlarini chimirdi.

— Nima? Unda qayerda?!

Shu payt boshqa tomondan yigit chiqib keldi. Egnida qora kostyum, qo‘lida noutbuk. U bemalol yurib qizning oldiga keldi va kalitlarni silkitgancha jilmaydi.

— Sen endi marketing bo‘limida o‘tirasan. CEO xonasi esa meniki.

Qizning labidagi tabassum birdan yo‘qoldi.

— Nima?! Nega?!

Yigit xotirjam jilmaydi:

— Chunki bu IT bilan bog‘liq qaror. Kompaniyaning texnik tarafini men boshqaraman, ya’ni, men kompaniya yuragiman. Sen esa marketingda faqat chiroyli reklama qilasan.

Qizning ko‘zlari chaqnadi.

— Oh-ho, demak shunday deng? Sen yurak, men esa shunchaki tashqi qobiqman-a?

— Aynan.

Qiz kofesidan bir ho‘plam ichib, yonidagi stulga bemalol o‘tirdi.

— Xo‘p, yaxshi. Kelishdik. Lekin eslab qol, birinchi xatongda bu joy menga o‘tadi.

Yigit kulimsirab qo‘ydi:

— Buni hali ko‘ramiz.

Lekin shu payt…

Birinchi muammo boshlandi!

Qiz endi xonasiga yurmoqchi edi, ammo bir xodim yugurib keldi.

— Rahbarlar! Bizning rasmiy vebsaytimiz bugun ertalabdan ishlamayapti!

Yigitning yuzidan ohangrabodek jiddiylik yugurdi.

— Nima?!

— Va bundan ham yomoni, — deb davom etdi xodim, — Bugun yirik mijozlarimizdan biri kompaniyamizni tekshirishga keladi!

Qiz beixtiyor yigitga qaradi.

— Oh-ho, azizim, kompaniyaning texnik qismi sening qo‘lingda edi, to‘g‘rimi?

Yigit lablarini qattiq tishladi. Bu endi raqibining kulgusi ostida qolish degani edi!

U shoshilinch ravishda kompyuteriga o‘tirdi.

Qiz esa jilmayib:

— Xo‘sh, “eng zo‘r” bo‘lish oson emas-da!

— Jim tur, menga ishlashga halaqit berma!

Ammo qizning jim turadigan niyati yo'q edi.

"Texnik muammo va marketing hazili"

Yigit tezlik bilan noutbukini ochdi. U ishga shunchalik jiddiy sho‘ng‘idiki, hattoki qoshlarini chimirib, lablarini tishlab olgan edi.

Qiz esa xonada gavdalanib, go‘yoki xodimlarni chaqirib gapirayotganday harakat qildi:

— Hurmatli xodimlar! Bugun bizning kompaniyaning vebsayti ishlamaydi! Chunki bizning bosh IT mutaxassisimiz hali ham o‘zini “eng zo‘r” deb hisoblaydi!

Xodimlar jimgina o‘z ishlarini davom ettirishdi, faqatgina ichida kulib qo‘yganlari bilinib turardi.

— Juda kulgili, — dedi yigit nigohini kompyuterdan uzmasdan.

— Rahmat, harakat qilaman! — dedi qiz jilmayib. — Lekin baribir sening ilk kuning “shov-shuv” bilan boshlandi.

— Jim tursang bo‘lmaydimi?

— Yo‘q, shunday qiziq bo‘lmaydi!

Yigit chuqur nafas oldi va oxiri serverga bog‘langan kodlarni tahlil qila boshladi.

10 daqiqa…

20 daqiqa…

30 daqiqa…

Nihoyat yigit yana orqaga suyanib, kaftlarini bir-biriga urdi.

— Bo‘ldi! Hammasi joyida!

Xodimlar birin-ketin saytni tekshirib, tasdiqlay boshlashdi. Haqiqatan ham hammasi joyiga tushgandi.

Lekin qizning kulgili ovozi yana yangradi:

— Uh-hu, “eng zo‘r” bo‘lish uchun yarim soat vaqt ketdi! Yana bitta shunga o‘xshash muammo bo‘lsa, ishxonani yopishimizga to‘g‘ri keladi!

— Yetar endi! — dedi yigit charchagancha.

Qiz bemalol uning yoniga kelib, stuliga suyanib jilmaydi:

— Xo‘p, mayli, sen muammoni hal qilding. Lekin men hozirgina yana bitta yangisini yaratdim.

Yigit hayron bo‘lib unga qaradi.

— Yana nima qilib qo‘yding?

— Hozirgina kompaniyaning ijtimoiy tarmoqlariga “Bizning yangi rahbarlarimiz sizning savollaringizga jonli efirda javob beradi!” deb post tashladim.

— NIMA?!

— O-ha-ha! Endi sening barchaga “eng zo‘r” ekaningni isbotlashga imkoning bor!

Yigit boshini ushladi.

— Sen… haqiqiy falokat!

Qiz esa bemalol stulga o‘tirib, kofesidan yana bir ho‘plam ichdi.

— Rahmat! Eng yaxshi ta’rif!

Ep-1 tugadi etiboringiz uchun rahmat

Ep-3

Pov avtor:
Shu satrlarni yozarkan xonaga hamshira kirdi:
~Muolaja vaqti bo'ldi xonim!
~Yaxshi
Va u kravatga sekin yotdi.
Dori ta'sirida ko'zlari yumila boshladi
Pov Yujin:
~Shunchalar charchadimki uxlashni istayman. Uyg'onishni hohlamayman. Meni bu hayotga bog'lab turadigan hech narsa qolmadi. Oyi men siz b/ n bo'ladigan uchrashuvni intiqlik b/n kutyapman. Sizni va Taehyung ni juda sog'indim......

Pov avtor:
Uning ko'zlari sekin yumildi...
( Bilaman voqealar anchayin chigal va siz buni tushunishga qiynalyapsiz lekin nir narsani unutmang: Yujin kasallik natijasida xotirasida buzilishlar bor va ko'p narsalarni unutib qo'ygan shuning uchun men voqelarni to'ldirib ketaman....)

••••••••Oradan 2 soat o'tib......

Pov Yujin:
~Men ko'zlarimni ochdim va ovqatlamasdan tezda stol ustidagi daftarni ochdim va yoza boshladim. Balki butunlay xotiramdan ayrilarman. Bilmayman?!....
●●●●●●●●●
12 – sahifa

U gapimni bo'ldi:
~Xayajonlanma! Men hammasini to'g'ri qabul qilaman. Va eng muhimi seni to'g'ri tushunaman. Gapiraver!
Men chuqur nafas oldim. Bir zum ko'zlarimni yumib, so'ngra ochdim...
~Hammasi 14 til oldin boshlangan! 10 yoshimda....
O'sha mash'um kun! Men mehmonxonada edim. Oyim tinmay uyoqdan buyoqqa yurar. Yuzi juda havotirli edi. Adashmasam u Janob Xanni kutyotgandi.
Oradan 20 daqiqa o'tar o'tmas u eshikdan kirib keldi. Oyim meni xonamda o'tirishimni aytdi. Lekin men eshikni qiya ochgancha ularni kuzatardim.
U ichib olgandi.
Oyim uning yuziga qo'lidagi hujjatlar va suratlarni uloqtirdi:
~Bu nima? Sizdan so'rayapman! Bu nima? Nimalar qilib yuribsiz? Shunchalar ham jirkanch bo'lasizmi! Inson shunchalar tuban va xudbin bo'lishi mumkinmi? Siz bilan bugunoq ajrashaman!
U mastligi sababli hech narsa demay, oyimning gaplariga xatto parvo ham qilmayotgandi. Lekin birgina ajrashamiz so'zi uni o'ziga keltirdi:
~Nima deding? U ga'azab b/n oyimga qaradi:
~Ajrashaman!
~Ozi kimga ham keraksan sen. Qizingni ol va ket!
~Qizimiz! dedi oyim
~Qizimiz! u qahqah otib kuldi va:
~Kim biladi uni qaysi hushtoringdan ekanini!
Oyim unga qattiq tarsaki tushurdi;
~Uyatsiz Sharmanda!
U battar g'azablandi:
~Voy sen lanati yey! Senmisan hali menga qo'l ko'taradigan! Jon ursin seni!
U onamni sochidan sudragancha yuqoriga olib chiqdi.
Men esa yig'lagancha ularga ergashdim...
Ular meni sezishmadi ham...
U onamni rosa do'pposladi. Onangni og'zi burning qon. Ustidagi libosi esa allaqachon alvon rangga burkangandi.
Onam shunday baqirardiki....
Men bu ovozlarni hech qachon unita olmayman....
Keyin u onamni .... keyin...
O'sha it onamni yuziga yostiq bosgancha otib tashladi.....
Tushunyapsanmi otib tashladi...
Pov avtor:
Yujinning nafasi bo'g'ziga tiqildi.
O'zini qo'lga oldi!
Yuzidan sizib oqayotgan ko'zyoshlar...
U yana ko'zlarini yumdi...
U yana o'sha dahshat ichiga tushib qolgandi..)

