—𝑼 𝒎𝒆𝒏𝒈𝒂 𝒕𝒂𝒃𝒂𝒔𝒔𝒖𝒎 𝒒𝒊𝒍𝒅𝒊 𝒗𝒂 𝒎𝒆𝒏 𝒖𝒏𝒈𝒂 𝒉𝒂𝒚𝒐𝒕𝒊𝒎𝒏𝒊 𝒃𝒂𝒙𝒔𝒉𝒊𝒅𝒂 𝒆𝒕𝒅𝒊𝒎.
—𝑼𝒎𝒓𝒃𝒐𝒅 𝒔𝒆𝒗𝒂𝒎𝒂𝒏...

Birdagina ko'zim daraxt ostida doim o'tiradigan tilanchi ayolga tushdi, umrimda bu ishni qilmaganman, ammo ilk bor gapirdim.

— Xonim, shu yerdan bo'yi kaltaroq, sochlari uzun, judayam chiroyli qiz o'tmadimi?

Ayolning usti-boshi ahlatdek kir edi, ammo meni bir tiyinga ilmagandek gapirdi.

— Mmm, uni juda sevasanmi deyman, haydab yubordingmi?

— Xola, agar ko'rgan bo'lsangiz ayting, iltimos, qancha desangiz beraman.

Ayol biroz o'ylab ensa qotirdiyu, menga o'nta barmog'ini ko'rsatdi. So'zsiz cho'ntagimda bor karta va qanchadir pulni oldiga tashladim va kodini aytdim.

— Endi aytaqoling holajon, qayerda u?

— Buni ichida pul bormi o'zi?

— Ayshsh, butun umringizga yetadigan pul bor, hozir qaytarib olaman.

Ayol yana ensasini qotirgancha orqasida turgan allaqanday qopni ko'tardi. Bir lahza o'zimdan shunchalar nafratlandimki...

— Elara...

U ustiga qop yopib o'sha yerda yelkasini quchoqlab yig'layotgan ekan. Oyoqlarim mendan oldin yugurib, uni tezda ko'tarib oldim.

— Hoy shoshma, men u bilan hayrlashmoqchiman.

— Bas qiling, pulingizni oldingizku.

— M...mushuk, meni tushir.

— Yagonam, ho'l bo'lib ketipsanku, uyga kiraqolaylik.

Elara yo'q degandek bosh qimirlatarkan, noiloj uni yerga qo'ydim. Ayol irkit qo'li bilan uni bag'riga bosarkan, buning uchun ham jahlim chiqdi, lekin noilojman.

— Men yana kelaman holajon.
— Qizalog'im manabu xotinboz seni hafa qilsa menga ayt.

— Nimaa, hoy hola men faqat bittasini sevaman.

Bu gapni aytishni istamagandim, ammo og'zimdan chiqib ketdi. Ayol menga yaqin kelib biroz g'alati qaradi.

— Yigitcha, qizaloq senga taqdirning eng go'zal tuhfasi, uni asra.

Hop degandek bosh irg'adim va Elaramni yana ko'tarib oldim. U ortiga qarab qo'l silkigancha jim ketdi. Uyga kelib kiyimlarini yechdimda, vannaga olib kirdim.

— Irkit qiz bo'lib ketding, endi yuvinish kerak, keyin esa jazoying seni kutyapti yaproq.

Elara menga shunchaki e'tibor qilmadi, afsuslandim, boshqalarning ishi uchun nozik gulimdan alam olganimga afsuslandim.

Yuvintirarkanman, hatto yuzimga ham qaramadi, u menga doim bo'sa ol deb erkalanaverardi, ammo yuzidagi o'sha nurli istakni ko'rmayapman.

Pastelga qo'yib ochiq tanasining har bir millimetriga ko'z yugurtirdim. U hamon o'sha jon holatda edi. Yoniga yaqin kelib lablariga yaqinlashdim, mendan bo'sa olishini kutgandim, afsuski o'zimga qoldirib hato ish qildi.

— Endi o'zingdan ko'r yaproqcham.
— Menga tegma iltimos.

Uning qo'rqayotganiga ham e'tibor qilmay lablariga tashlandim.

—Shuncha sabr qilganim yetarli, meniki ekaningni his qilishingni istayman.

Elara nima qilsam ham faqat hatakatsiz turardi, bu esa yanada asabiylashishimga sabab bo'layapti.

— Nega ketib qolding, nega mega bir og'iz aytmading?

— Men...kechir...jahling chiqishini istamagandim.

Ko'zchalarini yerdan uzmay gapirarkan, lablari allaqachon qonatalash bo'lib ulgurgandi. Bir tarafdan esa bu kulguli tuyulyapti.

— Yana qilasanmi?

Yoniga yonboshlagancha jiddiyligimni saqlab gapirdim. Javob bera olmay yo'q deb bosh irg'adi. Bir chuqur nafas olib o'rnimdan turdim.

— Nimadir yeyishni istaysanmi?

Elara bir muddat jim qoldiyu, yana yoqimli ko'zchalari bilan yuzimga qarab birgina so'z aytdi.

— Shokolad...
— Mm, yaxshi olib beraman, ammo tekinga emas.

U yana biroz hayolotga cho'mdiyu, men qo'rqqan o'sha ishni qildi. U menga tabassum qildi.

— Demak, men sendan... Bo'...haligi... Eslolmadim.

Hafsalasi pir bo'lib yana yerga qararkan, kulib yubordim.

— Bo'sa. Ammo yo'q, bugun shuning o'zi bilan kifoyalanmaymiz, jiddiyroq ish qilamiz.

— Aynan qanday jiddiy ish, balki rasm chizarmiz, bu juda qiziqarli va qiyin ish.

Ikkilangibgina ko'zchalarini katta ocharkan, ko'zlarimni uza olmay termulgancha gapimda davom etdim.

— Yo'q sevgilim, rasm chizish emas, haqiqiy sevishganlar qiladigan ishni qilamiz.

Elaraning yuz ifodasi tezda o'zgardi. U nimani o'yladi bilmayman, ammo boshini yo'q degandek qimirlatdi. Ko'zidan bir necha soniyalar ichida yosh qalqib chiqarkan, nima bo'layotganini tushunmay qoldim.

— Yaproqcham, nega yana yig'layapsan?

Yoniga yaqinlashib ko'zyoshlarini artgancha gapirdim.

— Sevishganlar... Bu yomon, endi sevmayman...

U ko'zimga mo'ltiragancha norozi ohangda yig'larkan, yaqinlashib bag'rimga bosdim. Bo'ynidan sekin o'pib qo'ydimu, xatoyimni yuvish uchun unga tushuntirishni boshladim.

— Yaproqcham, sevgi aslida senga o'xshaydi. U ham sen kabi juda go'zal, ammo qalblarni tushunishni istamaydi.

Elaram boshini mendan uzoqlashtirib gaplarimni miyyasida muhokama qila boshladi.

— Men... Men tushunishni istayman, sevgi menga o'xshamas ekan.

Uni shunchalar sevamanki, manashu tushunarsiz gaplarini soatlab tinglashga tayyorman. Bu safar yanada boshqacha tushuntirishga harakat qildim.

— Yaproqcham... Bilasanmi sen qanchalar go'zalsan?
— Bilmayman.

U labchasini ishirgancha yerga qarab gapirdi.

— Men esa bilaman, sen chiroylisan, ammo og'riqlisan. Men kuchliman, sen esa mening nozik nuqtamsan. Sevgi ham huddi shunday, ya'ni, mening sevgim sensan mittivoy.

Elara barmoqlarini o'ynagancha so'zlarimni diqqat bilan tinglardi. Biroz jim bo'lib qoldiyu, bu safar odatdagidan ancha boshqacah tabassum qildi. Go'yoki nimanidir tushungan insondek.

— Mushuk... Demak sevgining ham aqli zaif ekanda?

Javob berish o'rniga tezda ko'tarib bag'rimga oldim. Ko'zchalarini uzmay labimga termulib turardi.

— Sevgini emas mittivoy, sevgan insonning esa aqli zaif bo'ladi. Chunki u o'z oshiqi uchun jonini berishga ham tayyor bo'ladi.

— Mushuuk, men sen uchun jonimni bera olamanmi?

Elara hechnimani tushunmay gapirsada, uning ba'zi jumlalari yuragimni teshib o'tadi. Men undan nima ham kuta olaman?

— Sevgilim, sen menga ko'p narsa bera olasan, masalan to'yguningcha bo'sa olishing mumkin. Hozircha shu yetadi.

Yaproqcham bir lahza hamma dardlarini unutdiyu, bo'ynimdan quchib lablarini labimga bosdi. Men esa noqulay bo'lmasligi uchun belchasidan ko'targancha, ko'zlarimni yumdim.

— Mushuuk, qornim ochdi, shokolad beraman degandingku, aldadingmi?

Labini mendan uzgancha erkalana boshlarkan, bu safar o'zim egilib ko'kragini sekin tishladim.

— Ayysh... Aslida men emas sen sevgisan, yoqimtoy va doim jonimni og'ritasan.

Ensasini qotirib yig'lashga tayyorlanarkan, kulib yubordim.

— To'g'ri sevgilim, men sening sevgingman, sen esa meniki. Faqat va faqat Park Jiminniki.

— Naqadar og'riqli sevgi...

Bunisi gapi avvalgisidan ham o'tib ketdi. Boshimni tepaga ko'tarib yana kuldim.

— Yaproqcham, juda ta'sirchan bo'lib ketyapsanmi?

Endi og'iz ochib javob bermoqchi ediki, bo'saga tutdim. Hayriyatki, u ham sekinlik bilan o'rganyapti. Muzlatgichdan turli shokoladlar olib kelib oldiga qo'ydim. Ko'zchalari quvnab ketdi. Bir lahza hatto shokolad bo'lishni istab qoldim.

— Mmm, juda mazali, rahmat mushukcham.

U biroz shirinliklardan yeb to'xtab qoldi, odatda ohirigacha yerdi. Hayron bo'lib uzun sochlarini to'g'irlagancha gapirdim.

— Sevgilim boshqa shirinlik yeyishni istamaydimi?

Doim barmoqlarini o'zim artganim uchun sekingina qo'lchasini men tomon cho'zdi.

— Rostdan to'ydingmi?

Mittovoyim imo bilan ha deb tasdiqladi. Indamay qo'lini va og'zini artib qo'ydim. Narsalarni olib stolga qo'ydimda, yoniga yaqinroq keldim.

— Nimadir muammo bormi farishtam?

Aniq nimadir demoqchiyu, ayta olmayotgandi, endi yagona yo'lim erkalashim kerak. Bo'lmasa o'lgunimcha shu so'zni eshtish armon bo'lib qoladi.

— Nega mening farishtam hafa, senga qattiq jahl qilganimdan asusdaman shirinim. Sevganlar kechirishadi, nahotki mushukchangni kechirmasang?

Yerdan ko'zlarini uzmay jim turdi, qo'limni u tomon cho'zarkanaman, biroz qarab turdiyu, sekingina nozik barmoqchalari bilan qo'limdan tutdi.

— Mushuk...meni boshqa haydab yubormaysanmi? Aslida ketaveraman, ammo keyin yana meni o'g'irlab ketishsachi, qo'rqamanda.Yana...

Barmoqchalari bilan tirnoqlarimni silab chiqarkan, gapidan biroz jim bo'lib qoldi. Men esa so'zsiz hamma gapini tinglayapman.

— Ho'sh?

Bu farishtachaning har bir harakati meni o'ziga so'zsiz sehrlaydi.

— Yana... Seni juda ham sog'inaman...

U gapini tugatib ko'zchalarini yerdan uzib menga qararkan, birgina savol berdim.

— Qorning to'ydi shundaymi?

Yaproqcham nim tabassum bilan ha ishorasini qilarkan, tanamda ehtiros qalqidi.

Tezda pastelga qo'ydimu, uzun sochlarini tepaga qilib, ustidagi kiymini yechib oldim. Jin ursin, u hatto mensiz kiyim kiya olmaydi, bu qanchalar ajoyib?

— Mushuk, kiymim kir emas, nega yechyapsan?

Ko'zlarimni yumib bir chuqur nafas oldim. Ostimda uning mitti tanachasi o'yinchoqdan ham yoqimtoy ko'rinyapti.

— Kiyim? Senga kiyim nega kerak, mening yonimda kiyim kiyishing shart emas mitti, shunday turishing juda qulay.

U hech nimani tushunmay ko'zchalarini katta ochib yuzimga termularkan, atayin biroz jim turib ko'zlariga to'yib qaradim.

Negadir unga ozor yetkazishni istamayman. Hammaning yonida Park Jimin, hissiz va xotinboz millioner. Ammo bu dahmazaning yonidachi?

— Mushuk...

Menga sevimli ismga aylangan shu so'zni aytib meni chaqirarkan, yuzimga qo'lchalarini olib kelib bosh barmog'i bilan sekin silay boshladi.

— Ho'sh?

Gapining davomini so'rarkanman, kipriklarimga barmog'ini olib kelgancha doimgidek tabassum qildi.

— Shunchaki... Juda yoqimtoysan, ayniqsa ko'zlaring.

— Nega doim ogohlantirmay tabassum qilasan, Elara?

Bu bemani savolimdan tezda yuzchasi o'zgardi.

— Kechir...istamagandim...

O'rnimdan turib yoniga yotdimda, bag'rimni ochdim. Biroz hijolat bo'lib sekin men tomon kelib quchog'imga kirdi. Sochini silagancha tatoolarimga termulib yotgan farishtamga gapirdim.

— Elara...farzand haqida o'ylab ko'rganmisan?

U ko'zchalarini yuzimga qaratib hech nimani tushunmagandek jim turdi. Umuman olganda bunga tayyor edim.

— Farzand...bu so'zni eshitganman, ammo...
— Tushunarli, bilishing shart emas.

Elaram o'zini ayb qilgandek his qildi shekilli, menga yaqinroq kelib sekingina pichirladi.

— Ammo o'rgatsang eslab qolaman.

Gapini tugatib yana tabassum qilarkan, labimni qattiq tishladim.

— O'rgataman mittivoy, o'rgatmay qayerga ham borardim? Ammo vaqti bor.
— Hmm...tushunarli, men aqlli qiz bo'lib vaqti kelishini kutaman.
— Okey, endi nima qilamiz?
— Bilmasam...
— Menimcha men bilaman.
— Ho'sh?

Yaproqcham jilmaygancha javobimni kutarkan, hayolimga ajoyib narsa keldi. Ustiga kiymini kiydirib ko'tarib oldimda, pastga olib tushdim.

— Bir daqiqa.

Elarani zalda qoldirib jiringlayotgan telefonim tomon yurdim. Ekranga qarab kayfiyatim buzildi.
>>>

— Salom Park Jimin.
— Hyugo, nima sen manqurtmisan, hamma uhlayapti, sen esa meni ketimni kovlash bilan bandsan.
— Ahmoq, tashqariga chiq, senga sovg'am bor.

Yuragim bir shuvillab ketdi. Bassyenga qo'lchalarini tiqib o'ynab o'tirgan mittivoyimga qaradim.

— Jin ursin seni, bu yerga qachon kelding?

Telefonni o'chirib Elarani xonamga olib chiqdim.

— Mushuk, nega meni pastga olib tushding, endi nima qilamiz?
— Sevgilim, men besh daqiqada qaytaman, kutasanmi?

U jilmaygancha bo'ynimdan quchoqladiyu, ko'zimga termulgancha nimadir so'ramoqchidek qaradi.

— Elara, tezroq gapir.
— Bir marta o'pib qo'yishimga qarshimasmisan?
— Nega bunga qarshi bo'lay, sizga mumkin.

Lablariga yaqinlashib hech nimani kutmasdan o'zim o'pib qo'ydim.

— Qaytganimda davom ettiramiz, uhlab qolsang o'zinga qiyin bo'ladi yaproqcham.

Ko'zimni siqib qo'ydimda, tashqariga chiqib ketdim. Qo'riqchilarga hamma darvozalarni nazoratga olishlarini aytdim.

Tashqariga chiqarkanman, uy atrofida hechnima yo'q edi. Hayolimda esa faqat xonamda o'tirgan farishtam. Atrofni yaxshilab o'rganarkanman, telefon jiringlashidan hayolim qochib ketdi.
>>>

— Sovg'am yoqdimi, janob Park.
— Nimalar deyapsan, kaltafahim?
— Aytgancha...xotining senga salom aytdi.
— Dina...

Nima bo'layotganini tushunmay biroz joyimda qotib qoldim. Boshimga o'qdek urilgan hayoldan xonamga qarab yugurdim.

Eshikni ocharkanman, ichim portlab ketay dedi. Oppoq choyshab ustida qizil qon turardi.

— Hyugo...seni chavaqlayman, hatto Dinani ham...

Tahmin qilganim to'g'ri bo'lishini hecham istamagandim, ammo bu achchiq haqiqat bo'lib chiqdi. Elara xonada yo'q edi, butun uyga jar solib baqirdim.

— Jin ursin hammangniii... La'natilaar...

Hamma narsani uloqtirgancha o'zimga o'zim bir narsani takrorlardim..

— Iltimos... yaproqcham... faqat bu emas. Bu qon seniki emas, yo'q... U hali bo'sa olishni ham bilmaydiku... La'nati Eisenhard...

13- qism tugadi

Muallif| Aurea

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ 17 yoshga kirgan kunimga ming la'nat...

Balandlikda turib biroz hayolga cho'mdim. O'tgan lahzalarimni hayolimdan o'tkazib yig'lab turib, tabassum qilyapman. Hayolimdan esa bir jumla aylanyapti.

— Balki Kieranga nisbatan nohaqlik qildim...

Uning gapini eshitmay telefonni o'chirib qo'ydim. Uch yil mobaynida hamma mendan yuz o'girdi, faqat undan tashqari. U hatto o'layotgan joyimda ham meni qutqarish uchun doim keldi.

Aytgancha, dushmanlarim ham meni hamon ta'qib qiladi, ular ham mendan voz kechganicha yo'q, balki qachondir ularning qo'lida o'larman, buni shunchaki to'g'ri qabul qilaman.

Shuncha payt rad qilsamda, biror marta voz kechdim deb aytmadi. Unga tinmay Yoongi haqida gapirsam ham biror marta eshtishni istamayman, gapirma demadi.

Ammo mening yuragim ham uniki kabi band. Inson zoti shunchalar ahmoqki, doim bo'ladigan ish qolib bo'lmaydigani uchun jon kuydiradi.

Yoongi haqida so'ngi eshitgan gapim yodimga tushdi. O'shanda Kieran mendan so'ramay uning yoniga borgandi. Yoongi esa hammasi tugaganini aytgan ekan. Shundan buyon hammasidan umidimni uzdim, ammo qalbimni uzolmadim.

— Charchadim...

O'sha yerdagi ziyoratchilar uchun qo'yilgan skameykalardan biriga o'tirgancha hayol sura boshladim.

— Sevgilim..."Biz tugadik" debsan. Ammo sen nihoyaning nima ekanligini yaxshi bilmas ekansan. Bizning munosabatlarimiz nihoyalangan emas, hali boshlanmagan edi.

— Zero, nimadir poyoniga yetishi uchun, avvalo boshlanishi kerak. Axir, biz munosabatlarimizni hatto boshlamadik-ku?

— Sen meni yurakdan sevmading, sen tomon har qadam bosganim sari meni yanada ko'proq sensizlik tomon itarding. Men seni butun borlig'im kabi sevgandim. Vaholanki, sendagi o'rnim judayam kichik ekan.
Agar ijobat bo'ladigan duo bo'lsang ham, sen uchun qo'llar ochilmaydi...

Bugun hammasiga yakun yasadim. Bugun hammasidan voz kechaman va ojiz Elara o'ladi. Men taqdirga bo'yin egishdan charchadim.

O'rnimdan turib mehmonxonaga yo'l oldim, xonamga kirib muzdek suv bilan vannani to'ldirdim va o'sha yerda ko'zimni yumgancha o'tmishimni unutishga harakat qildim.

Telefonimni olib Kieranga qo'ng'iroq qildim. Chunki bugun to'rt yillik muhabbatim o'rnini nafrat egalladi. Bugun yo'limga to'g'anoq bo'ladigan hammani o'ldiraman.
>>>

— Tinchlikmi Elara?

— Kieran... Senga imkon beraman, shunchaki o'tmishimni unutishimga yordam ber.

— Nima... Shu gapni sen aytyapsanmi, hozir qayerdasan?

— Qiziqma... Yoongi qayerdaligini ayt, so'ngi bora uni ko'rmoqchiman.

— Ikki daqiqada qayta telefon qilaman.

U aytganidek ikki daqiqa ham o'tmay menga qo'ng'iroq qildi. Ko'zimdagi yoshni artib, ovozimni to'g'irladimu, telefonni ko'tardim.
>>>

— Xo'sh?
— U uyida, ammo nima qilasan?
— Kuzat va ko'chaga chiqqanda xabar ber.
— Yaxshi, u shundoq ham qayergadir ketyapti.
— Ketyapman, ko'zdan qochirma.

Shoshilinch kiyindimu, qo'limga to'pponchamni olib mehmonxonani tark etdim. Taksida qaltiragancha hayolimga kelgan hamma narsalarni birma- bir tahrir qilardim.

Yetib kelishim bilan ofisi yonida uni ko'rarkanman, qadamlarim o'zimga bo'ysunishdan bosh tortdi. Yonida qo'riqchilar, qizlar ham bor edi, kim ekaniga hatto qiziqmadim, ammo nafratim yanada kuchayib ketdi.

— Nahotki meni ularga almashding, senga aytgan gapim yodingdami sevgilim, menga xiyonat qilmoqchi bo'lsang avval o'ldir degandim, o'shanda o'ldirmay xato qilding.

To'pponchamni avval yonidagi qizlarning biriga qaratdim. Hatto nafas ham chiqazmay peshonasidan otdim, ovozi chiqishga ulgurmay Yoongining oyog'i ostiga yiqildi. Qo'limga sigaretimni olib tortgancha biroz qilgan ishimdan rohatlandim.

