❤️@Kuynavobot orqali istagan musiqangizni tez va oson toping!🚀

❤️@Kuynavobot orqali istagan musiqangizni tez va oson toping!🚀

❤️@Kuynavobot orqali istagan musiqangizni tez va oson toping!🚀

❤️@Kuynavobot orqali istagan musiqangizni tez va oson toping!🚀

❤️@Kuynavobot orqali istagan musiqangizni tez va oson toping!🚀

qiz sevsa yigit sevmaydi yigit sevsa qiz sevmaydi agar ekalasi sevishsa ota onasi ruhsat berishmaydi

Yangi kun, yangi imkoniyatlar bilan ochildi.
Seul shahrining eng nufuzli maktablaridan birida, o‘quvchilar qattiq tartibda harakatlanishardi. Bu yerda faqat boy oilalar farzandlari o‘qirdi.

Yunhe maktab hovlisiga kirib keldi. U yangi edi, biroz uyatchan, ammo ko‘zlari o‘tli edi. U qo‘lidagi kitoblarini mahkam ushlab, yangi joyiga moslashishga harakat qildi.

To‘satdan, hovlida kimdir uning oldida paydo bo‘ldi. Bu – Cha Woo Min edi. U sportchi kiyimida, ammo yuzida qat’iyat va biroz sovuqqonlik bor edi.

Woo Min ko‘zlarini biroz toraytib, Yunhe tomon qaradi. Unga qarash butun maktabdagi qizlarni jim qoldirdi.

— “Sen yangi kelganning, Yunhe?” — u so‘radi, ovozi qattiq va ishonchli edi.

Yunhe boshini egib, muloyim javob berdi:
— “Ha, Cha Woo Min. Menga bu joy hali biroz noodatiy...”

Woo Min jilmaydi, biroq uning jilmayishi sovuqqon edi, yuragida esa sirli og‘riq bor edi.

Maktabdan keyin, Yunhe Cha Woo Minning uyiga borishni xohladi. Ammo u uyning atrofida birinchi bor qattiq xavfsizlikni his qildi. Yuqori devorlar, kamera va kuchli quriqchilar uyning har bir eshigini qamrab olardi.

Yunhe yigitga yaqinlashib, eshik oldida to‘xtadi.

— “Bu yerga kirish qiyin ko‘rinadi...”

Woo Min boshini ko‘tardi va o‘ziga ishonch bilan dedi:
— “Bu mening dunyom, Yunhe. Bu yerda faqat mening oilam, yaqinlarim kiradi. Quriqchilar boshqa hech kimni o‘tkazmaydi. Ammo sen uchun eshik har doim ochiq.”

Yunhe yuragida iliqlik his qildi. Shu zahoti bilib oldiki, bu yigit unga faqatgina sevgisini emas, balki dunyosining kalitini ham berishi mumkin.

Yunhe va Cha Woo Min maktabda birga yurishardi. Har safar sinfdan chiqib, kutubxonaga borish, hovlida birga o‘tirish ularning kundalik odatiga aylangan edi.

—10-QISM
—AFTER @mindinora_0993
—KANAL ASUMI PARADOX

Yoona asta ko‘zlarini ochdi. Boshiga kuchli og‘riq urdi, yuragi esa vahimadan tez urardi. Atrofga qaradi – xona tor, derazalar temir panjaralar bilan qoplangan, eshik esa mustahkam edi. U qaerdaligini bilmasdi, lekin bu yerga o‘z xohishi bilan kelmagani aniq edi.

Qulog‘iga eshik ortidan kelayotgan sharpalar chalindi. Kimdir gaplashayotgan edi. U diqqat bilan tingladi.

— "U hushiga keldimi?" — dag‘al ovoz eshitildi.

— "Ha, lekin hali ham zaif," — javob berdi boshqa kimdir.

Yoona nafasini ichiga yutdi. Oradan bir necha soniya o‘tgach, eshik ochildi. Ichkariga oq sochli, baland bo‘yli bir kishi kirdi. Uning ko‘zlari sovuq, nigohi qahrli edi. U 60 yoshlar atrofida, egnida esa qimmatbaho kostyum bor edi.

— "Nihoyat, uyg‘ondingmi?" — dedi u mayin, ammo tahdidli ovozda.

Yoona vahima ichida orqaga tisarildi.

— "Siz kimsiz? Meni bu yerga nega olib keldingiz?!"

Chol jilmayib, unga yaqinlashdi.

— "Mening ismim Han. Seni bu yerga o‘z shaxsiy sabablarim bilan olib keldim," — dedi u.

— "Qanday sabablar?"

Han bir oz jim qoldi, keyin sovuq ohangda gapirdi:

— "Sening otang mendan katta qarz olgan edi. Juda katta qarz. U bu qarzni to‘lolmadi… va natijada hayotidan ayrildi."

Yoonaning yuragi siqildi. Nafasi og‘irlashdi. Onasidan keyin otasini ham yo‘qotganini allaqachon bilardi, lekin endi bilsa bo‘ladiki, bu o‘lim tasodif emas edi.

— "Demak... sizning ishingiz bu?!" — uning ovozi titradi.

Han yelkasini qisdi.

— "Shunday desa ham bo‘ladi. Lekin muammo shundaki, men bu qarzning to‘lanishini istayman. Otang endi yo‘q, lekin uning qizi bor."

Yoona sovuq terga botdi.

— "Nima demoqchisiz?"

Han sekin unga qaradi.

— "Menga turmushga chiqasan, Yoona. Shu yo‘l bilan qarzni yopasan."

Xonada sukunat cho‘kdi. Yoonaning yuragi go‘yo to‘xtab qolgandek edi. Bu odam jiddiy gapirayotgani aniq edi.

— "Siz aqldan ozgansiz!" — Yoona baqirib yubordi. — "Hech qachon! Men senga turmushga chiqmayman!"

Han hech qanday hissiyot namoyon qilmay, jilmaydi.

— "Men seni rozi qilishga qiynalmayman, qizim. Senda tanlov yo‘q."

Yoona bir qadam orqaga chekindi.

— "Bunday bo‘lishiga yo‘l qo‘ymayman!"

Han boshini irg‘ab, eshik tomon yurdi.

— "Seni bu yerda saqlayman. Ertaga nikoh bo‘ladi. Qancha qarshilik qilsang ham, baribir sen meniki bo‘lasan."

U eshikni ochib, tashqariga chiqdi va ortidan temir eshikni qulfladi.

Yoona baqirib, eshikka urildi.

— "Meni bu yerdan chiqaring! Meni qo‘ying!"

Lekin hech kim javob bermadi.

U tushkunlikka tushdi. Lekin birdan xayoliga kimdir keldi. Telefoni qayerda? U tezda cho‘ntaklarini titkiladi va... telefon shu yerda edi!

Yoona titrayotgan qo‘llari bilan MJga qo‘ng‘iroq qildi. U darhol javob berdi.

— "Yoona?! Sen qayerdasan?"

Yoona yig‘lab yubordi.

— "MJ… Meni Han o‘g‘irlab ketdi… U meni turmushga majburlamoqchi…"

— "NIMA?!" — MJning ovozi titradi. — "Qo‘rqma, seni topamiz!"

— "Tezroq! Men..."

Lekin shu payt eshik ochilib ketdi va Hanning qo‘riqchisi ichkariga yugurdi. Yoona shoshilinch ravishda telefonni orqaga yashirishga harakat qildi, lekin erkak uni tortib olib, polga tashladi.

— "Qo‘lingdan nima kelishini ko‘ramiz!" — deb g‘azab bilan bo‘kirdi u va telefonni oyoq ostiga olib ezdi.

Yoona dahshatdan qotib qoldi.

Endi uning yagona umidi – MJ, Suga va Jungkook edi. Ular kelisharmikan?

Ertangi kun taqdirini hal qilishi aniq edi.

Mj esa Jungkook va Sugaga telefon qildi va ularni chaqirdi ularga hamma narsani aytib berdi. "Qanday qilib uni topamiz?" — dedi Jungkook tashvish bilan.

MJ chuqur nafas olib, Suga tomon qaradi.
Suga
— qaniydi uni yonida bo'lsam edi dedi
Mj
— bo'ldi o'zingni ayiblam undan ko'ra izlaylik uni dedi

Uchovlon Yoona qayerdaligini izlab butun shaharni aylanib chiqishdi, lekin hech qanday iz topa olishmadi. Har bir qarorgoh, tashlandiq binolar, Yoona bo‘lishi mumkin bo‘lgan joylar – hammasini tekshirishdi, lekin natija yo‘q. Oxiri kech tushib, charchoq bosganida, ular uylariga qaytishga majbur bo‘lishdi.

Ammo ularning ongida faqat bitta narsa aylanardi.

Ertaga Han Yoona bilan to‘y qilmoqchi.

Bu degani, ertaga Yoona aynan qayerda bo‘lishini aniq bilishlari mumkin edi.

— "Biz bugun hech narsa qila olmaymiz," — dedi MJ ohangdor ovozda. — "Lekin ertaga uni topish imkoniyatimiz bor."

— "Bu qanday to‘y bo‘lishini bilishimiz kerak," — dedi Jungkook mushtini mahkam siqib.

Suga chuqur nafas oldi. Yuragidagi g‘azab tobora kuchayib borardi. U shunday holatda Yoona nima his qilayotganini tasavvur qildi. Uni majburan olib qochishdi, qamab qo‘yishdi va endi kimdir bilan nikohga majburlamoqchi. Bu qizga yetarlicha dard yetmaganidek, yana shunday og‘ir sinovlarga duchor bo‘lishi adolatsizlik edi.

— "Biz buni to‘xtatishimiz kerak," — dedi Suga sovuq ohangda.

— "Ertaga hammasi hal bo‘ladi," — dedi MJ.

Ularning uchovlon ko‘zlari bir-biriga qaradi. Endi faqat vaqt masalasi edi. To‘yni to‘xtatish, Yoona qayerda ekanini bilish va uni qutqarish.

Ertaga jang bo‘ladi.

Yoona esa hozir yolg‘iz, qop-qorong‘u xonada, qayerdaligini bilmagan holda, najot kutayotgan edi…

Ertsi kuni Han bilan Yoonani to'yi bo'ldi bu to'y maxviy edi . Mj Suga va Jungkook uni villasini topishdi . bu orada soat 22:00 edi

Yoona xonada harakat qilib, qochish yo‘lini izlar edi. Lekin har tarafdan temir panjaralar, qalin eshiklar – hech qanday yo‘l yo‘q edi.

Birdan eshik ochildi va Han kirdi. Uning yuzida odatdagidek sovuq tabassum bor edi.