U yerga o'tirdi va tizzalarini quchgancha bir nuqga tikildi...

Pov Yujin:
~Ahvolim yomonlashdi. Bu chinakam dahshatning o'zginasi. Men shuncha yil o'tib yana o'sha mash'um kun b/n yuzlashdim.
Jungkook ning yuzi havotirli edi:
~Ahvoling yaxshimi? Agar yomon bo'lsa ertaga davom ettiramiz! Muhimi...
Men uning gapini bo'ldim:
~Yo'q! Bugun! Bugun hammasini aytishim kerak!
Menga krislodan pastfa tushdim yerga o'tirgancha tizzalarimni quchoqladim:
~ O'shanda men onamni qutqara olmadim! U yordam so'rab baqirsada, yordam bera olmadim. Naqadar ojiz va zaifman...)
Anavi mahluq esa hechnarsa bo'lmagandek izlarni yo'qotishga tushdi. U hammasini qoyilmaqom darajada bakardi va mahorat b/ n ro'l ijro etdi. Va onam baxtsiz hodisa qurboniga aylandi.
Ajoyib! Shunday emasmi?

Bilasanmi! Onam ko'z o'ngimda shavqatsizlarcha do'pposlandi va o'ldirildi! Men esa kuzatib turaverdim!

U yaramas faqat onamni o'ldirmadi. Meni ham. Ya'ni beg'ubor Yujinni ham onasi kabi o'ldirdi...
Eng alamlisi nima? Bilasanmi! U ablah onamning dafn marosimidan 3 kun o'tar o'tmas, suyug'oyog' hushtorini yetaklab uyga keldi.
Uning jirkanchliklari haqida gapiray desam lug'atimdagi eng jirkanch so'z b/n ham tariflab bo'lmaydi.

~Keyin nima bo'ldi! Jungkook yig'lab yubormaslik uchun harakat qilayotgandi:
~Men xonamga qamalib oldim. 6 oy...
6 oy ko'chaga chiqmadim. Hech kim b/n gaplashmadim. Meni borligimni unutishgandi.
Men gapirmay qo'ydim. Hamma meni tildan qo'ldi deb o'yladi. Hatto hiq etgan ovoz chiqmasdi. Kunduzlari polda cho'zilib yotgancha onam qaytishiga ishonib, bu dahshatli tush edi, hammasi tasodif edi deb o'zimga dalda berib...
Kechalari....
Tuni b/n yig'lab bu haqiqat ekanligini tastiqlardim...
Hech kim! Hech kim! Mendan nima bo'layotganini so'ramadi. Men ochmanmi yoki to'q buning ahamiyati yo'q! Men bu uyning tirik murdasi edim holos...
Faraz qilaylik bir haykal. Kun bo'yi bitta joyda turadigan. Ha ular meni shunday ko'rishni boshlashdi..

6 oy o'tib tushunib yetdimki...
Meni himoya qiladigan men uchun qayg'uradigan meni deb ko'z yosh to'kadigan inson endi bu olamda yo'q. Demak men o'zimni o'zim himoya qilishim, o'zim haqimda qayg'urishim kerak. Onam uchun ham yashashim kerak.
Men endi 2 Barataria kuchli bo'lishim kerak.
O'shanda anglab yetgan birinchi narsam shu bo'ldiki:"Endi men ortiq yosh bola emasman...)"
Men endi 10 yoshda emasman!
Meni shu voqealar ulg'aytirib qo'ydi...

Men hissiyotlarimni va mehr shavqat degan tushunchani qalbimga allaqachon ko'mgandim...

Meni nafrat hayotga qaytardi. Shunda tushinib yetdimki, bu dunyoda sevgidan kuchli va ustin keladigan yagona narsa nafrat!
Mening ko'zlarim yana chaqnay boshladi lekin oldingiday quvonchdan emas! Nafratdan!
Men sovuqqon va qo'pol qizga aylandim!
Shu tariqa meni hikoyam boshlandi.
Men hechkim va hechnarsaga e'tibor bermay qo'ydim. Yagona maqsadim intiqom edi. Men oldingidek istmadan emas intiqom alangasidan yonardim.

Mening mashg'ulotim hammani asabiylashtirish edi. Men oqimga qarshi suzardim. Bu Janob Xanga yoqmasdi albatta! U hamma unga bo'ysunishini xohlar edida!
Men achiq achiq kulib gapimda davom etdim:
~Boshida u nega meni tirik qoldirdi ekan deb rosa o'yladim? Keyin bilsam u kelajakdagi ahmoqliklariyu la'nati biznesi va ochko'zligi uchun qurbonlikka meni tanlagan ekan. To'g'rirog'i meni ko'z ostiga olib qo'ygan.
Mayli bularni berchetgz surib turaylik...
Sening savollaringa qaytamiz!
~Tanamdagi o'q izlari qayerdan paydo bo'ldi?
Albatta bu iblisni laychalarining ishi. Xullas men uni kuzatgani bordim. Bu navbatdagi. Kuzatuvim edi. Behosdan uning odamlari meni ko'rib qoldi va o'q uzishdi. Xullas kasalxonada bir necha kun qolishimga to'g'ri keldi. Jarohatlar bitib ulgurmasidan, dabdurusdan nikoh uzugi va buyog'ini o'zing ham bilasan.
Kechasi alahsirab uhlolmasligim esa, bolaligimdan qolgan! Ruhshunosga borganimda. U shunday degandi. Odatda odamning hayotida chuqur iz qoldiradigan voqea yoki qandaydir ayanchli hodisa ro'y bersa va insonga qattiq tasir qilsa. Shunday alomatlar yuz berar ekan. Men bunga ko'nikib qolganman. Umuman olganda og'riq! Odamlar uchun dahshat men uchun esa hayotimning yarim bo'lagi...)

Senga turmushga chiqishimning sababi esa: Bu Taehyung! Esingda bo'lsa! U Kim deb so'raganding bu ham alohida hikoya. U sababli senga turmushga chiqdim. Uni hayotini asrab qolish uchun! Ammo vaqt o'tgan sari shuni tushunib yetdimki! Senga juda ko'p adolatsizlik qildim! Senga imkon bera olmayman. Buning sababi faqatgina Taehyung emas! Shunchaki... Meni ojiz nuqtam bo'lishingni istamayman xolos! Seni hal bu jirkanch o'yinga aralashtirgim yo'q. Sen baxtli va xavfsiz hayot kechirishga loyiqsan!

Xudbinlik qilib seni seva olmayman! Hissiyotlarimga erkinlik bera olmayman. Tan olaman senga o'rganib qoldim. Lekin seni baxtli bo'lishingni istayman!
~Uni shu qadar sevasanmi Yujin?
ohangda gapirdi Jungkook
~Yo'q hech kimni sevmayman...
Kechir Yujin! Men seni oldinroq tushunmaganim uchun... Xudbinlik qilganim uchun kechir meni! Ochig'i bilmagandim.
~Ochig'i dardlaringni his qilmaganman lekin...
Senga qoyil qoldim. Haqiqatdan ham kichik qizcha uchun bu sinovlar ancha og'rlik qiladi. Seni tushunib turibman. Bu juda yomon tuyg'u! Nima desang ham nima qilsang ham haqlisan. Shuni bilginki, men har doim sen b/nman va doim seni qullab quvvatlayman. Yoningda bo'laman.
Faqat o'zingga zarar beradigan biror ish qilma. Sen menga keraksan
U qo'llarimni mahkam tutgancha menga qaradi.
Men birinchi bor. Birinchi marta. Kimdir tarafidan qo'llab quvvatlandim va tan olindim. O'zimni tiyib turolmadim. Uni qattiq ba'g'rimga bosdim. To'yib to'yib yig'ladim!

U ham javoban meni quchdi va shochlarimdan silagancha, qulog'imga pichirladi:
~Yig'lab ol! Yig'layver! Baqir! Nima qilsang qil faqat jim bo'lib qolma! Men bundan juda qo'rqaman! Men deyarli 8 oy.. 8 oy gapirishingni kutgandim. Boshqa bunday qilma. Iltimooooos Yujin.

