Erta tong. Suga istar-istamas ko‘zlarini ochdi. Dush qabul qilib, nonushta uchun pastga tushdi. Stol ustida IU qahva ichib o‘tirardi. Suganing kelganini ko‘rib, sekin gap boshladi:

— Suga, yaxshi dam oldingmi? — ammo Sugadan sado chiqmasdi. — Bugun qandaydir intervyu bor ekan, borasanmi?

Suga opasi IU ni eshitmasdi ham; u o‘z hayollari bilan ovora bo‘lib, stoldagi yondirgichni oldi va sigaretini yoqdi.

Suganing bu etiborsizligi IUga yoqmadi va u jahl bilan dedi:
— Suga, men senga gapiryapman, eshityapsanmi?

Suga opasining gapidan keyin sekin unga hissiz nigoh bilan, "nima deysiz?" degandek qaradi.
— Nega oxirgi paytlar atrofingdagilarga be'tibor bo‘lib qolding? Seni tushunmayapman! — dedi IU.

Suga sovuqqonlik bilan javob berdi:
— Men doim shunday bo‘lganman!

IU norozilik bilan davom etdi:
— Sen oldin bunchalik emasding, o‘zing ham sezayotgan bo‘lsang kerak?

Suga chuqur nafas oldi va IU ning javob kutayotgan nigohlariga qaramay, og‘ir va hissiz ohangda dedi:
— Nastarin iforini sog‘indim, shunga bo‘lsa kerak!

Nastarin ifori Sugani mast qilgan yagona tinchlantiruvchi hid edi, ammo uni endi topa olmasdi... IU bu gapni eshitib, qotib qoldi; u ukasining bu holatiga achinish bilan qarab turardi. Suga esa stoldagi yondirgichni olib, ketishga shaylandi:
— Men bugun kech qaytishim mumkin, xavotirlanmang! — dedi-yu chiqib ketdi.

Suga kompaniyasiga yetib keldi; u bugungi konsertga tayyorlanishi kerak edi. Bugun Suganing "D-day" konsertining birinchi kuni. U mashhur K-pop repperi Agust D nomi bilan tanilgan, Koreada unga teng keladigan san'atkor yo‘q edi. Hashamatli uy, qimmatbaho mashinalar, dunyo tan olgan muvaffaqiyat... hattoki amerikalik repper Eminem ham Sugachalik tez rap aytolmasdi. Ammo shuncha narsaga ega bo‘lsa-da, Sugaga nimadir yetishmasdi... yoki kimdir.

Konsert boshlanishiga qadar Suga studiyada tayyorgarlik ko‘rdi. Nihoyat, konsert boshlandi va u sahnada bor mahoratini namoyish etdi.

-

Konsert roppa-rosa uch soat davom etdi. Konsertdan keyin Suga uyga ketishga chog‘langanda, jurnalistlar yo‘lini to‘sib, savol bera boshlashdi. Suga barchasiga birma-bir javob qaytardi, lekin bir savoldan keyin to‘xtab qoldi. Yuragi urishdan to‘xtagandek bo‘ldi, butun tanasi muzlab, gapira olmay qoldi.

O‘sha savol:
— Janob Suga, ancha oldin oila qurganingiz haqida eshitgandik. Bizga ayolingiz haqida gapirib berolasizmi?

3 yil oldin...
Seul shahrida sokin tun va yoqimli yomg‘ir yog‘moqda. Hamma uyiga yo‘l olgan, ba'zilar esa allaqachon uyquda. Ammo bu vaqtda butun dunyoni qo‘rquvdan titratgan jinoyatchi Seul ko‘chalarini kezib yurardi.

Min Sugani hattoki dunyoning narigi burchagidagi inson ham eshitishi bilan qo‘rquvdan qaltirardi. U eng kuchli va eng xavfli mafiya edi. Mafiya olamida uni "Iblis" deb atashardi.

Suga bir chetda nimadir o‘ylab, sigaret tutatib turardi. Shu vaqt uning oldiga do‘sti Jimin keldi:
— Suga, aytgan insoningni olib keldim! — u qo‘riqchilarga imo qildi va ular bir odamni Suganing oyog‘i ostiga zarb bilan tashlashdi.

Suga savol berdi:
— Seni topish unchalik qiyin bo‘lmadi, yoki yaxshi yashirinolmagansan!?
— Ja... janob, iltimos, yana ozgina kutib turing, qarzimni albatta qaytaraman... uzog‘i ikki kun, iltimos! — dedi yigit yalinib.

Erkakning gaplaridan Suganing qoni qaynab ketdi va uning yuziga kuchli tarsaki tushirdi.
— Meni ahmoq deb o‘ylayapsanmi, lanati! Ortiq kutolmayman! Qarzngni joning bilan to‘laysan!

Erkak esankirab qoldi:
— Yo‘q, iltimos, meni qizim... u mensiz qiynaladi, iltimos... qarzimni qaytaraman!
Suga qoshini chimirib so‘radi:
— Seni qizing bor? U necha yoshda?
— 18 yoshda, iltimos, meni o‘ldirmang, qarzimni ertayoq olib kelaman!
— Demak, 18 yosh... Xavotir olma, unga o‘zim g‘amxo‘rlik qilaman. Seni yo‘qligingni sezdirmayman! — dedi Suga vahshiyona kulib.

N, nima yo‘q! — deya erkak baqirdi, ammo Suga uni eshitmasdan Jiminga uni o‘ldirishni ishora qildi.

Jimin erkakning bo‘ynidan arqon o‘tkazib uni bo‘g‘a boshladi, buni Suga maroq bilan tomosha qilib turardi. U har kuni kimnidir o‘ldirmasa, umuman uxlay olmasdi. Shuning uchun u doim yarim tungacha ko‘chada yurib, bir odamning hayotiga nuqta qo‘ygach, uyga qaytardi.

Suga erkak o‘lganiga ishonch hosil qilib, uyga ketishga shaylandi:
— Jimin, men ketdim. Bu yerni tozalab, haligi qizni meni uyimga olib kel!
— Tushunarli! — dedi Jimin.

Suga uyiga kelib, to‘g‘ri xonasiga kirdi. Birozdan keyin Jiminga telefon qildi:
— Jimin, qayerdasan?
— Uyingning oldidaman, hozir oldingga ketyapman.

Hech qancha vaqt o‘tmay, Jimin Suganing xonasiga bir qiz bilan kirib keldi. Bu haligi erkakning qizi edi.
— Jimin, uyiga ketaver! — dedi Suga.
Jimin bosh irg‘ab, xonadan chiqib ketdi.