— "Bugun sening hayotingdagi eng muhim kun," — dedi u.

Yoona g‘azab bilan unga tikildi.

— "Siz meni majburlay olmaysiz!"

Han shunchaki kuldi.

— "Men hamma narsani nazorat qilaman, qizim. Faqat bo‘ysun."

— "Men senga hech qachon bo‘ysunmayman!"

Han Yoonaning yoniga keldi va yuziga qaradi.

— "Ehtirosli ekansan. Lekin bu yerda faqat bitta odam qaror qiladi – men."

Shu payt tashqarida shovqin eshitildi. Han orqasiga burildi.

— "Bu nima?"

Bir necha soniya o‘tmasdan eshik shiddat bilan ochildi va ichkariga MJ, Suga va Jungkook bostirib kirdi!

Hanning qo‘riqchilari ularni to‘xtatmoqchi bo‘ldi, lekin Suga ulardan birini urib yiqitdi, Jungkook esa ikkinchisini yerga uloqtirdi.

Yoona hayrat va umid bilan ularga qaradi.

MJ Han tomon yurdi va sovuq ohangda dedi:

Sen axmo Yoonaga tega olmaysan
Han hech bir qo‘rquvsiz jilmaydi.

— "Sizlar bu yerga qadam qo‘yganingiz bilan, mendan qochib qutula olmaysizlar."

Suga unga yaqinlashdi va ko‘zlarini qisdi.

— "Senga oxirgi marta aytaman, Han. Yoona biz bilan ketadi. Agar yo‘limizga to‘g‘anoq bo‘lsang… natijasi yomon bo‘ladi."

Han kulimsirab turdi, keyin ortiga burilib:

— "Bu qiziqarli bo‘ldi. Ammo sizlar meni bilarmidingiz? Men hamisha yutaman."

Birdan eshik ortidan yana qo‘riqchilar paydo bo‘ldi. Bu safar ular ko‘proq edi.

MJ, Suga va Jungkook orqaga chekinishdi. Yoona esa yuragi g‘ash bo‘lib, ularni kuzatardi.

Han shovqin ichida qattiq kuldi.

— "Sizlar bu jangda yutolmaysizlar!"

Yoona esa yuragining tub-tubida… hali ham qutulish umidi borligiga ishongan edi.

Yigitlar qo'riqchilar bilan urishib kedi shu orada Suga yo'q bo'lib qoldi va U Yoonani yoniga kelib uni olib qochid . Ular uydan chiib ketishdi . Va o'rmonning bir chekkasiga borishdi . Hanning q'riqchilari bilan yigitlar hali ham urishardi . Jungkook tezlik bilan otasiga telefon qildi va ularni tinchhittirdi . Hann esa bir akkilab o'chgan itga o'xshab qoldi . MJ Sugaga telefon qildi
—nima bo'ldi biz o'rmondamiz
Mj
— ha yaxshi unda sizni bezovta qiilmaymiz
Suga shunchaki kulib qo'ydi
Yoona Sugani qattiq quchoqladi va birdan o'zidan itardi .
— Sendan nafratlanamn
Suga
— bilaman
Yoona
— men endi uyimga yetib ololaman seni yordaming kerak emas
Sga jim bo'ldi . Yoona esa yurib ketdi .
Yoona pov
axmo ortimdan ham kelmadi . Yoki rostdan ham meni sevmasmikan . Ha u meni sevmaydi degan bir paytda uni orqasidan katta qo'll ushladi va undan bo'sa oldi

—6-QISM
—AFTER @mindinora_0993
—KANAL @norafanfic

Taehyung va Kaguya bir biridan bosa olayotgan paytida oqituvchi kelib qoldi ular buni korishdi va orqasiga qaramay qochib ketishdi .
oradan necha soat vaqt o'tdi Nora va jimin shartnomani imzolab bo'lishdi

Uchrashuv nihoyat tugagach, Nora yengil nafas oldi. Hamma rasmiy muhokamalar yakuniga yetdi, lekin Yoongi va Jimin o‘rtasidagi sirli keskinlik hamon osmon uzra osilib turardi.

Jimin bilan qo‘l siqib xayrlashganidan so‘ng, u mehmonxonadan chiqishga shoshildi. Lekin Yoongi ortga qoldi.

— Siz ancha qiziqarli odamsiz, Min Yoongi, — dedi Jimin jilmayib.

— Men buni maqtov deb qabul qilmayman, — Yoongi uning ko‘zlariga tikildi.

Jimin yelka qisib kulimsiradi.

— Qabul qilishingiz ham shart emas. Lekin Noraga ehtiyot bo‘ling... siz unga ko‘proq bog‘lanib qolyapsiz shekilli.

Yoongi qoshlarini chimirdi, lekin hech narsa demadi. U shunchaki Jiminning yonidan sovuq nigoh bilan o‘tib, mehmonxonani tark etdi.

Nora

Mashina oynasidan tashqariga qarab ketarkan, u Yoongiga qarashga botinolmadi. Ichida qandaydir g‘alati his bor edi.

— Bugun Jimin juda... e’tiborli edi, — dedi Yuna tabassum bilan.

Nora yengil xo‘rsindi.

— Ha, lekin u faqat biznes uchun shunday qilyapti.

— Balki... — Yuna yelka qisdi. — Balki, u seni qiziqtirgandir?

— Yuna, yetar! — Nora uning gaplarini kesdi.

Yoongi orqa o‘rindiqda jim o‘tirardi, lekin uning nigohlari qattiqlashdi.

Mashina kompaniya binosiga yetib kelgach, Yoongi birinchi bo‘lib tushdi. U Noraga hech narsa demay ichkariga kirdi.

— Nimaga jahl qildi bu? — dedi Yuna ajablanib.

— Bilmayman… — Nora ham hayron edi.
soat 18:00larda Nora otasini uyigga borishga tayyorgarlik korish kerak edi . u juda charchagan edi .
charchagan holda karavotga o‘tirdi. U bugungi uchrashuv va Yoongining g‘alati fe’l-atvori haqida o‘ylardi.

U yuvinish uchun hammomga kirganida, birdan eshik taqilladi.

— Kim?

— Men.

Nora Yoongining ovozini eshitib, biroz ajablandi. U eshikni ochdi.

— Nimadir bo‘ldimi?

Yoongi unga tikilib turdi, so‘ng past ovozda gapirdi:

— Jimindan uzoqroq yur.

Nora qoshlarini chimirdi.

— Nega? U bilan shunchaki ish yurityapman.

Yoongi bir lahzaga indamay qoldi, so‘ng asta-sekin gapirdi:

— Chunki... men buni xohlamayman.

Nora yuragi tez urib ketdi.

— Yoongi… senga nima ayt men bian ishing bo'lmasin. Hohlagan odamim bilan yaxshi muloqatda bo'laman

Yoongi unga g'azab bilan qaradi
— Nora asabimni chiqarma
Nora
— nima bo''ladi rashk qilyapsanmi

Yoong
— endi men emas sen rashk qilasan
Nora
— bilganingi qil
Yoongi
— endi sengga ko'rsatib qoyaman dedi

Va Yoongi eshikni qarsilatib yopib chiqib ketdi . Nora esa qo'lini musht bilan oynaga urdi va oyna chil chil bo'lib ketdi . Axmoq jonimga tegding . Deb baqirib yubordi . Xonaga Yoongining onasi kirdi Nora sengga nima bo'ldi dedii birinchi bo'ib Noraning qo'lidan oqayotgan qonnga keyin esa Bo'laklarga bo'linngan oynaga qaradi

Nora : hech narsa bo'lmadi . dedi va vannaga kirib ketdi . Yoongini onasi xonadan chiib ketdi

Nora vannadan chiqgandan so'ng tayyorlanib kalitini oldi va u ham xonadan chiqib ketdi va otasini uyiga bordi

Eshikni Kaguya ochdi .
Ohhhhhh Nora opam kelibdilarkuu
Nora: Ha keldim . Dedi va Kaguyaga asta sinchikovlik bilan qaradi .

Nora: bo'yningdagi zasosm

Kaguya: yo' nimalar deyapsiz deb bo'ynini usladi
oradan Harin gapirdi
harin: ha bu zasos bu qiz Taehyung degan yigit bilan uchrashyapti

Nora: Kaguya o'zingga qara. Har xil ishlar qilma bu gap dadamning qulog'iga yetib borsa seni sog' qo'ymaydi

Kaguya gapirdi: nega doim dadamdan qo'rqib yashashimiz kerak. Sizning ham hayotingiz dadam tufayli yaxshi emas. Endi esa Harin opamniki. Dadamni bizga qilayotgan ishlari yoqmayapti opa deb o'zini xonasiga chiqib ketdi

Kaguya

Nora

Harin

Nora: Harin sen bilan gaplashgani keldim

Harin: Bildim opa

Nora : nega dadam senga bunday qilyapti. Meni erim bilan munosabatlarim yaxshi emasligini biladi. Lekin bu narsani sengga ham qilmoqchimi

Harin : ha bu dadamdan kutish mumkun

Harin : opa menga Jungkook taklif berdi. U meni to'ydan olib qocharkan.

Nora: nima senlar jinni bo'ldingmi.
Harin : yo'q men sizga o'xshab baxtsizlikda yashamiqchi emasman. To'g'ri eringiz kelishkan, aqilli boy lekin siz bilan uning o'rtasidagi munosabatlar yxshi emas.
Nora xo'rsinib qo'ydi va gapirdi: Singlim o'z baxtinggni top otamni esa mengga qo'yib ber
Harin: raxmat opa deb quchiqladi.

Noraga qo'ng'iroq kelib qoldi bu Yuna edi u yig'layotgandi

Nora: Yuna senga nima bo'ldi.

Yana o'gay onangmi

Yuna: ha u dadamga aytib meni urdirdi. Men hozir ko'chada qoldim. Qayerga borishni bilmayapman.

Nora: axmoq ayol. Bo'ldi mening dadamning uyiga kel .
Yuna aha bo'ldi yo'ldaman

Harin : opa nima bo'ldi. Nora: Yunani yalmog'iz o'gay onasi uni dadasiga aytib urdiribdi.

Harin: bechira Yunaga ham iyin bo'ldi. Oradan yarim soat vaqt o'tdi. Yuna keldi va eshik taqiladi

Nora eshikni ochdi va Yuna xo'rsinib eshik oldida turardi

Nora uni quchoqladi: Yuna go'zalim
Yuna: hozir gaplashgim kelmayapti. Shunchaki bugun hursandchilik qilmoqchiman. Kaguya xonasidan chiqdi bo'ldi bu mening ishimku axir.
Kaguya : bugun ichamizmi unda.
Nora: yo'q bugun emas. Meni mashinadaman
Yuna: men bugun ichaman
Harin : men ham ichmeman
Kaguya: hop unda hech kim ichmedi. Unda raqs tushamiz kettik. Men juda ham shirin ovqatlar tayyorlaganman shularni ham yeymiz.
Nora: nima sena.
Harin : ha bu qiz ertalab yigitchasiga shirinlik pishirib olib ketgan 😄
Kaguya:opa uyaltirmang
Harin : hop hop.