~Endi o'zingni qo'lga ol! Qani tur! Uhlab biroz dam ol. U meni turg'izdi. Lekin men holsiz va kuchsiz edim. Shuncha narsadan keyin qandey qilib yaxshi bo'lish mumkin.
~Kel men o'zim! U meni ko'targancha tepaga olib chiqdi va sekin meni joyimga yotqizdi:
~Kiyimlaringni alishtirib uhla! Xayrli tun! U sekin yurib keta boshladi. Men uni to'xtatdim:
~Iltimos buguncha mening yonimda qol
~Ichonching komilmi?
~Ha!
~Yaxshi! Unda men pastni yig'ishtirib, kiyimlarimni alishtirib keyin kelaman! U xonadan chiqib ketdi. Men ba'zur kiyimlarimni almashtirdim va joyimga yotdim. Oradan 10 daqiqa o'tar o'tmas u keldi:
Xali ham uhlamadingmi?
~Yo'q!
~Men keldim! Endi bemalol uhlayver!
~Yaxshi

Pov avtor:

Ular bir kravatning ikki burchagida, bir birlariga teskari yotardilar. Jimlikni Yujin buzdi. Unga teskari o'girilib yotgan Jungkookni quchdi. Jungkook ko'zlarini ochdi:
~Men seni quchib yotmoqchiman! Qarshi emasmisan!
~Yo'q! Aslo Faqat kel bunday qilamiz!
U quchog'ini keng ochgancha :
~Qani kelaqol!
Yujin Jungkook ning ko'ksiga boshini qo'ydi. Yuragining ustiga qo'lini qo'ydi. Jungkook bir qo'li b/n uni quchgan bo'lsa, biri b/n yuragi ustiga qo'yilgan qo'llarni quchdi.

Pov Yujin:
~ U olovga o'xshaydi. Uning tafti haligacha yodimda!
Uning nafasi yuzlarimga urilarkan. Hissiyotlarim butun tanamni chulg'ab oldi. Men sekin uning yuziga termuldim. U ko'zlarini yumib yotgandi. Lekin birdan ko'zlarini ochdi. Men hayajonlanayotgandim. Biz bir birimizga juda yaqin edik. Deyarli masofa qolmadi. Bugun. Shu bugun men barcha masofalarga chek qo'ydim. Uning lablarini his qila boshladim. Bu o'zgacha bir his edi. Butun tanam olov bo'lib yonayotgandi. Men o'zimni to'xtata olmayotgandim.

Men birdan to'xtadim...
~Nima bo'ldi?
~Menimcha uhlaganimiz yaxshi, bo'lmasa men o'zimni to'xtata olmayman.
~Rostanmi?
U menga ishonmadi. U meni jur'atsiz va qo'rqoq qizlar toifasidan deb o'yladi. Men esa:
~Yaxshi o'zing istading. Endi mendan o'pkalama!
~Yaxshi nimalarga qodir ekaningni ko'rsat!

Men uni chinakamiga azoblamoqchi edim. Zero bu tun uning yodida butun umr qolsin! Va Yujin nimalarga qodir ekanini ko'rib qo'ysin.
Men undan nafaqat bo'sa oldim. Men uni chinakamiga azobladim. Va men buni uddaladim ham. Deyarli tongga yaqin u:
~Yetarli men taslimman! Ochig'i juda charchadim va bu juda og'riqli.Menimcha tanamda chinakam san'at asarini yaratganga o'xshaysan!
~Shunday desa ham bo'ladi.

U oynaga yaqin borib, tanasiga rasm solar ekan, baqirib yubordi:
~Yo Hudoyim Yujin! Axir bu nima qilganing? Nima qilding ? Endi kompaniyada qanday yuraman. Labimnichi, qay ahvolga solganingni qara!
~Axir o'zing istading men seni majburlamadim!
~Sen juda ha havfli ekansan!
~Mayli bor yuvinib ol!

•••••Nonushta payti.....

~Immm dedi hechnarsa yeya olmay:
~Nima bo'ldi? so'radi Yujin
~Atay qilyapsana! Ustimdan kulyapsan shundaymi!
~Nimalar deyapsan.
~Ko'rmayapsanmi nonushta qila olmayabman. Lablarim... Ular juda achishyapti.
Jungkook birdan kuldi:
~Lekin bu og'riq bir tarafdan menga zavq beryapti. Bu tunni butun umr unutmayman. Ishonsang hech qachon bunchalik miriqib dam olmagandim!

~Bugun ishga bormayman! Yo'q 1 hafta ta'til olaman. Ko'proq vaqtimni sen b/n o'tkazish uchun! Uning ustiga bu ahvolda qanday borishim mumkin...

~Aslini olganda sen b/n ko'proq vaqt o'tkazishni istayman. Seni hursand ko'rishini. Biroz bo'lsada hayotingga yorqinlik ulashishini istardim. Hoy nega jimsan gapir! Yujin
~H..h..aa !
~Ahvoling joyidami?
~Ha hammasi joyida gapiraver!
~Lekin sen eshitganing yo'q!
~Eshityapman!
~Hosh nima deysan qarshi emasmisan?
~Yo'q! Qolaver! Axir dam olishga haqlisan.
~Seni sevaman Yujin!
~..................

Shu gaplarni kundaligimga yozar ekanman, shu payt eshik taqqiladi:
~Xonim sizni ko'rgani kelishdi!
~1daqiqa!
Daftarni shkafga tiqdim. Usti boshimni to'g'irlab tashqariga chiqdim:
~Yo Xudoyim! Quvonib ketdim Yeongtan kichkintoy yugurib kelib meni quchdi. Seni sog'inib ketdim. Seni qanchalar sog'inganimni bilsang edi...
Shu mayt uni quchgancha atrofga qaradim. Jungkook! U qarshimda turardi...

Ep-3 tugadi....
E'tiboringiz uchun rahmat....

Ep-2

Unga kimdir qo'ng'iroq qildi menimcha u hursand gaplashayotgandi. 5 daqiqa o'tib u xizmatchiga xona tayyorlashini va hamma yerni tozalashni buyurib men tomon yura boshladi

~Yujin tayyorgarlik ko'r!
~Nega endi?
~Onam biznikiga mehmonga kelmoqchilar axir 7 oyga yaqin vaqt ularni ko'rmadim va ular sen b/ n yaqindan tanishmoqchilar...)

~Xosh..?

~Shuning uchun 1 necha kun rol o'ynab turaylik. Onam bizni bu ahvolda ko'rmasin...
~Yaxshi bu faqat onang uchun...

~Rahmat..

~Ko'p ham xursand bo'laverma...

~Yaxshi men jiddiyman

Men tepaga chiqdim...

Shkafni ochdim va o'zim uchun libos qidirayotgandim

Bo'lmaydi...

Tuzukroq kiyimning o'zi yo'q

Jin ursin

Shu payt Jungkook tug'ilgan kunim uchun olgan sovg'a qutisini esimga tushdi

Uni oldim va ochdim

Hayriyatki tahminim to'g'ri bo'lib chiqdi.

Ko'ylak lekin nega oq......

~Yujin bo'laqol....
Pastdan Jungkook ning ovozi eshitildi.
~5 daqiqa

Oradan 20 daqiqa o'tdi Jungkook sabrsiz uyoqdan buyoqqa yurardi.
~Axir 20 daqiqa bo'ldi. Yu... Yu.. Jin.....

Men zinadan pastga tushar ekanman Jungkook ning butun diqqati menda edi.

~Nima yarashmabtimi?
~Yo'q! Unday emas aksincha sen bu libosni hech ham kiymasang kerak deb o'ylagandim

Shu payt Jeon Xonim keldi

~Bolalar yaxshimisiz! Sizlarni juda qattiq sog'indim
~Biz ham

~Qani bu yerga o'tiraylik

~Oyi sizni kutib olgani chiqa olmadik hafa emasmisiz?

~Nega endi! Unga qo'ng'iroq qilganimda men airaportda emas edim. Shuning uchun hijolat bo'lmang..

Jungkook hayratda edi!

Yujin shu darajada mahorat b/n rol o'ynardiki...)

Jungkook shock holatda edi...

Tassavur qiling Jungkook....)

~Bilasizmi men siz b/n tanishishni intiq b/n kutayotgandim. Tasavvur qilganimdanda go'zalsiz.

~Rostanmi! Uyaltirmasangchi!
~Bu haqiqat oyi!

~Qanday ajoyib! Endi mening qizim ham bor. Xo'sh Yujin menga o'zing haqingda aytib ber. Hamma narsa shoshilinch bo'lganligi va uzoq muddat koreada bo'lmaganim uchun sen b/n Tanisha olmadim.