Suga qo‘lida qandaydir temirni o‘ynatib turarkan, qiz unga qarab qo‘rqardi. Qiz qo‘rquvdan hech nima deyolmasdi, shunchaki bir joyda qotib qolgandi. Suga unga qarab so‘radi:
— Isming nima, qizaloq?

Qiz qo‘rqqanidan javob berolmasdi. Suga o‘rnidan turib, qiz tomon kela boshladi:
— Mayli, buni ahamiyati yo‘q, vaqtni zoye qilishni istamayman!

Nima bo‘layotganini tushunmayotgan qiz Suga yaqinlashgani sari ortga qadam tashlardi, ammo uning harakatlari devorga urilgandan keyin to‘xtadi. Suga bir urinishda uni zarb bilan yotoqqa otdi. Qiz tinmay uni qo‘lidan chiqishga urinardi, ammo kuchi yetmasdi. U tinmay baqirib yig‘lardi, ammo Suga bunga e'tibor bermay, uning kiyimlarini yechardi. Oxiri sabri yetmay, kiyimini yirtib tashladi va o‘zinikini ham yechdi.

Qiz undan tegmasligini iltijo qilib so‘rardi, ammo befoyda. Bu iltijolar Suganing hirsini yanada oshirardi. Suga qizning labiga och bo‘ridek yopishib ketdi; u juda qo‘pol bo‘lib, qizning labini qonatib tashladi. Suga uning bo‘yniga siyohrang iz qoldirishni boshladi. Qiz qarshilik qilardi, ammo kuchi yetmasdi. Butun boshli uyni qizning qichqiriqlari egalladi.

Suga qizdan uzoqlashib, sabrsizlik bilan uni ichiga kirib yubordi. Bundan keyin qiz boyagidan battar baqira boshladi. Suga ichida tez va qo‘pol harakat qila boshladi. Suga qiz bilan sal kam to‘rt soatdan oshiq vaqt davomida bo‘ldi. Og‘riqdan baqiraverib madori qolmagan qiz allaqachon hushidan ketgan yoki... o‘lgan edi!

Suga charchagani uchun to‘xtadi va qizning yoniga yotib, uxlab qoldi.

Ertalab uyg‘ongan Suga yotoqning qonga belanganini ko‘rib, yonidagi qizni tirikmi yoki yo‘qligini tekshirdi. Qiz allaqachon muzlab qolgan edi.
— Aysh, shunchaligam nozik bo‘ladimi? Lanati, o‘lib qolibdi! — deb asabiy gapirdi va Jiminga telefon qildi.

Erta tong. Suga istar-istamas ko‘zlarini ochdi. Dush qabul qilib, nonushta uchun pastga tushdi. Stol ustida IU qahva ichib o‘tirardi. Suganing kelganini ko‘rib, sekin gap boshladi:

— Suga, yaxshi dam oldingmi? — ammo Sugadan sado chiqmasdi. — Bugun qandaydir intervyu bor ekan, borasanmi?

Suga opasi IU ni eshitmasdi ham; u o‘z hayollari bilan ovora bo‘lib, stoldagi yondirgichni oldi va sigaretini yoqdi.

Suganing bu etiborsizligi IUga yoqmadi va u jahl bilan dedi:
— Suga, men senga gapiryapman, eshityapsanmi?

Suga opasining gapidan keyin sekin unga hissiz nigoh bilan, "nima deysiz?" degandek qaradi.
— Nega oxirgi paytlar atrofingdagilarga be'tibor bo‘lib qolding? Seni tushunmayapman! — dedi IU.

Suga sovuqqonlik bilan javob berdi:
— Men doim shunday bo‘lganman!

IU norozilik bilan davom etdi:
— Sen oldin bunchalik emasding, o‘zing ham sezayotgan bo‘lsang kerak?

Suga chuqur nafas oldi va IU ning javob kutayotgan nigohlariga qaramay, og‘ir va hissiz ohangda dedi:
— Nastarin iforini sog‘indim, shunga bo‘lsa kerak!

Nastarin ifori Sugani mast qilgan yagona tinchlantiruvchi hid edi, ammo uni endi topa olmasdi... IU bu gapni eshitib, qotib qoldi; u ukasining bu holatiga achinish bilan qarab turardi. Suga esa stoldagi yondirgichni olib, ketishga shaylandi:
— Men bugun kech qaytishim mumkin, xavotirlanmang! — dedi-yu chiqib ketdi.

Suga kompaniyasiga yetib keldi; u bugungi konsertga tayyorlanishi kerak edi. Bugun Suganing "D-day" konsertining birinchi kuni. U mashhur K-pop repperi Agust D nomi bilan tanilgan, Koreada unga teng keladigan san'atkor yo‘q edi. Hashamatli uy, qimmatbaho mashinalar, dunyo tan olgan muvaffaqiyat... hattoki amerikalik repper Eminem ham Sugachalik tez rap aytolmasdi. Ammo shuncha narsaga ega bo‘lsa-da, Sugaga nimadir yetishmasdi... yoki kimdir.

Konsert boshlanishiga qadar Suga studiyada tayyorgarlik ko‘rdi. Nihoyat, konsert boshlandi va u sahnada bor mahoratini namoyish etdi.

-

Konsert roppa-rosa uch soat davom etdi. Konsertdan keyin Suga uyga ketishga chog‘langanda, jurnalistlar yo‘lini to‘sib, savol bera boshlashdi. Suga barchasiga birma-bir javob qaytardi, lekin bir savoldan keyin to‘xtab qoldi. Yuragi urishdan to‘xtagandek bo‘ldi, butun tanasi muzlab, gapira olmay qoldi.

O‘sha savol:
— Janob Suga, ancha oldin oila qurganingiz haqida eshitgandik. Bizga ayolingiz haqida gapirib berolasizmi?

3 yil oldin...
Seul shahrida sokin tun va yoqimli yomg‘ir yog‘moqda. Hamma uyiga yo‘l olgan, ba'zilar esa allaqachon uyquda. Ammo bu vaqtda butun dunyoni qo‘rquvdan titratgan jinoyatchi Seul ko‘chalarini kezib yurardi.

Min Sugani hattoki dunyoning narigi burchagidagi inson ham eshitishi bilan qo‘rquvdan qaltirardi. U eng kuchli va eng xavfli mafiya edi. Mafiya olamida uni "Iblis" deb atashardi.