Ularni hursandchiligi deb tasavvur qilamiz

.

Ularni 3 soatlik kichkina ziyofatidan so'ng qizlarni dadasi kelib qoldi.
Ota: oy oy oy. Nora qizim kelibdiku
Nora: Assalomu alaykum dadajon deb quchoqladi. ( otasi uni majburlab turmushga bergan bo'lsa ham u otasini juda yaxshi ko'radi.)
U dadasi bilan biroz vaqt gaplashib turdi. Keyin soatiga qaragan edi soat 23:00dan o'tib ketgandi.
Nora: voy men ketmasam bo'lmaydi.
Ota: qizim bugun qolsang bo'lmaydimi
Nora: dadajon ertaga ishga borishim kerak
Ota: ha mayli qizim yaxshi yetib ol. Yuna senchi
Nora: Yuna men bilan ketadi dedi va ikkalsi chiqib ketdi Nora va Yuna uyga borishdi.
Uyda katta janjal edi. Ularning uyida Park jimin bor edi.
Park Jimin Yoongining otasiga gapir yotgandi: Siz meni otamsiz. Onamni o'ldirdingiz lekin haligacha tan olmaysiz.
Yoongi esa buni chetdan kuzatib turgandi. Lekin gapirmasdi. Nora va Yuna tepaga chiqib ketishdi.
Nora: Sen shu yerda bo'lib tur men xonamga kirib chiqay dedi va xonasiga kirib ketdi. U ne ko'z bilan qarasaki uning va Yoongining yotoqg'ida bir qiz yotardi keyimsiz holda orqasidan Yoongi kirib keldi.
Nora : men tushinmadim Yoongi
Yoongi: nimani tushinmaysan. Tog'ri chiroylidirsan bu chiroyingdan foydalana olmasam menga ne foyda
Nora Yoongining bo'ynidagi lab izini kovrib ungga tarsaki tushirdi va xonadan yugurib chiqib ketdi

Yoongi esa uni izidan chiqib ketdi. Bularni ko'rib Yuna hayron edi. Nora Mashinasiga o'tirib tezlik bilan uni haydab ketdi. Yoongi esa uni izidan mashinasi bilan bordi. Nora juda katta tezlik bilan mashinani haydayotgabdi. Buni ko'rib Yoongi havotirga tushdi. Norani yo'lidan mashina chiqib qoldi. U mashinani rolini birdan burib yuborgani uchun u yo'l chetiga tushib ketdi vakatta darxtga urildi. Uning oyog'i mashina eshigidan chiqib qisilib qoldi. Boshidan esa qon oqardi. Yoongi mashinani haydab kelayotganda uni ko'rdi va qovrqib ketib mashinasini tezlik bilan to'xtatib pastga tushdi. U Norani yoniga yugurib bordi.
Yoongi : Noraaaaaaa deb baqirdi.
U Norani tezlik bilan mashinadan tushirib shifoxonaga olib bordi.
Uni shifokorlar reanematsiya xonasiga olib kirdi. Yoongi esa shok holatida edi. 8 soatlik operatsiyadan so'ng doctor chiqdi.
Doctor :janob ayolingizmidi operatsiya xoansidagi ayol.
Yoongi : ha albatta
Doctor : uni hayotini saqlab qoldik lekin afsuski u yura olmasligi mumkun endi. Uning ikki oyog'i ham ishlamayapti.

Yoongi : Nimaaaaaaaa😮😮😯

8-QISM
— AFTER @mindinora_0993
— KANAL @norafanfic

Shifoxona yorug‘ lampalari ostida hamma o‘ziga yarasha tashvishda edi. Jungkookning jag‘lari qattiq qisilgan, qo‘llari musht bo‘lib tugilgan edi. U Yuraning ho‘l va titrayotgan tanasini Jung Sukning qo‘lida ko‘rib, ichida nimadir sinib ketganday his qildi. Yurak urishi tezlashdi, lekin tashqaridan sovuqqonlikni saqlab turishga harakat qildi.

Jung Suk esa Yuraning nam sochlarini yuzidan chetga surib, unga muloyim tikildi.

— "Hammasi joyidami?" — so‘radi u sekin ovozda.

Yura charchagan holda bosh irg‘adi.

Jungkook bir qadam oldinga tashladi. Ko‘zlarida g‘azab uchqun o‘ynardi.

— "Qo‘llaringni tort undan."

Jung Suk uning ovozidagi ogohlantiruvchi ohangni sezib, istehzoli jilmaydi.

— "Xotiningni sen emas, men qutqardim, Jungkook. Ehtimol, minnatdorchilik bildirish kerakdir?"

Jungkook uning ustidan tashlanmoqchi bo‘ldi, lekin shu payt Jiyoung uning qo'lidaligi esiga tushib qoldi
Jungkook ichida qanchalik qaynab turgan bo‘lsa ham, shifokorning gapiga bosh irg‘adi va Yuraning yonidan o‘tib, Jiyoung tomon ketdi.

Yura uning ortidan sovuq nigoh bilan qaradi.

— "Men ham chiqib ketishim kerak," — dedi u past ovozda.

Jung Suk yelkasini qisdi.

— "Men seni yetkazib qo‘yaman."

Jungkook buni eshitib, keskin to‘xtadi. Orqasiga o‘girilib, Yuraga qattiq tikildi.

— "Men seni o‘zim olib boraman."

— "Kerak emas, Jungkook," — Yura charchoq bilan javob berdi. — "Biz ajralish arafasidamiz. Endi sening ortingdan chopadigan kunlar o‘tib ketdi."

Jungkookning yuragi gursillab ketdi. U qattiq qahr bilan Yuraning oldiga keldi va yengil ohangda gapirdi:

— "Shunday bo‘lsa ham, men hali ham sening eringman."

— "Bu faqat qog‘ozda yozilgan so‘zlar, Jungkook."

Jung Suk yelkasini qisib, Yuraning bilagidan ushladi.

— "Keta olamizmi?"

Bu safar Jungkook sabr qilolmadi. U o‘zining sovuqqonligini unutib, Jung Sukning qo‘lini itarib tashladi.

— "Qo‘lingni tort dedim!"

Jung Suk unga bemalol boqdi.

— "Men faqat yordam bermoqchi edim. Lekin… sening rashking yoqimli ekan."

Yura chuqur nafas olib, ikkoviga ham tikildi.

— "Men bolalar emasman. Ikkalangiz ham o‘zingizni ahmoqona tutyapsizlar."

U ortga burildi va hech kimning yordamisiz yurib ketdi. Jungkookning yuragi yana siqilib ketdi. U Yuraning uzoqlashayotgan ortidan uzoq tikilib turdi. Uning ichida yana bir savol o‘ynab turardi:

"Men Yurani yo‘qotmoqchimasman… lekin uni ushlab qolishim ham mumkinmi?"

Jungkook Yurani uzoqlashayotganini ko‘rib, yana bir bor ichida qandaydir g‘ashlik his qildi. U o‘zini tinchlantirishga harakat qilsa ham, rashk butun vujudini egallab olgandi.

Jung Sukning so‘nggi so‘zlari qulog‘ida jarangladi:

"Senning rashking yoqimli ekan."

Jung Suk shunday deya jilmaygancha Yuraning ortidan qarab turgandi.

Jungkook tishlarini g‘ijirlatar ekan, yuragini siqib kelayotgan hisni yengish uchun chuqur nafas oldi. U shundoq ham Yuraning ko‘zlaridagi sovuq nigohlarni unutolmayotgandi.

"Ajralish arafasidamiz."

Bu so‘zlar qalbini tirnab o‘tdi.

— "Jung Suk," — dedi u nihoyat past va xavfli ovozda.

Jung Suk unga qiziqish bilan qaradi.

— "Ha?"

Jungkook unga yaqinroq keldi. Ko‘zlarida sovuq nafrat aks etardi.

— "Yana bir marta Yuraga yaqinlashsang…"

U bir soniya to‘xtadi va jilmaydi, lekin bu tabassum sovuq va xavfli edi.

— "… sening hayotingni o‘zim tugataman."

Jung Suk unga tik boqdi, lekin hech qanday qo‘rquv ifodasi sezilmadi. Aksincha, u yana jilmaydi.

— "Qiziq." — dedi u beparvo ohangda. — "Odatda rashk qiladigan erkak ayolini e'tiborini qaytarib olishga harakat qiladi. Lekin sen esa… faqat tahdid qilishni bilasan."

Jungkook hech narsa demadi. Chunki Jung Sukning gaplarida bir haqiqat bor edi.

U Yurani qaytarish uchun nima ham qildi? Hech narsa.

U faqat rashk qildi, lekin hech qachon Yuraga o‘z hislarini to‘liq bildirmadi.

.

Jung Suk esa Yuraga ochiqdan-ochiq g‘amxo‘rlik qilayotgandi.

Jungkook ichida qandaydir g‘azabli chaqmoq chaqnadi.

— "Bu mening ishim emas." — dedi Jung Suk oxiri yelka qisib. — "Lekin senga maslahat beraman, Jungkook. Agar Yurani chinakamiga yo‘qotishni istamasang… u uchun kurash."

Shu so‘zlarni aytgach, u xotirjam ortga burildi va ketdi.

Jungkook joyida qotib qoldi. Qo‘llari yana musht bo‘lib tugildi. Yuragi esa qandaydir noaniq tuyg‘ular bilan g‘alayon ko‘tarardi.

"U uchun kurash..."

Bu fikr uning ongida tinimsiz takrorlanardi.

Jiyoung va Jungkook uyga borishdi

Jungkook mashinadan tushib, eshikni qattiq yopdi. Jiyoung ham ortidan yurib, unga qaradi.

— "Bunaqa yurishdan charchamadingmi, Jungkook?" — dedi u sovuq ohangda.

Jungkook unga o‘girildi. Ko‘zlari jahl bilan yonardi.

— "Sen nimani nazarda tutyapsan?"

— "Yana Yurani rashk qilding, to‘g‘rimi?" — Jiyoung qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirdi. — "Sen mening erimsan, lekin o‘zing ham bilasan, Yuraga bo‘lgan hislaring hali ham o‘zgarmagan."

Jungkook kulimsiradi, lekin bu kulgi keskin va og‘riqli edi.