Bilishni xoxlardimki meni uyatchang tortinchoq eshakdek qaysar o'g'limni qaysi sabrli qiz sevib qolgani va unga turmushga chiqqishga rozi bo'lganini...

~Oyi oshirib yubordingiz... Kamiga meni eshakka o'xshatdingiz. Bu juda yomon..
~Hech ham. Keyin men Yujin b/n gaplashyapman sen bizning gapga aralashma!

~Qizim unga etibor berma. Yaxshisi o'zing haqingda gapir..

~Men 24 yoshdaman. Koreaning ...... universitetini tamomlaganman. Men detiktivman. Ya'na yapon ingliz nemis ispan va bir qator tillarni bilaman. Undan tashqari meditsinadan ham habarim bor. O'qib yurgan kezlarimda matimatika va ingliz tilidan maktabda dars ham berganman. Shu paytgacha mustaqil bo'lganman.Yana nimalarni aytib beray?

~Men sayohat qilishni sevaman! Senchi sayohat qilib turasanmi?

~ Ha

~Masalan qayerlarga borgansan?
~Xo'sh birinchi marta Yaponiyaga u yerda 5 oy yashaganman. U yer menga juda yoqqan. Keyin Italiyaga borganman adashmasam o'sha payt kollejda o'qib yurgan kezkarim edi. Amirekaga ham borganman. O'qishimning oxirgi ikki yilini o'sha yerda tamomladim. Angliya London u yerga universitet tomonidan ikskursiya sayohatiga borgan edim. Ispaniyada ham bo'lganman u yerda 1hafta sayohat qilganman. Mexico, Tailand, Mockva, Fransiya(Parij) Birlashgan Arab amirliklari va yana kichik shaharchalarga borganman. Mamlakatning eng mashhur va qadimiy joylarida ham bo'lganman.

~Ajoyib men shunday badavlat bo'la turib shuncha joyga bormaganman. Bilasanmi nima? Men tez yurtimni sog'inaman. Lekin Fransiyada unday emas. Lekin senga qoyil qoldim! Juda ajoyib qizga o'xshaysan xatto Jungkook tasvirlagandanda chiroyli ekansan

Yujin mavzuni boshqa tarafga burdi.

~Otangni tanirdim. Onang b/ n bitta universitetda o'qiganmiz. Onang uchun afsusdaman! Ammo onang senga o'z kuchi va tarbiyasini meros qilib qoldiribti...
~Onam haqida yana nimalarni bilasiz..) shoshilib javol berdi Yujin:
~Onang juda kuchli edi. Ota onasi o'qishiga qarshi bo'lsada nufuzli universitetga imtiyoz b/n o'qishga kirdi. U ham o'qib ham ishlardi. U juda iqtidorli edi. Rosti unga doim hasad qilardim to'g'ri ma'nosa albatta....)
Uni birinchi bor univermac ochayotganini eshitganimda qoyil qolgandim. U bir o'zi buni uddalagandi. Keyin u mashhur bo'lib ketdi va otang b/n tanishdi.
Ular turmush qurishdi va sen dunyoga kelding. Buyog'i hammaga ma'lum. U vafot etdi. Ochig'i bilasanmi men shubhalandim. Chunki u o'z joniga qasd qiladigan ayol emasdi. Aniq uni kimdir o'ldirgan.

~Oyi bunday gaplarni gapirishning mavridi emas...
~Kechirasiz! Kechirasan Yujin!
~Hechqisi yo'q men hafa emasman

Yujin mavzuni tezda o'zgartirdi
Ular ancha suhbatlashishdi
~Biror nima yeyishni istaysizmi? Axir yo'lda..
~ Yo'q men yuvinib uhlayman.
Jeon xonim bir chetda ularni eshitib o'tirgan Jungkookga ko'zi tushdi va:
~Menimcha u juda charchagan ko'rinadi dedi Jungkook ga ishora qilib va gapida davom etdi:
~ Yotib dam oling! Qolgan gaplarni ertaga gaplashamiz Xayrli tun bolalar!
~Oyi pastda uhlamoqchimisiz ?
~Yo'q tepada yotaman. U yer qulayroq..
~Yaxshi men yuklaringizni honaningizga olib borib qo'yaman.
~Aytgancha dedi Jeon Xonim:
~Hozir bir daqiqa. U qo'liga telefonini olib kimgadir qo'ng'iroq qildi.
~Alo Young hali ham shu yerdamisan?
~Yaxshi mashinadagi narsalarni bu yerga olib kel
~Oyi tinchlikmi? So'radi Jungkook
~Ha hammasi joyida
Haydovchi qo'lidagi qutilar va sumkalar b/n kirib keldi:
~Xayrli kech Janob Jungkook Jeon xonim
~Bularni qayerga qo'yay xonim ?
~Bu yerga olib kel. Yaxshi endi ketaver.
~Bu nima? Jungkook)
~Bularning hammasi senga Yujin! Tug'ilgan kuning b/n . Afsuski ishlarim ko'payib ketgani sababli tug'ilgan kuningga kela olmadim. Aybimni yuvish uchun bularni sotib oldim.

~Yo'q men hafa emasman! Ochig'i o'sha kun Tug'ilgan kunim ekanligi o'zimning ham yodimda yo'q edi... Faqat Jungkook... U menga syurpriz tayyorlabti... Bugun esa siz! Rostini aytsam juda xursand bo'ldim. Rahmat oyi
Jeon Xonim Yujinni mahkam bag'riga bosdi va:
~Sen bundanda ko'prog'iga loyiqsan!
~Rahmat oyi!
~Hoy menchi meni unitib qo'ydingizmi? Oyi men ham farzandizman axir..
~Kimni rashk qilyapsan? Menimi yoki Yujinni? kuldi Jeon xonim
~U sizni mendan qizg'onyapti oyi😂
~Mayl hazl o'z yo'liga bolalar. Vaqt ham allamahal bo'ldi. Borib uhlang. Qolgan harsalarni ertaga gaplashamiz. Xayrli tun!
~Xayrli tun oyi!
~Xayrli tun oyi!
Ular birin ketin zinadan ko'tarilib o'z xonalariga tarqalishdi.
~Nima qilyapsan ? Yujin)
~Nima qilibman?
~Meni xonamda ekanligingni aytyapman!
~Bu xona ikkimizga tegishli va Oyim ham tepadalar. Agar alohida yotgudek bo'lsak, o'ynagan spektakilimiz chipakka chiqadi.
~Yaxshi
~Lekin qoyilmaqom rol ijro qilding. Tuppa tuzuk aktrisa ekansan. Men esa bundan behabar yuribman. Eng ajablanarlisi sayohat haqidagi cho'pchak bo'ldi. O'zimni bazur ushlab turdim aks holda kulib yuborardim.
Jungkook to'xtamay kulardi:
~Bu cho'pchak emas dedi Yujin jiddiy ohangda.
~Men rol o'ynagan bo'lishim mumkin lekin.... O'zim haqidagi barchasi rost men aldashni yoqtirmayman. Birgina yolg'on sen b/n meni munosabatimiz..
Jungkook bir nuqtada haykaldek qotdi.
~Demak sen haqingda ko'proq bilishim uchun ko'proq onam b/n suhbatlashishing kerak ekan

~Vaqti kelib hammasini bilib olasan ya'ni men haqimda.
~Men o'sha kunni intizorlik b/n kutaman Yujin pichirladi Jungkook
~Men yuvinishim kerak
Jungkook hammomga kirib ketdi.
Yujin esa ko'ylagini yecha olmay asabiylasha yotgandi
~Jin ursin seni! La'nati! Nega shu ko'ylakini kiydim o'zi
Ortidan Jungkook ning soyasi ko'rindi:
~To'xta! Men o'zim!
~Yo'q menga yaqinlashma
~Axir yarim soatdan beri qiynalyapsan qaysarlik qilma! Bu yerga kel!
U Yujinning sochlarini olib bir tarafga tashladi va ko'ylakini yecha boshladi.

Pov Yujin:

Uning qo'llari juda qaynoq uning ustiga uning qo'li tanamga tekkani sari meni qattiq hayajon bosyapti. Xuddi uning qo'llari tanam uzra o'rmalab musiqa chalyotgandek
~Bo'ldi
~Rahmat
Men yuvingani kirib ketdim. Xatto yuvina yotganimda ham titrayotgandim. Juda g'alati. Nega bunday bo'lyapti.

Birozdan so'ng......)