Yoongi sezmaydi deb o'ylagandim, ammo telefon ekranidagi raqamlar buni aksini ko'rsatdi.
>>>

— Qaytsang o'ldiraman degandim, nega kelding?

Undan bunchaligini kutmagandim, to'g'ri hursand bo'lmasligi mumkin, ammo u uchun chekkan shuncha azobimga nisbatan bu javobi qoniqtirmadi.

— Men esa xiyonat qilsang o'ldiraman degandim, sen va'dani buzding, endi o'limingni sharafli qarshi ol, janob Min.

Uning nigohlari qayerda ekanimni tezda payqadiyu, menga qarab sokinligini yo'qotmagancha gapirdi.

— Tepkini bos.

Tabassum qilgancha qurolimni unga qaratdim, ammo qo'lim negadir qaltiray boshladi. Menga e'tibor qilmay yonidagi qiz tomon egilib unga rahm ko'zi bilan qararkan, battar jahlim chiqib yig'lay boshladim.

— Jin ursin, nega seni o'ldira olmayman Yoongi?

Telefonimni uloqtirmoqchi edim, ammo u ham la'nati Gipardchamning sovg'asi edi. Telefonni o'chirdimu, ortimga qaramay u yerni tark etdim. Bugun hamma hammasiga la'nat aytaman, hammasiga...

Uyga kirishim bilan telefonimni pilotga tiqdim va baqirib yig'ladim. Tan olish qiyin, ammo bu juda og'riqli, uch yil davomida uni biror marta ko'rmasamu, endi u menga shunchalar be'etibor bo'lsa...

Ikki shisha soju buyrutma qildim. Koreya ichimliklarini juda ham sog'ingandim. Kiyimlarimni yechib tashladimu, vanna ichiga suv to'ldirib bir qo'limga sojuyimni oldim. Har ho'plaganimda qaysidir dardim meni tark etgandek go'yo.

Nega bu ishni qildim, bilmayman, balki mastlikdandir, shishani otib yubordimda, qo'limga qaychini olib sochlarimga olib keldim.

Oynaga qarab o'zimga- o'zim valdiray boshladim.

— Jin ursin seni, Yoongi, hatto bu la'nati sochlar ham seni eslatyapti. Sen bo'lmasang ularni menga nima keragi bor?

Qaychini siqmoqchi bo'lib sochimga qararkanman, belimdan tutgan iliq qo'llardan titrab ketdim.

— Jin ursin, kimsan?

Qaychining uchini bilagiga sancharkanman, u bunga e'tibor ham qilmay to'g'ri labimga yopishdi. Bir daqiqa o'zimdan ketib qolay dedim. Tushunmayapman, u qaytdimi?

~ Elara kelayotganini eshitganimdayoq nimadir qilishini sezgandim. Ammo hozirgi paytimda qo'llarida jon berishga ham rozi edim. Bugungi qilgan ishidan esa hamon o'sha sevgi yuragida mavjlanayotganini his qildim.

— Y...yoongi.

Ismimni yana uning tilidan eshtish ancha hayajonli edi. Uch yil davomida unga ko'p bor xiyonat qildim, ammo faqat o'zimni qondirish uchun.

— Nega kelding la'nati?

Gapiga e'tibor bermay ko'tarib yotog'iga olib kirdim. Belidan ko'tarib tanasiga tegmoqchi edim, yelkamga qattiq tepdi.

— Ahmoq... Men o'yinchog'ingmani, istaganingda kelasan, seni yomon ko'raman Yoongi, lekin sevaman ham.

Umrida bunchalar be'mani gapirmagandi, sezdimki, ichgan ekan.

— Sen o'yinchoq emassan, mening yovvoyi malikamsan, haqiqatni senga ayta olsam, balki oldinroq bag'rimga qaytarding.

U gaplarimga e'tibor ham bermay bir nimalar deb yig'lardi. O'rnimdan turib kiyimlarimni yechdim. Ustiga chiqib birinchi qilgan ishim hamon tip-tiniq turgan ko'kraklarini tatib ko'rish bo'ldi.

— Mmmx, og'rityapsan ahmoq Yoongi, sen faqat jonimni og'ritasan, ammo shunday bo'lsa ham nega seni sevaveraman.

U ostimda shirin nola qilardi, bu ovozni eshitmaganim naqt uch yil bo'libdi. Ko'zimdagi yoshimni tiya olmadim, yaxshiyamki u buni ertaga eslay olmaydi. Balki bu so'ngi tunimiz bo'lar.

— O'zingni bo'sh qo'y, yagonam.

Mulozamat qilmay keskin ichiga kirarkanman, battar yig'lay boshladi.

— Ancha torayipsan, mittim.

Yana bir kirib chiqishimda yoqamdan olib qarshilik qila boshladi.

— Ah..moq, Yoo..ngi, bas qil.
— Bu sochlaringni kesmoqchi bo'lganing uchun yovvoyi.
— Yo'q... Og'..ri..yapti.
— Sabr qil mittivoy, sabr qil.

Yarim soatlardan so'ng biroz to'xtab uning yuziga qaradim. Boshini sekin ko'tarib o'sha ahvolida yelkamdan qattiq quchib yig'lay boshladi.

— Nega tashlab ketding, nega biror marta bormading, meni sevmaysanmi Yoongi?

Yuvintirib chiqqanimdan so'ng joyiga yotqizdim, umaman uhlashni istamasdi. U hamon o'n yetti yoshli Elara edi.

— Meni sog'inmadingmi, yana ketib qolasanmi?

Yuzimdan qo'lchalarini yurgizib mo'ltiragancha so'radi. Qo'lini labimga bosib biroz jim turdim.

— Seni sog'inmay bo'ladimi yovvoyim, birinchi tunimiz yodingdami, o'shanda ham mast bo'lib ketma deb yalinganding. Uhlayqol endi, ertaga gaplashamiz.

— Doim shunday deb aldaysan, sendan hafaman.

— Yagonam, sen umring davomida mendan hursand bo'lmagansan, ammo baribir seni sevaman, hayrli tun.

— Ketib qolma Yoongi.

Bag'rimda shiringina bo'lib uhlab qoldi. Doimgidek unga to'yish imkonsiz edi. Endi qancha gunoh qilganimni tasavvur qilyapman, taqdir menga shunchalar go'zal og'riq berdi. O'lishimni bilsa ahvoli qanday kecharkin?

Tong otishi bilan undan oldin uyg'onmoqchi edim, afsuski yana kech qolibman. Deraza yonida qahva ichib o'tirgan ekan, ustimni kiyib sekin yurib ortidan quchmoqchi edim, afsuski bu ishni qilolmayman.

— Nega kelding?

U ortiga o'grilmay savol berdi.

— Shunchaki tanangni sog'ingandim, menga sendan faqat shu kerak.

Elara yuzimga qarab qotib qoldi, chunki unga hech qachon bunchalar ahmoqona gap gapirmaganman.

— Nima deding?
— Endi esa ketaman, balki kerak bo'lib qolsang yana kelarman, ungacha ko'zimga ko'rinma.

Bu gaplar tilimdan qanday chiqqanini bilmayman, ammo boshqa ilojim yo'q. Bir umr o'limimga kuyib yashagandan ko'ra mendan nafratlangani afzal.

— Ket, daf bo'o'l, la'nati!

U qo'lidagi bakalni otarkan, menga emas devorga tegdi, ortiq gapirmay chiqib ketdim.

~ Men aynan manashu gaplarni eshtishdan qo'rqardim. Nahot men keraksiz buyumga aylandim...Yoongi, nega bunday qilding?

Chidolmay, telefonimni oldimu, Kieranga qo'ng'iroq qildim.
>>>

— Nima gap Miss, kecha telefoningni ko'tarmading.

Hech qanday ikkilanishsiz ohirgi qarorimni aytdim.

— Kieran... Sendan iltimos, Yoongini o'ldir.

U biroz muddat gapimga javob topa olmay qolarkan, asabiy baqirdim.

— Meni eshityapsanmii, o'ldir unii.
— A.. tushundim Miss, sen istasang bu ishni qilaman.

Telefonni o'chirmay bir chekkaga otib yubordim va yig'lay boshladim. Besh daqiqa o'tar o'tmas yana la'nati jiringlay boshladi.
>>>

— Kim bo'lsang ham tezroq gapir va daf bo'l.

— Salom qizaloq, meni taniysana, sen bilan dildan suhbat qursak degandim.

Ovozidan bilishimcha bu qariya Danguga tegishli qandaydir odam edi. Buni hammasiga nuqta qo'yish uchun so'ngi imkon deb o'yladim va shunchaki ko'rishishga rozi bo'ldim.

— Qayerga borishim kerak?
— Xabar jo'nataman.
— Qochib ketmay tur, la'nati, itvachcha

Telefonimning quvvati kam qolgan ekan, keyingi qo'ng'iroq yana Kierandan bo'ldi.
>>>

— Nima istaysan Kieran, uni topdingmi?
— Elara, buni eshtishing kerak.
— Avval uni top va keyin qo'ng'iroq qil.

Taksi olib, tashlangan lakatsya tomon ketdim. Bu safar to'pponcha ishlatilmaydi, bugun haqiqiy Elaradek jang qilmoqchiman. Yoongining so'ngi so'zlari bejo edi, balki bu rostdir, ammo bilamanki, u so'ngi nafasigacha faqat Elarani sevadi.

Yigirma daqiqaga qolmay manzilga yetib keldim, bu tuzoq ekanini bilardim, o'limimga ham rozi edim, faqat bariga nuqta qo'yishim kifoya. Yana telefon...
>>>

— Elaraa, jin ursin, Yoongi nishonimda, endi eshit.

U umrida birinchi bor so'kinib gapirdi, biroz hayron qolgancha atrofga qaradim. Ko'zim Yoongiga tusharkan, qulog'imga chalingan so'ngi so'zdan mashinadan otilib tushdim.

— Qizing tirik.
— Nima deding?

Nafasim bo'g'zimga tiqildiyu, to'xta deyishga ulgurmay telefonim quvvati o'chdi. Oyog'imni qo'limga olib Yoongi tomonga yugurdim.

— Yo'q, faqat otma iltimos...

Ichimda birgina so'zni takrorlardim. Men jahl ustida gapirgandim holos, ahir uni borimdan ortiq sevamanku, bu gapni yurakdan aytishim mumkinmidi?

Unga yetishimga biroz qolarkan, joyimda to'xtab qoldim. Allaqanday ayol yugurib keldiyu, Yoongini yelkasiga osildi.

— Nima uchun? To'rt yil... Tugadimi?

Tanam sukunatga cho'mdi. Ayriliqni his qildim.

— Sevgi kitobimiz yopildi, ammo u tillarda ham dillarda ham abadiy qoladi. Biz manashunday hikoya yaratdik. Sen taqdirimni tubdan o'zgartirding. Gipard ko'zlaringni so'ngi nafasimgacha sevaman, Min Yoongi, ammo ortiq buni isbotlashni istamayman.

Ortiq u tomon qadam bosmadim, shunchaki unutishni vaqt izmiga qoldirdim.

— Alvido...

~ Uzoqdan Elaramning yugurib kelayotganini ko'rdim. U meni boshqasi bilan ko'rdi, men ham aynan shuni istagandim.

— Kechir mittivoy, seni ko'p ranjitdim.

Unga termulgancha shu so'zlarni ayta oldim holos. Soxta sevgilimni ko'rib ortiga qaytarkan, joyida biroz qotib qoldiyu, yerga yiqildi.

Nima bo'lganini anglashga ulgurmay o'sha tarafga yugurdim. Yoniga kelib tiz cho'karkanman, yuragiga o'ta yaqin joyidan o'q yegandi.

— Elaram, yagonam, ko'zingni yumma, jin ursin... Kim qildi buni? Yordam beriiing, tez yordam chaqiir.

Uni bag'rimga bosgancha gapirarkanman, jajji barmoqchalari qo'limni kuchsiz siqdi.
Ajdar ko'zchalaridan alam yoshi qalqib turardi. Barmog'imni labidan yurg'azgancha yig'lay boshladim.

— Yagona malikam, hammasi sohta edi, men faqat va faqat seni sevganman, sendan boshqasiga hatto qayrilib qaramadim, tashlab ketma iltimos...

~ Men o'limni boshqacha tasavvur qilardim, ko'kragimga tekkan zarbni butun Seul ko'rdi, ammo ichimdagi og'riqli qichqiriqni hechkim his qilmadi.
Ko'z oldimda to'rt yil avvalgi Elara Park jonlandi.

U uyida yolg'iz tug'ilgan kunini nishonlayotgandi, hammasi bir bir ko'z oldimdan o'tdi Aytishlaricha yurakka yaqin joydan o'q yesa ko'zing qonga to'larkan, so'ngi chehraga kelib atrof qip-qizil tusga kirdi. Ortiq hechnima ko'rmayapman, faqat uning ovozini eshtayapman holos. Bor kuchim bilan so'ngi bor uning taftini his qilishga harakat qildim...

~ Yovvoyim doimgidek ko'zlarida yosh bo'lsada, tabassum qildi. Barmoqchalari yuzim tomon ko'tarilayotgandi.

— Min...Yoongi... Qani edi seni uchratmaganim..da...

So'ngi aytgan jumlasi butun tanamni o'qdan ham qattiq teshib o'tdi. Uning qo'li yuzimga yetib kelmay yerga tushdi. Ko'zlaridan oxirgi yosh oqib tushdiyu, tanasi muzladi. Shu lahza Min Yoongining ruhi ham bu olamni tark etdi. Men tirik murdaga aylandim.

— Kechir yagonam, kechir meni...

Ortiq so'z aytolmadim. O'rnimdan turib hammaga baqirdim.

— Hammasini toping.

Men nima qilayotganimni va hatto nima uchun baqirayotganimni his qilolmay qo'ydim. Sevgilim tomonga egilib muzlab qolgan tanasini bag'rimga bosdim.

— Elaram, qalbim malikasi Elaram... Agar o'lguningcha shunday tur desang turaman, ammo iltimos... Ko'zlaringni och. Ajdar ko'zlaringdagi tabassumni yana bir bor ko'rishimga imkon ber. Bunchalar shafqatsiz bo'lma sevgilim. Yoongi so'ngi nafasigacha ajdar ko'zlisini sevadi demaganmidim? Uyg'on, uyg'onsangchi... Senga haqiqatni aytolmadim, kechir meni yagonam, kechir...

Butun Seoulda quyosh charaqlayapti, ammo katta binoning markazidagi bir begunoh jussa allaqachon sovuqdan qotib ulgurdi...

* * *

— Birinchi nishon yo'q qilindi.
— Keyingisi tayyormi?

* * *

— Elaram, bu ishlari uchun javob berishadi, yoninga qayta olmaganim uchun kechir yovvoyim.

— Nima qilding, jin ursin seni Min Yoongii, nega uni qutqarmading? Uni uch yil davomida azoblading, hatto qorangni ko'rsatmading. Har yili tug'ilgan kunida sen uchun alohida likopchaga tort kesardi, sen uchun viski quyardi. O'sha stul egasi bo'lishni qanchalar istaganimni bilasanmi, sen esa nonko'r, ablahsan.

Kieran qayerdandir yugurib kelib menga shu gaplarni aytib yig'larkan, ko'zimdagi yosh ikki hissaga ko'paydi.

— Men aybdorman Kieran.

— Ahmoq, seni o'ldirmasligim uchun u jonini xatarga qo'ydi. Ming la'nat senga, u qizing tirik ekanini aytmoqchi edi holos.

— Nima...?

Bir necha soniyada uch yildan beri meni kutayotgan qizalog'im, yonimda yotgan sevgilimning jasadi, shuncha yil davomida o'tkazgan qonli tunlarim jonlanarkan...

— Min Yoongi nishonimda.
— Uch...Ikki... Bir. O't och.

~ Miyyamga nimadir qarsillab kirdi, nigohlarim uzra faqat uning chehrasi jonlana boshladi. Ishonmasdim, so'ngi lahzalaringizda hayotingizning eng go'zal jumlalarini ko'rasiz deyishardi, haqiqat ekan, men faqat seni ko'ryapman, sevgilim. Sen mening yetti daqiqamsan. Balki bu yakun emasdir, balki samolarda yana uchrasharmiz. Seni so'ngi nafasimgacha sevdim yovvoyi malikam...

* * *

— Nishon yo'q qilindi...

~ Hech qayerda hech qanday o'q ovozi eshtilmadi. Elara va Yoongining ko'rishishi ham tasodif emasdi aslida...

Kieran~
Men Elarani qanchalik sevmay uning qalbi abadiy zanjirband edi, bu qalb hamisha o'z sohibiga tegishli bo'lgan, men esa u kabi ojiz bir oshiq edim holos.
Shunchaki biz barchamiz "Ohiri berk ko'cha"da edik. Samolarda o'z jufting bilan baxtli bo'lishingni tilayman sevgilim...

~ Taqdirni biz yaratamiz, ammo xotimani taqdirning o'zi yaratadi. Elara o'tmishida qanday qiz edi, Yoongi qanday inson edi? Ularning muhabbat qissasi uzoq davom etmadi, ammo sevgisi minglab dillarni umrbodga zabt etadi...

Deyishdikim...kelmoqlik ketmoqlik uchun, ketmoqlik esa kelmoqlik uchun, ammo o'ylashimcha, ikkisi ham shunchaki faraz. O'tgan soniyalar hech qachon ortga qaytmaydi, qalbimizda o'chmas izlar qoldiradi holos. Ular sevishdi va ayrilishdi.
Chunki hayot bu~ Dead End...

—Yakun? Yo'q...bir hikoya ortidan doim yangisi keladi...

Written by Elara Kane

From Kanefiction

THE END

THANK YOU!

~ Men muhabbat atalmish bog'dagi his etib ulgurilmagan bir ifor edim...

~ Men sakura gulining hidiga mast bo‘lib ulgurgandim.
Shu payt, belimga tekkan o'sha tanish tatooli qo‘lni his qildim.
Bu safar qo'rqmadim, sekin uning yuziga qaradim.
U lablarimga tikilgancha, labini tishlab turardi.
Men qo‘lim bilan og‘zimni yopib ko'zlarimni katta ochdim.

— Hayolingizga ham keltirmang!!

Jungkook yuzimga qarab juda yoqimli va ehtirosli jilmaydi.

— Mayli, sevgilim, kettik! Hozir quyosh chiqadi, men seni deb tun bo‘yi uxlamadim!

Meni sira ketgim kelmasdi va Jungkookga erkalik qila boshladim.

— Jungkooook, yana birozgina... iltimos!

— Bo‘ldi, erkalik qilma, hozir tishlab olaman!

U meni ko‘tarib, mashinaga o‘tqazdi va sokinlik bilan yuzimga tikildi.
Men ham unga biroz g'alati bo'lib tikilib turdim, to‘satdan sonimga nimadir tekkanini aniq his qildim.
Qattiq cho‘chib, qichqirib yubordim. Ha, bu uning qo‘llari edi!

— Hoy, siz aqldan ozganmisiz?

Jungkook baqirganinga e'tibor ham qilmay bezbetlarcha yuzimga jilmayib turardi.
Men ko‘zlarimni kattaroq ochib, unga tikildim va qo'lini oyog'imdan olishga harakat qildim, afsus, ojizman.
Hozir aniq unga kuchim yetmaydi, ammo nima qilaman!?

Men hayajon va qo'rquvdan titrab ketardim, Jungkook esa joyidan jilmasdan bir daqiqacha sonimdan ushlab, jilmayib turdi, ko'zlarim esa uning qo'lida edi. Aniq nimanidir ko'zlayotgandi. Bir zum sukunatdan so'ng ikkinchi qo'li bilan yuzimni o'ziga qaratdi.

—Hozir labimdan bittagina bo'sa olsang qo‘yib yuboraman.

Men ko'zimni yanada kattalashtirib, unga jahl bilan gapirdim.

— Aslo bunday qilmayman!

Jungkook qo‘lini asta-sekin yuqoriga ko‘tardi.
Men go‘yo olovdek yonayotgandim. Yana ilojsiz qoldim.

— Yaxshi... qilaman! Qilaman!

Jungkook jilmayib, menga labini tutdi.
Men asta biroz unga tikilib juda qattiq uyaldim. U ham atayin qilgandek ko'zini ko'zimdan uzmasdi.

Bor kuchimni to'pladimu, tezda labimni labiga bosib, o'zimni tortdim. Lekin yuziga qaray olmay, faqat yerga tikildim.
Jungkook kulib yubordi, men esa jahlimni zo'rg'a bosib yerga qaragancha turardim.

U menga yaqinlashib, yuzimdan yumshoq o‘pdi va nihoyat oyog‘imdan qo‘lini olib, rulga qaradi.
Men bir chuqur nafas oldim.
Jungkook esa yo'lga qaragancha nima his qilganimni bilgandek, jilmayib ketardi.

~ Elaraning yuzi asaldan shirin edi. U mening yonimda mitti va yoqimtoy bo'lib qizarib o'tirardi. Uning qizargan yuziga qarasam tishlab, yeb qo'ygim kelardi.
U labimdan o‘pganda, yuragim ichida go‘yo mushaklar porlagandek bo‘ldi. Men aniq jinni bo'layozgandim!
U mendek vaxshiy insonning qafasiga kirib qolgan kichik farishta edi.
Men hammaga oldida dahshatli mafiya, shafqatsiz qonxo'r edim, ammo uning oldida ahmoq Jungkookman.

Hatto u meni ahmoq deb atasa ham… bu menga yoqayapti. Hayot doimgidek syurprizlarga boy.

~ Uyga yetib keldik. Jungkook tezda mashinadan tushdi-da, meni ko'tarib o‘z xonasiga olib kirdi.
Kechagi voqealar yodimga tushdi-yu, ko‘zlarimda yana yosh qalqidi.

— Nega meni bu yerga olib keldingiz? Men o‘z xonamga ketaman!

Ortimga o‘girilib chiqmoqchi bo‘lganimda, Jungkook hech nima demay meni ko‘tarib, yotoqqa yotqizdi.

— Bir daqiqa, mittivoy!

Shunday degach, ustki kiyimlarini yechishni boshladi. Men uyalib ketdim va ko‘zlarimni yumgancha baqirdim.

