Katta yo‘lda harakat zich edi. Lekin quyosh nurlarida chaqnab, boshqa mashinalar orasida ajralib turgan kulrang Genesis GV80 darrov ko‘zga tashlanardi. Uning old o‘rindig‘ida tim qora ko‘zoynak taqib olgan, salobatli yuzi jiddiy tusga botgan yigit – Koreyadagi eng xavfli guruhlardan biri bo‘lgan "Yetimlar" to‘dasining a’zosi Kim Taehyung o‘tirardi. Rulda esa yuragi gupillab, betoqat holatda haydayotgan, ichki titroqdan zo‘rg‘a o‘zini tutib turgan yigit – Sam edi.

— Janob, qayerga ketayapmiz?
— Sen jimgina, men aytgan yo‘nalish bo‘yicha hayda, Sam.
— Hop, janob...

Ular yana o‘n daqiqa davomida yo‘l bosib, oxiri katta yo‘ldan chekinib, balandlik sari burilishdi. Tepaga yetib kelishgach, manzara odamni jim qoldirardi: pastlikda ko‘m-ko‘k dengiz yaltirab yotar, tepalikdan qaraganda uning shovqini yurakni junbishga solardi. Bu yerdan dengizga sakrash uchun kamida to‘rt-besh yuz metr pastga qulash kerak edi. Sam atrofga qaradi. Atrofda jon zoti yo‘q edi. (Yuragidagi vahima tamoman yuziga chiqdi.)

Birdan yelkasiga tushgan qattiq, sovuq kaftdan junbushga tushib ketdi.

— Qani, Sam. Tushamiz.
— Hop... janobim.

Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga solganicha balandlikning eng chekkasiga yurib bordi. Pastga qaradi. Dengiz chayqalardi. (U jim edi. O‘zicha o‘ylagancha nigohini sokinlikka qadagan.) Sam ham unga ergashib keldi. Qorquvdan titrayotgan edi. Go‘yoki katta ayb qilgan bola kabi yerga tikilib turardi.

— Hm, Sam. Bu joy senga yoqdimi?
— Albatta, janob... Juda go‘zal. Ayniqsa dengiz to‘lqinining ovozi... Eng ajoyibi – biz hozir balanddamiz.

U gapirar, Taehyung esa qo‘lini beliga qo‘ygancha unga qattiq nazar tashlab turardi. (Sam gapirayotgan chog‘da, Taehyungning muzdek nigohi uni ter bosishiga majbur qilardi.)

Birdan orqa tomondan yana bir mashina yetib keldi. Ichidan qora kostyumda, yoshi o‘ttizlardan oshgan bir erkak tushdi.

— Bolakay, aynan shunday chiroyli joyni tanlash shartmidi?
— Shart edi, Beom. Shunaqa kelishgan Samga boshqa joy yarashmaydi.

Bu gapni eshitgan Sam allaqachon vaziyatni tushungandi. Ovozi titrab, yuragi o‘z joyidan chiqay deyotgandi. Birdan Taehyungning oyog‘i ostiga tiz cho‘kib iltijo qila boshladi.

— Kechiring... Iltimos, meni kechiring!
— Seni nimaga kechiray, Sam? Ayting-chi?
— Axir... sizni akam deb bildim. Faqat bir marta... bir marta hayotimdan o‘ting, iltimos!

Taehyung labini tishlab, yuzida asabiylik bilan Samni yuziga tepdi. Yiqilgan yigit og‘riqdan bukchaydi. Ammo yana turolmay, Taehyungning oyoqlari tagiga boshini qo‘ydi.

— Politsiyaga biz haqimizda nima deding, Sam?
(Sam esa, allaqachon ko‘z yoshlariga bo‘kkan, ovozi bo‘g‘iq edi.)

— Arzimagan gaplarni aytdim. Aka, bilasiz-ku... bu yerdagi yashashim nolegal. Politsiya meni qamalish bilan qo‘rqitdi. "Agar 'Yetimlar' haqida ma’lumot bersang, sening ishing yopiladi" dedi ular.
— Nima deding?
— Hammani biladigan narsalarni... Yetimlar besh nafar asosiy odamdan iborat, boshida Kim Sangwoo borligini... xolos.

Taehyung chuqur nafas oldi. (Yumilgan ko‘z orqasida ichi o‘rtanayotgandi.) Keyin birdan kulib yubordi. Bu kulgi eshitib bo‘lmaydigan, o‘lgudek telbanamo edi. Birdan Samning yoqasidan tutib turg‘azdi-da, qichqirdi:

— Yana nima demoqchiding, ha? Shu gaplar oddiymi? Hiyonatning jazosi nima bo‘lishini sen yaxshi bilasan-ku?!
— Yoq, aka! Iltimos! Endigina yigirma beshdaman... Iltimos, bir marta... kechiring.

Taehyung hech narsa demasdan, mashinasiga yo‘l oldi. Beomga nigoh tashladi. (Ko‘z ishorasi aniq edi: "Uni tugat.")

— Aka! Qulingiz bo‘lay, o‘ldirmang... iltimos...

Paaaq!

O'q Samning o‘ng ko‘zidan kirib, orqa tomonidan chiqdi. Bir soniyada jon berdi. Uni tepaga olib kelgan tepalikdan, to‘g‘ri dengiz bag‘riga qulab tushdi. Taehyung esa biror daqiqa ham afsus chekmadi.

— Hiyonatning jazosi o‘lim. Boshqa chora yo‘q.

— Bechora bola... yosh ketdi. Nima deb o‘ylaysiz, janobim, bu yigit sog‘lommidi?
— Nimalar deyapsan, Beom?
— Yetimlar haqida bilmagan odam bormi Koreyada? Bu bola bilgan holda xiyonat qilganmi, yo kasalmidi, yoki shunchaki tentakmidi – bilmiman.
— Axmoqona gaplarni bas qil. Mehmonxonaga qaytamiz.
— Xo‘p, janobim.

Ikki erkak mashinaga o‘tirdi. Balandlikda sodir bo‘lgan voqeani ortda qoldirib, u yerdan jo‘nab ketishdi.

🍃🍃🍃

Taxi “HOTEL NOCTURNE” oldida to‘xtadi. Ichidan uzun sochli, bug‘doyrang terili bir qiz shoshib tushdi-da, shoshilinch yurishda mehmonxona tomon yugurdi. Bu qizning ismi Minsu edi. U ichkariga kirishi bilan to‘g‘ri lift tomon oshiqdi. Lift eshigi endi yopilayotgan paytda:

— Iltimos, to‘xtating!

Lift eshigiga bir qo‘l to‘siq bo‘ldi. Eshik yana ochildi. Minsu hansiragancha liftga kirdi va ichkaridagi erkakka minnatdorchilik bildirdi.

— Rahmat, janob...

Bu erkak Taehyung edi. Uni ko‘rgan zahoti tanasi muzlab qoldi. (Ko‘z oldida nimadir miltilladi. Nafas olish qiyinlashdi.) Minsu esa, javob bo‘lmagach, ichidan o‘zini koyidi. (Bu odam soqovmikan? Ha mayli, Minsu, chalg‘ima.) Qiz lift tugmalaridan “7”ni bosdi. To‘g‘ri kelib qoldi – Taehyung ham aynan shu qavatni tanlagan edi. Ikki qo‘l bir vaqtning o‘zida tugmaga tegdi. Taehyungning qo‘li Minsu qo‘liga tegib ketdi.

— Qarang, ikkovimiz ham bir qavatga chiqamiz ekanmiz!

(U jilmaydi. Taehyung esa unga tikilganicha qotib turardi.)
(O‘sha u emas... bo‘lishi mumkin emas... axir 20 yil o‘tdi.)

Taehyung sekin oldinga siljidi. Nigohi qizning bo‘yniga tushdi. Nimadir izlayotgandi. Minsu buni payqab so‘radi:

— Biror narsa bo‘ldimi?
— Nima?
— Bo‘ynimga tikilib qoldingiz. Nimadir noto‘g‘rimi, janob?
— Kechirasiz, xonim... kimgadir o‘xshatibman, shekilli.
— Ha, meni ko‘pchilik kimlargadir o‘xshatadi.

Qiz kuldi. Lekin Taehyung kulmadi.

(Nima qilayapman, axmoq! Bu yigit ancha sovuqqon. Tezroq chiqqan ma’qul.)

Taehyung nimadir demoqchi bo‘ldi, lekin lift eshigi ochilib ketdi. Minsu birinchi chiqdi. O‘ng tomonga burildi.

— Kechirasiz, yana bir bor...
— Eshitaman.
— Bu yerga nega keldingiz?

— Bugun bu mehmonxonada maxsus to‘y marosimi bor ekan. Men qo‘shiqchiman. Jamoam bilan shu to‘yda ishtirok etamiz.

— To‘y deng... Omadingizni bersin.
— Rahmat, janob.

Minsu o‘z yo‘li bilan yurib ketdi. Taehyung esa sukutda chap tomonga burildi.
-----------
Sumin mehmonxonaning boshqaruvchisi o‘ziga xos xotirjamlik bilan qadam tashlab, oppoq kostyumida Minsu turgan kutuv joyiga yaqinlashdi. U yosh qizni uzoqdan ko‘riboq jilmaydi.

—Minsu sizni yana ko‘rib turganimdan juda xursandman.
(Sumni ovozida samimiylik bor edi. Ammo nigohlarida biron sir yashiringandek ko‘rinar, u har doim bir qadam oldinda yuradigan ayollardandir.)

—Men ham, boshqaruvchi Sumin.

—Bugun kechki soat 19:00 da butun jamoangiz bilan keling. Sizning chiqishingiz to‘y marosimiga juda muhim.
(Boshqaruvchi so‘zlarida murosa va imkoniyat aralashib ketgandi. Bu ayol har bir qadamni puxta o‘ylardi.)

—Men tayyorman.

Sumin bir zum sukut saqladi. So‘ng o‘zicha bir qarorga kelgandek davom etdi:

—Men mehmonxona egasidan ruxsat oldim. Agar xohlasangiz, sizni doimiy qo‘shiqchi sifatida bu yerga ishga olamiz.
(So‘zlar ohangida taklif emas, iltimos bor edi. Go‘yo, bu qiz mehmonxonani o‘zgacha sehrga to‘ldirgandek.)

Minsu jim qoldi. (Ichidan bir og‘ir to‘lqin o‘tdi. Bu taklif ko‘p yillar kutgan eshigi bo‘lishi mumkin edi. Ammo...)

—Rahmat. Ammo... bu mening orzuyim emas.
(Nafasi qisilib ketdi. Shuncha yildan beri yuragida yashirib kelgan tilagini bu yer band eta olmasdi.)

Sumin unga sinchiklab qaradi.

—Siz o‘zingizning orzuingizdan kechmang, Minsu. Balki bir kun bu eshikni o‘zingiz ocharsiz.

Ular qisqagina egilib, bir-birlariga tabassum bilan bosh silkib xayrlashishdi. Minsu sekin yurib, mehmonxona eshigidan chiqdi. Shu on telefon jiringladi. Ekranda Soa deb yozilgandi.

—Nima deysan, Soa?

—Opa, bugun do‘stlarim bilan uchrashuv bor edi. Uyga kech qaytaman. Siz baribir kech kelasiz, to‘g‘rimi?

—Soa... men senga uydan chiqma degandim. O‘sha narkomanga o‘xshagan yigit bilan ko‘rishma dedim, esingdami?

—Yoq, opa, unday emas! Bu faqat dugonalarim!

—Uyda qol, Soa. Bu buyruq.

(Minsu aloqani uzdi. Yuragida xavotir kuchaydi. Singlisi yosh, oddiy ko‘rinadi, ammo atrofdagi dunyo xavfli.)

Mehmonxonaning qalin shisha eshiklaridan chiqqan zahoti, Minsu yana tanish qadam tovushlarini eshitdi. Qorasoyadek salobatli qiyofa, tim qora kostyumda... Kim Taehyung.

—Suhbatingiz yaxshi o‘tdi, deb o‘ylayman.

—Ha, juda ajoyib bo‘ldi. Rahmat.

—Qanday javob oldingiz?

—Ular meni doimiy qo‘shiqchi sifatida bu yerga ishga taklif qilishdi.

—Rostdanmi? Siz-chi, nima dedingiz?

—Rad etdim. Chunki bu mening orzuyim emas.

Taehyung boshini biroz egib, ohangini biroz keskinlashtirib so‘radi:

—Demak, ovozingiz shu qadar go‘zalki, tayyor ishni ham rad etgansiz?

(Minsu yuragiga xuddi igna sanchilgandek bo‘ldi. Taehyungning sovuq kinoyasi unga urilgandek.)

—Ha. Ovozim go‘zal. Men o‘zimga ishonaman, janob.

Taehyung jilmaydi. Bu safar o‘sha sovuqqon tabassum emasdi — allanechuk yumshoqlik aralashgan.

—Gaplarimni noto‘g‘ri tushunmang. Men Kim Taehyung.

U qo‘lini cho‘zdi.

—Minsu Asters. Tanishganimdan xursandman.

Qo‘llar qisqa lahzaga tutashdi. (Balki bu oddiy qo‘l siqish emasdir. Balki... kim biladi.)

Ular xayrlashishdi. Minsu sekin uzoqlasharkan, uzoqdan ularni kimdur suratga oldi. Bu ayol politsiya xodimi edi.
-----------
Shaharning shimoliy chekkasida, o‘sha mashhur bo‘lmagan, lekin yovvoyi g‘ira-shiralik ichida sirli yashiringan dala hovlilaridan birida, tun allaqachon hukmron edi. Qorong‘ulikni faqat ko‘z ilg‘amas darajada titragan chiroq nurigina yoritardi.

Soa derazadan tashqariga nigoh soldi. (Uning yuragi g‘alati urardi. Bu yer... nimagadir begona edi. O‘sha yigit — Jihoon uni boshqalar ham boladi degan yolg‘on bilan uyidan olib chiqqandi. U o‘zining qanchalik katta xatoga yo‘l qo‘yganini endi anglab borayotgandi.)

Yigit eshikni yopdi. Ovozida allaqanday bo‘g‘iqlik bor edi.

—Hech kim bu yerga kelmaydi. O‘zimizga o‘xshagan tinchlik istaganlar uchun ideal joy.

—Jihoon bu yerda qancha qolamiz?

—Charchagandirsan, Soa. Dam ol. Mana, suv olib keldim.

U qizga suv tutdi. Soa bir necha yudum oldi. (Bir zumda boshida yengil aylanish paydo bo‘ldi. Nafasi chuqurlashdi. Yuragining urishi sekinlashdi. Qorong‘ulik yengil to‘lg‘anib ko‘z oldida suzib yurardi.)

—Nega boshim aylanayapti...

—Sen faqat yot. Hozir o‘zingga kelasan

U yigitga orqasini o‘girdi. Ammo orqasida nafas, yaqinlik, issiqlik sezildi. Qo‘llar yelkasiga tegdi. (Soa tanasi muzlab ketdi.)

—Jihoon iltimos... yo‘q...

—Sen o‘zing kelding, Soa. Endi qocholmaysan.

Uning qo‘llari o‘ziga tortdi. Soa zo‘rg‘a qarshilik ko‘rsatdi.

—Iltimos, qo‘yvor! Men bunday narsani xohlamayman!

Yigit qizning sochini tortdi, qattiq ushlab lablariga yaqinlashdi. Ammo shu payt, vahima ichidagi Soa ko‘z yoshlariga cho‘kkan holda, orqasidagi temir zinapoyaga sekin orqasi bilan orqalay boshladi. Jihoon unga qadam tashlaganda, qo‘rqib qichqirdi va birdan bor kuchi bilan uni itardi.

—Yo‘q! TEGMA MENGA!

Jihoon muvozanatini yo‘qotdi. Zinapoya pastidan toygan oyoqlari havoda chayqaldi. U uch qadam ortga ketdi va uning tanasi temir zinapoyadan pastga quladi. Og‘ir tanasining yerga tushganida chiqqan “qars” tovushi havoni yorib yubordi.

Soa zinaning yuqorisida titrab turardi. (Uzoq, jim, vahimali sukut... Yuragi ichida portlayotgandek bo‘ldi.)

—Jihoon..?

Qo‘rquvdan qadam bosolmasdi. Yigit harakatsiz yotardi. Atrofni faqat shamolning sirg‘alib o‘tgan shiviri bosib turardi.

(Bu... bu sodir bo‘lmasligi kerak edi.)

Qiz bir qadam orqaga chekinib, titrab, zinaning panjarasiga yopishdi. Nafasi o‘ziga bo‘ysunmay, to‘xtab-to‘xtab chiqardi. Ko‘zlari yoshga to‘lib, qorong‘ilikdan chiqib qochmoqchi edi, ammo oyoqlari joyiga qotib qolgandi.

(Hozir... qochish kerak... Yo‘qsa... yo‘qsa bu ish jinoiy holatga aylanadi...)

----------
Kech tushib, soat 19:00 ni ko‘rsatar ekan, mehmonxonaning marosimlar uchun mo‘ljallangan zali allaqachon mehmonlar bilan to‘lib ulgurgandi. Yorug‘liklar ostida, gullar bilan bezatilgan sahnada Minsu turgandi — u bejirim libosi, qip-qizil lab bo‘yog‘i va quloqlarida shiddatli chaqnagan sirgalari bilan huddi sahnaning yuragidek porlayotgandi. Uning borligi hamma ko‘zlarni o‘ziga tortardi. Uning ovozi esa… mayin, sokin, yurakni silkitadigan darajada nafis edi. Kelin-kuyov kirib kelishiga, Minsu qo‘shiq kuylay boshladi.

Uzoqdan esa... Taehyung. Tund nigohi bilan sahnadagi qizga chuqur, yurakdan termulib turardi. Bu nigoh shunchalik yondirardiki, yoniga kelgan Suminning borligini ham sezmay qoldi.

— Judda chiroyli ovozi bor, shunday emasmi?

— Ha, judda yoqimli ovozi bor.

— Ishga taklif qilgandim. Ammo rad etdi.

— Nima bo‘lishidan qat’i nazar, shu yerda qolishi kerak.

Ichida pichirlab chiqqan so‘zlar… Sumin bu so‘zlarga unchalik tushunmadi.

— Nima deding?

— Hech nima, Sumin. Men ketyapman, ishlarim bor. Beom bilan hal qilamiz.

— Hop.

Minsu o‘zini sahnada juda yaxshi his qilardi. U bu yerda to‘laqonli gullab-yashnayotgandi. To‘y ajoyib o‘tayotgandi — to ularning oldiga ikki barzangi qora kostyumli yigit kelmaguncha...

— Hoy qiz, shu qo‘shiqni kuyla!

Yigitlar varaqchani uzatib, qizning kuylashini talab qildi.

— Kechirasiz, biz bu qo‘shiqni bilmaymiz.

— Qanaqasiga bilmaysan? Qo‘shiqchimisan-ku, kuyla!

— Kechirasiz, kuylamaymiz.

Minsu jamoadoshlari bilan sahnani tark etdi. Lekin orqasidan o‘sha ikki yigit quvib chiqdi.

— Qayerga ketyapsan, senga kuylaysan dedim!

Yigit Minsuning iyagidan ushlab, siltay ketdi. Ammo Minsu bir zumda o‘zini yo‘qotmadi — yigitning nozik joyiga tepdida, baland ovozda baqirdi:

— Qochinglar!

Minsu eshik tomon qochdi. Yigitlar esa faqat uning ortidan quvishdi. U mehmonxona eshigidan chiqib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri endi yurib ketayotgan mashinaga qarab o‘zini otdi.

— Iltimos, yordam beringlar! Menga iltimos qilaman! Ular kelishyapti!

Mashina eshigidan shiddat bilan... Taehyung tushdi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilgancha titrayotgan qizni tinchlantirdi.

— Tinchlan. O‘zingni bos. Mashinaga o‘tir.

Qizni ortidan chiqib kelgan yigitlar... Taehyungni ko‘rishdiyu, joylarida qotib qolishdi. Taehyung mashinaning orqa eshigini ochdi, Minsuni ichkariga solib, eshikni yopdi.

— Bu nima, bir qizga ikki erkak tashlanishi? Uyat emasmi yigitlar?

