Minsu(pov)

Uning tili og‘zim ichiga shiddat bilan kirdi va ich-ichimdan bo‘g‘iq bir ingrashni yulqib oldi. Vujudimda uyg‘ongan mutlaqo notanish, qaynoq tuyg‘udan o‘zimni karavotga otib to‘lg‘anardim. Taehyung esa qo‘llari bilan shimim ustidan eng nozik joyimni asta-sekin ishqalay boshladi. Qarshilik ko‘rsatishga urinib, oyoqlarimni yopmoqchi bo‘ldim, ammo uning baquvvat, og‘ir soni oyoqlarim orasiga kirib, ularni bir-biridan ayirdi va butunlay taslim qildi. Xudoyim... u nima qilyapti o‘zi?
Aqldan ozdirgudek ehtiros tomirlarimdagi qonga qorishib ketayotgandi. O‘zimni nazorat qilolmay, uning shahvoniy lablariga bo‘ysundim. Taehyung og‘zimda tili bilan hukmronlik qilarkan, uning sovuq barmoqlari ichki kiyimim ichiga ginasiz va qat’iy sirg‘alib kirdi.
O‘sha sovuq barmoqlar eng sezuvchan nuqtamga tekkanda, uning og‘ziga qarab ovozim boricha inrab yubordim. Taehyung lablarim orasida so‘nggi marta mamnun jilmaydi-da, ohista ajraldi. Peshonasini peshonamga tirab, o‘pichlarini bo‘ynimga ko‘chirdi.
— Bunchalar nam bo‘lmasang... Senga mening teginishlarim yoqyaptimi? — so‘radi u bo‘g‘iq ovozda. Ammo men javob berishga ojiz edim, og‘zimdan faqat cheksiz ingrashlar chiqardi, xolos. U barmoqlari bilan klitorimni mahkam qisib, o‘ziga tortganida, miyam butunlay o‘chdi. — Shunchalik ta’sirchan va shunchalar qaynoq. Senda hamma narsa mukammal, mitti malika, — pichirladi u.
U barmoqlari bilan doira hosil qilib, meni aqldan ozdirgudek darajada qiynardi. Gohi pastga tushib, qaynoq yo‘laklarimni silar, ammo baribir ichkariga kirmay, meni intizor qilib ortiga qaytardi.
Qornimning pastki qismida kuchli bir tugun siqilib kelardi. Ehtiros meni shunchalar yondirayotgandiki, nafasim bo‘g‘ilib, ko‘krak uchlarim futbolka matosiga ishqalanib og‘rirdi. Boshimni ko‘tarib qaraganimda, ko‘rpa allaqachon polga sirg‘alib ketganini ko‘rdim. Uning ulkan qo‘li ichki kiyimim ichida shiddat bilan harakat qilayotganini yaqqol ko‘rib turardim.
U meni ataylab masxara qilayotgandek, nozik joylarimni goh chimchilab, goh qattiqroq ezardi. Hayotimda hech qachon bunday narsani his qilmaganman, menga hech kim hech qachon bunday qo‘pol va ehtirosli tegmagandi. Ammo Taehyungning bu harakatlari vujudimni shunday kuydirardiki, go‘yo butun umr faqat mana shu dahshatli lahzani kutgandek edim. Karavotda egilib-buralayotgan tanamni mutloq jilovlay olmay qolgandim.
— Yaqin qoldingmi? O, ha, sen hozir portlaysan. Qaynoq suvlaring butun kaftimni qopladi, mitti a’zolaring qaltirayapti. Taslim bo‘lishga, rohat cho‘qqisiga chiqishga tayyormisan, mitti malika? Mmm? — u bo‘ynimdan boshini ko‘tarib, to‘g‘ridan-to‘g‘i ko‘zlarimga tikildi. Savoliga ixtiyorsiz ravishda bosh irg‘adim. — Menga so‘zlar kerak, ovozingni chiqar.
— Iltimos... — deb yolvordim. Bu tuyg‘ular shunchalar kuchli ediki, uning qarshisida bunday ojiz va muhtoj ovozda iltijo qilayotganimdan ich-ichimdan uyalardim.
— Nima "iltimos"? — istehzo bilan piching qildi u. Barmoqlarim g‘azab va ehtirosdan uning keng yelkalariga botib ketgandi.
— Iltimos... Taehyung... qo‘yib yubor... rohatlanishni xohlayman, — deb pichirladim. Ko‘zlarim yumilib, orgazmning dahshatli, shirin to‘lqini kelayotganini his qildim.
— Ayren bilan gaplashishni bas qilasan, — deb talab qildi u va kutilmaganda harakatlarini butunlay sekinlashtirdi.
— Yo‘q... — inradim men, uning shartiga ko‘ngim kelmay.
Va shu lahzada barcha teginishlar taqa-taq to‘xtadi. Butun harorat bir soniyada g‘oyib bo‘ldi, vujudimni qattiq titroq va bo‘g‘zimdan chiqqan umidsiz baqiriq chulg‘ab oldi. Ko‘zlarimni qitirlatib ochib, Taehyungning menga qarab surbetlarcha jilmayganini va barmoqlarini shahvoniy ohangda yalab, mendan yuzini o‘girganini ko‘rdim.
— Nima?.. Axir... axir qanday qilib?..
— Uxla, Minsu. Kech bo‘ldi.
U mendan butunlay teskari o‘girilib, faqat mana shu sovuq gapni aytdi. Ko‘ksim nafrat va siqilishdan yorilay dedi. Men o‘sha eng yuqori cho‘qqiga chiqishga, rohatlanishga bor-yo‘g‘i bir soniya bergandim, ammo u... u meni jazolash uchun kutilmaganda to‘xtatdi. Meni shunday qaynoq va intizor holatda qoldirib, o‘zi esa hech narsa bo‘lmagandek jimgina yotardi.

Taehyung(pov)

Minsu u yoqdan-bu yoqqa tinolmay to‘lg‘anardi. Uning og‘ir va ehtirosli ingrashlarini eshitib turganimdan lablarimda surbetlarcha mamnun tabassum yugurdi. Qizarib ketgan yuzini, vujudi qanchalar yengillik va qoniqishga muhtojligini ko‘rib turardim. Biroq, hozircha buni unga bermayman — u hali mening shartimni bajargani yo‘q. Shunchaki aytganimga ko‘nishi kerak edi, shunda men unga o‘sha rohatni berardim. Ammo u qarshilik ko‘rsatishni, men bilan o‘yin o‘ynashni tanladi. O‘zini o‘zi qo‘li bilan erkalashga urinayotganida, uni sonidan qattiq chimchilab to‘xtatib qo‘ydim — bu bir marta bo‘ldi va u boshqa urinishga botinolmadi.
Barmoqlarimdan uning qaynoq ehtiros suvlarini artib yutganimdan so‘ng, tilim ostida hamon uning o‘sha shirin, o‘tkir ta’mi sezilib turardi. U ostimda tamom bo‘lishga allaqachon tayyor edi. Minsu jon-jahdi bilan xohlagancha isyon ko‘rsatishi mumkin, ammo uning vujudi, o‘zi istaydimi-yo‘qmi, baribir uning o‘rniga ochiq-oydin javob beryapti. U menga butunlay taslim bo‘lgan.
Soat tungi ikkini ko‘rsatardi, Minsu esa hamon karavotda tinolmay, oyoqlarini bir-biriga ishqalab yonardi. Haligacha shunchalik qizib turgani uning qanchalar shahvoniy va ta’sirchanligidan dalolat edi.
U o‘zi orzu qilayotgan o‘sha yakuniy lahzaga — orgazmga erisha olmayotganidan umidsiz uf tortardi. Unga tomon o‘girildim: u yuzlarini chimirib, pastki labini qonatgudek mahkam tishlab olgandi.
Uni bunday qiynalishini kuzatish menga o‘zgacha, qora bir zavq bag‘ishlardi. Shoyi shimim ostidagi erkakligim ham buni sezib, toshdek qotgandi va tezroq uning ichiga kirishni talab qilardi. Minsu shunchaki taslim bo‘lmaydi, u mendan aslo yordam yoki shafqat so‘ramaydi, buni yaxshi bilaman. U birovga yolvoradigan ahmorlardan emas, hamma narsani o‘zi qilishga tayyor, ammo tiz cho‘kish — hech qachon.
— Nahotki hamma narsa shunchalik yomon bo‘lsa? — bo‘g‘iq ovozda pichirladim. U ko‘zlarini shoshib ochdi va menga nafrat hamda ehtiros qorishiq nigoh bilan tikildi.
— Yo‘qol, — qisqa javob qaytardi u va mendan teskari o‘girildi.
Men ichimda kulib qo‘ydim va qo‘limni uning beliga tashlab, o‘zimga mahkam tortdim. Uning nozik beli mening baquvvat ko‘ksimga taqaldi. U chuqur nafas oldi, men esa ortidan uning tarang dumbalariga mahkam yopishdim — u mening qattiqlashgan a’zomni dumbalari orasida yaqqol his qilib, battar titrayotganini juda yaxshi bilardim.
Boshimni biroz ko‘tarib, lablarim bilan yana uning bo‘ynini topdim. Terisiga qaynoq, talabchan o‘pichlar kondirganimda, u seskanib ketdi, nafasi bo‘g‘ildi va butun tanasiga mitti titroq yugurdi. Minsu boshini orqaga tashlab, meni o‘pishimga ixtiyorsiz ravishda yo‘l qo‘yib berdi.
— Agar menga xohlagan narsamni bermasang, unda tanang ancha vaqtdan beri iltijo qilayotgan o‘sha halovatga erisha olmaysan, — dedim uning qulog‘iga lablarimni tekkizib. U yutunib qo‘yganida nozik tomog‘i qanday qimirlaganini sezdim.
Ha, men shafqatsizman, ammo men o‘z so‘zimda turaman, xohlagan narsamga baribir erishaman. Minsu ham buni juda yaxshi tushunib turardi, ammo u baribir chekinmadi va pishilladi:
— Yo‘q... buni hech qachon ko‘rmaysan.
Men tishlarim bilan uning bo‘yin terisini ohista tishladim, u bo‘g‘iq ovozda inrab yubordi. Qo‘lim esa futbolkasi ostiga kirib, qorni bo‘ylab yuqoriga sirg‘aldi va uning mukammal, tarang ko‘kraklari ustiga qo‘ndi. Barmoqlarim uning qattiqlashgan ko‘krak uchlarini mahkam qisganida, u inragancha orqasini menga battar tiradi.
— Taehyung, iltimos... — yolvordi u. Men esa xuddi iblisdek istehzoli jilmaydim. U yolvoryapti, u o‘sha rohatni berishimni kutyapti, ammo u o‘sha la’nati Ayren haqidagi gaplarimga bo‘ysunib, men bilan kurashish fikridan butunlay qaytmaguncha, men uni qiynashda davom etaman. O‘zi u yigitda nima borligiga va nega u bilan aloqani shunchaki uzib qo‘ya qolmasligiga umuman tushunmasdim.
Nega men uni rashk qilyapman o’zi ? Ha, men rashk qilyapman va buni o‘zimdan yashirish endi axmoqlik bo‘lardi. Mayli, u buni hozircha chuqur anglamasin, men ham his-tuyg‘ularimni doston qilish niyatida emasman...

u osonlikcha taslim bo‘lmasdi chunki men uni qiynashni va o‘z so‘zimni o‘tkazishni xohlayman, qolaversa, tong otishiga juda kam vaqt qoldi.
Birinchi ko‘kragini qo‘yib yuborib, ohista ikkinchisiga o‘tdim. Uni ham xuddi shunday erkaladim, tishlarim orasida aylantirib, so‘ng qo‘yib yubordim. Men uning ko‘kraklari bilan o‘ynashib, uni odatdagidan ham ko‘proq qizdirardim. Bu o‘yin to Minsu ingrab yig‘lash darajasiga yetguncha davom etdi.
Uning ko‘krak uchlari to‘q-qizil tus olgandi. Ular shishib ketgandi va menga uning hozirgi ko‘rinishi juda yoqayotgandi. Men biroz yuqoriga ko‘tarildim. Agar bo‘yniga muhr qo‘yishga ruxsat bermasa, buni ko‘kragida qilaman. Ogohlantirishsiz, uning nozik terisini qo‘pol ravishda so‘ra boshladim, u kutilmagan ogriqdan qichqirib yubordi. Uzoq vaqt so‘rdim, keyin uzoqlashganimda, ertaga xuddi ko‘karishdek ko‘rinadigan yorqin qizil iz qolganini ko‘rdim.
— Nega bunchalar go‘zalsan, mitti malika? — jilmayib so‘radim va u ko‘zlarini ochib, burnini jiyirdi.
— Men... men uyalyapman, — tan oldi u past ovozda. Men esa o‘zimni kulgidan tiyib qolish uchun bor irodamni ishga solishim kerak edi. — Bu shunchalik... qaynoq va bu meni uyatga qoldiryapti...
— Uyalishing shart emas, ayniqsa mendan. Chunki bundan buyon senga eng go‘zal va unutilmas lahzalarni hadya etadigan odam faqat menman, — pichirladim-da, tanasi bo‘ylab pastga tushdim.
Uning qornidan mayin o‘pich qoldirdim va shundan keyingina ichki kiyimining rezinasidan tutdim, bir soniyadan so‘ng xonada matoning yirtilish ovozi yangradi.
— men esa kulib qo‘ydim

Minsu menga nimalardir demoqchidek uning ichki kiyimini yirtishga qanday haddim sig‘ganidan g‘azablanganday bo‘ldi, ammo men uning oyoqlarini keng ochib, o‘z yelkalarimga tashlaganimda, so‘zlari bo‘g‘zida qolib, o‘rnini mayin ingrashga bo‘shatib berdi. Mukammal ko‘rinish. Silliq va nam a’zolari. Undan tinmay o‘ziga tortuvchi qaynoq harorat taralar, unga butunlay g‘arq bo‘lishni istardim.
— Sokinroq bo‘l, mitti malika— jilmaydim va og‘zim bilan uning klitoriga yopishdim.
Minsu bu kutilmagan va qo‘pol harakatdan qichqirib yubordi. Men uning klitorini tishlarim orasiga olib, tilim bilan erkalay boshladim. Ho‘l va qaynoq yo‘laklar bo‘ylab sirg‘alib, vaqti-vaqti bilan ichkariga kirar ekanman, uning o‘sha yorqin ta’midan sarmast bo‘lardim.
Uning tanasi mening ostimda egilib-buralardi. Men uning sonlaridan tutib, ularni imkon qadar kengroq yoydim. Uning qaynoq ehtiros suvlari mening iyagim bo‘ylab oqardi. Men bo‘g‘iq ovozda pishillab, uning qizigan yo‘laklariga o‘z tebranishlarimni yubordim, u seskanib ketdi, tanasi battar taranglashib, nafasi tezlashdi.
— Iltimos, iltimos... — inradi u, ingichka barmoqlarini sochlarim orasiga suqib, ularni o‘ziga tortarkan.
Soch ildizlarimdagi bu yoqimli og‘riqdan men ham inrab yubordim. U tamom bo‘lishga, orgazm cho‘qqisiga chiqishga tayyor edi, tanasi karavotda shunchalik titrayotgandiki, uni ushlab turish uchun hatto biroz kuch ishlatishimga to‘g‘ri keldi. Tilim esa yanada shiddatli, yanada tezroq uning klitori atrofida aylanardi.
— Bo‘shash, mitti malika, — to‘xtamay pichirlardim men.
U portladi. Uning orqasi egilib, bir soniyaga nafasi ichiga tushib ketdi. Butun tanasi qattiq titradi va faqat uzoq o‘n soniyadan keyingina u nihoyat chuqur ehtirosli ingrash bilan nafas chiqardi.
Nahotki u hammasi shu bilan tugadi deb o‘ylagan bo‘lsa? Men bir qo‘limni bo‘shatib, uning titrayotgan sonini o‘sha holatda qoldirdim. Ko‘rsatkich barmog‘im uchi uning ho‘l va nam joylariga tegib turganida, tilim bilan uning klitorini erkalashda davom etardim. Nam yo‘laklarni ochib, barmog‘im bilan uni shiddat bilan ishqalay boshladim.
— Yo‘q... iltimos. Men ortiq dosh berolmayman.
— Dosh berasan, — qat’iy va sovuqqon javob berdim va uning qaynoq bag‘riga, ichkariga kirdim.
Tor va issiq devorlar barmog‘imni mahkam qisib kutib oldi. U mening barmog‘imni shunchalik kuchli qisganidan inrab yubordim, qiziq, uning ichiga o‘z a’zom bilan kirishni hal qilganimda nima bo‘larkin?

Minsu bor kuchi bilan og‘zini yopishga urinardi. Uning haddan tashqari ta’sirchanligidan ko‘zlariga yosh keldi, tanasi esa butunlay qizarib, terga botgandi. Xonadagi havo ham avvalgidan bir necha barobar isib ketgandek edi, ammo bu mening to‘xtashimni anglatmasdi.
Ikkinchi barmog‘imni ham kiritib, uning qizigan mushaklarini kengaytirdim va klitori atrofida aylanishda davom etdim. U xuddi shamolda titrayotgan daraxt bargidek qaltirardi va bu mening kulgimga sabab bo‘ldi. Mening bu ovozim va tebranishlarim uni yana o‘sha yakuniy nuqtaga — rohat chorrahasiga yaqinlashtirdi va u yana kuchli entikish bilan portladi.
— Iltimos, iltimos, yetar... Ortiq chidolmayman.
Men uni eshitmasdim, uni og‘zim va barmoqlarim bilan rohatlantirishda davom etardim, shu tariqa uni gapimga quloq solmagani uchun jazolayotgandim. To u jim bo‘lib, navbatdagi kuchli to‘lqindan so‘ng charchab, uyquga ketguniga qadar to‘xtamadim. Shundagina nihoyat uzoqlashdim. Jag‘larim og‘rib ketgandi, uning qaynoq suvlari ko‘ksim bo‘ylab oqib, kiyimlarimni ham ho‘l qilgandi.
O‘rnimdan turdim. Minsu uxlab yotardi, ammo tanasi hamon mitti titroqlardan qutulmagandi. Uning yuzlari chimirildi, men esa jilmayib qo‘ydim. U rohatlanishni xohlagandi, men buni unga berdim, ammo o‘zim xohlagan shartlar asosida.
Kichkina sochiqni olib, uni xo‘llash uchun yuvinish xonasiga kirdim. Qaytib kelganimda, mitti malikaning oyoqlarini ko‘ksiga yig‘ib, g‘ujnak bo‘lib yotganini ko‘rdim. Men uning oyoqlarini asta-sekin to‘g‘rilab, bir-biridan ayirdim, u esa uyqusirab ingrab qo‘ydi.
Uni yaxshigina toliqtirgan edim, ammo ertaga ham u mening teginishlarim ta’sirini o‘z tanasida his qilib yurishini juda yaxshi bilardim. Uning oyoqlari orasidagi tartibsizlikni ohista artib tozaladim, ho‘l choyshablarni almashtirish uchun uni ehtiyotkorlik bilan qo‘llarimga ko‘tardim. Uni ehtiyotlab joylashtirdim.
Minsu men karavotga yotib, uning tanasini o‘zimga tortganimda, hatto ustimga tashlab olganimda ham ohista pishillab qo‘ydi.
— Shsh, mitti malika. Hammasi joyida.

Minsu(pov)

~ O‘pish - bu oddiy hol, ammo o‘zing unchalik yoqtirmaydigan odam bilan o‘pishish - juda qaynoq va ehtirosli bo‘larkan. ~

Minsu hamon uning lablarining ta’mini o‘z lablarida his qilib turardi. Hamon uning tili o‘z og‘zida aylanganini, qo‘llari terisiga qanday teginganini sezar edi. Uning qanchalik sarmast bo‘lganini va o‘zining qanday taslim bo‘lganini butun vujudi bilan his qilardi. Taehyung bugun uni rosa bulg‘ab, yaxshi ko‘rgan shippaklarini rasvo qilganidan keyin kutilmaganda o‘pib oldi. U shunday ehtiros bilan o‘pdi-ki, go‘yoki suvsiz qolgan-u, Minsu esa uning intizorlik bilan kutgan havosi va bir qultum suvi edi.
Bularning hammasi shunchalik tushunarsiz ediki, buni qanday izohlashni ham bilmasdi.

Yigitcha hammasini shunaqangi kutilmaganda qildi-ki, qizcha uning bo‘yniga osilib qolganida tanasining qanchalar issiqligini sezdi. Albatta, ish buralib bunday tus olishini u mutlaqo tasavvur qilmagandi va hozir ularni chalg‘itgan budilnikka minnatdorchilik bildirishi kerakmi yoki uni so‘kib, buzilib qolishini tilashi kerakmi, bilmay qolgandi.

Taehyung bugun uni xonada yolg‘iz qoldirib, o‘z xonasiga qaytarkan, Minsuning butun vujudini tushunarsiz bir ganchlik va hayrat qamrab olgandi

Minsu(pov)

Men karavotda o‘tirgancha, hamon shishgan lablarimni va hayajondan olovdek yonayotgan yonoqlarimni qo‘llarim bilan paypaslardim. Bu o‘pich nihoyatda ajoyib edi, deb ayta olmayman, lekin uni yomon ham deyolmayman. Buni tan olish men uchun qanchalik qiyin bo‘lmasin, uning lablarini o‘z lablarimda his qilish tuyg‘usi, uning qo‘llari tanamni quchganidagi hayajondan aslo kam emasdi. Axir bu menda birinchisi edi

Taehyung nima qilishni va buni qanday amalga oshirishni juda yaxshi bilardi, shunday emasmi? U buni shunchaki o‘ylamasdan, tasodifan qildi deganga hech qachon ishonmayman.
Balki u mendan nimadir undirmoqchidir? Nimaligini ich-ichimdan sezaman, ammo bunga to‘liq amin bo‘lolmayman.

Korpusdagi tushlik uning ishtirokisiz o‘tdi. Taehyung pastga tushmadi, lekin bizning guruhdagi qizlar tinmay u haqida so‘rashdi.

Men ularga uning qayerdaligini bilmasligimni aytganimda, ularning yuziga g‘amginlik yugurdi.