— Hoy, ahmoq! Nima qilayapsiz o‘zi?
— Ahh… u yana meni shunday atadi. Bu menga juda yoqyapti...

—Jungkook...menga yaqinlashmang!

Men hamon ko'zlarimni ochmasdan gapirardim.

— Yaqinlashib bo‘ldim-ku?

Ko‘zlarimni ocharkanman, u yalang‘och holatda yonimda yotardi. Men esa qo'rqqanimdan qichqirib yubordim. Shu payt labimda iliq va tinchlantiruvchi narsa his qildim, u belimdan mahkam quchoqladi. Qochmoqchi bo‘ldim, lekin kuchim yetmasdi.

O'sha tinchlantiruvchi lablar ikki daqiqada juda azobli tuyula boshladi. Nafasim siqilib yuzim qizarib ketdi. Uning ko'krgagiga ura boshladim. Jungkook asta labini olib, ko‘zlarimga tikildi. Ammo hanuz meni mahkam quchib turardi.

— Tshsh, bebahoyim. Tun yarmida baqirmada, uyat bo'ladi, hamma uxlayapti-ku!

— Yolg‘onchi! Ertalab Sujin bilan ham shunday qilmagandingmi?

Nafasimni rostlashga ukgurmay, yana yig'lay boshladim.

— Sujin azoblanishni xohladi. Men uni biroz tarbiyaladim!
— Siz vaxshiysiz, menga yaqinlashmang.

— Ayysh… mittivoy, bu so‘zlaring yuragimni yanada yondiryapti.

Men yuzimni o‘girib yotib oldim. Jungkook yana belimdan quchoqlab, shivirladi.

— Sevgilim, sendan shifoxona hidi kelayapti.

Bu gapidan biroz hijolat bo'lib sekin yuziga qaradim.

— Nima dedingiz?

Qattiq uyalgancha biroz undan uzoqlashdim.

— Bu kiyim...uni shunchaki axlatga tashlash kerak.
— Yaxshi, unda uxlang, men borib kiyimimni almashtirib kelaman!

Men sekin o‘rnimdan turmoqchi bo‘ldim, lekin Jungkook sekin qo‘limdan ushladi.

— Yana nima?

U indamasdan qo‘limni o‘ziga tortdi va men o'zimni yana uning bag‘rida ko'rdim.
U yotgan joyidan turib, tepamdan menha qarab kulib turardi. Men esa uning tanasiga qaray olmasdim, noiloj ko‘zlarimni yumib gapirdim.

— Jungkook, nima istaysiz o‘zi? Faqat kiyimimni almashtirib chiqaman. Iltimos, qo‘yib yuboring!

— Ovora bo'lma sevgilim, Men o‘zim yordam beraman.

Bu gapidan aniq juda qo'rqib ketdim. U meni keyimsiz ko'rishini o'ylab tanam titrab ketdi. Men tipirchilab uni ura boshladim.

— Qo'yib yubor menii!

Menimcha bu safar baqirib, urganim uchun uning ham jahli chiqdi. U ustimdagi shifoxona kiyimimni bir tortishda yirtib tashladi.

Men hatto nimani his qilishni ham anglolmay qoldim.
Ko‘zlarimni katta ochib o'z tanamga qaradim. Allaqachon ochilib bo'lgan. Yig'lagancha qo‘llarim bilan o‘z tanamni berkitishga harakat qilardim...
Uning so'ngi jumlasi yuragimni battar larzaga soldi.

— Agar qolgan kiyimlaringni o‘zing yechsang, senga tegmayman.
Ammo men yechadigan bo‘lsam… aniq azob chekasan, mittivoyim!

Men uning qo'llarini mahkam ushlab yig'lab yolvora boshladim.

— Jungkook, iltimos… Men bunga tayyor emasman…

Juda ham ojiz edim. Yuragim shunchalar urardiki, tarifga tilim ojiz edi.
ko‘zlariga qarashga botinolmay faqat qo'llarini ushlab yig'lardim.
U esa tepamda hech qanday reaksiyasiz menga qarab turardi.

Bu xonadan chiqib ketishning yo‘li yo‘q edi. O‘zimdan juda uyalardim. O'sha vaqtda ham Olloh menga marhamat qildi.

Jungkook birdan joyidan turdi va chiroqni o‘chirdi. So‘ng yana yonimga keldi, asta mening yirtilgan ko'ylagimni yecha boshladi.

Chiroq o'chganida biroz bo'lsada yengillikni his qildim, ammo birinchi bor tanamga kimdir tegayotgandi. Ko'zlarimning yoshi to'xtay demasdi. Noiloj unga yalinardim.

— Jungkook… iltimos… Bunday qilmang… Ahir nega, vadangizchii!?

Jungkook ohangida hech qanday o'zgarishsiz gapirib asab tolalarimni yeb bitirardi.

— Biroz sabr qil!

Oy nuri ostida men uning tanasiga qarab qoldim. Sekin ko'zyoshim ham to'htadi.
Yelkalasidan tortib barmoqlarigacha tatu bilan to‘ldirilgan edi, tanasining turli joylarida chandiqlar, mushaklari esa katta va kuchli edi...

U kasalxona kiyimini ustimdan yechib, bir chetga uloqtirdi. Men esa shu bir necha soniyalarda ming hil narsani hayol qilishga ulgurdim.

So‘ng ichki kiyimim ustiga barmog'ini qo‘yib, yosh bolani ahmoq qilgandek so‘radi.

— Buni ham yechib tashlaymi?

Men uning qo‘lini mahkam ushlab oldim va yana yig‘lay boshladim.

— Iltimos, Jungkook... Bas qiling. Menga rahmingiz kelsin!

U menga chindan rahmi keldimi bilmayman.
Ammo u asta yonboshladi va meni quchog'iga tortdi.
U hattoki tanamni yopishimga ruhsat bermadi.
Ko‘zlarimni yumib, jim yig‘lardim. Uning yuziga qarashga hamon kuchim yetmasdi, sababi yuzlarimiz juda yaqin edi.
Jungkook qulog'imga ehtirosli ohangda gapira boshladi.

—Mittivoy, oy nuri ostida bu tanani ko‘rish... butunlay boshqacha ekan.

Men ko'zimni ochmay uni gaplarini tinglardim.
U barmog'i bilan ko‘z yoshlarimni artdi va yuzimni qo'li bilan silab bir og'iz buyruq bergandek gapirdi.

— Ko'zimga qara!

Ilojsiz ko‘zlarimni ochdim va uning yuziga qaradim.
U xotirjam tabassum bilan qarab turardi.
Sochlarimni qulog‘im orqasiga olib qo‘ydi-da, sekin shivirladi.

— Sevgilim, mendan qo‘rqma. Uyalma ham. Men sening eringman. Men va'da berganman, sen rozilik bermasang, senga tegmayman deb. Bugun faqat yoningda uxlashni xohlayman, ortiq hech narsa emas.

Uning bu so‘zlari yuragimni bir oz tinchlantirdi. Ammo agar bu tegmaslik bo'lsa, unday tegish qanday bo'ladi!?...

Jungkook sekin mening kiyimsiz tanamni silay boshladi.
Uning harakati muloyim va qandaydir g'alati edi.
Men esa o'zimni ninalar ustiga yotgandek his qilayapman. U qulog‘imga doimgidek sokin ovozda pichirladi.

— Mittivoy, agar uyalayotgan bo‘lsang… meni quchib ol!

U shunday deb bag‘rini ochdi. Yuragim shiddat bilan urar, unga yaqinlashmaslikning esa iloji yo‘q edi. Jungkook asta qo‘llarimni yelkasidan o'tkazib, meni quchog‘iga oldi. Yuzim uning bo‘yniga juda yaqin edi. Tinchlanishga urinayapman, ammo yuragimdagi titroqni bosolmayapman. Nafasim qisilar, ammo, quchog'idan chiqishga jur’atim yetmayapti.
Bir lahzada uning bahaybat qo'llari butun tanamni aylanib chiqdi va to'satdan ko'kragimdagi lifchik zanjirini yechib tashladi.

Jk Pov: Uning tanasi shunchalik nozik, shunchalik yumshoqki… bu go‘zallikdan qo‘limni tortgim kelmayapti. Xuddi bu tana faqat men uchun yaratilgandek.

— Jungkook, iltimos, yetar...!

~ Men uning bo‘yniga yaqin turgan holda, sekin harakatlandim. Qochib ketgilarim kelardi.
Uning qo‘llari ko‘kragimni yengil siqa boshladi. Ko'kragimni kimdir siqishi uyoqda tursin qo'lim tegib ketsa og'rirdi. Men beixtiyor ingrab yubordim.

— Ahh... Jungkook!

Shunda u yuzimni asta o‘ziga qaratib jilmaygancha so‘radi.

— Sevgilim, endi tan ol, bu senga ham yoqyapti shundaymi!?

U shunday deb harakatini biroz kuchaytirdi. Ammo nega unday dedi, ahir mening jonim og'rigandi. Biroz tushunmadim va ohangnmni o'zgartirdim.

— Hoy ahmoq, bas qiling, jonim og‘riyapti!

Ko‘zimni yumib, o‘zimni tutishga harakat qildim. Jungkook harakatini to‘xtatdi. U chuqur nafas olib meni bag‘riga bosdi. Katta barmoqlari bilan esa og'riyotgan ko'kragimni asta silab gapira boshladi.

— Men seni battar sevib qolyapman. Agar mendan qochmoqchi bo‘lsang… seni o‘ldiraman, mitti Camelliam!

Bu so‘zlarni u past, ammo xavfli ohangda pichirladi. So‘ng meni quchoqlab, biroz muddat yotdida, uxlab qoldi...

~4-aprel. Bahorning yana bir iliq tongi! Jeon honadoni sokin edi. Jungkook, Elara va Taehyung uxlab yotardi. Uy ichida esa kimdir ertalabki nonushta tayyorlar, kimdir esa jimjimador xonalarni tartibga keltirar edi.

~ Ertalab quyosh nurlari yuzimga urilib meni uyg‘otdi. Ko‘zlarimni ochganimda, Jungkookning bag‘rida hech qanday kiyimsiz yotganimni ko'rdim. Uyatli hissiyot butun vujudimni egalladi. U esa beg'ubor bolalarcha uxlab yotar edi. U rostdan mafiyami o'zi!?

Men sekin uning yuzini siladim. U qo'llarimni his qilib, ko‘zlarini ochdi va menga jilmayib qaradi.

— Xayrli tong, camelliam.

U uyqusiragan holda pichirladi va biroz yuzimga termuldi. Men esa yana yerga qaradim.

~ So'ng nima qilishni bilmay men ham javob berdim.

— Sizga ham xayrli tong, Jungkook!

~ Xotinim, mendan uyalib yana yuzlarimga qaray olmayapti… Bu juda ham yoqimli. Aslida Elarani ilk ko'rganimdayoq yuragimda nimadir o'zgarish bo'lgnadi.

Endi esa uni yo'qotishdan juda qo'rqaman.
O'rnimdan turib uning lablariga ohangli, yumshoq o‘pich qo‘ndirdim. U esa hali ham ustini o‘rab, uyalgancha ko'zlarini yerga tikib o'tirardi. Men esa unga dalda bergim kelib aqlli gaplardan gapira boshladim.

— Laram, endi mendan uyalma. Axir butun tanangni ko‘rib bo'ldimku! Hatto kasalliging haqida ham bildim.

Elara tezda hayron bo'lib ko'zini menga qaratdi.

— Siz...tashxis qog'ozlarimni ko'rdingizmi?
— Yo'q, oying aytdi.
— Bo'lishi mumkin emas, aldayapsiz.

~ U onasi haqida gapirganimni eshtib yig'lab yuborarkan, tan olishdan boshqa choram yo'q edi. U shunchalar aqlliki, meni taniganiga ko'p bo'lmagan bo'lsa-da, ko'z qarashimdan nima demoqchi ekanimni sezadi.

— Hmm, biroz qiziqib ko‘rgandim, ko'p emas!

Men sekinlik bilan xotinim yopib olgan choyshabni bir uchuni ochib , uni bag‘rimga tortdim. Elara jimgina mening quchog‘iga kirdi. U yonimda juda ham mitti. O'zimni zo'rg'a bosib, sekin uning badaniga qaradim. Ko'zimni yumib chuqur nafas oldimda, uning oppoq ko'kragidan biroz silab, o'pib qo'ydim.
Xotinim hayajonlanganidan bilagimni qattiq siqib ko'zini yumdi. Men esa bugun so'ngi sabrim tugagayotganini tushundim.

— Bugun tungacha kuch yig‘ib ol. Chunki bu tun sen mehnat qilishing kerak, mittivoyim!

~ Jungkook peshonamdan o‘pib, kecha yirtib tashlagan kiymiga qaradi va mag'rur jilmayib xonani tark etdi. Nihoyat qutulganimga shukur qilib, yengil nafas oldim.
Uning xonasida kiymim yo'qligi tufayli, Jungkookning shkafidan katta futbolkasini kiyib, o'z xonamdagi hammomga yo‘l oldim. So'ng yuvinib, pastga tushdim.

— Vouu, bizning kichik malikaga, erining kiymi juda yarashibdi-ku!

— Hoy! Xotinimga unday qarama!

— U sening xotining bo‘lsa, mening singlim!

— Bolalar, bo‘ldi endi, janjallashmang!

Taehyung oppaning hushomat qilishidan norozi bo'lgan Jungkook ensa qotirarkan, endi bir og'iz gapirgandim, u yana asabimni buzdi.

— Xotin degan eriga ham bolalar deydimi? Tarbiyasiz.

Jungkook doim rashkimni keltirishni va asabimni buzishni eplaydi.

— Nima dedingiz, men tarbiyasizmanmi!?

— Bo‘ldi, bas qiling, men shunchaki hazillashdim.

Taehyung akam ikki qo'lini tepaga ko'tarib uzur so'rarkan, Jungkook ham nihoyat tabassum qildi.

—Men ham hazillashdim shirinim, kel o'zimga!

Men uning yonidagi stulga o‘tirdin. Jungkook odatdagidek meni sharmanda qilib labimdan o'pib oldi. Men ko'zimni katta ochib bu safar Jungkookga emas, bizga quvonch bilan termulib o'tirgan Taehyung akamga qaradim.

— Sevgilim, akamga ko'p qarayverma, sen faqat menga qarashing kerak!

Hullas yana bir uyatli holatdan amallab o'tdim. Ammo bugun yonimdagi ahmoqni sevib qolganimni aniq tushundim.
Uchalamiz bir oila bo'lib ovqatlanyotgandik.

Shu payt Jungkookning telefoni jiringladi. U ekranga qaradi va biroz o'zgargan holda qo‘ng‘iroqqa javob berdi. Ayol kishining ovozi eshitildi. Men bunga avvaliga ahamiyat bermadim, ammo Jungkook shunchaki gapirmasdan telefondan kelayotgan gapni tinglardi.

Birdan u stolga musht tushirib, o‘rnidan turdi va tashqariga chiqib ketdi. Taehyung ham unga hayrat bilan qarab qoldi.

— Oppa, u kim edi?
— Bilmayman... lekin jiddiy narsa emasdir. Xavotir olma.
— Hammasi joyida.

Tae Pov: Yana nima bo'ldi ekan? Bu juda tanish ovoz edi. Elara yana biror narsani bilib qolsa o'zini aniq nimadir qilib qo'yadi!

13- qism tugadi

Muallif:Aurea

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ Men muhabbat atalmish bog'dagi his etib ulgurilmagan bir ifor edim...

~Kulmagan baxtim, ochilmagan gullarim uchun yig'layman~

Shu on ko'zimdan ko‘zyoshlarim beihtiyor oqa boshladi. Hali igna qo'limga kirmagan bo‘lsa-da, sovuq paxtaning tomirimga tegishini sezib turardim.
Belimdan aylangan katta iliq barmoqlarni his qildim. Uning ovozidan cho'chib ketdim.

— To‘xta!

Jungkook hamshiraga gapirdi. Hamshira esa tezda mendan qo‘lini tortdi, meni bir qo'li bilan ko'tari va xuddi bola kabi tizzasiga o‘tqazdi. Bu ishi uchun hatto reaksiya bildira olmadim.

— Davom et!

Men yerga qarab turgan edim, shu payt ukol qo‘limga kirayotganini his qildim va o‘zimni tutolmay, uning bo‘ynidan mahkam quchoqladim.

Jungkookning bir qo‘li belimda, ikkinchisi esa ukol qilinayotgan qo‘limni mahkam ushlab turardi.

Ammo hayratlanarlisi shuki, birinchi bor hayotimdagi eng qo'qinchli ignaning og‘rig'i deyarli bilinmadi. Ko'zlarimni yumgancha uning quchog'ida yotarkanman u meni yanada mahkam quchoqlab, qulog‘imga pichirladi.

— Oz qoldi, sevgilim!

~ Hamshira ukolni qo‘yib, leykoplastr yopishtirib xonadan ketshga ham ulguripti. Ammo men hali ham qo‘rquvdan uni mahkam quchoqlab, boshimni uning ko‘ksiga qo‘yib yotardim.

— Hoy mittivoy, tugadi!

~Men ko'zlarimni katta ochib avval Jungkookga so'ng qo'limga qaradim.

— Shunchalik tezmi?

Biroz hayron bo'ldim, hali ham uning quchog‘ida ekanimni ko'rib uyalib ketdim. Yuzim qizarib ko'zlariga qaray olmay, faqat bilagidagi tatoolarga tikilib turardim. Jungkook esa mening bu holatimni sezgandek, atayin ko'zlarimdan ko'zini uzmasdi. Uning sokin yurak urishini his qilardim.
Jungkook meni battar uyaltira boshladi.

— Nima bo‘ldi, hali ham mendan uyalayapsanmi?

— Men… haligi...

Gapimni tugatmay, o‘rnimdan turmoqchi bo‘ldim. Shu payt qo‘limdagi igna qattiq og'riq berdi.

— Ayshsh…

Shunday deb, qo‘limga qaradim. Jungkook shu zahoti belimdan mahkam quchoqlab, meni yana bag‘riga oldi.

— Jim o'tir, yo'qsa battar og‘rishi mumkin.

— Men… yotmoqchi edim, joyimga…

Yuzimni ko‘tarmay, past ovozda gapirdim. U esa javob bermay, meni yanada mahkamroq quchoqladi. So‘ng bo‘ynimga muloyimlik bilan lab tekizdi. Men titrab ketarkanman, ichimda kapalaklar ucha boshladi.

Elr Pov:Ahh, la'nati... yana tanam menga bo‘ysunmayapti.

Ammo, endi hech qanday og‘riq yo‘q edi. Jungkook sekin lablarini tortib yuzimni o'ziga qaratdi. U huddi fikrlarimni o'qiyotgandek menga yuzlandi.

— Ko‘rdingmi mittivoy, mening lablarim barcha og‘riqlaringni davolay oladi.

~ So‘z topolmadim. Chunki… u haq gapirdi. Men jimjit ko‘zlarimni yumdim va uning bilagiga suyanib yotdim. Negadir joyimdan turishni umuman xohlamasdim.

~ U mening quchog‘imda go‘yo kichkina, yoqimli mushukchadek yotardi. Uning uyatchanligi, ko‘zlarimdan qochishga urinishi esa meni aqldan ozdiray derdi. U hali ham menga qo‘l tekkizishdan uyalardi.
Sen faqat menikisan, camelliam!

Negadir unga to'ymasdan tikilardim. Elara sekin ko‘zlarini ochdi. U bilagimdagi tatooga juda qiziqardi, uni ushlamoqchi bo‘lardi, lekin tega olmasdi.
Men sekin uning qo‘lchasini ushlab, bilagim ustiga qo‘ydim va uni biroz erkalab gapirdim.

— U seniki, mitti cameliam, Istagancha tegib ko‘rishing mumkin.

~ Bu so‘zlardan so‘ng asta qo‘lini tushirdi va menga qarab yuzlari battar qizardi. Yana boshini egdi, men esa kulgimni zo‘rg‘a ushlab turardim. U mening mushaklarimga tikilib qarab turdi-da, asta so‘radi

— Rostdan menikimi?

Negadir bu safargi savolidan naqt yettinchi osmonga uchay dedim.

—Albatta, mening tanam ham, yuragim ham faqat seniki.

U ehtiyotkorlik bilan mening bilagimni barmoqlari bilan silardi. Men esa o‘zimni zo‘rg‘a ushlab turardim.
Koshkiydi hozir uyda bo‘lsak! U tatoolarimni silagancha, yelkamga boshini qo‘ydi va jimgina yotdi. Men chuqur nafas oldim. Uni uyga olib ketishni juda istardim. Ehtirosdan ko‘zimni yumgancha, labimni tishlab, o‘zimni bosib turardim...

~ Xona sokin edi. Nihoyat meni sehrlagan o'sha tatoolarga tegish menga nasib qildi. Oradan o'n besh daqiqacha o'tdi. Men uning bag‘rida tinch yotardim.
Ammo ko‘zim uyquga ketayotgan edi. Tamoman charchagandim. Jungkookning quchog'ida uhlab qolibman.

~ U mening bag‘rimda shunchalik shirindan uxlayapriki, umrim shu holatda o‘tsa ham roziman. Har safar uning sochlari bo‘ynimga tegsa, tanamda hirslar uyg‘onayapti.
Sevgilim esa mening bag‘rimda chuqur uyquga ketgan. Ehtimol bu baxtimning boshlanishidir...

Hayol surgancha uning sochlarini silab o'tirarkanman, shu payt xonaga asabimni buzgancha akam kirib keldi.

— Oou! Jungkook senga havasim kelyapti, chin dildan!

—Ovozingni o'chir, xotinim uxlayapti!

Taehyung~
Nihoyat ularni birga ko‘rib ko‘zlarim quvondi. Ular chinakam baxtli ko‘rinardi. Bu baxtlari abadiy bo‘lishini tilayman. Ahh jin ursin, meni ham uylangim kelyapti. Jia… juda chiroyli qiz. Lekin mendan qancha kichkina? Eh… hayot nega bunchalar shafqatsiz?!