Suga bir chetda nimadir o‘ylab, sigaret tutatib turardi. Shu vaqt uning oldiga do‘sti Jimin keldi:
— Suga, aytgan insoningni olib keldim! — u qo‘riqchilarga imo qildi va ular bir odamni Suganing oyog‘i ostiga zarb bilan tashlashdi.

Suga savol berdi:
— Seni topish unchalik qiyin bo‘lmadi, yoki yaxshi yashirinolmagansan!?
— Ja... janob, iltimos, yana ozgina kutib turing, qarzimni albatta qaytaraman... uzog‘i ikki kun, iltimos! — dedi yigit yalinib.

Erkakning gaplaridan Suganing qoni qaynab ketdi va uning yuziga kuchli tarsaki tushirdi.
— Meni ahmoq deb o‘ylayapsanmi, lanati! Ortiq kutolmayman! Qarzngni joning bilan to‘laysan!

Erkak esankirab qoldi:
— Yo‘q, iltimos, meni qizim... u mensiz qiynaladi, iltimos... qarzimni qaytaraman!
Suga qoshini chimirib so‘radi:
— Seni qizing bor? U necha yoshda?
— 18 yoshda, iltimos, meni o‘ldirmang, qarzimni ertayoq olib kelaman!
— Demak, 18 yosh... Xavotir olma, unga o‘zim g‘amxo‘rlik qilaman. Seni yo‘qligingni sezdirmayman! — dedi Suga vahshiyona kulib.

N, nima yo‘q! — deya erkak baqirdi, ammo Suga uni eshitmasdan Jiminga uni o‘ldirishni ishora qildi.

Jimin erkakning bo‘ynidan arqon o‘tkazib uni bo‘g‘a boshladi, buni Suga maroq bilan tomosha qilib turardi. U har kuni kimnidir o‘ldirmasa, umuman uxlay olmasdi. Shuning uchun u doim yarim tungacha ko‘chada yurib, bir odamning hayotiga nuqta qo‘ygach, uyga qaytardi.

Suga erkak o‘lganiga ishonch hosil qilib, uyga ketishga shaylandi:
— Jimin, men ketdim. Bu yerni tozalab, haligi qizni meni uyimga olib kel!
— Tushunarli! — dedi Jimin.

Suga uyiga kelib, to‘g‘ri xonasiga kirdi. Birozdan keyin Jiminga telefon qildi:
— Jimin, qayerdasan?
— Uyingning oldidaman, hozir oldingga ketyapman.

Hech qancha vaqt o‘tmay, Jimin Suganing xonasiga bir qiz bilan kirib keldi. Bu haligi erkakning qizi edi.
— Jimin, uyiga ketaver! — dedi Suga.
Jimin bosh irg‘ab, xonadan chiqib ketdi.

Suga qo‘lida qandaydir temirni o‘ynatib turarkan, qiz unga qarab qo‘rqardi. Qiz qo‘rquvdan hech nima deyolmasdi, shunchaki bir joyda qotib qolgandi. Suga unga qarab so‘radi:
— Isming nima, qizaloq?

Qiz qo‘rqqanidan javob berolmasdi. Suga o‘rnidan turib, qiz tomon kela boshladi:
— Mayli, buni ahamiyati yo‘q, vaqtni zoye qilishni istamayman!

Nima bo‘layotganini tushunmayotgan qiz Suga yaqinlashgani sari ortga qadam tashlardi, ammo uning harakatlari devorga urilgandan keyin to‘xtadi. Suga bir urinishda uni zarb bilan yotoqqa otdi. Qiz tinmay uni qo‘lidan chiqishga urinardi, ammo kuchi yetmasdi. U tinmay baqirib yig‘lardi, ammo Suga bunga e'tibor bermay, uning kiyimlarini yechardi. Oxiri sabri yetmay, kiyimini yirtib tashladi va o‘zinikini ham yechdi.

Qiz undan tegmasligini iltijo qilib so‘rardi, ammo befoyda. Bu iltijolar Suganing hirsini yanada oshirardi. Suga qizning labiga och bo‘ridek yopishib ketdi; u juda qo‘pol bo‘lib, qizning labini qonatib tashladi. Suga uning bo‘yniga siyohrang iz qoldirishni boshladi. Qiz qarshilik qilardi, ammo kuchi yetmasdi. Butun boshli uyni qizning qichqiriqlari egalladi.

Suga qizdan uzoqlashib, sabrsizlik bilan uni ichiga kirib yubordi. Bundan keyin qiz boyagidan battar baqira boshladi. Suga ichida tez va qo‘pol harakat qila boshladi. Suga qiz bilan sal kam to‘rt soatdan oshiq vaqt davomida bo‘ldi. Og‘riqdan baqiraverib madori qolmagan qiz allaqachon hushidan ketgan yoki... o‘lgan edi!

Suga charchagani uchun to‘xtadi va qizning yoniga yotib, uxlab qoldi.

Ertalab uyg‘ongan Suga yotoqning qonga belanganini ko‘rib, yonidagi qizni tirikmi yoki yo‘qligini tekshirdi. Qiz allaqachon muzlab qolgan edi.
— Aysh, shunchaligam nozik bo‘ladimi? Lanati, o‘lib qolibdi! — deb asabiy gapirdi va Jiminga telefon qildi.

mborxona qo‘rqinchli darajada jim-jit edi, faqat tepadagi teshik quvurdan tomayotgan suv ovozigina bu sukunatni buzardi. Yoongi stol to‘rida o‘tirgancha, sovuq nigohini qarshisida tiz cho‘kib turgan, qon hisobiga belangan odamga qaratdi. Sotqin hamma narsani — Farinning navbatdagi rejasi, ya’ni Yoongining ta’minot zanjiriga qilinadigan hujum haqidagi bor gapni to‘kib solgandi.

Aslida hammasi oddiy bo‘lishi kerak edi: birinchi bo‘lib zarba berish, uning rejalarini chippakka chiqarish va unga unutilmas saboq berish. Biroq, yoongi o‘rindig‘iga suyanarkan, xayoli qizning bu qadar haddidan oshgani va ishni nihoyatda aniqlik bilan rejalashtirganida qoldi. Farin xavfli o‘yin o‘ynayotgan edi, hatto Yoongining eng sodiq odamlari ham qiz uni chindan ham ortda qoldira olishi mumkinligi haqida shubhaga tushib qolishgandi.

Telefon vibratsiyasining ovozi uning xayollarini bo‘lib yubordi. Odamlaridan biri telefonni stol ustidan unga qarab sirg‘alib yubordi. Xabar kelgandi. Raqamsiz. Atigi uchta so‘z.

"Mot bo‘lding, Min Yoongi."