— Sen kimsan? Bizni kimligimizni bilasanmi o‘zi? Bu qo‘shiqchi qiz bizni haqorat qildi! Hal qilib ketmaymiz!

— Mehmonxonamda mehmonsizlar. Shunday ekan, bu ish tugadi. Qizni oldim. Sizlar ichkariga qaytib kiringlar.

— Sen kimsanki bizga aql o‘rgatasan?

Birinchi yigit tashlanmoqchi bo‘ldi, ammo ikkinchisi uni yo‘lini to‘sib, pichirlab gapirdi:

— Bu mehmonxona egasi. Yetimlardan. Kim Taehyung bo‘ladi. Olishmaganimiz ma’qul. Bu janob Jeonga yoqmaydi.

— Ha, mayli. Bu yetimchalar bilan olishishdan foyda yo‘q unda. Isqirt yetimlar!

Taehyungning ichidagi g‘azab portladi. Yigitlarning og‘zidan chiqqan so‘zlar… uning ruhidagi yovuz, sovuq tabiatini uyg‘otdi. Bu so‘zlar yuragining eng qora qismiga tegdi.

Beom oraga kirdi.

— Taehyungim, kel, birodar. Menga qo‘yib ber, bu ikki axmoqni ishini men hal qilay. Onasidan tug‘ilganiga pushaymon qildirmasammi!

— Unda bu ikkisi senga, Beom. Faqat oldirma.

Beom yovuzona jilmaydi. Qarshisida bepisand turgan yigitlarga… huddi yirtqichday tashlandi. Taehyung esa mashinaga qaytib, joylashdi.

— Siz bu yerning egasi ekaningizni bilmasdim, janob...

— Oddiy Taehyung deb chaqiraver.

— Yo‘g‘e... bu noqulay...

— Uyinga tashlab qo‘yaman.

Taehyung odatda hech qaysi qizga bunday e’tibor qilmasdi. Chunki u bolaligidan qalbida bitta qiz yashardi. Do‘stlariga, birodarlariga doim aytardi: "Bir yurak faqat bir marta sevadi."

Ammo u... Minsuni ko‘rdi. Va u qizni bolaligida sevgan o‘sha qizga juda o‘xshatdi. 20 yil mobaynida izlab kelayotgan qiziga. Bir belgi – boynidagi nafis, kattaroq holni unutmagandi. Shuni izlab ko‘plab qizlarga termulgandi. Minsuni ko‘rdi. Ammo... uning boynida u hol yo‘q edi. Bu esa...

Taehyungning yuragini yana cho‘ktirdi.

Yo‘l davomida ikkisi jim ketishdi. Nihoyat... Minsuni uyiga yetib kelishdi.

— Bu seni uyingmi?

— Ha. Janob Kim, sizga rahmat. Meni qutqarganingiz va uyimga olib kelib qo‘yganingiz uchun.

— Xayrli kech, Minsu.

— Sizga ham, janob.

Minsu mashinadan tushdi. Taehyung esa uni uyi tomon kirib ketguncha ko‘zini uzmay turdi. Qiz uyiga kirib ketdi, mashina esa harakatga tushdi...

Lekin oradan bir necha daqiqa o‘tmay... Minsuga qo‘ng‘iroq keldi. Singlisi edi.

— Alo? Soa?

Telefon ortidan titroq, yig‘idan bo‘g‘ilib chiqayotgan ovoz eshitildi.

— Opa... men... men uni o‘ldirib qo‘ydim, opa...

— Nima? Hazil qilma, hoy qiz!

— Jihoon aldab uyiga olib keldi... menga tegajog‘lik qilmoqchi bo‘ldi... o‘zimni himoya qilaman deb, uni itarib yubordim... zinadan yiqildi... o‘ldi opa, o‘ldi... ko‘p qon ketdi... juda ham. Yordam bering, opa... qo‘rqyapman, qamalishni istamayman...

— Qayerdasan? Manzilni yubor! Hozir boraman!

Minsu hali uyi eshigidan to‘liq o‘tgani ham yo‘q edi — darrov qayta orqaga yugurdi. Duch kelgan taksini to‘xtatib, Hesu yuborgan manzil tomon shoshib ketdi. Uni tongdan beri kuzatib yurgan politsiyachi ayol esa... bu holatni kuzatib, ortidan tushdi...

Davomi bor......

QISQACHA TUSHUNCHA BERIB OTIB KETAMAN HURMATLI FANFIC OQUVCHILARIGA‼️
Yetimlar- Koreada rasman bunaqa tashkilot yoq. Kinoda korib qolib oldim bu tashkilot nomini. Yetimlar bu yetim qolgan odamlardan tuzilgan boladi. Hech kimi yoq insonlar. Ularni boshida bir kishi otiradi va uni 4dona boqib olingan ogillari boladi. Ulardan biri Kim Taehyung. Qolgan malumotlar asta fanfic davomida yoritiladi

Pastgi qavatda joylashgan keng, ammo g‘amgin zal ichra sukunat hukmron edi. Yopiq derazalardan tashqaridagi fonar chiroqlari xira nur sochardi. Jungkook qora soya misol jim o‘tirardi. Stol ustida ochiq qolgan ichimlik shishasi, yonida esa yarmi to‘la qadah — hammasi uning ichki iztirobidan darak berardi.

U ichdi. Har yudumda o‘tmishidan, ayollarining aybsiz ko‘zlaridan, qizining beg‘ubor kulgusidan qochmoqchi bo‘ldi. Ammo qocholmadi. Ichkaridagi bo‘shliq tobora kengayayotgandi.

U chuqur xo‘rsindi. “Nega shunday bo‘lib qoldi?.. Qanday qilib baxtli oilamizni bu qadar xavf ostiga qo‘ydim?..” — degan savollar yuragini tirnab o‘tdi.

Zal ichida uzoq o‘tirgach, og‘ir qadamlar bilan zinapoyaga yaqinlashdi. Boshi egik, yuragi g‘ash. Har qadamda o‘zini kechirish uchun bir sabab izlagandek edi.

Zinalardan yuqoriga ko‘tarilganida, bir nurli manzara ko‘ziga tashlandi. Uy eshigidan oppoq pijamada, mayin yurish bilan Minsu chiqib kelayotgan edi. U endigina Hanani uxlatib, xona eshigini ohista yopgan edi.

Jungkook to‘xtab qoldi. Nigohi jim, ammo so‘zsiz nido bilan ayoliga qadaldi. Minsuning nigohida esa charchoq va sokin tabassum uyg‘unlashgan edi. U bir lahzaga to‘xtadi, so‘ng mehr bilan jilmaydi va Jungkookga yaqinlasha boshladi.

Hech nima demay, sekin borib erining bo‘yniga qo‘llarini o‘radi. Uni mahkam quchdi.

Jungkook birdan seskanib ketdi. Bu mehrni kutmagandi. Ko‘zlari yoshlanib, yuragi ezilib ketdi. U ham ayolini bag‘riga bosdi, kaftlari titrarkan, ovozida titroq bilan pichirladi:

— Kechir meni... O‘zimni tutolmadim... Qanchalik aybdor ekanligimni bilaman... Seni ham, qizimizni ham yo‘qotishni istamayman...

Minsu uning yuziga qaradi. Yuzida g‘am aralash taskin bor edi.

— Hammasi joyida, Jungkook. Biz yoningdamiz. Ammo iltimos, so‘z ber... Urush, shubha, jinoyat, zo‘ravonliksiz — oddiy, lekin pok va baxtli oila bo‘laylik. Bizga boshqa hech narsa kerak emas…

Jungkook bir zum jim bo‘lib qoldi. So‘ng Minsuni yana-da mahkamroq quchib, qalbining eng chuqur nuqtasidan javob berdi:

— Albatta, so‘z beraman. Baxtli oila bo‘lamiz. Faqat bu dunyoda emas… qarigach ham… hatto keyingi dunyoda ham…

Minsu asta erining yuzlariga qo‘lini qo‘ydi, ko‘zlaridan oqayotgan yoshlarni muloyimlik bilan artdi. Yuragida o‘zini ayovsiz qiynagan og‘riqlar bor bo‘lsa-da, hozir erining halol so‘zlari unga bir oz taskin bo‘lib tuyulgandi.

U Jungkookning qo‘lidan tutdi. Jim, lekin ohangida muhabbat va ishonch aks etgan harakat bilan uni o‘z yotoqxonalariga boshlab ketdi.

Tunda, birinchi marta, yuraklar bir-birini eshitdi. Va u uyga osoyishtalik qaytgan edi.
Nonushta sukunat va mehr bilan to‘lgan edi. Kulgu, dasturxondan taralayotgan iliq hidlar, Minsuning sokin nigohi, Jungkookning mehrga to‘la harakatlari — bularning barchasi go‘yo oddiy hayotning mukammal bir bo‘lagi edi. Birgalikda ichilgan qahva, ustma-ust aytilgan so‘zlar, mehr bilan bo‘lingan og‘ir-sokin jimlik... bu ular orzu qilgan hayot edi.

Minsu mehr bilan qiziga tikildi:

— Hana, bugun yangi maktabingda birinchi kun. Tezroq chiq, narsalaringni tayyorla. Kech qolishingni xohlamayman.

Hana og‘zidagi oxirgi non bo‘lagini chaynab yutdi-da, jilmayib boshi bilan tasdiqlab, zinadan yuqoriga yugurdi. Endi faqat ular – ikki yurak, bir nafasta urayotgan juft qalb yolg‘iz qolgandi.

Jungkook sekin o‘rnidan turdi-da, qadam bosib Minsuning oldiga bordi. U hech narsa demadi, shunchaki lablarini sekin ayolining lablariga bosdi. Mayin, sokin, ammo butun yuragini solgan bir bo‘sa edi bu. Minsu esa ko‘zlarini yumgancha jilmaydi, yuragi ko‘ngilga to‘lgan sokin bir dengizday jim siljirdi.

Ammo Jungkook bir zumda jiddiy tortdi. Ko‘zlarida savol, yuzida mulohaza bor edi.

— Aytgancha... — dedi u ohangini pasaytirib. — Yodimdan ko‘tarilibdi, senga aytmoqchi edim. Men Hyunsuk haqida surishtirib ko‘rdim.

Minsu birdan hushyor tortdi. Qo‘lida ushlab turgan qahvani stol ustiga qo‘yarkan, nigohi eriga qadaldi.

— Ha, nima bo‘ldi? — dedi u yuragi hapriqib. Ovozi past, ammo beixtiyor titrar edi.

Jungkook yuzini ayoliga yaqinlashtirdi. Nafas olishi sekinlashgan, ko‘zlari esa chuqur edi.

— Afsuski... sen bergan manzildagi shifoxonada “Hyunsuk” ismli bemor yo‘q ekan. Hattoki, senga qo‘ng‘iroq qilgan hamshira ham o‘sha joyda ishlamas ekan.

Minsuning yuragi bir urib, so‘ng go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Qoshlari chimirildi, yuziga xavotir yugurdi.

— Qanaqasiga? Axir… hamma narsa aniq edi-ku…

Jungkook sekin uning kaftlarini o‘z qo‘llariga olib, mehr bilan siqdi.

— O‘rik gullim, meni tingla. Go‘zal ayolim… Yuzingga g‘am yugurmasin, iltimos. Men o‘yladimki, ehtimol, Hyunsuk sog‘lom. Balki qayerdadir yashayotgandir. Uning bunday yo‘l tutishiga bir sababi bordir.

Minsu o‘ziga kelolmay yelkasini qisdi.

— U sog‘lom bo‘lsa, bas… — dedi u ovozi titrab. — Lekin bunday yolg‘on... bu juda qo‘rqinchli. Balki... bizdan bezib, barchasini ortda qoldirmoqchidir? Axir, o‘n yil davomida bizni tekinxo‘rdek boqib, har doim yonimizda bo‘ldi. Eh... nimalar deyapman, bu gaplar unga xos emas.Hyunsuk bunday odammasku.

Jungkook kulimsiradi. Ko‘zlarida yumshoq mehr porladi.

— Unday bo‘lsa, xotirjam bo‘l. U tirik. U sog‘lom. Bu yetarli. Kel yaxshisi, bu mavzuni yopamiz, bo‘lmasa rashk qilishni boshlayman.

Bu gapga Minsu qattiq kulib yubordi. Er-xotin bir-birining yuziga boqib, yurakdan kulishdi. Dasturxon atrofida emas, go‘yo hayot degan katta sahnada ikki aktyor — bir-birini kechirgan, tushungan, muhabbatga ishonib, qaytadan yashashga qaror qilgan ikki qalb edi ular.

Shu tariqa, kunlar ortidan oylar o‘tdi. Vaqt ularga ko‘zga ko‘rinmas qanotlar bog‘ladi. Ular istagandek — jim, ammo bardavom baxt ichida yashashda davom etdilar.

Ammo hayot — bu faqat bugun emas. Taqdir esa sokin tonglar ortida pinhon sinovlarini yashirib yotgandi..
___
Qorong‘u tun shahar ustiga zimiston pardasini tortgandi. Shamol xazon barglarni ko‘chaga sochib, sokinlikni yanada chuqurlashtirar, atrofdagi har bir tovush yurakka g‘ira-shira vahima solardi. Mina yashaydigan uy oldida birdaniga to‘xtagan qora, hashamatli mashina bu sukunatni buzgandek bo‘ldi.

Mashina eshigi ochildi. Undan tushayotgan yigit — qora kostyum shimda, qadamlarida ishonch va sado bor edi. U qaddini rostlab, bir lahza uyning oynalariga qarab turdi. So‘ng chuqur nafas olib, eshik qo‘ng‘irog‘ini bosdi.

Ichkarida yurak allaqachon sezgandi. Mina dahliz sari yurarkan, yuragi go‘yo qafasni yorib chiqmoqchi bo‘layotgandi.

“Kim bo‘lishi mumkin bu paytda?” — deb o‘yladi u eshik tutqichini ohista burar ekan.

Eshik ochildi. Qorong‘ulik fonida ko‘zlari zarradek porlab turgan yigitga ko‘zi tushganda, bir zum yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

— Jimin? — nafasini ichiga yutib pichirladi u. — Naxotki qaytding?..

Jimin jilmaydi. Ko‘zlarida sog‘inch, labida sokin muhabbat bilan javob berdi:

— Salom, sevgilim…

U gapni tugatmasdan, Minaning lablariga qisqagina, lekin yurakdan bosilgan bir bo‘sa qo‘ndi. Bu bo‘sa — yillar o‘tib topilgan sog‘inch, kechirim, va hali so‘zlanmagan satrlar edi.

Mina seskanmadi. Faqat yuragini tutib, yana bir bor uning qiyofasiga razm soldi. Keyin asta eshikni kengroq ochib, yumshoq ohangda dedi:

— Kir, Jimin. Ichkariga marhamat…

Ular jim yurishdi, ammo yuraklar allaqachon bir-birini quchoqlagandi.
Ular mehmonxonaga kirishgach, xonani sokin tun va devorlardan aks etayotgan mayin fon yorug‘i to‘ldirdi. Mina Jimin uchun choy tayyorlash bahonasida oshxonaga yo‘l oldi, ammo u ichkaridan qaytguncha yigitning nigohi bir nuqtaga qadalgancha o‘y surib o‘tirardi.

Birdan Jimin ovoz chiqardi. Uning ohangi dag‘allikdan yiroq, ammo qat’iy edi:

— Bir gapni eshitdim... — dedi u nigohini Minaga qadarkan. — Kim Taehyung bilan ohangda nima bor?

Mina qo‘lidagi choy piyolasini stolga qo‘yarkan, yuragi bitta urishni o‘tkazib yuborgandek bo‘ldi. Ko‘zlari dovdiradi, og‘zi quruqlashdi.

— H-haligi… hech narsa yo‘q… — dedi u arang eshitilarli ovozda.

Jimin sal oldinga engashdi. Ko‘zlarida rashk va sezilmas og‘riq bor edi.

— Hmm… bundayga o‘xshamaydi. Odamlarim yetkazishicha, u bu yerga ko‘p keladi. Hattoki sen uyda yo‘qligingda ham...

Mina bir lahzaga jim qoldi. So‘ng chuqur nafas olib, Jiminning qarshisiga o‘tirdi. Uning qo‘llarini ushlab, ko‘zlariga jiddiy tikildi.

— Jimin, men seni avval ham ogohlantirgandim. U menga yopishib olgan. U — mening o‘tmishim. Men uchun hozirim muhim. Sen muhim. Men seni sog‘indim…

So‘zlari bilan birga yuragi ham ochildi. U Jiminning tizzasiga ohista o‘tirdi, qo‘llarini bo‘ynidan o‘tkazib, unga mehr bilan boqdi. Ko‘zlarida ishonch, labida esa sokin tabassum porlardi. U Jiminning lablariga mayin bo‘sa qo‘ndi.

Bu bo‘sa vaqtni to‘xtatdi.

Jimin unga javoban sekin bosh irg‘adi. Qo‘llari Minani quchoqlagancha, uni bag‘riga olib, yengil harakat bilan ko‘tarib oldi. Minaning kulgusi, undan to‘kilgan iliqlik yigitning yuragini ezib turgan g‘uborlarni yuvib yuborgandek bo‘ldi.

Ular yotoqxona sari yurishdi. Har qadamda yuraklar bir-biriga yaqinlashdi. Oradagi bo‘sa chuqurlashdi, so‘zlar jim jimlikda yo‘qoldi. Hissiyotlar har bir harakatda aks etdi. Ular bir-biriga nafaqat tan, balki qalb bilan tegishdi.

Tunda, tunning o‘ziday chuqur, his-tuyg‘ularga boy lahzalar ularga unutilmas hislar baxsh etdi. Sochlar orasidan o‘tgan barmoqlar, lablarda qoldirilgan izlar, yurakdan chiqayotgan ohang — bularning barchasi ularni bir-biriga yanada yaqinlashtirdi.
__Tong otdi. Yangi kunning ilk nurlari deraza pardalari orasidan sirg‘alib xonani yoritayotgan paytda, Mina shirin tushlardan uyg‘ondi. Lablarida hali ham kechagi hissiyotlarning iliqligi, qalbida esa bir turli yengillik bor edi. Ammo... yonida hech kim yo‘q edi.

U asta o‘rnidan turdi. Ko‘zlari xonani kezib chiqdi — Jimin yo‘q. Yuragi gupillab urdi. Telefonini qo‘liga oldi, titroq barmoqlari bilan Jiminning raqamini terdi. “Qurilma o‘chirilgan” degan ovoz yuragiga tig‘day sanchildi.

— Jimin... — dedi u pichirlab, o‘ziga emas, g‘oyibga murojaat qilayotgandek.

Kiyimsiz badaniga shoshib ustbosh kiydi-da, oshxonaga yugurdi. Ammo u yer ham huvillab turardi. Uydan Jiminning borligidan darak beruvchi bironta narsa yo‘q edi. Bu sokinlik — qoldirilgan emas, tark etilgan sokinlik edi. Va bu sokinlik Minaning ko‘nglini qorong‘ulatdi.

Bu orada...

Allaqachon quyosh toqqa chiqib bo‘lgandi, ammo Roraning xonasida qalin pardalar hali ham tong nurlarini ichkariga kiritmasdi. U oxirgi shisha viskini qo‘liga olib, divanga gursillab o‘zini tashladi. Ko‘zlarida qizillik, yuragida esa zahar bor edi.

Eshik ochildi. Uzoqdan tovush eshitildi:

— Sen o‘zgarmagansan, singiljonim.

Rora karaxt holatda boshini ko‘tardi. Ovoz juda tanish edi.

— Jimin aka?! Naxotki qaytdingiz...

Jimin jimgina, ammo odatdagi salobati bilan Roraning yoniga o‘tirdi.

— Ha, qaytdim. Hamma narsa qanday o‘tayapti, Rora?

Qizning ko‘zlari birdan jimirlab, ohangida alam aralashdi.

— Aka, u ablah Jungkook! U meni ham, mening... bolamni ham yo‘q qildi! Endi esa go‘yoki hech narsa bo‘lmaganday xotini bilan baxtli yashayapti. Minsu! Hali yetmaganidek — Hana! Ularning farzandi bor. Ular hammasini mendan tortib olishdi! Endi navbat menga. Men ularni ayiraman. Shunday qilamanki, Jungkook yeg‘lab oyoqlarimga bosh uradi!