~ Ko‘zlarimni ochsam, allaqachon yarim tun bo‘lib qolgan edi. Jia uyiga ketgan.
Taehyung oppa esa xona narigi tomonidagi karavotda telefoniga termulib o‘tirardi. Men esa hamon Jungkookning bag‘rida edim. U karavotga suyanib, qo‘lini bellarimga o‘rab yotar edi. Sekin boshimni ko‘tarib uning yuziga qaradim. U hali uxlamagan ekan, menga qarab turardi. Bu holatdan yana uyalib boshimni pastga egdim. U iyagimdan ushlab, yuzimni asta yuqoriga ko‘tardi. Uyatdan yuzim qip-qizil bo‘lib ketdi, ko‘zlarimni u yerdan bu yerga olib qocha boshladim.

— Menga qara!

Ovozi bir oz sovuq va charchagan edi. Men asta u tomon qaradim.

— Va’dang yodingdami?
—Qaysi… qaysi va’da?
— Ering esi past emas mittivoy!

Aslida va’damni yaxshi eslar edim. Lekin Taehyung oppa bu yerda turgani sababli juda uyaldim. Noiloj Jungkookning qulog‘iga sekin pichirladim

— Akangiz shu yerda-ku… juda ham uyalayapman. Iltimos, hozir emas...

Jungkook kulib menga qaradi.

— Xohlasang, hoziroq uni bu yetdan yo'qotaman.

Men zudlik bilan uning lablariga barmog‘imni qo‘ydim.

— Aqldan ozganmisiz? Iltimos, meni sharmanda qilmang!

Tae pov: Bu ikkalasi yana nimani gaplashyapti ekan? Jungkookning kulyotganiga qaraganda, ular baxtli ko'rinadi! Eh… men ham juda charchadim. Uyga ketsammikin?

***
— Mayli, lekin bir shartim bor!
— Aaa? yana nima shart? Meni azoblashga qasam ichganmisiz?

Jungkook yuzimga qarab, masxara qilgandek jilmaydi. So‘ng asta qulog‘imga labini yaqinlashtirdi.

— Ertaga tunda… meni xursand qil!

Uning gapini tushunmay, hayrat bilan so‘radim.

— Qanday qilib?

— Shunchaki menga raqs tushib ber. Shunda bu bo'sadan voz kechaman. Axir sen raqs tushishni yoqtirarding, to‘g‘rimi?

Bu inson meni haqimda qanchalik biladi o‘zi? Bemani bo'sadan ko‘ra bir parcha raqs menga ko‘proq ma’qul edi.

— Mayli, va’da! Lekin qanday musiqaga raqsga tushaman?

— Istaganinga! Arablarcha musiqa-chi, senga juda yoqadiku, to'g'rimi?

Uning ko‘zlariga ko‘zlarim otilib chiqqudek qaradim.
U esa xotirjam jilmayardi. Bu haqida hatto Jiaga ham aytmagandim, ammo qanday qilib u men haqimda buncha narsa bilishi mumkin?

— Xa… xa… yaxshi…!

— Ey, men ketdim. Uyga borib dam olaman. Jungkook, kichik malikamni hafa qilma!

Taehyung oppa xonadan chiqib ketdi. Endi meni chinakam qo‘rquv bosdi. Qanday qilib bu joydan chiqib ketish mumkinligini o'ylardim. Lekin Jungkook ruxsat bermasa, men butunlay ojizman. Bahona topishim kerak edi.

— Jungkook, men hozir kelaman.

Jungkook belimni baquvvat qo'llari bilan siqqancha so‘radi.

— Qayerga, sevgilim?

Tanam biroz qaltirab ketdi. Hatto nima deyotganimni ham anglamay qoldim. Miyamga ahmoqona fikr keldi.

— Hojat…!

Men so'zimni tugatmay og'zimni qo'lim bilan yopib Jungkookga qaradim. Hoy tentak, nima deyapman o'zi!?

Jungkook meni aniq tushundi va yengil kulib qo‘ydi. U meni ortiq qiynamay, qo‘yib yubordi. Men yuzimni berkitgancha yugurib xonadan chiqib ketdim. Hojatxonaga borib, biroz yuzlarimni yuvib, to'g'irladim.
Qaytib kirganimda, u charchab uxlab qolibdi.

Negadir endi bu yerda qolgim kelmasdi. Jungkookning uyiga borishni xohlab qoldim.
Uning uxlayotgan holatini ilk bor ko‘rishim edi. U uxlaganda umuman qo‘rqinchli mafiya emas, aksincha beg'ubor bolakayga o'xshardi.
Qiziq uni uhlayotganini boshqa ayollar ham ko'rganmikin?!

Barmog‘imni beixtiyor uning tatoosiga tekkizib sekin harakatlantira boshladim.

Ey, yo'o'q... Jungkook uxlayotganida ham, juda sezgir ekan.
U qo‘limni ushlab, o'pdiyu, yana bilagi ustiga qaytarib qo'ydi. Ko‘zlari yumilgan, bir og‘iz ham so‘z aytmadi. Go‘yoki meni uyalishimni bilib, ko'zini ochmayotgandek edi.

~ Uni uyga olib ketsammikin!? Ammo yana mazasi bo'lmay qolsa-chi? Uning nozik qo‘lchasi yuragimni portlatib yuboray deyapti. Nega ilgari biror ayolda bunday hisni tuymaganman? U boshqacha, juda o'zgacha qiz...!

~ Bilagini sekin silab, unga qarab turarkanman, oxiri o‘zimni tutolmay, asta gap boshladim. Men kasalxonada qolishni istamasdim. Ertalab yana kapilnitsa olishimni o‘ylaganimda meni yanada vahima bosardi.

— Jungkook, uxlamayapsizmi?

Jungkook aniq va tiniq uyg'oq edi.

— Yo‘q, gapiraver.

U ko'zlarini ochmasdan menga muloyim gapirardi.
Men esa ikkilangan holda ichimdagi taklifni unga aytishga qaror qildim.

—uyga qaytaylik.

Men sokin javob kutib uning yumiq ko'zlariga termulardim. Jungkook to‘satdan ko‘zlarini ochdi. Men cho‘chib ketdim va unga hayrat bilan tikildim...

~ Jungkook hech narsa demasdan, tezda tashqariga chiqib, tungi navbatchilik qilayotgan hamshira bilan bir daqiqa nimanidir suhbatlashdi. So‘ng tezda yonimga qaytib keldi.

O‘sha payt soat allaqachon tungi ikki edi.
Jungkook men tomon egilib qo'llarimdan tutib so'radi.

— Ahvoling chindan yaxshi-mi? Uyga qaytishga ishonching komilmi?

— Ha, juda yaxshiman.

Men rostdan yaxshi edim. U ortiqcha so‘zsiz meni ko‘tarib tashqariga chiqdi.
Biz uning mashinasiga yo‘l oldik. Men uning quchog‘ida o‘zimni go‘yo dunyo malikasidek his qilardim. Uning yonida bo‘lsam, hech kim menga hatto qiyo boqa olmaydi. Bu qanday his o'zi!?

Jungkook meni birinchi bor old o‘rindiqqa o'tqazdi. men ham indamay o‘tirib oldim.
U rulga o‘tirdi va mashina harakatlana boshladi.
Men mashinaning eng katta tezligida derazadan tashqarini tomosha qilib sayr qilishni yoqtirardim. Shuning uchun beixtiyor gapirib yubordim.

— Jungkook, tezroq hayday olasizmi?

Unga ham bu gapim saryog'dek yoqib tushdi menimcha, to'g'rida erkaklarni zavqlantira oladigan yana bir ish bu mashinani tez haydash.

— Qancha tezlik istaysan, jonim?

Biroz hijolat bo'ldimu, ammo hislarimni tiya olmay gapirishga qaror qildim.

— Eng yuqori tezlikda!

Men bilardim, u ham shunaqa hayajonli narsalarni yaxshi ko‘radi. Jungkook hotirjam jilmaygancha tezlikni oshirdi. Mashina deyarli 200km/h dan tez edik.
Menimcha ikkimiz ham shu zavqni chin dildan his qilar, undan bahra olardik.

~ Bunday qizni aniq birinchi bor ko‘ryapman. Hamma ayollar men bilan mashinada yurishga qo'rqsa-yu, mening xotinim fantastikani sevarkan. Uni rostdan o'zimga o'xshata boshlayapman.
Camelliamning sochlari shamolda to‘lqinlanar, uning yuzidagi tabassum esa — men ko‘rgan eng go'zal tabassum edi. Nega buni oldinroq his qilmadim?

~ Mashina katta tezlikda harakatlanardi. Men ko'rgan manzaramdan quvonchimni yashira olmay, Jungkookga baqirib yubordim.

— Jungkook, iltimos, u yerda to‘xtang!

U tezlikni pasaytirib, o'z qiziqishi uchun mashinani to‘xtatdi.
U menga hayron bo'lgancha qaradi, men esa eshikni ochib, sakura daraxti tomon yugurdim.

Jk Pov: Haaa, nega bunday qilganini endi tushundim. Ahir mening mitti sevgilim sakurani yaxshi ko‘radi-ku!
Tan olmaslikning iloji yo‘q, sakura chindan ham chiroyli. Lekin hozir ularning qarshisida turgan xotinim ulardan ham ming barobar go'zal ko'rinyapti!

~ Men jimgina mashinadan tushdim va Elara tomon yurib bordim.
U esa menga e’tibor ham qilmasdan, har bir sakura gulini mehr bilan hidlar, huddi ularni tilini tushungandek pichirlab suhbatlashardi.

Elara Kane

12- qism tugadi

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ 17 yoshga kirgan kunimga ming la'nat...

Deyarli bir yarim soatcha kechikib shifoxonaga kirib kelarkanman, yuragim hayajondan qattiq ura boshladi. O'zimga o'zim pichirladim.

— Nahotki shuncha gap- so'z va muammolardan keyin, o'ttiz yillik do'zaxdan keyin men ham ota bo'laman? Elaram kechikkanim uchun jonimni olmasa bo'lgani...

Hazilomus jilmaygancha palataga kirarkanman, uning tepasida ikki shifokor turardi, avval bir tomoq qirib qo'ydim. Shifokorlar tezda yonidan qochisharkan...

— Yo'o'o'q, Elara!

Doim gul olganimda taqdirning nimadir bahonasi bilan ular yerga otiladi, bugun ham huddi shunday bo'ldi. Yovvoyim qorniga sanchilgan pichoqni ushlagancha qaltirab yotardi.

— Elara, yagonam, kim qildi buni? Jin ursin hammangni, tezda nima qilib bo'lsa ham uni tuzating.

— Janob Min, chiqib turing iltimos, janobni bolakayning oldiga olib boring.

O'sha yerdagi doim bizga hizmat ko'rsatadigan shifokor yurak yutib shu gapni aytdiyu, narsalarini tahlab Elaramning tepasiga bordi.

— Janob Min, xonimda hozircha hammasi yaxshi, kichkintoyni ko'rishni istaysizmi?

Undan ko'zimni zo'rg'a uzib farzandimning yoniga kirdim. U oppoq va beg'ubor bo'lib uhlab yotardi. Kichikligidan hatto qo'limga ushlashga qo'rqayapman. Shunchaki egilgancha iforidan to'yib nafas oldimu, qulog'iga pichirladim.

— Sen ham onang kabi jasur bo'lishing kerak qizaloq, dadang seni doim boshida ko'taradi.

Uning yoniga o'tirgancha jajji qo'lchasini kaftim orasiga soldim. Qizalog'im bosh barmog'imni siqib olarkan, tanamga qayta jon kirgandek bo'ldi.

— Shirin qizim, haqiqatdan onanga o'xshapsan. Endi shu yerda biroz oying o'ziga kelishini kutamiz...

Og'riqdan yorilay deyotgan boshimni kravat devoriga tirarkanman, bir soat ham o'tmay hamshira yugurib keldi.

— Janob Min, Min xonim sizni ko'rmoqchilar.

Shoshilgancha o'rnimdan turib uning palatasi tomon yurdim. Elara yarasiga qo'lini qo'yib, hechnima bo'lmagandek osmonga tikilib yotardi.

— Yovvoyim, ahvoling yaxshimi?
— Nega kech qolding Yoongi?

Unga hech qachon o'z muammolarimni aytmaganman va bu safar ham shunday qildim.

— Kechir yagonam, muhim ishim chiqib qoldi, bunday bo'lishi hayolimga ham kelmagandi.

Elara ensalari qotgancha, araz qilib yuzimga qaradi. Yoniga kelib yarasiga barmog'imni olib borib yumshoq siladim.

— Yuzini ko'rdingmi?
— Balki ko'rdim, ammo uni tanimayman.
— Oyog'ing ostida yotib uzur so'ramaguncha joni tanasidan chiqmaydi.

Elara ahvolimni tushunib sekin menga bag'rini ochdi. Hayotimda hechkimdan hech nima kutmasamda undan doim kichik e'tibor kutaman.
Yarasiga tegmaslik uchun iloji boricha ehtiyot bo'lib bag'rimga bosdim.

U yuzimni o'ziga qaratib labimdan tishlab, o'pib qo'ydi. So'ng doimgidek barmog'i bilan sekin siladi. Ko'zimni bir muddat ham uzmay yuziga qarab turaverdim.

— Seni sevaman Yoongi, qizimni olib kel, uni ko'rishni istayman.

Bu qilgan ishiga javob qaytarmasam bo'lmasdi, bo'yniga labimni olib borib nam bo'sa qoldirdimda, tashqariga chiqdim.

Qizalog'imga nima ism qo'yish haqida o'ylagancha uning yoniga kirdim. Atrofga ko'z yugurtirdim va uni topa olmadim.

— Nega kravat bo'sh?

Xona derazasiga qaradim, u aniq qo'lda buzilgan edi. Soniyalar ichida butun shifoxonani oyoqqa turg'azdim.

Elara o'ziga nima bo'layotganini ham unutib, yig'lagancha xona ichini ko'zdan kechira boshladi. Deraza tomon borib qo'lini mushti bilan qattiq urdi.

Xotinimni jonimdan ham ortiq ko'raman, shunchaki uning qo'llari qonayotganiga chiday olmay ortidan borib quchdim.

— Yagonam, senga turish mumkin emas, o'zim hammasini hal qilaman, iltimos uyga qayt.

Elara ortiga o'grilib yoqamni mahkam siqqancha yig'lab baqirdi.

— Sen nimalay deyapsan Yoongi, bolamni o'g'irlashdi, sen esa hotirjam uyga ket deyapsan. Agar yana menga rahmli ko'zlaring bilan qarasang seni o'ldiraman.

U qornini ushlagancha tashqariga chiqib ketdi. Hozir o'zimni qo'l oyog'i bog'langan asirdek his qilyapman.

Telefonimni oldimu, Koreyadagi hamma kameralarni bittalab ochtirishlarini aytdim. Boshqa mashina chaqirtirdim va Elarani zo'rg'a tinchlantirib mashinaga o'tqazdim...
>>>
— Janob, kim ekanini topdik, tezda Seuldagi binoga yetib keling.

Mashinani shunchalar tez haydadimki, o'n daqiqa ham o'tmay butun Koreyaning kameralari saqlanadigan joyga bordim. Hamma- hammasini, hatto qanday olib ketishganigacha bir boshidan ko'rdim va yarim soat ichida butun to'dasi bilan birga toptirdim.

— Asosiylarini tirik qoldirib, yerto'laga olib tush, qolganini yig'ib yoqib yubor.

Ularning yalinishlariga ham qaramay ichidan asosiy o'ntasini olib qoldim va qolganini katta padvalga olib tushib o'sha yerda hamma yerni yoqilg'iga to'ldirishdi. Elaram yonimda ularni hatto kiprik qoqmay kuzatardi.

— Olovni menga ber.

Uni sevishimni ayni sababi ham bizning o'xshashligimizda edi. Qo'limdan yondirgichni olib ko'zidagi yoshni artgancha binzin quyilgan maydonga uloqtirdi.

— Yagonam, endi uyga qaytsangchi?
— Endi qolgani bilan shug'ullanamiz.

U savolimga javob ham bermay manzilni so'radi. O'zim ham hozir ko'ngliga qaraydigan ahvolda emasdim, shunchaki jim ketdim.

Pastga tusharkanmiz, ko'zi doim devorga osilgan turadigan pichoqlar kolleksiyasiga tushdiyu, ulardan eng yo'g'onini olib ikkilanmay birining yuragiga sanchib aylantirdi, og'zidan qon kelgancha boshini pastga tashladi.

— Jin ursin sen ahlatlarni, agar kimdir savolimga javob bermasa bundanda og'irroq o'lim kutadi.

Ortiq chidolmay qo'lidan pichoqni tortib oldimu, ikki qo'lini mahkam siqib qulog'iga yaqin kelib gapirdim.

— Elara, hozir jahlim qattiq chiqqan, uyga ket.
— Men bolamni topishim kerak, usiz ketmayman.

Yig'lab yelkamga urarkan, majburlab bag'rimga bosdimu, doim yengil uhlatish uchun tayyor turadigan shpritslarga ishora qildim.

— Qo'yib yubor meni.

Hammaga teskari qarashi uchun qo'l silkitarkanman, shpritsni uning bo'yniga tiqish barobarida lablariga labimni jips birlashtirdim.

Labimni tortgunimcha deyarli ko'zlari yumilib ulgurgandi.

— Qo'yib...yubor...

Uni uyga emas, boshqa joyga olib borishlarini aytdimda, bu safar o'zim vaziyatni nazoratga oldim.

— Ho'sh, mana endi gaplashamiz yigitlar, qizim qayerda?

Savolimning javobini kutmasdan katta boltani olib birining tizzasiga urarkanman, oyog'i yerga uzilib tushganidan chinqirib yubordiyu, o'sha yerda o'ldi.

— Bu safar kimni uhlatamiz?
— Janob Min, aytaman, aytaman, qizaloq allaqachon o'ldi.

Bu gapni eshtarkanman, hayotga deyarli hech qanday qiziqish qolmadi. Hozir shunchaki Elaramga bu haqida nima deyish haqida o'ylayapman.

— Gapirganini qoldiring, qolganini bo'laklarga bo'lib yoqib yuboring. Bularning go'shti itlarga ham harom.

Ular ko'z o'ngimda hammasini chinqirtirib chavaqlasharkan, hayolimni bir nuqtaga jamlab, unga yana savol berdim.

— Uning tanasi qayerda?
— M... Minxo, u yo'q qildi.

Yuzimda bu safar hissizlik paydo bo'ldi. Endi shunchaki hammani bir boshidan yo'q qilaman...

— Bilasanmi, nega seni tirik qoldirdim?
— Javob berganim uchun... Meni o'ldirmaysizmi?

— Haa, aynan javob berganing uchun, manashu la'nati tiling bilan bu jirkanch habarni aytganing uchun ulardan yuz barobar og'riqli ajal bilan yuzlashasan.

Ikki hafta uyga bormay hammasini yo'q qildim. Hayronman, begunoh qizalog'imda nima ayb edi...

Ko'zyoshimni berkitgancha Elara turgan qarorgohga kelarkanman, uning ahvoliga achinib ketdim.

— Yagonam, meni kechir, uni asrolmadim.
— Sendan nafratlanaman Min Yoongi, ortiq seni ko'rishni istamayman.

Gaplariga e'tibor ham qilmay qattiq bag'rimga bosib bo'yniga yuzimni ko'mdim.

— Qo'yib yubor, bolamni o'ldirib endi menga dalda beryapsanmi? Hech qanaqa sevgi yo'q, ajrashamiz.

Ortiq bosh egishni istamayman, bu ishda aybim yo'qligini bila turib meni rad qildi.

— Ketishni istasang ket va qaytma, agar qaytsang seni o'ldiraman...

3 yildan so'ng| Fransiya

~ Men bugun yigirma yoshga kirdim. Hozir esa derazadan termulgancha bir narsani eslayapman. O'sha o'n yetti yoshli shaddod Elara Park.

Haa.. o'sha aynan men edim, hatto mafiyalar olamida tillarda doston bo'la olgan qiz men edim. Hayotim davomida ko'p tanishlar va do'stlar orttirdim, ammo birortasi men bilan qolmadi.

O'tgan yili hatto yagona dugonam Minsuni ham zo'rlab o'ldirishdi. U shunchaki sevilishni istagandi, huddi men kabi, afsuski foydalanishdi...

Kunlarim doimgidek o'tyapti. Zalga boraman, so'ng ishga, ba'zida kimnidir o'ldirishni istab qolsam bu ishni qilaman. Men endi shunchaki yuraksizman. Sayr qilishni istasan qabristonlarga boraman. Go'yoki mitti qizalog'im meni o'sha yerda kutayotgandek tuyuladi, balki o'sha maskan meni kutayotgandir.

Keyingi hafta Koreyaga qaytmoqchiman, har daqiqa hammasini unutishga harakat qildim, ammo eploldimmi yo'qmi, bunisini bilmayman...

~ Endi men eski Min Yoongi emasdim, oldingidan ham vaxshiy va qonxo'rga aylandim. Bonam menga bir paytlar juda jumboqli savol bergandi.
Menimcha bugun o'sha savolning javobini topdim.

U menga doim seni o'tmishdagi Yoongi bilan yuzlashtira oladigan insoning bormi deb savol berardi.

— Ha... Bunday inson yer sha'rida bor, ammo qayerda ekanini bilmayman. Agar u bahtli bo'lsa men ham baxtliman.

O'sha kuni uni qo'yib yubordim, chunki ahvolim yaxshi emasdi, Elara ikkimiz bir xil edik. Huddi men hechkim ojiz tarafimni ko'rishini istamaganimdek u ham buni istamasdi.

Yovvoyim hayoti davomida ko'p yo'qotishlar qildi. Bizga bu hayotdan nafi tegadigan nimadir berilmadi. O'tgan umrimga biror bor achinmadim, ammo sevgilimning umriga achinyapman.

O'tgan hafta u yigirma yoshga kirgandi, balki meni unutib ham yuborgandir. Uch yil avval Minxoni o'ldirayotganimda u menga so'ngi so'zlarini aytdi.

— Sen uzoq yashamaysan, janob Min. Aslida bizni boshimizga yetgan sensan, kun kelib o'zinga ham manashunday o'lim nasib qiladi...