U telefonni mahkamroq qisdi, lablari chetida yengil tabassum paydo bo‘ldi. O‘yin hali tugashdan juda yiroq edi.

— Buni hali ko‘ramiz, "Qizil". Junkook! Mashinalarni tayyorla, qani yigitlar, ketdik, — u chiqib ketish uchun burildi, ammo birdan to‘xtab qoldi. Qonga belangan sotqinga qarab, ko‘zlarini piqillatdi-da, qurolini ko‘tardi. Bu iflos bilan ishini bitirib bo‘lgandi. Baaang! Qotillikning o‘sha tanish zavqi. U iljaygancha o‘z yo‘ltanlamas mashinasiga o‘tirdi.*SUV neon chiroqlar bilan yoritilgan Seul ko‘chalari bo‘ylab, mashinalar oqimini telbavor aniqlik bilan yorib o‘tib, katta tezlikda ilgarilamoqda edi. Yoongi o‘rindig‘iga suyanib, qorong‘u nigohini xavf-xatar va chiroqlar bilan muzayyan bo‘lgan shahar manzarasiga qaratdi. Uning xayollari mashinadan ham tezroq aylanardi.*

*U tizzasiga barmog‘ini ohista urib, ma’lum bir ritmni chalar edi — xayolida Shopenning "Nocturne Op. 9 No. 2" asarining ilk notalari tinmay aylanardi. Xavf-xatarni hisob-kitob qilayotgandagi odatiy odati.*

*Junkook haydovchi o‘rindig‘idan unga ko‘z qirini tashladi.*

— Boss… ikki daqiqadan keyin yetib boramiz.

*Yoongi bosh irg‘adi.*

U yenglari tugmasini — po‘lat bilaklaridagi qora ipak matoni to‘g‘rilab, soatiga qaradi: *23:57*. Farin hujumni yarim tunda kutayotgan bo‘lishi aniq.

Ajoyib.

U aytilgan vaqtdan vaqtliroq boradi.

*Lablarida yengil tabassum yugurdi, u mashina qutisiga qo‘l cho‘zib, nafis, qora to‘pponchani chiqardi — maxsus buyurtma asosida tayyorlangan, seriya raqamsiz.*Yoʻltanlamas mashina sanoat hududining qoq chekkasida tormoz berib toʻxtadi — Farinning asosiy bazasidan yetarlicha uzoq, ammo Yoongining odamlari sezdirmasdan ichkariga kirishi uchun yetarlicha yaqin edi. Yomgʻir yogʻa boshladi, avvaliga ohista, keyin esa bir maromda — goʻyo shahar uzra kumushrang parda tortilgandek edi.

Jungkook motori oʻchirdi. Mashina ichiga sukunat choʻkdi, faqat Yoongining burni orqali xotirjam nafas olayotgani eshitilib turardi.

U indamay eshikni ochdi-da, tashqariga chiqdi. Sovuq yomgʻir tomchilari uning qora kostyumiga xuddi suv ustidagi moydek yopishib qolgandi. Bir qoʻli bilan sochlarini toʻgʻrilar ekan, uning oqish-koʻk aralash sochlari yomgʻirda darrov toʻq tusga kirdi — soyabon yoʻq edi; u soyabonlarni yomon koʻrardi.

Uning ortidagi boshqa ikkita mashinadan oltita qoramtir sharpa tushib keldi — bular eng elita jangchilar: yashirincha harakat qilish va portlatish ishlariga oʻrgatilgan sovuqqon qotillar edi.

Yoongi qoʻlqop kiygan barmogʻini yuqoriga koʻtardi.

"Kutinglar."

Uning koʻzlari zanglagan devor tepasidagi kuzatuv kamerasiga qadaldi.

Kameradagi yagona qizil nuqta ularga qarab miltillab turardi.

Nahotki ularni allaqachon kuzatishayotgan boʻlsa?Va birdan mikrofonlarda farining ovozi eshitildi "hahahaha azizim min yoongi seni juda uzoq kutdim kelishingni bilardim " Dedi va baland ovozda kuldi*Farinning ovozi yomg‘irli tunda tiniq yangradi — garchi u aloqa vositasidan biroz g‘o‘ldirab eshitilgan bo‘lsa-da, Yoongi uning ohangini yaxshi tanirdi.

Shu on uning qalbida qisqa bir turg‘unlik, ikkilanish paydo bo‘ldi. Qiz uni “azizim” deb chaqirgan edi. Xo‘sh, bu sadoqat belgisimidi yoki shunchaki piching?*

*Yoongining o‘ziga xos qoidalaridan biri — his-tuyg‘ularini tashqi olamga aslo sezdirmaslik edi. Qolaversa, Farin dushmanlari bilan gaplashganda, hatto eng qaltis vaziyatlarda ham bunday so‘zlarni aslo ishlatmasdi.*

*U yomg‘ir ostida harakatsiz turgancha, mikrofondan kelayotgan mayin kulgini tingladi: bu takabburona yoki ishonchsiz kulgi emas edi; u shunchaki qarshisidagi odamda chuqur taassurot qoldirish uchun ataylab qilingandek edi.*

*“Seni juda uzoq kutdim...” degan so‘zlar quloqlari ostida aks sado berdi. Bu taslim bo‘lish belgisi emas... bu ochiqchasiga jangga chorlov edi.*

*Junkook unga savol nazari bilan tikildi.*

— Boshlaymizmi, boss?

*Yoongi churq etmadi.*

*Balki bazani kul-talon qilishdan avval, Farinning odamlariga o‘zgacha bir mujda yo‘llash kerakdir? U hozir aynan shu haqda o‘ylayotgandek edi.*

*Sukunatda yigitlarning barmoqlari qurol tepkilariga ohista sirg‘aldi…**Yoongi yomg‘ir ostida tursada, qimmatbaho kostyumi o‘z jozibasini yo‘qotmayotganini, hali ham tim qora va mukammal ekanini his qilib turardi. U hech qanday mayda-chuyda narsalarga e’tibor bermas — faqat o‘z aqlimi, o‘z zakovatiga tayanardi.*

*Farinning ovozini qayta eshitgach, uning zehnida bir zumda yangi strategik reja pishib yetildi: bazaning yana bir kamerasini shunchaki portlatib yuborish emas, balki qizning o‘zi bilan bevosita muloqotga kirishish lozim edi.*

*U oddiy bir elchi emas, balki taqdirni hal qiluvchi shoh edi.*

— Junkook, — *Yoongining ovozi zarracha ikkilanishsiz, keskin yangradi.* — Mikrofon orqali u bilan aloqaga chiq.