Balki men ularga hamdardlik bildirib, Taehyungning tushmaganidan afsusdaligimni aytganimda haqiqiy ikkiyuzlamachi bo‘lgandirman?
Mening qora va sovuq qalbimning tubida Taehyungni bu qizlardan uzoqroq tutish vazifasi turardi.
Bu ularning ochiq kiyinishidan emas edi... Axir ular o‘z yoshlaridan kamida o‘n yosh katta fikrlashar, hech qanday uyatsiz, surbetlarcha Taehyung ularning xonasini qanday tekshirgani va qizlardan biri uning qarshisida deyarli kiyimsiz tushgani haqida gapirishardi.
Ha, la’nati! Aynan mana shu sabablar tufayli miyamda Taehyungni faqat o‘zimga tegishli bo‘lgan shaxsiy qafasimga qamab qo‘yish istagi tug‘ilayotgan edi.

Yo’q yo’q men Taehyung haqida bunday o‘ylamasligim kerak... Bizning o‘rtamizda o‘ziga xos dushmanlik bor va hech qanday o‘pich buni o‘zgartira olmaydi. Biz doimo oramizda bo‘lgan o‘sha masofani saqlashimiz shart. Biz bir-birimizga g‘animlik qilishda, bir-birimizni masxara qilib, haqoratlashda davom etishimiz kerak, ortig‘i emas!

Undan qolgan barcha xayollarni miyamdan chiqarib tashlashim kerak, biroq buni uddalay olmayapman o‘sha o‘pich haqida o‘ylashim bilan butun vujudim olov ichida qolmoqda.

— Bo’sa shunchalik yoqdimi xayollar ichiga g’arq bo’libsan — yoqimli kofe ifori ufurib turgan qaynoq pichirlash meni butunlay chulg‘ab oldi. Barmoqlarim ixtiyorsiz ravishda lablarimga tegib turganini sezib, cho‘chib tushdim. Qo‘limni shu qadar tez tortdim-ki, bu uning kulgisini qistatdi.

Taehyung yonimga o‘tirdi. U qo‘li bilan boshini suyagancha, mendan ko‘z uzmay tikilib, meni sinchkovlik bilan kuzata boshladi.
Ko‘ksimda nimadir qattiq siqilganini his qilib, yuzimni o‘girdim.
— Uyalyapsanmi? Ajoyib. Sening mana shu qip-qizil yonoqlaring menga juda yoqadi, — jilmaydi u. Men esa yuzimda paydo bo‘lmoqchi bo‘lgan tabassumni yashirish uchun ich-ichimdan lablarimni tishladim.
— Jim o‘tira olmaysanmi? Haqiqatan ham tinmay gapirishing shartmi? Shunchaki indamay o‘tirsangchi — to‘ng‘illadim ovozimni iloji boricha tahdidli chiqarishga urinib.
Men uzoqqa, guruhimizdagi bolalar piknik maydonchasini tozalayotgan tomonga tikildim. Ularni hech kim majburlamagan edi, buni o‘zlari xohlashdi va men ularga yo‘q deyolmadim.

— Nega axir? Nahotki shu qadar uyalayotgan bo‘lsang, hatto eslashni ham xohlamayapsan— piching qildi u va uning barmoq uchlari orqamga ohista teginganini his qildim, bu meni titratib yubordi.
— Bilasanmi, ichki tuyg‘uim menga bu bizning oxirgi bo’samiz emasligini aytyapti. Buni kundalik odatimizga aylantirsak nima deysan? Bilmadim-u, lekin lablarim senikini sog‘indi va men seni bajonidil tatib ko‘rgan bo‘lardim..ihmm.

Men yana qizarmaslikka urinib yonoqlarim va lablarimni tishlardim, ammo hammasi behuda edi. Pomidordek qizarib ketdim, butun tanamni qaynoq harorat qopladi. Shoshib joyimdan turdim-da, bolalarga qo‘shilish uchun qo‘limga qo‘lqoplarni tortdim. U bunday gapirmasligi, men esa bunga bunday reaksiya bermasligim kerak edi, bularning hammasi bunday bo‘lishi noto‘g‘ri! U o‘pich umuman sodir bo‘lmasligi kerak edi, men bunga yo‘l qo‘ymasligim va unga qarshilik ko‘rsatishim shart edi, lekin nega o‘shanda uning quchog‘ida shunchaki erib ketdim?

Taehyungning masxarali kulgisi ortimdan ta’qib qilib kelardi. U mening ichimda suyaklarimni qaqshatadigan tushunarsiz tuyg‘ularni uyg‘otayotgan edi. Buni tushuntirish qiyin — bu ham haddan tashqari yoqimli va yondiruvchi, shu bilan birga meni yer yorilmadi-yu, yerga kirib ketgudek holatga solayotgan edi.

U buni ataylab qilyaptimi yoki shunchaki o‘ziga yoqqani uchunmi, chindan ham bilmasdim.

Men yerga o‘tirib, paketga eman yong‘oqlarini yig‘a boshladim, shu payt tepamda yana Taehyungning soyasi paydo bo‘lganini sezdim.

Lablarimni qattiq tishlab, menga xalaqit bermasligi uchun uni tizzasi bilan turtib yubordim, biroq u ketish o‘rniga yonimga o‘tirib, men bilan birga yig‘ishga tushdi.

— Bor, boshqa ish bilan shug‘ullan, menga xalaqit berma, — dedim g‘azablanib. U esa yo‘q degandek boshini qimirlatdi
— Nega axir lanati orangutan?
— Men bilan gaplashish uslubingni o‘zgartirishing haqida o‘ylayapman. Tanamga berayotgan reaksiyang va lablarim lablaringni ehtiros bilan o‘payotganida menga qanchalik yopishib olganingni hisobga olsak, mendan qochish eng yaxshi qaror emas deb o‘ylayman.

Aytgancha, bugun kechqurun biror film ko‘rsak-chi? Keyin esa seni yana o‘zimniki qilishimga ruxsat berasan. Va’da beraman, bu safar unchalik qo‘pol bo‘lmayman, — pichirladi u.

Shunda miyamga qon urib, o‘rnimdan sakrab turdim, hozir sog‘lom fikrlash darajasida emas edim.
Aynan shu aqldan ozgudek holat sababli qo‘lim beixtiyor havoga ko‘tarildi va soniyalar ichida Taehyungning yuzida tarsaki ovozi yangradi. Uning boshi bir siltandi, ammo yuzidagi o‘sha surbetona tabassum yo‘qolmadi. U shunchaki boshini silkib, go‘yo jag‘ suyaklarini yozayotgandek jag‘ini u yoqdan-bu yoqqa qimirlatib qo‘ydi.

Atrofdagi barcha bolalar birdan bizga tikilib qolishdi va o‘sha lahzada men nima qilib qo‘yganimni angladim.

Nafaqat bunday qattiq urganim va his-tuyg‘ularimni jilovlay olmaganim uchun, balki buni butun guruh ko‘z o‘ngida qilganim uchun uyatdan yonib ketayozdim.
Oyoqlarim ixtiyorsiz ravishda meni ortga burdi va men qayergadir yashirinish istagida daraxtlar orasiga qarab yugurdim.
Tanamdagi qaltiroq hamon bosilmasdi, xayollarim esa go‘yoki shunday bo‘lishi kerakdek miyamni to‘ldirib tashlagandi.

Menga haddan tashqari og‘ir botdi, tuyg‘ularimni boshqara olmay qoldim. Ulardan uzoqlashganimdan keyingina angladim-ki, uning kimningdir ko‘z o‘ngida mening hislarimni o‘yin qilishiga yo‘l qo‘ygandan ko‘ra, shu yerga qochganim ma’qulroq edi. U shunchaki kelib, meni o‘pishi, qulog‘imga uyatsiz so‘zlarni pichirlashi mumkin emas. Mumkin emas! Biz bular uchun yaratilmaganmiz, biz dushman bo‘lishimiz kerak, xolos.

— His-tuyg‘ularingni ko‘rsatishdan qochma, mitti malika.

Minsu(pov) Hali oromgohga kelganimizning uchinchi kuni edi, to‘g‘rog‘i uchinchi kun tugab borayotgandi. Ammo shu qisqa vaqt ichida juda ko‘p narsa sodir bo‘lganidan hayratda edim. Bularni qandaydir ulkan o‘zgarishlar demagan bo‘lardim, lekin hech bo‘lmaganda u bilan o‘pishishimizni, u menga o‘zining o‘sha sevimli, shafqatsiz so‘zlarini aytib, meni o‘zimdan chiqib ketadigan darajaga yetkazishini tasavvur ham qilmagandim.

~ Harakatlar doimo xayollardan ko‘ra tezroq sodir bo‘ladi. ~

— Tuyg‘ularing ustun kelayotganidan qochishga urinma, mitti malika, — ortimdan Taehyungning ovozi eshitildi. Men esa boshimni o‘girishga ham kuch topolmay, beixtiyor sapchib tushdim. U yonimga, qulagan daraxt tanasiga o‘tirdi va qo‘llarini tizzasiga qo‘ydi.

Men unga qaramayotgan edim, lekin uning nigohi menga qadalib turganini butun vujudim bilan his qilardim. Boshimni quyi solib, ko‘zlarimni ochishga ham botinolmasdim. Aslida men uni shunchaki asabiylikdan urib yuborgandim va bu ishim o‘zimga ham yoqmayotgandi. Nima bo‘lishidan qat’iy nazar tuyg‘ularimni jilovlashim kerak edi, lekin buni uddalay olmadim... Shunchaki o‘zimni tutib turolmadim, uning gaplari esa oxirgi nuqta bo‘ldi. Yonoqlarim hamon dahshatli olovda yonmoqda edi.

— Ket, — deb pichirladim, buni aytishga zo‘rg‘a kuch topib.
— Ketgim kelmayapti.

Men senga qochma dedimku xo‘sh, urgan bo‘lsang nima qipti? Ha, biroz og‘ridi, lekin buni nima ahamiyati bor? — jilmaydi u.
— O‘zingni xuddi meni birinchi marta urayotgandek tutyapsan, yoki to‘xtachi... Mening so‘zlarim senga shunchalik qattiq ta’sir qilyaptimi?

Yonoqlarim men tasavvur qilgandagidan ham battar lovillab, qizarib ketdi.

Taehyungning past ovozdagi kulgisi oramizda aks sado berdi, men esa hamon nigohimni yerga qadagan ko‘yi uni tizzasi bilan turtib yubordim.

— Oho, demak shunaqa! Sen hali go‘dak qizchasan senga ilgari hech kim bunaqa shafqatsiz va ehtirosli so‘zlarni aytmagan. Qara, qanchalik qizarib ketganingni o‘zing bir ko‘r, — kuldi u.
Mening esa yana o‘rnimdan turib, uning yuziga tarsaki tushirgim keldi.

Nafasim tiqilib qolgandi. Go‘yo bu menga uning borligidan qutulishga yordam beradigandek oyoqlarim ostiga sinchkovlik bilan tikildim, ammo buning foydasi bo‘lmadi. Nafasim bir maromga tushib, yuzimdagi qizillik asta-sekin, juda sekin yo‘qolguncha Taehyung yonimda o‘tirishda davom etdi.

— Kechir, — pichirladim nigohimni unga qaratib. Uning lablarida yana o‘sha g‘olibona tabassum yugurdi. U qo‘lini ko‘tarib, yonoqlarimdan chimchilab qo‘ydi va o‘rnidan turib, menga qo‘lini uzatdi.
— Nima? Senga hech kim qo‘lini uzatmaganmi? Unda men buni qilgan birinchi odam bo‘lishga roziman, — piching qildi Taehyung.
Men esa norozi pishillab, o‘z oyoqlarimda sapchib turdim.
— Senga tarsaki uchun uzr so‘raganim, ertaga sendan o‘ch olmayman degani emas, — ko‘zimni qisib javob berdim va ataylab qomatimni jozibali tebratgancha yana guruhimiz tomon yurdim.

Ular tozalash ishlarini davom ettirishayotgandi, ammo men yaqinlashishim bilanoq qizlarning g‘azabli nigohlari menga, so‘ngra ortimda turgan Taehyungga qadaldi. Menga shunday tuyuldimi yoki bir guruh qizlar haqiqatan ham menga nafrat bilan tikilishayotgandi?
Bilasiz-ku, o‘sha rashkdan tug‘ilgan tanish nafrat... Dugonalarim o‘z yigitlarining yoniga boshqa qizlar yaqinlashganda doim shunday qarashardi, shuning uchun bu nigohni juda yaxshi taniyman.

Taehyungning qo‘li kutilmaganda belimga ohista tegdi, u barmoqlarini umurtqam bo‘ylab pastga sirg‘atib, yubkamning rezinkasiga yetkazdi. Butun tanam taranglashib, ichimdan og‘ir nafas chiqdi va men darhol undan nariga sakradim. Uning piching bilan jilmayib, hatto norozi ohangda pishillaganini eshitdim. Men ortimga o‘girilib, uning chaqnab turgan ko‘zlariga qaradim-da, unga tilimni, ketidan esa o‘rta barmog‘imni ko‘rsatdim.

Ichimda undan buni nima maqsad ko‘zlab qilayotganini so‘rash istagi telbalarcha tug‘ildi, biroq tilim aylanmadi. Undan yuzimni o‘girib, o‘tirib ishlaydigan joy qidira boshladim. Baribir bekor o‘tirish unchalik yoqimli emasdi.

Biz bo‘linib oldik. Taehyung bochkalar va to‘mtoqlarni tashishga yordamlashar, qizlar esa xazonlar va har xil chiqindilarni yig‘ishar edi. Atrofda odamlar ancha ko‘payib qolgandi, chunki boshqa guruhlarning yetakchilari ham o‘z bolalari yordam berishni xohlayotganini aytib, bizga qo‘shilishdi. Quvonchimning cheki yo‘q edi, chorshanba kuni hashar qilishga qaror qilgandik va bunga butun oromgoh qo‘shildi, ilgari bizda bunday bo‘lganini eslolmayman.

— Salom Ismingizni bilsam bo‘ladimi? — yonimga o‘tirib pichirladi bir yigit.

Boshimni o‘girdim, uni tanimadim, demak u boshqa guruh va boshqa korpusdan edi.

— Salom. Ismim Minsu, seniki-chi? — pichirladim unga tanishuv belgisi sifatida samimiy jilmayib.

— Meni Ayren deb chaqirishadi. Agar qarshi bo‘lmasangiz, sizga yordamlashib yuborsam? — so‘radi u.
Men esa yonimdan joy ko‘rsatib, bosh irg‘adim.
— Jahlingiz chiqmasin yoshingiz nechada?
Shunchaki qaysi qizdan so‘ramay, hammasi yoshini yashiradi.
— Oh. Yigirma uchdaman, — xotirjam javob berdim, ammo shu lahzada kimningdir o‘tkir nigohi ortimdan go‘yo teshib yuborayotgandek qadalganini his qildim.

Ortimga o‘girildim, lekin u yerda bunday qaraydigan hech kimni ko‘rmadim. Yana ishimga qaytib, o‘sib ketgan begona o‘tlarni yula boshladim.

— Ajoyib, men esa o‘n sakkizdaman, yaqinda o‘n to‘qqizga to'laman. Bu yerda anchadan beri ishlaysizmi? Chunki sizni ilgari bu yerda ko‘rmagan edim, — pichirladi Ayren.

Men esa xuddi sodda qizchalardek jilmayishda davom etib, unga qaradim.
— Men shunchaki amaliyot o‘tayapman. Meni doimiy ishga qabul qilishadimi yoki yo‘qmi, hali bilmayman. Nega qiziqib qolding? — so‘radim.

U esa ixtiyorsiz ravishda ensasini qashib qo‘ydi.
— Shunchaki qiziq-da. Agar qarshi bo‘lmasangiz va yoshdagi farqni muammo deb hisoblamasangiz, siz bilan yaqindan muloqot qilishni xohlardim, — javob berdi
Men biroz qoshlarim chimirib so’ng mayli degandey bosh qimirlatib quydim holos

U menga indamay yordamlashar, ba’zida nimadir so‘rasa, men unga xushmuomalalik bilan javob berardim. Ammo hamon o‘sha o‘tkir nigohni ustimda his qilib turardim, faqat kim qarayotganini topolmasdim.
Ichimda qandaydir g‘alati va tushunarsiz tuyg‘u uyg‘ondi, lekin boshimni siltab, bu fikrni quvdim. Ko‘ksimda nimadir qisildi, bo‘ynimdagi tuklar esa go‘yo hozir biror ko‘ngilsizlik sodir bo‘ladigandek tikka bo‘lib ketdi, ammo aynan nimaligini tushunolmasdim.

— Diqqat! Hamma kechki ovqatga, qolganini ertaga tugatasizlar! — mikrofon orqali kimdir baqirdi va bolalarning norozi ovozlari eshitildi. Ular tozalash ishlariga shunchalik berilib ketishgandiki, hatto ketishni ham xohlashmayotgandi.

Hamma juda sekin, shoshilmasdan ishlarini ertaga qoldirib, oshxona tomon yura boshladi. Mening unchalik ishtaham yo‘qligi sababli shoshilmayotgandim, xonamda o‘zim bilan olib kelgan yeguliklarimni yeb olsam ham bo‘laverardi.

Ayren xuddi tansoqchimdek ortimdan ergashib kelardi. Uning bo‘yi baland edi, ammo u Taehyungchalik baquvvat va keng yelkali emasdi. Agar Taehyung meni quchoqlari bilan xuddi pilladek o‘rab ololsa, Ayren buni uddalay olmasdi. Nega men umuman ularni taqqoslayapman? Bu juda ahmoqlik, shunday emasmi?

— Kechki ovqatga borish aytildi. Sen boraver, men u bilan gaplashib olishim kerak, — yonimda paydo bo‘lgan Taehyung hayollarimni bo‘lib, qo‘pol ohangda gapirdi.

Boshimni ko‘tarib, uning Ayrenga tikilib turgan qora va vahshiy ko‘zlariga duch keldim.

— Ha, albatta. Xayrli tun, Minsuya ertagacha, — Ayren jilmayib, Taehyungga bosh irg‘adi va ortiga o‘girilib ketdi.

Taehyungning ulkan qomati butun atrofni to‘sib qo‘ygandi, u go‘yo meni faqat va faqat o‘ziga tikilishga majbur qilayotgandek edi. Qoshlari chimirilgan, ko‘zlari qisilgan, lablari esa bir chiziq bo‘lib chizilganfi
— Nima? — so‘radim qoshlarimni chimirib.
— U menga yoqmayapti, u bilan gaplashma, — dedi u o‘sha bo‘g‘iq ovozida.

— Nima deding? Kim bilan gaplashishni sen hal qilmaysan. Haddingdan oshma, xo‘pmi? — qo‘llarimni ko‘kragimga chalishtirib, g‘azablandim

Uning baquvvat qo‘llari belimga qo‘yildi va keyingi soniyada tanam uning bag‘riga mahkam qisildi. U qulog‘im ostida qaynoq nafasi bilan pichirladi:
— U bilan gaplashma, mitti malika, buning oqibati senga yoqmaydi.
Taehyung (pov)
Ayren! Bu yigitcha menga umuman yoqmayapti. Unga qanchalik e’tibor bermaslikka urinmayin, u haqida yaxshi fikrga borolmayapman... Unda qandaydir sir borligini sezyapman, ammo hozircha buni aniq bilmayman va bu holat asabimni buzmoqda.
Minsu mening gaplarimga mutlaqo quloq solishdan bosh tortdi va o‘z ishingni qil degandek meni uzoqlashtirdi.
Men esa yaqin orada u o‘z fikridan qaytib, bu la’nati so‘zlarini qaytarib olishini juda yaxshi bilganim uchun shunchaki jilmayib qo‘ydim, faqat bu aynan qachon sodir bo‘lishi so‘roq ostida edi.
Men xonaning o‘rtasida u yoqdan-bu yoqqa yurib, Minsuning yuvinish xonasidan chiqishini va u bilan gaplashishni kutardim. Bugun bizda deyarli vaqt bo‘lmadi, to‘g‘rog‘i, yolg‘iz qolib, xotirjam gaplashishga imkon topolmadik. Ammo hozir, vaqt yarim tunga yaqinlashayotganida, men bu suhbatni boshlashga tayyorman.

Meni nima bunchalik hayajonga solayotganini bilmayman, lekin bu tuyg‘u menga yoqyapti. Bugun kun bo‘yi Minsuning ko‘rinishidan zavqlanib yurdim.

Uning uyatdan qizargan yonoqlari shunchalar go‘zal ediki, bu menga cheksiz zavq bag‘ishlardi. Shuningdek, ularning nega qizarganini ham juda yaxshi bilaman va suhbatdan tashqari, mening yana bir aniq maqsadim bor — uning o‘sha yonoqlarini qaytadan qizartirish.
Uni masxara qilish menga yoqadimi? Ha. Biroq, g‘alati harakatlar, shunday emasmi? Lekin menga baribir. Men unga men bilan qanday yashash kerakligini ko‘rsatib qo‘yaman.

Men bilan yashash? Nega men xuddi uni hayotimga, butun borlig‘imga kiritmoqchidek
gapiryapman?

Biz kabi insonlar uchun bu normal holatmi? Bizning o‘rtamizdagi munosabatlar uchun-chi? Bilmayman. Ammo negadir bu menga hech qanday muammo tug‘dirmayapti. Hatto bugun Minsuning ortidan xuddi bir daqiqa ham bo‘sh qo‘ymaydigan la’nati stalkerdek nafrat bilan kuzatganimni ham inkor etolmayman.

Yuvinish xonasining eshigi ochildi. Minsu u yerdan tungi kiyimi o‘rnini bosuvchi o‘sha futbolkasida, faqatgina ichki kiyimda chiqib keldi. Sochlarini yuvgani uchun boshiga sochiq o‘rab olgan, oyoqlarida esa toza, mayin pushti shippaklari bor edi. Ko‘zlarim beixtiyor uning butun tanasi bo‘ylab sirg‘alib, o‘sha oppoq va latofatli qomatiga qadaldi — vaqti kelib u yerda mening izlarim qolishi aniq edi.

Bu xayollardan yuzimda surbetona tabassum uyg‘ondi va men yana nigohimni uning qora kozlariga qaratdim. Minsu ham qo‘llarini beliga qo‘ygancha, qoshlarini chimirib menga tikilib turardi. Nega bu manzara shunchalik begubor va ehtirosli ko‘rinmoqda? Nahotki men uning har bir turishi yoki o‘tirgan holatini ham shahvoniy hislar bilan qabul qila boshlagan bo‘lsam?