Jimin qizning ichki iztirobini his qilarkan, yelkasiga qo‘l qo‘ydi:

— Tinchlan, Rora. Sen mastsan hozir, bu holatda hech narsa hal qilinmaydi.

Ammo Rora to‘xtamadi. Ichidagi og‘riqlarni viski va baqiriqlar bilan yuvmoqchi edi. U mast holda yig‘ladi, o‘zicha baqirdi, ammo oxiri ichki zulmatga bardosh berolmay, hushsiz holatda uxlab qoldi.

Oradan ikki kun o‘tdi.

Quyosh charaqlab turgan kun edi. Jungkook mashinasida yurarkan, rohat va tinchlik uni bag‘riga olgandi. Qulay holatda orqaga suyanib, yo‘l bo‘ylab jilmaygancha ketayotgan edi. Telefon jiringladi. Ekranda “O‘rik gulim” degan nom porladi. Bu uning rafiqasi Minsu edi.

— Sevgilim, eshitaman?

— Jungkook, qayerdasiz? Hanani maktabdan olishni unutib qo‘ydingizmi?

— Havotirlanma, azizam. Endi maktabi oldidaman. Qizalog‘imizni olib, yoningga uchib boraman.

— Unda tushlikni birga qilamiz. Tezroq va ehtiyotkor bo‘lib qaytinglar.

— Hop sevgilim, kut. Biz boramiz.

U aloqa uzilgach, quvonch bilan mashina haydashda davom etdi. Ammo maktabga yetib borgach, yuragi gursillab urdi — o‘qituvchi qizini allaqachon bir ayol olib ketganini aytdi.

— Kechirasiz, uni kim olib ketdi?

— Adashmasam... “Ammasi bo‘laman,” degandi, — dedi o‘qituvchi beparvolik bilan.

Jungkookning qo‘llari g‘azabdan mushtga aylana boshladi.

— Rahmat. Lekin bugundan boshlab, iltimos, mendan yoki rafiqamdan boshqa hech kimga bermang. Qizimni faqat biz olib ketamiz.

— Albatta, janob. Uzr so‘rayman.

Jungkook mashinaga o‘tirarkan, yuragidagi osoyishtalik endi o‘rnini g‘azab va xavotirga bo‘shatgan edi. U telefonini oldi va Roraga qo‘ng‘iroq qildi.

— Rora! Hana qani?!

Rora sokin, kinoyali ovozda javob berdi:

— Voy-voy, qizaloq kerak bo‘lib qoldimi? Men uni olib ketdim, shunchaki biroz sayr qildik. Ammo... xohlasang, manzilni aytaman.

U shunday dedi-da, manzilni aytdi.

Jungkook hech narsa demasdan mashinasini burdi va to‘g‘ri Roraning bergan manziliga qarab yo‘l oldi.

TAQDIRIM O'G'RISI
16—FINAL QISM
Oradan bir necha kun o‘tdi. Toxir sog‘lig‘i to‘liq tiklandi. Ariza qaytarilgani bois sud Kamolni oqladi. Hammasi orqada qolgan, go‘yo hech narsa bo‘lmaganday hayot davom etayotgan edi. Ammo yurakdagi og‘riqlar, chin dildan aytilmagan so‘zlar, ich-ichiga yutib yuborilgan nadomatlar har doim biron shaklda yuzaga chiqardi.

O‘sha kuni osmon ochiq, havoda bahorning iliq nafasi, shovqinli qushlar nidosi bor edi. Toxir va Zuhra uyda edilar. Oddiy, xotirjam kun. Toxir deraza yonida kitob o‘qiyotgan, Zuhra esa oshxonada choy damlab yurgan edi.

Shunda eshik taqilladi.

Zuhra eshikni ochdi. Qarshisida Kamol turardi. Boshida bejirim shlyapa, yelkasida yupqa ko‘ylagi. Nigohlari sokin, ammo yuragi ichkaridan to‘lqin urayotgandek.

Zuhra hech nima demadi. Faqat Toxirni chaqirdi. Toxir eshik oldiga keldi, Kamolga to‘g‘ri tikildi. Orada bir lahza sukut cho‘kdi.

Kamol og‘zini ochdi. Ovozi past, lekin har bir so‘zida chin dildan kuyunish, tavba va o‘tmishga nisbatan iztirob bor edi:

— Toxir, kechir meni... Kuchli rashkda edim. Endi bu tuygu senga begona emas. Men his qilganlarimni his qilgansan. Zuhra, endi meni singlim bo‘lib qolasan. Ortiq senga boshqacha nigoh bilan qaramayman. Hayotingizga ham aralashmayman.

U sekin Zuhraga tikildi. Ko‘zlarida yolg‘iz bir so‘nggi haqiqat chaqnab o‘tdi.

— Ammo o‘sha payt... ozgina menga umid berganingda — men oxirigacha borardim. Ammo seni ko‘zlaringda endi o‘zimni ko‘rmadim... Baxtdan doim quvonib yasha. Unutma, Zuhra, bu inson seni yig‘latsa, ozor bersa — balki jim turolmasman…

U ortiq hech narsa demadi. Na javob kutdi, na ko‘zgu orqasiga qaradi. Faqat sekin burilib mashinasiga yo‘l oldi. Eski, og‘riqli xotiralarning ostonasidan o‘tayotganday yurdi. Mashinaga o‘tirdi-da, so‘zsiz, orqaga qaramay ketdi.

Orqasida esa sokin turgan ikki inson: biri uni kechirgan, biri esa allaqachon yuragidan chiqargan.

Eshik ohangsiz yopildi. Kamolning mashinasi asta harakatlandi. Motor tovushi uzoqlashar, lekin orqada qoldirgan izlari yurakda hali ham chulg‘ab turgandek edi.

Zuhra eshikni yopdi, bir zum Toxirga qarab turdi. So‘ng sekin kulimsirab, xuddi ichidagi bo‘shashgan havoni chiqarayotganday yengil uf tortdi.

— Yaxshi odam-a, Kamol aka… — dedi u jiddiy ohangda.

Toxir yelkasini qisdi:

— Ha, yaxshi odam rashkda mashina haydaydigan bo‘lsa... Men ham yaxshi odamman — lekin faqat piyoda rashk qilaman.

Zuhra kulib yubordi.

— Haliyam qaysarligingiz qolmapti-da?

Toxir qo‘lini ko‘ksiga qo‘ydi:

— Men? Men dunyodagi eng sabrli erman. Hatto sen boshqani himoya qilganingda ham jim turdim.

Zuhra lablarini tishlab jilmaydi:

— Bu nima, istar-istamas yodimga solayotgan odamdanda rashk qilyapsizmi?

Toxir unga yaqinroq yurdi, ko‘zlariga tikildi:

— Men... sevaman, Zuhra. Senga nisbatan, o‘ziga to‘g‘ri kelmagan darajada. Bilasanmi, Kamol ketgach, men xotirjam bo‘lishim kerak edi. Lekin aksincha... endi seni yanayam ko‘proq o‘zimniki qilgim kelayapti. U seni bir vaqtlar kutgan, men esa endi kutmayman.

Zuhra ko‘zlarini qisdi:

— Bu nima, rashkmi?

— Rashk emas, — Toxir ohangini pasaytirdi, lablarida tabassum. — Bu — sening qoshingni boshqasi maqtasa, men uni ko'zlarini kor qilishni istayman

—Janob Toxir siz haqiqatdan ham rashk qilyapsiz?

— Yo‘q... men rashk qilmayapman Men faqat haqiqatni yodga solyapman. Farzandlarimizga ertak aytib beradigan vaqt kelganda, bu sahnani bo‘sh o‘tkazib ketolmaymiz-da!

Zuhra unga ko‘z qisib qo‘ydi:

— Farzandlarimizgami?

— Albatta, — dedi Toxir, ohangida hazil aralash jiddiylik. — Qizimiz bo‘lsa, ismini “Zuhraxon” qo‘yamiz. O‘g‘il bo‘lsa “Kamolbekrashkchi” bo‘ladi.

Zuhra shartta yelkasiga urdi:

— Voy, nomusiz!

Toxir kulib uni quchoqladi.

— Ey, Zuhra, menimcha, men seni har kuni rashk qilaman. Yashashimga sabab bo‘lib qolgan ayolni qanday qilib rashk qilmay?

Zuhra yengil boshi bilan uning ko‘ksiga suyandi:

— Meni rashk qilmang, Toxir. Meni sevavering. Men rashkni ko‘p ko‘rdim, lekin muhabbatni faqat sizdan topdim.

Toxir kulib uning peshonasidan o‘pdi:

— O‘sha rashkchi o‘g‘ilchamiz tug‘ilsin, keyin bu gaplaringni eslatsam, ko‘rasan hali!

— U rashkchi emas, mehribon bo‘ladi. Otasiga o‘xshab!

— Demak, chiroyli tug'ilarkanda Chunki onasiga o‘xshaydi!

Bari ajoyib edi. Kun o‘tgan sayin yuragimdagi muhabbat ildiz otar, Toxir akamning e’tibori, mehribon nigohi meni yana tiriltirgandek bo‘lardi. Har gal unga qaraganimda, go‘yoki yuragim ichra quyosh ochilib, tunlarimni yoritardi. Oyoq-qo‘llarim sog‘ bo‘lmasa-da, yuragim yurishdan, sog‘lom his qilishdan to‘xtamasdi. Men baxtli edim. Onam ko‘zimdagi shu porlasha qarab, “bolam, chindan ham baxtingni topding” der, ba’zan esa yelkamga boshini qo‘yib, pinhona yig‘lardi — bu safar quvonchdan.

Anvar akam ham avvalgidan mehribonroq edi. Qolaversa, u ham nihoyat o‘z baxtini topdi. Kelinoyim — iboli, esli, kamtar. Onam hatto meni emas, uni ko‘proq maqtaydigan bo‘ldi. Uyga borsam, u kishi qo‘li ko‘ksida, iliq tabassum bilan kutib olardi. Bu mehr bilan to‘lib-toshgan dunyoda o‘zimni o‘zgacha qadrlangan, e’zozlangan his qilardim.

Toxir akam esa... goho bir haftalab yo‘qolib qolardi. Bu g‘oyibliklar yuragimda xavotir uyg‘otardi, ammo u har gal oddiy javob bilan cheklanardi:

— Men ish yuzasidanman. Muhimi — men doim seni o‘ylayman.

U ketayotganida ham meni yolg‘iz qoldirmas, eng ishonchli odamini “ko‘z-quloq bo‘l” deb qoldirardi. O‘sha paytlarda men yuragimdan uning hayoti haqida savollar ko‘tarilishini sezardim. “Nima ish qiladi?”, “Qayerga boradi?”, “Nega yashiradi?” Ammo har gal shu savollarga javoban u:

— Ayol kishining vazifasi — uy ishlari, farzand tarbiyasi va erini quvontirish, — deb, mayin, ammo qat’iy ohangda fikrini bildirar edi.

Va men asta-sekin bunga ko‘nikdim. U nima ish qilmasin, nima sir saqlamasin, muhimi — men uchun eng muhim va xavfsiz joy uning bag‘rida edi.

Ammo yuragimda birdan jiz etgan, biroz achchiq bir tuyg‘u bor edi. Kamol akam — hayotimning o‘tmishda qolgan og‘riqli sahifasi ham nihoyat uylanayotgan edi. Eng qiziq — u kimga uylanayotganini eshitsangiz, ko‘zingiz katta ochiladi: bizning qo‘shni qiz — Fotima! U doim menga hasad bilan qaragan, men bosgan har bir qadamni yomon ko‘z bilan kuzatgan, yulg‘ich nigohlari bilan yuragimni tirnab yurardi. Eng alam qilgani — Kamol akamning ko‘zida endi men emas, o‘sha Fotima yashayotgandi.

Ammo... baribir hammasi joyiga tushgandek edi. Baxt shunchaki odamga kelmaydi, baxt kelguncha sabr, alam, sinov va ko‘z yoshlari bilan sinaydi. Men o‘sha sinovlardan o‘tgandim. Endi esa yuzimda kulgu, yuragimda esa sokin muhabbat bor edi.

Lekin... yana bir muammo bor edi.
Tun sokin edi. Derazadan to‘lin oy nurlari tushib, xonaga sokinlik va sirli joziba bag‘ishlayotgandi. Toxir yostiqqa yuzini yashirib yotgan Zuhraning quloqlariga sekin pichirladi:

— Sen bilan tongni qarshi olishni, sen bilan tunlarni quchoqlab o‘tishni orzu qilganman, Zuhra. Endi esa har tong seni bag‘rimda ko‘rishga haqliman.

Zuhra sekin boshini burib, unga mehr bilan boqdi:

— Siz... siz haddan tashqari shirin gapirasiz. Bu yuragimni titratadi.

Toxir kulimsirab, burnini uning yelkalariga ishqalay boshladi:

— Titrataveradi, bo‘ldi! Hali seni qancha titrataman… muhabbatim bilan, nazarim bilan, so‘zlarim bilan.

— Toxir... siz tinchlaning.

— Tinchlanaman… sen bolamga rozi bo‘lsang.

Zuhra birdan boshini ko‘tarib, jiddiy qiyofada:

— Siz... yana shu mavzuni boshladingizmi?

Toxir o‘zini jiddiy tutgan bo‘lib, yana quchog‘ini mustahkamroq qildi:

— Zuhra, seni har kecha quchoqlab uxlayman, lekin yonimda mitti bir sening nusxang bo‘lishini istayman. Unga qarab “bu mening Zuhram” deyman.

— Toxir, men hali tayyor emasman...

— Tayyor qilaman, Zuhra. Sen faqat rozi bo‘l. Uyimizda chaqaloq yig‘isi yangrasa, yuragim joyiga tushadi. Men sening ichingda bir umrga yashashni istayman, farzand bo‘lib, yuragingda, qoningda.

Zuhra unga ohista yuzini bosdi, yuragi o‘ynab ketdi, ammo hanuz ko‘zlarida ehtiyotkorlik bor edi:

— Toxir, siz… juda boshqacha erkaksiz. Men hali sizni o‘rganib ulgurmadim.

— Ulgur. Tirishaman. Sen tayyor bo‘lguncha seni bezovta qilmayman. Lekin unutma — seni butunlay sevganimdek, bolamni ham butun vujudim bilan sevaman.

Zuhra boshini uning ko‘ksiga qo‘ydi. U yerda Toxirning yuragi — faqat u uchun urayotgan yuragi — go‘yo orzularini kuylayotgandek bo‘lib urardi.

Tashqarida tong yorishayotgan, ammo ular uchun tun hali tugamagan edi...
Toxir bir qo‘li bilan Zuhraning sochlarini silab, boshqasi bilan uni yanada mahkam quchdi.

— Zuhra, sen bilasanmi, men o‘zimni baxtli deb his qilganimda, darrov bu baxtni ko‘paytirishni istayman. Sen baxtimsan... farzandimiz — bu baxtning mevasi bo‘ladi.

Zuhra boshini ko‘tardi, ko‘zlarida jilva bilan:

— Siz bunchalik istayotganingizni bilmagan ekanman...

— Bilmasang, har kuni eslataman. Har tun aytaman. Har nafasda his ettiraman. Sen tanamda emas, jonimda yashaysan, Zuhra. Men o‘zimni butun deb his qilmayapman hali — ichimda seni aks ettirgan bola bo‘lmas ekan.

Zuhra jilmaydi. Yuzini Toxirning bo‘yniga yashirib, sokin ovozda so‘radi:

— Farzandingiz men o‘xshashini xohlaysizmi?

Toxir darrov javob qildi:

— Yo‘q. Sen emas — aynan sen bo‘lsin! Ko‘zlari senikidek chaqnoq, qadam tashlaganida yuragim urib tursin. Qiz bo‘lsa ham mayli, faqat sen bo‘lsin. Hatto yig‘isi ham senga o‘xshab mayin bo‘lsa, yetadi menga.

— Siz hozir yuragimni eritib yubordingiz...

— Eritsam, demak, to‘g‘ri yo‘ldaman. Seni eritamiz, keyin sekin-sekin bolaga aylantiramiz... men seni butunlay egallamoqchiman, Zuhra.

Zuhra uning yuziga qaradi, barmoqlari bilan sekin yonoqlarini siladi:

— Siz shunchaki erim emassiz. Siz menga berilgan sinovsiz, Toxir. Ko‘nglimni qayta tiriltirgan tuyg‘usiz.

— Sen meni tiriltirding, Zuhra. Men sening yo‘lingda halok bo‘lishga ham tayyorman. Faqat ayt — qancha farzand istaysan?

Zuhra kuldi:

— Hali birontasi yo‘q-ku...

— Boshini boshlaylik. Oxiri menga “Toxir aka, boldi year '' demaguningcha

Ikkalasi kulib yuborishdi. Toxir yana uni quchog‘iga tortdi. Bu safar chuqur nafas olib, pichirladi:

— Tonggacha seni quchoqlab yotaman. Chunki bir kun kelib bu quchoqni kichkina qo‘llar bezaydi. Va bu, Zuhra, mening eng katta orzum.

Zuhra esa yuragida birinchi marta “yo‘q” emas, “balki” degan so‘zni his qilgandek bo‘ldi.

Zuhra dil so‘zlari:

Hamma narsa orzudek bo‘ldi, deyish oson. Lekin men bilaman — bu yo‘lning har bir qadami iztirob, shubha, tushkunlik va umid bilan yo‘g‘rilgan edi. Kimdir baxtni tayyor holatda topadi, kimdir esa tirnog‘i bilan tirnab, o‘ziga qarab yetaklaydi. Men ikkinchisidandim.

Toxir akam hayotimga shunchaki kirib kelmagan — u meni hayotga qaytargan odam bo‘ldi. Unga qadar men yashayotgan emas, faqat nafas olayotgan edim. Endi esa har nafasimda shukr bor. Har ertalab uyg‘onsam, yonimda yotgan Toxir akamga boqib, “baxtim shu odamda” deyman.

U mendan ko‘p narsa yashirdi, ammo o‘sha sirlaridan ham muhimi — u meni hech qachon yolg‘izlatmadi. Uning muhabbati ba’zan keskin, ba’zan qo‘rqinchli, lekin har doim chin yurakdan edi. Meni hech kim bunchalik asramagan.

Men unga har kuni yangidan oshiq bo‘laman. Ko‘zimga tik qarab “meniki ekansan” degan nigohi uchun, kechasi meni quchib uxlagani uchun, hatto g‘azab bilan aytilgan “mening ayolimsan!” degan so‘zi uchun ham — men uni yaxshi ko‘raman.

Bu hikoya real. Bu mening hikoyam. Agar bir kun kelib, sevgingiz uchun kurashishga to‘g‘ri kelsa, qo‘rqmang. Chunki baxt ba’zan jasorat so‘raydi.

Men — Zuhra. Va men sevgim uchun kurashdim.

Hikoya shu yerda tugadi. Hozir ikki juftlik baxtli. O'qib shu yergacha kelganiz uchun hammangizga tashakkur

TAQDIRIM O'G'RISI
15—QISM
Shifoxonaning sovuq, dimog‘ga uriladigan achchiq va yoqimsiz hidi, garchi hammaga bir xil ta’sir etsa-da, Zuhra uchun bu hid ayniqsa chidab bo‘lmas darajada og‘ir edi. Operatsiya xonasi oldida, devorga suyanib, boshini qo‘llari orasiga olib siqimlagancha, ko‘zlaridan tinimsiz yosh oqardi. Ko‘z o‘ngidan esa Kamolning mashina rulini mahkam siqib, qahrli, ammo ich-ichidan afsusga to‘la nigohi ketmay qo‘ygandi.

“Bu Kamol akam edi... Aniq... Uning mashinasi, uning nigohi, uning qo‘llari... Nega, axir nega shunday qildi? Endi men nima qilaman?..”

Zuhra shifoxonaga yetib kelishdan oldin akasi Anvarga hammasini aytib, holatdan boxabar qilgan edi. Lekin Anvar hali yetib kelmasdan, politsiya xodimlari shifoxonaga tashrif buyurdi. Ular rasmiysimon, lekin ehtiromli ohangda so‘roq boshlashdi.