*Junkook zudlik bilan mikrofonni sozlab, uni onlayn kanalga uladi.*

*Oradan bir soniya o‘tar-o‘tmas, Farin bazasining ikkinchi kamerasi chil-chil bo‘lib ketdi. Kamera ob’ektiviga urilayotgan yomg‘ir tomchilari ekranda g‘alati va tartibsiz tasvirlar hosil qilardi.*

*Shundan so‘ng… Yoongi o‘zini kameraga ko‘rsatib o‘tirmadi; faqatgina maxfiy xabar sifatida mana shu so‘zlarni yo‘lladi:* "Min Yoongi sizni kutmoqda."Farin yoongini shunday qilishini bilgan edi va kinoyali Tabassum qildi "qulogʻim senda min yoongi "*Farinning kinoyali tabassumini eshitganda, Yungining lablari bir lahzaga qisildi. U bu so‘zlarni nihoyatda keskin, hatto piching aralash aytilganini his qildi — “qulog‘im senda” degan Farin uning sabr-toqati bilan o‘ynashayotgani aynan mana shu edi.*

*Ammo Yoongi kibrni ham, unga nisbatan hurmatsizlik qilinishini ham aslo yoqtirmasdi. Farin uning qudratini yerga urib gapirayotgandi — buni uning o‘zi ham, qolganlar ham juda yaxshi bilishardi: bu dunyoda faqatgina bitta mafiya shohi bo‘lishi mumkin.*

*Junkook kameraning ekraniga qarab pichirladi:*

— U go‘yo sizga ochiqchasiga qarshilik ko‘rsatmoqda…

*Yoongi burnidan norozi ohangda nafas chiqardi.*

— Albatta, — *dedi u quruq ohangda.* — O‘yin endi boshlanadi.

*U tinchlik elchisi emas edi, sulh tuzish niyati ham yo‘q edi; uning yigitlari buyruq berilishi bilan bazani kul-talon qilishga shay turishgandi…*

*Lekin Farinning bu xatidagi o‘yinqaroqlik uning rejalarini biroz… chalkashtirib yubordimi?*Yoongi gapirishni boshladi*Yoongi mikrofonni qo‘liga olib, gap boshlashdan avval bir muddat sukut saqladi. Yomg‘ir tomchilari kameraning ob’ektiviga urilgani sayin, ekranda statik shovqin kuchayib borardi — u buni yoqtirmas, hamma narsa mukammal va tiniq bo‘lishini xohlardi.*

Nihoyat, u gapira boshladi.

Uning ovozi baland emas, aksincha, borliqni teshib o‘tuvchi ichki bir sovuqqonlik bilan yangradi:

"Sen mening onam emassan… men ham sening otang emasman."

U haqoratli so‘zlardan foydalanmadi; bu shunchaki chegarani eslatib qo‘yish, o‘ziga xos *ogohlantirish* edi.

— O‘yin bilan haqiqatni adashtirib yubormang, — *dedi Yoongi keyingi so‘zlarini Farinning kibrini kesib tashlaydigan darajada keskin va sovuq ohangda.*Farin endi jiddiy ohangda dedi "sen qurshovdasan bir harakating butun boshli yigitlaringni ham ukajong jungkookni ham yuq qiladi" dedi va oxirida "ha aytgancha sen aytayotgan

usha ota onamni sen uldirganing esingdan chiqdi chogʻi qasos olish vaqti yetdi min yoongi "*Yoongining ko‘zlari to‘satdan muzlab qoldi. Farinning so‘zlari — ayniqsa, “qasos” kalimasi — uning miyasida chaqmoqdek chaqnadi. Allaqachon bitib ketgan deb o‘ylangan eski bir yara…*

Uning ota-onasi o‘limiga oid ayblov.

Bir soniyaga uning nafasi ichiga tushib ketdi.

U Junkook va boshqa yigitlarning ham jimib qolganini his qildi; ular ham xuddi shunday qotib qolishgandi. Bu mavzuda hech qachon gapirilmagan edi… zero bu Yoongi uchun hech kim daxl qila olmaydigan eng oxirgi chegara edi — *oila masalasi.*

*Lekin Farinning bu so‘zlari haqiqatmidi? Yoki shunchaki soxta qasos bahonasi ostidagi navbatdagi manipulyatsiyamidi?*

Yoongining yuzidagi sovuq ifoda o‘zgarmadi, ammo ich-ichidan olov otilib chiqdi:

— Sen…

Uning ovozi ilk bor titrab ketdi.Yoongining nafasi asta-sekin pasayib, bir maromga tushdi. Uning nigohlari kameraga mixlangan edi — u Farinning yuzini koʻrishni, uning oʻsha soxta jiddiyligini oʻqib olishni istardi.

Ammo ekranda faqat yomgʻir quyayotgan qorongʻulik va kameraning miltillayotgan qizil chirogʻi koʻrinardi, xolos.

Ota-onasining oʻlimida uni ayblayaptimi?

Yoʻq. Yoongi haqiqatni bilar edi. Asliy qotil butunlay boshqa odam… balki uning oʻz klanidagi sotqinlardan biridir…

Biroq Farin uni ochiqchasiga ayblamoqda edi.

Va bu narsa Yoongining nafratini yanada kuchaytirdi: chunki u kibr bilan qilinadigan bunday haqoratlarni aslo hazm qilolmasdi.

Jungkook sekin oʻgirilib, Yoongining yuziga qaradi — boshliqning qiyofasida hech qanday tuygʻu aks etmagandi; u xuddi toshdan yoʻnilgan haykaldek qotib turardi.

Farin yana mikrofonda gapirdi "min yoongi haqiqatni bilmagunimcha biz eng yaqin edik eng yaqin "

*Yoongining yuzida ilk bor taranglik, bezovtalik alomatlari ko‘rindi. Farinning so‘zlari, ayniqsa, “eng yaqin” kalimasi uning ichidagi qandaydir bir devorni qulatgandek bo‘ldi — go‘yo yashirin bir eshikning dastagi burilgandek edi.*

Eng yaqin?

Qaysi ma’noda? Dushman sifatidami? Yoki… o‘tgan yillar davomida uni chindan ham *sevadigan* inson sifatidami?

Balki ikkalasi ham to‘g‘ridir.

Oilalarining qonli tarixi ularni murosasiz dushmanga aylantirgan edi. Ammo o‘sha tanni — ular o‘rtasida kechgan o‘sha osuda, sokin daqiqalarni eslaganida...