Sochlarimni quritib bo'lgach, joyimga kelib yotdim. Jungkook kravatning bir burchagida yotgandi Men esa boshqa burchagida. Doimgidek masofalar. Bunga esa men saababchiman. Men yon tarafga o'girildim va ko'zlarimni yumdim. Shu payt Jungkook qo'llarini mening ustimga tashladi.
~Hoy nima qilyapsan..
U menga yanada yaqintashdi masofalar qolmagandi. Uning boshi yelkamda. Bir qo'li boshimdan aylanib o'tgan yana biri belimdan.
U shunday nafas olardiki. Yuragim juda tez urayotgandi. Men butkul nazoratni yo'qotdim...)

Qancha harakat qilmay uning bag'ridan chiqib keta olmayotgandim.

Pov Jungkook:
U shunchalar chiroyliki... U ochilmagan sir, sayqallanmagan olmos, u o'zgacha, boshlardek emas..
Men uning oldida... Faqatgina uning oldida o'zimni ojiz his qilaman.
Buning sababini o'zim ham bilmayman...
Qaniydi har doim shunday bo'lsa...)
Qani endi doim sen b/n birga uhlolsam, seni to'yib qucholsam... Vaqt to'xtab qolshini istardim....
Va butun umr meni bag'rimda qolib kelib ketishingni hohlardim..
Sendan ajoyib hid taralyapti.
Men o'zimni mast bo'lib qolgandek his qilyapman. Umrim davomida hatto eng kuchli ichkilik ham meni bu darajada mast qilmagandi.
Senda qandaydir kuch bor Yujin. Meni sen tomon chorlaydigan. Men shuni bilamanki, men seni sevaman. Seni sevaman Xan Yujin....

2 soatdan so'ng........

Jungkook birdan ko'zlarini ochdi va hayratdan qotib qoldi. Ne ko'z b/n qarasinki ustida Yujin yotardi u ham yetmagandek uni qattiq quchib olgandi.
Jungkook ayyorona jilmaydi va ikki qo'lini Yujinning belidan aylantirdi.

Jungkook ko'zlarini yumib uhlashda davom etdi.

Birozdan so'ng.....

Pov Yujin:
Ko'zlarimni ochishimni bilaman Jungkook ning ustida yotibman kamiga u meni qattiq quchib olgan
~Yo Hudoyim endi nima qilaman degan savol qiynayotgandi...
Bir ammallab o'z joyimga keldim.
~Hayriyatki, deyishimni bilaman u qo'lini ustimga tashladi va yana meni quchib oldi...
Bu ikkinchi bor yuz beryapti...

Oradan 2 kun o'tib.......

Jeonlar uyi...

Erta tong.....

Pov Yujin:
Erta tongdan yugurish uchun chiqib ketdim. 1 soatcha yugurgach uyga qaytdim. Dush qabul qildim. Toza kiyimlar kiydim va pastga tushdim. Nonushta tayyorladim. Bu uyda men ilk bor nonushta tayyorlashim. Jungkook birdan yonimda paydo bo'ldi:
~Xayrli tong!
~Xayrli tong..
~Nimalar qilyapsan?
~Nima ko'rmayapsanmi?
~Yo Hudoyim erta tongdan tilingdan zahar tomyapti? Mayli gapirmayman...)
~To'g'ri tanlov!
~Salom bolalar deb Jeon Honim stolga o'tirdi:
~Xayrli tong oyi!
~Senga ham
~Menimcha juda ko'p uhladim...
~Yo'q dedi Yujin stolga o'tirar ekan, ~Men juda erta turdim. Shuning uchun
~Shundaymi deb tabassum qildi Jeon xonim
~Nonushtaning isi dumog'imni qitiqlayapti
~Immm juda mazali dedi Jeon xonim
~Rahmat! Yoqimli ishtaha
~Sen rostan ideal ekansan! O'g'lim rafiqa tanlashda umuman adashmabti.
~Oshirib yubordingiz dedi Yujin biroz tabassum b/n
~Yaxshi! Kuldi Jeon Xonim va ikkilariga yuzlanib savol berdi:
~Bolalar asal oyini qayerda o'tkazdingiz?
~Asal oyi? Hayratlandi Jungkook.
Men uni oyog'ini bosdim. Menga shunaqa qaradiki.
~Yo Xudoyim! Hech qayerga bormadingizmi?
~Yo'q dedi Jungkook
~Bu nimasi? Yo'q yo'q bo'lmaydi. Men o'zim sizlar uchun chipta sotib olaman. Yo tavba 7 oydan oshdi. 7 oydan beri hech qayerga bormadingiz? Hayratlandi Jeon Xonim

~Oyi dedi Jungkook
Ortidan men ham ishimiz ko'p va juda bandmiz shu kabi bahonalarni aytib e'tiroz bildirmoqchi bo'ldik lekin Jeon Honim bizni eshitmadi ham. Va gapida davom etdi:
~ Bolalar! Birga vaqt o'tkazing! Sayrga chiqing! Sayohat qiling! Ish qochib ketmaydi. Ish siz bo'lsangiz ham bo'lmasangiz ham davom etadi. Lekin.... qo'shimcha qildi u:
~Vaqt ortga qaytmaydi! Bir biringiz b/n ko'proq vaqt o'tkazing! Biringizni tinglang va tushinishga harakat qiling! Bir biringizni qayta kashf qiling! Endi siz bir oilasiz! Kun kelib oila kattalashadi va mustahkamlanadi. Boya aytganimdek vaqt kutib turmaydi. U o'tib ketadi. Faqat hotiralargina abadiy yashaydilar. Shuning uchun dedi ko'z yoshdan o'zini zo'rg'a tiyarkan:
~Chipta olaman va siz sayohatga borasiz! E'tirozlarga o'zin yo'q....)
~Yaxshi dedik majbur bir ovozda.

Shu payt Jeon xonimga qo'ng'iroq bo'ldi:
~Aloo Ha Men! Voy bu sizmisiz? Mazur tuting! Tanimabman! Ha albatta. Bugunmi... Ha men Seuolda edim. Yaxshi unda zudlik b/n uchaman. Mayli! Xayr!
~Nima bo'ldi oyi?
~ Hechnarsa men chipta sotib olishim kerak!
~Nega nimadir bo'ldimi?
~Yo'q. Hamkorim u juda katta odam. Xullas u ertaga o'z davlatiga uchar ekan! Ob havo sabab erta kelibti. Men zudlik b/n uchishim kerak! Bu juda muhim ish Jungkook
~Unda men siz uchun chipta sotib olaman!
~Yaxshi. Men kiyimlarimni yig'aman. Ochig'i bir hafta sizlar b/n o'tkazmoqchi edim. Lekin afsus! Bormasam bo'lmaydi. Hafa bo'lmaysiz degan umiddaman.
~Yo'q! Oyi biz uchun muhimi sizning salomatligingiz! Keyingi safar siz emas biz sizning oldingizga boramiz dedim
~Juda yaxshi bo'lardi...)

~Men ham qo'shilaman dedi Jungkook

Jungkook chipta sotib oldi. Jeon xonim kiyimlarini yig'di. Men Jeon Honimga yordam berdim. Shunday qilib Jeon Honimni kuzatgani airaportga bordik. Uni quchdik! Salomatlik tiladik va u uchib ketdi. Shunday qilib Jeon honimning safari 1 nech kunga cho'zildi holos.
Bizning oramizda yana bo'shliq yuzaga keldi. Yana o'sha sukunat. Yana o'sha savolli nigohlar. Ma'noli qarashlar va bularning sababchisi menman.....
Bu tomosha qachon tugaydi o'zi...

Uyda....)

Airoport...)

Uyda....)

Men tepaga chiqib ketayotgandim. Shu payt Jungkook ning gapi meni to'xtatdi:
~Qachongacha? Men tushunolmayapman... Qachongacha bunday yashash mumkin?
~Men yana parvo qilmay yura boshladim u esa:
~Qochma Xan Yujin! Bugun.... bugun qocha olmaysan....
U bu gaplarni baland ovozda aytdi. Men esa baribir xonamga kirib eshikni yopdim. 3 soniya ichida u xonada paydo bo'ldi.

~Qochma u keskin ustimga bostirib keldi.
~Nima istaysan mendan?
~Tushuntirib berishingni!
~Yaxshi. Tushinishing kerak bo'lgan yagona narsa bu hammasi befoyda
~Ochiqroq gapir!
~Urinishlaring! Harakating Men uchun qilgan barcha narsang va shu paytgacha bo'lgan barcha barchasi... Bulardan biror bir naf yo'q! Chunki seni sevib qololmayman...)
~Nega? Nega meni seva olmaysan? Nega menga imkon bera olmaysan...
~Bo'ldi! Ket...)