— Siz Toxir Ergashevning turmush o‘rtog‘i bo‘lasizmi?

Zuhra biroz titrab, lekin qat’iyat bilan javob berdi:

— Ha...

Bu, uning Toxir uchun ikkinchi bor guvohlik berishi edi. Birinchi marta Kamol Toxirni pichoqlaganida, endi esa Kamol uni mashinasi bilan urib yuborganida.

— Voqea joyida bo‘lgansiz. Jinoyatchini aniq ko‘rdingizmi?

Zuhra jim qoldi. Yuragida g‘alayon, ongida chigal fikrlar to‘qnashardi. Ko‘rgan, aniq ko‘rgan edi — bu Kamol edi. Ammo yuragi ikkilangandi. Bir tomonda adolat, bir tomonda esa yaqin inson, o‘tmish...

— Singlim, javob berasizmi?

Zuhra beixtiyor o‘y-xayollardan chiqib ketdi, boshini asta qimirlatdi.

— Ha, mashinani ham, ruldagi odamni ham aniq ko‘rdim.

U qarorini qabul qilgan edi. Haqiqatni aytishga jur’at topdi.

— Rulda Bekmurodov Kamol edi. Men uni aniq va ravshan ko‘rdim. Bu tasodif emas. Bu — qasd.

Politsiyachilar aytilgan har bir so‘zni qog‘ozga tushirib, Kamolning ism-sharifidan tortib, yashash manzili va suratigacha hujjatlashtirib olishdi.

— Rahmat, singlim. Olloh sizga sabr bersin. Ishingizni oson qilsin.

— Rahmat...

Politsiyachilar chiqib ketishi bilan, yuragini g‘am bosgan Anvar yugurgancha shifoxonaga kirib keldi. Operatsiya xonasi oldida singlisini ko‘rib, yuragi battar ezildi.

— Zuhraa?!

Zuhra akasiga boqdi-da, battar yig‘lab yubordi.

— Akaaa...

Anvar darhol uni bag‘riga bosdi, sochlarini silab, tinchlantirishga urindi.

— Hammasi yaxshi bo‘ladi, yig‘lama, singlim...

— Bu Kamol akam edi, aka... U atayin urib ketdi Toxirni... Men politsiyaga hammasini aytdim. Endi nima bo‘ladi? U qamaladimi? Toxir akamga nima bo‘ladi? Nega hayotimda bunday og‘ir sinovlar, aka? Qaysi gunohim uchun?!

Anvar uni quchoqlab, yuragini ezayotgan so‘zlarni ichida shivirladi: "Kamolning telbalik qilishidan qorqgandim..."

Shu payt, operatsiya xonasi eshigi ochildi. Shifokor chiqib keldi. Zuhra akasining quchog‘idan chiqib, shifokorga yugurdi.

— Doktor, iltimos, ayting... Uning ahvoli qanday?

Shifokor muloyimlik bilan jilmaydi.

— Operatsiya muvaffaqiyatli o‘tdi. Hozircha xavfli narsa yo‘q. Bemor jiddiy zarar ko‘rmagan. Bu Allohning mo‘’jizasi, boshqa nima deyish mumkin? Narkoz tarqagach, hushiga keladi.

Zuhra o‘sha joyning o‘zida tiz cho‘kib, quvonchdan yig‘lab yubordi. Anvar ham yengil tortdi. Singlisi uchun, Toxir uchun — ular ikkalasining muhabbati uchun quvondi.

Ertasi kuni eshik qo‘ng‘irog‘i chalindi. Kamol eshikni ochdi. Qarshisida ikki politsiyachi turardi. U vaziyatni darhol tushundi.

— Assalomu alaykum. Siz Kamol Bekmurodovmisiz? Siz Toxir Ergashevni qasddan urib yuborganlikda gumon qilinyapsiz. Biz bilan yurishingizni so‘raymiz.

Saida opa, eshik orqasidan o‘g‘lining qo‘liga kishan taqilganini ko‘rib, baqirib yubordi:

— O‘g‘limni qayerga olib ketyapsizlar? U begunoh! U hech nima qilgani yo‘q!

Kamol onasiga ko‘z tashlab, yuragini g‘ijimlab ichidan yondi. Onasining ko‘zidagi qayg‘u-yu ishonchsizlik qalbini parcha-parcha qilgandi. Ammo u qarshilik ko‘rsatmadi. Politsiyachilarga yuzlandi:

— Ustimdan kim shikoyat qilgan?

— Toxir Ergashevning rafiqasi, Zuhra Ergasheva.

Kamol ichidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. Yuragini siqib turgan oxirgi umid chirog‘i ham o‘chdi. U sekin boshini egdi. Endi hech narsa demadi.

Tekshiruvlar o‘tkazildi. Mashina ko‘zdan kechirildi. Kamol esa qilganini inkor etmadi. Ish sudga oshirildi.

Toxir ko‘zlarini asta ochdi. Xonada jimjitlik. Atrofda faqat yurak urishini eslatadigan xiragina aparat tovushi. Shiftga tikilib, bir necha soniya hech narsani anglamadi. Nafasi og‘ir, tanasi sust edi. Ammo yuragida nimadir iliq, yuragida nimadir tirik edi.

U boshini sal burdi. Yonida — Zuhra.

Qiz yelkasini yostiqqa qo‘ygancha, qo‘lini Toxirning qo‘liga qo‘yib uxlab yotardi. Ko‘zlari ozgina qizarib ketgan, yuzida esa har qancha holdan toygan bo‘lsa-da, iliqlik, halovat, eng muhimi — sadoqat aks etardi.

Toxir yuragini bosgan og‘riqni unutdi. Bu manzara unga butun azob-uqubatlarni arzimas qilib ko‘rsatdi. Lablaridan zo‘rg‘a, ammo yurakdan chiqqan so‘z chiqdi:

— Zuhra...?

Qiz cho‘chib uyg‘ondi. Bir lahza atrofga alangladi, so‘ng ko‘zlari Toxir bilan to‘qnashdi.

— Toxir?! — deya deyarli qichqirib yubordi u. Ko‘zlariga ishonmay, qo‘lini uning yuziga olib bordi. — Toxir... siz uyg‘ondingizmi? Bu rostmi?

Toxir jilmaydi. O‘sha tanish, sokin jilmayish. Shu jilmayishni ko‘rishni Zuhra shuncha kutgandi.

— Men... seni yana ko‘rib turibman...

Zuhra ko‘z yoshlarini yashirmadi. U yig‘lardi. Lekin bu yoshlar og‘riqdan emasdi — bu shukronalik, mehr va nihoyat yetgan muhabbatning ko‘z yoshi edi.

— Meni bunchalar qo‘rqitmang endi, eshitdingizmi? — dedi u asta. — Endi hech qayerga ketmaysiz. Bu dunyoda men bor ekanman, siz yolg‘iz emassiz. Men doim yoningizdaman, Toxir.

Toxir uning qo‘lini ushladi. Qo‘li zaif edi, ammo mehrga limmo-lim.

— Men... tushimda seni yo‘qotib qo‘ygandek edim. Qorong‘ulikda yurardim... ovozingni eshitardim, ammo topolmasdim.

— Endi tush emas, Toxir. Men bu yerdaman. Siz bilan.

— Sen bo‘lmaganingda... men bu yerda bo‘lmas edim. Meni qaytarding, Zuhra. Yuragimga nur olib kelding.

Zuhra boshini uning qo‘liga qo‘ydi. Sochlari Toxirning kaftini silab o‘tdi. U titrab dedi:

— Men sizni yaxshi ko‘raman, Toxir. Bu so‘zlarni aytishimga kech bo‘ldi deb o‘ylardim. Endi esa hech narsani orqaga surmayman. Men sizni sevardim. Doim sevardim.

Toxirning ko‘zlari iliqlikdan to‘lib chiqdi. U asta pichirladi:

— Menga boshqa hech narsa kerak emas... faqat sen bo‘lsang bas.

Zuhra ohista jilmaydi.

— Unda men ketmayman. Sizga gap beraman: hayotingizga kirganim kabi endi ketmayman. Shifoxona bo‘lsin, yoki tonggi sokin tonglar — men yoningizda bo‘laman.

Toxir yostiqqa boshini qo‘yar ekan, birinchi marta ko‘ngli butun edi. Unda iztirob yo‘q edi. Faqatgina muhabbat bor edi. Va bu muhabbat endi iztirob emas — najot edi.
Vanihoyat, Zuhra yuragidagi hislarni tan olgan edi. Oradan bir necha kun o‘tdi. Toxir asta-sekin sog‘aya boshladi. Endi shifokorlar uning holatini barqaror, deb baholagan, chiqishiga ruxsat berilgan edi. Ular ikkisi – Zuhra va Toxir – shifoxona yo‘lagidan sekin yurib, eshik tomon yo‘nalishdi. Ularning yurishida hamohanglik, ko‘zlarida esa halovat bor edi.

Ammo eshik oldida ularni kutilmagan shaxs kutib turardi — Saida opa.

Avvaliga Zuhra beixtiyor to‘xtadi. Ko‘zlari hayratdan keng ochildi. Mahallaning mag‘rur, og‘ziga qarab so‘z yuritiladigan ayoli — endi yonbosh qilib, ko‘zlarida iltijo bilan unga tikilib turardi.

— Zuhra, jon qizim… yordam qil. O‘tinaman, — dedi Saida opa ovozini titratib. — Shikoyatingni qaytib ol. Kamol — yakkayu yagona farzandim. Qamalsa, umrining bari zavol bo‘ladi. Men bo‘lsam… ona yuragim bardosh berolmaydi.

Zuhra og‘ir yutinib, Toxirga qaradi. Yuragi hapriqdi. Ko‘zlari yoshga to‘ldi. Bu hol unga og‘ir edi — bir tomonda yillar davomida ko‘nglini ezgan inson, ikkinchi tomonda esa o‘zini himoya qilgan, hayotini o‘zgartirgan inson — Toxir.

Toxir ichida o‘yga cho‘mgan edi. “Nima? Demak, Zuhra Kamolni ustidan shikoyat qilganmi? Meni himoya qilish uchunmi?.. Ey, Alloh… Shunday soliha, pokiza qalbli ayolni menga ravo ko‘rganing uchun shukr. Men… mendek gunohkor bir kimsaning unga loyiq bo‘lishim mumkinmi?”

Saida opa cho‘kkalashga tayyor holatda davom etdi:

— Jon qizim… poyingga tiz cho‘kay. O‘g‘limga rahming kelsin…

Zuhra alanglab Toxirga qaradi. Javobini unga qoldirdi. Toxir esa og‘ir nafas olib, o‘rtadagi sukunatni til bilan kesdi:

— Arizani qaytarib olamiz, — dedi u sokin, lekin qat’iy ohangda.

Bu so‘zlarni eshitgan Zuhra sezdirmay, yuragida yengillik his qildi. Baribir, eri yonida turib sobiq yigitining tarafini ololmasdi. Ammo Toxir buni ham angladi, ham kechirdi.

— Rahmat sizlarga, bolalarim… rahmat, — dedi Saida opa ko‘zlariga yosh olib.

Toxir esa ohangini biroz o‘zgartirdi, endi uning ovozida talab va qatiylik bor edi:

— Faqat bir shart bilan. O‘g‘lingiz kelib, bizdan — mendan ham, Zuhradan ham — ochiqchasiga kechirim so‘raydi. Va bundan keyin bizni mutlaqo bezovta qilmaydi. Zuhra — mening ayolim. Bu yerda endi u bilan oramizga hech kim kira olmaydi.

Saida opa bosh irg‘ab, ko‘z yoshlarini artarkan, dedi:

— Tashvish qilma, bolam… u albatta kechirim so‘raydi. Men so‘z beraman — u sizlarni endi mutlaqo bezovta qilmaydi.

Toxir boshini qimirlatdi. Zuhra esa yuragida ilk bora o‘zini himoyalangan, qadrlangan va chinakam muhabbat bag‘rida his qildi.

TAQDIRIM O'G'RISI
14—QISM

Toxir Zuhraning nozik bo‘ynidan qattiq bosa oldi. Qiz og‘riqdan ko‘zlarini yumdi, ammo bu og‘riq qandaydir g‘alati yoqimlilik bilan aralash edi. Ular orasida sirli va tushunib bo‘lmas tortishuv, yurakdan yurakka o‘tgan iliqlik bor edi. Toxir asta qizning ustidan turdi, jilmaygancha unga termuldi.

Zuhra qo‘llari bilan bo‘ynini silab, sekin o‘rnidan turdi.
— Telefonim qolib ketgani uchun qaytgandim, — dedi u sokin ovozda. — Endi ketaman...

U jim turib qoldi. Nigohlari yerga qadalgandi. Eri esa mayin jilmayib, unga yaqinlashdi. Qiz yuragidagi titroqni yashira olmadi, ortga tislandi. Toxir unga engashib, shivirladi:

— Buguncha kechiraman. Ortiq o‘sha nusxani bu uyga kiritma, hopmi? Kechga tayyorlan, shirinpaxtam...

Zuhra bir lahza jim qotib qoldi. Ko‘zlari pirpirab ochildi. Ammo nigohini ko‘tarib, Toxirga qaraguncha, u allaqachon telefonini olib uydan chiqib ketgandi. Eshitilgan oxirgi so‘zlar esa qiz yuragiga vahm solgan edi.

"Kechga tayyorlan."

Bu so‘zlarda mehr ham bor edi, zo‘raki kuch ham. O‘rtadagi noaniqlik esa Zuhrani ich-ichidan larzaga solib, o‘zini qayerda va qanday holatda ekanini unutdirdi.

Kamol mashina ichida g‘azabdan junbushda edi. Qo‘lida siqilgan energetik ichimlikni bo‘g‘ziga quyib, asabiy nafas oldi. Yuragida to‘plangan alam nihoyat so‘z bo‘lib otilib chiqdi:

— Nega?! Nega Zuhra meni emas, uni tanladi?! Axir men uni qancha sevdim! Qancha orzu qildim, nechun shuncha azob chekdimm?! Nega bunday bo‘ldi, negaaaa?! — Kamol baqirgancha mashina ruliga zarba berdi.

U butkul o‘zini yo‘qotgandi. Ichidagi muhabbat endi nafratga aylangan, sevgisi qasosga qorishgan edi. Miyasida yolg‘on-yashiq, qora fikrlar girdobdek aylanardi.

— Zuhra baribir meniki bo‘ladi... Toxir! Seni o‘ldiraman! Barchasi uchun javob berasan!

U mashinasining gazini bosib, shiddat bilan yo‘lga otlandi. Ko‘zlarida endi biror nur emas, faqat zulmat chaqnardi.
****
Kech ham tushdi. Zuhra oshxonada yengil-yelpi pishir-kuydir ishlarini bajarib, chiroyli libosini kiyib, birinchi marta erining ishdan kelishini sabrsizlik bilan kutdi. Yuragi hapqirib, ich-ichidan o‘ziga gap qilar edi:

— Jin ursin, otayam, ortiqcha yasanib yubordimmi? U ko‘rsa, noto‘g‘ri tushunadi. Balki ustimdagilarni almashtirarman? Axir shuncha ovqat tayyorladim... Nima keragi bor edi o‘zi? Zuhra, nima, to‘y bo‘lyaptimi senga?

Qiz o‘zini o‘zi tergancha yurib kelayotgandi, shu payt eshik ochildi. Hayollar birdan tarqadi. Endi kech edi. Toxir ichkariga kirib, to‘g‘ri oshxona tomon yo‘naldi. Stol chiroyli bezatilgan, unga qarama-qarshi esa Zuhra Toxir yoqtirgan qizil libosda yiltirab turardi.

— Assalomu alaykum.

— Va alaykum assalom... Nima, biror bayram bormi?

Bu gapdan Zuhraning yuzi qip-qizil bo‘lib ketdi. Nimadir deya olmadi.

— Hech narsa... Shunchaki, ayollik vazifam.

— Ayollik vazifang? — dedi Toxir qiziqib.

Zuhra tutilib, zo‘rg‘a so‘z topdi:

— Axir... ertalab... kechga tayyor tur, degandingiz-ku. Shunga...

Birdan Toxir qah-qah otib, baland ovozda kulib yubordi. Bu holat qizni battar hijolatga soldi. U nima qilishni, qanday tutishni bilmay, qotib qoldi.

Toxir asta unga yaqinlashdi.Zuxrani sochlarini yelkasidan orqaga surib, ertalab qoldirgan o‘pich izini ko‘rdi.

— Yarashibdi...

Zuhra hijolatlanib, qo‘llari bilan bo‘ynini yopdi. Toxir esa pichirladi:

— Tentakvoyim... o‘zimni

Shunday deb, uni bag‘riga tortib, mehr bilan quchdi.

— Men kechqurun aylanishga chiqmoqchi edim sen bilan. Uyda zerikkan bo‘lsang, ko‘chada ovqatlanamiz, bir oz sayr qilamiz degandim. Afsuski, bugun chiqa olmaymiz.

Zuhra shosha-pisha Toxirning bag‘ridan chiqdi:

— Nega?

Yosh boladek yuzini bujmaytirib, savol nazari bilan unga boqdi. Toxir jilmaydi:

— Axir shuncha ovqat tayyorlabsan. Buni ustiga atay men uchun kiyingansan. Sendan kelayotgan ifor... mast qilayapti meni, xotinjon...

Zuhra yana uyalib qoldi. So‘ng birdan dadil tortinchoqlik bilan quchog‘idan chiqdi:

— Unda ovqat sovumasin, yeylik.

Ikki juftlik ilk bor chinakam baxtli oila singari ovqatlanishdi. Zuhra bir necha kundan beri qalbini kemirayotgan tashvishlarni go‘yo unutgandek edi.

“Hamon yuragimda o‘sha og‘riq bor. Ammo asta-sekin ichimdagi nafratni iliqlikka aylantirayotgan bu insonni sevib qolmayman deya olmayman. Endi bu mushkul. Demak, rost ekan. Nikoh istadi. Toydan beri astoydil ko‘nglimni olishga harakat qilayotgan Toxirni ko‘rib, jufti halol degan so‘zning qanchalik chuqur ma’nosi borligini his qilyapman. Men baxtlimanmi?”

Kechki ovqat tugadi. Zuhra idish-tovoqlarni yuvayotgan edi. Toxir esa asta orqasidan kelib, belidan quchdi:

— Shirinpaxtam, tezroq tugat, uxlaylik.

Zuhraning ko‘zlari kattalashdi.

— Siz uxlayvering. Men ishlarimni tugatib yotaman.

— Yo‘q, birga uxlaymiz. Ortiq kutmayman, — dedi Toxir va suvni o‘chirib, qizni kotarib oldi.

— Nima qilyapsiz? Meni qo‘ying!

— Yo‘q, e’tirozlar qabul qilinmaydi. Ertalab aytganimdek, kechga tayyor tur degandim.

Toxir Zuhrani yotoqxonaga olib chiqdi, ehtiyotlik bilan uni yotqizdi. O‘zi ham yoniga cho‘zilib, yuzini qizga yaqinlashtirdi:

— Seni sevaman... umrboqiy. Eshitayapsanmi? Bu jonim tanamdan chiqmaguncha seni ko‘zlaringga termulib yashashni istayman.

Zuhra esa ilk bor hech qanday qarshiliksiz edi...
*
Tong hali yorilmagan, tashqarida shivir-shivir shamol esib, derazaga asta urilib turardi. Uy ichi esa sokin. Toxir va Zuhra yonma-yon yotishardi. Bir-birlariga yaqin, ammo yuraklarida hali aytilmagan so‘zlar bor edi.

Zuhra uyg‘ondi. Toxirning qo‘li yelkasiga chirmashib yotgan, nafas olishi sokin, ohangdor. Qiz asta unga tikildi. Yuragi gupillab urardi. “Bu o‘sha Toxirmi? Meni nomusimni toptagan odammi?

U asta qo‘lini cho‘zib, Toxirning yuziga tegdi. O‘sha qo‘pol, ba’zan dag‘al bo‘lib ko‘ringan yuzda bugun tinchlik bor edi. Issiqlik bor edi. O‘zini asrab yotgan, himoya qilayotgan erkak ko‘rinardi unga.