Junkookning nafasi ichiga qaytib ketdi. Bu suhbat endi mafiya ishlari haqida emas edi; bu endi shaxsiy masalaga aylangandi.

Yomg‘ir hamon tinmay yog‘ar, kamera ekranida ikki yetakchi o‘rtasidagi keskinlik yaqqol sezilib turardi:

Farin hamon javob kutmoqda — Yoongi unga nima deb javob qaytarishini bilmay, shunchaki jim qoldimi yoki yo‘qmi?!

*Yoongining barmoqlari mikrofonning metall qismini mahkam qisdi. Bu po‘latdek qat’iy va sovuq tutqich edi, biroq ichidagi g‘azab, alam va… hayrat uni titroqqa soldi.*

Farin o‘sha o‘tmish kunlarini eslatayotganmidi?

Ularning tungi ko‘chalarda birga sayr qilib yurgan damlarini?

Bolaliklarida birgalikda o‘yinlar o‘ynagan o‘sha bog‘nimi?

O‘shanda ular borliqni go‘yo ikkiga bo‘lib olishgandi: Yungi ich-ichidan uni *“Mening Farinim”* deb atardi. Ammo keyinchalik hamma narsa qonga belandi.

Endi esa Farin uni “eng yaqin” insonim deb atamoqda.

Uning yuzida endi hech qanday ifoda qolmagandi — u butkul muzlab, bo‘shab qolgandi. Faqatgina ko‘zlarida chuqur bir siniqlik aks etardi; go‘yo uning ruhiyati tub-tubidan to‘kilib borayotgandek edi.

Junkook jur’at qilib pichirladi:

— ...Boss?

Ammo Yoongi javob bermadi.

Yoongi mikrofonni uloqtirib sindirib yubordi va odamlariga bu yerni yuq qilishni buyurdi*Yoongi qo‘lidagi mikrofonni kutilmaganda yerga otib yubordi. Metall korpusning betonga urilishidan keskin, quloqni qomatga keltiruvchi ovoz yangradi — so‘ng uning poyabzali ostida temir parchalari ezilib ketdi.*

Hech kim unga yaqinlashishga botinolmadi.

Hech kim uning bu to‘satdan otilib chiqqan g‘azabiga to‘sqinlik qilishga jur’at etmadi.

Junkook darhol buyruq berdi:

— Portlatgichlarni shaylang! Nishonni yo‘q qiling!

Besh daqiqaga qolmasdan, bazaning tashqi devorlariga bildirmasdan o‘rnatilgan portlovchi moddalar masofadan turib ishga tushirildi. Boshqaruv pulti Junkookning cho‘ntagidagi moslamada edi…

Yomg‘ir hamon yog‘ar, osmonni qora bulutlar qoplagandi; go‘yo bu zulmat ularning ikkalasining ham qalbini to‘ldirgandek edi.

Farin bilan suhbat tugadi. Endi so‘zlarning emas… *qon*ning vaqti kelgandi.

Farin o'z ofisida hammasini kuzatib turgan edi u bu haroba yerni atigi bir nega dollarga sotib olgan edi farin yoongini ancha yaxshi taniydi ular 8yil avval hech kim ajrata olmas Sevishganlar edi hozir yoongi 33yoshda farin 27yosh edi yoongi mashinada ketar ekan farin bilan birga utgan barchasi haqida uylab ketar edi

*Farin ofisining xira chiroqlari ostida, monitorlar porlab turgan stol ortida o‘tirardi. Uning qo‘llari titramas — yuzida zarracha qo‘rquv yoki pushaymonlik alomati ko‘rinmasdi. Yomg‘ir tomchilari bilan qoplangan ekranlar Yoongining bazani yo‘q qilish haqida buyruq berganini ko‘rsatib turardi.*

O‘sha joy… bir vaqtlar *ularning ilk uchrashuv nuqtasi* edi.

Bundan 8 yil avval.

25 yoshli Yoongi va 19 yoshli Farin… o‘sha tunda ayni o‘sha qahvaxona qarshisida to‘qnash kelishgandi. O‘shanda ular qurol sug‘urishmagan, aksincha, bir-birlariga qarab jilmayishgan edi.

Mafiya shahzodasi va klaning yangi, iqtidorli a’zosi…

Bu sevgi midi? Yo‘q, sevgi emas edi; ammo ular o‘rtasida rishta bor edi — kuchli va uzib bo‘lmas bir rishta.

Endi-chi? Endi uni yer bilan bitta qilmoqchi bo‘lgan inson — aynan o‘sha o‘ziga eng yaqin bo‘lgan insonlardan biri: *Yoongi edi.*

*Farinning stoli ustida kofe finjoni turardi. Sovub qolgandi. Ichib bo‘lmaydigan darajada muzlab ketgandi… ammo u buni sezmas, finjonga qo‘l ham urmasdi.*

*Uning ko‘zlari ekranlarda — yoongining ohista uzoqlashib borayotgan yo‘ltanlamas mashinalarini kuzatardi.*

*O‘sha tundan keyin hamma narsa shiddat bilan o‘zgarib ketgandi…*

*Ularning ilk bo‘sasi aynan mana shu binoning ortida bo‘lgandi… o‘shanda ham xuddi hozirgidek yomg‘ir yog‘ayotgan edi.*

*Yoongi uni *ilk bor* chindan, bag‘riga bosib o‘pgan; so‘ngra piching ohangida iljayib: “Seni o‘ldiraman”, degandi…*

*Farin esa unga javoban qahqaha otib: “O‘ldira qol!” deb shivirlagandi.*

*Ammo endi u kulgilar tamom bo‘ldi.*

*Endi qon oqadi — balki har ikkisining ham qo‘lidan.*

*Farinning yuragi go‘yo sim-sim og‘riqdan ezilardi… biroq yuzidagi ifoda hamon muzdek sovuq edi: *Endi urush vaqti.*

Yoongi hozir 8yil davomida kelmagan usha dengiz yonidagi joyga keldi va farin bilan bogʻliq barcha barchasini esladi u bilan bo'lgan ehtirosli kunlar kulgular sevgi va mehr va bunga nuqta quygan ularning ota onalari

mborxona qo‘rqinchli darajada jim-jit edi, faqat tepadagi teshik quvurdan tomayotgan suv ovozigina bu sukunatni buzardi. Yoongi stol to‘rida o‘tirgancha, sovuq nigohini qarshisida tiz cho‘kib turgan, qon hisobiga belangan odamga qaratdi. Sotqin hamma narsani — Farinning navbatdagi rejasi, ya’ni Yoongining ta’minot zanjiriga qilinadigan hujum haqidagi bor gapni to‘kib solgandi.