— "Shuni aytmoqchimisan, Jiyoung? Men senga uylanganimda seni svgan edim lekin sen menga hiyonat qilding agar kasal bo'lmanganinda seni bu uydan yuqotardim. Lekin hozir sen bilan kelishuvdamiz unutma . Mendan faqat shuni kutganmiding. To'g'ri seni ozgina bo'lsa ham sevaman "

Jiyoung unga yaqinlashdi va nigohini tik qaratdi.

— "Ha, men shuni kutgandim! Lekin sen hamon Yuraga qaraysan! Hamma narsang bor — puling, kuching, men esa sen bilanman. Ammo yuraging unda!"

Jungkook yelkasini qisdi.

— "Sen buni bilarding, Jiyoung. Barcha kelishuvimizni bilarding."

— "Ha, bilardim! Lekin o‘ylagandimki, vaqt o‘tib, hammasi o‘zgaradi!" — dedi Jiyoung ovozini ko‘tarib. — "Sen meni xotining sifatida ko‘rishni boshlaysan deb umid qilgandim!"

Jungkook uning qo‘ltig‘idan ushlab, o‘ziga tortdi.

— "Bu gaplarni aytishni to‘xtat, Jiyoung. Bu o‘rtamizdagi shartnoma edi. Sening xiyonating kuni men seni sevishni to'xtatganman. .!
Jiyoungning ko‘zlari yoshga to‘ldi, lekin u o‘zini qo‘lga oldi.

— "Shunday ekan, nega rashk qilasan? Nega Yurani biror kimsa bilan ko‘rishga toqat qilolmaysan?"

Jungkook bir lahzaga jim qoldi. Yuragi tez ura boshladi. Lekin u hech qachon bu hissiyotlarni tan olmaydi…

— "Men shunchaki…"

— "Sen shunchaki Yurani sevasan, to‘g‘rimi?" — dedi Jiyoung achchiq ohangda.

Jungkook uning qo‘lidagi halogiga qaradi. Jimjitlik uzoq davom etdi. Nihoyat, u chuqur nafas oldi.

— "Bu gaplar foydasiz, Jiyoung."

Jiyoungning lablari titradi.

— "Yo‘q, Jungkook. Sen foydasizsan…"

U ortiga burilib, ichkariga kirib ketdi. Jungkook esa joyida qotib qoldi. U qanchalik inkor qilmasin, Yurani yo‘qotish unga og‘ir botayotgan edi…

Jungkook bosh og‘rig‘i bilan uyg‘ondi. Kechagi gaplar hali ham ongida yangrardi. Jiyoungning nigohi, Yuraga bo‘lgan hissiyotlari… U o‘zidan nafratlanardi.

Yuvinib, kiyinib bo‘lgach, universitetga jo‘nadi. Mashinada ketarkan, Yurani o‘ylamaslikka harakat qildi. Ammo Yurani boshqa yigit bilan tasavvur qilishi ham unga yoqimsiz edi.

Universitet

Jungkook universitet hovlisiga kirishi bilan ko‘zi Yuraga tushdi. U kulib turardi. Lekin kim bilan?

Ko‘zlarini qisib, e’tibor bilan qaradi. Yana o‘sha yigit – Lee Jung Suk.

Jungkookning mushtlari siqildi. Yurani kim bilandir yaqin ko‘rishi unga yoqmasdi. Ichidan qandaydir g‘azab ko‘tarildi.

— "Professor, ertalabdan jahliz chiqib turibdi. Kim sizni xafa qildi?" — dedi bir talaba hazil qilib.

Jungkook unga e’tibor bermadi. Faqat Yurani kuzatardi. Yura Jung Suk bilan nimanidir muhokama qilardi. U yigit kulib, Yuraning yelkasiga engashdi.

Shu lahza Jungkookning sabri tugadi.

U tez qadamlar bilan ularning oldiga bordi.

— "Yura!"

Yura hayron bo‘lib, unga qaradi.

— "Ha, professor?" — Yuraning ovozi odatdagidek sokin edi.

Jung Suk ham unga e’tibor bilan qaradi. Jungkook esa uning oldiga borib, past ovozda shivir qildi:

— "Uni mendan uzoqroqda yur!"

Jung Suk kulimsiradi.

— "Kechirasiz, professor, lekin kim bilan gaplashishimni siz hal qila olmaysiz."

Jungkook uning yoqasidan ushlashga shaylandi, lekin o‘zini bosdi. Faqat Yuraga qattiq tikildi.

— "Darsing boshlanishiga oz qoldi. Kech qolma."

Bu gaplarni aytib, orqasiga burilib ketdi. Yurani ham, Jung Sukni ham hayron qoldirib…

Yura Jungkookning ketayotgan ortidan qarab qoldi. Uning nigohida ajablanish bor edi. Nega u bunday munosabat bildirdi? Nega rashk qildi?

— "U sen bilan juda g‘alati gaplashdi," — dedi Jung Suk kulib. — "Rashk qilyaptimi deyman?"

— "U shunchaki… professor," — Yura yelka qisdi. Lekin uning yuragi notinch edi.

Yura dars zaliga kirdi. Talabalar joylashib bo‘lgan, faqat Jungkook hali kelmagan edi. U har doimgidek orqa qatorlardan biriga o‘tirdi. Ammo birozdan so‘ng eshik ochilib, Jungkook kirib keldi.

Uning nigohi bevosita Yuraga qadaldi. Yura ham unga qaradi. Bir necha soniya ko‘zlari to‘qnashdi. Lekin Jungkook hech narsa demay, stol ortiga o‘tirdi va darsni boshladi.

Dars davomida…

Jungkook odatdagidan ko‘ra qattiqroq edi. Bir necha talabani savollari bilan siquvga oldi. Har doim jiddiy bo‘lsa-da, bugun uning ovozidagi sovuqlik boshqa edi.

— "Yura, bu masalaga qanday qaraysiz?"

Uning to‘satdan nomini aytishi Yurani biroz sarosimaga soldi. Talabalar ham unga qarashdi.

— "Bu… javobni biroz boshqacha tushuntirish mumkin," — Yura o‘zini yo‘qotmadi. Javob berdi.

Jungkook unga ancha vaqt tikilib turdi, keyin sekin bosh irg‘adi.

— "Yaxshi."

Dars shu tariqa davom etdi. Lekin Yura Jungkookning nigohi unga bir necha bor taqalganini payqadi.

Darsdan keyin

Talabalar tarqala boshladi. Yura ham ketmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkookning ovozi uni to‘xtatdi.

— "Yura, bir daqiqa qol."

Uning yuragi tez urib ketdi. Talabalar chiqib ketgach, Jungkook unga yaqinlashdi.

— "Jung Suk bilan nima gap?"

Yura kulib qo‘ydi.

— "Sizga qiziqmi, professor?"

Jungkook lablarini tishladi.

— "Men shunchaki seni ogohlantirmoqchiman. U bolani yaxshi bilmayman, lekin unga ishonching komilmi?"

Yura unga tik qaradi.

— "Siz meni himoya qilyapsizmi yoki shunchaki rashk qilyapsiz?"

Jungkook jim bo‘lib qoldi.

Va u ketib qoldi . U uyiga bordi va ancha o'yladi . U Yurani qo'ldan chiqargandan ko'ra uni qaytargani afzal deb o'ylab uni uyiga boradi. Uni Jung suk bilan ko'radi. Jung suk uni qo'lidan ushlab turgan bo'ladi bundan Jungkook g'azablanib Jung sukga musht tushiradi va Yurani qo'lidan ushlab mashinasiga olib boradi va uni o'tirg'izib mashinani haydab ketadi

Yura: Jungkook jinni bo'ldingizmi
Jungkook : Ha jinni bo'ldim. Seni qizg'onayapman rashk qilyapmn rashkdan yonayapman. Menga farzand tug'ib berasan.
Yura : yo'q hech qachon
Jungkook : Ha albatta
Yura : qayerga ketayabmiz
Jungkook : Hozircha uyga birozdan so'ng sen jahanamga. Sen bilan o'lginingcha aloqa qilaman. Senga Jung suk bilan qo'l ushlashishni ko'rsatib qo'yman
Yura : Men Jiyoung bor uyga bormayman
Jungkook : harxasha qilma
Yura : men bormayman dedim. Agar o'zimni mashinadan tashlayaman.
Jungkook : yxshi unda ovzingdan ko'r deydi va mashinani kimsasiz qorong'u ko'chaga olib boradi va to'xtatadi. U mashinadan g'azab bilab tushib Yurani eshigini ochadi va o'rindiq tog'irlaydiganni bosib Uni pastga tushiradi va Yurani labiga vaxshiylarcha yopishadi

Tassavur uchun

Yura uni itarishga urunadi va birozdan so'ng Jungkookni o'zi labini oladi.
Yura: SEN JINNIMISAN AXMOQ deb baqiradi.
Jungkook : bu kecha mashinanda yura olmaydigan datrajada sen bilan aloqa qilaman. Shuni unitman hatokki Jung suk ni yoniga ham bora olmaysan deb qizni yana o'pa boshlaydi. Mashina torligi yrtmaganday bechor Yurani Jungkook ham siqib qo'yadi

9-QISM

— AFTER @mindinora_0993
— KANAL @norafanfic

Yoona onasining sovuq qo‘llarini mahkam siqib turardi. Uning nigohlari o‘zidan ketib, butkul bo‘shashib qolgandi. Yuragi qattiq siqilib, ich-ichidan baqirgisi kelardi, lekin ovozi chiqmasdi.

— "Oyi..." — ovozi shunchalik past chiqdiki, hatto o‘zi ham eshitmadi.

Ukasi ham yig‘lab, qaltirab turardi. U shoshib telefonga qo‘l uzatib, tez yordamga qo‘ng‘iroq qildi, lekin ich-ichida hammasi tugaganini his qilardi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tib, shifokorlar yetib kelishdi. Ammo ular faqat bosh chayqab, rasmiy tasdiq berishdi.

— "Kechirasiz, lekin onangiz hayotdan ko‘z yumgan..."

Shu so‘zlar bilan Yoonaning dunyosi butkul qulab tushdi.

Tushkunlik

Onasining dafn marosimi o‘tgach, Yoona hech kim bilan gaplashmay qo‘ydi. Kun bo‘yi xonasida o‘tirib, derazadan tashqariga tikilardi. Tashqarida hayot davom etardi, lekin u uchun hammasi tugagandi.

Ko‘z oldida faqat onasining so‘nggi lahzalari jonlanardi. Yuragi og‘rirdi, nafasi qisilib ketardi.

— "Men ham... o‘lishim kerak edi..." — deb shivirladi bir kuni.