Bilishimcha u meni besh oy davomida zaharlab kelgan. Va bu jarayon to'xtab qolgani uchun o'lim muddatim biroz sekinlashdi. Ba'zida o'ylab qolaman, Elara meni hamon sevarmikin, hatto raqamimni o'zgartirmadim, biror ayolga uylanish haqida o'ylab ham ko'rmadim.

~ Bugun nihoyat Koreyaga qaytdim. Seul havosi meni o'ziga qayta va qayta rom etmoqda. Airportdan tushishim bilan ko'zlarimdagi yosh dudoqlarimga dumaladi.

— Jin ursin, yig'lama.

O'zimga o'zim so'kingancha ko'zyoshlarimni artdimu, eski uyimga yo'l oldim. O'sha eski ifor, unutilmas hotiralar, hatto chang bosib ketgan eshiklar...

— Nega bunchalar tez... Nega men baxtni his qila olmadim, nega meni tashlab ketdingiz, hammangizni yomonko'raman.

Uyimning eshigi yonida tiz cho'kkancha yig'lab yubordim. Uyga kirmoqchi bo'lib eshigini taqillatdim.

— Salom xonim...

Eski qo'shnim meni ko'rib avvaliga tanimadi, ko'zimdagi yoshga biroz qaradiyu, bag'rini ochdi.

— Holajon, sizni juda sog'indim.
— Biz ham sog'indik qizim, qayerlarga ketib qolding?

Uyga kirib o'tirdim va uy haqida biroz suhbatlashdik.

— Holajon Seori qayerda?

— Seori o'tgan yili qishda sovuqda qolib o'lgandi. Uni bolalar dafn qilishdi. Ancha vaqt kelmaganingdan so'ng uy bo'sh qolmasin deb o'zim shu yerga ko'chib o'tdim. Qizim istasang uni senga qaytaraman, bu sening vataning.

— Yo'q holajon, bu yerni sizga topshirdim, men esa tez orada qaytib ketaman.

Uydan narsalarimni olib chiqib ketdim va buvim yotgan qabristonga bordim. U yerga ham yetib bormasdan yig'lay boshladim.

— Buvijon... Kechiring iltimos, sizni ham sog'intirib qo'ydim. Bilasizmi, ahvolim juda ham ajoyib. Men boyman, huddi orzu qilganimizdek. Istagan narsamni olishga kuchim yetadi. Ammo bilasizmi...

Biroz to'xtab, tomog'imga havo tiqildiyu, yana davom etdim.

— Ammo, bilasizmi... Siz yo'qsiz, qancha pulim bo'lsa ham o'zim sog'ingan insonlarni qaytara olmayapman. Bilasizmi... Endi butunlay yolg'izman buvi...

Ko'zyoshim hecham to'xtay demayapti. Yana biroz turib so'ngi dardimni ham aytdim.

— Buvi... Bilasizmi, hatto... Nabirangiz dunyoga kelgandi, unga ismingizni qo'ymoqchi edim. Ammo uni ham o'ldirishdi... Aytingchi buvijon, uning gunohi nima edi?

Afsus... Hechkim savollarimga javob topa olmaydi, hatto o'zim ham. Balki bu badal, balki jazo, balki qadar...

Qabriston tashqarisiga chiqayotib ko'zyoshlarimni artgancha jilmaydimu, buvimga qo'l silkidim...

— Jin ursin qayerdan jiringlayapti?

Telefonimni topib ekranga qaradim. Doimgidek...

— Eshtaman Kieran.
— Miss... Senga bir gap aytishim kerak, faqat yaxshilab eshit iltimos.
— Kieran, bas qil, hechkimni sevmayman va imkon bermayman, tamom!

Ko'zlarimni yumib uning gipard ko'zchalarini, hammaning yonida qonxo'r bo'lib ko'rinadigan, ammo mening yonimda yoqimtoy mushukchadek ko'rinadigan o'sha sevgilimning xiyonatkor chehrasini tasavvur qilyapman...

— Qaylardasan sevgilim, nahot meni sog'inmading?

~ Insonlar doim shunday ahmoqmi, yoki hayot bizni doim shunga majbur qiladimi? Qanchalar achinarli holat... Sevgini biz yaratsagu, u bizga xiyonat qilsa. Biz sevsagu, doim yo'q joydan baxtimizga to'g'anoq bo'lishsa... Ko'ngil birozgina baxt istasayu, taqdir doim jonimizni achitsa...Bu dunyoga nima sababdan yashayapmiz o'zi?

Hayollar og'ushida o'tirgancha Yoongining suratiga qaradim va armonim bo'lmish qizalog'imning jajji chehrasini tasavvur qildim.

— Elara Park...nega dunyoga kelding, sen kimsan o'zi? Bu olamda yashashga seni nima undayapti? Balki barchasini butunlay tark etishing kerakdir...

O'zimga o'zim gapirgancha baland bino tepasiga chiqdim. Qo'llarimni keng yoyib hammasi uchun shunchaki tabassum qildim...

Yarim final

Muallif: Aurea

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ 17 yoshga kirgan kunimga ming la'nat...

Kechgacha uni kutib o'tirdim, hech qayerga bormadim va hatto telefonimga qaramadim. Oyoqlarim yurishni istamay qoldi. U doim kech kelishni yoqtirardi, balki endi kelar...

Eshigim qo'ng'irog'i chalinarkan, bu Yoongi emasligini sezdim. U hech qachon qo'ng'iroq chalib kirmasdi, qo'limga pichoq olib boshqa kim bo'lishidan qat'iy nazar chavaqlamoqchi edim.

Eshikni ochishim bilan bo'g'ziga pichoq tirarkanman, tezda qo'limni qaytarib oldim.

— Kieran, yarim kechasi bu yerda nima qilyapsan?
— Ahvoling yaxshi emasdi, shunga keldim.
— Men Yoongini kutyapman, ket iltimos, boshqa payt gaplashamiz.

Kieran meni sevsada haqiqiy erkak edi, u shunchaki yuzimga jilmaydi.

— Yarashganingdan hursanman Miss Lara, balki bo'sh vaqting bo'lsa qo'ng'iroq qilarsan.

Samimiyligim tutib ketib uni bag'rimga bosdim.

— Albatta, yaxshi bor.
— Xayrli tun Miss Lara.
— Senga ham janob Viper.

Chiroqlar ham o'chgan edi. Jilmaygancha uyga kirib eshikni yoparkanman, qo'limda pichog'imni o'ynatgancha yotog'imga o'zimni tashladim.

— Doim u bilan shunday hayrlashasanmi?

Yonimdan kelgan ovozdan yuragim qinidan chiqay deb o'rnimdan sakrab turdim...

Yonimdan kelgan ovozdan yuragim qinidan chiqay deb o'rnimdan sakrab turdim...

— Y...Yoongi, qachon kelding?
— Ko'p emas, o'n daqiqa.
— Men...haligi, yomon ma'noda emas, kechir.

Yoongini shunchalar sevamanki, hatto uni yana yo'qotmaslik uchun oddiy ishga ham kechirim so'radim. U yerga qarab g'alati tabassum qildi.

— Bugun seni ancha sho'xliklaringning badali kutyapti, bilasanmi yagonam?

Bu gapini eshtib Yoongidan biroz uzoqlashdim. U tezlikda meni pastelga tiradiyu, avval kiyimlarimni yechib tashladi, so'ng o'zinikini. Bir lahza nima bo'layotganini tushunmay qoldim.

U bir marta qattiq jahlini chiqazganimda bu ishni qilgandi, balki yana jahli chiqqandir. Shunday bo'lsada so'radim.

— N..nima qilyapsan?

~ Mitti xotinim hechkimdan qo'rqmasada mening jahlimni yaxshi biladi.

Qo'limni badanida aylantirgancha, tungi kiyim ustidan ko'kragini siqarkanman, og'riqdan qo'limni qattiq siqdi.

— Unday qilma og'riyapti.
— Nega Kieranni quchoqlaganingda shu haqida o'ylamading?
— Kechir, iltimos men yomon ma'noda...

U gapini tugatmasdan ostiga ikki barmog'imni kirgizarkanman, ko'zlarini yumib yelkamni qattiq tishladi.

— Kimni sevasan?
— Se...ni.
— Balandroq ayt yovvoyim.
— mmmx... Seni sevaman, bo'laqolsangchii...

Uning ko'zlarini ochmasdan gapirishidan kulib yubordim va qulog'iga yaqin kelib pichirladim.

— Yovvoyi, men senga bergan ta'mnk boshqa hechkim bera olmaydi, shuni hech qachon unutma.

— Jin ursin seni Yoongi, nima istayapsan mendan?

Ko'zchalarini zo'rg'a ochib noligancha gapirarkan, bundan ortiq baxt yo'q edi men uchun.

— Kieranni o'ldirsam unga rahming keladimi?

Yo'q degandek bosh qimirlatarkan, sekin yostiqni boshiga to'g'irlab oyoqlarini ochdim...

~ Tong otishi bilan biroz bezovta bo'lib ko'zimni ochdim. Kechagi bemani, ammo yoqimli tunni eslab biroz o'yladim. Yoongi doim mendan oldin turardi, ammo qornim kattarayotgan sari uyqu ko'payish o'rniga kamayib ketyapti.

Gipard ko'zligimni yana yonimda uhlab yotganini ko'rib husand bo'ldim. Biroz boshimni egib barmog'imni labidan yurg'izarkanman, ko'zlarini sekin ochdi. Tezda qo'limni tortib oldimu, boshqa tarafga qaradim.

— Uyg'ondingmi yovvoyi?

U boshini ko'tarib menga yaqinlashdiyu, belimdan quchib o'ziga tortib qulog'imga pichirladi.

— Kechagi tun senga yoqdimi?

Men uyalganimdan yerdan ko'zimni uzolmay labimni qattiq tishladim.

— Demak yoqibti.

U bo'ynimdan o'pgib kinoya qilgancha vannaga kirib ketdi. Chiqib kiyimlarini to'g'irlaguncha uni kutib o'tirdim. Yonimga kelib tizzalab yerga o'tirdiyu, qornimga labini bosib bir chuqur nafas oldi.

— Uni doim asra, seni kechirishimning sababi farzandim, bilasana yovvoyi?

Ensamni qotirib yelkasiga sekin tepdim.

— Hali sen meni kechirdingmi, men seni kechirganimga rahmat ayt gipardcham.

U o'rnidan turib yuzimga yuzini yaqin olib kelib so'radi.

— Yana qaytarchi?

Tilimni yutgandek jim bo'lib qolarkanman, labimni qattiq tishladi. Nima bo'layotganini tushunmay qoldim.

— Narsalaringni yig'ib tur, mening mehmonxonamga ko'chib o'tasan, ikki haftadan so'ng Koreyaga ketamiz.

— Nima, meni olib ketasanmi?

Ko'zyoshimni tiyish uchun savolimni tugatib boshqa tarafga qaradim.

— Yig'lama, bu menga yoqmaydi, farzandim otasi bilan bo'lishi kerak.

Ko'nglim bo'shab ketdimi bilmayman, ammo o'rnimdan turib Yoongini qattiq bag'rimga bosdim. Yonimda shunchalar kelishgan va kuchli erim borligidan bir lahza faxrlandim.

— Yovvoyim, ketishim kerak, sho'xlik qilma maylimi?
— Tez qaytasanmi?

Yoongi biroz jim bo'lib qoldi, nega ekanini tushuna olmadim, balki boshqasi kutayotgandir.

— Harakat qilaman.

~ Mashinaga o'tirarkanman, uning ayni manashu so'zini qanchalar sog'inganimni his qildim. Manashu to'rt oy davomida bu so'zni boshqa hechkimdan eshtishni istamagandim.

Nahotki yana hammasi o'z iziga qaytayotgan bo'lsa, yovvoyimni uyga olib borsam, u meni doimgidek bag'rimga o'zini otib kutib olishi haqida o'yladim.

Bu hayot davomida ko'p yaqinlarimiz, vaqtimiz va imkoniyatlardan ayrildik. Ammo balki shu to'rt oy yangi eshiklarning ochilishidir, balki yangicha baxtning boshlanishi...

Besh oydan so'ng~

Minxo ajrim hujjatiga ham qo'l qo'ymay muhim ish bilan Malayziyaga ketdi

Kecha yovvoyimga va'da bergandim, seni o'zim shifoxonaga olib boraman deb, necha kundan beri qizalog'imiz onasini tepaverib charchatib tashladi.

Elaram yoqtiradigan Camellialardan olib uyga yo'l oldim. Eshikdan kirar ekanman, ko'zlarim kattalashib ketdi.

— Elara... Nima qilyapsan?
— Nima qilyapman, ovqatlanyapman?

U oldiga butun muzlatkichni ko'chirib kelgan menimcha. Og'zi shokolad bo'lib ketibdi, bu qiz bola tug'armish, avval o'zini yaxshilab katta qilsam bo'larkan.

O'zimni zo'rg'a tiyib ichkariga kirdim. Elaram qo'limdagi gulni ko'rib yoqimli tabassum qildi. Tezda hamma yog'ini artib o'rnidan turdiyu, zo'rg'a yurib bag'rimga keldi.

— Yagonam, bugun shifoxonaga borishimiz kerak edi menimcha.
— Hmm, ammo qizing tug'ilishni istamayapti ahir, u faqat ovqat yeyishni istayapti.

Bu gapidan kulib yubordimu, shishib turgan labchasidan qattiq tishladim.

— Erta indin tug'ay deyabmanu, sen yosh bolaga o'xshab labimni tishlaysan, hayronmasman Yoongi.

— Nima, hali men yosh bolamanmi, yaxshi, endi mendan hechnima kutma. Naqt bir oy umuman tegmayman.

— Bilganingni qil, hozircha keraging yo'q.

Bu qiz meni ado qilib o'ldiradi. Hech qachon unga gap topa olmayman. Hali ishi tushganda ko'raman, seni sevaman, kechir deb yelkamga osiladi.

— Elara, yuraqolsangchi endi, keyin ishlarim bor vaqtim bo'lmaydi.
— Hozir boraman, sabr qil gipardcham. Aaaa...

Uning baqirgan ovozidan oyog'imni qo'limga olib tepaga chiqdim.

— Elara, nima bo'ldi yagonam?
— Haa, hechnima, etibor qilma, shunchaki ari bor ekan.

Eshik yonida biroz to'xtab qoldim, haqiqatdan jasoratimga qoyil qolmay ilojim yo'q. U bilan yashash mendan boshqasiga emas.

Amallab hamma injiqliklariga ko'nib shifoxonaga olib keldim. Ko'rikka kirarkanmiz, sal narsaga ham yig'layverib meni yeb qo'yay dedi.

— Yoongiii, qara bo'lib qolishdimii?
— Sabr qil yagonam, sabr qil.
— Uff, uff, charchadim, nega tug'ish bunchalar qiyin?
— Elara, baqirishni bas qilsangchi.

Qulog'iga pichirlarkabman, yelkamga boshini tashladi.

— Yoongi, meni qanchalik sevasan?
— Buni sen tasavvur qilolmaysan yovvoyi.

Uning shishib, do'mboq bo'lib qolgan qo'lchasidan ushlab gapirarkanman, nihoyat shifokori qo'lida qog'oz bilan chiqdi.

— Janob Min, xonim bugun qolishi kerak, uyga jo'nata olmaymiz.

— Hechamda, men zo'rman, uyga ketaman.
— Elara, shifokorning gapini eshitdingmi, shunchaki aytganini qil.
— Mendan qutulmoqchimisan Yoongi?
— Ayshsh, men yoningda bo'laman, bas qil.

Amallab ko'ndirdimu, palatasiga olib kirdim. Uzun sochli ajdarvoyimni hamma shifokorlar tanib ulgurgan. U kelsa hamma o'zini olib qochadi.

— Yoongi, men og'irlashib ketyapman, yura olmay qolsama?

— Yagonam, sabr qil, hechkim ona bo'lib, nogiron bo'lmagan.

— Hmm, mayli, Yoongi, menga go'sht olib kel, plees...

Ko'zchalarini mo'ltiratarkan, chiday olmay rozi bo'ldim.
Unga har xil taomlar va shirinliklar olib shifoxonaga qaytayotgandim, qandaydir mashina to'g'rimdan farasini yoqib kelarkan, ko'zim yo'lni ko'rmay qoldi.

Mashinani chetga olishga ulgurmay nimagadir urildim. Hushimdan ketmadim, men ko'rib turgandim, boshimni ishlagancha amallab pastga tushdim, hechkim yo'q edi.

— La'natilar, topsam hammasini chavaqlayman.

Telefonni ovozini eshtib amallab borib qo'limga oldim. Yagonam telefon qilayotgan ekan, ovozimni to'g'irlab telefonni ko'tardim.

— Yovvoyim, kechir biroz kech qoldim, hozir boraman.

— Yoongiiii, tezroq kelsangchiii, o'lib qolamaaan.

Uning baqirishidan ishlab turgan miyyam ham ishlamay qolay dedi. Mashina ham bu ahvolimda to'xtashi qiyin edi. Ko'zimni zo'rg'a ochib telefon ekraniga qaradimu, yordamchimga telefon qilib chaqirdim. Oradan yigirma daqiqa o'tmay ikki mashina yetib keldi.

Biriga o'tirib, shifoxonaga yo'l oldim. Negadir shu bir oydan beri burnim ko'p qonaydigan bo'lib qolgandi. Hayronman, sababini topishga urindim, ammo o'ylab topa olmadim.

Mashinani yo'lda biroz to'xtatib, ust-boshimni tartibga soldim, burnimdan kelayotgan qonni to'xtatdim. Do'konga kirib, aybimni yuvish uchun yovvoyimga gullar oldim.

Qaniydi hayotda baxtim kulsayu, bag'ringda bir lahza tinim ololsam.

Sevgi sharobining achchiq ta'midan, sarhushtu-mast bo'lib uhlab qololsam.

Qaniydi ojizlik meni tark etib, ko'zyoshlar ustidan kulib turolsam.

Qani, yana bir tun, bir lahza holos... Lablaring ta'midan lazzat ololsam...

19- qism tugadi.

Muallif: Aurea

Kanal: Somnia Arx

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ Men muhabbat atalmish bog'dagi his etib ulgurilmagan bir ifor edim...

— Jazolashga majbur qilma!

Ortidan kirib kelgan Taehyung jahl bilan ukasiga gapirdi.

—Ahmoqmisan? Uning holatiga qaragin!
— Necha marta aytishim kerak, Aralashma!

Elara biroz boshini ko'targancha g'inshidi.

— Iltimos, bas qiling…!

Tae: Albatta, malikam. Faqat menga nima yeging kelayotganini aytishing kerak!

Elara Taehyungga mo'ltiragancha noiloj gapirdi.

— Men, juda…

Jungkook ko'zlari kattalashib, qiziqqancha qizga qaradi.

— Nima juda?

Elara biroz o'ylab turib ko'zini Jungkookdan olib qochgancha gapirdi.

— Muzqaymoq…

Jungkook Taehyungga qarab sekin tabassum qiladi va yana jiddiylashib xotiniga qaradi.

— Sening ering menman, nega unga aytyapsan?

Taehyung ukasini ustidan kulgancha gapirdi.

— Nima, rashk qilyapsanmi?

Jungkook biroz ensasini qotirdi.

— Nega rashk qilmay, u mening xotinim?

— IIltimos, yana boshlamanglar!

— Bo‘ldi-bo‘ldi, malikam, to‘xtatdik!

Elara taehyung va Jungkookga qarab turib yana so'z ochdi.

— Jungkook!

Jungkook tezda e'tiborini xotiniga qaratdi. U bugun negadir boshqacha edi.

— Ha, sevgilim?

Elara bu so'zdan biroz hayratga tushdiyu, yana hursand bo'lib labini tishlagancha eriga sekin pichirladi.

— Tezroq olib keling, iltimos!

— Ooo, Jungkook, yur malikamizga muzqaymoq olib kelaylik. Kech bo‘lib qoldi, biror ovqat ham olib kelamiz. Hozir ochlikdan o'lib qolaman.

— Mittivoy, biz tezda qaytamiz. Sen esa aqllii qiz bo‘lib o'tir!

Elara ham istamaygina javob berdi.

— Yaxshi.

Ikki yigit chiqib ketarkan, tez orada Sujin zo‘rg‘a yurib kasalxonaga kirib keldi. Elara esa tashqariga havo olishga chiqqandi va shifoxona atrofida sokin o'tirardi. Uning miyasida hanuzgacha Jungkook va Sujin bilan band.

Elr Pov: Unga aniq kuchim yetardi… Lekin erim uni tanladi.
Hayotimda birinchi marta bu qadar ojizligimni his qildim.
Va birinchi marta rashk degan tuyg‘uni angladim.
Qo'limdan ko'p narsa kelardi, lekin hech narsa qila olmadim, shunchaki ojizlarcha ularga termuldim...
Hanuz tushunolmayapman, nega uni bunchalik rashk qildim?

Taxminan soat 19:30.
Sujin dori-darmonlarini olib, zo‘rg‘a tashqariga chiqdi. U uzoqdan Elarani ko‘radi va u tomon yura boshlaydi.

Sujin Pov: Bu qiz hali yosh bolakay-ku. Jungkookni topgan qiziga qarang!
Bizning dunyoda bu qizga qiziqayotgan odamlar anchagina.
Qimmatga sotishim mumkin! Jungkookga yaxshi saboq bo‘lardi!

Elara osmonga termulgancha skameykada o‘tirardi.
Uning yuragini yirtayotgan og‘riq va qayg‘uni… hech kim bilmasdi,
Faqat o'zidan boshqa...

— Hoy bolakay, Isming nima edi o‘zi?

Qiz uning ovozini tanib o'rnidan sakrab turib ketdi.
— Sujin! Nega bu yerga keldingiz?

U yig‘lamaslik uchun zo‘rg‘a gapiradi.

— Ishim bor edi, bolakay.
Sen-chi? Eringning xiyonatiga chiday olmadingmi?