Aslida hammasi oddiy bo‘lishi kerak edi: birinchi bo‘lib zarba berish, uning rejalarini chippakka chiqarish va unga unutilmas saboq berish. Biroq, yoongi o‘rindig‘iga suyanarkan, xayoli qizning bu qadar haddidan oshgani va ishni nihoyatda aniqlik bilan rejalashtirganida qoldi. Farin xavfli o‘yin o‘ynayotgan edi, hatto Yoongining eng sodiq odamlari ham qiz uni chindan ham ortda qoldira olishi mumkinligi haqida shubhaga tushib qolishgandi.

Telefon vibratsiyasining ovozi uning xayollarini bo‘lib yubordi. Odamlaridan biri telefonni stol ustidan unga qarab sirg‘alib yubordi. Xabar kelgandi. Raqamsiz. Atigi uchta so‘z.

"Mot bo‘lding, Min Yoongi."

U telefonni mahkamroq qisdi, lablari chetida yengil tabassum paydo bo‘ldi. O‘yin hali tugashdan juda yiroq edi.

— Buni hali ko‘ramiz, "Qizil". Junkook! Mashinalarni tayyorla, qani yigitlar, ketdik, — u chiqib ketish uchun burildi, ammo birdan to‘xtab qoldi. Qonga belangan sotqinga qarab, ko‘zlarini piqillatdi-da, qurolini ko‘tardi. Bu iflos bilan ishini bitirib bo‘lgandi. Baaang! Qotillikning o‘sha tanish zavqi. U iljaygancha o‘z yo‘ltanlamas mashinasiga o‘tirdi.*SUV neon chiroqlar bilan yoritilgan Seul ko‘chalari bo‘ylab, mashinalar oqimini telbavor aniqlik bilan yorib o‘tib, katta tezlikda ilgarilamoqda edi. Yoongi o‘rindig‘iga suyanib, qorong‘u nigohini xavf-xatar va chiroqlar bilan muzayyan bo‘lgan shahar manzarasiga qaratdi. Uning xayollari mashinadan ham tezroq aylanardi.*

*U tizzasiga barmog‘ini ohista urib, ma’lum bir ritmni chalar edi — xayolida Shopenning "Nocturne Op. 9 No. 2" asarining ilk notalari tinmay aylanardi. Xavf-xatarni hisob-kitob qilayotgandagi odatiy odati.*

*Junkook haydovchi o‘rindig‘idan unga ko‘z qirini tashladi.*

— Boss… ikki daqiqadan keyin yetib boramiz.

*Yoongi bosh irg‘adi.*

U yenglari tugmasini — po‘lat bilaklaridagi qora ipak matoni to‘g‘rilab, soatiga qaradi: *23:57*. Farin hujumni yarim tunda kutayotgan bo‘lishi aniq.

Ajoyib.

U aytilgan vaqtdan vaqtliroq boradi.

*Lablarida yengil tabassum yugurdi, u mashina qutisiga qo‘l cho‘zib, nafis, qora to‘pponchani chiqardi — maxsus buyurtma asosida tayyorlangan, seriya raqamsiz.*Yoʻltanlamas mashina sanoat hududining qoq chekkasida tormoz berib toʻxtadi — Farinning asosiy bazasidan yetarlicha uzoq, ammo Yoongining odamlari sezdirmasdan ichkariga kirishi uchun yetarlicha yaqin edi. Yomgʻir yogʻa boshladi, avvaliga ohista, keyin esa bir maromda — goʻyo shahar uzra kumushrang parda tortilgandek edi.

Jungkook motori oʻchirdi. Mashina ichiga sukunat choʻkdi, faqat Yoongining burni orqali xotirjam nafas olayotgani eshitilib turardi.

U indamay eshikni ochdi-da, tashqariga chiqdi. Sovuq yomgʻir tomchilari uning qora kostyumiga xuddi suv ustidagi moydek yopishib qolgandi. Bir qoʻli bilan sochlarini toʻgʻrilar ekan, uning oqish-koʻk aralash sochlari yomgʻirda darrov toʻq tusga kirdi — soyabon yoʻq edi; u soyabonlarni yomon koʻrardi.

Uning ortidagi boshqa ikkita mashinadan oltita qoramtir sharpa tushib keldi — bular eng elita jangchilar: yashirincha harakat qilish va portlatish ishlariga oʻrgatilgan sovuqqon qotillar edi.

Yoongi qoʻlqop kiygan barmogʻini yuqoriga koʻtardi.

"Kutinglar."

Uning koʻzlari zanglagan devor tepasidagi kuzatuv kamerasiga qadaldi.

Kameradagi yagona qizil nuqta ularga qarab miltillab turardi.

Nahotki ularni allaqachon kuzatishayotgan boʻlsa?Va birdan mikrofonlarda farining ovozi eshitildi "hahahaha azizim min yoongi seni juda uzoq kutdim kelishingni bilardim " Dedi va baland ovozda kuldi*Farinning ovozi yomg‘irli tunda tiniq yangradi — garchi u aloqa vositasidan biroz g‘o‘ldirab eshitilgan bo‘lsa-da, Yoongi uning ohangini yaxshi tanirdi.

Shu on uning qalbida qisqa bir turg‘unlik, ikkilanish paydo bo‘ldi. Qiz uni “azizim” deb chaqirgan edi. Xo‘sh, bu sadoqat belgisimidi yoki shunchaki piching?*

*Yoongining o‘ziga xos qoidalaridan biri — his-tuyg‘ularini tashqi olamga aslo sezdirmaslik edi. Qolaversa, Farin dushmanlari bilan gaplashganda, hatto eng qaltis vaziyatlarda ham bunday so‘zlarni aslo ishlatmasdi.*

*U yomg‘ir ostida harakatsiz turgancha, mikrofondan kelayotgan mayin kulgini tingladi: bu takabburona yoki ishonchsiz kulgi emas edi; u shunchaki qarshisidagi odamda chuqur taassurot qoldirish uchun ataylab qilingandek edi.*

*“Seni juda uzoq kutdim...” degan so‘zlar quloqlari ostida aks sado berdi. Bu taslim bo‘lish belgisi emas... bu ochiqchasiga jangga chorlov edi.*

*Junkook unga savol nazari bilan tikildi.*

— Boshlaymizmi, boss?