— Balki nihoyat meni o‘tkazib yuborarsan? — so‘radi u, mening nigohim esa yana ixtiyorsiz ravishda uning oppoq oyoqlariga silliq sirg‘aldi. Haddan tashqari mukammal.
— Mm, yo‘q, — pichirladim devorga suyanib, unga surbetlarcha tikilishda davom etarkanman.
Miyamdagi suhbat yoki boshqa narsalar haqidagi barcha xayollar bir lahzada uchib ketdi. Minsu og‘ir xo‘rsinib, lablarini tishlagancha o‘z xonasi tomon yurdi. Men esa uning har bir qadamida tebranayotgan jozibali qomatidan ko‘z uzmay ortidan ergashdim.
Tomog‘im qurib, og‘zimga so‘lak keldi. Ichimda yana o‘sha qaynoq alanga gurillab, butun tanamni taranglashtirdi va men qaytadan kuchli ehtiros azobini his qildim.

— Sening o‘z xonang bor, yo‘qol bu yerdan, men uxlamoqchiman, — norozi ohangda dedi u,
lekin men buni eshitmagandek edim. Shaxdam va uzun qadamlar bilan uning karavotiga yetib bordim va o‘zimni to‘shakka otdim.
— Nimalar qilyapsan o‘zi? Tur o‘rningdan.
— Mmm, yo‘q. Bu kechani baxtimizga sen bilan birga, bitta karavotda o‘tkazaman, buni haqiqat sifatida qabul qil, mitti malika, — xotirjam javob berdim.
Uning lablari hayratdan yarim ochilib, ko‘zlari ham hayratdan katta-katta bo‘lib ketdi.
— Bu nima deganing yana? Sen bunga haqli emassan, bu normal holat emas! — qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib baqirdi u. Men esa jilmayib, yuzimni uning yostig‘iga bosdim.
Nilufar guli va shokolad. U la’nati nilufar va shokolad hidini taratardi. Nega bu ifor shunchalik yoqimli? Xudoyim... Hozir aqldan ozaman.
— Kimdir, ya’ni o‘sha "kimdir" deganda seni nazarda tutyapman, mening karavotimni tish pastasi va soqol ko‘pigi bilan rasvo qildi. Yangi choyshablarim hali kelmagan, eskisi esa yuvishda. Quruq matrasda uxlashni unchalik xohlamayman, shuning uchun bu muammoning eng yaxshi yechimi — aybdorning o‘zi bilan birga bitta karavotda uxlash deb hisoblayman, — jilmayib gapirdim. Uning yuzi battar chimirildi, u qo‘llarini musht qilib, menga tahdidli tikildi.
— Hali men aybdor bo‘ldimmi? Agar sen boshlamaganingda, men sening ortingdan yugurib, o‘ch olmagan bo‘lardim. Agar sen bo‘lmaganingda, meni o‘pishingga yo‘l qo‘ymasdim!
U hozirgina nima deb yuborganini anglab, birdan to‘xtab qoldi. Mening yuzimdagi tabassum yanada kengaydi, uning chehrasi esa battar qorong‘ulashib, yonoqlari yana o‘sha qip-qizil tusni oldi.

Karavotda qaddimni rostlab, o‘tirgan holatga keldim va uning bu holatini mamnuniyat bilan kuzata boshladim. O, ha. Men hali hech narsa qilganim yo‘q, u esa allaqachon la’nati darajada qizarib, yonib ketmoqda edi.

— Meni o‘pishingga yo‘l qo‘ymasdim, deysanmi? — uning so‘zlarini ohangdor takrorlab so‘radim. U esa boshini silkitib, garchi men joyimdan qimirlamagan bo‘lsam ham, o‘zini himoya qilgandek qo‘lini oldinga cho‘zdi.
— Unut buni. Men boshqa narsani nazarda tutgandim... Umuman olganda, men tinchgina yotib, serial ko‘rmoqchi va chips yemoqchi edim.

Sen bilan bunday xavfli masofada bo‘lishni xohlamayman, sening nima qilib qo‘yishingni hech kim bilmaydi, — to‘ng‘illadi u dahanini baland ko‘tarib.
— Mening nima qilib qo‘yishimni hech kim bilmaydi, deysanmi? — uning so‘zlaridan yana bir bor lazzatlanib so‘radim, u esa asabiylashib yuzini burdi.

— Ayren bilan gaplashma.

Uning bir maromdagi ovozi shunchalar vahshiy qat’iy yangradiki, go‘yo bu so‘zlarga e’tiroz bildirib bo‘lmasdi. U hozirgina menga buyruq berdimi? Ammo uning menga buyruq berishga nima haqqi bor?
Men kim bilan va qanday gaplashishni o‘zim mustaqil hal qila olaman. Taehyung men uchun hech kim, shunday ekan, men hech qachon unga bo‘ysunishga majbur emasman.
— Nima deding? — deb qayta so‘radim, u mening karavotimda yotgancha ko‘zlarimni uning qomatidan uzolmayotganimni yashirishga urinib.
— Ayren bilan gaplashma deyapman. Bu mening shartim, — jilmaydi u.
Men esa hayratdan og‘zimni ochib qoldim.
Nahotki inson bir vaqtning o‘zida ham shunchalik hukmron, ham shunchalar asabga teguvchi bo‘la olsa? O‘zi Ayren unga nima yomonlik qildi-ki, kechki paytdan beri tinmay uning nomini takrorlaydi?

— Yo‘q. Men o‘zim xohlagan odam bilan gaplashaman, — qo‘llarimni koksimga chalishtirib to‘ng‘illadim. Bu harakatim tufayli futbolkam biroz ko‘tarilib, silliq va oppoq bel-u sonlarimni uning nigohiga battar ochib berayotganiga parvo ham qilmadim.

— Bunga aminmisan? — so‘radi u. Uning ovozi yanada pastlab, bo‘g‘iq tus olgandek edi. Uning qop-qora qoshlari chimirilib, peshonasida mayda chiziqlar paydo bo‘ldi.
— Ha, aminman. Mening o‘rnimga nima qilishni yoki kim bilan gaplashishni hal qilishga mutlaqo haqqing yo‘q. Men yosh bola emasman va o‘z hayotimni o‘zim belgilayman, — gapimda davom etdim. Uning yuzida g‘alati tabassum yugurdi, biroq indamadi.
Oramizga cho‘kkan uzoq daqiqalik sukunatdan so‘ng og‘ir xo‘rsinib, sumkamdan chipslarni va telefonimni oldim-da, tugallanmagan serialimni yoqdim. Taehyung men yoniga yotishim uchun karavotning devor tomoniga surildi.
Uning mening xonamda qolishga, hatto shu yerda tunashga qanchalik haddi sig‘ayotganiga umuman aqlim bovar qilmasdi.

Xo‘sh, uning choyshablarini rasvo qilgan bo‘lsam nima qipti? Bunga uning o‘zi aybdor! Agar u mendan qochmaganida, men uning ortidan quvib, o‘ch olmagan bo‘lardim. Agar u boshlamaganida, men unga o‘zimni pastasini sochimdan va shippagimdan arang artib tozaladim-ku!

Taehyung qimirlamay yotardi. Men uning yoniga cho‘zildim, ko‘ksimda g‘alati bir taranglik va hayajon bor edi. Ko‘rpa ostiga kirib, serialni tomosha qila boshladim, biroq bo‘ynim orqasida uning qaynoq nafasini sezib turardim.
— Rostdan ham shunaqa bachkana va yig‘loqi narsalarni tomosha qilasanmi? — norozi ohangda gapirdi u. Men unga qaradim.
— Yoqmasa, yo‘qol xonangga. Seni hech kim birga ko‘rishga taklif qilgani yo‘q, — dedim zardali ohangda. U esa go‘yo men unga og‘ir botadigan gap aytgandek norozi pishillab qo‘ydi.
Biz indamay tomosha qilishda davom etdik. Bir ozdan so‘ng Taehyungning boshi ohista mening yelkamga qo‘yildi. Men qanchalik e’tiroz bildirmayin, u "buning hech qanday yomon joyi yo‘q" deb ovozimni o‘chirib qo‘yardi. Oxiri taslim bo‘ldim va telefondagi sahnalarga tikildim.
— Nega mening gapimga quloq solishni xohlamayapsan? — so‘radi u kutilmaganda.
— Nega senga quloq solishim kerak ekan? Men u bilan gaplashishni xohlayman, yoshi mendan kichik bo‘lsa ham, u juda xushmuomala yigit. Nega u bilan gaplashishimni istamayapsan, axir biz hatto sevishganlar yoki do‘st ham emasmiz-ku, — qarshilik ko‘rsatishda davom etdim men. U esa norozi uf tortdi.
— U menga yoqmayapti.
— Bu sabab emas, Taehyung. O‘zingni xuddi yosh bolalardek tutyapsan, — pishilladim men.
— Men uchun bu yetarli sabab. Agar bu seni qoniqtirmasa, bu mening muammom emas.
Lablarim mahkam qisildi. Yana u bilan janjallashib ketmaslik uchun ko‘zlarimni bir muddat yumib turdim. Taehyung ham boshqa gapirmadi, go‘yo bunga to‘la haqli bo‘gandek yelkamda boshini qo‘ygancha yotaverdi.
To‘satdan uning qaynoq va baquvvat qo‘li mening sonimga qo‘yildi.

Barmoqlari asta-sekin, ammo qat’iyat bilan terimni erkalay boshlaganida, butun tanamga titroq yugurdi va og‘zimdan beixtiyor entikish ovozi chiqib ketdi.

— Nimalar qilyapsan? Qo‘lingni tort, — deb buyurdim, ammo u eshitgisi kelmadi.

Uning qo‘li sekin-asta yuqoriga sirg‘alib borar, men uning haroratini ichki kiyimimga bor-yo‘g‘i bir necha santimetr qolganida his qilib turardim.
Taehyung boshini shunday burdi-ki, burni to‘g‘ridan-to‘g‘ri mening bo‘ynimga taqaldi. Uning qaynoq nafasi tomirimni tezlashib urishga majbur qildi.

— Taehyung! — g‘azablanib uni ko‘ksidan itarishga urindim, ammo u meni o‘ziga bo‘ysundirish uchun haddan tashqari baquvvat va kuchli edi.
— Menga tegma! Men senga hech qanday teginishlar bo‘lmaydi degandim-ku!
— Sen mening shartimga ko‘nmading, nega unda men senikiga ko‘nishim kerak? — pichirladi u va uning tishlari terimga ohista botdi.
Men ingrab yubordim va telefonni bir chetga otib, u bilan kurasha boshladim. Uning qo‘li hozirgina mening eng nozik va yashirin joyimga, ichki kiyimimning yupqa matosi ostiga yetib borayotgandi. Men uning ko‘ksiga urardim, ammo bu uning jozibasini va ehtirosini battar kuchaytirardi, xolos.
— Taehyung... — deb yolvordim.
U bo‘ynimga yopishgancha mayin va sezilarli-sezilarsiz o‘pichlar bilan iyagimga ko‘tarilib, past ovozda kulib qo‘ydi. Yuzidagi mayda soqollari terimni qitiqlar va tirnar edi. U yuzimdan, so‘ng lablarim chetidan o‘pdi-da, boshini ko‘tarib ko‘zlarimga tikildi.

Menga shunday tuyuldimi yoki uning ko‘zlari yanada qorayib ketgandimi? Yo‘q, menga tuyulmadi. Uning nigohi haqiqatan ham qop-qora tus olgandi va eng dahshatlisi, u yerda zarracha bo‘lsin shafqat yoki mayinlik asorati yo‘q edi.

— Men bilan hisoblashishni va u bilan gaplashishni bas qilishni xohlaysanmi? — so‘radi u qoshini chimirib.
— Hech qachon, men sening aytganingni qilmayman... oh! — Taehyungning qaynoq va baquvvat kafti ichki kiyimim ustidan butunlay eng nozik joyimni yopib, mahkam qisganida xayollarim chil-chil bo‘ldi.
Ko‘zlarim hayratdan katta-katta ochilib ketdi, men uni itarib yuborishga urinib yelkalaridan tutdim. Unga buni bas qilishini aytmoqchi bo‘lib lablarimni ochdim, ammo so‘zlarim og‘zimdan chiqmadi — u lablarimni o‘z lablari bilan shunday shafqatsizlarcha yopdi-ki, go‘yo bunga mutlaqo haqli edi.

Minsu(pov)

~ O‘pish - bu oddiy hol, ammo o‘zing unchalik yoqtirmaydigan odam bilan o‘pishish - juda qaynoq va ehtirosli bo‘larkan. ~

Minsu hamon uning lablarining ta’mini o‘z lablarida his qilib turardi. Hamon uning tili o‘z og‘zida aylanganini, qo‘llari terisiga qanday teginganini sezar edi. Uning qanchalik sarmast bo‘lganini va o‘zining qanday taslim bo‘lganini butun vujudi bilan his qilardi. Taehyung bugun uni rosa bulg‘ab, yaxshi ko‘rgan shippaklarini rasvo qilganidan keyin kutilmaganda o‘pib oldi. U shunday ehtiros bilan o‘pdi-ki, go‘yoki suvsiz qolgan-u, Minsu esa uning intizorlik bilan kutgan havosi va bir qultum suvi edi.
Bularning hammasi shunchalik tushunarsiz ediki, buni qanday izohlashni ham bilmasdi.

Yigitcha hammasini shunaqangi kutilmaganda qildi-ki, qizcha uning bo‘yniga osilib qolganida tanasining qanchalar issiqligini sezdi. Albatta, ish buralib bunday tus olishini u mutlaqo tasavvur qilmagandi va hozir ularni chalg‘itgan budilnikka minnatdorchilik bildirishi kerakmi yoki uni so‘kib, buzilib qolishini tilashi kerakmi, bilmay qolgandi.

Taehyung bugun uni xonada yolg‘iz qoldirib, o‘z xonasiga qaytarkan, Minsuning butun vujudini tushunarsiz bir ganchlik va hayrat qamrab olgandi

Minsu(pov)

Men karavotda o‘tirgancha, hamon shishgan lablarimni va hayajondan olovdek yonayotgan yonoqlarimni qo‘llarim bilan paypaslardim. Bu o‘pich nihoyatda ajoyib edi, deb ayta olmayman, lekin uni yomon ham deyolmayman. Buni tan olish men uchun qanchalik qiyin bo‘lmasin, uning lablarini o‘z lablarimda his qilish tuyg‘usi, uning qo‘llari tanamni quchganidagi hayajondan aslo kam emasdi. Axir bu menda birinchisi edi

Taehyung nima qilishni va buni qanday amalga oshirishni juda yaxshi bilardi, shunday emasmi? U buni shunchaki o‘ylamasdan, tasodifan qildi deganga hech qachon ishonmayman.
Balki u mendan nimadir undirmoqchidir? Nimaligini ich-ichimdan sezaman, ammo bunga to‘liq amin bo‘lolmayman.

Korpusdagi tushlik uning ishtirokisiz o‘tdi. Taehyung pastga tushmadi, lekin bizning guruhdagi qizlar tinmay u haqida so‘rashdi.

Men ularga uning qayerdaligini bilmasligimni aytganimda, ularning yuziga g‘amginlik yugurdi.

Balki men ularga hamdardlik bildirib, Taehyungning tushmaganidan afsusdaligimni aytganimda haqiqiy ikkiyuzlamachi bo‘lgandirman?
Mening qora va sovuq qalbimning tubida Taehyungni bu qizlardan uzoqroq tutish vazifasi turardi.
Bu ularning ochiq kiyinishidan emas edi... Axir ular o‘z yoshlaridan kamida o‘n yosh katta fikrlashar, hech qanday uyatsiz, surbetlarcha Taehyung ularning xonasini qanday tekshirgani va qizlardan biri uning qarshisida deyarli kiyimsiz tushgani haqida gapirishardi.
Ha, la’nati! Aynan mana shu sabablar tufayli miyamda Taehyungni faqat o‘zimga tegishli bo‘lgan shaxsiy qafasimga qamab qo‘yish istagi tug‘ilayotgan edi.

Yo’q yo’q men Taehyung haqida bunday o‘ylamasligim kerak... Bizning o‘rtamizda o‘ziga xos dushmanlik bor va hech qanday o‘pich buni o‘zgartira olmaydi. Biz doimo oramizda bo‘lgan o‘sha masofani saqlashimiz shart. Biz bir-birimizga g‘animlik qilishda, bir-birimizni masxara qilib, haqoratlashda davom etishimiz kerak, ortig‘i emas!

Undan qolgan barcha xayollarni miyamdan chiqarib tashlashim kerak, biroq buni uddalay olmayapman o‘sha o‘pich haqida o‘ylashim bilan butun vujudim olov ichida qolmoqda.

— Bo’sa shunchalik yoqdimi xayollar ichiga g’arq bo’libsan — yoqimli kofe ifori ufurib turgan qaynoq pichirlash meni butunlay chulg‘ab oldi. Barmoqlarim ixtiyorsiz ravishda lablarimga tegib turganini sezib, cho‘chib tushdim. Qo‘limni shu qadar tez tortdim-ki, bu uning kulgisini qistatdi.

Taehyung yonimga o‘tirdi. U qo‘li bilan boshini suyagancha, mendan ko‘z uzmay tikilib, meni sinchkovlik bilan kuzata boshladi.
Ko‘ksimda nimadir qattiq siqilganini his qilib, yuzimni o‘girdim.
— Uyalyapsanmi? Ajoyib. Sening mana shu qip-qizil yonoqlaring menga juda yoqadi, — jilmaydi u. Men esa yuzimda paydo bo‘lmoqchi bo‘lgan tabassumni yashirish uchun ich-ichimdan lablarimni tishladim.
— Jim o‘tira olmaysanmi? Haqiqatan ham tinmay gapirishing shartmi? Shunchaki indamay o‘tirsangchi — to‘ng‘illadim ovozimni iloji boricha tahdidli chiqarishga urinib.
Men uzoqqa, guruhimizdagi bolalar piknik maydonchasini tozalayotgan tomonga tikildim. Ularni hech kim majburlamagan edi, buni o‘zlari xohlashdi va men ularga yo‘q deyolmadim.

— Nega axir? Nahotki shu qadar uyalayotgan bo‘lsang, hatto eslashni ham xohlamayapsan— piching qildi u va uning barmoq uchlari orqamga ohista teginganini his qildim, bu meni titratib yubordi.
— Bilasanmi, ichki tuyg‘uim menga bu bizning oxirgi bo’samiz emasligini aytyapti. Buni kundalik odatimizga aylantirsak nima deysan? Bilmadim-u, lekin lablarim senikini sog‘indi va men seni bajonidil tatib ko‘rgan bo‘lardim..ihmm.

Men yana qizarmaslikka urinib yonoqlarim va lablarimni tishlardim, ammo hammasi behuda edi. Pomidordek qizarib ketdim, butun tanamni qaynoq harorat qopladi. Shoshib joyimdan turdim-da, bolalarga qo‘shilish uchun qo‘limga qo‘lqoplarni tortdim. U bunday gapirmasligi, men esa bunga bunday reaksiya bermasligim kerak edi, bularning hammasi bunday bo‘lishi noto‘g‘ri! U o‘pich umuman sodir bo‘lmasligi kerak edi, men bunga yo‘l qo‘ymasligim va unga qarshilik ko‘rsatishim shart edi, lekin nega o‘shanda uning quchog‘ida shunchaki erib ketdim?

Taehyungning masxarali kulgisi ortimdan ta’qib qilib kelardi. U mening ichimda suyaklarimni qaqshatadigan tushunarsiz tuyg‘ularni uyg‘otayotgan edi. Buni tushuntirish qiyin — bu ham haddan tashqari yoqimli va yondiruvchi, shu bilan birga meni yer yorilmadi-yu, yerga kirib ketgudek holatga solayotgan edi.

U buni ataylab qilyaptimi yoki shunchaki o‘ziga yoqqani uchunmi, chindan ham bilmasdim.

Men yerga o‘tirib, paketga eman yong‘oqlarini yig‘a boshladim, shu payt tepamda yana Taehyungning soyasi paydo bo‘lganini sezdim.

Lablarimni qattiq tishlab, menga xalaqit bermasligi uchun uni tizzasi bilan turtib yubordim, biroq u ketish o‘rniga yonimga o‘tirib, men bilan birga yig‘ishga tushdi.

— Bor, boshqa ish bilan shug‘ullan, menga xalaqit berma, — dedim g‘azablanib. U esa yo‘q degandek boshini qimirlatdi
— Nega axir lanati orangutan?
— Men bilan gaplashish uslubingni o‘zgartirishing haqida o‘ylayapman. Tanamga berayotgan reaksiyang va lablarim lablaringni ehtiros bilan o‘payotganida menga qanchalik yopishib olganingni hisobga olsak, mendan qochish eng yaxshi qaror emas deb o‘ylayman.

Aytgancha, bugun kechqurun biror film ko‘rsak-chi? Keyin esa seni yana o‘zimniki qilishimga ruxsat berasan. Va’da beraman, bu safar unchalik qo‘pol bo‘lmayman, — pichirladi u.

Shunda miyamga qon urib, o‘rnimdan sakrab turdim, hozir sog‘lom fikrlash darajasida emas edim.
Aynan shu aqldan ozgudek holat sababli qo‘lim beixtiyor havoga ko‘tarildi va soniyalar ichida Taehyungning yuzida tarsaki ovozi yangradi. Uning boshi bir siltandi, ammo yuzidagi o‘sha surbetona tabassum yo‘qolmadi. U shunchaki boshini silkib, go‘yo jag‘ suyaklarini yozayotgandek jag‘ini u yoqdan-bu yoqqa qimirlatib qo‘ydi.

Atrofdagi barcha bolalar birdan bizga tikilib qolishdi va o‘sha lahzada men nima qilib qo‘yganimni angladim.

Nafaqat bunday qattiq urganim va his-tuyg‘ularimni jilovlay olmaganim uchun, balki buni butun guruh ko‘z o‘ngida qilganim uchun uyatdan yonib ketayozdim.
Oyoqlarim ixtiyorsiz ravishda meni ortga burdi va men qayergadir yashirinish istagida daraxtlar orasiga qarab yugurdim.
Tanamdagi qaltiroq hamon bosilmasdi, xayollarim esa go‘yoki shunday bo‘lishi kerakdek miyamni to‘ldirib tashlagandi.