~Yo'q! Savolimga javob olmagunimcha bu yerdan bir qadam ham jilmayman. Shuncha vaqt! Deyarli 8 oy. Indamadim. Savol bermadim. Va jim yashadim. Hammasini ichimga yutdim. Lekin endi ortiq chiday olmayman. Tushunyapsanmi? U shunday gapirardiki. Men o'zimdan nafratlanib ketdim.
~ O'sha kun! Qonga belangan sen va seni jarohatlaring. O'zingni olib qochishing. Xonaga qamalib olganing. Meni yomon ko'rishing va umuman seva olmasliging. Doim savol bersam qochishing sababini bilmoqchiman. Gapir Yujin... Tushuntir menga hammasini! Tushuntir Xan Yujin. Nega?
Nega?
Bu savollar ich etimni yeb tashladi. Qiynalib ketim. Seni tushinishga tinmay harakat qilyapman. Ammo hammasi chalkash.... Hammasi mavhum..

Hozir javob berishning mavridi emasdi. Shuning uchun men uni o'zimga tortib undan bo'sa oldim. Uni bo'ynidan qo'llarimni aylantirdim. U ham javoban tinmay bo'sa olardi. U meni sekin kravatga yotqizdi. Bizning lablarimiz hanuz bir biridan ayrilmagandi. Bu yagona yo'lim edi. Keyin men:
~Jungkook kel kechki payt bafurja gaplashib olamiz. Hopmi! Men hozir juda charchadim. Dam olmoqchiman. Sen ham dam ol! Kechki payt gaplashamiz...)
~Yaxshi! Men buni kutaman
U xonadan chiqib ketdi. Men esa xayollarim va betartib fikrlarim b/n yolg'iz qoldim. Nima qilib qo'ydim? degan savol qiynardi meni. Aslida uni o'zimdan itaraman deb yaqinlashishiga imkon yaratganga o'xshayman. Jin ursin. Unga nima deyman. U haqiqatni bilsa ne kuyga tushadi...
Shu savollar qiynay boshladi meni...)

Kechki payt.....)

Keresloda o'ziga ga teskari otirgan, qo'lida qadah b/n derazadan tashqarini tomosha qilib Yujinni ko'rib uning qarshisiga o'tirdi
~Xo'sh men seni eshitishga tayyorman. Jungkook ichimlikni olayotib.
~Bilasanmi! Dedi Yujin hayolga cho'kib ketgan insondek:
~O'tmish insonni taqib qiladi. Har kun, har soat, har daqiqa va har soniya. Undan qutilishning iloji yo'q! Lekin o'tmishsiz bugun ham bo'lmaydi! Ana o'sha o'tmish meni hayotimga o'z soyasini solib bo'lgan. U menga soyadek ergashib yuradi.

Ep-2 tugadi
E'tiboringiz uchun tashakkur.......)

Ep-1

13.01.2025
Ep-1
Kasalxona mening ikkinchi uyim desa ham bo'ladi. Aqlimni tanibmanki, nimadir bo'lsa darrov shu lanati joyga olib kelishadi. Lekin bu safar hech kim meni olib kelmadi. Men davolangani ham kelmadim. Shunchaki o'z o'limimni qarshi olgani keldim. Men o'limdan qo'rqmayman, chunki uning changaliga ko'p bora tushganman. Hafa ham emasman sababi yelkamdagi yukdan qutildim.
Pov avtor:
Yujin shu satrlarni yozarkan xonaga doktor kirib keldi:

#thyujin:
Dr Chaa Eun Woo

~Hosh honim ahvolingiz yaxshimi?
~Har doimgidek.
~Men hamma tahlil qog'ozlarni ko'rib chiqdim.Ahvolingiz.....

~Men hammasini yaxshi bilaman doktor. Menda bosh miyya saratoni bor. Miyyamdagi o'simta bulut kabi tarqalib ketgan. Na operatsiya qilib bo'ladi na muolajaa. Muolajaa olgan taqdirimda ham bular umrimni 1 nech kunga uzaytiradi xolos. Miyyamdagi o'simta yomon xulqli shuning uchun tez sura'atda rivojlanib menga yomon ta'sir o'tkazayapti. Shuning uchun menda tez tez bosh o'g'rig'i, ko'ngil aynishi, tutqanoq, ko'rish, eshitish kamiga nutq muommolari va xotira buzilishi bo'lib o'tyapti

••••••••
~Bularni qayerdan bilasiz? Yoki....
Yoki doktormisiz?
Men gapirmasimdan turib shuncha narsani gapirib tashladingiz qoyil!.....
~Kasb taqozisi
~Tushunarli...
~Baribir taslim bo'lmang. Saraton deganlari ishini inson ruhini sindirishdan boshlaydi.

Pov avtor:
Doktor xonadan chiqib ketdi.
Yujin kundaligiga hozirgi suhbatni ham qoraladi.
So'ng yotib uhlashga qaror qildi. Boshini yostiqqa qo'yishi b/n uhlab qoldi.

#thyujin:
#yujin uhlamoqda....

30 daqiqa o'tar o'tmas u kasalxona hovlisiga chiqdi va ochiq havoda o'tirdi.

Havo yaxshi mayin shamol esmoqda edi shu shamol b/n birga dumog'iga o'sha tanish ifor urildi.Shu payt kimdir uning oldiga o'tirdi.Orqasida kimningdir soyasi ko'ringach, sekin orqasiga burildi:
~Seeeen...
~Ha men ko'rib turganingdek!
~Bu yerda nima qilyapsan?
~Sen b/n gaplashib olmoqchiman
~Istamayman ket.
Yujin o'rnidan turib ketayotgandi, uni Jungkookning oxirgi gapi to'xtatdi: ~Baribir u kelmaydi, sen tirikligingni bilmaydi, seni hatto eslamadi ham...
Jungkook gapini tugatgach Yujin parvo qilmay ichkariga kirib ketdi.
........#3 soatdan so'ng
Pov Yujin:
~U keldi. Meni topdi. Lekin unga e'tibor ham bermadim har doimgidek, har doimgidek yuragini sindirdim
Shunday qilganim yaxshi. Nafratlansin mendan, sevmasin meni.

#thyujin:
#Yujin

Pov avtor: Jungkook taslim bo'lmadi. U har kuni kela boshladi.Yujin esa xonasidan chiqmay qo'ydi. Hamshiralarni ogohlantirdi. Ularga: ~ Kimdir meni so'rab kelsa, ko'rish uchun ruxsat bermang. Kunlar shu zaylda o'ta boshladi.
Pov Jungkook:
~Menimcha endi uning oldiga bormaganim yaxshi.

#thyujin:
#Jungkook

~Oldin ham meni qabul qilmagandi endi ham qilmasa kerak.

•••••••••

Pov Yujin:
~Bugun u kelmadi. Nihoyat hammasi yaxshi

Pov avtor: Yujin shu gaplarni aytib kundaligini ochdi va unga yoza boshladi. Lekin u hech qachon kundalik tutmagan. Kasalxonaga kelganidan boshlab yoza boshladi. Uni kimdir o'qishiga ham umid qilmaydi.

~Men o'sh mash'um kunni hech qachon unitmayman. Hech qachon......

#thyujin:
~ O'sha paytlar otam g'azabdan balki o'z maanfati uchun meni Jungkook ga turmushga berdi. Mendan so'rab o'tirmadi ham. Qo'limdan hech narsa kelmadi. O'shanda ilk bor o'zimni ojiz his qildim.

••••••••To'y kuni

Tanam og'riqdan zirqiraydi. To'y tugagach Jungkook meni xonaga olib kirdi:
~Men mehmonlarni kuzatib qo'yaman va ortimga qaytaman. Kelishdikmi.
U chiqib ketdi. Birdan qo'limdagi qonga ko'zim tushdi:~ Yo Hudoyim nima bu? Oppoq ko'ylagim bir pasda alvon rangga burkandi. Og'rib borgan sari zo'raymoqda.O'q orni hali yaxshi bitib ulgurmagan. Menga ko'p harakat qilish mumkin emas edi, aslida. Lekin otam atayin shunday qildi. Endi u ochiqchasiga o'yin boshlagandi.

•••••••••#1 hafta oldin

O'sha kun men yana otamni kuzatgani bordim. Jin ursin! Meni payqab qolishdi. Otamning ko'ppaklari izmga tushdi. Qo'qqisdan yelkamga kelgan 2 o'q.... Men to'xtamay yugurardim. Ortimga o'girilganimni bilaman yana bir necha o'q qorin va qo'l qismimga uchib keldi. Men esankirab qolgandim. Birdan kelib qolgan taksiga o'tirdim.....