*Yoongi churq etmadi.*

*Balki bazani kul-talon qilishdan avval, Farinning odamlariga o‘zgacha bir mujda yo‘llash kerakdir? U hozir aynan shu haqda o‘ylayotgandek edi.*

*Sukunatda yigitlarning barmoqlari qurol tepkilariga ohista sirg‘aldi…**Yoongi yomg‘ir ostida tursada, qimmatbaho kostyumi o‘z jozibasini yo‘qotmayotganini, hali ham tim qora va mukammal ekanini his qilib turardi. U hech qanday mayda-chuyda narsalarga e’tibor bermas — faqat o‘z aqlimi, o‘z zakovatiga tayanardi.*

*Farinning ovozini qayta eshitgach, uning zehnida bir zumda yangi strategik reja pishib yetildi: bazaning yana bir kamerasini shunchaki portlatib yuborish emas, balki qizning o‘zi bilan bevosita muloqotga kirishish lozim edi.*

*U oddiy bir elchi emas, balki taqdirni hal qiluvchi shoh edi.*

— Junkook, — *Yoongining ovozi zarracha ikkilanishsiz, keskin yangradi.* — Mikrofon orqali u bilan aloqaga chiq.

*Junkook zudlik bilan mikrofonni sozlab, uni onlayn kanalga uladi.*

*Oradan bir soniya o‘tar-o‘tmas, Farin bazasining ikkinchi kamerasi chil-chil bo‘lib ketdi. Kamera ob’ektiviga urilayotgan yomg‘ir tomchilari ekranda g‘alati va tartibsiz tasvirlar hosil qilardi.*

*Shundan so‘ng… Yoongi o‘zini kameraga ko‘rsatib o‘tirmadi; faqatgina maxfiy xabar sifatida mana shu so‘zlarni yo‘lladi:* "Min Yoongi sizni kutmoqda."Farin yoongini shunday qilishini bilgan edi va kinoyali Tabassum qildi "qulogʻim senda min yoongi "*Farinning kinoyali tabassumini eshitganda, Yungining lablari bir lahzaga qisildi. U bu so‘zlarni nihoyatda keskin, hatto piching aralash aytilganini his qildi — “qulog‘im senda” degan Farin uning sabr-toqati bilan o‘ynashayotgani aynan mana shu edi.*

*Ammo Yoongi kibrni ham, unga nisbatan hurmatsizlik qilinishini ham aslo yoqtirmasdi. Farin uning qudratini yerga urib gapirayotgandi — buni uning o‘zi ham, qolganlar ham juda yaxshi bilishardi: bu dunyoda faqatgina bitta mafiya shohi bo‘lishi mumkin.*

*Junkook kameraning ekraniga qarab pichirladi:*

— U go‘yo sizga ochiqchasiga qarshilik ko‘rsatmoqda…

*Yoongi burnidan norozi ohangda nafas chiqardi.*

— Albatta, — *dedi u quruq ohangda.* — O‘yin endi boshlanadi.

*U tinchlik elchisi emas edi, sulh tuzish niyati ham yo‘q edi; uning yigitlari buyruq berilishi bilan bazani kul-talon qilishga shay turishgandi…*

*Lekin Farinning bu xatidagi o‘yinqaroqlik uning rejalarini biroz… chalkashtirib yubordimi?*Yoongi gapirishni boshladi*Yoongi mikrofonni qo‘liga olib, gap boshlashdan avval bir muddat sukut saqladi. Yomg‘ir tomchilari kameraning ob’ektiviga urilgani sayin, ekranda statik shovqin kuchayib borardi — u buni yoqtirmas, hamma narsa mukammal va tiniq bo‘lishini xohlardi.*

Nihoyat, u gapira boshladi.

Uning ovozi baland emas, aksincha, borliqni teshib o‘tuvchi ichki bir sovuqqonlik bilan yangradi:

"Sen mening onam emassan… men ham sening otang emasman."

U haqoratli so‘zlardan foydalanmadi; bu shunchaki chegarani eslatib qo‘yish, o‘ziga xos *ogohlantirish* edi.

— O‘yin bilan haqiqatni adashtirib yubormang, — *dedi Yoongi keyingi so‘zlarini Farinning kibrini kesib tashlaydigan darajada keskin va sovuq ohangda.*Farin endi jiddiy ohangda dedi "sen qurshovdasan bir harakating butun boshli yigitlaringni ham ukajong jungkookni ham yuq qiladi" dedi va oxirida "ha aytgancha sen aytayotgan

usha ota onamni sen uldirganing esingdan chiqdi chogʻi qasos olish vaqti yetdi min yoongi "*Yoongining ko‘zlari to‘satdan muzlab qoldi. Farinning so‘zlari — ayniqsa, “qasos” kalimasi — uning miyasida chaqmoqdek chaqnadi. Allaqachon bitib ketgan deb o‘ylangan eski bir yara…*

Uning ota-onasi o‘limiga oid ayblov.

Bir soniyaga uning nafasi ichiga tushib ketdi.

U Junkook va boshqa yigitlarning ham jimib qolganini his qildi; ular ham xuddi shunday qotib qolishgandi. Bu mavzuda hech qachon gapirilmagan edi… zero bu Yoongi uchun hech kim daxl qila olmaydigan eng oxirgi chegara edi — *oila masalasi.*

*Lekin Farinning bu so‘zlari haqiqatmidi? Yoki shunchaki soxta qasos bahonasi ostidagi navbatdagi manipulyatsiyamidi?*

Yoongining yuzidagi sovuq ifoda o‘zgarmadi, ammo ich-ichidan olov otilib chiqdi:

— Sen…

Uning ovozi ilk bor titrab ketdi.Yoongining nafasi asta-sekin pasayib, bir maromga tushdi. Uning nigohlari kameraga mixlangan edi — u Farinning yuzini koʻrishni, uning oʻsha soxta jiddiyligini oʻqib olishni istardi.

Ammo ekranda faqat yomgʻir quyayotgan qorongʻulik va kameraning miltillayotgan qizil chirogʻi koʻrinardi, xolos.

Ota-onasining oʻlimida uni ayblayaptimi?

Yoʻq. Yoongi haqiqatni bilar edi. Asliy qotil butunlay boshqa odam… balki uning oʻz klanidagi sotqinlardan biridir…

Biroq Farin uni ochiqchasiga ayblamoqda edi.

Va bu narsa Yoongining nafratini yanada kuchaytirdi: chunki u kibr bilan qilinadigan bunday haqoratlarni aslo hazm qilolmasdi.

Jungkook sekin oʻgirilib, Yoongining yuziga qaradi — boshliqning qiyofasida hech qanday tuygʻu aks etmagandi; u xuddi toshdan yoʻnilgan haykaldek qotib turardi.