Elr Pov: Men hozir uni aniq bir nima qilib qo'yaman.
Lekin Jungkook meni jazolasachi!?
Unga befarq emasdek tuyulyapti…

— Hoy nimani o'ylayapsan?
Lablarni ko‘ryapsanmi? Jungkookdan sovg'a , u qoldirgan izlar bu!

Sujin labiga barmog'ini olib borib gapirdi. Elara biroz hayron bo'lib turdida, so'ng uning gapini tushunib qoldi.

— Nima dedingiz…?

-Sujin ayyorona jilmayib qizga biroz yaqinlashdi.

— Ey, undan qutulging kelmayaptimi? U senga o'xshaganlarni bir marta ishlatib tashlab yuboradi, istasang men senga yordam berishim mumkin.

Elara uning gapidan qo'rqib ketdi, gaplarida jon bor edi, ammo unda nega nikohdan o'tganini tushuna olmasdi va huddi undan yordam kutgandek gapirdi.

— Qanday qilib, qo'lingdan nima keladi?

Sujin uni o'ziga og'dirish uchun tirjaygancha gapirardi.

— Sen… men o‘ylaganimdan ancha kuchli qiz ekansan, bolakay.

Elr pov: Balki u yordam berar…
Lekin undan ham yomonroq narsalar yuz bersa-chi?
Men bunday xavfga bora olmayman. Jungkook aniq uni ham meni ham o'ldiradi.

Sujin qizdan javob olmagach biroz asabiylashib gapira boshladi.

— Nima ahmoqmisan, u ko'z oldingda senga hiyonat qildi!

Aynan shu lahza Elaraning hayoliga ertalabgi holat keldi. Sujin Jungkookga ham huddi shunga o'xshash gap aytgandi va qiz uning hiylasini biroz bo'lsada tushundi.

— Agar yuzingni yerga ishqalashimni istamasang bu yerdan jim ket!

Sujin ham bo'sh kelmay gapni aylantirib Elaraning asabini buzardi.

— Uning xiyonati yuraginga juda qattiq zarba bo‘lgan shekilli?

Bu payt Taehyung va Jungkook kasalxonaga qaytishadi. Ular xonani ko‘zdan kechiradi, lekin xotini yo‘q. Jungkook ko'zlari kattalashib shifokorlarga baqirdi.

—Xotinim qayerda?

Taehyung esa biroz o'yga toldi.
— Qayerga ketdi? Agar qochgan bo‘lsang… omad tilayman qizaloq.

Shifokor Jungkookni tinchlantirishga urinib unga yuzlanishdi.

— Janob, xonim tashqarida, toza havoga chiqqandi.

Jungkook darhol tashqariga yugurib chiqadi va uning ismini baqirdi

— Elaraa!

Qizlarning ikkalasi ham Jungkookning ovozini eshitdi, lekin Elara baland chiqara olmasdi. U sekin Jungkook tomon yurdi va sekingina gapiradi.

— Jungkook... bu yerdaman.

Jungkook uning yoniga keldi va qizni bag'riga bosib qulog'iga pichirladi.

— Yuragimni chiqazib yuboray dedingku, sevgilim...

Shu lahzada Jungkook xotinining orqasida turgan Sujinni ko‘rdi va boshini ko'tarib unga qaradi.

— Sen bu yerda nima qilayapsan?

Elara Jungkookning bag'ridan chiqib ularning yuziga qaradi va yana yuragi notinch bo'ldi. Jungkookga yosh bolalarcha jahl bilan gapirdi.

— Aytishicha uning labidagi sizning sovg‘angiz ekan.

Jungkook xotiniga qarab jilmaydida, uning yuzi tomon egilib qizga yuzlandi.

— Agar istasang, senga bundan ham ko‘proq narsa bera olaman, xo'sh?

Qiz qo'lini quchoqlab ensasini qotirdi.

— Kerak emas, axlatlarga lablaringiz mening go‘zal lablarimga tegishini istamayman.

Sujin o'zini ahlat deb atashlaridan asabi buzilib ketdi.

— Nima deding?

Elara jahlini zo'rg'a bosib turardi va ichida biroz o'yladi, ammo chiday olmadi.

— Og‘zingni yopmasang, shu yerning o‘zida bo‘g‘ib o‘ldiraman seni.

Jungkook esa faqat xotiniga g'urur bilan tikilardi! Chunki Elaraning harakteri unga allaqachon ma'lum!

— Eringning oldida o‘zingni ko'rsatma. Senga o‘xshaganlarni joyini ko'rsatib qo'yishga kuchim yetadi qizaloq.

— Yaxshi, boshla, men kutyapman.

Sujin Elaraning yuziga ayamay tarsaki urarkan, u bir sapchib tushdi!

Jungkook esa Elara uradi deb o'ylagandi, uning shu qadar jahli chiqdiki, hozir ko'ziga hech narsa ko'rinmasdi. U Sujinning yoniga yaqinlashyotganda Elara uning qo'lidan ushlab to'xtatdi.

— Tegmang, u meniki! Endi aniq seni o'ldiraman!

Elara Sujinga yaqinlashib kuch bilan itarib yubordi. Sujin o'zi zo'rg'a turgandi va yerga yiqiladi. Shu payt qizning miyasi uzra tongdagi voqealar chaqnab o‘tdi. U his-tuyg‘ularini jilovlay olmay, Sujinni tepgancha, yerga o'tirib o'zi og'riqdan o'lay deyotgan sujinning yuziga urishni boshladi.
U yoshlarini tiya olmay yig‘lardi.

Jungkook biroz xotiniga tikilib turdida, uni darhol ko‘tarib olib, palatasiga olib ketdi. Sujinga esa hechkim qaramadi ham.

— Qo‘yib yubor meni, xiyonatkor.

U yosh boladek yig‘lab, qaysarlik bilan Jungkookni ham ko'kragiga mushtlab urardi.
Jungkook esa jilmaygancha parvo qilmay uni quchoqlab xona ichiga olib kirdi.
Sujin sekin o‘zini tiklab, tishini tishiga qo'ygancha o'yladi.

— Hammasi tugadi deb o‘ylayapsizmi? Hali hammangiz buning evazini to‘laysiz…

Bu payt qiz ilk bor Jungkookga yig'lab bor jahlini sochardi.

— Yo'qoling o'sha Sujinning yoniga!

Jungkook esa qizning jahldan qizarib ketganini ko'rib ustidan kulgancha gapirdi.

—Voyboo, demak xotinim meni shu darajada sevarkanda?

Elara esa o'zini biroz to'g'irlab ovozini pasaytirmagan holda gapirdi.

— Hech qachon sevmayman, sizni yomon ko'raman!

Yigit kulgancha qizga yaqin kelib ko'zyoshlarini artdi. Qizga yaqinlashib labidan o'pib qo'ydi.

Elara esa nima bo'lganini tushunmay ovozi o'chib qoldi.
Yigit qizning oldiga ovqatlarni qo'ydida, kimchini ochib ichidagi chotkarak bilan bir bo'lak go'sht olib qizning og'ziga tutdi.
(Chotkarak | 젓가락~🥢)

Elara esa ensasini qotirib chotkarakni uning qo'lidan tortib oldi. Jungkook bu safar qarshilik qilmay shunchaki uni kuzatdi.

Qiz yigitlar olib kelgan hamma taomlarni tez-tez yeyishni boshladi.

Uning bolalarcha yoqimli ovqatlanishi Jungkookni kulishga majbur qilardi. Jungkook salfetka olib qizning ovqat tekkan yuzini artib qo'yardi.

Taehyung sekin xona yoniga keldi va ularni burchakdan kulib kuzatib turardi.

Tae Pov: Ketishimdan oldin hal qilishim kerak bo‘lgan juda ko‘p narsa bor.
Elara aytishim kerak bo'lgan gaplar ham anchagina…
U hali o‘zini qanday og‘riqlar kutayotganini bilmaydi…
Sujinning yuzidan Jungkookning unga qanday munosabatda bo‘lganini sezdim.
Bu og‘rilar Elarani ham taqib qiladimi deb qo‘rqaman.

Taehyung shunday deb hayol surgancha ko'chaga chiqib ketdi
***

— Xo‘sh, mening chagiyam to‘ygan bo‘lsa… endi muzqaymoq yeymizmi?

Jungkook xotinini yosh boladek erkalab gapirarkan, qizning hayrati yanada oshdi. U shunchalar sovuqqon eridan bu muomulani kutmagandi. Balki endi ikki qalb birlashgandir.

Elara muzqaymoqni ko'rib baxtiyor jilmaydi, bu ifodani yashirishga harakat qiladi, lekin oddiygina muzqaymoq uning yuziga shu qadar baxt olib kelgan edi.

Jungkook turli xil muzqaymoqlar olib kelgandi. Elara paketni kavlab, izlagan narsasini topa olmaganday, lablarini burishtirib hafsalasi pir bo'lib gapiradi.

— Yo‘q!

Jungkook tezda qizning yuzini o'ziga qaratdi.

— Nima bo‘ldi, sevgilim?

Elara yig'lab yuboray deb injialanib gapirdi.

— Shokoladli muzqaymoq... U yo‘q-ku!

Jk Pov: Aysh shibal… Shoshib chiqqanimdan qanday muzqaymoq yoqtirishini ham so‘ramapman!

Jungkook darrov akasiga qo‘ng‘iroq qiladi.

— Alo? Taehyung, qayerdasan?

— Men hozir tashqaridaman. Jia keldi, birga kiramiz!

Tae gapini tugatmasdan Jungkook gapini bo'ldi.

— kelma! Jianga ayt o'zi kirsin. Sen esa shokoladli muzqaymoqning har xilidan olib kel!

Taehyung hayron qolib yuzini qiyshaytirdi.

— Qachondan beri menga buyruq beradigan bo‘lding?

— Xotinimning shokoladli muzqaymoq yegisi kelgandan beri, ko‘p gapirmay aytganimni qil, aka!

~ Yonimda Jungkook
o‘tirardi. U menga butun bor mehrini berardi, men esa garchi undan xafa bo‘lsam-da, tobora unga yaqinlashyotganimni sezardim. Ammo hozir ko'z o'ngimda faqat shokoladli muzqaymoq ko'rinyapti. Men sabr qilib muzqaymoq kutardim.

Oradan ko‘p o‘tmay, Taehyung oppa ichkariga keldi – qo‘lida muzqaymoq va shirinlik to‘la paketlar bor edi. Yuragimga biroz iliqlik kirdi.
U barcha paketlarni mening oldimga qo‘ydi.

Taehyung~
Elara shu qadar beg'ubor ediki, allaqachon 18 yoshga kirgan bo‘lsa ham, harakati xuddi besh yashar qizchaga o‘xshardi. Uni qancha tomosha qilsam ham, hech qachon zerikmasdim.
Shu onda ichimda bir g'alati fikr tug‘ildi.

Tae Pov: Agar u mening rafiqam bo‘lganida, men uni dunyodagi eng baxtli ayol qilgan bo‘lardim…

Ammo darrov o‘zimni koyidim.
Ahmoq. U sening ukangning xotini. Bu qanday bemani fikr?

Shunga qaramay, u menga ham singildek. Hozir esa shunchaki Jungkook uni yana ranjitmasligiga umidvorman!

~ Negadir xotinimga qancha tikilmay, ko‘zim to‘ymasdi, ammo boshida sezdirmadlikka hatakat qildim. Agar men uni sevganimdek, u ham meni sevganida edi…

~ Hammaning nigohi menga qadalgan edi. Men esa buni umuman e’tiborga olmasdan, birin-ketin to‘rtta muzqaymoqni paqqos tushirdim. So‘ng beshinchisini oldim. Aslida to‘yib bo‘lgandim, lekin ichimdagi g‘azab sabab yana yeyishdan to‘xtamadim.

O‘sha paytda Jia hali birinchi muzqaymoqni zo‘rg‘a tugatayotgandi.
Su on kimdir qo‘limdan ushladi.

— Bo‘ldi qil mittivoy, tomog‘ing og‘rib qolsa nima qilamiz?

U menga qalbidan toshib chiqqan iliq, mehrli ko‘zlar bilan qaradi. Men esa ataylab yuzimni o‘girdim.

— Men yaxshiman, siz esa Sujiningizni o‘ylang. U haqiqatan ham juda qiynalayapti, ahir unga oson bo'lmadiku!

Taehyung oppa bu gapimga kulib yubordi, Jia esa suhbatga aralashdi.

— Sijun, u kim?
— Sijun emas, dugonajon! Sujin! Su-jin!

Jungkook bu ismni eshitgach, jahl bilan menga qaradi. Men esa jim bo'ldim.
Taehyung oppa kulishda davom etdi, Jia esa hayron bo‘lib, so‘zsiz qotib qoldi.
Birgina so‘z bilan hammaning kayfiyati o‘zgaradimi?..
Xona ichini chuqur sukunat egalladi. Men esa beshinchi muzqaymoqni ham zo‘rg‘a tugatdim.
Shu on Hudo menga marhamat qildi.

— Malikam, endi bas qil. Jungkookning gapida jon bor. Tomog‘ing og‘rib qolsa, ering o‘zini hech qachon kechira olmaydi.

Pov- Ha, o'zim ham aynan mana shunday so‘zlarni kutayotgan edim. Yaxshiyam taehyung oppa bor.

— Mayli, mayli yemayman.

Shu ona jim o'tirgan Jia yana gapimga gap qo'shdi.

— Ko‘rdingmi, qanchalik mehribon ering bor, ustiga ustak, Taehyung kabi ajoyib qayni akang ham! Elara, sening o‘rningda bo‘lishni judayam istayman!

Aynan shu damda xonaga bir necha shifokorlar kirib keldi va suhbatimiz shu yerda to‘xtadi.

Men esa kki o't orasida qolib ketgandim. Bu yerda bir soniya ham qolgim kelmasdi, ammo uyga qaytsam, yana o‘sha holat, o‘sha muomala takrorlansa-chi? o‘ylarimni Jungkookning ovozi buzib yubordi. U vrachga savol bilan gapirdi, ammo ohangi buyruqdek edi.

— Uni olib ketsam bo‘ladimi?

Shifokor nimdir sezgandek unga qo'rqib qaradi.

— Albatta. Faqat dori va ukol o‘z vaqtida qilinishi kerak, stress olish mumkin emas.

Ichimdan bir nima uzilib tushdi. Uyga borgach, Jungkookning yana o‘zgargan yuzini ko‘rishdan qo‘rqardim. Bilmay tilimdan so‘z otilib chiqdi.

— Bugun shu yerda qolaman, ertaga qaytaman.

Shifokor menga emas Jungkookga qaradi. Jungkook esa reaksiya bildirmadi.

— Mayli, xonim! Qolganlar biroz tashqariga chiqib tursin. Biz qizaloqqa kapilnitsa qilishimiz kerak!

Shifokorning bu so‘zlarini eshitganim zahoti, butun vujudim titray boshladi.
Men ukoldan o‘ta qo‘rqaman. Ayniqsa tomirga qilinadiganini umuman ko‘tara olmayman.
Ko‘zlarimni katta ochib hamshiralarga tikildim.
Jungkook, Taehyung oppa va Jia esa asta tashqariga chiqib ketishardi.
Ammo bu safar unga haqiqatdan ehtiyojim bor edi.
Faqat uning yonidagina o‘zimni xavfsiz his qilardim.
Jungkook orqasiga qarab, sekin chiqib ketdi.
U xuddi men chaqirishimni kutayotganday, mendan ko'zlarini uzmay eshikni yopdi.
Men esa chiday olmay hamshiraga pichirlab aytdim.

— Iltimos... Erimni chaqirib bera olasizmi?

Hamshira ham gapirishimni kutgandek sekin tashqariga chiqib ularga yuzlandi.

— Bemorning eri kim?

~ aysh, men buni bilgandim.
Mening sevgilim hech narsadan qo‘rqmaydi, lekin kichkina ukol oldida butunlay ojiz qoladi!

~Jungkook jilmayib yonimga kelib o‘tirib oldi.
U hamma narsani bilayotganday menga tikildi va yuragimdagi qo‘rquvni his qildi.
Ammo hech narsa demadi.
Bu esa meni yanada g‘azabga soldi.
Shifokorlar ukolga tayyorgarlik ko‘rayotganlarini ko‘rib, ko‘zlarim yanada kattaroq ochildi.
Endi chidab turolmadim, nihoyat unga gapirdim.

— Jungkook, iltimos... Qo‘limdan ushlang!

Jungkook javoban menga jilmayib qaradi.

— Yaxshi, ammo bir shartim bor!

U doim nimadir o'ylab topadi. Men biroz hayron bo'lib so'radim.

— Yana nima, qanday shart?

— Hmm, aytsammikan ,aytmasammikan?

U ataylab qo‘lini mendan torta boshladi.
Men esa vahimaga tusha boshladim.
Ukol ham ukol tayyor bo'lgandi. Men esa noiloj edim.

—Hoy...! Mayli, ayting, faqat tezroq, iltimos!

U qulog‘imga yaqinlashib, sekin pichirladi.

— Oddiy ish, sevgilim. Bitta issiq o‘pich kifoya...

U gapini tugatishga ulgurmasdan men baqirib yubordim

— Nima dediiiiing?

Hamshira menga g‘alati qarab qo'ydi.

— Bo‘ldi, xohlamasang, men ketaman!

Elr Pov: Hudoyim bu nimasi endi... Endi nima qilaman, jin ursin sen xotinbozni.

Men Jungkookning qo‘lini mahkam ushlab oldim.
U esa ataylab qo'lini tortib oldi.
U rostdan ham sabrimni sinayapti.
Lekin nega aynan hozir?

— Qizaloq Qo‘lingni ber!

Yuragim tovonimga tushib ketayotganday edi.
Qancha qo‘rqmaslikka urinmay, baribir yengildim.

Men unga jahl bilan qarab noiloj javob berdim.

— Yaxshi...!

Jungkook jilmayib menga yaqinlashdi.
U bir qo‘li bilan mening qo‘limni shifokorga uzatdi,
boshqa qo‘li bilan esa ikkinchi qo‘limni mahkam ushlab turardi.
Ukol yaqinlashayotganini sezib, yana ham qattiqroq titray boshladim.

— Jungkook... men qo‘rqyapman...
— Qo‘rqma. Men yoningdaman, sevgilim!

U shunday deb aytar ekan, yonimga yana biroz yaqinlashdi.
Ukol naychasi bilagimga yaqinlashayotgan edi, men esa ko‘zlarimni mahkam yumdim. Shu on...

11- qism tugadi

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ Nigohing qalbimni so'zsiz muzlatgan bir humor edi sevgilim...

Men birdan Jin tomonga qaradim. U hech narsa demadi, faqat yuzidagi qattiq ifoda bilan jim turardi. Janob Kim so‘zini takrorladi.

— Bu yerda endi meni gapim bo‘ladi, yuraqol, tashqariga chiqamiz.

Jin asta boshini chayqadi, bu
boraver degani edi. Men sekin o‘rnimdan turdim va janob Kim ortidan tashqariga chiqdim. Maysazor ichida joylashgan sokin kursilarga yetib borishimiz bilan u menga joy ko‘rsatdi, biz joylashdik. U bir zum jim qoldi, so‘ng asta gap boshladi.

— Qizim, qo‘rqma. Menga to‘g‘risini ayt, xo‘pmi? Jin senga hech narsa qila olmaydi. Men uni bolaligidan bilaman. Sen nimanidir yashiryapsan, senda nimadir bor, shu sababli sen bilan yolg‘iz gaplashmoqchi bo‘ldim.

Uning yumshoq ohangi qalbimdagi ezilgan tuyg‘ularimni bir lahzaga bo‘lsa-da yengillatdi. Ichimdagi yig‘idan bo‘g‘ilgan so‘zlar tomog‘imda tiqilib qolgan edi, majburan tabassum qildm.

Janob Kim bir muddat jim qoldi. U menga sukunat bilan boqib, ohangini yana yumshatdi.

— To‘g‘risini ayt qizim, Jin seni majburlayotgani yo‘qmi? U senga bosim qilmayaptimi, agar shunday bo‘lsa, bemalol ayt, men o‘zim hal qilaman.

Men jim turdim. Ko‘zlarim yerga qadaldi. Yutindim, lekin gaplarim labimdan zo‘rg‘a chiqdi. Ichimda ko‘tarilgan og‘riqdan so‘zlar titrab ketdi. Endi hammasi uchun shunchaki kech edi.

— Yo‘q, janob... men o‘z ixtiyorim bilan rozi bo‘ldim. Biz... bir-birimizni sevamiz.

So‘zlarimni aytgach, ko‘zlarim yana namlandi. Yuragim ichkaridan singanini yashirishga urinardim, lekin ko‘z yoshlarim meni fosh qilib qo‘ygandi. Janob Kim meni qo‘limdan ushlab, mayin tabassum qildi.

— Avval yo‘q deganingda chindan hafa bo‘lishim mumkin edi. Ammo endi sen endi mening qizimsan.

Bu so‘zlarni eshitib ko‘nglim yanada ezildi. Qancha urinmay, ko‘z yoshlarim ko‘zlarim chetidan siljib tushdi. Boshimni sekin ko‘tardim va jilmayishga harakat qildim.
Janob Kim qo‘llarimni siqib dedi.

— Endi meni janob deb chaqirma, qizim, dada de, maylimi?
Men bosh silkidim, zo‘rg‘a xo‘p dedim.
Janob Kim chuqur nafas oldi va davom etdi.

— Bilaman, Jin qattiqqo‘l, sovuqqon ko‘rinadi. Lekin aslida u judayam mehribonki... O‘ziga tegishli bo‘lgan insonni hech qachon boshqalarga yomonlik qildirib qo‘ymaydi. Faqat... bolaligidan mehr ko‘rmagan, onasiz ulg‘aygan bola shunaqa bo‘ladi. Shuning uchun qattiq, sovuq bo‘lib ko‘rinadi.

— U onasining yo‘qligini hali ham ko‘tara olmaydi. Jin o‘zgarmaydi deb o‘ylama, qizim. Agar sen unga mehr bersang, unga ishonchingni ko‘rsatsang, u sen uchun hatto dunyoni ham o‘zgartirishga tayyor.