Ukasi tashqaridan uni chaqirdi:

— "Yoona, bir oz ovqat yegin..."

Lekin Yoona javob bermadi. U xonasining eshigini qulfladi va ko‘zlarini yumdi.

Tashqarida hayot qaynardi, lekin Yoona uchun hamma narsa o‘z ma’nosini yo‘qotgandi.

Suga

Suga uzoqdan Yoona haqida eshitdi.

Uning ichida qandaydir og‘riq g‘ovlab turardi. Yoona juda ham qattiq qiynalayotganini bilar, lekin unga yaqinlasha olmasdi.

— "Bu mening jazoyim..." — deya pichirladi u.

Ammo ichki ovozi unday emasligini bilardi.

MJ esa Suga tomon yovqarash qilib turardi.

— "Hali ham uni yolg‘iz tashlab ketmoqchimisan?"

Suga javob bermadi.

Ammo yuragi allaqachon Yoona tomon intilardi…

Suga MJga tikilib qoldi.

— "Nima deding?" — uning ovozi past, lekin keskin edi.

MJ yelkasini qisib, keskin kulimsiradi.

— "Sen ham, Jungkook ham Yoona uchun dushmansan. Axir bechora qizning otasi senga va Jungkookning otasiga bog‘liq sabablar bilan o‘ldi. Hatto mening ham otam shu o‘yinlarga qurbon bo‘ldi," — dedi u sokin, ammo alamli ohangda.

Suga bir qadam orqaga chekindi.

— "Yo‘q... bu mumkin emas," — deya shivirladi u.

— "Mumkin!" — deya qattiq gapirdi MJ. — "Sen hamon anglamadingmi? Yoona hozir yolg‘iz. Uning hayotini vayron qilganlar esa aynan bizlarning otalarimiz!"

Suga boshini changalladi. Yuragi g‘ash bo‘lib, nafasi ichiga tushdi.

— "Yoona... Uning otasi bu voqealarda aybdor emas edi," — dedi MJ sekin.

Bu so‘zlar Suganing butun dunyosini ag‘dar-to‘ntar qilib yubordi. U shu paytgacha otasining ishlarini unutmoqchi bo‘lgan, lekin bu haqiqatdan qochish imkonsiz edi.

— "Sen Yoona bilan yana sevishgan bo‘lishni xohlading, to‘g‘rimi?" — dedi MJ kinoya bilan. — "Lekin haqiqatdan qocholmaysan, Suga. Yoona senga ishonib bo‘lmaydi."

Suga tishlarini g‘ijirlatib, qo‘llarini musht qildi. U MJga yaqinlashib, sovuq nigoh bilan qaradi.

— "Men hech qachon Yoonani og‘ritmoqchi emasdim."

— "Ammo baribir unga eng katta dardni sen berding."

MJning bu so‘zlari Suganing yuragiga xanjar kabi botdi.

U ortiga o‘girilib, Yoona tomon ketishni o‘yladi, lekin qadam tashlay olmadi. Chunki u bilardi… endi Yoona uni kechirmaydi.

Va bundan keyin u Yoona hayotida faqat og‘riq bo‘lib qolishi mumkin edi…

Oradan ikki hafta o‘tdi.

Hamma narsa o‘zgarib ketganday edi. Yoona universitetga kelmas, hech kim bilan gaplashmasdi. U go‘yo yo‘q bo‘lib qolganday edi.

Bu paytda MJ va Hanna bir xonada o‘tirib, Yoona haqida gaplashishardi.

— "Unga yordam berishimiz kerak," — dedi Hanna chuqur xo‘rsinib. — "Yoona butunlay o‘zini yo‘qotib qo‘ydi."

MJ stolga suyanib, past ovozda gapirdi:

— "Men uni tushunaman. O‘zi ham bunchalik ko‘p og‘riqni ko‘tarishga qodir emas edi. Endi butkul yolg‘iz qoldi."

Hanna unga qarab bosh irg‘adi.

— "Sen bilan do‘st bo‘lib ketamiz deb o‘ylamagandim," — dedi u kulimsirab.

MJ yelkasini qisdi.

— "Hayot har doim ham biz kutgan tarzda kechmaydi."

Hanna kuldi va qo‘lini cho‘zib, MJga do‘stona ishora qildi.

— "Xo‘sh, endi Yoonani qanday tiklaymiz?"

MJ chuqur nafas olib, derazadan tashqariga tikildi.

— "Avval uni topishimiz kerak."

Hanna va MJ suhbatlashib o‘tirishgan paytda sinfxonaga Yoona kirdi.

Uning yuzi oldingidek sokin emasdi. Nigohlarida sovuqlik, yuragida esa g‘azab bor edi.

— "Meni topishingiz shart emas," — dedi u jiddiy ovozda.

MJ va Hanna unga hayron bo‘lib qarashdi.

Yoona asta ularga yaqinlashib, yonlariga o‘tirdi. U uzoq o‘ylangandek edi.

— "Men hammasidan o‘ch olishim kerak," — dedi u sekin, lekin qat’iyat bilan.

Hanna ko‘zlarini keng ochib:

— "Kimdan?!" — dedi hayrat bilan.

Yoona pastga qaradi. Qo‘llarini musht qildi. Uning ovozi titray boshladi:

— "Suga, Jungkook… va eng avvalo, mening hayotimni vayron qilgan odamlarning barchasidan!"

Xonada sukut cho‘kdi.

MJ unga sinchiklab qaradi va bir lahzaga chuqur nafas oldi.

— "Bu oson bo‘lmaydi, Yoona," — dedi u sokin.

— "Men endi oson yo‘llarni izlamayman," — deya javob berdi Yoona.

Hanna uning qo‘lini ushlab, ehtiyotkorlik bilan gapirdi:

— "O‘ch olish seni baxtli qilmaydi, Yoona…"

Yoona unga nigoh tashlab, jilmaydi.

— "Baxt haqida o‘ylashni allaqachon to‘xtatganman."

"O‘ch olish – yurakdagi bo‘shliqni to‘ldira oladimi?"

Hanna va MJ Yoonaning ko‘zlaridagi sovuqlikni ko‘rib, tashvishlanib ketishdi. U ilgari ham og‘riq his qilgan, lekin hozir… u butunlay o‘zgarib qolgandi.

— "Yoona, sen oldingiday emassan," — dedi MJ past ovozda.

— "Qanday bo‘lishimni istarding?" — dedi Yoona kinoya bilan kulimsirab. — "Yana sevgi haqida orzu qilaymi? Xuddi hech narsa bo‘lmagandek yashaymi?"

Hanna chuqur nafas olib, unga iltimos qilganday qaradi.

— "Sen o‘zingga zarar yetkazadigan yo‘lni tanlama."

Yoona unga qarab bosh chayqadi.

— "Hamma meni yomon ko‘radi, Hanna. Meni hech kim tushunmaydi."

MJ jilmayib boshini egdi.

— "Men seni tushunaman," — dedi u sekin.

Yoona unga qaradi.

— "Sizning ham o‘tmishingiz og‘ir… Bilaman."

MJ chuqur nafas olib, o‘rnidan turdi va derazadan tashqariga tikildi.

— "Ha, men ham dushman orttirganman. Lekin o‘ch olish faqat og‘riq olib kelishini tushundim."

— "Sen nima qilding?" — so‘radi Yoona qiziqib.

MJ unga jiddiy qaradi.

— "O‘zimni kechirdim. O‘tmishni qo‘yib yuborishni o‘rgandim."

Yoona unga tikilib qoldi. Yuragi bezovta ura boshladi. O‘ch olish unga baxt keltiradimi? Yoki bu faqat yuragidagi bo‘shliqni yanada kattalashtiradimi?

Lekin u hozir bir narsani aniq bilardi: Bu yo‘lga allaqachon kirib bo‘lgan edi…

Yoona universitetdagi gaplardan keyin uyiga qaytdi. Hali ham MJning so‘zlari uning xayolini band qilardi.

"O‘tmishni qo‘yib yuborishni o‘rgandim."

Lekin Yoona buni uddalay olarmidi?

U kiyimlarini almashtirdi va kechki ovqat tayyorlash uchun tashqariga – do‘konga chiqdi.

Shahar ko‘chalari odatdagiday gavjum edi. Yengil shabada uning sochlarini silkitardi. Yoona do‘kondan zarur narsalarni sotib olib, uyga qaytish uchun yo‘lga tushdi.

Lekin…

Yo‘lda ortidan qadam tovushlari eshitildi. U shubhali sezgiga ega bo‘ldi va asta orqasiga o‘girildi.

Kimsasiz tor ko‘chaga burilganida, birdan kimdir orqadan uning og‘zini mahkam yopib oldi!

— "Ahhh—!"

U qichqirishga ulgurmay, ikkinchi odam uning qo‘llarini ushlab, kuch bilan tor xiyobonga sudradi.

Yoona tebranayotgan chiroqlar ostida qora kiyimli ikki yigitni ko‘rdi. Ularning yuzi niqob bilan bekitilgan edi.

— "Qani, qizaloq, jim tur," — dedi ulardan biri shivirlab.

Yoona yuragi tez urayotganini his qildi. Kim ular? Nega ularni tanimaydi?

— "Nima istaysizlar?! Meni qo‘ying!" — deb qichqirdi u.

Lekin erkaklar faqat kulib, uni mashina tomon sudrashda davom etishdi.

Yoona qarshilik ko‘rsatdi, lekin kuchi yetmasdi.

Mashinaning orqa eshigi ochildi… va uni mashina ichiga tashladi va uni hushdan ketkazdi

Mashina tezlik bilan g‘izillab, qorong‘ulik ichida g‘oyib bo‘ldi.

Keyin anficni yozib ketaveras

—5-QISM
—AFTER @mindinora_0993
—KANAL @norafanfic

Nora: Siz
Bu Yoongini onasi edi.
Yoongini onasi uyalaganidan : hihib kechirasiz bolalar.
Yoongi : ona kirib bo'lgandan so'ng kechirim so'ralmaydi. Onasi choqb ketdi.
Ikkalasi ham bir-biriga tikilib, hech kim yon bosmoqchi emas edi. Nihoyat, Yoongi boshini biroz egib, chuqur nafas oldi.

Yoongi: Xo‘p, bo‘pti. Lekin shuni bilib qo‘y— men seni shunchaki shartnoma uchun himoya qilayotganim yo‘q.

Nora yuragi bir muddat tez urib ketdi, lekin u o‘zini qo‘lga oldi.

Nora: Demak, nima uchun?

Yoongi bir necha lahza sukut saqladi. Uning ko‘zlari Noraning ko‘zlariga mahkam qadalgandi.