Zudlik b/n uyga yetib borib derazadan oshib xonamga kirdim. Jarohatimni bir amallab bog'lab, yotib oldim. Xizmatchi meni ovqatga chaqirgani keldi. Unga tobim yo'q deb xonadan chiqarib yubordim. Yaxshiyamki, otam o'sha kuni uyga kelmadi. O'gay onamdan eshitishim bo'yicha safarga ketibdi. Bazo'r kasalxonaga yetib keldim. Doktor yaralarimni qayta bog'ladi Va menga hayrat b/n qaradi.
~Qanday qilib aqlimga sig'mayapti?
~Shunday bir amallab o'qni olib tashladim. Yaxshiyamki chuqur kirmabdi. Yalab o'tibti. Deya unga qaradim. U esa:
~Xonim bunday qilish uchun yo o'ta ketgan ahmoq yoki meditsinadan habardor bo'lishi kerak.
~Nima josusmisiz yoki yonlanma qotil? Qiziq.
~Hamma narsaga aralashaversangiz uzoqqa bormaysiz doktor. U bu gapdan keyin umuman savol bermadi. Ishini qilib bo'lgach xonadan tezda chiqib ketdi
Men 2 kun kasalxonada yotim keyin esa uyga qaytdim. Doktor ruhsat bermadi ammo men baribir ketdim.

Uyga kelganimda otam uyda edi. Meni xonasiga chaqirtirdi:
~Chaqirtirgan ekansiz...
~Ha o'tir.

Janob Xan

~Xullas 3 kundan so'ng nikoh marosimi tayyorgarligingni ko'r mana bu uzukni taqib ol

#Uzuk o'zila tassavur qivolasla

~Nima? Yana qanday nikoh marosimi nega men bu uzukni taqishim kerak? Tushunmayman yoki bu navbatgadi jirkanch rejalaringizdan birimi?

~Ortiqcha savol berma. Yoki sevgiling jahannamga ravona bo'lishini istaysanmi. Istamaysana? Aytganimni qil. Aqilli qiz bo'l uqdingmi?

~ Siz ham bir narsani bilib qo'ying agar uning boshidan bir tola soch to'kilsa, qasam ichaman. O'limingizga rozi bo'ladigan darajada azob chekasiz janob Xan.

Pov avtor:

Yujin uzukni olib xonadan chiqib ketdi. Janob Xan Yujinni nimaga shama qilganini tushinmadiyu, lekin uning qo'lidan har qanday telbalik kelishini yaxshi bilardi.

Pov Yujin:
~O'zi kimga turmushga chiqyapman. Uni ko'rmaganman ham. Mayli Janob Xan o'yin o'ynagingiz kelgan bo'lsa o'yin o'ynaymiz.

Nikoh marosimi kuni....

Bugun hamma xursand faqat mengina bu nikohdan mamnun emasman. Haroratim ko'tarila boshlaganini sezdim. Biroz o'tib kuchli og'riq meni qiynay boshladi. Marosim tugadi. Otam meni o'ziga tortib quchdi va qulog'imga pichirladi:
~Agar tomosha ko'rsatgudek bo'lsang oqibati senga ma'lum. Men otamni yanada yaqinroq tortdim va uning qulog'iga pichirladim:
~Havotir olmang. Lekin bilib qo'ying! Siz boshlagan o'yinga nuqtani men qo'yaman otajon...

Pov avtor:
Janob Xan qo'rqib ketdi. Yujinning tabassumi undanda daxshayli edi. Tan olish kerak uni qo'rqita oladigan yagona odam bu Yujin.
Jungkook va Yujin uyga kelishdi.
~Sen shu yerda o'tirib tur. Men hozir kelaman(Jungkook
~Yaxshi

Pov Yujin:
Jungkook chiqib ketdi. Birdan qo'limdagi qonga ko'zim tushdi.
~Yo Hudoyim nima bu? Yaralarim ular ochilib ketgan shekilli. Shu turgancha 10 daqiqa o'tdi. Ko'z o'ngim bir zumda qorong'ulashib yerga yiqildim. Og'riq zo'rayib, qaltiray boshladim. Ko'zlarim yumildi.

Tasavvur qililar o'sha ko'ylak(qidirib qidirib shuni topdim)

Shu payt Jungkook xonaga kirdi. Yujinning axvolini ko'rib o'zini yo'qotib qo'ydi. Zudlik b/n Yujinni kravatga yotqizdi va Yujinning kiyimini yechdi. Dorilar solingan qutini olib keldi. Bint qaychi va boshqa kerakli dorilarni olib keldi . Yaralarni vodorod pereoksid yordamida tozaladi. Keyin malham surdi va bint b/n yaralarni bog'ladi. Yaralarni bog'lab bo'lgach, unga og'riq qoldiruvchi dori yubordi.
~Yo Hudoyim unga hech narsa ish qilmasin. Iltimosss...

Oradan 2 soat o'tdi.....

Jungkook azbaroyi charchaganidan uhlab qolgandi

Pov Yujin:
~Ko'zlarimni ochganimda ahvolim yaxshi edi. Ustimda binafsha rang futbolka. Nima?
Kim meni yechintirdi? Bu nimasi?
Kravatga boshini qo'ygancha uxlab qolgan Jungkookga ko'zim tushdi. Yuzi Va qo'llarida qon qoldiqlari. Demak meni..
Birdan u uyg'ondi vahima b/n peshonamga qo'lini qo'ydi
~Istmang ancha tushibti. Ahvoling ancha yaxshi dori yaxshi tasir qilgan ko'rinadi. Biroz muddat o'rningdan tura olmaysan endi. U gapini tugatmasdan savol verdim:
~Qanday Dori?
~Og'riq qoldiruvchi
~Nima sen doktormisan?
~Yo'q
~Unda kim meni...
~Men yaralaringni tozalab ularga malham surdim va bog'lab qo'ydim.
Hayron bo'lma! Onam shifokor. Men bularni onamdan o'rganganman.
~Tushunarli
~Suv ichib ol
~Rahmat
~O'zing aytasanmi yoki o'zim tahmin qilaymi?
~Nimaga shama qilyapsan? Tushunmadim?
~ Tanangdagi jarohatlarni aytyapman.
~Shunchaki jarohat e'tobor qilma. Lekin nega ko'ylagimni yechding?
~Nima o'lishingga jimgina qarab turishim kerakmidi? Ustiga ustak bu oddiy jarohatlar emas. O'qdan qolgan jarohatlar. Qanday ishlarga aralashib qolgansan bilmaymanu lekin begona bo'lganingda ham shunday qilgan bo'lardim.
Keyin sen meni qonuniy xotinimsan.

Men kiyimlarimni almashtiraman sen esa uhla. Menimcha gapirish niyating yo'q !

Jungkook kiyimlarini almashtirib kravat qarshisidagi divanga yotdi

~Nima shu yerda yotmoqchimisan ?
~Ha
~Lekin
Jungkook kravat yomon yura boshladi va Yujinga yaqin keldi. Deyarli masofa qolmagandi
~Nima qilmoqchisan?(Yujin

~Hoy
Jungkook kulib yubordi
~Qo'rqma men shunchaki yostig'imni olmoqchiman

U yostig'ini olgach joyiga yotdi va ko'zlarini yumdi

~Uxla
Aslo o'rningdan turma....)

Keyinchalik uni yana o'zimdan uzoqlashtirdim.

Men kun bo'yi eshikni ustimdan berkitib xonada o'tirardim.

Men qochayotgandim...
Nimadan?... Albatta uni savollariga javob bera olmay qochayotgandim...

Men hotirjam ko'rinsamda, unga qilayotgan adolatsizligimdan hijolatda edim. Lekin nima qilay qo'limdan hech narsa kelmaydi.

Pov avtor:

Eshikning bir tarafida Yujin boshqa tarafda Jungkook bir birlarini tushuna olmay azob chekishardi.
Jungkook ishdan keldi va so'radi:
~ U hali ham xonasidami?
~Ha janob ( Hizmatchi
~Tushunarli
~Buni menga bering
dedi hizmatchining qo'lidagilarni olib tepa qavatga ko'tarildi va eshikni taqillatdi..
~Yujin eshikni och...
~Ket hech kimni ko'rishni istamayman..)
~Qaysarlik qilma necha kundan beri tuz totmading axir. Jungkook so'zlarida davom etdi:
~Unaqada kasal bo'lib qolasan ochaqol eshikni
~.......
Jungkook eshik tagidan ketmadi.
~Shunchaki taslim bo'lmayman. Ochmaguningcha shu yerdan hech qayerga jilmayman Han Yujin
~Unda o'tiraver qarshiligim yo'q

Pov Yujin:
Uni hazllashyapti deb o'yladim. Lekin u rostan ham ertalabgacha eshik tagida o'tirib chiqibti.
Men ham bo'sh kelmadim. Ochmadim.