Men ko‘zlarimni yerga tikdim, ichimda esa og‘riq qonga aralashib yuragimni ezayotganini his qilardim. Jim turdim, faqat boshim bilan xo‘p ishorasini qildim.

Elr Pov: Hozirgi tanamning og'rig'iga balki samo ham dosh bera olmagan bo'lardi, ammo onam meni shunchalar kuchli qilib dunyoga keltirgan ekanlarki, hozir o'zimdan faxrlanyapman. Ikkingizga ham ming la'nat...

Janob Kimga jilmaygancha hayolimdan bir zum shu so'zlar o'tdi, endi sevmayman, shunchaki o'limimni kutib yashayman.

— Endi kiraylik. Biz tashqariga chiqqan paytdan beri Jin ko‘zini uzmay, deraza ortidan sizni kuzatib turibdi.

Uning so‘ziga men ham majburlab tabassum qildim. U bilan uyga kirganimda Jinning nigohi birdan sovuq va qattiq bo‘lib menga qadaldi. U hech nima demadi, lekin nigohi bilan hammasini aytib qo‘ygandi.
Uyga qaytish payti Jin mashinani g‘azab bilan haydar, yuzida so‘zsiz g‘am va jahl aralashgan ifoda bor edi. Mashinadan tushganim zahoti, Jin meni qo‘limdan qattiq tortdi, Uning qo‘li qattiq, sovuq edi.

Men esa unga qarab hech nima bo'lmagandek jilmaydim. Menga qaramasdi, shunchaki meni sudrab ichkariga olib kirdi.
Ichimda allaqachon nimadir uzilib tushgandi.

Yuragim tebranib, qo‘rquv va iztirob aralash nafas olardim.
Men undan hamon qo'rqaman. Xonaga kirishimiz bilan Jin meni kuch bilan yotoqqa irg‘itdi.

O‘zi esa tezlik bilan ustimga chiqib, ko‘zlarimga sovuq nigoh bilan tikildi. U lablarimga juda yaqin kelib, qulog‘imga asta, lekin sovuq va qattiq ohangda pichirladi.

— Endi boyagi ishlaring uchun javob berasan, qulupnay....

— Sen shunchaki psixsan, doim hechnima bo'lmasa ham meni nimadir uchun aybdor qilasan, sendan nafratlanaman.

Umrimda ilk bor unga shu gaplari gapirdim va xonani to'ldirib kuldim.

— Nima deding, hali menga gap qaytaryapsanmi, atirgulim?

— Sendan nafratlanaman Kim Seokjin, hayotimni barbod qilding, ilojim bo'lganda seni hozir o'ldirardim...

Yana gapirmoqchi edim, ammo u yuzimga shunchalar qattiq tarsaki tushirdiki, o'zimni yo'qotib qo'yay dedim.

— Men...nafrat...

~ Jin ortiq gapira olmay qolgan qizning kiyimlarini ustidan yechib otdiyu, hech qanday ogohlantirishsiz, ichiga chuqur kirdi. Alia og'riqlar ichida yongancha ingrab yotardi. Tanasi terdan ho'l bo'lgan, ko'zlari deyarli ochilmay qolgandi.

Jin qoniqish hosil qilganidan so'ng yotoqda murdadek ko'karib yotgan sevgilisining peshonasidan o'pdiyu, vannaga olib kirib yuvintirdi. Alia gapirishni ham istamay jim yotardi, u shunchaki taqdirga taslim bo'ldi. Jin choyshabni alishtirib qizni kiyimsiz holda bag'riga bosgancha uhladi.

~ Bir hafta o'tdi, o'qishga borishga deyarli hoxishim ham qolmadi. Jin ham menga deyarli befarq bo'lib qoldi. Hayot meni shunchalar sinadiki, men mutlaqo isimaydigan darajada sovudim.

Aslida hozir o'z sevgilim bilan birga bo'lishim kerak edi, ammo men qayerdaman, qamoqxonada zanjirlangan qushman holos...

Oradan bir oy o'tdi. Jin Aliaga unchalik yomon gapirmay qo'ydi. Alia ham qarshiliklarni to'xtatdi va shunchaki ota-onasi uchun taqdirga bo'ysunishga majbur bo'ldi.

~ Aliamni shunchakar qattiq sevibmanki, undan faqat doydalanibman, bugun kun bo'yi ishda bo'lib undan xabar ham ola olmadim. Miyyamga yaxshiroq fikr keldi.

Ofisdan chiqib do'konga bordim, bir dasta qirmizi atirgullar oldim va uyga yo'l oldim.

— Atirgulim, mening qirmizi atirgulim qayerda?

Alia yuzida hechqanday ifodasiz yerga qaragan holda tashqariga chiqdi. Yoniga borib gullarni tutgandim, yuzida qandaydir yorug'likni sezdim.

— Rahmat.

U shunchaki rahmat aytib gullarni stol ustiga qo'ydiyu, oshxonaga kirdi. Nima qilishiga qiziqib biroz qarab turdim. Allqanday shisha idishda suv olib keldi.

— Bu nima uchun?

Javob bermasdan ishida davom etarkan, stulni to'g'irlab o'tirdimu, asabimni jilovlab biroz kutdim. U gullarni suv ichiga solib buketidan ochib qo'ydi.

— Endi erkin nafas oling bog' malikalari!

Uning gaplariga hayron bo'lib turarkanman, menga qarab chuqur nafas oldiyu, bir jilmayib qo'ydi.

— Kel bag'rimga sevgilim.

Tizzamni urib gapirarkanman, sekingina kelib o'tirdi. Bag'rimga bosib iforidan to'yib bahra oldim.

— Nega savolimga javob bermading atirgulim?

U yuzimga qaramasdan hotirjamligini buzmay javob berdi.

— Kechiring, shunchaki ular juda go'zal.
— Endi mendan qo'rqmayapsanmi?

U hamon yerdan ko'zini uzmay hafsala bilan jilmaydi.

— Nega sizdan qo'rqay, ahir meni joningizdan ortiq sevsangiz, yana qanday muammo?

Biroz jim turib o'yladim. Aslida uni shu bir muddat davomida sindirib bo'lganim haqida o'yladim, ammo usiz bir daqiqa yashash azob.

Hechnima demay ko'tarib xonaga olib chiqdim. Kiyimlarimni yechib yoniga o'tirdim. Alia nima deyishimni yaxshi bilgani uchun jimgina kalta shoyi ko'ylagi tugmachalarini yecha boshladi.

— Shoshma.

U tezda kiymidan qo'lini olarkan, bu safar o'zim harakat qilishni istadim. Kiymini ustidan sekinlik bilan yechib yelkasidan boshlab nam bo'salar qoldira boshladim. Qulog'iga yaqinlashib sekin pichirladim.

— Bugun sen ham rohatlanmaguningcha to'xtash yo'q, atirgul.

U gapimdan bir qaltirab ketdiyu, yana jim qoldi. Sekin boshqa kiyimlarini ham ustidan yechib bir chetga tashladim va yostiqni unga to'g'irladim. Alia bu iltifotimdan hayron qolgancha sekin yostiqqa suyandi.

— Bugun men uchun oyoqlaringni ochasanmi?
— Jin, sekinroq iltimos...

Uning ko'zlarida yana qo'rquv ko'rarkanman, bu tunni o'zgartirishim kerakligini angladim.

— Oyog'ingni och atirgul.

Alia qaltirashni boshlagancha oyoqlarini ocharkan, barmog'imni tiqib aylantirishimdan labini qattiq tishlab ingray boshladi.

— Endi seni qiynamayman, balki harakat qilib ko'rarsan.

Pastelga cho'zilgancha uni ustimga chiqazdim, u hamon mendan qattiq uyalardi, qimirlay olmay qizargancha jim o'tirdi. Sekin o'zimni unga to'g'irlab kirarkanman, o'rnidan sakrab turib ketay dedi.

— Tshsh, endi boshladik ahir.

Belidan tutgancha ko'tarib, pastga tushirdim, harakat qila olmay ustimga o'zini tashlab yubordi.

— Jin...iltimos...

Ko'zlaridan yosh oqa boshlarkan, sekin yotoqqa qayta yotqizib o'zim ichiga kirdim. Alia o'zi bilmagan holda yoqimli ovoz chiqaza boshladi.

— Manabu boshqa gap, boshingni ko'tar atirgul.

— Mmmx...ya..na nima istaysiz?

Ovozi zo'rg'a bo'g'zidan chiqib gapirarkan, kulib yubordim.

— Shunchaki manabu yerda sening izing bo'lishini istayman.

Bo'ynimga barmog'ini olib kelib boshini ko'tardim. Yana ehtiros bilan kirarkanman, Alia zo'rg'a boshini ko'tarib bo'ynimdan qattiq tishladi.

— Ayshsh, manabu boshqa gap atirgul...

9- qism tugadi

Muallif: Silena

.
.
.

~ Men muhabbat atalmish bog'dagi his etib ulgurilmagan bir ifor edim...

Elara ko‘z oldi qorong‘ulashayotganini his qildi. Miyasi Jungkook va Sujin hozir xonada nima qilayotganini tasavvur qildi.
Shu lahza hatto o‘limni qabul qilishga ham tayyor edi. Qiz og'irlashib yerga boshi bilan yiqildi.
Uning yuzi tobora ko'karib, nafas ololmasdan lablari quriy boshladi. Ammo hech kimdan yordam so‘rashni istamasdi. Qizaloqning butun hayoti shu bir lahzada ko‘z oldidan o‘tdi.

Elr pov: Menimcha, men jannatga boraman. Axir, shuncha sinovlarga dosh berdim-ku!

U osmonga tikildi va yuragining tub-tubidan faqat shu savolni takrorlab aytardi.

Oradan ikki daqiqa o'tdi. Taehyung boshini ushlab shok holda nima bo'layotganini tushunishga harakat qilarkan, Elara yodiga tushib qoldi.

— Menimcha… yuragim to‘xtadi…!
—Elaraa! Hoy, nima bo‘ldi senga, o‘zingga kel!

---
Ayni paytda, Jungkook Sujinni qiynashni boshlagandi.U bundan zavq olayotgan edi. Sujin esa og'riqdan baqirardi.

— aaah...Jungkook, bas qil! Seni hech qachon bunday holatda ko‘rmaganman. Nima hammasi o‘sha qiz tufaylimi?

Bu so‘zlar Jungkookni yanada g‘azablantirdi. U Sujinni yanada kuchli azoblay boshladi.

Jungkookning qo‘llari Sujinning ko‘kragini qattiq changallab siqdi, Sujin og‘riqdan chinqirib yubordi

— Aaaak, Jungkook, aqldan ozganmisan? Meni qo‘yib yubor!

Jungkook uning og'riqlariga parvo qilmasdan sovuq va harakatni kuchaytirgan holda gapirdi.

— Sen kim bo‘libsanki, mening xotinim haqida gapiradigan, o'zinga so'rab olding!

U yanayam shafqatsizroq harakatlar bilan ayolga tashlandi.

Sujin og'riqqa chidolmay yig'lab yubordi.

— Ahh, iltimos… Jungkook, kechir… meni qo‘yib yubor, o‘lib qolaman…!
---

Bu orada Taehyung Elarani ko'targancha mashinaga o‘tqazib, tezlik bilan kasalxonaga yo‘l oldi.
U mashinani shunday haydayotgandiki, xuddi uchib ketayotgandek edi.
Negadir u qizaloqdan juda havotir olardi. Uni bu ahmoqona olamda qoldirishni istamasdi.
---

— Mitti malika, Iltimos, yana bir oz sabr qil. Hammasi yaxshi bo‘ladi, va’da beraman.

Ular atigi 5 daqiqada kasalxonaga yetib bordilar.
Taehyung uni ko‘tarib, yugurgancha ichkariga olib kirdi va shifokorlarga topshirdi.

O'zi esa devorga suyangancha boshini kaftlari orasiga olib o‘ylab qoldi.

Tae Pov: Jungkook, ahmoq bola,nega bunday ishni qilding?!
Nega bu darajada o‘zligingni yo‘qotding? Uni bekor yolg'iz qoldiripman, ukam chinakam vaxshiyga aylanibti!

Oradan bir soat o'tdi. Jungkook ishini tugatib, hammomga kirdi.
Sujin esa qilgan ishidan qattiq afsusda edi.

Chunki u hozirgi holatida o'z tanasiga qarashga ham jur’at topa olmasdi.
Lablaridan qon oqardi, bo‘ynidan ham qon sizib chiqardi, tanasida esa go‘yoki yovvoyi hayvon tishlab ketgandek izlar qoldi. Hatto *ostidan ham qon kelayotgan edi.

Jungkook esa mutlaqo beparvo, uni yotoqda qoldirib chiqib ketdi. Sujin yarim soatgacha qimirlay olmadi. Og‘riq ichida ingrab yig‘lar edi.
U hamma narsa o‘zi istagidek bo‘ladi deb o‘ylagan edi, afsuski, xato qilganini tushunganida allaqachon kech bo‘lgan edi.

— Pastkash va jirkanchsan. Seni o‘ldiraman Jeon Jungkook, qarab tur!

Shunday deya u zo‘rg‘a qadam tashlab, hammomga sudralib bordi.

Jungkook yuvinib, kiyimini almashtirib, hech nima bo‘lmagandek tashqariga chiqdi. U qo'riqchilardan Elarani emas, akasini so‘radi. Chunki xotini hanuz xonada deb o‘ylagan edi.

— Janob Taehyung xonimni kasalxonaga olib ketdilar!

Jungkook bir lahza shokka tushib qoldi, chunki yuragidan allaqanday begona his o'tdi va sekin va sovuq ohangda yana qo'riqchiga savol berdi.

— Nima, Elara, nima bo‘ldi unga?

— Aniq bilmayman janob, menimcha xonim hushida emasdi.

Jungkook asabiy baqirib yubordi.

—Jin ursin hammasinii, yana nima bo'ldii!?

U shunday deya mashinaga o‘tirdi va Taehyungga qo‘ng‘iroq qildi.

— Nima kerak? Meni tinch qo'y.

— Seni boshimga uramanmi, xotinimga nima bo‘ldi? U qayerda?

Jungkook g‘azab bilan so‘radi. Taehyung esa ukasidan shunchaki ko'ngli sovigandi, u juda past, ammo sovuq ohangda gapirardi.

— Senga nima, baribir unga og'riqdan boshqa hech nima bera olmaysan. Bor ahlatlaring bilan o‘ynayver!

Taehyungning ovozi g‘amgin edi, go'yo yaqinini yo'qotib dunyodan to'ygandek.

— Aka, seni o'zim o‘ldiraman, qayerdasan?

— Asan!

U kasalxonaning nomini aytib, qo‘ng‘iroqni o‘chirdi. Jungkook esa mashinasini eng yuqori tezlikda Asan Medical tomon hayday boshladi.

Jk Pov: Kechir qizaloq, seni yana hafa qildim. Ammo Sujin bo'lmaganda, bu ishni senga qilishimga to'g'ri kelardi.

---
Shifokorlar tashqariga chiqdi, Taehyung tezda o'rnidan turib ular tomonga yurdi.

—Ahvoli yaxshimi?

— Hozircha yaxshi lekin hushida emas. Astma bilan hazillashib bo‘lmaydi. Bu kasallikning so‘nggi bosqichi o‘lim. U juda katta stress olgan. Yurak urishi ham juda sust. Kamida bir hafta bu yerda qolishi kerak.

Taehyung Elaraning o'rniga o'zini qo'yib ko'rdi. Uning azobini aniq his eta olmasa-da, qanchalik qiynalayotganini bilardi.
Shu payt hotirjam Jungkook kirib keldi.

— Aka, xotinim qayerda, unga nima bo‘ldi?

Jungkook e'tiborsiz savol berarkan, Taehyung hatto ukasiga qaragisi ham kelmay gapirdi.

— Kichkina qizdan nima istayotganinga tushunolmayapman.

Jungkook jahlini tiya olmay Taehyungdan alamini olmoqchi bo'ldi.

— Nima deding?

Tae sekin boshini ko'tarib uni o'ldirgudek qaradi.

— Bechora... Sen shunchaki nafsingni qondirding, bu mitti qizaloq esa sendek razilning qurboni bo'lyapti!

Jungkook yuragida nimadir uzilgandek g'alati bo'ldi. Albatta unda ham yurak bor. Taehyung esa biroz to'xtab, ovozini ko'targancha yana gapini davom ettirdi.

— Aslida, sen unga mutlaqo loyiq emassan, ammo ukam seni baxtli qiladi deb uni aldadim!

U ham his qilayotgandi, shunchaki buni tan olish qiyin edi. Jungkook bunisi gapga chiday olmay akasining yoqasidan oldi.

— Menga ovozingni ko'tarma. Istasam uni hozir o'ldiraman, u meniki!

Jungkookning so‘zlari endi chindan ham haddan oshdi.
Taehyung o'rnidan turgancha uning yuziga qattiq musht tushirdi. Jungkook esa boshini biroz chayqatib akasiga qararkan, Taehyung unga baqira boshladi.

— Hoy ahmoq, o‘zingga kel.Men sen bilan hazillashmayapman, men sening akangman. Agar istasam seni hoziroq o‘ldirishim mumkinligini bilasanmi?

Jungkook esa akasining bu so‘zlariga baqirib kuldi.

— Yaxshi, unda o‘ldir meni, qo'lingdan keladimi?

Taehyung hech nima demay, uning yoqasidan ushlab, tashqariga sudradi.

— Erkakmisan o'zi, sen o'zinga o'xshamayapsan! Axir sen dunyoni titratgan mafiya Jungkooksan-ku! Qani o‘sha g‘ururing? Nega o‘zingni bu darajada yerga uryapsan?

Taehyung ukasini yoqasidan siltab gapirardi. Jungkook esa uni itarib yubordi va hotirjamligini yo'qotmagan holda, sochlarini ortga qildi.

— Tinch qo‘y, o'z ishimni o‘zim hal qilaman. Ukang borligini endi esladingmi?

Shunday deb ichkariga kirib ketdi. Shifokorlar unga xotini yotgan xonani ko'rsatishdi, xonaga kirarkan, qalbida chuqur aybdorlik hissini tuydi.

— sevgilim, yaxshimisan?

Elara sekin ko‘zlarini ochdi va karaht holda yigitga qaradi. U ilk bor qizni sevgilim deb atagandi.

— Jungkook… men o‘ldimmi?

Qizaloq eshitgan so'zidan qattiq ta'sirlangancha juda past ovozda so‘radi.

— Yo‘q, bebahoyim, sen tiriksan!
— Bebahoyim...

Elara ko'zlarini yana qayta yumdi. Jungkook qizni sochlarini silab sokin
gapirardi.
Elara esa bir chuqur nafas olib ko'zini yumgancha gapirdi.

— Nima uchun, o‘lishni xohlagandimku?

Jungkook bu so‘zlarga yana g‘azablandi, lekin hammasi o'zining aybi ekanini bilar edi. Shunchaki tan olishni istamasdi.

— Hali o‘lishingga yo‘l qo‘ymayman. Qachonki menga keraksiz bo'lsang, o‘shanda o‘lasan. Hozir esa dam ol, ertaga seni uyga olib ketaman.

Xona eshigidan qarab tirgan taehyung gap boshladi.

— U kamida bir hafta bu yerda qolishi kerak.

Jungkook qizdan ko'zini uzmagan holda gapirdi.

— Ishing bo'lmasin, unga o‘zim qarayman. Sen esa ko‘zimga ko‘rinma!

Taehyung ularga g‘azab bilan biroz qaradida, xonani tark etdi.
Jungkook Elaraning qo‘lidan ushlab, yonida o‘tirdi. Xonani mutlaqo sukunat egallagan edi. Elara qo‘llarida igna va kapilnitsa ulab qo‘yilgan edi. U uxlayotgandek yotar, Jungkook esa uyg‘oq ekanini bilardi va jimgina qizni kuzatrdi.
Nihoyat yigitning sabr kosasi to'ldi.

— Elara.

Qiz o'zi istamasa ham qo'rqqanidan javob qaytardi.

— Hmm...

Jungkook nima deyishini bilmay, bir oz jim turdi.

— Yaxshimisan?

Elara javob bermadi, faqat ko‘zlarini yumgancha yig‘lardi. Chunki u rostdan yaxshi emasdi,
Jungkook uni yana qiynamaslikka harakat qilardi, ammo bu sokinlik uning asablarini charchatayotgan edi.
Nihoyat xonadagi sukunatni shifokorlar buzdi.

— Endi chiqing, iltimos. Bemor dam olishi kerak!

Jungkook Elaraning qo‘lini qo‘yib yubormoqchi emas edi. Ammo u shu yerda qolsa, unga yanada zarar yetishini anglab, majburan chiqib ketdi.
U kasalxona yo‘lagida xotinini oynadan kuzatib, jim o‘tirardi.

Elara esa endi Jungkookni sevib qolganini anglagan edi. Ammo Jungkook bir lahzada uning barcha his-tuyg‘ularini muzdek parchalab tashladi.
Nahot birinchi muhabbat shunchalar alamli bo'lsa!?
Shu payt shifoxona eshigidan Taehyung kirib keldi.

Jungkook: Nega kelding?

Tae: Tashvishlandim, u juda zaif, qanday qilib bunchalik azobga bardosh berganini tushunmayapman.

Jungkook akasiga hayron bo'lib qaradi.

— Nima deyapsan?
— Shifokorlar nima deganini eshitmadingmi?

Taehyung ukasiga hamma gapni ochiqchasiga aytib berdi.
Jungkook biroz o'ylanib o'zini ayblay boshladi.

— Aysh, jin ursin...

Taehyung ensasini qotirgancha asabiy gapirdi.

— Senda ham miyya bor ekanini bilmagandim.

Jungkook yana e'tiborsizligini saqlab ishlari bilan chiqib ketdi, Taehyung ham biroz qolib zarur ish bilan qisqa vaqtga ketgandi. Negadir ofisda o'tira olmagan Jungkook akasini ketdi deb o'ylab shifoxonaga qaytdi.

— Jin ursin, hali ham shu yerdamisan, xotinimning yonida senga nima bor?

— Men hozir keldim, o'zing nega kelding?

— Aka, jim bo'l, bu safar ogohlantirmay otaman.