Yoongi: Hali bilib olasan…

Shu so‘zlardan so‘ng u orqasiga burilib, zinadan yuqoriga ko‘tarildi. Nora esa joyida qotib qoldi. U bu so‘zlarning ma’nosini tushunishga harakat qilardi.

Bu oddiy himoya edimi? Yoki... bundan ham ortiqroqmi?

Yoongi: Agar sen o‘zingni himoya qila olaman desang ham, men yoningda bo‘lsam, shuni qilishga ruxsat ber.

Nora bu gapdan biroz kalovlanib qoldi. Yoongining ovozi avvalgiday sovuq emas, balki qandaydir yumshoq eshitildi. Lekin u bunga ishongisi kelmasdi.

Nora: Men senga muhtoj emasman.

Yoongi lablarini qisib, kulimsirab qo‘ydi.

Yoongi: Ha, bilaman.

O‘sha tun Nora uzoq uxlay olmadi. Ichida qandaydir notinchlik bor edi. U yoongini uonida uxlardi Yoongiga e'tibor berib qaradi u xuddi yoqimtoy mushulchaga o'xhshardi. U juda yoqimtot edi.
Nora: odam shunchalik ham yoqimtoy bo'ladimi. Nora nimalar deyapsan jim bo'l deydi va uxlab qoladi.

Ertasi kuni ertalab Nora uyg'ondi u qarasa Yoongini quchog'ida uxlayotgan edi.
Nora: Hey nima qilyapsiz deb baqirib yuboradi. Yoongi qo'rqib ketadi. Nora esa uni bir tepib tushirib yuboradi.
Nora: boshqa bunday qilmag deydi va xonadan chiqib ketadi. U o'ziga o'zi kulib qo'yadi.
Nora kompaniyaga borishi kerak edi. Uni uyiga hozir Yuna kelishi kerak edi birdan eshik taqiladi

Nora: Kiravering.

Eshik ochilib, Yuna ichkariga kirdi.

Yuna: Kechagi kecha shov-shuvga to‘la bo‘ldi-a.

Nora: Ha… juda.

Yuna stulga o‘tirib, unga tikildi.

Yuna: Yoongi seni himoya qildi. Men buni kutmagandim.

Nora bosh chayqadi.

Nora: Bilasanmi, men ham.

Yuna jilmayib qo‘ydi.

Yuna: Balki, u sendan chindan ham…

Nora darrov uning gapini bo‘ldi.

Nora: Yoq, unday emas. Bu shunchaki… shartnoma.

Yuna yelkasini qisdi.

Yuna: Balki, sen shunday o‘ylayotgan bo‘lishing mumkin. Lekin Yoongining ko‘zlarida boshqa narsa bor edi.

Nora chuqur nafas oldi. U bu mavzuni davom ettirmoqchi emas edi.

Nora: Ishga kech qolamiz, ketdik.

Yuna jilmaydi, lekin bir narsa aniq edi – kechagi kecha oddiy kecha emasdi.

Yoongi esa bu paytda o‘z xonasida o‘tirib, o‘yga tolib ketgan edi. U hech qachon o‘z his-tuyg‘ularini ochiq namoyon qilmagan. Lekin kecha… u o‘zini tuta olmadi.
Yoongi : men nega bugun uni quchog'imda ko'rdim. Uhhhhh nega deya savol berdi

Balki, vaqt o‘tib, buni o‘zi ham tushunar…

— Bugun muhim uchrashuv bor, — dedi Yuna jiddiy ohangda.

— Park Jimin bilanmi?

— Ha,

Nora qog‘ozlarni varaqlab chiqdi. Bu shartnoma kompaniya uchun juda muhim edi. Ayniqsa, otasi qurgan imperiyani saqlab qolish uchun…

— Tayyorlan, soat ikkida uchrashuv bo‘ladi, — dedi Yuna..
Nora: Yuna sen Park Jimindan uzur so'radingmi
Yuna - yoo'q
Nora- ha mayli uning ham aybi bordir

Nora yengil bosh irg‘adi va kompyuterini yoqdi. Ishga sho‘ng‘ib ketmoqchi bo‘lganida, birdan eshik ochildi.

Yoongi.

U odatdagidek sovuq va jiddiy edi. Kostyumi mukammal yelkalariga mos tushgan, nigohlari esa har doimgidek o‘qib bo‘lmas darajada jiddiy.

— Ishing qizg‘in ko‘rinadi, — dedi u xotirjamlik bilan.

— Yoongi? Sen bu yerda nega…

— Sen bilan birga uchrashuvga boraman.

Nora qoshlarini chimirdi.

— Kerak emas. Men hammasini o‘zim hal qila olaman.

Yoongi yengil kulimsiradi.

— Bilaman. Lekin men baribir boraman.

Uning ovozi hech qanday bahsga o‘rin qoldirmasdi.

Nora chuqur nafas oldi. U Yoongi bilan muhokama qilishga urinish befoyda ekanligini juda yaxshi bilardi.

Soat ikkida Nora, Yoongi va Yuna mehmonxonaning yuqori qavatidagi konferensiya zaliga yo‘l olishdi.

U yerda allaqachon Park Jimin va uning hamrohlari kutib turishardi. Jimin o‘ziga xos husnbuzar tabassum bilan o‘rnidan turdi va Noraga qo‘l uzatdi.

— Nihoyat uchrashdik, Miss Asumi.

Nora professional ohangda jilmaydi va qo‘l uzatdi.

— Siz bilan ishlash biz uchun sharaf, Mr. Park.

Nora

Yoongi

Yuna

Jiminning ko‘zlari bir zum Noraning ortida turgan Yoongiga qadaldi. Uning kulimsirashi yanada qiziqarli tus oldi.

— Va bu inson… Min Yoongi, deb o‘ylayman?

Yoongi hech qanday hissiyot bildirmay bosh irg‘adi.

— To‘g‘ri taxmin qildingiz.

Jimin qo‘llarini cho‘ntagiga solib, unga qiziq qaradi.

— Siz haqingizda juda ko‘p eshitganman, Mr. Min.

— Hamma narsa ham to‘g‘ri emas, — dedi Yoongi qisqa qilib.

Jimin kulimsirab qo‘ydi.

— Qiziq.

Nora ularning orasidagi qandaydir yashirin kuchlanishni sezdi. Jimin hech qachon oddiy odam bo‘lmagan. U faqat biznesmen emas, balki o‘ta aqlli o‘yinchi ham edi.

— Keling, muhokamani boshlaymiz, — dedi Nora suhbatni yumshatishga urinib.

Barchasi o‘rinlariga o‘tirdi. Lekin Yoongi va Jimin o‘rtasida qandaydir sovuq urush boshlangan edi…

Uchrashuv davomida Yoongi deyarli so‘zsiz kuzatib o‘tirdi. Jimin esa vaqti-vaqti bilan Noraga iltifotli so‘zlar aytib, uning e’tiborini o‘ziga jalb qilishga urinardi.

— Sizning biznes yuritish uslubingiz juda ta’sirli, Miss Asumi. Yosh bo‘lishingizga qaramay, juda kuchli rahbar ekansiz.

— Rahmat, Mr. Park.

Yoongi bu so‘zlardan keyin o‘zini biroz oldinga engashtirdi. U Jiminga tikilib qaradi.

— Menimcha, bizning shartnoma haqida gaplashganimiz ma’qul.

Jimin yengil kulib, Yoongiga qaradi.

— Albatta. Lekin shunchaki rasmiylik bilan cheklanmaslik kerak, to‘g‘rimi?

Yoongi unga jiddiy qaradi.

— Ish bor joyda shaxsiy narsalarga o‘rin yo‘q.

Jimin tabassumini yo‘qotmadi, lekin uning ko‘zlarida qandaydir qiziqish porladi.

— Yaxshi. Keling, shartnomani ko‘rib chiqamiz.

Nora esa Yoongi va Jimin o‘rtasidagi keskinlikni his qilib, o‘zini g‘alati his qildi.

Bu uchrashuv juda uzoq davom etmasligiga umid qildi…

Harin Asumi

— Harin. Bir daqiqa.

Harin sekin burilib, otasiga qaradi. Uning ovozidagi qat’iyat nimanidir bildirayotgan edi.

— Ha, ota?

Otasi unga sovuqqina nigoh tashlab, oldinga yurdi. U o‘z hayotida doimo qattiqqo‘lligi bilan ajralib turardi va bu safar ham shunday ko‘rinardi.

— Senga gapim bor. Ishingni bir zumga to‘xtat.

Harin yuragini nimadir g‘ash qildi. Otasining bunday ohangda gapirishi hech qachon yaxshi narsaga olib kelmagan.

— Nima bo‘ldi? Kechroq gaplashsak bo‘lmaydimi? Darsim bor…

— Darsing kutib turadi. Sen hozir men bilan gaplashasan.

Harin chuqur nafas olib, kitoblarini stol ustiga qo‘ydi.

— Quloq solay, ota. Gap nimada?

Otasi unga sal yaqinlashdi.

— Sen turmushga chiqasan.

Harin qotib qoldi. Bir lahzaga u otasining gaplarini noto‘g‘ri tushungandek his qildi.

— Nima?

— Eshitganingni aytdim. Sen uzoq tortishuvsiz turmushga chiqasan.

Harin beixtiyor orqaga bir qadam tashladi. Yuragi tez ura boshladi.

— Bu hazilmi?

Otasi qovog‘ini uyib, keskin ohangda javob berdi:

— Bu hazil emas. Sening yoshi yetib bo‘ldi. Endi oilamiz uchun foydali bo‘lish vaqti keldi.

Harinning qo‘llari mushtga aylana boshladi.

— Men… men bunday qarorni qabul qilishni istamayman! Men mustaqil hayot kechiraman, universitetda ishlayman. Nega meni majburlayapsiz?

Otasi sovuq ohangda davom etdi:

— Men senga faqat yaxshi hayot tilayman. Sening turmush o‘rtog‘ing ham nufuzli oiladan bo‘ladi. Sen norozilik bildirganing bilan hech narsa o‘zgarmaydi.

Harinning nafasi qisilib ketdi. Bu gaplarni eshitish unga juda og‘ir edi.

— Mening kim bilan turmush qurishimni aytmoqchimisiz?

Otasi xotirjam ohangda javob berdi:

— Lee Jung Suk bilan.

Harinning yuzi oqarib ketdi.

— Nima?! O‘sha... yigitmi?!

U Park hyun sikni juda yaxshi bilardi. U eng yaxshi professorlardan biri edi . Hozir esa otasi unga turmushga chiqishni buyurmoqda?

— Men bunga hech qachon rozi bo‘lmayman! — dedi Harin qat’iyat bilan.