Biz bir birimizdan battar qaysar chiqdik.

Baribir u meni ovqat yeyishga ko'ndirdi.

Ochligimdan sillam qurib o'zimni yo'qotdim

Ko'zimni ochganimda u yonimda edi

~Ahvoling yaxshimi ?

~Qanday kirdi....ng

~Eshikni buzishga to'g'ri keldi. Mayli buni qo'yib tur. Ovqatlanasan endi. Qarshilik qilsang o'zim majburlayman

~Qani og'zingni och..
Bo'laqol
Men og'zimni bazur ochdim.. Hato shunga ham zo'rg'a kuch topa yotgandim
~Yaxshi ana shunday....
Barakalla. Yana ozgina... yaxshi
O'zingni qanday his qilyapsan?
~Yaxshiman
~Jarohating. Ular ancha yaxshimi?
~Men yaxshiman dedim ket...
~Men buni o'z ko'zim b/n ko'rishim kerak.
~Nima..
U ustimdagi futbolkani ko'tardi va menga tikildi
~Ular ancha bitibti.
Ana endi biroz dam ol.
Men birozdan so'ng yana kelaman
Eshikni yopib olishni hayolingga ham keltirma. Qamalib olsang ham ocha olaman.

Men uni qancha o'zimdan itarmay u menga shuncha yaqin kelardi.

#thyujin:
Pov Yujin:
~Shu tariqa kunlar o'tar va biz katta uyning ikki burchagida qalin devorlar orasida bir birimizdan million chaqirim uzoqlikda edik. Bu masofalar....

●●●●●●●

U mendan havotir olar hol ahvol so'raydi. Nonushta, kech ovqat olib keladi. Albatta chiqmaganim uchun xonamda qoldiradi. Yemasligimni bilsada to'xtamaydi...

O'zi u nimani xohlaydi va nega birdan menga uylandi. Qiziq.. ba'zida unga ishongim keladi ammo....
Ichimdagi kuch yo'l qo"ymaydi.
U men uchun hamma narsa qildi. Qo'lidan kelgan barchasini. Ammo meni tushina olmasdi. Qanday tushinsin axir men uning savollaridan bittasiga bo'lsada javob bermayotgan bo'lsam...

U yomon bo'lsamda uni qalbini og'ritsamda, kulib turadi. U uyatchang yigit. Ammo unga qilganlarimni eslasam o'zimdan nafratlanib ketaman.

Biz 7 oy shunday hayot kechirdek...
Bu son juda ko'p ammo biz bir uyda bir birini tanimaydigan ikki begonalar edik va bu bir tarafdan ishonib bo'lmaydigan haqiqat bir tarafdan juda g'alati. Eng qiziqarlisi u menga 7 oy qanday chidadi.

Lekin uning men uchun qayg'urishi men xursand bo'lishim uchun astoydil harakat qilishi, ochig'ini aytaman unga nisbatan ichimda iliqlik paydo qildi.
Hali ham esimda o'sha kun...
Men o'sha kun qochib ketdim orqa derazan oshib katta ko'chaga chiqdim. Ancha vaqt sayr qildim. Doim boradigan joyimga bordim. O'tiraverib vaqt allamahal bo'lganini payqamabman. Bu yerdan hech ketgim kelmas, lekin otamning gaplari esimga tushib, ortga qaytishga qaror qildim

#thyujin:
Pov avtor:

Jungkook uyni ko'zdan kechirarkan Yujin uyda yo'q
~Jin ursin! U qayerga ketgan bo'lishi mumkin. Axir vaqt allamahal bo'ldi.

Jungkook kostyumini kiyib uydan chiqdi. Tezda mashinaga o'tirib Yujinni izladi. U ko'p joylarga bordi.

Ammo Yujinni topa olmagach uyga qaytdi.

~Qachon kelding...
~.....

Nima? dedi Yujin hayrat b/n Jungkook ga qarab.
~Seni qanchadan beri qidirayotganimni bilasanmi? Senga nimadir korhol bo'ldimi deb qo'rqib ketdim. Qanchadan qancha joylarga borib keldim. Hatto kasalxonaga ham bordim. Balki uyga qaytgandirsan deb uyga keldim. Mana 30 daqiqa o'tib bir ahvolda kirib kelyapsan. Bu nimasi axir? Nega bunchalar xudbinlik qilyapsan? Axir 5 oydan oshdi. Biz esa haligacha begonalardek, bir uyning ikki burchagida yashayapmiz

~Me.n.. nnnn

~Ochig'i sendan buni kutmagandim. Loqal telefon orqali meni ogohlantirmading?
Tushin. Men ham seni bu uyda mahbusdek olib o'tirishni istamayman. Men seni tushinishga harakat qilyapman, ko'ngling og'ritmaslikka, seni ranjitmaslikka lekin hammasi besamarga o'xshaydi....

Xayrli tun Yujin!

U tushkun ortiga ogirildi va zinalarda tepaga chiqib xonasi tomon harakatlandi. Men ham tepaga o'zimning xonamga chiqdim.

~Yo Hudoyim

Tug'ilgan kunim ekanligi esimda ham yo'q

#thyujin:
Men yig'lab yuboray deyotgandim. Birinchi marta kimdir men uchun harakat qilibdi. Qasos alangasi shunchalik meni egallab olgan ekanki, xatto tug'ilgan kunim ham esimda yo'q. Nafaqat tug'ilgan kun. Uyqu ovqat dam olish baxt sevgi men hamma yaxshi narsalarni unitib qo'yganman.

Sekin xonamdan chiqdim va Jungkook ning xonasi tomon harakatlandim. Eshikni sekin ochdim. U uhlayotgandi.

#thyujin:
Jungkook

Men uning kravatiga o'tirdim.
~Meni kechir...
Nima deyishimni bilmasdim..
~Hammasi uchun kechir. Ochig'i men buni istamagandim. Ya'ni seni qiynashni. Tushinishga uringaning va harakat qilganing uchun rahmat. Seni o'rningda boshqasi bo'lsa balki chiday olmasdi. Tez orada hammasini bilib olasan. Aytmoqchimanki, men haqimda...
Aytgancha! Sovg'alar uchun rahmat!
Ochig'i tug'ilganim kunim ekanligi yodimda yo'q edi...

#thyujin:
Yujin

Pov avtor:
Xonaga qadam tovushlari eshitilganini bilgan Jungkook tezda ko'zlarini yumib oldi. U Yujinning barcha gaplari eshitdi va ich ichidan quvondi. Shu payt u ayyorlik qilib birdan uning qo'lidan ushladi va o'ziga tortdi. O'zini uyqisirayotgandek ko'rsatib uni quchib oldi.

~Hoy bu nima qilganing?

Pov Yujin:

Meni uni quchog'idan chiqib keta olmadim. Keyin u tarafga o'girildim. Uning nafasi xuddi mayin shamolga o'xshaydi. Uning nafasi yuzimga uriladi. Mening ko'zlarim yumila boshladi va men uhlab qoldim

Erta uyg'ondim. Soat 4 lar chamasi. Qarasam qo'llarim Jungkookning bo'ynida. Yo Hudoyim nahotki men..
Qimirlay olmasdim u meni battar quchib oldi...

Uning boshi bo'ynimda edi. Issiq nafasi esa bo'ynimga uriladi. Men o'zimni boshqara olmayotgandim go'yo..
Yo Hudoyim nahotki men uni sevib qol....
Yo'q bo'lishi mumkin emas. Lekin u meni quchganda qarshillik qilmadim. Charchadim qachon tugaydi o'zi bu..

Oradan bir necha kun o'tdi......)

Men yana hammasini unitgandim garchi u b/n munosabatlarimiz iliq bo'lsada, tanamni qasos o'ti yondirardi...
Nima qilishimni bilmay qolgandim

Va men qaror qildim

Hammasini unga aytaman....
Keyin orani ochiq qilaman....
Ajrashamiz va buning hammasi tugaydi...

Men Jungkook ga qo'ng'iroq qildim va uyga ertaroq kelishini aytdim. U esa rozi bo'ldi. Men hayajonlanyotgandim. Buning oxiri qanday tugashi menga qiziq edi.

Nimadan boshlayman? Nima deyman? Qay biridan boshlasam ekan....
Men juda asabiylashayotgandim

#thyujin:
~Yujin

Shu payt pastdan Jungkook ning ovozi eshitildi.

~Yujin qayerdasan?

#thyujin:
~Bu senga.
U qo'lidagi gulni unga uzatdi.

~Xo'sh nimani gaplashmoqchisan men b/n?

~Men hozir....

Ep-1 tugadi etiboringiz uchun tashakkur...)