Taehyung biroz o'ylab turib g'ururini chetga surishga qaror qildi.

— Jungkook, unga ko‘proq mehr ber. U seni sevadi, bunga ishonchim komil, sen esa unga faqat azob beryapsan!

Jungkook ham qizning ahvolini tushunardi, ammo g'ururi ham baland edi.

— Hyung, menga aqllilik qilma, qanday yashashimni o‘zim bilaman!

Shu payt Taehyungning telefoni jiringladi.
Taehyung telefoniga qarab Jungkookdan biroz uzoqlashdi.

— Salom, Jia.

— Salom, Taehyung, yaxshimisiz, Elara qayerda? Unga telefon berib tura olasizmi?

— U hozir kasalxonada, menimcha bezovta qilmaganing ma’qul!

Jia qo'rqib ketdi va havotirli ovozda so'radi.

— Nima, Kasalxonada??

Taehyung o'zini hotirjam tutib javob berdi.

— Shunchaki sal o‘zini yomon his qildi, kechadan beri ovqat yemayapti. Ehtimol, shunga biroz boshi aylandi.

— Manzilni ayting!

Taehyung manzilni aytib, suhbatni tugatdi.
---

Jeon xonadoni~

— Hali ko'rasan Jungkook. Qilgan har bir ishing uchun birma-bir javob berasan!

Oradan ikki soat o'tib arang yuvinib chiqib uyni tark etdi.
Seulda eng katta kasalxona aynan, "Asan medical" va u Taehyunga tegishli.

Shuning uchun Sujin ham hech narsadan bexabar, aynan Elara yotgan kasalxona tomon yo‘l oldi...!

Bu orada qizaloq biroz o'ziga kelgan edi. Shifokor qizni tekshirib kalidorga chiqdi va yigitlarga yuzlandi.

— Janoblar, qizaloq biror narsa yeyishi kerak.

Taehyung yerdan boshini ko'tarib hursand bo'lgancha javob berdi.

— Ha, albatta!

Jungkook tezda Elaraning oliga kirib yoniga o'tirdi va qo'llaridan tutdi.

— Elara, biror nima yeging kelyaptimi, menga ayt.

Qiz gapirmoqchi emas edi. Jungkookga qaraganda uydagi voqealar ko‘z oldidan ketmasdi.

— Jungkook, iltimos, chiqing bu yerdan...

Jungkook asabiylashgancha chuqur nafas olib qizning qulog'iga yaqin kelib shivirladi.

— Seni hafa qilmayman degandim, mittivoy...

10- qism tugadi

Channel: Somnia Arx

E'tiboringiz uchun rahmat!

~ Men muhabbat atalmish bog'dagi his etib ulgurilmagan bir ifor edim...

Erta tong! Elara xonasida sokin uyquda edi.

Quyosh nurlari deraza ortidan ohangrabodek kirib, qizaloqning yuziga iliq teginardi. U sekin ko‘zlarini ochdi va pichirladi:

— Aysh… hech kim yo‘q o‘rmon ichida bo‘lsam edi…!

Shu payti qulog'i ostidan kelgan ovozdan cho'chib ketdi.

— Hoy, uyg'ondingmi, shuncha ham uhlaydimi odam?
— Jia… sen hali ham shu yerda edingmi?

— Albatta! Ketma dedim-ku. Uyg‘onishingni kutib o‘tirdim. Lekin endi ketishim kerak. Aytadigan gaping yo‘qmi?

Qiz sekin o'rnidan turib Jiaga yaqinlashdi va juda sekin ohangda gap boshladi.

— Jia! Men bu yerdan chiqib ketishim kerak. Iltimos, yordam ber. Agar Jungkook bilib qolsa, meni o‘ldiradi.

— Tushunarli! Lekin hozir bo‘lmaydi. Hamma uyda, ma'qul vaqtni topish kerak.

— Iltimos, nimadir qil!

Elara haqiqiy nochor insondek dugonasiga yalinardi. Jia ham bor kuchi bilan unga yordam berish uchun harakat qilardi.

— Albatta qilaman, uyga borib, nima qilish mumkinligini o‘ylayman. Ertaga albatta biror yo‘lini topaman. Raqamingni ber.

Elara yerga qaragancha chuqur va qayg'uli nafas oldi.

— Jia, menda telefon yo‘q…

Jia biroz hayron bo'ldi-yu, ammo, noiloj edi.

— Ha yaxshi. Unda ertaga o'zim kelaman.

Aynan o‘sha paytda eshik asta ochildi. Qizlarning yuragi go‘yo to‘xtab qolgandek, qo‘rquv bilan eshik tomon o‘girildilar.

— Salom, bezovta qilgan bo‘lsam uzur, qizlar!

Ikki qiz ham yelkasidan tog' ag'darilgandek bir chuqur nafas oldi.

— Hechqisi yo‘q. Biz pastga tushmoqchi edik.

— Shunaqami? Jia, birozga tashqariga chiqa olasanmi?

Jia Elaraga bir qarab qo'ydiyu, yana Taega qaradi.

— Albatta!... Nima gap edi?

Taehyung biroz afsusli va shubhali gapira boshladi.

— Elaraning xonasida kamera borga o'xshaydi. Gap-so‘zlarga ehtiyot bo‘l. Agar biron rejang bo‘lsa, menga ayt, yordam bera olaman.

Shunda, pastdan og‘ir qadam tovushlari eshitilarkan, Jianing yuragi chiqib ketay dedi. Taehyung esa sokin nafas chiqazgancha zinaga qaradi.

— Nima haqida gaplashyapsizlar, sen ham sevib qoldingmi, aka?

Jungkook shubhali jilmaygancha so'radi.

—Ho'sh, sevsam nima bo'lipti, Jia chiroyli qiz, u sevishga loyiq!

Taehyung ukasining gapiga hazil bilan javob berdi. Jia yerga tikilib jim qoldi.

— Nima gaplashishga boshqa joy qurib qolganmi senlarga?

Jungkookning bu gapi yo'qol degan gapdanda og'irroq chiqdi.

— Albatta, biz ham pastga tushmoqchi edik.

Ular pastga tushishdi.
Jungkook sokin qadamlar bilan Elaraning xonasi tomon yurdi. Eshikni ochib kirarkan, qiz ko'zini koʻzgudan uzmasdan oʻziga tikilib oyna yonida turgancha, ko‘z yoshlar og'ushida sochini tarab o‘tirgan edi…

Soʻngra ortidan paydo boʻlgan sovuq va qoʻpol erini koʻrgach qoʻrqib ketdi. Elaraning ustidagi yengil va kalta pijama Jungkookning yovuz hislari uyg'onishiga sabab bo'ldi.

—Ha...Jungkook, qachon keldingiz?
Qiz tezda o'zini yig'ib eri tomonga qoʻrquv bilan qaradi.

—Nega erta tongdan bunday axvoldasan, meni oʻzinga ogʻdirib olish niyating borga oʻxshaydi, sevgilim!?

— Yo‘q… men yuvinib chiqandim kiyimlarimni almashtirmoqchi edim.

— Balki kimdir kiyimlaringni almashtirishini kutgandirsan.

—Yoʻq yoʻq Jungkook... Men...

—Bu yerga kel , oʻzim seni kiyintirib qoʻyaman, xotinimning ochilmagan qirralari koʻpga oʻxshaydi!

Jungkook mitti xotinining yoniga kelib, nozik bellaridan ulak qo'lini o'ragancha yengil bo'sa olarkan, biroz tinchlandi.

Elara undan qattiq qo'rqqani tufayli qarshilik qila olmadi. Jungkook shunchaki jahlidan tushish uchun qizdan foydalanmoqchi edi,

— Nega... Keldingiz?

— Hech narsa, shunchaki... xotinimni ko‘rgim keldi, seni bag'rimga bosmoqchiman!

Jungkook juda sovuq va buyruqli ohangda gapirdi.
Elaraning nafasi qaytib ketay dedi. Jungkook bu safar bo'yin tomonga hujum qilmoqchi edi...
Aynan o‘sha paytda eshik taqilladi. Jungkook o'ldirgudek eshikka qaradi.

— Kir!

Qaysidir qo'riqchilar bo'lganda Jungkook aniq o'ldirardi, ammo...

— Elara, men ketaman, meni kuzatmayapsanmi?

Jungkook qizga juda sovuq jilmaydi.

— Bugun omading keldi, shirinim, boraqol!

Qiz bir chuqur nafas oldi.

— Hozir boraman Jia!

U shoshib tashqariga yugurib chiqdi va yuragi ichida pichirladi:

— Hudoga shukur...

Jk Pov: Men amoq… unga tegmaslikka so‘z bergandim. Lekin… uni ko‘rganimda o'zimni boshqarolmayapman. Qachon o'z hohishing bilan qulupnaydek qizil lablaring bilan mening lablarimdan bo'sa olasan?
Yana qancha kutishim kerak, jin ursin, u meni hech qachon sevmaydi...

G‘azabga to‘lib ketgan Jungkook sekin pastga tushdi. Mushtlari qattiq siqilgan, nigohi esa titratib yuborardi.

Bu vaqtda qizlar darvoza oldida suhbatlashyotgandi. Elaraning ko'zi Jungkookga tushdi.

— Jia, ertaga albatta kel. Bu yerda bo‘g'ilib ketyapman, har qanday vaqtda… bu yerdan mening jasadimni olib chiqishlari mumkin.

— Hoy tentak, nafasingni issiq qil! Menimcha ering sen uchun jonini ham berishga tayyor. U senga zarar yetkazmaydi.

Elara allaqachon yoshlangan ko'zlarini artib gapirdi.

— Yaxshi… kel. Kutaman seni...

U jimgina yana ichkariga kirdi. Jungkook va Taehyung dasturxon atrifida o'tirardi.

— Ukajon, nima bo‘ldi?

Taehyung qiziqish bilab so'radi. Jungkook esa hotirjamligini buzmay odatdagidek sovuq savol berdi.

— Sen nega hali ketmading? To'yni tezroq o'tkaz deb miyamni yeb yotgandingku?

— Ehey...Nega jahling chiqayapti? Men ham ishimni biroz to‘xtatdim. Bir necha kun shu yerda bo‘laman. Jajji kelinim bilan biroz yaqinlashmoqchi edim. To‘g‘rimi Elara?

Elara ham dasturxonga o'tirgandi va bu gapdan Taeni otib o'ldirgisi kelsada miyig'ida jilmayib javob berdi.

— Ha... albatta.

Hamma ish ishiga tarqaldi, Elara esa yolg'iz. U tezroq bir kun o'tishini va bu yerdan ozod bo'lishni o'ylardi.

Ular kechki ovqatga yig‘ilib o‘tirishgandi. Jungkook Elaraga bugun negadir mehribon bo'lishga harakat qilib barcha erkaliklariga ko'z yumdi.

Hamma dasturxon atrofida, to‘satdan notanish poshna tovushi xonani kesib o‘tdi. Ortidan esa, jimjitlikni buzuvchi o‘tkir bir ovoz yangradi:

— Salom, bolalar, meni sog'indinglarmi?

Taehyung yuzini burishtirib ketdi va ko'zlariga g'azab to'lib jungkookga yaqin borib pichirladi.

— Jungkook… Haliyam u bilan aloqang bormi?

Uni ko'rib Jungkookning ham nafasi ichiga tushdi.

— Ahh jin ursin, bu qayerdan keldi endi?

Sujin, go‘yo bu uyning egasidek, erkin qadamlar bilan ichkariga kirdi. U ikala yigitni birma-bir quchoqlab, o‘pdi. Harakati esa aynan Jiuga o‘xshar, lekin u boshqa dunyodan edi.

U mafiya olamining "Qizil Malikasi" edi. Fohishalik, ayollar savdosi, qora bizneslar ichida eng mashhurlardan biri.
Elara paydo bo‘lishidan oldin Jungkookning ehtirosini qondira olgan yagona ayol Sujin edi.

~ U ham Jiuga o‘xshab Jungkookni yuragining tubidan sevardi. Va tabiiyki Jungkook uchun eng azobli tunlarni o'tkazishga ham tayyor edi. Hatto Sujin ham Jungkookning bu o'zgarishidan hayratda qolgandi, ammo sezdirmadi.

Elara biroz hayrat bilan ayolga qaradi va Jungkookga qiziqish bilan yuzlandi.

— Bu kim?

Ammo bu safar qizning savoliga hechkim javob bermadi.

Tae ayolni biroz sovuq ohangda so'roqqa tutdi.

— Sujin, qanday shamollar uchirdi?

Jungkook esa juda qo'rqinchli ohangda so'radi.

— Nega kelding?

Sujin bezbetlarcha tabassum bilan yigitlarga noz karashma qildi.

— Hooy, sizlar meni xursandchilik bilan kutib olishlaring kerak emasmi? Endigina keldim-ku!

Elara yana biroz o'zini tutib Taega yuzlandi.

— Oppa, bu ayol kim?

Taehyung Elaraga yumshoq va jilmayib javob berdi.

— Malikam, bir ozga tepaga chiqib turasanmi?

Elara hayron bo'ldi bu ikkinchi martasi edi.

— Nega, oppa, nima bo‘lyapti?

Jungkook ham yuz ifodasini o'zgartirib qo'pol ohangda gapirdi

— Aytganini qil!

Elara ikki qo‘lini birlashtirib, ich-ichidan iltijo bilan duo qildi va tepaga chiqdi. Uning ongi xiralashgan edi, yuragi qattiq urardi.

Elr Pov: Bu nima bo‘layapti...? Bu ayol yana kim, bu do‘zaxdan chiqib ketishim mumkinmi...? Nega meni bunchalik qiynayapsan, Jungkook...?

Taehyung qattiqroq ohangda yana Sujinga savol bera boshladi.

— Demak, nega kelding? Gapingni tezroq gapirda, ket.

Sujin esa taehyungga ta'na bilan ensa qilib gapirdi.

— Men sen uchun kelmadim, Taehyung. Jungkook uchun keldim. Sevgilim turmush quribdi deyishdi? Ammo meni to‘yga taklif ham qilmagan... bu endi adolat emas, to‘g‘rimi?

U asta-sekinlik bilan Jungkookning tizzasiga o‘tirib oldi.

Jungkookning ko'zidan olov chiqay dedi, negadir bu tana endi unga yoqmayotgandi. Ammo ayolni o'ldirib qo'ymaslik uchun biroz o'zini bosdi.

— Nima xohlaysan, Sujin, ha, uylandim. Shu savol bilan keldingmi, bo‘ldi, chiqib ket.

Sujin burilib, nazokat bilan Jungkookga qarab g'azabini o'ynadi.

— Shu yosh qiz sening xotiningmi? So‘nggi vaqtlarda diding o‘zgaribdiya, yosh bolalarga umuman qiziqmasding-ku?

Sujin yaxshi bilar edi Jungkook g‘azablanganda faqat ikkita narsaga qaram bo‘lib qoladi narkotik yoki ayollar.

Taehyung tishlarini bir-biriga bosib, ichki g‘azabini yutib, holatni kuzatishda davom etdi.
Tae ukasining harakteriga qarshi chiqa olmasdi, ammo kichik malikasiga rahmi kelardi. U Elara bilan uncha yaqin bo'lmasada negadir o'z singlisidek, juda havotir olardi.

Lekin Elara yuqoridan ularni qo‘rquv bilan kuzatib turardi. Uning yuragi tilka-pora bo‘layotgandi. To'g'ri u Jungkookga bog'lanayotganini his qilmayotgandi. Ammo erini uyda boshqa ayol bila bu holatda ko'rish, istalgan insonning yuragini tilka-pora qiladi.
Elaraning bosimi oshib, qo‘llari titrashni boshlagandi. Qiz chidolmay, yig‘lab yubordi. Og‘zini qo‘li bilan bekitdi, ammo ko‘zlarini ulardan uzolmasdi.

Elr Pov: Hozir Jungkook uni haydab yuboradi, umeni sevadi. Men uning rafiqasimanku, ha bu haqiqat...!

U o‘ziga o‘zi pichirlab, yuragini tinchlantirmoqchi bo‘ldi. Ammo ichki og'riqlari uning kasalini qo'zg'alishiga olib kelayotgandi.

Lekin Sujin Jiwoo emas!
U, Jungkookga shunchaki osiladigan ayol emas edi. Aksincha, Elaradan tashqari uni o‘z domiga torta oladigan yagona ayol edi.

Taehyung ichidan turli hayollar surardi. Aynan shu payt vaqt juda sekin o'tayotgandi.
Taehyung hech qachon Jungkook kabi emasdi. U hech qachon fohishalar bilan vaqt o‘tkazmasdi.

Tae nihoyat o'zini bosa olmay Jungkookga zulukdek yopishib olgan Sujinga yuzlandi.

Jungkook uni o'zindan uzoqlatishga harakat qilardi, ammo nafsiga qarshi chiqa olmasdi.

— Sujin, hozir shu zahoti bu yerdan yo‘qolmasang, qasam ichaman, seni o‘ldiraman!

Ammo Sujin hech narsa bo‘lmaganday, sekinlik bilan Jungkookning bo'yniga lablarini bosdi.

Shu lahzada Elaraning ichida bir narsa uzilgandek bo'ldi

— Jungkook... azizim! Shu mitti qizchani ezib nimaga erishmoqchisan? Uni bir oz tinch qo'y, biz ikkimiz esa... avvalgidek, yaxshi vaqt o‘tkazamiz.

Taehyung titroq va jirkanish bilan Sujinga baqira boshladi.

— Sujin, bas qil, uning xotini bor, nima hamma erkaklarga osilib yuradigan ahlatmisan?

Jungkookning ichki zulmati ko‘tarila boshladi.
U g‘azab bilan titrardi. Uning ko‘zlari qorong‘ilik bilan to‘lib, hozirda u xotinining oldiga bora olmasdi. Chunki Elara uni qabul qilmasdi. Uni qoniqtira oladigan yagona qurbon esa Sujin ed. Jungkook Sujinga qarshilik qilishni to'xtatdi, o'zini zo‘rg‘a tiyib turardi.

Jungkook bir og'iz kuchsiz va sovuq ohangda gapirdi.

— Sujin, meni sabrimni sinama. Tur o'rningdan!

Taehyung bu lahzada nimadir bo‘lishini his qildi. U yuqoriga, zinaga qaradi…
Va u yerda... Elaraning Ko‘zlarlaridan yosh oqib zina ortida titrab turardi.

Tae Pov: Aysh, ming la'nat! Kechir meni, Elara. Endi yordam berishga ojizman, bu sening taqdiring, uni o'zing to'g'irlamasang hamma ojiz...

Shu payt Sujin, yuragini zahar bilan to‘ldirib, Jungkookning qulog‘iga pichirladi.

— Jungkook... Men eshitdim sen unga majburan uylangan ekansan, to‘g‘rimi?

O‘sha lahzada, hammasi tugadi.
Jungkookning ko‘zlari qonga to‘ldi. U Sujinning bo‘yidan tutdi va uni bo‘g‘a boshladi.

Taehyung va Elara esa bo‘layotgan vahshiylikni ko‘zlarini yummay kuzatishar, ammo Taehyung ularni to‘xtatishni istamadi. Bu shunchaki odatdagi zulmat edi, qon, g‘azab va iztirob aralashgandi.

Taehyung ayni damda Jungkook shu ayolni bo'g'ib o‘ldirsa rozi edi.
Elara o'zi ham sezmagan holda g'alati hayollar surardi. G'azabi tobora qalbini egallayotgandi.

Elr Pov: Jungkook, iltimos, men seni sevaman! Iltimos, menga xiyonat qilma... Men chiday olmayman... iltimos, Jungkook!

Bu paytda Sujin hanuz osoyishta edi. U nima qilish kerakligini aniq bilar edi. Uning bo‘yni Jungkookning barmoqlari orasida qisilib borar, ammo u bo‘g‘ilayotgan holda ham gapirdi:

Sujin Jungkookning ko'zlariga tik boqqancha pichirlab, nafas olishga qiynalib gapira boshladi.

— Nima bo‘ldi, g‘azablandingmi? U qiz seni rashk qilmayapti hamku. Men bir soatda seni qondira olaman, tan ol, Jungkook, o'zing ham buni xohlaysan!

Taehyung ayoldan bunchalik jasurlik kutmagandi. U bir Elaraga, bir manavi ikkisiga jovdirab qarardi.

— Sujin bas qil, nima o'lging kelyaptimi?

Jungkook ohangida muzdek sovuqlik bilan Taega buyruq bila gapirdi.

— Hyung, jim bo'l, uning gapi to'g'ri!

Taehyung va Elara, ustidan bir chelak suv quygandek muzlab qolishdi.

— Bu nima deganing? Bu bir fohisha bo‘lsa, sening xotining undan ming karra go‘zal-ku, kallang bormi sen bolani?

Jungkook sujinni uloqtirib, baqirib yubordi!

— Lekin u meni hech qachon qabul qilmaydi. Nima uni azoblashimni istaysanmi?

Bu so‘zlar Elarani larzaga soldi.
U butunlay muzlab qoldi. O‘sha lahzada u yuragining tubidan bitta so'zni pichirladi:

— Iltimos... Jungkook o‘sha ayolni xonasiga olib kirmasin. Taqdir, menga bugungi kunni ko‘rsatma, buning o‘rniga jonimni ol iltimos!

Ammo Jungkook yerda bo'ynini ushlab yotgan Sujinni ko‘tarib, xonaga olib ketdi.

Elara bir lahza o'zini tirik murdadek his qildi.
U o‘zini yerga qattiq tashladi. Hatto ovoz chiqarmadi. Sababi, uning kasali yanada kuchayayotgan edi. Shifokorlar unga tushkunlikka tushishni taqiqlagandi.

Uning ruhi tanasi ichida palapartish aylanib yurgandek, qalbi tor-mor bo‘lib ulgurgandi. Yuragida esa faqat ikki narsa qoldi, azob va qasos!

— Mahluqsan Jungkook..

Qiz yuragini changallagancha yerda o'tirib nafas olishga harakat qilarkan, hatto uydan qochishga ham kuchi qolmagandi...

9- qism tugadi

Channel| Somnia Kaneffic

E'tiboringiz uchun rahmat!