Otasi sovuqqina jilmaydi.

— Qiziq. Sen rozi bo‘lish yoki bo‘lmaslik masalasini hal qila olmaysan, qizim. Bu allaqachon hal bo‘lib bo‘lgan masala.

Harin butun tanasidan titroq o‘tib ketganini his qildi. Bu yerda, bu uyda hech kim uning fikrini eshitishni xohlamaydi edi…

Harin universitetga yetib kelgach, o‘zining dars o‘tish xonasiga kirdi. Lekin bugun hech narsaga kayfiyati yo‘q edi. Dars rejalari, talabalar... hammasi ahamiyatsiz bo‘lib qolgandek edi.

U chuqur nafas olib, stulga o‘tirdi va boshini qo‘llariga tiradi. Yuragi hanuz bezovta urardi. Bu gaplarni qanday hazm qilish mumkin? U hech qachon turmush haqida o‘ylamagandi, ayniqsa, Park Hyun Sik bilan!

Shu payt, u cho‘ntagidan telefonini olib, opasi Noraga qo‘ng‘iroq qildi. Telefon uzoq jiringlamadi.

— Ha, Harin?

Harin ovozini zo‘rg‘a barqaror ushlagan holda so‘z boshladi:

— Opa… dadam... meni ham majburan turmushga bermoqchi.

Noraning ovozidan qandaydir sovuqlik va g‘azab sezildi:

— Kimga?

— Lee Jung Suk…

Nora bir lahzaga jim bo‘lib qoldi. Keyin esa og‘ir ovozda dedi:

— Dadam sening ham hayotingni yo‘q qilmoqchimi?

Harin indamadi. Ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.

— Bugun uyga boraman. Undan keyin gaplashamiz, — dedi Nora qat’iylik bilan.

Harin jim qoldi. Opasining bu ovozi unga biroz tasalli berdi. Lekin yuragining tubida hamon bir vahima bor edi.

Ammo u bilmagan bir narsa bor edi. Bu suhbatni kimdir eshitayotgan edi.

Jungkook eshik yonida qo‘lini cho‘ntagiga solgan holda turardi. U tasodifan Harinning telefon orqali suhbatini eshitib qolgan edi.

Harin endigina telefonini o‘chirganida, Jungkook xona ichiga kirdi.

— Professor xonim, hozir men eshitgan gaplar rostmi?

Harin birdan boshini ko‘tardi va unga qaradi. Jungkookning nigohida qandaydir jiddiylik bor edi.

Harin entikib ketdi. Uning bu gaplarni eshitganini anglagach, ko‘ngli yanada g‘ashlandi. Lekin inkor qilish befoyda edi.

— Ha, bu rost, — dedi u, ovozini pasaytirib. Harin Jungkookga hamma narsani aytib berdi

Jungkook unga biroz tikilib turdi. So‘ng oldinga bir qadam tashlab, xotirjam ovozda dedi:

— Unda menga quloq sol, Harin.

U birdan o‘zining har doimgidek beparvo bo‘lmagan, balki ancha qat’iy va ishonchli ohangda gapira boshladi.

— Men seni o‘sha to‘ydan o‘g‘irlayman. Agar istasang.

Harin ko‘zlarini katta ochdi.

— Nima?

Jungkook yengil jilmaydi.

— Eshitganingni aytdim. Sening ixtiyoringda. Agar rozi bo‘lsang, seni bu majburiy to‘ydan qutqaraman.

Harin nima deyishini bilmay qoldi. Bu yigit shunchaki hazillashayaptimi? Yoki u rostdan ham jiddiymi?

Harin : Agar to'y kuni yetib kela olmasang ungga turmushga chiqib ketishim mumkun. Lekin men o'zimni jonimga qasd qilamn

Jungkook : Hech qachon albatfa men yetib boraman dedi va xonadan chiqib ketdi

.....

Kaguya erta tongda unverstetda edi u 2 ta dugonasi bilan suhbatlashayotgandi. Shu payt ularning oldiga Taehyung keldi. Uning nigohlarida har doimgidek beparvolik yo‘q edi, aksincha, qandaydir jiddiylik sezilardi.

— Azizam, ahvoling yaxshimi? — dedi Taehyung odatdagidek xotirjam ohangda.

Kaguya esa unga sovuq nigoh bilan qaradi va hech qanday emotsiyasiz javob berdi:

— Senga nima?

Harin

Jk

Taehyung biroz jilmayib, yana gapirmoqchi bo‘ldi, lekin Kaguya unga hech qanday imkon qoldirmadi:

— Axmoq, men seni sevmayman!

Bu gapdan keyin uning do‘stlari ham, atrofdagilar ham hayratda qoldi. Universitet hovlisida bu vaziyatni ko‘rganlarning nigohi darhol ularga qadaldi.

Taehyung esa shunchaki unga tikilib qoldi. Uning yuzi o‘zgarib ketdi, lekin u hech narsa demadi.

Kaguya hech narsani o‘ylamasdan o‘girildi va u yerdan ketdi. Do‘stlari ham ortidan ergashdi, lekin atrofdagilar bu sahnadan hayratda qolgan edi.

Bu gap universitet bo‘ylab tez tarqaldi. Ayniqsa, Taehyungni sevib yuradigan qizlardan birining qulog‘iga yetib bordi. U qiz avvaldan Kaguyani yoqtirmasdi, chunki u Taehyung bilan juda yaqin edi. Endi esa bu gapni eshitib, sabr qila olmadi.

Shu sabab u Kaguya bilan kelib, oldida to‘xtadi.

— Sen o‘zingni kim deb o‘ylaysan?! — dedi u jahli chiqqan holda.

Kaguya unga hayron qaradi.

— Muammo nimada?

— Taehyungni bunchalik haqorat qilishga haqqing yo‘q! Sen uni sharmanda qilding!

Kaguya yengil kulib qo‘ydi.

— Nima, Taehyungni himoya qilmoqchimisan? Nima, u seniki bo‘lishini xohlaysanmi?

Qiz qattiq tishlarini tishladi.

— Sen juda o‘zingni ko‘p narsaga arziydigan qilib ko‘rsatmoqchisan, lekin aslida hech kimsan!

Bu gapdan keyin Kaguya jiddiy tortdi.

— Takrorla, — dedi u sovuq ovozda.

Qiz esa biroz cho‘chidi, lekin orqaga qaytishni istamadi.

— Sen hech kimsan!

Shunda Kaguya hech ikkilanmay unga bir qadam yaqinlashdi va shu zahoti uni itarib yubordi.

— Ko‘rinmay ket! – dedi u jahl bilan.

Qiz yerga yiqildi, atrofdagilar esa hayrat bilan ularni kuzatardi.

Shu payt…

— Kaguya! – degan ovoz eshitildi.

U ortiga o‘girildi va ko‘rdi… Taehyung ularning yonida turardi. Nigohida qandaydir g‘azab bor edi.

Kaguya unga beparvo tikildi. Taehyung esa qoshlarini chimirib, qizga yaqinlashdi.

— Bu nima edi? – dedi u jiddiy ohangda.

Kaguya yelka qisdi.

— Sen bilan bog‘liq hech narsa emas.

Taehyung unga tikilib turdi. Hamma ularning atrofida jim turardi. Kaguya esa hech qanday xijolat tortmasdan, sovuq nigohini unga qadadi.

— Sen doim shunaqasanmi? — dedi Taehyung asta, lekin ovozida qandaydir keskinlik bor edi.

— Qanday ekanman? – dedi Kaguya qiziqsinib.

— Odamlarni yer bilan bitta qilishing, qo‘rqmasliging, hammani o‘zingga bo‘ysundirishga harakat qilishing.

Kaguya yengil kuldi.

— Bo‘ysundirish? Men faqat o‘zimni himoya qilaman, — dedi u beparvo.

Taehyung biroz orqaga chekindi, lekin nigohini undan uzmadi.

— Balki shundaydir… Lekin men ham senga taslim bo‘lmoqchi emasman, — dedi u yengil iljayib.

Kaguya yelka qisdi.

— Sen meni qiziqtirmaysan, Taehyung.

Shundan keyin ortiga o‘girildi va yurib ketdi.

Taehyung esa uning ortidan qarab turdi. U boshqacha hisni tuya boshlagandi. Kaguya uni qiziqtirib qo‘ygandi.

Shu payt Taehyungning yonida turgan qiz yerda turganidan sekin o‘rnidan turdi.

— Taehyung… — deb uning qo‘liga tegmoqchi bo‘ldi.

Lekin Taehyung unga bir qarab qo‘ydi-yu, hech narsa demay orqasiga o‘girildi va Kaguya ketgan yo‘ldan yurib ketdi.

Qiz esa shunchaki ko‘z yoshlarini tiyolmay, yerga qaradi.

Shundan so‘ng universitet bo‘ylab bitta mish-mish tarqala boshladi: "Taehyung Asumi Kaguyaga qiziqib qoldi!"

Kaguyani qo'lidan ushlaydi va uni bir xonaga olib kirib eshikni quliflab qo'yadi. Seni kecha sevishimni aytim va labingdan o'pganim uchun hechnarsa demadganding men sen ham meni sevarkansan deb o'yladim lekin bu nimasi.
Kaguyani jaxli chiqib turdida birdan kullib yubordi .
Kaguya: hammani yonida nega azizam deysiz hech kim bilmasligi kerak edi . Ha sizni sevaman .
Taehyung: rostanmi
kaguya: ha albatta
taehyung Kaguyani labiga to'satdan labini bosadi

Kaguya ko‘zlarini katta ochdi, lekin qarshilik ham ko‘rsatmadi. Taehyung uni mahkam quchoqladi, xuddi qo‘yib yuborsa yo‘qotib qo‘yadigandek. Qiz esa biroz jim turgach, asta-sekin uning quchog‘iga moslashdi.

Taehyung asta uni bo‘shatib, yuziga tikildi.

— Meni sevishingni nega avvalroq aytmading?

Kaguya yengil kuldi.

Taehyung

Kaguya

— Chunki sen buni oldinroq anglab yetishingni xohlardim.

Taehyung qizning iyagidan ushlab, ko‘zlariga sinchkovlik bilan qaradi.

— Demak, men sen uchun shunchaki o‘yin edim?

Kaguya yelka qisdi.

— Yo‘q, men shunchaki o‘zimdan ishonch hosil qilishni xohlardim. Sen mening his-tuyg‘ularim bilan o‘ynashmayotganingni bilmoqchi edim.

Taehyung unga yaqinlashib, pichirladi:

— Men senga faqat o‘zimni berishga tayyorman, Kaguya. Endi hech qanday shubha yo‘q, shundaymi?