Menga haddan tashqari og‘ir botdi, tuyg‘ularimni boshqara olmay qoldim. Ulardan uzoqlashganimdan keyingina angladim-ki, uning kimningdir ko‘z o‘ngida mening hislarimni o‘yin qilishiga yo‘l qo‘ygandan ko‘ra, shu yerga qochganim ma’qulroq edi. U shunchaki kelib, meni o‘pishi, qulog‘imga uyatsiz so‘zlarni pichirlashi mumkin emas. Mumkin emas! Biz bular uchun yaratilmaganmiz, biz dushman bo‘lishimiz kerak, xolos.

— His-tuyg‘ularingni ko‘rsatishdan qochma, mitti malika.

Minsu(pov) Hali oromgohga kelganimizning uchinchi kuni edi, to‘g‘rog‘i uchinchi kun tugab borayotgandi. Ammo shu qisqa vaqt ichida juda ko‘p narsa sodir bo‘lganidan hayratda edim. Bularni qandaydir ulkan o‘zgarishlar demagan bo‘lardim, lekin hech bo‘lmaganda u bilan o‘pishishimizni, u menga o‘zining o‘sha sevimli, shafqatsiz so‘zlarini aytib, meni o‘zimdan chiqib ketadigan darajaga yetkazishini tasavvur ham qilmagandim.

~ Harakatlar doimo xayollardan ko‘ra tezroq sodir bo‘ladi. ~

— Tuyg‘ularing ustun kelayotganidan qochishga urinma, mitti malika, — ortimdan Taehyungning ovozi eshitildi. Men esa boshimni o‘girishga ham kuch topolmay, beixtiyor sapchib tushdim. U yonimga, qulagan daraxt tanasiga o‘tirdi va qo‘llarini tizzasiga qo‘ydi.

Men unga qaramayotgan edim, lekin uning nigohi menga qadalib turganini butun vujudim bilan his qilardim. Boshimni quyi solib, ko‘zlarimni ochishga ham botinolmasdim. Aslida men uni shunchaki asabiylikdan urib yuborgandim va bu ishim o‘zimga ham yoqmayotgandi. Nima bo‘lishidan qat’iy nazar tuyg‘ularimni jilovlashim kerak edi, lekin buni uddalay olmadim... Shunchaki o‘zimni tutib turolmadim, uning gaplari esa oxirgi nuqta bo‘ldi. Yonoqlarim hamon dahshatli olovda yonmoqda edi.

— Ket, — deb pichirladim, buni aytishga zo‘rg‘a kuch topib.
— Ketgim kelmayapti.

Men senga qochma dedimku xo‘sh, urgan bo‘lsang nima qipti? Ha, biroz og‘ridi, lekin buni nima ahamiyati bor? — jilmaydi u.
— O‘zingni xuddi meni birinchi marta urayotgandek tutyapsan, yoki to‘xtachi... Mening so‘zlarim senga shunchalik qattiq ta’sir qilyaptimi?

Yonoqlarim men tasavvur qilgandagidan ham battar lovillab, qizarib ketdi.

Taehyungning past ovozdagi kulgisi oramizda aks sado berdi, men esa hamon nigohimni yerga qadagan ko‘yi uni tizzasi bilan turtib yubordim.

— Oho, demak shunaqa! Sen hali go‘dak qizchasan senga ilgari hech kim bunaqa shafqatsiz va ehtirosli so‘zlarni aytmagan. Qara, qanchalik qizarib ketganingni o‘zing bir ko‘r, — kuldi u.
Mening esa yana o‘rnimdan turib, uning yuziga tarsaki tushirgim keldi.

Nafasim tiqilib qolgandi. Go‘yo bu menga uning borligidan qutulishga yordam beradigandek oyoqlarim ostiga sinchkovlik bilan tikildim, ammo buning foydasi bo‘lmadi. Nafasim bir maromga tushib, yuzimdagi qizillik asta-sekin, juda sekin yo‘qolguncha Taehyung yonimda o‘tirishda davom etdi.

— Kechir, — pichirladim nigohimni unga qaratib. Uning lablarida yana o‘sha g‘olibona tabassum yugurdi. U qo‘lini ko‘tarib, yonoqlarimdan chimchilab qo‘ydi va o‘rnidan turib, menga qo‘lini uzatdi.
— Nima? Senga hech kim qo‘lini uzatmaganmi? Unda men buni qilgan birinchi odam bo‘lishga roziman, — piching qildi Taehyung.
Men esa norozi pishillab, o‘z oyoqlarimda sapchib turdim.
— Senga tarsaki uchun uzr so‘raganim, ertaga sendan o‘ch olmayman degani emas, — ko‘zimni qisib javob berdim va ataylab qomatimni jozibali tebratgancha yana guruhimiz tomon yurdim.

Ular tozalash ishlarini davom ettirishayotgandi, ammo men yaqinlashishim bilanoq qizlarning g‘azabli nigohlari menga, so‘ngra ortimda turgan Taehyungga qadaldi. Menga shunday tuyuldimi yoki bir guruh qizlar haqiqatan ham menga nafrat bilan tikilishayotgandi?
Bilasiz-ku, o‘sha rashkdan tug‘ilgan tanish nafrat... Dugonalarim o‘z yigitlarining yoniga boshqa qizlar yaqinlashganda doim shunday qarashardi, shuning uchun bu nigohni juda yaxshi taniyman.

Taehyungning qo‘li kutilmaganda belimga ohista tegdi, u barmoqlarini umurtqam bo‘ylab pastga sirg‘atib, yubkamning rezinkasiga yetkazdi. Butun tanam taranglashib, ichimdan og‘ir nafas chiqdi va men darhol undan nariga sakradim. Uning piching bilan jilmayib, hatto norozi ohangda pishillaganini eshitdim. Men ortimga o‘girilib, uning chaqnab turgan ko‘zlariga qaradim-da, unga tilimni, ketidan esa o‘rta barmog‘imni ko‘rsatdim.

Ichimda undan buni nima maqsad ko‘zlab qilayotganini so‘rash istagi telbalarcha tug‘ildi, biroq tilim aylanmadi. Undan yuzimni o‘girib, o‘tirib ishlaydigan joy qidira boshladim. Baribir bekor o‘tirish unchalik yoqimli emasdi.

Biz bo‘linib oldik. Taehyung bochkalar va to‘mtoqlarni tashishga yordamlashar, qizlar esa xazonlar va har xil chiqindilarni yig‘ishar edi. Atrofda odamlar ancha ko‘payib qolgandi, chunki boshqa guruhlarning yetakchilari ham o‘z bolalari yordam berishni xohlayotganini aytib, bizga qo‘shilishdi. Quvonchimning cheki yo‘q edi, chorshanba kuni hashar qilishga qaror qilgandik va bunga butun oromgoh qo‘shildi, ilgari bizda bunday bo‘lganini eslolmayman.

— Salom Ismingizni bilsam bo‘ladimi? — yonimga o‘tirib pichirladi bir yigit.

Boshimni o‘girdim, uni tanimadim, demak u boshqa guruh va boshqa korpusdan edi.

— Salom. Ismim Minsu, seniki-chi? — pichirladim unga tanishuv belgisi sifatida samimiy jilmayib.

— Meni Ayren deb chaqirishadi. Agar qarshi bo‘lmasangiz, sizga yordamlashib yuborsam? — so‘radi u.
Men esa yonimdan joy ko‘rsatib, bosh irg‘adim.
— Jahlingiz chiqmasin yoshingiz nechada?
Shunchaki qaysi qizdan so‘ramay, hammasi yoshini yashiradi.
— Oh. Yigirma uchdaman, — xotirjam javob berdim, ammo shu lahzada kimningdir o‘tkir nigohi ortimdan go‘yo teshib yuborayotgandek qadalganini his qildim.

Ortimga o‘girildim, lekin u yerda bunday qaraydigan hech kimni ko‘rmadim. Yana ishimga qaytib, o‘sib ketgan begona o‘tlarni yula boshladim.

— Ajoyib, men esa o‘n sakkizdaman, yaqinda o‘n to‘qqizga to'laman. Bu yerda anchadan beri ishlaysizmi? Chunki sizni ilgari bu yerda ko‘rmagan edim, — pichirladi Ayren.

Men esa xuddi sodda qizchalardek jilmayishda davom etib, unga qaradim.
— Men shunchaki amaliyot o‘tayapman. Meni doimiy ishga qabul qilishadimi yoki yo‘qmi, hali bilmayman. Nega qiziqib qolding? — so‘radim.

U esa ixtiyorsiz ravishda ensasini qashib qo‘ydi.
— Shunchaki qiziq-da. Agar qarshi bo‘lmasangiz va yoshdagi farqni muammo deb hisoblamasangiz, siz bilan yaqindan muloqot qilishni xohlardim, — javob berdi
Men biroz qoshlarim chimirib so’ng mayli degandey bosh qimirlatib quydim holos

U menga indamay yordamlashar, ba’zida nimadir so‘rasa, men unga xushmuomalalik bilan javob berardim. Ammo hamon o‘sha o‘tkir nigohni ustimda his qilib turardim, faqat kim qarayotganini topolmasdim.
Ichimda qandaydir g‘alati va tushunarsiz tuyg‘u uyg‘ondi, lekin boshimni siltab, bu fikrni quvdim. Ko‘ksimda nimadir qisildi, bo‘ynimdagi tuklar esa go‘yo hozir biror ko‘ngilsizlik sodir bo‘ladigandek tikka bo‘lib ketdi, ammo aynan nimaligini tushunolmasdim.

— Diqqat! Hamma kechki ovqatga, qolganini ertaga tugatasizlar! — mikrofon orqali kimdir baqirdi va bolalarning norozi ovozlari eshitildi. Ular tozalash ishlariga shunchalik berilib ketishgandiki, hatto ketishni ham xohlashmayotgandi.

Hamma juda sekin, shoshilmasdan ishlarini ertaga qoldirib, oshxona tomon yura boshladi. Mening unchalik ishtaham yo‘qligi sababli shoshilmayotgandim, xonamda o‘zim bilan olib kelgan yeguliklarimni yeb olsam ham bo‘laverardi.

Ayren xuddi tansoqchimdek ortimdan ergashib kelardi. Uning bo‘yi baland edi, ammo u Taehyungchalik baquvvat va keng yelkali emasdi. Agar Taehyung meni quchoqlari bilan xuddi pilladek o‘rab ololsa, Ayren buni uddalay olmasdi. Nega men umuman ularni taqqoslayapman? Bu juda ahmoqlik, shunday emasmi?

— Kechki ovqatga borish aytildi. Sen boraver, men u bilan gaplashib olishim kerak, — yonimda paydo bo‘lgan Taehyung hayollarimni bo‘lib, qo‘pol ohangda gapirdi.

Boshimni ko‘tarib, uning Ayrenga tikilib turgan qora va vahshiy ko‘zlariga duch keldim.

— Ha, albatta. Xayrli tun, Minsuya ertagacha, — Ayren jilmayib, Taehyungga bosh irg‘adi va ortiga o‘girilib ketdi.

Taehyungning ulkan qomati butun atrofni to‘sib qo‘ygandi, u go‘yo meni faqat va faqat o‘ziga tikilishga majbur qilayotgandek edi. Qoshlari chimirilgan, ko‘zlari qisilgan, lablari esa bir chiziq bo‘lib chizilganfi
— Nima? — so‘radim qoshlarimni chimirib.
— U menga yoqmayapti, u bilan gaplashma, — dedi u o‘sha bo‘g‘iq ovozida.

— Nima deding? Kim bilan gaplashishni sen hal qilmaysan. Haddingdan oshma, xo‘pmi? — qo‘llarimni ko‘kragimga chalishtirib, g‘azablandim

Uning baquvvat qo‘llari belimga qo‘yildi va keyingi soniyada tanam uning bag‘riga mahkam qisildi. U qulog‘im ostida qaynoq nafasi bilan pichirladi:
— U bilan gaplashma, mitti malika, buning oqibati senga yoqmaydi.
Taehyung (pov)
Ayren! Bu yigitcha menga umuman yoqmayapti. Unga qanchalik e’tibor bermaslikka urinmayin, u haqida yaxshi fikrga borolmayapman... Unda qandaydir sir borligini sezyapman, ammo hozircha buni aniq bilmayman va bu holat asabimni buzmoqda.
Minsu mening gaplarimga mutlaqo quloq solishdan bosh tortdi va o‘z ishingni qil degandek meni uzoqlashtirdi.
Men esa yaqin orada u o‘z fikridan qaytib, bu la’nati so‘zlarini qaytarib olishini juda yaxshi bilganim uchun shunchaki jilmayib qo‘ydim, faqat bu aynan qachon sodir bo‘lishi so‘roq ostida edi.
Men xonaning o‘rtasida u yoqdan-bu yoqqa yurib, Minsuning yuvinish xonasidan chiqishini va u bilan gaplashishni kutardim. Bugun bizda deyarli vaqt bo‘lmadi, to‘g‘rog‘i, yolg‘iz qolib, xotirjam gaplashishga imkon topolmadik. Ammo hozir, vaqt yarim tunga yaqinlashayotganida, men bu suhbatni boshlashga tayyorman.

Meni nima bunchalik hayajonga solayotganini bilmayman, lekin bu tuyg‘u menga yoqyapti. Bugun kun bo‘yi Minsuning ko‘rinishidan zavqlanib yurdim.

Uning uyatdan qizargan yonoqlari shunchalar go‘zal ediki, bu menga cheksiz zavq bag‘ishlardi. Shuningdek, ularning nega qizarganini ham juda yaxshi bilaman va suhbatdan tashqari, mening yana bir aniq maqsadim bor — uning o‘sha yonoqlarini qaytadan qizartirish.
Uni masxara qilish menga yoqadimi? Ha. Biroq, g‘alati harakatlar, shunday emasmi? Lekin menga baribir. Men unga men bilan qanday yashash kerakligini ko‘rsatib qo‘yaman.

Men bilan yashash? Nega men xuddi uni hayotimga, butun borlig‘imga kiritmoqchidek
gapiryapman?

Biz kabi insonlar uchun bu normal holatmi? Bizning o‘rtamizdagi munosabatlar uchun-chi? Bilmayman. Ammo negadir bu menga hech qanday muammo tug‘dirmayapti. Hatto bugun Minsuning ortidan xuddi bir daqiqa ham bo‘sh qo‘ymaydigan la’nati stalkerdek nafrat bilan kuzatganimni ham inkor etolmayman.

Yuvinish xonasining eshigi ochildi. Minsu u yerdan tungi kiyimi o‘rnini bosuvchi o‘sha futbolkasida, faqatgina ichki kiyimda chiqib keldi. Sochlarini yuvgani uchun boshiga sochiq o‘rab olgan, oyoqlarida esa toza, mayin pushti shippaklari bor edi. Ko‘zlarim beixtiyor uning butun tanasi bo‘ylab sirg‘alib, o‘sha oppoq va latofatli qomatiga qadaldi — vaqti kelib u yerda mening izlarim qolishi aniq edi.

Bu xayollardan yuzimda surbetona tabassum uyg‘ondi va men yana nigohimni uning qora kozlariga qaratdim. Minsu ham qo‘llarini beliga qo‘ygancha, qoshlarini chimirib menga tikilib turardi. Nega bu manzara shunchalik begubor va ehtirosli ko‘rinmoqda? Nahotki men uning har bir turishi yoki o‘tirgan holatini ham shahvoniy hislar bilan qabul qila boshlagan bo‘lsam?

— Balki nihoyat meni o‘tkazib yuborarsan? — so‘radi u, mening nigohim esa yana ixtiyorsiz ravishda uning oppoq oyoqlariga silliq sirg‘aldi. Haddan tashqari mukammal.
— Mm, yo‘q, — pichirladim devorga suyanib, unga surbetlarcha tikilishda davom etarkanman.
Miyamdagi suhbat yoki boshqa narsalar haqidagi barcha xayollar bir lahzada uchib ketdi. Minsu og‘ir xo‘rsinib, lablarini tishlagancha o‘z xonasi tomon yurdi. Men esa uning har bir qadamida tebranayotgan jozibali qomatidan ko‘z uzmay ortidan ergashdim.
Tomog‘im qurib, og‘zimga so‘lak keldi. Ichimda yana o‘sha qaynoq alanga gurillab, butun tanamni taranglashtirdi va men qaytadan kuchli ehtiros azobini his qildim.

— Sening o‘z xonang bor, yo‘qol bu yerdan, men uxlamoqchiman, — norozi ohangda dedi u,
lekin men buni eshitmagandek edim. Shaxdam va uzun qadamlar bilan uning karavotiga yetib bordim va o‘zimni to‘shakka otdim.
— Nimalar qilyapsan o‘zi? Tur o‘rningdan.
— Mmm, yo‘q. Bu kechani baxtimizga sen bilan birga, bitta karavotda o‘tkazaman, buni haqiqat sifatida qabul qil, mitti malika, — xotirjam javob berdim.
Uning lablari hayratdan yarim ochilib, ko‘zlari ham hayratdan katta-katta bo‘lib ketdi.
— Bu nima deganing yana? Sen bunga haqli emassan, bu normal holat emas! — qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib baqirdi u. Men esa jilmayib, yuzimni uning yostig‘iga bosdim.
Nilufar guli va shokolad. U la’nati nilufar va shokolad hidini taratardi. Nega bu ifor shunchalik yoqimli? Xudoyim... Hozir aqldan ozaman.
— Kimdir, ya’ni o‘sha "kimdir" deganda seni nazarda tutyapman, mening karavotimni tish pastasi va soqol ko‘pigi bilan rasvo qildi. Yangi choyshablarim hali kelmagan, eskisi esa yuvishda. Quruq matrasda uxlashni unchalik xohlamayman, shuning uchun bu muammoning eng yaxshi yechimi — aybdorning o‘zi bilan birga bitta karavotda uxlash deb hisoblayman, — jilmayib gapirdim. Uning yuzi battar chimirildi, u qo‘llarini musht qilib, menga tahdidli tikildi.
— Hali men aybdor bo‘ldimmi? Agar sen boshlamaganingda, men sening ortingdan yugurib, o‘ch olmagan bo‘lardim. Agar sen bo‘lmaganingda, meni o‘pishingga yo‘l qo‘ymasdim!
U hozirgina nima deb yuborganini anglab, birdan to‘xtab qoldi. Mening yuzimdagi tabassum yanada kengaydi, uning chehrasi esa battar qorong‘ulashib, yonoqlari yana o‘sha qip-qizil tusni oldi.

Karavotda qaddimni rostlab, o‘tirgan holatga keldim va uning bu holatini mamnuniyat bilan kuzata boshladim. O, ha. Men hali hech narsa qilganim yo‘q, u esa allaqachon la’nati darajada qizarib, yonib ketmoqda edi.

— Meni o‘pishingga yo‘l qo‘ymasdim, deysanmi? — uning so‘zlarini ohangdor takrorlab so‘radim. U esa boshini silkitib, garchi men joyimdan qimirlamagan bo‘lsam ham, o‘zini himoya qilgandek qo‘lini oldinga cho‘zdi.
— Unut buni. Men boshqa narsani nazarda tutgandim... Umuman olganda, men tinchgina yotib, serial ko‘rmoqchi va chips yemoqchi edim.

Sen bilan bunday xavfli masofada bo‘lishni xohlamayman, sening nima qilib qo‘yishingni hech kim bilmaydi, — to‘ng‘illadi u dahanini baland ko‘tarib.
— Mening nima qilib qo‘yishimni hech kim bilmaydi, deysanmi? — uning so‘zlaridan yana bir bor lazzatlanib so‘radim, u esa asabiylashib yuzini burdi.

— Ayren bilan gaplashma.

Uning bir maromdagi ovozi shunchalar vahshiy qat’iy yangradiki, go‘yo bu so‘zlarga e’tiroz bildirib bo‘lmasdi. U hozirgina menga buyruq berdimi? Ammo uning menga buyruq berishga nima haqqi bor?
Men kim bilan va qanday gaplashishni o‘zim mustaqil hal qila olaman. Taehyung men uchun hech kim, shunday ekan, men hech qachon unga bo‘ysunishga majbur emasman.
— Nima deding? — deb qayta so‘radim, u mening karavotimda yotgancha ko‘zlarimni uning qomatidan uzolmayotganimni yashirishga urinib.
— Ayren bilan gaplashma deyapman. Bu mening shartim, — jilmaydi u.
Men esa hayratdan og‘zimni ochib qoldim.
Nahotki inson bir vaqtning o‘zida ham shunchalik hukmron, ham shunchalar asabga teguvchi bo‘la olsa? O‘zi Ayren unga nima yomonlik qildi-ki, kechki paytdan beri tinmay uning nomini takrorlaydi?

— Yo‘q. Men o‘zim xohlagan odam bilan gaplashaman, — qo‘llarimni koksimga chalishtirib to‘ng‘illadim. Bu harakatim tufayli futbolkam biroz ko‘tarilib, silliq va oppoq bel-u sonlarimni uning nigohiga battar ochib berayotganiga parvo ham qilmadim.

— Bunga aminmisan? — so‘radi u. Uning ovozi yanada pastlab, bo‘g‘iq tus olgandek edi. Uning qop-qora qoshlari chimirilib, peshonasida mayda chiziqlar paydo bo‘ldi.
— Ha, aminman. Mening o‘rnimga nima qilishni yoki kim bilan gaplashishni hal qilishga mutlaqo haqqing yo‘q. Men yosh bola emasman va o‘z hayotimni o‘zim belgilayman, — gapimda davom etdim. Uning yuzida g‘alati tabassum yugurdi, biroq indamadi.
Oramizga cho‘kkan uzoq daqiqalik sukunatdan so‘ng og‘ir xo‘rsinib, sumkamdan chipslarni va telefonimni oldim-da, tugallanmagan serialimni yoqdim. Taehyung men yoniga yotishim uchun karavotning devor tomoniga surildi.
Uning mening xonamda qolishga, hatto shu yerda tunashga qanchalik haddi sig‘ayotganiga umuman aqlim bovar qilmasdi.

Xo‘sh, uning choyshablarini rasvo qilgan bo‘lsam nima qipti? Bunga uning o‘zi aybdor! Agar u mendan qochmaganida, men uning ortidan quvib, o‘ch olmagan bo‘lardim. Agar u boshlamaganida, men unga o‘zimni pastasini sochimdan va shippagimdan arang artib tozaladim-ku!