Zuhra sekin o‘rnidan turdi. Tashqaridan tong nurlari deraza pardasidan sirg‘alib kirar, devorga nozik tusda to‘kilar edi. Oshxonaga yo‘naldi. Ich-ichida hali kechagi mehr, iliqlik uyg‘ongan edi. “ bugun boshqacha kun” deb o‘yladi. “Endi men begona emasman. Bu uyda menga ham joy bor. Uning yuragida... ehtimol, men ham bor bo‘lsam kerak.”

U choy qo‘ydi, yangi nonushta uchun taom tayyorlay boshladi. Shu payt orqasidan tanish ovoz eshitildi:

— Qani mening shirinpaxtam? Tong nurlari sen bilan uyg‘ondimi?

Zuhra orqasiga o‘girilib, jilmaydi. Toxir ko‘zlarini uqalab, hali yarim uyg‘oq holatda edi. Sochlari to‘zg‘igan, lekin ko‘zlari mehr bilan to‘la.

— Yotavering, — dedi qiz mayin. — Men nonushta tayyorlayapman.

— Nonushta emas, seni ko‘rgim keladi har tongda, — dedi Toxir. — Har tong seni yonimda ko‘rish orzum edi, Zuhra. Endi shu orzumga yetgandayman.

U asta qizning oldiga bordi, orqasidan quchoqladi. Qo‘llarini uning beliga qo‘yib, yelkasiga boshini qo‘ydi.

— Bilasanmi, sen menga o‘xshagan odamning yuragida qanday jarohatlar borligini so‘ramading. O‘tmishimni kovlamading. Shunchaki, yuragimga kelib joylashding. O‘sha tiniq nigohlaring bilan.
Toxir asta Zuhradan uzoqlashib stulga otirdi
—Demak bugun ayolim qolidan nonushta ekanda
Zuhra choynakni ohista qaynab turgan gazdan olib, piyolalarga choy quydi. Toxir nonushta ustida o‘tirar, ustma-ust maqtovlar bilan uni maza qilib yeb borardi.

— Bu nima, shirinpaxtam, restorandan ham zo‘r-ku! — dedi u, har bir luqmasini zavq bilan yutib.

Zuhra jilmaydi, unga termilib turdi. Yuragi to‘lgan, ko‘zlari porlab, ich-ichidan beg‘ubor baxt taralayotgandi.

— Ichimda nimadir o‘zgardi, Toxir. Go‘yoki men endi boshqa ayolman..suyukli va sevilgan

Toxir o‘rnidan turib uning yoniga bordi, yelkasidan quchib dedi:

— Bugun seni aylantirishga olib chiqaman. Shunchaki ko‘chada yurmaymiz, do‘konlarga kiramiz, istagan narsangni olasan. Faqat kulib yur, bo‘ldi.

Zuhra hayrat va quvonch aralash jilmaydi:

— Rostdanmi?

— Sen kulganingda men yashayman, — dedi Toxir ohista.

Ular birga ko‘chaga chiqishdi. Mashina ichida shirin musiqalar jaranglab, ko‘chalardagi bahoriy hidi o‘ziga tortardi. Do‘konlar orasida yurishar, Zuhra kichkina sharf, oddiygina aksessuar, hatto kichkina chinni choynak olib xursand bo‘lardi. Toxir unga qarab doim jilmayar, har gal to‘xtaganda:

— Yana nima xohlaysan? — deb so‘rar edi.

Ammo bu quvonchli kunni bir chekkada turgan quyuq ko‘ngil kuzatardi. Kamol. U mashinasidan tushmasdi. Faqat uzoqdan ularni tomosha qilardi. Ko‘zlarida g‘azab, ammo bu safar qo‘lidan hech narsa kelmasdi. Yuragi o‘rtanardi, ammo nigohlaridan boshqa hech qanday quroli yo‘q edi.

Kunlar o‘tdi. Zuhra har gal uyg‘onganida yostig‘ida Toxirning quchog‘ini, xushbo‘y nafasini his qilardi. Endi u chinakamiga baxtli edi. Toxir sira uni ranjitmasdi. Vadasida turgan edi: Zuhra ko‘z yosh to‘kmadi. Yig‘lamadi. Har kun shodlikda, kulgu va mehrda o‘tdi.

Ammo bir kecha... jimjitlik o‘rtasida Zuhra vahm bilan uyg‘ondi. Nafasi qisildi, yuragi gupillab urardi. Toxir yonida uxlab yotar, ammo Zuhra uni chinqirib uyg‘otdi.

— Toxir, uyg‘oning! Iltimos, turing

— Nima bo‘ldi, nima gap? — dedi u, ko‘zlarini uqalab.

— Meni... tashqariga olib chiqing, iltimos. Men... bilmadim, yuragim bezovta. Konglim behuzur bolyapti—dedida toxirga qarab
—Men homilador bo‘lib qoldim shekilli

Toxir hayrat bilan unga qaradi:

— Nima? Homilador?!

Zuhra yuzini burishtirib, endi yig‘lab yuboradigandek holatda:

— Ha, konglim ayniyapti... boshim ham g‘alati og‘riyapti. Bu alomatlar... shubhasiz!

— Shirinpaxtam... men hali seni homilador qilganim yo‘q-ku?

— E, nima deyapsiz siz! Men aytayapman-ku, qattiq ayniyapti. O‘zimni bilmayapman!

Zuhra bolalarcha injiqlanib, o‘z gapida qattiq turdi. Toxir esa kulgusi kelganini bosolmay, ammo xotinining holatini ko‘rib, darrov mashinasini oldi. Soat tungi ikki edi. Ular shifoxonaga yo‘l olishdi.

Doktorlar tekshiruv o‘tkazib, barcha tahlillarni ko‘rib chiqib, xulosani bemalol aytishdi:

— Homiladorlik aniqlanmadi. Bu oddiy holat. Ko‘proq asabiylik, charchoq yoki yengil hazm buzilishi. Hozircha tashvishga o‘rin yo‘q.

Zuhra qizarib, ko‘zlarini eridan olib qochdi. Ular shifoxonadan chiqayotgan paytda qiz sekin dedi:

— Kechirasiz... sizni ovora qildim. O‘yladimki... men...

Toxir to‘xtadi. Unga qarab, yuzida o‘sha tanish, ayyorona kulgi bilan shivirladi:

— Shirinpaxtam, agar homilador bo‘lishni xohlasangiz, albatta shunday qilamiz. Faqat esingda bo‘lsin, men hali... ichingga bola solganim yo‘q.

Zuhra hayrat bilan unga tikildi. Tushunmagan ko‘zlar bilan “nimani nazarda tutyapsiz?” degandek qaradi.

Toxir kuldi. U qizning qo‘lidan ushlab, asta yelkasiga boshini qo‘ydi:

— Endi o‘ylab ko‘r... farzandli bolishni istaysanmi?

Zuhra seskanib ketdi, ammo ko‘zlarida allaqanday mehr va ishonch jilvalandi. Shu lahzada, u faqat erining quchog‘ida bo‘lishni istardi. Uning iliqligida, uning gaplarida, hatto hazillarida ham o‘zini himoyalangandek his qilar edi.

**
Oradan bir necha kun o‘tdi. Toxir va Zuhra yana birga shahar chetidagi parkka borishdi. Bahor nafasi yuraklarga iliqlik olib kirar, daraxtlar yashnagan, qushlar chuldirab, tabiat go‘yo ularning baxtiga sherikdek edi. Toxir xotinining qo‘lidan tutib, uni mayin jilmayib kuzatardi. Zuhra ham qahqaha otib kulardi, oxirgi paytlarda yuragini o‘rtab kelgan g‘amlar butkul unutilgandek edi.

Ammo bu go‘zallik ichra yana bir qora ko‘z tomosha qilardi. Kamol. Uning yuragida endi faqat qasos g‘ovur urardi. Bu safar u jim qarab turolmasdi.

U tungi qorong‘ilikda ularning orqasidan yashirinib yurdi. Nafrat uni ko‘zini ko‘r qilgandi. Toxir mashinasini yo‘l chetiga qo‘ygan edi. Ular parkdan chiqqach, shu mashinaga qaytishdi. Zuhra orqa o‘rindiqqa o‘tib, sumkasini tekshirar edi. Toxir eshikni ochib, rulga o‘tirayotgan paytda... to‘satdan uzoqdan motor ovozi yangradi.

Kamol. U mashinasini vahshiylarcha haydab, to‘g‘ri Toxir tomonga burdi.

Hammasi bir zumda ro‘y berdi.

— TOXIIIIR! — deb qichqirdi Zuhra.

Biroq kech edi. Kamol Toxirni o‘z mashinasi bilan bor kuchi bilan urib yubordi. Toxirning tanasi yuqoriga otilib, havoda bir necha metr uchib, asfaltga gursillab tushdi.

Zuhra qichqirib chiqib ketdi. Ovozini butun mahalla eshitdi.

— TOXIIIIR!!! TOXIIIRRR!!!

Kamol mashinada o‘tirgancha bir zum jim turdi. Nafasi og‘ir, yuragi to‘lib, lekin yuragining tubida o‘zini yengil his qilmagandi. U sekin orqaga haydab, mashinasini olib qochib ketdi.

Zuhra Toxirning yoniga otilib keldi. Uning yuzidan qon oqardi, ko‘zlari yumuq, lekin hanuz nafas olayotgandi.

— Toxir... iltimos... iltimos ko‘zlaringizni oching! Men sizsiz yasholmayman!

U yig‘lardi. Qo‘llari titrar, yuragi yorilib ketgudek urardi. Shu lahzada atrofdagilar yugurib kela boshladi. Tez yordam chaqirildi.

TAQDIRIM O'G'RISI
13—QISM

Toxir asta-sekin uning sochlarini siladi, har bir harakati shoshilmas, ehtiyotkor edi. U bugun Zuhrani erkalashni, asrashni, balki ozgina bo‘lsa-da yuragidagi muzlarni eritishni istardi. Har bir harakatida noziklik bor edi, harakatlarining orqasida faqat bir narsa bor edi — uning sevgisi, unga bo‘lgan ehtiyoji, uni qo‘llab-quvvatlash istagi.

— Sen hali menga ishonmaysan, bilaman... — dedi Toxir sekin, uning yuziga qarab. — Lekin men seni majburlamayman. Bugun biz shunchaki birga bo‘lamiz. Kinoni davom ettiramiz, men esa sening yoningda jimgina o‘tiraman. Xolos.

Zuhra uning so‘zlariga javob bermadi, ammo unga qarab bosh irg‘adi. Toxir qo‘lini uning kaftiga qo‘ydi. Bu oddiy harakat edi, ammo u haroratli, samimiy edi. Kinoni yana yoqishdi. Bu safar kulgili bir komediya edi, ammo ularning kulgusi hali erkin emasdi — yuraklar og‘ir, xotiralar chuqur edi. Ularning o‘rtasida bir siljish sezilar edi, ammo har bir tuyg‘u o‘z joyiga qo‘yilishi kerak edi.

Toxir orqasiga suyanib, televizorga tikildi. Zuhra esa yonidan unga zimdan qarab qo‘ydi. Uning nigohida endi faqat nafrat emasdi — hayronlik, aralash tuyg‘ular, va birgina savol: “Bu odamni haqiqatdan taniymanmi o'zi?”

Ular film ko‘rishardi, go‘yo Zuhra majburlikdan qilayotganday. Zerikarli edi bari. Bir-biriga qarab, so‘zsiz, bir zumga ham bo‘lsa, ular orasidagi masofa sezilar edi. Birdan Toxir qizni quchog‘iga boshini qo‘yib yotib oldi. Qizning yuragi gupirlab ketdi, shunchaki noqulaylikni yengib o‘tishga harakat qilayotganday edi. Biroz noqulay bo‘lsa-da, jim edi. Toxir, bu safar butunlay o‘ziga to‘plagan holda, qizni quchog‘ida yotib unga pastdan termuldi. U qizni yuzidan silamoqchi bo‘ldi, ammo qiz yuzini olib qochmoqchi bo‘ldi. Toxir uni qo‘llari bilan boshidan tutib, pastga, ya'ni o‘ziga qaratdi.

Zuhra chuqur yutindi. Yigitning harakatlaridan ta'sirlangan holda, uni qayta-qayta his etdi. Bu oddiy emas edi. Yigitning qo‘lidan kelganicha, uni yana o‘ziga tortishdi. Toxir, qizning kaftini olib chuqur hidlab, yuzidan opib qo‘ydi. Zuhra battar hijolatni his etdi. Yigitning mehr-muhabbati o‘sha lahzada, so‘zsiz, buni unga aytganida — nafratni, achchiqlanishni, hislarni birlashtirgan holda.

— Seni sevaman, shirinpaxtam, — dedi Toxir, ularning yuzlari bir-biriga juda yaqin bo‘lganda. — Qizargan yuzlaringni tishlab olsam deyman. Ammo vada qilganimda majburlamoqchi emasman, lekin qanchalik o‘zimni ushlab turaman, bilmayman.

Zuhra hech narsa deyolmadi. Uning ko‘zlari, xuddi yirtqich hayvon bilan yashayotgan kabi, har bir harakatda xavfni sezib, yanada ehtiyotkor bo‘lib, o‘zini himoya qilishga harakat qilardi. Ammo shu paytgacha har bir qaror, har bir his esa, unutilgan bo‘lib ko‘rindi. U o‘yladi: “Bu odamni tanib bo‘ldimmi? Yoki hayotimdagi yangicha bosqichmi?”

Shu tariqa, 5 kun ham tezda o‘tib ketdi. Kamol shifoxonadan chiqdi. Anvar esa allaqachon o‘ziga mos ish topib, sekin-sekin oyoqqa turayotgan edi. Zuhra, eri Toxirni ishga kuzatib, o‘zi yolg‘iz uyda qolardi. Uylarni tozalab, televizor ko‘rib, oyisi bilan suhbati bilan vaqt o‘tkazardi. Ularning kunlari, bir qarashda, oddiy bo‘lib tuyuladi, lekin har bir so‘z va harakatning orqasida bir necha qiyinchiliklar, noaniqliklar yotardi.Zuhra har doimgidek uyni yig‘ishtirib, oshxonada choy damlayotgan edi. Toxir esa bir necha daqiqalar oldin ishga chiqib ketgandi. Hammasi odatdagidek, tinch edi. Qiz yuragidagi g‘alati bo‘shliq bilan kurashayotgan bir paytda eshik taqilladi.

U eshikni ochiboq qotib qoldi. Ko‘zlari kattalashib, yuragi bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Qarshisida — Kamol. Sog‘, omon, hayotda. Yillar yuki bir zumda ko‘zlarida aks etdi. U ilgari bilgan, mehr qo‘ygan, yuragini topshirgan inson.

Kamol esa bir og‘iz so‘z demasdan uni bag‘riga bosdi.

— Gulim... seni juda sog‘indim, — dedi u past ovozda, silkinayotgan nafas bilan.

Zuhra qotib qolgancha jim turardi. Yuragi battar urardi, ammo u javob qaytarmadi. Chunki endi u — boshqa birining haloli edi. Oradagi har qanday mehr, har qanday orzu endi gunoh tusini olgan edi.

Kamol uning qo‘lidan tutdi, ko‘zlariga tikilib:

— Yur, ketamiz bu yerdan. Seni uzoqlarga olib boraman. Hech kim bilmaydigan joyga. Baxtli qilaman seni. Ammo seni o‘sha iflos bilan qoldirolmayman... — dedi, ovozida azob va chorasizlik aks etib.

Zuhra asta qo‘lini tortdi. Ko‘zlari yoshga to‘lgandi.

— Yo‘q, Kamol aka... men keta olmayman. Akam, onam... ular bu tanlovni qabul qilishgan. Men endi o'zganikiman, men boshqa odamning nomiga tegishliman. Siz ham baxtingizni topasiz, ishonaman. Iltimos... keting, bu yerdan yana biror narsa bo‘lishini istamayman...

Kamol og‘ir nafas oldi, lekin joyidan qimirlamadi. Ayni damda u yuragining yarmidan ayrilganday edi. Ammo shunda...

Uy eshigi ochildi. Toxir.

U eshik oldida to‘xtab qoldi. Mashinani ko‘rib shubhalanib qaytgandi. Va mana — kutilmagan manzara. Ularning o‘rtasidagi taranglikni, Kamolning Zuhraning qo‘lini tortib turganini bir lahzada anglab yetdi. Qon bosimi oshdi. Nafas olishi og‘irlashdi.

— QO‘LINGNI OL! — deb baqirdi u va bir zumda Kamolga yaqinlashib, unga kuchli zarba berdi.

Kamol orqaga tisarilib ketdi. Zuhra baqirib, ularning orasiga tushmoqchi bo‘ldi.

— Toxir iltimos! To‘xtang! Kamol aka ketyapti, u endi...

Ammo Toxirni to‘xtatish mushkul edi. Ichidagi rashk, g‘azab, iztirob uni ko‘r qilib yuborgandi. Kamol yerdan turib, yuzlarini artdi.
— Senga o‘xshagan ifloslar ayolni sevishni bilmaydi! – dedi Kamol g‘azab bilan. – Men uni baribir olib ketaman!

Toxir tishlari orasida vishilagancha yana Kamolga yaqinlashmoqchi bo'ldi ammo Zuhra uning qo'llaridan tutgancha
—U ketadi iltimos bas qiling
Toxir ayoli uchun shashtidan qaytdi. Zuhra asta oldinga chiqib Kamolga yuzlandi
—Endi bari kech. Men ketishni istamayman. Ortingizga qayting. Oyingiz istagan qizga uylaning albatta baxtli bo'lasiz
Kamol bir so'z demoqchi bo'lib oldinga qadam tashladi ammo Zuhra ortga chekinib yonidagi eri bo'lmish Toxirni qo'lidan tutdi. Kamol bu holatni ko'rib boshqa gap aytolmadi. Oddiygina qizning harakati barchasini anglatib bo'lgandi. Kamol sekin ortga qayrildida yurib eshikdan chiqib ketdi.
Eshik yopilgach, Toxir hali ham titrayotgan qo‘llari bilan atrofdagi narsalarni irg‘itib tashlay boshladi. Stul, choynak, kitoblar — hammasi havoda uchdi. Qon bosimi toshgan, ko‘zlarida yovuzlik chaqnardi.

Zuhra qo‘rquvdan yerga tiz cho‘kdi.

— Men ortiq kutmayman... — dedi Toxir, ovozi xirillab, ammo qat’iy ohangda.

So‘ng birdan qizni qo‘lidan ushlab o‘ziga tortdi. Yuraklar to‘xtab qolay deganday urardi. Lablarini Zuhraning lablariga bosdi. Bu o‘pich — zo‘ravorlik emasdi, ammo ichida vahshiyona ehtiros bor edi. Zuhra yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Nafas ololmasdi.

Toxir o‘pichni uzdi, uning ko‘zlariga tikilib qoldi. So‘ng bir harakatda uni ko‘tarib, yotoqxonaga tomon yurdi. Zuhra hech narsa deyolmasdi. Qarshilik ham qilmasdi. Ko‘zlarida qo‘rquv, yuragida esa haligacha Kamolning achchiq soyasi edi...

TAQDIRIM O'G'RISI
12—QISM

Toxir yotoqqa yiqilgancha qizni bag‘riga tortmoqchi edi. Sezdirmay uning yuziga yaqinlashdi. Zuhra esa bu holatni yuragida his qildi. Nafasi tiqilayotgandek bo‘ldi, yuragi hapqirib urar, tanasi muzlab qolgandek bo‘lsa-da, ko‘zlarini yumib oldi. U bu yaqinlikni istamayotganini ich-ichidan anglab turardi, ammo qarshilik qilishga ham jur’ati yetmayotgandi.

Shu zahotiyoq xona jimjimador sukunat bilan to‘lib turgan paytda, telefon jiringladi.

Zuhra sapchib tushdi. Ekranga qaradi: "Akajonim" degan yozuv yuragini zirqiratdi. Darrov telefonni oldi, bir ko‘zi hali ham jiddiy tus olgan Toxirda edi.