Kaguya yengil bosh irg‘adi.

— Ha, meniki ekanligingni bilaman.

Taehyung yana bir bor lablarini qizning labiga bosdi. Bu safar Kaguya ham unga javob qaytardi...

3-QISM
— AFTER @mindinora_0993
— KANAL @norafanfic

"Ba’zan hayot seni eng qorong‘i tun ichida tashlab ketadi. Lekin ba’zan kutilmaganda kimdir seni qo‘lingdan ushlaydi."

IU qaltirab turardi. Xonasida tarqalgan xiyonatning achchiq hidi, Hyunjinning beparvo nigohlari, unga suykalib turgan begona qizning kulgusi — bularning hammasi yuragini chilparchin qilardi.

— Endi emas, — dedi Namjoon yana bir bor. Uning ovozi qat’iy va sovuq eshitildi.

Hyunjin uni istehzo bilan kuzatdi:

— Voy, qahramon paydo bo‘lib qoldimi? Qani, ko‘raylik-chi, sen IUni mendan olib keta olasanmi?!

U IUning qo‘lidan ushlamoqchi bo‘ldi, lekin IU instinktiv ravishda orqaga tisarildi. Hyunjinning qo‘llari havoda osilib qoldi.

— IU? — Uning ovozi avvalgidek beparvo emas, hayratga to‘la edi.

IU esa endi titramasdi. Ko‘zlarini eriga tik qilib, chuqur nafas oldi. Endi undan qo‘rqmasdi. Endi… u ozod bo‘lishi kerak edi.

— Men ketaman, — dedi IU past, lekin qat’iy ovozda.

Hyunjinning yuzi bir zum o‘zgarib ketdi.

— Nima?

— Men ketaman, — dedi IU yana bir bor. U Namjoon tomon bir qadam tashladi.

Hyunjin kulib yubordi.

— Ketasan?! Sen qayerga ham borarding, a? Sen meniki, IU. Buni unutdingmi? Men seni boqaman, men senga hamma narsani berdim, sen esa menga xiyonat qilmoqchimisan?!

IU keskin bosh chayqadi.

— Sen menga hech narsani berganing yo‘q, Hyunjin. Sen mendan hamma narsani olding. Orzularimni, baxtimni, ishonchimni… hayotimni!

Hyunjinning yuzi g‘azab bilan qizarib ketdi. U IUning bilagidan shartta ushladi.

— Sen meni tashlab keta olmaysan!

Shu payt…

Namjoon keskin qadam tashlab, Hyunjinning qo‘lini siqib oldi.

— Qo‘yvor uni, — dedi u past va xavfli ohangda.

Hyunjinning yuzi burishdi. U Namjoonni itarishga harakat qildi, lekin Namjoon hech qimirlamadi.

— Sen kim bo‘libsan, a?! U mening xotinim!

— Mening xotinim emas, — dedi IU past ovozda.

Hyunjin unga qaradi.

— Nima?

IU chuqur nafas oldi. Yuragi qattiq urayotgan bo‘lsa-da, bu so‘zlarni aytishi kerak edi.

— Men sen bilan yashashni xohlamayman, Hyunjin. Bu mening hayotim, men erkin bo‘lishni xohlayman.

Hyunjinning yuzi burishdi. U IUning qo‘lini battar qattiq ushladi.

— Erkin? Sening erkinliging men bilan, IU. Bu yer sening uying!

IU ko‘zlarini yumdi. Yuragini og‘ritayotgan og‘ir yukdan xalos bo‘lishi kerak edi. Va nihoyat… u chuqur nafas olib, sekin ochdi.

— Men homiladorman, Hyunjin.

Xonaga og‘ir sukunat cho‘kdi.

Hyunjin shokka tushgancha, IUga tikildi.

— Nima?

IU lablarini tishlab, yutindi.

— Men homiladorman.

Hyunjin kulib yubordi.

— Bu hazilmi?! Sen bolali bo‘lishni xohlamasding-ku! Sen menga aytarding, hali tayyor emasman, deb!

IUning ko‘zlari yoshga to‘ldi.

— Ha, men tayyor emas edim. Chunki sen meni shunday ahvolga solganding…

Hyunjinning yuzi burishdi. U Namjoonga tikildi.

— Bu senga nima?! Bu bizning shaxsiy hayotimiz!

Namjoon yelkasini qisdi.

— Ha, balki shundaydir. Lekin men senga ruxsat bermayman, IUni yana yerga urishingga.

Hyunjin yana jahldan titradi.

— Bu bola meniki! Sen kim bo‘libsan, IU bilan ketishing kerak?!

IU chuqur nafas oldi.

— Bu bola meniki, Hyunjin. Faqat meniki.

U Namjoonga qaradi.

— Ketik…

Namjoon IUga qaradi.

— Ishonchim komilmi?

IU bosh irg‘adi.

IU unga minnatdorona qaradi.

Hyunjin esa g‘azabdan titrab turardi.

— Sen buni afsus qilasan, IU.

IU unga befarq qaradi.

— Balki, — dedi u past ovozda. — Lekin men endi o‘zimni yo‘qotmayman.

Hyunjin hech narsa demadi.

IU Namjoon bilan eshik tomon yura boshladi. Yuragi hali ham tez urardi, qo‘llari titrardi. Ammo u ortga qaramadi. Chunki u endi ozod edi.

U endi yashashni xohlardi.

IU , Namjoon bilan uydan chiqdi. Yuragi g‘alati hislarga to‘lgandi—qo‘rquv, ishonchsizlik, ozodlik… Bularning barchasi bir-biriga aralashib ketgan edi.

Namjoon mashina eshigini ochdi.

— O‘tir, — dedi u muloyimlik bilan.

IU ikkilanib, atrofga qaradi. Birinchi marta o‘zini tashlab ketayotgan odamdek his qilardi. Hyunjinning uyida har doim asirlikda yashaganday edi. Endi esa… u mustaqil edi. Lekin qayerga borishini ham bilmasdi.

— Men… — IU boshini egdi.

— Hozircha biror joyga boramiz. Asosiysi, bu joydan uzoqlashishing kerak, — dedi Namjoon.

IU indamay mashinaga o‘tirdi. Yuragi hamon tez urardi. Mashina yurgach, u ko‘zlarini yumdi va chuqur nafas oldi.

— Hozir qayerga ketyapmiz? — so‘radi IU ohangsiz ovozda.

— Bir tanishimning mehmonxonasiga. Xavfsiz joy, — dedi Namjoon unga bir qarab.

IU sekin bosh irg‘adi.

— Rahmat…

Namjoon yelka qisdi.

— Menga minnatdorchilik bildirish shart emas. Men shunchaki… — u gapini tugatmay, jim qoldi.

IU esa oynadan tashqariga tikildi. Kechki shahar chiroqlari uning xayollariga singib ketayotgandek edi. Uning hayoti butunlay o‘zgarayotganini his qilardi. Endi u yolg‘iz edi… Yo‘q, balki yolg‘iz emasdir. Uning ichida yana bir kichik yurak urayotgandi.

~~~

Mehmonxonaga kelishgach, Namjoon IUni xonasiga olib kirdi. Xona shinam edi—yorug‘ va iliq. IU chuqur nafas oldi. Nihoyat, xavfsizlik his qilayotgan edi.

— Xavotir olma, bu yerda seni hech kim topolmaydi, — dedi Namjoon.

IU unga minnatdorona qaradi.

— Bilmayman… Bu to‘g‘ri qaror bo‘ldimi?

Namjoon jilmaydi.

— Albatta. Hali tushunmaysan, lekin vaqt o‘tib, o‘zingga minnatdor bo‘lasan.

IU sekin bosh irg‘adi. Yuragini og‘ir o‘ylar bosgandi. U hozir nima qilishini bilmasdi. Kelajagi unga noma’lum edi.

Namjoon birdan shoshilmay gap boshladi:

— IU… seni bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?

— Ha?

— Nega unga shuncha yil chidading?

IU chuqur nafas oldi. U hamon buni o‘zi uchun tushunib yetolmasdi. Nega? Nega u Hyunjinning doimiy tahqirlariga chidab yashadi?

— Chunki… men sevgiga ishongandim, — dedi u asta

IU chuqur nafas oldi.
— Chunki… men sevgiga ishongandim, — dedi u sekin.

Namjoon bir lahza unga qarab qoldi. Uning ko‘zlarida og‘riq va afsus aks etardi.

— Sevgiga ishonish yomon emas… Lekin noto‘g‘ri odamni sevish — odamni halok qiladi, — dedi u ohangdor ovozda.

IU indamadi. Yuragida nimadir uzilgandek bo‘ldi. Axir, u Hyunjinni haqiqatan ham sevganmi? Yoki faqat unga bog‘lanib qolganmidi?

— Hali kech emas, IU. Sen yangitdan boshlashing mumkin, — davom etdi Namjoon.

— Lekin qayerdan boshlashimni ham bilmayman, — dedi IU xira jilmayib.

Namjoon jilmaydi.
— Avvalo, yashashni o‘rganishing kerak. O‘zing uchun yashashni.

IU bir lahza sukut saqladi. Keyin o‘zini bo‘sh qo‘yib, divanga o‘tirdi.

— Charchadim… — dedi u shunchaki.

Namjoon unga tikilib qoldi. Keyin sekin oldinga engashdi.

— Uxla, — dedi u muloyimlik bilan. — Hozircha faqat shuni o‘ylagin.

IU unga qaradi. Namjoonning ko‘zlari ishonch va iliqlik bilan porlardi.

— Rahmat… — dedi IU past ovozda.

Namjoon: Iu meni kimligimga nega qiziqmading

Iu: siz ishonchli odam bo'lsangiz kerak

Namjoon: esingdami onang turmush qurganida sen 17 yoshda eding. Seni....

Men.... Usha.... E.. Erkakni og'liman.

IUni yodiga ko'p hotiralar tushadi. Namjoon IUga tegajonlik qilmoqchi bo'lgani, Namjoon doim IUni urgani, Iuga sevgi isxor qilgani, Namjooni qotil va mafia bo'lgani, doim uni xo'rlagani , Namjooni uydan uydan o'gay otasi haydab yuborgani.

IU undan qochib qutilmoqchi bo'lib o'rnidan tez turib ketayotganda Namjoon uni qo'lidan ushlab ortiga tortadi.
Namjoon : Men seni qancha izlaganimni bilasanmi deb ayyarona kuladi. IU ichida : Bir hayvondan qutilaman deb ikkinchi hayvonnga tutildim deydi va yig'laydi. Namjoon esa tezda qizni labiga, labini bosadi

Namjoon

Iu

Kiss deb tassavur qilasizlar