Taehyung qimirlamay yotardi. Men uning yoniga cho‘zildim, ko‘ksimda g‘alati bir taranglik va hayajon bor edi. Ko‘rpa ostiga kirib, serialni tomosha qila boshladim, biroq bo‘ynim orqasida uning qaynoq nafasini sezib turardim.
— Rostdan ham shunaqa bachkana va yig‘loqi narsalarni tomosha qilasanmi? — norozi ohangda gapirdi u. Men unga qaradim.
— Yoqmasa, yo‘qol xonangga. Seni hech kim birga ko‘rishga taklif qilgani yo‘q, — dedim zardali ohangda. U esa go‘yo men unga og‘ir botadigan gap aytgandek norozi pishillab qo‘ydi.
Biz indamay tomosha qilishda davom etdik. Bir ozdan so‘ng Taehyungning boshi ohista mening yelkamga qo‘yildi. Men qanchalik e’tiroz bildirmayin, u "buning hech qanday yomon joyi yo‘q" deb ovozimni o‘chirib qo‘yardi. Oxiri taslim bo‘ldim va telefondagi sahnalarga tikildim.
— Nega mening gapimga quloq solishni xohlamayapsan? — so‘radi u kutilmaganda.
— Nega senga quloq solishim kerak ekan? Men u bilan gaplashishni xohlayman, yoshi mendan kichik bo‘lsa ham, u juda xushmuomala yigit. Nega u bilan gaplashishimni istamayapsan, axir biz hatto sevishganlar yoki do‘st ham emasmiz-ku, — qarshilik ko‘rsatishda davom etdim men. U esa norozi uf tortdi.
— U menga yoqmayapti.
— Bu sabab emas, Taehyung. O‘zingni xuddi yosh bolalardek tutyapsan, — pishilladim men.
— Men uchun bu yetarli sabab. Agar bu seni qoniqtirmasa, bu mening muammom emas.
Lablarim mahkam qisildi. Yana u bilan janjallashib ketmaslik uchun ko‘zlarimni bir muddat yumib turdim. Taehyung ham boshqa gapirmadi, go‘yo bunga to‘la haqli bo‘gandek yelkamda boshini qo‘ygancha yotaverdi.
To‘satdan uning qaynoq va baquvvat qo‘li mening sonimga qo‘yildi. Barmoqlari asta-sekin, ammo qat’iyat bilan terimni erkalay boshlaganida, butun tanamga titroq yugurdi va og‘zimdan beixtiyor entikish ovozi chiqib ketdi.

— Nimalar qilyapsan? Qo‘lingni tort, — deb buyurdim, ammo u eshitgisi kelmadi.

Uning qo‘li sekin-asta yuqoriga sirg‘alib borar, men uning haroratini ichki kiyimimga bor-yo‘g‘i bir necha santimetr qolganida his qilib turardim.
Taehyung boshini shunday burdi-ki, burni to‘g‘ridan-to‘g‘ri mening bo‘ynimga taqaldi. Uning qaynoq nafasi tomirimni tezlashib urishga majbur qildi.

— Taehyung! — g‘azablanib uni ko‘ksidan itarishga urindim, ammo u meni o‘ziga bo‘ysundirish uchun haddan tashqari baquvvat va kuchli edi.
— Menga tegma! Men senga hech qanday teginishlar bo‘lmaydi degandim-ku!
— Sen mening shartimga ko‘nmading, nega unda men senikiga ko‘nishim kerak? — pichirladi u va uning tishlari terimga ohista botdi.
Men ingrab yubordim va telefonni bir chetga otib, u bilan kurasha boshladim. Uning qo‘li hozirgina mening eng nozik va yashirin joyimga, ichki kiyimimning yupqa matosi ostiga yetib borayotgandi. Men uning ko‘ksiga urardim, ammo bu uning jozibasini va ehtirosini battar kuchaytirardi, xolos.
— Taehyung... — deb yolvordim.
U bo‘ynimga yopishgancha mayin va sezilarli-sezilarsiz o‘pichlar bilan iyagimga ko‘tarilib, past ovozda kulib qo‘ydi. Yuzidagi mayda soqollari terimni qitiqlar va tirnar edi. U yuzimdan, so‘ng lablarim chetidan o‘pdi-da, boshini ko‘tarib ko‘zlarimga tikildi.

Menga shunday tuyuldimi yoki uning ko‘zlari yanada qorayib ketgandimi? Yo‘q, menga tuyulmadi. Uning nigohi haqiqatan ham qop-qora tus olgandi va eng dahshatlisi, u yerda zarracha bo‘lsin shafqat yoki mayinlik asorati yo‘q edi.

— Men bilan hisoblashishni va u bilan gaplashishni bas qilishni xohlaysanmi? — so‘radi u qoshini chimirib.
— Hech qachon, men sening aytganingni qilmayman... oh! — Taehyungning qaynoq va baquvvat kafti ichki kiyimim ustidan butunlay eng nozik joyimni yopib, mahkam qisganida xayollarim chil-chil bo‘ldi.
Ko‘zlarim hayratdan katta-katta ochilib ketdi, men uni itarib yuborishga urinib yelkalaridan tutdim. Unga buni bas qilishini aytmoqchi bo‘lib lablarimni ochdim, ammo so‘zlarim og‘zimdan chiqmadi — u lablarimni o‘z lablari bilan shunday shafqatsizlarcha yopdi-ki, go‘yo bunga mutlaqo haqli edi.

Davomi istasangiz reaksiya va komentda o’z fikringiz yozib ketinglar jononlarim❤️

Taehyung(pov)

~ U seni tanishi uchun bor mahoratingni ko‘rsat, toki qarshisida kim turganini anglab yetsin. ~

Vaqt asta-sekin oqshomga yaqinlashib borardi. Quyosh ufq ortiga yashirinib, osmonni yorqin pushti rangli shafaqqa bo‘yadi. Minsu zinalarda o‘tirgancha, panjaraga suyanib, mudroq ko‘zlar bilan ularni kuzatib turardi.

Oromgohdagi bolalar
endi Taehyung ularni shunday ataydigan bo‘ldi — quvlashmachoq va to‘p o‘yinlarini o‘ynashardi.

To‘g‘ri, hamma ham emas, asosan yigitlar. Qizlar esa kiyimlari va yangi manikyurlarini buzishni xohlamasliklarini aytib, o‘yinga tushishdan uzil-kesil bosh tortishgandi.

Taehyung o‘zi maktab davrida oromgohlarga borganida qizlar doim birinchi bo‘lib o‘yinga intilishardi, bu yerdagilarni esa u mutlaqo tushunolmayotgandi.
Hatto yigirma besh yoshli yigitcha bo‘lishiga qaramay, Taehyung ham qo‘lida to‘p bilan o‘rtada turganlarning hammasini birma-bir o‘yindan chiqarish bilan band edi. Uning baland ovozdagi kulgisi va bolalarning norozi qichqiriqlari butun maydonga aks sado berardi.

Bugun ancha og‘ir va charchatadigan kun bo‘ldi, lekin baxtlariga, bolalar har bir qoidani tezda tushunib yetishdi.

Yagona g‘ashni keltiradigan jihat — ularning korpusidagi qizlar faqat Taehyungga e’tibor qaratishga urinishayotgan edi. Minsu unga biror narsani tushuntirish uchun yaqinlashishi bilanoq, qizlar darhol yigitchaning atrofini o‘rab olishar va uni suhbatga tortishardi.
Taehyung ularning bu makkorona rejalarini birpasda payqadi, ammo qizlarning o‘zlari buni hali sezishmagandi. U biroz chetga chiqib, o‘rniga boshqa bir yigitni tushishini so‘radi va telefonini chiqarib, uyqu vaqtini tekshirdi. Oyoqlari ixtiyorsiz ravishda uni Minsuning yoniga yetakladi va yigitcha og‘ir nafas olib, qizchaning yoniga o‘tirdi.

— Uh... mana buni o‘yin desa bo‘ladi, — yelkalarini ortiga tashlab, go‘zal osmonga tikilgancha to‘ng‘illadi u.
— Rosa terlab ketdim, mabodo men bilan dushga kirib, mening bu charchagan, qiynalgan tanamni yuvintirib qo‘yishni xohlamaysanmi? — u zaharxanda bilan pichirladi va shu zahoti Minsudan yelkasiga qattiq zarba yedi.

— Ovozingni o‘chirib o‘tira olmaysanmi? Sendan hech kim o‘ynashni ham, yonimga kelib bu bema’ni, uyatsiz gaplarni gapirishni ham so‘ragani yo‘q, — g‘azablandi qizcha. Taehyung esa o‘rnidan turishdan oldin uning yonoqlaridan chimchilab, uni burishishga majbur qildi va kulib uzoqlashdi.
Ortiga o‘g‘rincha nigoh tashlaganida, Minsuning qizarib ketgan yuzlarini ko‘rib, yigitchaning lablarida mamnun tabassum yugurdi. Uning so‘zlari qizchaga shubhasiz ta’sir qilayotgandi, shunchaki Minsu buni tan olishni istamasdi, xolos. Biroq uning xatti-harakatlari, yuz ifodasi va oddiygina qizargan yonoqlari uni butunlay fosh qilib qo‘yardi.

Atrof butunlay qorong‘u bo‘lguniga qadar o‘yinni davom ettirishdi. Minsu allaqachon zinalardan g‘oyib bo‘lgan, chamasi, tinchgina xonasiga kirib ketgandi. Hmm, bu yerda qandaydir sir borga o‘xshardi va Taehyung buni aniqlashi kerak edi.

— Qani, hamma shaxdam qadamlar bilan xonalariga, uyqu vaqti bo‘ldi! — deb baqirdi u hamma eshitadigan ovozda.
Yigitlar kelib, u bilan xayrlashish belgisi sifatida qo‘l berib o‘tishdi qizlarning ba’zilari esa so‘zning haqiqiy ma’nosida unga yopishib, belidan quchoqlay boshlashdi. Ular bunday yoshda juda erta va boshqacha o‘ylay boshlashgandi bu esa Taehyungning biroz asabiga tegdi. U o‘zi o‘smirlik davrida ham qizlarga hech qachon bunday yopishib yurmagandi.

— Qizlar, buni bas qilinglar. Men sizlarga uxlashga borishni aytdim, nega quloq solmayapsizlar? — so‘radi u ovozini imkon qadar vazmin va qat’iy chiqarishga urinib.

— Nega axir? Nahotki quchoqlashimizga qarshi bo‘lsangiz, Taehyung aka? Biz shunchaki bunday ajoyib birinchi kun uchun sizga minnatdorchilik bildirmoqchi edik, bizda hali hech qachon sizdek kelishgan yetakchi bo‘lmagan, — deb pichirladi guruhdagi eng injiq qizlardan biri bo‘lgan Soyun
— Men boshqa narsani nazarda tutdim. Shunchaki hamma ketdi, sizlar ham xonalaringizga kirishingiz kerak, — og‘ir xo‘rsinib dedi Taehyung.

— Bizni tekshirish uchun xonamizga kirasizmi? — umid bilan so‘radi qizlardan biri qolgan qizlar ham beixtiyor uning gapini ma’qullashdi.
Yigitcha rozi bo‘lgachgina, ular nihoyat undan uzoqlashib, ortlariga qaray-qaray yo‘lga tushishdi. O‘zaro pichirlashib borarkanlar, Taehyung ularning: "Shunday chiroyli tungi kiyim olganim bekorga ketmapti-da" degan gaplarini eshitib qoldi.

Tishlarini g‘ijirlatib, ularning ortidan yurdi va eng yuqori qavatdagi o‘z xonasiga ko‘tarildi. O‘yindan keyin uning badani zudlik bilan tetiklikni qumsayotgandi. Shuning uchun, xonaga kirishi bilan sochiqni oldi va to‘g‘ri yuvinish xonasi tomon yurdi.
Eshikni ochgan zahoti Taehyung joyida qotib qoldi.
Qarshisida Minsu ko‘zgu oldida faqatgina futbolkada va nihoyatda yupqa, deyarli shaffof ichki kiyimda turardi. Libosning nafis chizig‘i uning kelishgan va xushbichim qomati orasida ko‘zdan yo‘qolgandi. Bu manzaradan yigitchaning tomog‘iga achchiq bir tiqin tiqilib qoldi.

U chuqur nafas oldi va vujudida to‘satdan uyg‘ongan erkaklik hissini jilovlashga urindi. Minsu ko‘zgudagi aks orqali yigitchani ko‘rib, dahshatdan sapchib tushdi va shu zahoti ortiga o‘girilib, futbolkasini iloji boricha pastga tortishga harakat qildi.

— Seni eshik taqillatishga o‘rgatishmaganmi?! Agarda esingdan chiqqan bo‘lsa, yuvinish xonamiz umumiy! — g‘azablandi u, Taehyung esa uning bu holatidan ich-ichidan kuldi.

— Seni uxlab yotgandir deb o‘ylagandim, boz ustiga, hech bo‘lmaganda suvni yoqib qo‘ysang bo‘lardi-ku... Garchi, menga bu manzara juda yoqdi. Hech ham uyalmasang bo‘ladi, sening o‘sha chiroyli va latofatli qomatingni bajonidil tomosha qilishga tayyorman, — pichirladi yigitcha o‘z ovozini tanimay.

Uning ovozi tomirlarida oqayotgan cheksiz ehtiros va shahvoniy hislarga to‘lib ketgandek edi. Minsuning yuzi lovillab yonib ketdi, u o‘sha to‘liq lablarini ochib, chuqur nafas oldi.
— Hech ham o‘zgarmabsan, — pishilladi va qo‘llari bilan futbolkasini mahkam tutib, ortini berkitishga uringancha yigitchaning yonidan o‘tib ketmoqchi bo‘ldi.
U Taehyungning yonidan suqulib o‘tishga urindi, biroq yigitchaning qomati ancha keng va baquvvat bo‘lgani sababli, qizchaning chiqib ketishiga yo‘l bermay to‘sib turardi.

— Meni o‘tkazib yubor, — ovozini balandlatib dedi u, Taehyung esa unga "shsh" deb ishora qildi.
— Sekinroq..! Bunchalik baqirma, bolalarning yarmi hali uxlab ulgirmagan — jilmaydi yigitcha, nigohini biroz pastga, uning nafis bo‘yin va kurak suyaklariga qaratib.
— Meni qo‘yib yubor, Taehyung. Men charchadim va juda ham uxlagim kelyapti! — to‘ng‘illadi qizcha.
— Xo‘sh, menga nima qilasan? Meni urasanmi? Yoki haqorat qilib, yana o‘sha esi kirmagan orangutan deb chaqirasanmi? Iye, to‘xta, sen meni o‘sha vaziyatda tasavvur qilishni yaxshi ko‘rarding-ku, — uning esiga soldi
Minsu esa qo‘llarini ko‘tarib, futbolkasini qo‘yib yuborgancha Taehyungni koksiga ura ketdi.
Lan’ati
Yigitcha beixtiyor ko‘zlarini pastga qaratdi. Endi u uning nafis vujudini, ha, to‘g‘ridan-to‘g‘ri o‘sha yupqa mato ostiga yashiringan kichik uchburchak shaklidagi jozibani yaqqol ko‘rib turardi. To‘rsimon mato ortidan uning silliq va nafis a’zolari yaqqol ko‘zga tashlanardi.

— Aytganimdek, juda ham jozibali libos, — mayin va ehtirosli ovozda pichirladi va buning evaziga yana bir zarba yedi.
— Qarama la’nati! Senga nima bo‘ldi o‘zi, Taehyung!

Meni o‘tkazib yubor, surbet iflos! — deb baqirardi Minsu uning ko‘kragiga urishda davom etib.
Uning bu ojizona zarbalari yigitchaning ichidagi mutlaqo notanish bo‘lgan ehtirosni uyg‘otardi — uni o‘ziga burib, bag‘riga bosish va o‘sha chiroyli qomatiga mahkam yopishish istagi gup urib kelardi. Biroq u o‘zini zo‘rg‘a tiyib, shahvoniy hislar bilan kurashgancha bir chetga chekindi.
Minsu shu zahoti yuvinish xonasidan otilib chiqib ketdi va Taehyungni o‘z hayollari hamda shimlari ostida to‘laqonli uyg‘ongan erkaklik hissi bilan yolg‘iz qoldirdi.
"Men ahmoqman", deb tan oldi u ichida, lekin aslo afsuslanmadi. Bu haqiqatan ham unutilmas va go‘zal manzara edi, faqatgina u hozir qalbida paydo bo‘lgan bu hislarni mutlaqo tushunolmayotgandi.

Ilgari Taehyung Minsu bilan hech qachon bunday uzoq vaqt yolg‘iz qolmagandi, bu yerda esa bor-yo‘g‘i ikki kun ichida uning butun tanasi qizchaga nisbatan g‘alati va kuchli reksiya bera boshlaganini his qildi. U o‘zini boshqarish qobiliyati kuchli bo’lishiga qaramay hozir esa Minsu uning yonida bo‘lganida, ular yolg‘iz qolishganida va qizcha shunchalik begunoh ko‘ringanida, bu boshqaruv butunlay chilparchin bo‘layotgandek edi. Ba’zan uning nozik bo‘ynidan tishlagisi, barmoqlari bilan o‘sha jozibali qomatini mahkam quchgisi kelib ketardi.
U tezroq bu telbavor xayollardan xalos bo‘lishi kerak edi, aks holda bundan hech qanday yaxshilik chiqmasligi aniq edi.

~ O‘ylamay qilingan harakat hamma narsani ostin-ustun qilib yuborishi mumkin. ~

Ertalab budilnik chalinishidan ancha oldin ko‘zimni ochdim. Erta turishni unchalik xohlamayotgan edim-u, lekin kecha Minsuga tongda haqiqiy dars qanday bo‘lishini ko‘rsatib qo‘yishga va’da bergandim va buni amalga oshirishga qaror qildim.
Kecha u birinchi qadamni tashlab, ustimdan suv quymoqchi bo‘ldi, endi esa navbat meniki.

Karavotdan turib, ustimga hech narsa kiymay, shunchaki shimimni tortdim. Sumkamni titkilab, bir nechta tish pastasi va soqol olish ko‘pigini chiqardim.

O‘tgan kechaning xotiralari hamon xayolimda aylanardi. Uni yarim yalang‘och holatda, o‘sha nafis va jozibali qomatini ko‘rganim ko‘z oldimdan ketmasdi. Bu manzara shunchalik ehtirosli edi-ki, o‘zimni tiya olmay, yuvinish xonasida vujudimda uyg‘ongan erkaklik hissini o‘z qo‘llarim bilan tinchlantirishga majbur bo‘ldim.

Odatda o‘zimni jilovlash uchun bunday narsalarga ehtiyoj sezmasdim, ammo uning qomatiga bitta qarashning o‘zi vujudimda tushunarsiz va shunchalar kuchli ehtiros to‘lqinini uyg‘otib yuborgandi.

Dushdan keyin barbir qizlarning xonalarini tekshirishga to‘g‘ri keldi, chunki Minsu buni qilishni xayoliga ham keltirmayotgandi. U yuvinish xonasidan otilib chiqqanicha xonasiga qamalib oldi, men esa karavotda yotgancha uning bu holatidan jilmaysib qo‘ygandim.

Qizlarning xonalariga kirganimda, ichimda g‘alati bir nafrat va jirkanish hissi uyg‘ondi. Xonaga kirib, ularning uxlash holatini ko‘rib, yoqa ushladim. Qasam ichib aytamanki, ular deyarli kiyimsiz holatda yotishardi va buni nima maqsad ko‘zlab qilayotganlarini juda yaxshi bilardim. Qizlardan biri umuman uxlamayotgan ekan, u meni ko‘rib, go‘yoki ixtiyorsiz harakat qilayotgandek ko‘kraklarini siqib, to‘shakdan ataylab biror narsani tushirib yubordi va uning ochiq tanasi ko‘rinadigan darajada engashdi.
"Voy, kechirasiz, menga kiyimsiz uxlash qulayroq", deb pichirladi u. Men esa asabim buzilib, yuzimni burdim.

Agar ular shu yo‘l bilan mening e’tiborimni qozonmoqchi bo‘lishayotgan bo‘lsa, qattiq adashishadi. Ular mendan ancha yosh va men ularga g‘arazli nigoh bilan qarash niyatida emasman. Ustiga-ustak, mutlaqo notanish odamning qarshisida o‘zlarini qanday qilib bunday tutishlariga aqlim bovar qilmasdi.

Shuning uchun ham ichimda g‘alati bir sovuqlik paydo boldi-yu, boshqa hech qachon ularning xonasiga kirmaslikka o‘zimga so‘z berib, u yerdan chiqib ketdim.

Tong va lager budilnigi chalinishiga vaqt bor edi.

Sekin qadamlar bilan Minsuning xonasi eshigi oldiga keldim. Eshik dastasini ohista pastga tushirganimda, zo‘rg‘a eshitiladigan tovush chiqdi. Eshik g‘iyqillamay ochildi va men bildirmasdan ichkariga suqulib kirdim. Minsu karavotda qo‘llarini uzatgancha, bir oyog‘ini tizzasidan bukib uxlab yotardi. Ustida hamon o‘sha futbolkasi bor edi, ammo ichki kiyimini oddiy, qora ranglisiga almashtiribdi. Unda hech qanday ortiqcha joziba bo‘lmasa-da, baribir tanam bu manzaraga darhol reaksiya berdi.

Xonani uning bir maromdagi mayin nafasi to‘ldirib turardi. Uning karavoti sari qat’iyat bilan yaqinlashib, soqol ko‘pigining qopqog‘ini ochdim. Uni ajoyib tong kutmoqda. Unga bir necha santimetr qolguncha yaqinlashdim. Karavotdan nozikkina osilib turgan o‘ng qo‘lining kaftiga oppoq ko‘pikni to‘ldirib quydim.
Uxlashini qarang, yuzlari shunchalik begubor va go‘zal, qoshlari biroz chimirilgan bo‘lsa-da, bu uning chehrasiga o‘zgacha bir latofat bag‘ishlab turardi. Lablari yarim ochiq bo‘lib, xayolimni o‘g‘irlamoqchi bo‘lardi. Ko‘pikni qo‘yib bo‘lgach, tish pastasini ochdim va u uyg‘onib ketmasligi uchun nihoyatda ehtiyotkorlik bilan uning yuziga, yonog‘i chetiga surtdim.
Qaddimni rostlayotganimda ko‘zim uning shippaklariga tushdi.
Engashib, ikkala pushti shippagini ham ko‘pik va pasta bilan to‘ldirib tashladim. Yuzimda shaytonona tabassum yugurdi. Karavotdan uzoqlashib, barcha ashyolarni uning javoniga yashirdim. Ko‘zim yana uning latofatli qomatiga tushganida, ichimda unga teginish, uni bag‘rimga bosish istagi gup urib uyg‘ondi.
Tomirlarimda yana o‘sha qaynoq ehtiros to‘lqini gurilladi.