— Alo, Zuhra? — tanish va sog‘inchga to‘la ovoz eshitildi.

— Assalomu alaykum, aka. — dedi qiz, ovoziga ohangdor sokinlik yuklab.

— Tuzukmisan, singlim? Ancha ko‘nikib qoldingmi? — Anvarning ovozida havotir va aybdorlik aralashib ketgandi.

— Ha, hammasi yaxshi, — dedi Zuhra qisqa, ammo qat’iy.

— Agar biron nima bo‘lsa, men shu yerdaman, bilasan-a?

— Hammasi joyida, joniz sog‘ bo‘lsin, aka.

Bir lahza sukut cho‘kdi. Telefonning narigi tomonida Anvar so‘zini davom ettirdi:

— Kamol... Kamol hushiga keldi. Shunga qo‘ng‘iroq qildim, havotir olma.

Zuhraning ko‘zlari chaqnadi. Butun vujudi quvonch bilan to‘lib ketdi. Yuziga tabassum yugurdi, ko‘zlari porlab ketdi.

— Rostanmi? Ahvoli qanday? Gapira olyaptimi?

— Ha, shukr. Ahvoli yaxshi. Hozircha xavf yo‘q.

— Shukur, shukur... Ozingiz sog‘-omon bo‘ling, aka. Oyimga ham ayting, men yaxshiman.

Anvar bir lahza jim qoldi, so‘ng yana sekin tovushda gap qildi:

— Zuhra... u seni to‘ying bo‘lganini bildi. Bilib bo‘lmaydi, biror ahmoqlik qilib qo‘ymasa bas. Sen eringni bos. O‘zingni ehtiyot qil, singlim.

Zuhra yuzining chetida turgan kiprik ortidan Toxirga qarab qo‘ydi. Toxirning qoshlari chimirilib, yuzidan ko‘ngilsizlik aralash tushunmovchilik o‘qilardi. Telefon orqali aytilayotgan gaplarni eshitgani aniq edi.

— Xavotir olmang, aka. Menda hammasi joyida. Oyimga ayting, mendan havotir olmasinlar.

Uning ovozi dadil, ammo yuragida og‘irlik bor edi.

Anvar sukut ichida yutindi, so‘ng so‘zini tugatdi:

— Singlim... bizni kechir. Seni majbur qilganimiz uchun.

Zuhra ko‘zlarini yumdi. Yana yuragi g‘ash tortdi, ammo bu gal o‘zini dadil tutdi.

— Yoq, aka. Sizlarda ayb yo‘q. Bu taqdirim. Peshonamga nima yozilgan bo‘lsa, shuni ko‘raman.

— Yaxshi, singlim. Yana qo‘ng‘iroq qilaman. O‘zingni ehtiyot qil.

— Xop.

Go‘shakni qo‘ydi. Zuhra bir lahza o‘zini yo‘qotgandek his etdi. Xonadagi havo birdan sovub qolgandek tuyuldi. Qaytadan Toxirga qaradi. Ilgari tabassum ila hazil qilayotgan yigit endi qattiq jiddiy tus olgandi. Ko‘zlari g‘amgin, ammo chuqur mulohazada edi. O‘sha lahzada, ular orasidagi osuda tong so‘nib, ichki sukut kelib joylashgandi.
Telefonni asta stolga qo‘yar- qo‘ymas, yelkalari biroz cho‘kdi. Nigohi hali ham Toxirda edi. Yigit esa o‘sha joyda qotib qolgan, go‘yo qizning yurakdagi barcha hislarini eshitib turgandek chuqur sukutda edi.

Uning ko‘zlarida nimadir chaqnadi — ranjimi, hafsalasi pir bo‘lishimi, tushkunlikmi — buni ajratib bo‘lmasdi.

Zuhra qattiq yutindi. So‘z topolmadi. Faqat lablarini bir necha marta qimirlatdi, ammo yuragidagilar tiliga kelmadi.

Toxir bir qadam oldinga siljidi. Uning qadam tovushi jimjitlik orasidan shunday tiniq eshitildiki, Zuhraning yuragi yana tez ura boshladi. Yigit, avvalgidek hazilkash emasdi. Bu gal jiddiy, og‘ir nigoh bilan to‘g‘ri qizga tikildi. So‘ng tovush chiqardi.

— Hali ham... yuragingda u ekan-da. — dedi past, ammo ravshan ohangda.

Zuhra javob bermadi. Faqat ko‘zlarini pastga tikdi. So‘z aytishga jur’ati yetmadi.

— Men... senga quvonch hadya qilishni xohlagandim, Zuhra. Yuzingda kulgu ko‘rishni orzu qilgandim. Ammo har kuni... yuragingda boshqa birov uchun joy borligini bilib uyg‘onish — bu qiynoq.

Zuhra boshini ko‘tarmay turardi. Uning ko‘zlari namlangan edi.

— Men seni o‘g‘irlab olmabman. Taqdir o‘g‘irlab bergan, men esa... sening qalbingni emas, faqat tanangni egallaganman, shunaqami? — dedi Toxir xo‘rsinib.

Qiz yuragiga nimadir sanchilgandek bo‘ldi. Bu so‘zlar o‘t kabi o‘zini kuydirayotganini sezdi. Asta boshini ko‘tardi.

— Men... kechirasiz. Bilmayman. Hech narsani tushunolmayapman. Hammasi tez bo‘lib ketdi.

Toxir boshini asta qimirlatdi, bu orada lablariga soxta jilmayish ilindi.

— Mayli. Men senga bosim qilmayman, Zuhra. Hech qachon majburiy bo‘lmaydi. Ammo bir narsa bil: men seni hech kimga bermoqchi emasman. Hali ham... umidim bor. Balki bir kun yuragingda menga ham joy topilarmikan, deb yashayman.

Zuhra titrab turgan holatda bosh irg‘adi. Bu safar ko‘zlari to‘lib ketdi, ammo o‘zini bosdi. Yana bir so‘z aytsa, ko‘z yoshlari to‘kilib ketishidan qo‘rqardi.

Toxir unga yaqinlashmadi. Faqat yonidan o‘tayotib, sekin ovozda dedi:

— Men oshxonadaman. Nonushta sovib ketmasin. Kelishingni kutaman.

U xonadan chiqib ketdi.

Zuhra yolg‘iz qoldi. Yuragidagi ayanch, boshi uzra yelkalariga og‘irlik bo‘lib tushdi. O‘zini o‘zi so‘roq qilayotgandek o‘zini o‘rtaga olib, jim jim yig‘lardi.

Zuhra yuzlarini iliq suvda yuvarkan, oynadagi aksiga ko‘z yugurtirdi. Ko‘zlaridagi tungi izlar biroz o‘chgan, ammo yuragidagi noaniq tuyg‘ular hanuz barqaror emas edi. Sochlarini silliq qilib orqaga tortdi, yengil uy kiyimini kiyib, astalik bilan pastga tushdi. Har bir qadamda yuragi biroz tez urar, ammo o‘zi ham sezmagan bir yumshoqlik yuragini qamrab olgandi.

Oshxonaga kirarkan, Toxirning avvalgidek hazilkash ohangdagi ovozi eshitildi:

— Mana bu meniki! Qani, bir tabassum qilib bersa endi ertalab to‘liq bo‘lardi!

Zuhra kulimsiradi. Oshxona oppoq, pishayotgan tuxum va yangi damlangan choyning hidi havoni to‘ldirgan. Toxir fartuk taqib olgancha, choynakni stolga qo‘yayotgan edi.

— Qarasam, ovqat tayyorlashda ham professional ekansiz, — dedi qiz biroz masxara aralash.

Toxir jiddiy ko‘z tashlab: — Xotinim uchun ko‘proq harakat qilaman-da. Bilasizmi, oshxonadagi sevgim kuchliroq bo‘lishi mumkin, — deya ko‘z qisdi.

Nonushta iliq ohangda, yengil kulgular bilan o‘tdi. Toxir Zuhraning likopchasiga yana bir dona qand qo‘yar ekan:

— Kino ko‘ramizmi? Bugun men ishlamayman, faqat sen bilanman.

Zuhra hayrat bilan ko‘z ochib qaradi: — Siz ishlamasangiz, dunyo to‘xtab qolmaydimi?

— Balki to‘xtar. Lekin sen bilan birga bo‘lmasam, yuragim to‘xtab qolishi aniq.

Yengil hazilga o‘ralgan bu gap, nimadir yuragining chuqur qatlamiga tegdi. Zuhra javob bermadi. Faqat asta bosh irg‘adi.

Ular zalga o‘tishdi. Yumshoq divanda yonma-yon joylashib, televizorni yoqishdi. Toxir eski, ammo romantik filmni tanladi. Qiz birinchi daqiqalarda qattiq tutib o‘tirdi o‘zini. Ammo sahnalar birin-ketin yurakka tegarkan, u ham o‘z holiga tushdi.

Toxir ohista qo‘lini uzatdi. Zuhraning panjasini topib, sekin ushladi. Qiz buni sezdi. Qarshilik ko‘rsatmadi. Uzoq vaqt shunchaki qo‘lma-qo‘l o‘tirishdi.

Filmda sevishganlar bir-biriga yuzlanib, yaqinlashar ekan, Toxir ohista, faqat pichirlab eshitiladigan ovozda so‘zladi:

— Sen bilan kinoni ham boshqacha ko‘rarkanman. Yuragim ekrandagi emas, yonimdagi qahramonni tomosha qilyapti.

Zuhra ko‘zlarini yumdi. Hislar, noaniq iliqlik, unga yoqayotganini tan olish istagi… va yigitning asta bosilgan barmoqlari… Bularning bari unga begona emasday tuyuldi.

Toxir yuzini sekin qizga yaqinlashtirdi. Shu lahza, hech qanday bosim, hech qanday majburlik yo‘q edi — faqat ikki yurak orasidagi jim tovush, bir-biriga intilgan nafaslar…

Film tugaganini ikkalovi ham sezmadi.

Toxir sekin egilib, lablarini Zuhraning titroq lablariga bosdi. Uning nafaslari ilik, teginishlari mehrli edi. Ammo bu mehr, bu iliqlik javobsiz edi. Zuhraning qotib qolgan holati, tanasidagi zo‘raki qaltirash yigitga aniq sezildi. Ammo Toxir bir zum ko‘zlarini yumib, o‘zini tutdi. U istamaganini bilsa-da, qalbidagi hislar uni yetaklardi.

Zuhra asta-sekin o‘zini tortdi, yengil harakat bilan Toxirning ko‘ksidan itarib o‘zini chetga oldi. Toxir biroz ajablandi, ko‘zlarida tushunmovchilik balq urdi.

— Nima bo‘ldi? — dedi u, ovozi xotirjam, ammo ichida to‘lqin.

Zuhra yutindi. Nigohini qochirdi. O‘z hislari bilan olishayotgani ko‘rinib turardi.

— O‘ylashimcha... men hali tayyor emasman...

Toxir o‘rnida biroz qotib qoldi. So‘ng chuqur nafas olib, ohangini biroz ko‘tarib so‘radi:

— Nima uchun? Axir bu uyaladigan narsa emas. Biz er-xotinmiz, Zuhra...

Zuhra unga qaradi. Ko‘zlari ich-ichidan alam bilan yondi.

— Men hali ham o‘sha kuni... o‘sha kechani unutolmayapman. Har safar sizni ko‘rsam, ichimda gazab va nafrat uyg‘onadi. Badanim titraydi, yuragim orqaga tortadi. Sizni sevmayman, Toxir...

Sukunat cho‘kdi. Ularning orasidagi masofa bir qarichday tuyulsa-da, aslida butun bir dunyo edi. Toxir nigohini yerga qadadi, yuragidagi alam asta sekin yuziga ko‘chdi. Uning ko‘zlari mungli, ammo g‘ururli edi.

— Men seni sevaman, — dedi u past ovozda. — Nafrat bo‘lsa ham, sevgimni yengishga harakat qilmayman... Kutaman. Ammo iltimos, meni yomon ko‘rma...

TAQDIRIM O'G'RISI
12—QISM

Toxir yotoqqa yiqilgancha qizni bag‘riga tortmoqchi edi. Sezdirmay uning yuziga yaqinlashdi. Zuhra esa bu holatni yuragida his qildi. Nafasi tiqilayotgandek bo‘ldi, yuragi hapqirib urar, tanasi muzlab qolgandek bo‘lsa-da, ko‘zlarini yumib oldi. U bu yaqinlikni istamayotganini ich-ichidan anglab turardi, ammo qarshilik qilishga ham jur’ati yetmayotgandi.

Shu zahotiyoq xona jimjimador sukunat bilan to‘lib turgan paytda, telefon jiringladi.

Zuhra sapchib tushdi. Ekranga qaradi: "Akajonim" degan yozuv yuragini zirqiratdi. Darrov telefonni oldi, bir ko‘zi hali ham jiddiy tus olgan Toxirda edi.

— Alo, Zuhra? — tanish va sog‘inchga to‘la ovoz eshitildi.

— Assalomu alaykum, aka. — dedi qiz, ovoziga ohangdor sokinlik yuklab.

— Tuzukmisan, singlim? Ancha ko‘nikib qoldingmi? — Anvarning ovozida havotir va aybdorlik aralashib ketgandi.

— Ha, hammasi yaxshi, — dedi Zuhra qisqa, ammo qat’iy.

— Agar biron nima bo‘lsa, men shu yerdaman, bilasan-a?

— Hammasi joyida, joniz sog‘ bo‘lsin, aka.

Bir lahza sukut cho‘kdi. Telefonning narigi tomonida Anvar so‘zini davom ettirdi:

— Kamol... Kamol hushiga keldi. Shunga qo‘ng‘iroq qildim, havotir olma.

Zuhraning ko‘zlari chaqnadi. Butun vujudi quvonch bilan to‘lib ketdi. Yuziga tabassum yugurdi, ko‘zlari porlab ketdi.

— Rostanmi? Ahvoli qanday? Gapira olyaptimi?

— Ha, shukr. Ahvoli yaxshi. Hozircha xavf yo‘q.

— Shukur, shukur... Ozingiz sog‘-omon bo‘ling, aka. Oyimga ham ayting, men yaxshiman.

Anvar bir lahza jim qoldi, so‘ng yana sekin tovushda gap qildi:

— Zuhra... u seni to‘ying bo‘lganini bildi. Bilib bo‘lmaydi, biror ahmoqlik qilib qo‘ymasa bas. Sen eringni bos. O‘zingni ehtiyot qil, singlim.

Zuhra yuzining chetida turgan kiprik ortidan Toxirga qarab qo‘ydi. Toxirning qoshlari chimirilib, yuzidan ko‘ngilsizlik aralash tushunmovchilik o‘qilardi. Telefon orqali aytilayotgan gaplarni eshitgani aniq edi.

— Xavotir olmang, aka. Menda hammasi joyida. Oyimga ayting, mendan havotir olmasinlar.

Uning ovozi dadil, ammo yuragida og‘irlik bor edi.

Anvar sukut ichida yutindi, so‘ng so‘zini tugatdi:

— Singlim... bizni kechir. Seni majbur qilganimiz uchun.

Zuhra ko‘zlarini yumdi. Yana yuragi g‘ash tortdi, ammo bu gal o‘zini dadil tutdi.

— Yoq, aka. Sizlarda ayb yo‘q. Bu taqdirim. Peshonamga nima yozilgan bo‘lsa, shuni ko‘raman.

— Yaxshi, singlim. Yana qo‘ng‘iroq qilaman. O‘zingni ehtiyot qil.

— Xop.

Go‘shakni qo‘ydi. Zuhra bir lahza o‘zini yo‘qotgandek his etdi. Xonadagi havo birdan sovub qolgandek tuyuldi. Qaytadan Toxirga qaradi. Ilgari tabassum ila hazil qilayotgan yigit endi qattiq jiddiy tus olgandi. Ko‘zlari g‘amgin, ammo chuqur mulohazada edi. O‘sha lahzada, ular orasidagi osuda tong so‘nib, ichki sukut kelib joylashgandi.
Telefonni asta stolga qo‘yar- qo‘ymas, yelkalari biroz cho‘kdi. Nigohi hali ham Toxirda edi. Yigit esa o‘sha joyda qotib qolgan, go‘yo qizning yurakdagi barcha hislarini eshitib turgandek chuqur sukutda edi.

Uning ko‘zlarida nimadir chaqnadi — ranjimi, hafsalasi pir bo‘lishimi, tushkunlikmi — buni ajratib bo‘lmasdi.

Zuhra qattiq yutindi. So‘z topolmadi. Faqat lablarini bir necha marta qimirlatdi, ammo yuragidagilar tiliga kelmadi.

Toxir bir qadam oldinga siljidi. Uning qadam tovushi jimjitlik orasidan shunday tiniq eshitildiki, Zuhraning yuragi yana tez ura boshladi. Yigit, avvalgidek hazilkash emasdi. Bu gal jiddiy, og‘ir nigoh bilan to‘g‘ri qizga tikildi. So‘ng tovush chiqardi.

— Hali ham... yuragingda u ekan-da. — dedi past, ammo ravshan ohangda.

Zuhra javob bermadi. Faqat ko‘zlarini pastga tikdi. So‘z aytishga jur’ati yetmadi.

— Men... senga quvonch hadya qilishni xohlagandim, Zuhra. Yuzingda kulgu ko‘rishni orzu qilgandim. Ammo har kuni... yuragingda boshqa birov uchun joy borligini bilib uyg‘onish — bu qiynoq.

Zuhra boshini ko‘tarmay turardi. Uning ko‘zlari namlangan edi.

— Men seni o‘g‘irlab olmabman. Taqdir o‘g‘irlab bergan, men esa... sening qalbingni emas, faqat tanangni egallaganman, shunaqami? — dedi Toxir xo‘rsinib.

Qiz yuragiga nimadir sanchilgandek bo‘ldi. Bu so‘zlar o‘t kabi o‘zini kuydirayotganini sezdi. Asta boshini ko‘tardi.

— Men... kechirasiz. Bilmayman. Hech narsani tushunolmayapman. Hammasi tez bo‘lib ketdi.

Toxir boshini asta qimirlatdi, bu orada lablariga soxta jilmayish ilindi.

— Mayli. Men senga bosim qilmayman, Zuhra. Hech qachon majburiy bo‘lmaydi. Ammo bir narsa bil: men seni hech kimga bermoqchi emasman. Hali ham... umidim bor. Balki bir kun yuragingda menga ham joy topilarmikan, deb yashayman.

Zuhra titrab turgan holatda bosh irg‘adi. Bu safar ko‘zlari to‘lib ketdi, ammo o‘zini bosdi. Yana bir so‘z aytsa, ko‘z yoshlari to‘kilib ketishidan qo‘rqardi.

Toxir unga yaqinlashmadi. Faqat yonidan o‘tayotib, sekin ovozda dedi:

— Men oshxonadaman. Nonushta sovib ketmasin. Kelishingni kutaman.

U xonadan chiqib ketdi.

Zuhra yolg‘iz qoldi. Yuragidagi ayanch, boshi uzra yelkalariga og‘irlik bo‘lib tushdi. O‘zini o‘zi so‘roq qilayotgandek o‘zini o‘rtaga olib, jim jim yig‘lardi.

Zuhra yuzlarini iliq suvda yuvarkan, oynadagi aksiga ko‘z yugurtirdi. Ko‘zlaridagi tungi izlar biroz o‘chgan, ammo yuragidagi noaniq tuyg‘ular hanuz barqaror emas edi. Sochlarini silliq qilib orqaga tortdi, yengil uy kiyimini kiyib, astalik bilan pastga tushdi. Har bir qadamda yuragi biroz tez urar, ammo o‘zi ham sezmagan bir yumshoqlik yuragini qamrab olgandi.

Oshxonaga kirarkan, Toxirning avvalgidek hazilkash ohangdagi ovozi eshitildi:

— Mana bu meniki! Qani, bir tabassum qilib bersa endi ertalab to‘liq bo‘lardi!

Zuhra kulimsiradi. Oshxona oppoq, pishayotgan tuxum va yangi damlangan choyning hidi havoni to‘ldirgan. Toxir fartuk taqib olgancha, choynakni stolga qo‘yayotgan edi.