— Minsu, tur o‘rningdan! — deb bor ovozim bilan baqirdim.

Minsu qo‘rqqanidan sapchib turdi va beixtiyor qo‘li bilan yuzini urib yubordi.
Yuzidagi ko‘pik va tish pastasi aralashib, butun chehrasini rasvo qildi. Minsu bir ko‘zini zo‘rg‘a ochib, menga tikildi. Ko‘zlari g‘azab va nafratga to‘la edi. U karavotdan sakrab turib, oyoqlarini o‘sha bulg‘angan shippaklariga tiqdi.

— Axxx jin ursin seni lanati Taehyung !.. — deb baqirdi u menga vahshiy ko‘zlarini qadab.
Men eshik dastasini ushlagancha, uning xonasidan otilib chiqishga tayyor turardim va kulgimni tiya olmay qah-qah urib yubordim.
— To‘xta, la’nati orangutan!

Minsu shippaklarini otib yuborib, bulg‘angan oyoqlari bilan polga qadam bosdi. Sal qolsa sirg‘anib ketayozdi, ammo muvozanatni saqlab qoldi. Qo‘liga ilingan birinchi matoni olib, oyoqlarini artdi.
— Seni o‘ldiraman! Qanday hadding sig‘di bunga! — baqirib-chaqirib, men tomonga kela boshladi.

— Ikkinchi dars: uxladingmi, hushyor uxla, — kulib uning xonasidan chiqdim va o‘zimnikiga qarab qochdim.
Minsu ortimdan yugurib kelardi, u hamon orqamdan meni qanday qilib shafqatsizlarcha jazolashi haqida turli tahdidlarni baqirib aytardi.

Uning bu to‘polonchi, yuzlari bulg‘angan, sochlari to‘zg‘igan holatiga qarab zavqlanardim. Futbolkasi deyarli beligacha ko‘tarilib ketgan, uning silliq va oppoq bel qismini ochib turardi. Ko‘rinishidan ular juda yumshoq va nafis edi.

— To‘xta, orangutan! Seni o‘lgudek uraman! — baqirardi u menga yetib olishga urinib.
— Qani, urinib ko‘r-chi, mitti malika, — piching qilib, o‘zimni karavotga otdim.
Biz xuddi yosh bolalardek karavotlardan sakrab, xona bo‘ylab bir-birimizni quva boshladik. Minsu sekin-asta charchay boshladi, qadamlari avvalgidek tez emas edi, ammo u to‘xtamasdi. Menga jahl qilib, yuzidagi pastalarni mening yostig‘imga surtib tashladi, bu esa mening kulgimni battar qistatdi.
— Be-be-be, — uni masxara qildim.

Bir soniyaga o‘zimni yigirma besh yoshda emas, xuddi o‘n yoshli boladek his qildim. Bolalikdagi o‘yinlarimiz xayolimizga qaytgandek edi.
— Yo’qolib ket tushundingmi?! Surbet, orangutan va bu dunyodagi hamma yomon so‘zlar endi senga tegishli! — qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib, xuddi kichkina qizchalardek yuzini o‘girdi u.
— Bu hali ikkinchi dars edi, xolos, — jilmayib, unga qarab shaxdam qadam tashladim. — Shunga xafa bo‘ldingmi? Bu hali boshlanishi...
Minsu to‘satdan tizzasi bilan sonimga qattiq urganida gapim og‘zimda qoldi. Xudoga shukurki, reaksiyam tez ekan, aks holda hozir eng nozik joyimdan qattiq zarba yegan bo‘lardim.

Tabassumim yanada kengaydi. Minsu qo‘llari va oyoqlari bilan ko‘ksimga tanamga ura boshladi, to‘g‘rirog‘i urishga urinardi.
Uning g‘azabga to‘la yuziga, nafratli ko‘zlariga va asabiylikdan qisilgan lablariga tikilib qoldim. Men bu holatdan shunchaki zavq olayotgandim, balki butun borlig‘im bilan shuni qumsagandirmon.
Qo‘limni ko‘tarib, uning nozik bo‘ynidan tutdim va boshini balandroq ko‘tarishga majbur qildim. Lablarim ixtiyorsiz ravishda uning lablariga gup urib yopishdi. Mitti malika birdan urishishdan to‘xtadi, butun tanasi taranglashib, qo‘llari yoniga tushdi. Uning ichidan chiqqan og‘ir nafasni eshitib, ichimda jilmaydim va qisilgan lablarini ehtiros bilan o‘pa boshladim. Kichkina kaftlari yana ko‘ksimga qo‘yilib, meni itarishga urindi, men esa lablarimni uning lablaridan bor-yo‘g‘i bir santimetr uzoqlashtirdim.
— Nima qilyap...
U so‘zini tugatolmadi, fursatdan foydalanib, uni yana qaytadan o‘pichlarimga g‘arq qildim. Bu safar uning lablari ochiq edi, ular lablarim ostida titrardi va men bundan mamnun bo‘ldim.

Bo‘ynidagi qo‘limni tushirib, uni belidan mahkam quchdim va tanasini o‘zimga tortdim. Minsu hamon qarshilik ko‘rsatishga, meni tishlab olishga urinardi.

— Qarshilik qilma, — pichirladim o‘pichlar orasidan bo‘g‘iq ovozda, balki bu buyruqdek eshitilgandir, aniq bilmayman.
Nega uni o‘pdim? Nega bu menga bunchalik yoqyapti?
Uning bir necha daqiqalik qarshiliklari nihoyat barham topdi. U lablarim orasida mayin ingrab, asta-sekin o‘pichlarimga javob qaytara boshladi, men esa entikib ketdim.

Qo‘llarim belidan sekin pastga sirg‘aldi va nihoyat uning o‘sha jozibali qomatini, latofatli va yumshoq a’zolarini kaftlarim bilan mahkam tutib, o‘zimga qarab yuqoriga ko‘tardim. Minsu ingragancha oyoqlarini belimga chirmab oldi. Uning qomati kaftlarim ostida shunchalar yumshoq va nafis ediki, tasvirlab berolmasdim. Uning nafis terisi haroratidan rohatlanib, barmoqlarim bilan uni erkalardim, qo‘llarim uning nozik kiyimi ostiga sirg‘alib kirdi.
Biz o‘pishardik va bu tuyg‘u go‘yoki butun bir abadiyatdek davom etayotgandek edi. Bir-birimizdan sarmast bo‘larkanmiz, uning vujudi tanamga qanday yopishib borayotganini, yalang‘och yelkalarimni qanchalik mahkam qisayotganini va uning jozibali qomati tanamda qanchalik mukammal o‘tirganini his qilib turardim.
Tashqaridan yangragan oromgoh budilnikining baland ovozi bizni bir-birimizdan ajralishga majbur qildi. Nafaslarimiz tez va qaynoq edi, uning lablari shishib ketgan, lablarimiz orasidagi ehtiros rishtasi asta uzildi. Biz hamon shu holatda turgancha bir-birimizga tikilib qoldik.

— Qo‘yib yubor... — pichirladi u va men uni qo‘yib yubordim.
Uning ovozi nihoyatda mayin, yonoqlari esa xuddi o‘sha shishgan lablaridek qizarib ketgandi. Minsu nigohini mendan uzmagan holda, qadam-baqadam mendan uzoqlashdi.
Men hamon hozirgina sodir bo‘lgan voqeaning shirin tumanida edim.
Men uni o‘pdim. Men la’nati Minsuni o‘pdim-a!

Taehyung(pov)

~ Ajoyib tong qarshingdagi go‘zal manzara bilan boshlanadi. ~

Minsu kecha xonasiga kirib ketgancha qaytib chiqmadi faqat yuvinish xonasiga o‘tganini bildim. Uni ko‘rmagan bo‘lsam-da, suvning sharillashi va eshikning oldiniga u tomonga, keyin esa men tomonga shaxdam yopilgani eshitdim. Kechagi ishimdan keyin u mendan o‘zini olib qochayotgandek edi.
To‘g‘risi, o‘shanda nima qilganimni o‘zim ham tushunmay qoldim. Hammasi beixtiyor, go‘yoki tanamning ichki bir instinkti tufayli sodir bo‘ldi va men buni to‘xtata olmadim. Uni eshikka tiraganimda vujudidagi mitti qaltiroq, ayniqsa, yonoqlari qizarib, nafas olishi tezlashgani menga juda yoqib tushgandi.
Hozir esa qo‘llarimni boshim ostiga qo‘yib, ko‘zlarim yumiq holda karavotda yotibman. Nafas olishim bir maromda. Oromgoh bo‘ylab hammamizni uyg‘otadigan umumiy budilnik chalinishiga oz fursat qoldi. Derazadan tushayotgan ertalabki quyosh nurlari to‘g‘ri yuzimga urilmoqda, men esa bu iliqlikdan rohatlanyapman.
To‘satdan xonam eshigi shunchalik sekin ochildiki, go‘yoki kelgan o‘g‘ri o‘zini sezdirmaslikka urinayotgandek edi. Ammo men uning karavotim tomon bosayotgan mayin qadam tovushlarini aniq eshitib turardim.
Yuzimda kulgi qalqib chiqmasligi uchun o‘zimni zo‘rg‘a tiydim. Chunki mening xonamga kirishga kimning jur’ati yetishini juda yaxshi bilardim, faqat bir narsa so‘roq ostida edi: maqsadi nima?
Chap ko‘zimni yarim ochib, Minsuning ortidan kuzatdim. U qo‘lidagi kichkina tog‘orachani mahkam ushlaganicha xonani ko‘zdan kechirardi. Tog‘orachada suv borligiga ishonchim komil edi. Hmm, demak, u menga ajoyib tong hadya qilmoqchi? Qiziq.

U atrofga alanglashda davom etarkan, men ko‘zlarimni butunlay ochib, uning qomatiga g‘arazli tikildim. Ustidagi futbolkasi va bazo‘r yopib turgan kalta shortigi uning jozibali qomatini yaqqol ko‘rsatib turardi. Mm, men uchun ajoyib tong tasviri. Lablarim chetida ma’noli jilmayish yugurdi va qoshlarimni chimirdim.
— Bunchalik uzoq tayyorlanmasang, bu vaqt ichida ustimdan bir nechta tog‘ora suv quyib yuborsang bo‘lardi, — dedim bo‘g‘iq va xirillagan ovozda.

Minsu qo‘rqib ketganidan sapchib tushdi, uning qo‘lidagi plastik tog‘oracha yerga tushib, ikkiga bo‘linib ketdi. Muzday sovuq suv ikkalamizni ham chulg‘ab oldi, uning ko‘p qismi polga oqib ketib, qizchaning pushti rangli momiq shippaklarini jiqqa ho‘l qildi.

— Jiddiy aytyapsanmi? Muzday suv bilan-a? — so‘radim karavotda o‘tirib olingancha. Qizcha menga hayratdan katta-katta ochilgan ko‘zlari va yarim ochiq lablari bilan tikilib qolgandi.
— Voy... — pichirladi u va ortiga tislana boshladi.
— "Voy" emish? Bu shunchaki "voy" emas, mitti malika. Sen shunchaki rejada adashting va o‘ylashimcha, senga sahar mardonda odamlar ustidan qanday suv quyish kerakligi haqida dars o‘tib qo‘yishim kerak, — karavotdan turib, unga yaqinlasharkanman to‘ng‘illadim.

— Sen uxlayotgan bo‘lishing kerak edi! — tishlari orasidan pishilladi u va eshik tomon sekin ortga tislanishda davom etdi.

— Sen esa xonani tomosha qilib turmasdan, suvni tezroq quyib yuborishing kerak edi, — dedim unga yetib olib.
U menga qarash uchun boshini baland ko‘tarishga majbur bo‘ldi. Qo‘li orqasiga o‘tib, go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek eshik dastasini topishga va chiqib ketishga urinardi.

U tashqariga chiqishga ulgurmasidan, yelkalaridan mahkam tutdim. Barmoqlarim uning nozik yelkalarini biroz qattiqroq qisganida, lablaridan zo‘rg‘a eshitiladigan ingrash ovozi chiqib ketdi. Nafasim to‘g‘ri uning yuziga urilardi va men hozir u ichida meni qanday urish rejasini tuzayotganiga garov o‘ynashga tayyor edim.

— Qo‘yib yubor meni, — pishilladi u, ichki hissiyotlarini jilovlashga urinib, lablarini tishlagancha.
— Meni o‘z karavotimda cho‘ktirib yubormoqchi bo‘lganingdan keyin nima sababdan seni qo‘yib yuborishim kerak, a? — istehzo bilan jilmaydim.

— Chunki hozir seni uraman, — deb javob qaytardi u, mening esa kulgim yanada qistadi.

Ko‘zlarim beixtiyor uning yuzidan pastga sirg‘aldi. Qaddimiz shunchalik yaqin ediki, uning ko‘kragi mening qornimga tegay-tegay deb turardi.

Bir tomondan men aynan shuni xohlayotgandim, ikkinchi tomondan esa...

bu qanchalik to‘g‘ri?
Uni mahkam ushlaganicha to‘satdan o‘zimga burib itardim. Pol ho‘l bo‘lgani sababli ikkalamiz ham sirg‘anib ketib, to‘g‘ri karavotga yiqildik. Men uning ustida edim va bu vaziyat shunchalik ehtirosli va sirli ko‘rinardi. Minsu menga ko‘zlari qiyasidan hayrat va qo‘rquv bilan tikilib qoldi.
To‘g‘risini aytsam, men shunchaki uni o‘sha ho‘l polga o‘tqizib qo‘ymoqchi edim, toki o‘sha chiroyli qomati sovuqni his qilsin deb
Mening futbolkam undan ko‘ra ko‘proq ho‘l bo‘lgandi va bu menga nisbatan adolatsizlikdek tuyuldi, ammo kutilmaganda sirg‘anib, karavotga ag‘naganimiz ancha qiziqarliroq tus oldi.
Uning ustiga o‘tirib, qo‘llarini boshi uzra ko‘targancha bitta qo‘lim bilan mahkam tutib oldim. Enkayib, poldagi singan tog‘oracha bo‘lagini oldim. Minsu buni ko‘rib, mening changalimdan chiqish uchun butun vujudi bilan tipirlay boshladi.

— Taehyung, yo‘q! Jur’at qila ko‘rma! — deb qichqirdi u o‘zini chetga olishga urinib. — Ustimdan tush!

— Hmm. Nimaga jur’at qilmay? — unga yanada yaqinlashib, qulog‘iga pichirladim. Ko‘kraklari ko‘ksimga tegib turardi. Uning futbolkasi ostida hech qanday ichki kiyim yo‘qligiga garov o‘ynashim mumkin edi, chunki tanasining bo‘rtib turgan mitti nuqtalarini aniq his qilayotgandim.
Minsuning butun tanasi titrardi. Men unga tikilib qaraganimda, yonoqlari battar qizarib ketdi. Uning oppoq futbolkasini rasvo qilish biroz afsuslanarli edi, lekin...
Tog‘orachada qolgan oxirgi sovuq suvni to‘g‘ri uning ko‘kragiga qarab quvib yubordim, u esa g‘azab va sovuqdan chinqirib, tipirlashda davom etdi.

Xonada mening qah-qah urgan kulgim aks sado berdi. Ho‘l bo‘lgan futbolka shu zahoti badanga yopishib, shaffof bo‘lib qoldi. Aytganimdek, uning ostida hech narsa yo‘q edi va uning nafis, pushtirang chizgilari menga to'g'ri termilib turgandek edi.
Ich-ichimda uni quchoqlash, shu qadar yaqin bo‘lish istagi gup urib uyg‘ondi. Tanamdagi erkaklik hissi hech qanday qo‘shimcha harakatlarsiz o‘z-o‘zidan uyg‘onayotganini sezib turardim. Odatda o‘zimni boshqarishda muammom yo‘q edi va shahvoniy hislarga tezda asir bo‘lmasdim, ammo hozir vujudimda nega bunday kuchli o‘zgarish bo‘layotganini mutlaqo tushunolmayotgandim.

— San la’nati orangutan! Ezmalik qilma! Esi kirmagan o‘smir! Ustimdan tush, iflos! — deb baqirdi u. Men tog‘orachani chetga otib, bo‘sh qo‘lim bilan uning tomog‘idan sekingina tutdim va uni jimishga majbur qildim.

— Birinchi dars: har qanday ishni tezda bajar, toki o‘z o‘ljangning tuzog‘iga tushib qolmasdan, vaqtida qochishga ulgurasan, — istehzo bilan jilmaydim, uning og‘ir nafas olayotganini his qilib.

Biz bir-birimizga tikilib turganimizda, to‘satdan tashqaridan oromgohning umumiy budilnik ovozi yangradi va ikkalamiz ham sapchib tushdik. Minsu og‘ir xo‘rsinib, harakatsiz yotishda davom etdi.

— Va... mening asabimga tegib, sabrimni sinashni bas qil.

Uning ustidan turdim va ortimga o‘girilib, uning qomatiga oxirgi marta nigoh tashlagancha yuvinish xonasi tomon yurdim. Uning o‘tkir nigohi hamon orqamdan kuzatayotganini his qilib turardim. Tezda dush qabul qilib, kecha bizga berilgan maxsus formani kiydim.
Xonaga qaytganimda Minsu u yerda yo‘q edi, ammo poldagi tartibsizlik hamon turar, sinchkovlik bilan qaralsa, uning ho‘l shippaklaridan qolgan izlarni ko‘rish mumkin edi.
Ko‘z oldimda hamon uning o‘sha ho‘l va jozibali qomati jilvalanardi. Bu hali birinchi kun, men esa allaqachon uning sirlaridan voqif bo‘ldim. Bu yoz davomida munosabatlarimiz qanchalik uzoqqa borishini o‘ylash men uchun juda qiziq edi.
Gap faqat bir-birimizni qandaydir holatda ko‘rishimizda emas, balki bugun birinchi kun bo‘lishiga qaramay, u menga zarar yetkazmoqchi bo‘ldi, ammo uddalay olmadi.
Ertaga tongda unga haqiqiy dars qanday bo‘lishini albatta ko‘rsatib qo‘yaman.

Minsu(pov)

~ Birinchi qadamni tashlash bilan men unga bu o‘yindan aslo chekinmasligimni bildirdim, u esa shunchaki mening o‘yinimni davom ettirdi. ~
Xudoyim!

Minsu hamon uning o‘sha o‘tkir, teshib yuboruvchi nigohini o‘z vujudida his qilib turardi. Yigitchaning ulkan qo‘llari bilaklarini qanday mahkam changallagani, qaynoq nafasi quloq suprasini qanday kuydirgani har soniya ko‘z oldidan o‘tardi. Taehyungning o‘sha surbetlarcha aytgan gaplari va uning lablaridan chiqqan har bir ehtirosli tahdidni eslaganida, qizchaning yuragi hamon besaranjom urardi.

U shunchaki Taehyungning ustidan suv quyib, qasdini olmoqchi edi, xolos. To‘g‘risi, bunday telbaona fikr uning kallasiga qayerdan kelganini o‘zi ham bilmasdi, lekin baribir niyati amalga oshmadi. Taehyung haq edi — Minsu reja tuzishda butunlay adashdi. U juda sekin harakat qildi, biroq eng qizig‘i, u xonaga kirganida Taehyung haqiqatan ham uxlab yotganmidi? Vaholanki, xonalar bir xil edi, yagona farq ularning ichidagi o‘zgacha muhitda edi.
Hozir esa oromgoh hovlisining qoq markazida turarkan, Minsu bolalarni olib keladigan avtobuslar qachon yetib kelishini intizorlik bilan kutib, barmoqlarini asabiy ravishda o‘ynatardi. Taehyung dushga kirib ketganidan keyin qayergadir g‘oyib bo‘lgan, Minsu ham o‘z navbatida uning xonasidan qochib chiqqandi. Yigitcha nonushtaga ham chiqmadi, ochig‘ini aytganda, Minsu uning qayerga yo‘qolganiga biroz qiziqayotgan ham edi.

— Men haqimda
o‘ylayapsanmi? — ortidan kelgan o‘sha qat’iy va bo‘g‘iq ovozdan Minsu beixtiyor sapchib tushdi. Shoshib ortiga o‘girildi va to‘g‘ri uning ko‘zlariga qaradi.

Taehyung ularga berilgan maxsus formani kiyib olgandi. Xuddi Minsuniki kabi, faqat Minsuni yubka va paypog‘i o‘rniga, yigitchada klassik uslubga o‘xshash, ammo aslida sportcha bo‘lgan shim bor edi.
— Sening haqingda o‘ylashimni tushingda ko‘rasan, — Minsu shivirlab ortiga o‘girildi va yuziga yana biror og‘ir gap aytib yubormaslik uchun lablarini mahkam tishladi.

Taehyung u bilan tenglashish uchun bir necha qadam tashladi. Yelkalari deyarli bir-biriga tegay deb turganidan qizcha og‘ir xo‘rsinib, chetga qarab bir qadam chekindi.

— Allaqachon qochyapsanmi? Men hali hech narsa qilganim yo‘q-ku. Yoki seni yana biror qattiq yuzaga tirab, butun tanangni bir necha litr energetik ichgandek qaltiratib qo‘yishimdan qo‘rqyapsanmi? —

Taehyung piching bilan jilmaydi. Hozirgi lahzada Minsu uning ovozi o‘chishini, yorilib ketishini, ishqilib o‘sha g‘arazli tabassumini ko‘rmaslikni chin dildan xohlardi.

— Bo‘lmagan narsalar haqida valdirashni bas qil, — dedi Minsu ovozini iloji boricha jiddiy va qat’iy chiqarishga urinib. Ammo nimadir unga bu sozlar unchalik ham ta’sirli chiqmaganini pichirlardi, buni Taehyungning qop-qora ko‘zlari qanday chaqnaganidan ham bilish mumkin edi.
— Bo‘lmagan narsalar haqida? — qayta so‘radi yigitcha, Minsu esa bosh silkib, yana yuzini o‘girdi.

— Ertalab saharda seni karavotga bosib, qochib ketishga zarracha imkon qoldirmagan men emasmidim? Mayli, agar bu sen uchun hech qanday ma’noga ega bo‘lmasa...

— Ovozingni o‘chir, orangutan!

— Meni unday chaqirishni bas qil. Mening ismim bor, — endi Taehyungning ovozida ham norozilik ohangi sezildi.

— Seni qanday xohlasam shunday chaqiraman, — qizcha o‘z gapidan mamnun bo‘lib, kinoya bilan kulib qo‘ydi.
— Boz ustiga, haqiqatan ham o‘sha hayvonga juda o‘xshaysan, faqat yuzlaringiz boshqacha. Uning yuzi menga yoqadi, seniki esa g‘ashimni keltirib, asabimni buzadi.

— Shunda... seni hayvonlar o‘zingga tortishini aytmoqchimisan? Sendan buni kutmagandim...

— Yo‘q! Sen butunlay aqldan ozganmisan?! Men o‘sha orangutan sendan ko‘ra chiroyliroq demoqchiman, sizlarni boshqa ma’noda solishtirayotganim yo‘q!

— Minsu qo‘llarini siltab baqira ketdi. Taehyungning yuzida esa hayrat yanada ortdi.
— Demak, meni o‘sha holatda tasavvur qilib, solishtiryapsan-da? Qiziq.

Agar haqiqatan ham shuni xohlayotgan bo‘lsang, shunchaki aytishing mumkin, men senga o‘sha ehtirosdan yonayotgan vujudingni tinchlantirishga bajonidil yordam beraman, — yigitcha ma’noli jilmaydi.

Minsu g‘azabdan portlashga tayyor edi, lekin buning o‘rniga yonoqlari goh g‘azabdan, goh uning bu uyatsiz, surbetlarcha aytgan so‘zlaridan olovdek yonayotganini his qildi.
Baxtiga, hududga katta avtobus burilib kirdi va Taehyung aytmoqchi bo‘lgan navbatdagi gaplar og‘zida qoldi. U yo‘qligida janob Bin Minsuga nima va qanday qilish kerakligini batafsil tushuntirgan edi.

Qizcha ichidan turli yoshdagi bolalar tushayotgan avtobus tomon yurdi. U Taehyungning borligini unutishga urinsa-da, yigitcha xuddi xiralashgan chivindek unga yopishib olgan, ortidan bir qadam ham qolmay kelardi.
Avtobusga bir necha metr qolganida, Minsu to‘xtab, cho‘ntagidan buklangan oq qog‘ozni chiqardi va baland ko‘tardi. Unda ularning korpusiga tegishli bo‘lgan bolalar yoshi yozilgan edi. O‘smirlar barcha yetakchilarning yozuvlariga sinchkovlik bilan tikilishdi va ko‘plari ularning atrofiga to‘planib, davra hosil qila boshlashdi.
Ba’zilari salomlashib, tanishishga urinar, ba’zilari esa allaqachon hazil-huzul qilib, uning hamrohi Taehyung bilan gap talashishga ulgurishgandi. Hamrohi... bu so‘z baribir qulog‘iga g‘alati eshitilardi.
Yarim soatlik tartibsizliklardan so‘ng, Minsu va Taehyung nihoyat yigirma uch kishidan iborat guruhni yig‘ib olishdi. Qizlar o‘zaro pichirlashib, Taehyungga o‘g‘rincha va qiziquvchan nigohlar tashlashar, yigitlarning aksariyati esa tashqi dunyoga mutlaqo e’tibor bermay, telefonlariga termilishgan edi.
— Kechirasiz, ismingiz nima? — deb so‘radi bir qizcha Minsuning ortida turgan yigitchaga qarab.
— Taehyung, — deb javob berdi u, go‘yo Minsu uning o‘rniga javob bermoqchi bo‘lganini oldindan bilgandek. Keyin esa Minsuga yaqinroq engashib pichirladi: — Ko‘ryapsanmi, men ularga yoqyapman.

Minsu uni tirsagi bilan qattiq turtib yubordi, Taehyung esa bunga javoban past ovozda kuldi. Minsu bolalar ko‘rib qolishidan ham cho‘chimay, unga o‘sha o‘rta barmog‘ini ko‘rsatdi, hozir unga buning mutlaqo farqi yo‘q edi.

— Demak, hozir biz sizlarga xonalaringizni ko‘rsatamiz, keyin esa tushlikka boramiz. Shundan so‘ng hamma uchun ekskursiya tashkil qilamiz va sizlar amal qilishingiz shart bo‘lgan bir nechta muhim qoidalarni tushuntiramiz, — dedi Minsu hammaga eshitilishi uchun ovozini baland qilib. Ammo bolalar uning borligiga unchalik e’tibor berishmayotgandek edi.

— Hammangiz diqqat bilan eshiting! — deb baqirdi Taehyung birdan va barcha bolalar go‘yo buyruq olgandek telefonlarini yig‘ishtirib, nigohlarini ularga qaratishdi.
Minsu Taehyungga o‘g‘rincha qarab qo‘ydi, yigitcha esa go‘yoki "menga rahmat aytishing shart emas" degandek istehzo bilan jilmayib turardi. Minsu ko‘zlarini tepaga qilib, korpus tomon yo‘l boshladi, Taehyung esa guruhning eng orqasidan kuzatib kelardi.
— Kechirasiz, sizning ismingiz...
— Minsu, — deb javob berdi uning qo‘liga mayin bir qo‘l tegib, unga murojaat qilishayotganini bildirganda.
Kelishgan va latofatli bir qiz Minsu bilan teng qadam tashlab kelardi. Undan taralayotgan yoqimli vanil ifori atrofga o‘zgacha bir tarovat bag‘ishlab turardi.
— Sizdan bir narsani so‘rasam maylimi? — so‘radi u, Minsu esa yo‘lida davom etib, bosh silkidi.
— Siz va Taehyung aka o‘rtangizda nima bor? Shunchaki, hamma sizlarni sevishganlar deb o‘ylayapti, shunga rostmi-yo‘qligini bilmoqchi edim?

Bu savol Minsuning xayolida aks sado berdi. U qadamlarini biroz sekinlashtirdi, tomog‘iga qandaydir achchiq bir tiqin tiqilgandek bo‘ldi. Barmoqlarining uchlari titrab ketdi va u boshini sarosimada sarqitdi.
— Bu ma’lumot senga nega kerak? — so‘radi qizchaga yuzlanib.
Qizcha savolga javob berishni istamayotgandek, yelkalarini qisib, lablarini tishladi.
— Buni hammaga doston qilishga hech qanday sabb ko‘rmayapman, — xotirjam javob berdi Minsu va haligi qiz bosh silkib, yana dugonalarining yoniga qaytib o‘tdi.
Minsuning ich-ichida g‘alati bir tuyg‘u, tushunarsiz g‘alayon boshlandi. Nega bunday bo‘ldi? O‘zi ham tushunmasdi.

Bu savolga qanday javob berishi kerakligini ham bilmasdi. To‘g‘risini aytib, shunchaki bolalikdagi tanishlarmiz deganim ma’qulmidi?
Yoki ular haqiqatan ham sevishganlarmix deb aytishim kerakmidi?

Taehyung(pov)

~ Kimlar uchundir orzular ushalmas armondir, men uchun esa ularning eshiklari doim ochiq. ~

Kecha Minsuning ham u bilan bitta joyga ishlashga ketayotganini eshitganida, Taehyung yuzidagi istehzoli tabassumni yashira olmay qoldi. Uni oromgohda qanday qilib aqldan ozdirishini tasavvur qilishning o‘ziyoq yigitchaga cheksiz zavq bag‘ishlayotgandi. Albatta, u yerda hamma qatori mehnat qilishni rejalashtirgandi, divan yoki yotoqda ag‘anab yotib, qizchaning ishlayotganini shunchaki tomosha qilish niyati yo‘q edi. Ammo u Minsuga shunday unutilmas yozgi ta’til hadya qilmoqchi ediki, qizcha buni keragidan ortiq, juda uzoq vaqt eslab yurishi aniq edi.
Minsu ancha ulg‘aygan va bu yaqqol ko‘zga tashlanardi, faqat bo‘y borasida emas, albatta. Bo‘yi o‘sha-o‘sha mitti — arang Taehyungning ko‘ksiga yetardi. Lekin qaddi qomati shunday rivojlangandiki, har qanday erkakni o‘ziga rom eta olardi. Nozik, ammo yaqqol ajralib turuvchi qomati ustidagi yopishib turgan futbolkalarida yanada jozibador ko‘rinardi. Kengroq kiygan shimlari ham uning kelishgan tos va xushbichim qomatini yashira olmasdi. Yuz tuzilishiga kelsak, lablari bolaligidagiga qaraganda ancha to‘lishgan, burun ko‘prigiga mayda, zo‘rg‘a ko‘zga tashlanadigan sepkillari sepilgandek edi — bu unga o‘zgacha bir latofat bag‘ishlab turardi.

Taehyung unga ataylab tikilmasdi, shunchaki nigohi ixtiyorsiz ravishda qizning latofatli qomatida to‘xtab qoladigan lahzalar bo‘lardi. Xarakteri esa zarracha o‘zgarmagan, o‘sha esini taniganidan beri o‘jar, isyonkor qizcha va bu Taehyungga yoqardi — har holda u bilan aslo zerikmaysiz. Doim munosabatlarida qandaydir to‘qnashuvlar bo‘lardi va yigitcha qizning ojizlarcha o‘z buyumlarini tortib olishga urinishlarini, o‘zi esa bermay baland ko‘tarib turishini tomosha qilishni yaxshi ko‘rardi. Minsuning lablari orasidan tinmay chiqib turadigan tili asabga tegsada, bolalarcha injiqlik qilayotganida bu juda qiziqarli ko‘rinardi. Unga ko‘rsatadigan o‘sha o‘rta barmog‘i ham qizchaning hali ham go‘dakligidan dalolat edi.
O‘sha paytda Taehyung yo‘lga tushish oldidan yuklarini yig‘ishtirayotgan edi. Onalari bitta oromgohga amaliyotga ketayotganlarini bilishgach, go‘yoki bolalikdagi qadrdon do‘stlardek birga ketishlari uchun Taehyungni Minsuni yo‘l-yo‘lakay olib ketishga majbur qilishgandi. Ularning bu urush-janjallarini do‘stlik deb bo‘lmasdi, lekin buni kattalarga qanday isbotlashsin?
— Haliyam tayyorlanyapsanmi? — eshik ortidan Kim xonimning ovozi eshitildi va Taehyung uni ichkariga kiritish uchun eshikka yaqinlashdi.
— Yo‘q, tayyorman, — sumkasi yotgan karavotga yaqinlashib, xotirjam javob berdi u.
— Nahotki, xonangni qachon yig‘ishtirarkansan deb o‘ylayotgandim, — Kim xonim ko‘zlarini tepaga qilib pichirladi, Taehyung esa sumkaning zanjirini tortarkan, sekin kulib qo‘ydi.
— Tezroq bo‘lishing kerak, Minsu seni kutib charchadi shekilli, — onasi to‘ng‘illadi va yigitcha unga o‘girildi. — Nima? Menga xuddi yomon ish qilgandek qarama. Baribir bitta joyga ketyapsizlar, uni tashlab o‘tish senga qiyinchilik tug‘dirmaydi-ku, boz ustiga baribir yo‘limiz bir tomonga. Men esa dugonam bilan do‘stligimiz yilligini nishonlashda davom etaman.
— Yo‘q, men sizga g‘alati qaramayapman, shunchaki nima keragi borligini tushunmayapman. U bilan munosabatlarimiz qandayligini juda yaxshi bilasizku o‘zingiz o‘ylab ko‘ring butun boshli yoz davomida birga ishlasak, necha kundan keyin bir-birimizni o‘ldirib qo‘yarkanmiz? — qoshlarini chimirib so‘radi Taehyung va onasining tilini taqillatganiga qarab sekin kuldi.
— O‘ldirmaysizlar. Chunki sen o‘zingni aqlli va odobli boladek tutasan, Taehyung. Iltimos, shunday qilginki, sizlarni bir necha kunda u yerdan haydab yuborishmasin. O‘sha xat kelganida uning qanchalik quvonganini o‘zing ham ko‘rding-ku, — deb Kim xonim javradi, yigitcha esa uning yoniga borib, yelkalaridan quchdi.
— Mayli, aytganingizdek bo‘lsin, yaxshi bola bo‘lib yurishga harakat qilaman, faqat bu har doim ham o‘xshashiga kafolat berolmayman, — kinoya bilan jilmayib, onasining yuzidan o‘pdi va yuklarini olib, chiqishga shaylandi.

O‘zini yaxshi tutolmasligini aniq bilardi, lekin bu gaplar onasigacha yetib bormasligiga ishonchi komil edi. Bu shunchaki unutilmas ta’til bo‘lishi kerak edi.
Birinchi kunlari qanday o‘tishini tasavvur qilib, Taehyungning lablarida jilmayish paydo bo‘ldi. Albatta, doim bir biriga yopishib yurishmaydi-yu, lekin baribir bitta korpusda yashashadi, shunday ekan... Minsu bilan bu vaqtni bajonidil o‘tkazishni o'yladi.
Kim xonim va Taehyung mashinaga o‘tirib, Asters oilasining uyi tomon yo‘l olishdi. Yo‘l-yo‘lakay onasi unga o‘zini qanday tutishi kerakligini, oyoqlaridan noxush hid kelmasligi uchun paypoqlarini vaqtida almashtirishni unutmasligini tayinlab keldi, yigitcha esa allaqachon mitti bola emasligini aytib, uni tinchlantirishga urindi.
Uning yoshi yigirma beshda edi. Ota-onasining bo‘yniga osilib o‘tirgani yo‘q edi, o‘z ishi bor, garchi hozircha doimiy bo‘lmasa-da, har doim shaxsiy mablag‘iga ega va ular bilan birga yashasa ham, moddiy jihatdan doim yordam berardi. Qiz qidirib yurishga ishtiyoqi yo‘q edi, to‘g‘ri, hayotida qizlar bo‘lgan, buni inkor etmasdi. Lekin bir haftadan keyin ajralib ketishgan bo‘lsa, buni qanday qilib bir umrlik muhabbat deb bo‘ladi? U qizlar shunchaki Taehyungning og'ir xarakteriga chiday olishmasdi.
Taehyung shunchaki bir joyda tinch o‘tirolmaydigan odam edi. Unga albatta biron mashg‘ulot yoki qizg‘in davra kerak, doimiy bahs-munozaralarsiz yasholmasdi va uning fikricha, goh-gohida Minsularnikiga kelishining yagona sababi ham mana shu ma’nosiz bahslarga bo‘lgan tashnaligini qondirish edi.
Ko‘chaga burilishi bilan ko‘zi darhol yuk sumkasi ustida o‘tirib, telefonga termilib o‘tirgan Minsuga tushdi, xuddi u yerda dunyodagi eng qiziqarli narsa bordek edi. Uni o‘zini kutib vaqt o‘tkazyapti desalar ham hayron qolmasdi.
— Ana ko‘rdingmi! U seni kutib o‘tiribdi, sho‘rlik qizgina... — norozi ohangda gapirdi onasi, Taehyung esa uning bu gaplariga kulib yubormaslik uchun yonoqlarini tishlab olishga majbur bo‘ldi.
Unga yaqinlashishganda, go‘yoki Minsuni urib ketmoqchidek mashinani keskin burdi, qizcha esa qo‘rqqanidan sapchib tushib, yerga yiqildi. Taehyung bu holatdan qah-qah urib kulayotganida, onasidan boshiga ancha qattiq shapatil yedi.

Minsuning yuzi g‘azabdan burishib ketdi va u peshona oynasi orqali to‘g‘ri yuziga qarab o‘sha o‘rta barmog‘ini ko‘rsatdi. Yigitcha esa tirsagini tirgakka qo‘yib, unga qarab jilmaydi.
Onasi bilan xayrlashishdi, keyin Kim xonim Minsu bilan ham xayrlashdi va qizcha o‘z yuklarini orqa o‘rindiqqa otib, mashinaning oldingi o‘rindig‘iga o‘tirdi.
— San la’nati orangutan, yana bir marta shunaqa qilsang, men seni...
— Qizishishni bas qil, mitti buqa. Agar seni urib ketmoqchi bo‘lsam, allaqachon urib ketgan bo‘lardim, qolaversa, oldimizda butun bir yoz bor, sening ustingdan hali ko‘p kulaman, — jilmaydi Taehyung. — Ha, aytgandek, sening bu ma’nosiz gaplaringdan ko‘ra, o‘sha chiroyli lablaring va og‘zing bilan foydaliroq biror ish qilsang ham bo‘lardi.
— Ovozingni o‘chir, xuddi nafsini qondirolmagan yosh bolalardek gapirasan, — pishilladi qizcha, lekin Taehyung uning yonoqlari qanday qizarib ketganini barbir payqadi.
— Shunaqami? Men esa sen tashabbus ko‘rsatib, ehtiroslarimni qondirib berasan deb o‘ylagandim, — xayolchan ohangda pichirladi yigit va qiz javob qaytarishga ulgurmasidan mashina gazini bosdi.
Minsuning kutilmagan qichqirig‘ini eshitib, tezlikni yanada oshirdi va ichida kuldi. Qiz tezlikka qaramay, hayratdan tinchlandi va uning shama qilgan gaplarini unutup, telefonini chiqarib, unga termila boshladi.
— Men do‘konga kirishim kerak . Shaxsiy gigiyena vositalarimni olishni unutibman, — telefondan ko‘z uzmay to‘ng‘illadi Minsu
Taehyungning xayoliga darhol birinchi hazil keldi. Unchalik zararli emas, lekin juda ham asabga teguvchi hazil. Kimdir ertaga ertalab butunlay tish pastasiga belanib uyg‘onishi mumkin edi.
— Yaxshi, — xotirjam javob berdi Taehyung Minsu esa so‘zlariga ishonmayotgandek unga hayrat bilan tikildi. — Nima bunday qarayapsan? Men ham narsa sotib olmoqchi edim

(Qanday bo‘lmasin, men o‘zim uchun unutilmas yozni tashkil qilmoqchiman.)

Va sen uchun ham. Lekin Taehyung buni ovoz chiqarib aytmadi. Hozircha. Tez orada Minsu hayotida ko‘rmagan barcha narsani his qilishi aniq edi, yigitcha esa qizning unga javoban qasd olishga urinishlaridan cheksiz zavq olishni kuta boshladi.

~ Qiziqarli narsalarning boshlanishi doim shov-shuvli va unutilmas bo‘lishi kerak. ~

[Lager]

— Demak hozircha ikkalangiz bitta korpusda bo‘lasizlar. Faqat sen Taehyung guruhning ma’lum bir qismiga mas’ul bo‘lasan, sen esa Minsu qolgan yarmiga qaraysan.

Biroz vaqt o‘tgach, guruhlaringizni birlashtiramiz — deya to‘ng‘illadi oromgoh direktori janob Bin bizga kiyim-kechak va kerakli jihozlarni tarqatarkan.
— Qoidalarni allaqachon bilasizlar. Bugun joylashib olishingiz mumkin, ertaga esa bolalarning birinchi oqimi yetib keladi. Hududni aylanib chiqib, qanday dasturlar tayyorlashni rejalashtirib qo‘yinglar. Amaliyot o‘tayotganingiz sababli sizlardan alohida g‘ayrat talab qilinadi. Bir hafta ichida uchta qoidabuzarlik bo‘lsa, afsuski, bu yerdan haydalasizlar.
— Albatta, janob Bin, hammasini tushundik. Gaplaringizga mas’uliyat bilan yondashamiz, — deb javob berdim va so‘zlarimni tasdiqlagandek samimiy jilmaydim.
Kim Taehyung ham mendan o‘rnak olib, hammasi a’lo darajada bo‘lishini aytdi. To‘g‘risi, uning ovozida qandaydir makkorlik borga o‘xshadi, xullas, unda nimanidir sezdim-u, lekin nimaligini tushunolmadim. Yo‘ldagi gap-so‘zlaridan ham ma’lumki, u aniq biror narsani rejalashtirib qo‘ygan va men buni nimaligini tezda aniqlashim kerak.
— Janob Bin, bolalarning yoshi nechada bo‘lishini bilsak bo‘ladimi? — deb so‘radi Taehyung o‘zining tekis qoshlarini chimirib.
— Hmm. Sizlarga o‘n beshdan o‘n yetti yoshgacha bo‘lgan o‘smirlar to‘g‘ri keladi. Ular sakkiz-o‘n to‘rt yoshli bolalarga qaraganda ancha aqlli va tushunadigan yoshda. O‘ylaymanki, uddalaysizlar. Faqat bir narsani ogohlantirmoqchiman: spirtli ichimliklar va tamaki mahsulotlari mutlaqo taqiqlanadi. Bolalar buni ko‘rmasligi kerak, agar o‘zlaringiz cheksangiz, maxsus xona bor, hududda kul to‘kilib yuborilmasin, — deb tushuntirishda davom etdi janob Bin. Men uni diqqat bilan eshitardim, Taehyung esa qo‘li bilan og‘zini yopib esnay boshladi. Uni hech bo‘lmaganda qiziqayotgandek ko‘rinsin deb, sekingina biqiniga turtib qo‘ydim.
Bu yozni qanday o‘tkazishimizni tasavvur ham qilolmasdim va uning men bilan ishlashini bilganimda shunchaki g‘azabdan aqldan ozayozgandim. Kamida uch oy u bilan umuman kesishmasligim kerak edi, lekin aytganimdek, koinot men bilan zaharxanda hazil qilib, bizni shu uch oyga bir joyga bog‘lab qo‘ydi.
O‘zimga so‘z berdim: bu ta’tilni u bir umr eslab qoladigan qilaman. Tushlariga kirib, dahshatga solaman, u esa meni ko‘rganda titraydigan yoki ko‘zlarimga qaramaslik uchun uzoqdan aylanib o‘tadigan bo‘ladi. Buni o‘ylab, huzur qilaman.
Lablarimda ixtiyorsiz ravishda tabassum yugurdi, janob Binning gaplarini ma’qullab, bosh silkib turdim. Men hamma narsani mukammal tushunib bo‘lgandim va ishonamanki, bu orangutan Taehyung hali mendan hammasini qayta aytib berishimni iltimos qiladi. Lekin... yo‘qolib ketsin, shunday emasmi?
— Agar savollaringiz bo‘lmasa, borishingiz mumkin. Ertalabgacha xayr, — dedi oromgoh rahbari va biz xayrlashib, sekin uning kabinetidan chiqdik.
Tashqariga chiqib, yoqimli o‘rmon havosidan to‘yib nafas oldim. Igna bargli daraxtlarning ifori meni butunlay chulg‘ab oldi, boshimni orqaga tashlab, botayotgan quyosh nurlariga yuzimni tutdim. Atrof juda ham go‘zal edi.
— Xo‘sh, nimadan boshlaymiz? Balki menga yoqimli biror narsa qilib berish haqidagi taklifimni o‘ylab ko‘rarsan? O‘shanda, balki... yana bir bor qaytaraman, balki senga butun yoz davomida tegmasman, — deb piching qildi Taehyung ortimda paydo bo‘lib va xayolimda yaratgan hamma go‘zal muhitni bir pul qildi.
— Bor, valdiramasdan foydaliroq biror ish bilan shug‘ullan. O‘zingni o‘smir, esi kirmagan bolalardek tutmay, nihoyat ulg‘aygan erkakdek tutishni o‘rgan, — norozi ohangda gapirib, bosh korpus tomon yurdim.
Omadimiz chopmaganini qarangki, Taehyung ikkalamizga, deyarli bitta xona berishgandi. To‘g‘ri, karavotlarimiz devor va eshik bilan ajratilgan, ammo yuvinish xonasi... umumiy edi. Bu men uchun shunchaki dahshat. Xonani almashtirib, alohida joy olmoqchi edim, lekin barcha xonalar band bo‘lib, bo‘sh joy yo‘q edi.
To‘xta, Minsu.