— Qarasam, ovqat tayyorlashda ham professional ekansiz, — dedi qiz biroz masxara aralash.

Toxir jiddiy ko‘z tashlab: — Xotinim uchun ko‘proq harakat qilaman-da. Bilasizmi, oshxonadagi sevgim kuchliroq bo‘lishi mumkin, — deya ko‘z qisdi.

Nonushta iliq ohangda, yengil kulgular bilan o‘tdi. Toxir Zuhraning likopchasiga yana bir dona qand qo‘yar ekan:

— Kino ko‘ramizmi? Bugun men ishlamayman, faqat sen bilanman.

Zuhra hayrat bilan ko‘z ochib qaradi: — Siz ishlamasangiz, dunyo to‘xtab qolmaydimi?

— Balki to‘xtar. Lekin sen bilan birga bo‘lmasam, yuragim to‘xtab qolishi aniq.

Yengil hazilga o‘ralgan bu gap, nimadir yuragining chuqur qatlamiga tegdi. Zuhra javob bermadi. Faqat asta bosh irg‘adi.

Ular zalga o‘tishdi. Yumshoq divanda yonma-yon joylashib, televizorni yoqishdi. Toxir eski, ammo romantik filmni tanladi. Qiz birinchi daqiqalarda qattiq tutib o‘tirdi o‘zini. Ammo sahnalar birin-ketin yurakka tegarkan, u ham o‘z holiga tushdi.

Toxir ohista qo‘lini uzatdi. Zuhraning panjasini topib, sekin ushladi. Qiz buni sezdi. Qarshilik ko‘rsatmadi. Uzoq vaqt shunchaki qo‘lma-qo‘l o‘tirishdi.

Filmda sevishganlar bir-biriga yuzlanib, yaqinlashar ekan, Toxir ohista, faqat pichirlab eshitiladigan ovozda so‘zladi:

— Sen bilan kinoni ham boshqacha ko‘rarkanman. Yuragim ekrandagi emas, yonimdagi qahramonni tomosha qilyapti.

Zuhra ko‘zlarini yumdi. Hislar, noaniq iliqlik, unga yoqayotganini tan olish istagi… va yigitning asta bosilgan barmoqlari… Bularning bari unga begona emasday tuyuldi.

Toxir yuzini sekin qizga yaqinlashtirdi. Shu lahza, hech qanday bosim, hech qanday majburlik yo‘q edi — faqat ikki yurak orasidagi jim tovush, bir-biriga intilgan nafaslar…

Film tugaganini ikkalovi ham sezmadi.

Toxir sekin egilib, lablarini Zuhraning titroq lablariga bosdi. Uning nafaslari ilik, teginishlari mehrli edi. Ammo bu mehr, bu iliqlik javobsiz edi. Zuhraning qotib qolgan holati, tanasidagi zo‘raki qaltirash yigitga aniq sezildi. Ammo Toxir bir zum ko‘zlarini yumib, o‘zini tutdi. U istamaganini bilsa-da, qalbidagi hislar uni yetaklardi.

Zuhra asta-sekin o‘zini tortdi, yengil harakat bilan Toxirning ko‘ksidan itarib o‘zini chetga oldi. Toxir biroz ajablandi, ko‘zlarida tushunmovchilik balq urdi.

— Nima bo‘ldi? — dedi u, ovozi xotirjam, ammo ichida to‘lqin.

Zuhra yutindi. Nigohini qochirdi. O‘z hislari bilan olishayotgani ko‘rinib turardi.

— O‘ylashimcha... men hali tayyor emasman...

Toxir o‘rnida biroz qotib qoldi. So‘ng chuqur nafas olib, ohangini biroz ko‘tarib so‘radi:

— Nima uchun? Axir bu uyaladigan narsa emas. Biz er-xotinmiz, Zuhra...

Zuhra unga qaradi. Ko‘zlari ich-ichidan alam bilan yondi.

— Men hali ham o‘sha kuni... o‘sha kechani unutolmayapman. Har safar sizni ko‘rsam, ichimda gazab va nafrat uyg‘onadi. Badanim titraydi, yuragim orqaga tortadi. Sizni sevmayman, Toxir...

Sukunat cho‘kdi. Ularning orasidagi masofa bir qarichday tuyulsa-da, aslida butun bir dunyo edi. Toxir nigohini yerga qadadi, yuragidagi alam asta sekin yuziga ko‘chdi. Uning ko‘zlari mungli, ammo g‘ururli edi.

— Men seni sevaman, — dedi u past ovozda. — Nafrat bo‘lsa ham, sevgimni yengishga harakat qilmayman... Kutaman. Ammo iltimos, meni yomon ko‘rma...

Тун.

Зуҳра оппоқ либосда, бошига оқ ромол ташлаганча, катта ётоқхонанинг четида, каравот устида титраб ўтирарди. Бу тун — орзиқиб кутган бахт туни бўлиши керак эди. Аслида, у севгани Камолни бағрига босиб, у билан бирга келажак орзуларини қуриши керак эди... Аммо ҳақиқат аччиқ эди. Камол шифохонада ҳаёт-мамот ўртасида ётарди, Зуҳра эса истамаган инсоннинг қонуний аёлига айланганди.

Бирдан эшик секин очилди.

Зуҳра юрагини қўлига олиб, орқасига қаради. Тохир эшикдан кириб келди. Юзида мамнун жилмайиш, қадамларида енгиллик бор эди. Бу — ўз аёлини, ўз уйида, ўз ётоқларида кўрган эркакнинг мамнунлиги эди.

У костюмининг енгларини ечиб, ётоққа ташлади. Сўнг аста Зуҳра ёнига борди. Елкасига енгил тегиб, унинг қўлларидан ушламоқчи бўлди. Аммо Зуҳра чўчиб, тезлик билан қўлини тортиб олди ва бироз четроққа сурилди. Тохир бу ҳаракатдан сал ғашланди, аммо ўзини босди. Ахир, у ҳозир қонуний равишда унга тегишли эди.

— Севгилим, — деди Тохир юмшоқ оҳангда. — Ширинликлар олиб келгандим, бирга ейлайлик.

— Йўқ... истамайман. Чарчадим, дам олмоқчиман. — деди Зуҳра чарчоқ ва совуқлик билан.

У ўрнидан турмоқчи бўлди. Аммо Тохир унинг ҳаракатига йўл бермади — катта гавдаси билан йўлини тўсди.

— Н-нима қиляпсиз? — Қизнинг овози титради.

Тохир аста қизнинг юзидаги ромолни ечди. Оқ ромол остидан Зуҳра юзи очилди. Унинг кўзлари — сокин уммон, қошлари — нозик эгри, лаблари эса юракни ўғирлайдиган гўзаллик эди. Тохир юзини кафтлари орасига олиб, бармоқлари билан меҳр билан силади.

Зуҳра юраги гурсиллаб ура бошлади. У қўрққанидан эмас, нотаниш туйғулар гирдобида титраётганди.

Тохир аста лабларини унинг пешонасига босди. Қиз кўзларини маҳкам юмиб олди. Йигит бу ҳолатни сезиб, енгил жилмайди. Сўнг пичирлади:

— Биласанми, эркак кишининг аёлининг пешонасидан ўпиши нимани англатади?

Зуҳра аста кўзларини очди. Нигоҳи тўғри Тохирнинг кўзларига қадалганди.

— Йўқ...

Тохир жилмайди.

— Бу — бир умрга меникисан дегани. Ҳатто тўқсон ёшга кирганимда ҳам, сен билан ёнма-ён бўлишни хоҳлашимни англатади. Ҳар он, ҳар нафасда сени ёнимда кўришни, пешонангдан яна ва яна ўпишни истайман.

У қизнинг қўлини аста ушлади. Бу сафар Зуҳра уни тортиб олмади.
Тохир қизга бир оз вақт ва ёлғизлик бериш кераклигини ҳис қилиб, юмшоқ табассум билан:
— Дам ол, — деди ва секин эшикни ёпиб, ҳонадан чиқди.

Зуҳра ётоқда бир неча дақиқа жим ўтирди. Нафаси бир текис эмасди. Юраги ҳамон гупиллаб урарди. Ўзини бу таниш-у нотаниш оламда ғалати ҳис қиларди — ғам билан аралаш бир турфа ҳолатда. Йиғлашни ҳам, бақиришни ҳам истарди, лекин бирортасига журъат тополмади.

Бир муддат ўтиб, у секин ўрнидан турди. Оппоқ либосини алмаштиришга қарор қилди — ўзини бу кийимда баттар бегонадек ҳис қилаётганди. Аммо қимматбаҳо атлас либоснинг орқа замоғига қўли етмай, яна уриниб, яна чарчаб тўхтади. Ҳар сафар қўлини орқасига чўзганда, юрагининг ғашлик билан сиқилганини ҳис қиларди.

— Илтимос, очил… — дея пичирлади у, кўзларида ёш қалқиб.

Зуҳра охирги марта уринаётган маҳал, эшик секин очилди. Тохир қайтиб келганди. Унинг нигоҳлари бир зумда Зуҳранинг ҳолатини илғади. Қиз орқасига қайрилиб қаради-ю, лабини тишлади.

— Кечирасиз… мен... қўлим етмаяпти… — деди Зуҳра хижолат ва титроқ билан.

Тохир индамай унга яқинлашди. Нигоҳлари жиддий, аммо мулойим эди. Зуҳранинг орқасига ўтиб, эҳтиёткорлик билан замоғини еча бошлади. Бармоқлари қиз танасига тегмасликка ҳаракат қилар, лекин юрагидаги ҳислар ҳамон қайнарди.

Зуҳра кўзларини юмди. Бу дақиқаларда ўзини худди ёлғон дунёда яшаётгандек ҳис қилди — юраги Камолга тортса-да, жасади бошқа бир эркак билан ёнма-ён эди.

Тохир замоғни ечиб бўлди. Бироз жимлик сукунатга чўмди. У секин орқага чекиниб, меҳр билан деди:

— Хафа бўлма, ёрдам бермоқчи бўлдим холос. Яхшиси дам ол. Бугун ҳам сен учун, ҳам мен учун оғир кун бўлди.

Зуҳра унга қараб бош ирғади. Қизнинг кўзларида миннатдорчиликми, изтиробми — ўзи ҳам англамас эди. Аммо бир нарса аниқ эди: у энди бошқача дунёга кириб бўлганди.

Тохир ҳонадан чиқиб кетди. Эшик ортидан эса оҳанграбодек юрак уришлари, жимлик ичидаги бақириқ каби оғир нафаслар эшитилиб турарди.

Зуҳра ойнага қараб турди. Ўзини танимай қолди. Бу — севгисиз, лекин мажбуриятли кечган илк тун эди.

Аммо айни шу дамда, шаҳар четидаги шифохонада... Камол комада ётиб, лаблари орасидан хира пичирлади:
— Зуҳра... мен... сени… севаман...

Тонг

Шифохона ойнасидан кираётган майин тонг нурлари Камолнинг юзини силади. Юрак уришини билдирувчи аппарат бир маромда ишларди. Нафас олишлари секин-аста тартибга тушган, ранги оқариб, аммо ҳаётга қайтган йигит ётарди. Шу пайт, гўё осмон ерга шукроналар ёғдиргандек, Камолнинг кўз қовоқлари аста очилди.

— Камолжон! Ўғлим! — деб шивир қилди Саида опа, кўз ёшларини тия олмай. У ўғлининг юзларига оҳиста оҳиста тегиниб, бағрига босди. — Шукур, Аллоҳим, шукур! Сени йўқотаман деб ўйлагандим...

Ён томонда тик турган Анвар ҳам хурсандлик ва ҳаяжон аралаш оҳангда деди:

— Достим.. эшитаяпсанми мени? Қайтиб келганингдан хурсандман

Камол тилини ҳаракатга келтиришга уринди. Овози зўрға чиқди:

— Зуҳра... қаерда?

Хонадаги қувончли кайфият гўё дарз кетди. Саида опа бир зум юзини четга ўгирди, лаблари титради. Сўнг қаттиқлик билан ўғил кўзларига тикилди:

— Энди у ҳақда сўрама, Камол. У — эрли аёл.

Камолнинг юраги гўё мушт билан урилгандек тўхтаб қолгандек бўлди. У бир он онасига, бир Анварга термилди. Нигоҳларида: “Бу ҳазилми? Бу ростми?” деган савол турарди.

— Анвар... бу ростми?.. Зуҳра?.. У...?

Анвар чуқур нафас олиб, Саида опага қаради. Онанинг қаҳрли кўзлари унга қараб турган бўлса-да, Анвар ҳар доимгидек самимий, аммо эҳтиёткор оҳангда деди:

— Саида опа, илтимос… Камол энди озига келди ортиғи оғирлик қилади. Дам олсин.

Лекин Камол ётган жойида кўтарилишга уриниб, яна сўради. Бу гал юракдан қаттиқ чиқди:

— Қаерда дедим?! Зуҳра қаерда?!

Саида опа нигоҳини яширмади. Оғриқ билан, лекин баралла деди:

— Кеча... кеча уни тўйи бўлди. Бир йигит билан... У энди бировнинг аёли. Тугади, болам. Тугади.

Тўнкарилган юрак энди сўнмас эди. Камол тўшакда титраб, бошини орқага ташлади. Нафас ололмасдек бўлди. Кўзлари қизарди, жағи қисилди.

— Йўқ... Йўқ! Сизлар… менга ёлғон гапиряпсизлар! Зуҳра мени севарди! Севарди у мени!!!

Бирдан барча ёнидагиларни қўли билан итариб, қаттиқ бақирди:

— Чиқинглар!!! Ҳамаларинг чиқинглар!!!

Анвар уни тинчлантирмоқчи бўлди, аммо Камолнинг ғазаби кучли эди. Палатада турли буюмлар ерга тушиб кетди. Ҳамшира югуриб келди. Саида опа зўрға ўрнидан туриб чиқиб кетди.

Камол эса пичирлаб, аммо юрагини тилка-пора қилиб ғазаб билан шивирлади:

— Мен... мен сени ўлдираман, Тохир!

Лабларидан бу ном сирғалиб тушди: Тохир... У энди ҳаммасини тушунгандек бўлди. Энди юрагини еб битираётган алам эмасди — бу... ўч эди. Ва севгисидан айрилган юракнинг охирги нажоти.

Зуҳра секин кўзларини очди. Кўнгли ғаш, боши бироз оғриқ туяётгандек. Уйга ўрганиш, тун кечган оғир фикрлар таъсирими — юрагида нимадир ғимирлаб ётар эди. Кўз қири билан деразага қаради — аллақачон тонг отган, ҳатто қуёш баланд кўтарилибди.

— Вой Жин урсин! — деди у шивирлаб. — Шу вақтгача ухлабманми?

Ўрнидан сапчиб турди. Ўзидан хижолат, ғурур билан аралаш ҳиссиётда қалбини ўртаб турар эди: бу уйда энди у келин эди. Биринчи тонг, биринчи нонушта, биринчи вазифалар... Буларнинг бари унга бегона, аммо барибир масъул эди.

Шошганча шкафга яқинлашди. Қолганлардан фарқли ўлароқ, бугун оддий эмас — ўзини чиройли кўрсатгиси келди. Енгил, оқиш рангдаги, нафис матодан тикилган кўйлакни танлади. Бошига эса нозик тусдаги ипак рўмолни қўйди. Эгнига мос енгил заргарлик аксессуари тақди. У ўзини кўзгу қаршисида бир зум кузатди. Нигоҳларида яна ўша иккиланиш — аммо юраги бошқа гап айтар эди.

Пастга тушишга юраги бетоқат бўлди.

Зуҳра зиналардан тушар экан, пастдан келаётган ширин, ёқимли ҳидлар у қалбига бир илиқлик олиб келди. Ошхонадан янги қовурилган тухум, нон ва қаҳва ҳиди димоғни қитиқларди. У юрагини секин ушлаб, эшик тирқишидан мўралади.

Тохир ошхона марказида белига фартук боғлаб, пичоқ билан сабзавор тўғраётган эди. Кўзлари юмилган, лаблари оҳиста бир куйни ҳиргойи қиларди. У ўзини қулай, хотиржам ҳис қилаётгандек, атрофдаги борликка меҳр билан қараётгандек туюларди. Зуҳра бир зум унга термилиб қолди.

Шу пайт Тохир секин орқасига қаради. Ва у — у қизни кўрди. Оқ либосда, гўё бу тонг учун яралгандек, беғубор, беғам бир меҳр билан турган эди у.

Тохирнинг юзида илиқ табассум ёйилди.

— Вой, уйғондингизми, хоним? — деди у ҳазиломуз оҳангда. — Мен бугун ошпазликка ўтиб олдим. Сабр қилсангиз, эрталабги энг зўр таомни татиб кўрасиз.

Зуҳра аста кулиб қўйди. Тохирнинг бу қадар ҳаракатчан, ҳаракациз юрагига ҳаёт киритаётганини ич-ичидан сезди.

— Мен сизга ёрдам берай... — деди у майин овозда, лекин Тохир дарҳол бош чайқади.

— Йўқ, йўқ. Бугун сиз дам оласиз. Келинг, бу ерга ўтиринг. Мен барчасини тайёрлаб бўлдим. Фақат сиз билан бирга ейиш қолган.

Тохир столни тўлиқ тайёрлаб, чиройли идишларга жойлаштирилган нонушта таомларини олиб келди. Унинг ҳаракатларида меҳр, ҳар бир қадамида нозиклик бор эди. Тохир кичкина идишни олиб, унга асал суртиб, қиз томон узатди.

— Мана, ҳаёт ҳам асал каби бўлиши мумкин, агар биз уни шундай қилсак...

Зуҳра қошларини кўтариб, жилмайди. Бу йигит... у кутганидан бошқача эди. Ғайратли, юмшоқ, аммо жиддий. Меҳр билан боқаётган, аммо орқада қандайдир изтиробни яшираётган нигоҳлар... Ва эҳтимол, бу изтироб иккаласини ҳам бир-бирига яқинлаштирар.

У ширинликдан бир луқма олди.

— Ростдан ҳам, ўзига хос экан... — деди у майин овозда.

Тохир жилмайди:

— Бугунги тонг — бизнинг янги саҳифамиз. Яхши бошланиш керак.

Зуҳра жим қолди. Аммо юрагида аллақачон бу сўзлар акс-садо бера бошлаганди...

Зуҳра ҳали-ҳануз оғзида ширинликнинг таъми, юрагида эса Тохирнинг ғайритабиий меҳрибонлиги билан ўтирар эди. Аммо бирдан йигит яна ўзига хос қилиқлар билан гап бошлаб қолди:

— Бугун ишимга бормайман. Балки эртага ҳам. Балки ундан кейин ҳам. Уч кун — фақат сен билан бўламан.

Зуҳра қошларини кўтариб, лабини тишлади. Заҳарлик оҳангда жавоб берди:

— Сизни ишингиз ҳам борми ўзи?

Тохир кулди, ўша машҳур бепарво кулгуси билан:

— Ҳа, бор. Ишсиз одамга ўхшайманми?

Зуҳра кескинликни кучайтирди:

— Кўча безориларининг муқим иши борлигини билмасдим.

Тохир бир лаҳза музлаб қолди. Бу гап юрагига озгина тегди. Аммо дарров юзини қаттиқликдан халос қилиб, жилмайди. Жилмайиши мажбурий эди.

— Шахсий клубим бор, айтмоқчи эдим...

Зуҳра кўзларини торайтириб, оҳангини жиддийлаштирди:

— Клублар? У жойлар — одамни заҳарлайдиган, зинога йўналтирадиган, бузуқликлардан иборат. Менга бундай жойлар ёқмайди. Ёмон хотираларим бор.

Тохир ичидан оғир нафас олди. Шу гап, тонгги илиқ кайфиятни муздек шамолдек учириб кетди. У столга суяниб, бир лаҳза жим қолди. Сўнг, ҳазил билан енгил оҳангда гапни юмшатмоқчи бўлди:

— Энди... ўзингдан кўр, айтган гапларинг учун—деди тохир аҳмоқона жилмайиш билан

Зуҳра ўрнидан туриб, қошларини чимириб унга тикилди. У кўзларида ўша жиззаки қиз, энди турмуш ўртоғи бўлиб қолган аёлнинг қатъияти бор эди.

— Бўлди, мен чиқиб кетаман, зерикдим!

У зинадан юқорига — ётоққа қараб югурди. Тохир кулиб унга эргашди:

— Тутиб олсам, қўйиб юбормайман!

Зуҳра юраги гуппиллаб, бироз ҳаяжон, бироз қўрқув билан ҳаракатланарди. Катта уй — икки қаватли, ҳар бурчи сирли ва сеҳрли каби. Қиз тўғри ўз ётоқларига кириб, эшикни ёпмоқчи бўлди, аммо...

Қарс! — Эшик очилиб кетди. Тохир куч билан кириб келди. Зуҳра ортга тисарилди, кўзларида хавотир аралаш ҳайрат.

— Мен... мен гапларимни қайтариб оламан. Бўлди, жиддий ўйлаб айтмагандим. Мендан нари туринг!

Тохир эса аста, жиддий нигоҳ билан яқинлашди:

— Йўқ, бунақаси кетмайди. Айтилган гап — отилган ўқ, хотинжон.

У бир ҳаракатда қизни қучоғига тортди. Икки юрак бир-бирига тегиб урилди. Нафаслар аралашди. Улар беихтиёр ётоққа еқилдилар. Нафаслар тез, юраклар шошқалоқ. Тохир паст овозда шивирлай бошлади:

— Қандай қилиб юрагимдан жой олган бўлсанг, энди бу юракни тарк эта олмайсан

Зуҳра эса гўё жавоб беролмайди. Аммо кўзларида аллақандай майинлик, тан олиш, ва бир умрга мўлжалланган тушуниш бор эди. Тохир унинг юзига оҳангдор кўзлар билан термилиб қараб турарди. Лаблари яқин, аммо тўқнашмаган. Орада сукут — аммо бу сукут бутун оламдан бойроқ эди.

Tun.

Zuhra oppoq libosda, boshiga oq romol tashlagancha, katta yotoqxonaning chetida, karavot ustida titrab o‘tirardi. Bu tun — orziqib kutgan baxt tuni bo‘lishi kerak edi. Aslida, u sevgani Kamolni bag‘riga bosib, u bilan birga kelajak orzularini qurishi kerak edi... Ammo haqiqat achchiq edi. Kamol shifoxonada hayot-mamot o‘rtasida yotardi, Zuhra esa istamagan insonning qonuniy ayoliga aylangandi.

Birdan eshik sekin ochildi.

Zuhra yuragini qo‘liga olib, orqasiga qaradi. Toxir eshikdan kirib keldi. Yuzida mamnun jilmayish, qadamlarida yengillik bor edi. Bu — o‘z ayolini, o‘z uyida, o‘z yotoqlarida ko‘rgan erkakning mamnunligi edi.

U kostyumining yenglarini yechib, yotoqqa tashladi. So‘ng asta Zuhra yoniga bordi. Yelkasiga yengil tegib, uning qo‘llaridan ushlamoqchi bo‘ldi. Ammo Zuhra cho‘chib, tezlik bilan qo‘lini tortib oldi va biroz chetroqqa surildi. Toxir bu harakatdan sal g‘ashlandi, ammo o‘zini bosdi. Axir, u hozir qonuniy ravishda unga tegishli edi.

— Sevgilim, — dedi Toxir yumshoq ohangda. — Shirinliklar olib kelgandim, birga yeylaylik.

— Yo‘q... istamayman. Charchadim, dam olmoqchiman. — dedi Zuhra charchoq va sovuqlik bilan.

U o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi. Ammo Toxir uning harakatiga yo‘l bermadi — katta gavdasi bilan yo‘lini to‘sdi.

— N-nima qilyapsiz? — Qizning ovozi titradi.

Toxir asta qizning yuzidagi romolni yechdi. Oq romol ostidan Zuhra yuzi ochildi. Uning ko‘zlari — sokin ummon, qoshlari — nozik egri, lablari esa yurakni o‘g‘irlaydigan go‘zallik edi. Toxir yuzini kaftlari orasiga olib, barmoqlari bilan mehr bilan siladi.

Zuhra yuragi gursillab ura boshladi. U qo‘rqqanidan emas, notanish tuyg‘ular girdobida titrayotgandi.

Toxir asta lablarini uning peshonasiga bosdi. Qiz ko‘zlarini mahkam yumib oldi. Yigit bu holatni sezib, yengil jilmaydi. So‘ng pichirladi:

— Bilasanmi, erkak kishining ayolining peshonasidan o‘pishi nimani anglatadi?

Zuhra asta ko‘zlarini ochdi. Nigohi to‘g‘ri Toxirning ko‘zlariga qadalgandi.

— Yo‘q...

Toxir jilmaydi.

— Bu — bir umrga menikisan degani. Hatto to‘qson yoshga kirganimda ham, sen bilan yonma-yon bo‘lishni xohlashimni anglatadi. Har on, har nafasda seni yonimda ko‘rishni, peshonangdan yana va yana o‘pishni istayman.

U qizning qo‘lini asta ushladi. Bu safar Zuhra uni tortib olmadi.
Toxir qizga bir oz vaqt va yolg‘izlik berish kerakligini his qilib, yumshoq tabassum bilan:
— Dam ol, — dedi va sekin eshikni yopib, honadan chiqdi.

Zuhra yotoqda bir necha daqiqa jim o‘tirdi. Nafasi bir tekis emasdi. Yuragi hamon gupillab urardi. O‘zini bu tanish-u notanish olamda g‘alati his qilardi — g‘am bilan aralash bir turfa holatda. Yig‘lashni ham, baqirishni ham istardi, lekin birortasiga jur’at topolmadi.

Bir muddat o‘tib, u sekin o‘rnidan turdi. Oppoq libosini almashtirishga qaror qildi — o‘zini bu kiyimda battar begonadek his qilayotgandi. Ammo qimmatbaho atlas libosning orqa zamog‘iga qo‘li yetmay, yana urinib, yana charchab to‘xtadi. Har safar qo‘lini orqasiga cho‘zganda, yuragining g‘ashlik bilan siqilganini his qilardi.

— Iltimos, ochil… — deya pichirladi u, ko‘zlarida yosh qalqib.

Zuhra oxirgi marta urinayotgan mahal, eshik sekin ochildi. Toxir qaytib kelgandi. Uning nigohlari bir zumda Zuhraning holatini ilg‘adi. Qiz orqasiga qayrilib qaradi-yu, labini tishladi.

— Kechirasiz… men... qo‘lim yetmayapti… — dedi Zuhra xijolat va titroq bilan.

Toxir indamay unga yaqinlashdi. Nigohlari jiddiy, ammo muloyim edi. Zuhraning orqasiga o‘tib, ehtiyotkorlik bilan zamog‘ini yecha boshladi. Barmoqlari qiz tanasiga tegmaslikka harakat qilar, lekin yuragidagi hislar hamon qaynardi.

Zuhra ko‘zlarini yumdi. Bu daqiqalarda o‘zini xuddi yolg‘on dunyoda yashayotgandek his qildi — yuragi Kamolga tortsa-da, jasadi boshqa bir erkak bilan yonma-yon edi.

Toxir zamog‘ni yechib bo‘ldi. Biroz jimlik sukunatga cho‘mdi. U sekin orqaga chekinib, mehr bilan dedi:

— Xafa bo‘lma, yordam bermoqchi bo‘ldim xolos. Yaxshisi dam ol. Bugun ham sen uchun, ham men uchun og‘ir kun bo‘ldi.

Zuhra unga qarab bosh irg‘adi. Qizning ko‘zlarida minnatdorchilikmi, iztirobmi — o‘zi ham anglamas edi. Ammo bir narsa aniq edi: u endi boshqacha dunyoga kirib bo‘lgandi.

Toxir honadan chiqib ketdi. Eshik ortidan esa ohangrabodek yurak urishlari, jimlik ichidagi baqiriq kabi og‘ir nafaslar eshitilib turardi.

Zuhra oynaga qarab turdi. O‘zini tanimay qoldi. Bu — sevgisiz, lekin majburiyatli kechgan ilk tun edi.

Ammo ayni shu damda, shahar chetidagi shifoxonada... Kamol komada yotib, lablari orasidan xira pichirladi:
— Zuhra... men... seni… sevaman...

Tong

Shifoxona oynasidan kirayotgan mayin tong nurlari Kamolning yuzini siladi. Yurak urishini bildiruvchi apparat bir maromda ishlardi. Nafas olishlari sekin-asta tartibga tushgan, rangi oqarib, ammo hayotga qaytgan yigit yotardi. Shu payt, go‘yo osmon yerga shukronalar yog‘dirgandek, Kamolning ko‘z qovoqlari asta ochildi.

— Kamoljon! O‘g‘lim! — deb shivir qildi Saida opa, ko‘z yoshlarini tiya olmay. U o‘g‘lining yuzlariga ohista ohista teginib, bag‘riga bosdi. — Shukur, Allohim, shukur! Seni yo‘qotaman deb o‘ylagandim...

Yon tomonda tik turgan Anvar ham xursandlik va hayajon aralash ohangda dedi:

— Dostim.. eshitayapsanmi meni? Qaytib kelganingdan xursandman

Kamol tilini harakatga keltirishga urindi. Ovozi zo‘rg‘a chiqdi:

— Zuhra... qayerda?

Xonadagi quvonchli kayfiyat go‘yo darz ketdi. Saida opa bir zum yuzini chetga o‘girdi, lablari titradi. So‘ng qattiqlik bilan o‘g‘il ko‘zlariga tikildi:

— Endi u haqda so‘rama, Kamol. U — erli ayol.

Kamolning yuragi go‘yo musht bilan urilgandek to‘xtab qolgandek bo‘ldi. U bir on onasiga, bir Anvarga termildi. Nigohlarida: “Bu hazilmi? Bu rostmi?” degan savol turardi.

— Anvar... bu rostmi?.. Zuhra?.. U...?

Anvar chuqur nafas olib, Saida opaga qaradi. Onaning qahrli ko‘zlari unga qarab turgan bo‘lsa-da, Anvar har doimgidek samimiy, ammo ehtiyotkor ohangda dedi:

— Saida opa, iltimos… Kamol endi oziga keldi ortig'i og‘irlik qiladi. Dam olsin.

Lekin Kamol yotgan joyida ko‘tarilishga urinib, yana so‘radi. Bu gal yurakdan qattiq chiqdi:

— Qayerda dedim?! Zuhra qayerda?!

Saida opa nigohini yashirmadi. Og‘riq bilan, lekin baralla dedi:

— Kecha... kecha uni to‘yi bo‘ldi. Bir yigit bilan... U endi birovning ayoli. Tugadi, bolam. Tugadi.

To‘nkarilgan yurak endi so‘nmas edi. Kamol to‘shakda titrab, boshini orqaga tashladi. Nafas ololmasdek bo‘ldi. Ko‘zlari qizardi, jag‘i qisildi.

— Yo‘q... Yo‘q! Sizlar… menga yolg‘on gapiryapsizlar! Zuhra meni sevardi! Sevardi u meni!!!

Birdan barcha yonidagilarni qo‘li bilan itarib, qattiq baqirdi:

— Chiqinglar!!! Hamalaring chiqinglar!!!

Anvar uni tinchlantirmoqchi bo‘ldi, ammo Kamolning g‘azabi kuchli edi. Palatada turli buyumlar yerga tushib ketdi. Hamshira yugurib keldi. Saida opa zo‘rg‘a o‘rnidan turib chiqib ketdi.

Kamol esa pichirlab, ammo yuragini tilka-pora qilib g‘azab bilan shivirladi:

— Men... men seni o‘ldiraman, Toxir!

Lablaridan bu nom sirg‘alib tushdi: Toxir... U endi hammasini tushungandek bo‘ldi. Endi yuragini yeb bitirayotgan alam emasdi — bu... o‘ch edi. Va sevgisidan ayrilgan yurakning oxirgi najoti.

Zuhra sekin ko‘zlarini ochdi. Ko‘ngli g‘ash, boshi biroz og‘riq tuyayotgandek. Uyga o‘rganish, tun kechgan og‘ir fikrlar ta’sirimi — yuragida nimadir g‘imirlab yotar edi. Ko‘z qiri bilan derazaga qaradi — allaqachon tong otgan, hatto quyosh baland ko‘tarilibdi.

— Voy Jin ursin! — dedi u shivirlab. — Shu vaqtgacha uxlabmanmi?

O‘rnidan sapchib turdi. O‘zidan xijolat, g‘urur bilan aralash hissiyotda qalbini o‘rtab turar edi: bu uyda endi u kelin edi. Birinchi tong, birinchi nonushta, birinchi vazifalar... Bularning bari unga begona, ammo baribir mas’ul edi.

Shoshgancha shkafga yaqinlashdi. Qolganlardan farqli o‘laroq, bugun oddiy emas — o‘zini chiroyli ko‘rsatgisi keldi. Yengil, oqish rangdagi, nafis matodan tikilgan ko‘ylakni tanladi. Boshiga esa nozik tusdagi ipak ro‘molni qo‘ydi. Egniga mos yengil zargarlik aksessuari taqdi. U o‘zini ko‘zgu qarshisida bir zum kuzatdi. Nigohlarida yana o‘sha ikkilanish — ammo yuragi boshqa gap aytar edi.

Pastga tushishga yuragi betoqat bo‘ldi.

Zuhra zinalardan tushar ekan, pastdan kelayotgan shirin, yoqimli hidlar u qalbiga bir iliqlik olib keldi. Oshxonadan yangi qovurilgan tuxum, non va qahva hidi dimog‘ni qitiqlardi. U yuragini sekin ushlab, eshik tirqishidan mo‘raladi.

Toxir oshxona markazida beliga fartuk bog‘lab, pichoq bilan sabzavor to‘g‘rayotgan edi. Ko‘zlari yumilgan, lablari ohista bir kuyni hirgoyi qilardi. U o‘zini qulay, xotirjam his qilayotgandek, atrofdagi borlikka mehr bilan qarayotgandek tuyulardi. Zuhra bir zum unga termilib qoldi.

Shu payt Toxir sekin orqasiga qaradi. Va u — u qizni ko‘rdi. Oq libosda, go‘yo bu tong uchun yaralgandek, beg‘ubor, beg‘am bir mehr bilan turgan edi u.

Toxirning yuzida iliq tabassum yoyildi.

— Voy, uyg‘ondingizmi, xonim? — dedi u hazilomuz ohangda. — Men bugun oshpazlikka o‘tib oldim. Sabr qilsangiz, ertalabgi eng zo‘r taomni tatib ko‘rasiz.

Zuhra asta kulib qo‘ydi. Toxirning bu qadar harakatchan, harakatsiz yuragiga hayot kiritayotganini ich-ichidan sezdi.

— Men sizga yordam beray... — dedi u mayin ovozda, lekin Toxir darhol bosh chayqadi.

— Yo‘q, yo‘q. Bugun siz dam olasiz. Keling, bu yerga o‘tiring. Men barchasini tayyorlab bo‘ldim. Faqat siz bilan birga yeyish qolgan.

Toxir stolni to‘liq tayyorlab, chiroyli idishlarga joylashtirilgan nonushta taomlarini olib keldi. Uning harakatlarida mehr, har bir qadamida noziklik bor edi. Toxir kichkina idishni olib, unga asal surtib, qiz tomon uzatdi.

— Mana, hayot ham asal kabi bo‘lishi mumkin, agar biz uni shunday qilsak...

Zuhra qoshlarini ko‘tarib, jilmaydi. Bu yigit... u kutganidan boshqacha edi. G‘ayratli, yumshoq, ammo jiddiy. Mehr bilan boqayotgan, ammo orqada qandaydir iztirobni yashirayotgan nigohlar... Va ehtimol, bu iztirob ikkalasini ham bir-biriga yaqinlashtirar.

U shirinlikdan bir luqma oldi.

— Rostdan ham, o‘ziga xos ekan... — dedi u mayin ovozda.

Toxir jilmaydi:

— Bugungi tong — bizning yangi sahifamiz. Yaxshi boshlanish kerak.

Zuhra jim qoldi. Ammo yuragida allaqachon bu so‘zlar aks-sado bera boshlagandi...

Zuhra hali-hanuz og‘zida shirinlikning ta’mi, yuragida esa Toxirning g‘ayritabiiy mehribonligi bilan o‘tirar edi. Ammo birdan yigit yana o‘ziga xos qiliqlar bilan gap boshlab qoldi:

— Bugun ishimga bormayman. Balki ertaga ham. Balki undan keyin ham. Uch kun — faqat sen bilan bo‘laman.

Zuhra qoshlarini ko‘tarib, labini tishladi. Zaharlik ohangda javob berdi:

— Sizni ishingiz ham bormi o‘zi?

Toxir kuldi, o‘sha mashhur beparvo kulgusi bilan:

— Ha, bor. Ishsiz odamga o‘xshaymanmi?

Zuhra keskinlikni kuchaytirdi:

— Ko‘cha bezorilarining muqim ishi borligini bilmasdim.

Toxir bir lahza muzlab qoldi. Bu gap yuragiga ozgina tegdi. Ammo darrov yuzini qattiqlikdan xalos qilib, jilmaydi. Jilmayishi majburiy edi.

— Shaxsiy klubim bor, aytmoqchi edim...

Zuhra ko‘zlarini toraytirib, ohangini jiddiylashtirdi:

— Klublar? U joylar — odamni zaharlaydigan, zinoga yo‘naltiradigan, buzuqliklardan iborat. Menga bunday joylar yoqmaydi. Yomon xotiralarim bor.

Toxir ichidan og‘ir nafas oldi. Shu gap, tonggi iliq kayfiyatni muzdek shamoldek uchirib ketdi. U stolga suyanib, bir lahza jim qoldi. So‘ng, hazil bilan yengil ohangda gapni yumshatmoqchi bo‘ldi:

— Endi... o‘zingdan ko‘r, aytgan gaplaring uchun—dedi toxir ahmoqona jilmayish bilan

Zuhra o‘rnidan turib, qoshlarini chimirib unga tikildi. U ko‘zlarida o‘sha jizzaki qiz, endi turmush o‘rtog‘i bo‘lib qolgan ayolning qat’iyati bor edi.

— Bo‘ldi, men chiqib ketaman, zerikdim!

U zinadan yuqoriga — yotoqqa qarab yugurdi. Toxir kulib unga ergashdi:

— Tutib olsam, qo‘yib yubormayman!

Zuhra yuragi guppillab, biroz hayajon, biroz qo‘rquv bilan harakatlanardi. Katta uy — ikki qavatli, har burchi sirli va sehrli kabi. Qiz to‘g‘ri o‘z yotoqlariga kirib, eshikni yopmoqchi bo‘ldi, ammo...

Qars! — Eshik ochilib ketdi. Toxir kuch bilan kirib keldi. Zuhra ortga tisarildi, ko‘zlarida xavotir aralash hayrat.

— Men... men gaplarimni qaytarib olaman. Bo‘ldi, jiddiy o‘ylab aytmagandim. Mendan nari turing!

Toxir esa asta, jiddiy nigoh bilan yaqinlashdi:

— Yo‘q, bunaqasi ketmaydi. Aytilgan gap — otilgan o‘q, xotinjon.

U bir harakatda qizni quchog‘iga tortdi. Ikki yurak bir-biriga tegib urildi. Nafaslar aralashdi. Ular beixtiyor yotoqqa yeqildilar. Nafaslar tez, yuraklar shoshqaloq. Toxir past ovozda shivirlay boshladi:

— Qanday qilib yuragimdan joy olgan bo‘lsang, endi bu yurakni tark eta olmaysan

Zuhra esa go‘yo javob berolmaydi. Ammo ko‘zlarida allaqanday mayinlik, tan olish, va bir umrga mo‘ljallangan tushunish bor edi. Toxir uning yuziga ohangdor ko‘zlar bilan termilib qarab turardi. Lablari yaqin, ammo to‘qnashmagan. Orada sukut — ammo bu sukut butun olamdan boyroq edi.

Reaksiya 300+bolmasa kutmanglar mendan. O'qidizmi? Unda komentga yozib keting fikrizni