Bir orangutanni deb kayfiyatingni buzishing kerak emas. Sen bu oromgohga kelishni qanchalar intizorlik bilan kutganding, hech kim, hatto Kim Taehyung ham xayolingdagi go‘zal rejalarni barbod qilolmaydi.
— Menga ekskursiya qilib bermaysanmi? Adashmasam, bu yerga bir necha bor kelgansan, nima qayerdaligini yaxshi bilsang kerak, — orqamdan ovoz berdi Taehyung. Men to‘xtab, qo‘limni tepaga ko‘targancha o‘sha o‘rta barmog‘imni ko‘rsatdim.
— O‘zing aylanib topasan.
Qadamlarimni tezlatib, biroz dam olish niyatida ichkariga yo‘naldim. Baribir uzoq yo‘l odamni toliqtiradi mashinada bir-ikki soat uxlab olganim ham charchog‘imni yozishga, uyqumning qochishiga yordam bermagan edi.
Taehyung bilan birga kelish esa odamni tasavvur qilgandan ham bir necha barobar ko‘proq charchatib yuborarkan. Uning tinimsiz pichinglari meni uyqudan uyg‘otsa, mashinadagi mayin nafas olishi yana qaytadan uyquga eltardi. To‘g‘ri, jamoat transportida kelgandan ko‘ra uning mashinasida kelganim uchun baribir ich-ichimdan minnatdor edim.
Uchinchi korpusning katta eshiklaridan kirib, darhol yuklarimiz turgan zinalar tomon yurdim. Sumkamni ko‘tarib, tepaga ko‘tarila boshlagandim hamki, to‘satdan birov qo‘limdan yukni yulqib oldi. Qo‘rqib ketganimdan qichqirib yubordim va ortimga o‘girildim.
— Nima balo qilyapsan?! — so‘radim sumkamni Taehyungning qo‘lidan tortib olishga urinib, lekin u sumka dastasini mahkamroq qisib, menga bermadi.
— Bu juda og‘ir, sumkani zinadan nojo‘ya ko‘tarib, jarohat olishing yetmay turuvdi. Agar esingdan chiqqan bo‘lsa, biz eng yuqori to‘rtinchi qavatda yashaymiz. Shunday ekan, o‘sha chiroyli qomatingni qimirlatib, tinchgina tepaga ko‘tarila qol yuzingni chochqanikide burishtirmasdan — deb Taehyung gapni qisqa qildi-da, mendan o‘tib, zinadan yuqoriga, xonaga qarab o‘tib ketdi.
Uning uzoqlashayotgan va futbolkasi ostidan mushaklari sezilib turgan qomatiga qarab, hayratdan og‘zim ochilib qoldi. Oyoqlarim ixtiyorsiz ravishda uning ortidan ergashdi, undan bir pog‘ona pastda kelarkanman, baribir to‘ng‘illadim:
— Agar yana bir marta mening qomatimga yoki ortimga qaraganingni sezip qolsam, ko‘zlaringni o‘yib olib, o‘zingga yediraman.
— Hmm, kim biladi deysan, kim biladi... Har holda, ilgari senga ko‘zim tushganida hech ham uyalmasding-ku, — u yelkasi osha qarab piching qildi.
Hayratim ichimga sig‘may, qanday qilib kerakli eshik oldiga kelganimizni ham sezmay qolibman. Kalit bilan eshikni ochdim va jilmayib turgan Taehyungni ichkariga o‘tkazdim. U yuklarni yerga qo‘yib, menga qarab o‘girildi.
— Nega tilingni tishlab qolding? Agar mening senga qaraganim ta’sir qilgan bo‘lsa, xotirjam bo‘laver, menga buning keragi yo‘q, shunchaki hazillashdim, — u qah-qah urib kuldi, men esa norozi ohangda chuqur nafas oldim, go‘yo uning qarashi menga nimadir bergandek. Menga barbir emasmi, kiyimsiz emasman-ku axir.
— Shunchalik asabga teguvchisan-ki... — ko‘zlarimni tepaga qilib, ixtiyorsiz ravishda nolib yubordim.
— Nima, meni o‘zingga ogoshiq qilmoqchimisan— menga qarab bir qadam tashladi u, men esa uning ko‘zlariga tikilish uchun boshimni balandroq ko‘tardim.
— Nimalar deb valdirayapsan o‘zi? — dedim tishlarimni g‘ijirlatib, u esa istehzo bilan jilmaydi.
Uning o‘sha ulkan kafti meni eshikka tirab, bo‘ynimdan sekingina ushladi. Men biror so‘z deyishga ulgurmasimdan oldin, u engashib, qulog‘imga pichirladi:
— Shuni bilib qo‘y, agar meni o‘zingga rom etmoqchi bo‘lsang, men seni har qanday holatda ham bajonidil qabul qilishga tayyorman.
Uning gaplari... shunchalik qo‘pol va ehtirosli edi-ki... Qanday qilib bunday gaplarni gapirishga jur’at etadi? Yonoqlarim beixtiyor qizarib ketdi va vujudim qizib ketganidan keyingina qanday holatga tushganimni angladim.
Uni ko‘ksidan qattiq itarib yubordim, u esa baland ovozda kulib yubordi. Sumkamni qo‘limga olib, tomirlarimda qaynayotgan g‘azabni bosishga urinib, shaxdam qadamlar bilan xonamga yo‘l oldim.
— La’nati orangutan, yana bir marta qo‘lingni tegizsang, qo‘llaringni sindiraman! — o‘sha o‘rta barmog‘imni ko‘rsatib, xonam eshigini tarsillatib yopdim.
Uff, Xudoyim, unga chidash uchun menga cheksiz sabr ber.

Minsu(pov)

~ Hayot shunday narsaki, unda hamma narsa doim sen xohlagandek bo‘lavermaydi. ~

Uzoq kutilgan xat kelishini intizorlik bilan kutib, hovlida u yoqdan-bu yoqqa borib kelardim. Telefonda xat sanoqli daqiqalarda yetib kelishi ko‘rsatilgani uchun ko‘chaga chiqib olgandim, uni o‘tkazib yuborishga aslo haqqim yo‘q edi. Mening yozgi oromgohga yetakchi bo‘lib qabul qilingan-qilinmaganim aynan mana shu xatga bog‘liq. Bu oromgohni allaqachon ko‘z ostimga olib qo‘ygandim; balki bolaligimning ko‘p qismi aynan shu yerda o‘tgani uchundir. Hozir yoshim yigirma uchda bo‘lgani sababli, meni boshqa oromgohlarga hatto oddiy dam oluvchi sifatida ham qabul qilishmasdi, bu esa to‘g‘risi biroz alam qilardi.
Darvoza qo‘ng‘irog‘ining kutilmagan ovozidan cho‘chib tushdim. Shoshib borib darvozani ochganimda, pochtachi qizning bunchalik tez paydo bo‘lganidan hayron qoldi.
— Asters xonim? Sizga xat bor, — deya pichirlab konvertni uzatdi u.
Minsu qaltirayotgan qo‘llari bilan konvertni yulqib olib, darhol ocha boshladi. Matnni sinchkovlik bilan o‘qirkan ko‘zlariga quvonch yoshlari qalqidi, yuzida esa baxtiyor tabassum yoyildi.
U xursandligidan joyida sakray boshladi. To‘xtaganida esa, hamon unga qarab turgan pochtachiga qarab iymanibgina jilmaydi.
— Voy... Kechirasiz, shunchaki juda ham xursand bo‘lib ketdim... Rahmat sizga! — deb pichirladi. Pochtachi ham javoban jilmayib, xatni qabul qilib olgani haqida imzo qo‘yishi uchun qog‘oz uzatdi.
Yuzida baxtiyorlik ufurib, uyga kirdi. Onasi ostonada unga sinchkovlik bilan tikilib turardi. Ko‘zlari qo‘lidagi konvertga tushishi bilan, uning poyiga o‘zini otishdan va so‘zning haqiqiy ma’nosida uni quchoqlab yiqitishdan boshqa chorasi qolmadi. Uni mahkam quchoqlab, yuziga qarab baqirib yubordi.
Onasi qoshlarini chimirib, bir qo‘li bilan qulog‘ini yopgancha, xuddi kichkina boladek ortiga urib qo‘ydi. Uning bu reaksiyasidan kulib, Minsu onasining ustidan tushdi va kulishda davom etdi.
— Tushunishimcha, seni qabul qilishibdi-da, a? — so‘radi onasi yoniga o‘tirib. Uning yuzida xotirjam tabassum paydo bo‘ldi.
— Ha, ha! Oyi, men ertaga u yerga yetakchi sifatida ketyapman! Xudoyim, shunchalik xursandmanki, — baxtdan ko‘zlaridan oqqan yosh tomchisini his qilib to‘ng‘illadi Minsu.
— Juda yaxshi! Men ham sen uchun xursandman. Kim xonim ham buni eshitsa, rosa quvonadi. Aytgandek, u bir soatdan keyin keladi. Ular kelguncha birgalikda biror narsa tayyorlasak nima deysan? — onasi so‘radi. Minsu darhol bosh silkidi-u, lekin keyin uning gapini anglab, to‘xtab qoldi.
— Kechirasiz, "ULAR" kelguncha dedingizmi? — qayta so‘radi u.
Agar uning sevimli xolajoni o‘sha kibrli o‘g‘li bilan keladigan bo‘lsa, u hoziroq uning o‘sha kelishgan va mukammal yuzini qaynab turgan qozonga tiqib olish haqidegi rejalarni o‘ylay boshlardi.
Garchi ikkalasi ham ulg‘ayib qolgan bo‘lishsa-da (Minsu yigirma uchda, u esa yigirma beshda), baribir yosh bolalardek urishishdan to‘xtashmasdi. Taehyung hamon o‘sha-o‘sha asabga teguvchi bola: qizcha uzoq urinsa ham arang uning ko‘kragigacha yetgani uchun, u Minsuning buyumlarini tortib olib, boshidan baland ko‘tarib olishni yaxshi ko‘radi.
Albatta, uning o‘sishini va ulg‘ayishini bilardi, lekin bunchalik darajada devday bo‘lib ketadi deb o‘ylamagandi. Ba’zan hatto urishib ham ketishadi va biror kunlari janjalsiz o‘tganini eslolmaydi. Aynan shu sababli ham oxirgi paytlarda sevimli xolasi ularnikiga yolg‘iz kelar edi, yoki onasi ularnikiga mensiz borardi.
— Ha, bugun do‘stligimizning yilligi. Boz ustiga, Taehyungning o‘zi ham bu yerga kelishni xohladi. Umid qilamanki, bu safar hammasi tinchlik bilan, janjalsiz o’tadi, — to‘ng‘illadi onam. Minsu esa hayotini ostin-ustun qiladigan xabarni eshitgandek, og‘ir xo‘rsinib o‘rnidan turib ketdi.
— Oh, oyi! Bilasiz-ku u bilan chiqisha olmasligimizni! U g‘ashimga tegadi, tinmay asabimni buzadi. Shuning uchun uning yuzida bir-ikkita ko‘karishlar qoldirishni chin dildan orzu qilaman, — dedi xayollarga berilib. Bunga javoban onasining ajin tushgan kafti lablariga yengil shapatiladi.
Minsu kulib yuborib, oshxona tomon qochdi.

Onasi esa ortidan shoshilmay kelarkan, sevimli dugonasining o‘g‘li bilan bo‘lgan munosabatlaridan noroziligini aytib, gapirishda davom etdi.
— Sizlarni qanchalik yaxshi ko‘rmay, oyi, bu orangutan bilan hatto bir oqshom bo‘lsa ham munosabatlarimni yaxshilamayman! Sizlar yo‘q bo‘lganingizda ham u baribir biror jinnilik qiladi, keyin men uni yaqin atrofdagi biror og‘ir narsa bilan urishimga to‘g‘ri keladi, — kulib, peshtaxta ortiga o‘tdi va stolda haqiqatan ham o‘sha og‘ir asbob turgandek tasavvur qildi. Xayolan yenglarni shaxdam shimarib, keng tabassum bilan havoni urayotgandek qo‘llarini siltadi.
— Minsu! Kimnidir urayotganingni tasavvur qilish senga yarashmaydi, odobing bo‘lishi kerak, hech bo‘lmaganda menga bo‘lgan hurmating qani! — deb pishilladi onasi masalliqlarni chiqara turib.
— Oh, onajon, yomon xayollarim uchun sizdan cheksiz uzr so‘rayman. O‘tinaman, meni kechiring va boshimni tanamdan judo qilishga buyurmang... — dedi soxta g’amginlik bilan.
— Sen umuman o'zgarmaysan, — onasi ko‘zlarini tepaga qilib,
Uning gaplariga kulib, Minsu xayoliga kelgan hamma narsani valdirashda davom etdi. Onasi norozi bo‘ldi, pishilladi va hatto cho‘mich bilan lablariga sekingina urib qo‘ydi, shundan so‘ng ikkalasi cho‘michlar bilan hazillashib urisha ketishdi.
Taxminan yarim soat o‘tgach, oshxonaga yoqimli jasmin ifori yopirilib kirdi. Minsu beixtiyor ko‘zlarini ko‘tarib, Kim xonimga ko‘zi tushdi. Qo‘llarini peshonasiga tezda artib, uning bag‘riga o‘zini otdi.
— Mening mitti qizim! Seni shunchalik sog‘indimki, — Kim xonim xuddi yosh boladek yonoqlaridan chimchilab kuldi. Minsu burnini jiyrib, atrofga alangladi. Nahotki koinot uning duolarini eshitib, u orangutan kelmagan bo'lsa?
— Sevimli xolajon, o‘sha orangutaningiz qayerda? — so‘rashga ulgurmasimdan, ichkariga qo‘lida ikkita katta paket ko‘targan Kim Taehyung kirib keldi. Paketlardan vino shishalari ko‘rinib turardi.
— Demak, men orangutan ekanman-da? Unda sen kimsan? Hmm, o‘ylaymanki, senga shimpanze nomi ko‘proq mos keladi, — dedi u piching qilib. Minsu qo‘llarini ko‘kragiga chovlashtirib, unga o‘rta barmog‘i va tilini ko‘rsatdi.
Taehyung esa: — Men bu barmoq va til bilan nimalar qila olishimni, shuningdek, ularni qayeringga tiqib qo‘yishim mumkinligini senga batafsil tushuntirib berishim mumkin, — deb pichirladi.
— Yo‘qolib ket, orangutan! Men nima xohlasam shuni qilaman, sening esa menga nima qilishni, nima ko‘rsatishni va nima deyishni o‘rgatishga mutlaqo haqqing yo‘q. Agar tushunmagan bo‘lsang, harflab aytishim mumkin: d-a-f-b-o‘-l...
— Minsu! Odobingni saqla! — oshxonaning narigi chetidan onasining ovozi yangradi.
— Kechiring oyi, — yelkalarini qisib, bor e’tiborini Kim xonimga qaratdi. Bu paytda esa Taehyung onasiga paxta qo‘yib, o‘zining "go‘zal jonini" qizchaning g‘azabidan qutqarishini so‘rab yolvorardi.
Onasining oldida o‘zini bechora qilib ko‘rsatib, rahm-shafqat uyg‘otishga urinayotgani uchun uning ko‘zlariga barmoqlarini tiqib olgisi kelardi! O‘zi u kim bo‘libdiki, bunday qilishga jur‘at etadi?!
Tez orada hammalari dasturxon atrofiga o‘tirishdi. Onasi va xolasining suhbatidan tushunishicha, ular o‘z erlarini tinchgina dam olishlari uchun qayergadir hammom va baliq oviga jo‘natishgan ekan.
Minsuning yuzi deyarli butun vaqt davomida tarang edi, chunki kayfiyatining buzilishiga sababchi bo‘lgan bola yonidagi stulda o‘tirib, kimgadir mahliyo bo‘lib xabar yozardi. Uning yelkalari taranglashgan, lablari chetida goh-gohida tabassum yugurib, yonoqlarida arang seziladigan mitti kulgichlar paydo bo‘lardi. Uning kulgichlari borligini qayerdan biladi? Har holda, bolaligidan ko‘plab xotiralar qolgan, hech bo‘lmaganda uning tanasida o‘zi qoldirgan har bir jarohat izi yodida edi.
— Menga bunday tikilishni bas qilsang bo‘lardi, aks holda meni o‘zingga og‘dirib olmoqchi deb o‘ylay boshlayman, — pichirladi Taehyung, ko‘zini telefondan uzmay.
— Tikilayotganim yo‘q. Seni qanday qilib yana mayib qilish haqida o‘ylayapman, zerikib qolganga o'xshaysan, — dedi Minsu pishillab va boshini burdi. Bunga javoban uning past ovozda kulganini eshitdi.

— Juda afsus, sen mendan butunlay boshqa ancha yoqimliroq maqsadlarda foydalanishing mumkin edi, — u kinoya bilan jilmaydi. Uning bu shama qiluvchi gaplarining tub ma’nosini anglab, hayratdan Minsuning lablari ochilib qoldi va unga o‘girildi.
— Sen...
— Mittivoyim, qani maqtanchi, senga qanday xat kelibdi? — uni haqorat qilishdan to'xtatib, Kim xonim gap boshladi. Minsu darhol nigohini unga burdi.
— Ah, men ertaga oromgohga ketyapman, hozircha sinov muddati bilan yetakchi bo‘lib ishlayman. Bilasiz-ku, bu men har yozda boradigan o'sha qadrdon joy. Uning nomi ham juda go‘zal: "Qaldirg‘ochlar oromgohi", — dedi ichida yana o‘sha cheksiz quvonchni his qilib va yonida o‘tirgan baloni butunlay unutib.
— Ha, bu haqda eshitgan edik. Taehyung ham ertaga u yerga amaliyot o‘tash uchun ketyapti.
Dunyom ostin-ustun bo‘lib ketdi... Shunchaki, birgina jumlada butun hayotim vayron bo‘ldi.

Soat millari endigina kunduzgi birdan oshganini koʻrsatardi. Ammo osmonni qoplagan qora bulutlar tufayli tashqarida xuddi yarim tunday qorongʻulik hukmron edi. Kuzning shafqatsiz sovuq jalasi Seul shahrini oʻz domiga olgandi. Ulkan va qadimiy cherkovning baland rangli vitraj oynalariga urilayotgan yomgʻirning dahshatli shovqini xuddi kimningdir ayanchli faryodidek bino ichida aks-sado berardi. Kunduzi boʻlishiga qaramay, derazalardan birorta ham yorugʻlik nuri kirmas, cherkov ichini faqat shamlar va qandillarning sargʻish, vahimali shu’lasi yoritib turardi.

Cherkov mehrobi qarshisida ikki inson turardi. Minsuning yuzini toʻy koʻylagining qalin, oppoq fatasi toʻsib turardi. Shu oppoq shoyi mato ortida qiz boʻgʻziga kelgan faryodni yutib, butun vujudi bilan qaltirar edi. Uning yuragi shu qadar telbalarcha va dahshatli urardiki, goʻyo cherkovning sovuq devorlari hozir uning qoʻrquvdan portlab ketayotgan yurak urishini eshitib qoladigandek tuyulardi.

Uning yonida esa xuddi zulmat farishtasidek qora smokingda Taehyung turardi. Uning qaddini tik tutishi, mukammal yuz chiziqlari va muzdek nigohlari bu muqaddas maskanni ham daxshatga toʻldirayotgandek edi. U qizga qaramas, koʻzlari roʻparadagi xochga qadalgan edi. Uning yuzida na quvonch, na zarracha shafqat bor edi.
Ularning roʻparasida turgan keksaygan ruhoniy Injilni ochib, goʻyo oxirat soʻroqlaridek sovuq va vazmin ovozda gap boshladi:
— Bugun biz shu muqaddas dargohda, Xudo va guvohlar qarshisida ikki yoshning taqdirini abadiy bogʻlash uchun yigʻildik... Asters oilasining kenja qizi Minsu Asters, siz hech qanday majburlovlarsiz, oʻz xohishingiz va muhabbatingiz bilan Kim Taehyungni oʻzingizning qonuniy umr yoʻldoshingiz sifatida qabul qilib, uning yaxshi va yomon kunida birga boʻlishga rozimisiz

Cherkovdagi barcha ogʻir va sovuq nigohlar oq fata ortidagi qizga qadaldi. Minsu jim edi. Uning tomogʻi gʻippa boʻgʻilgan, lablari pichirlashga ham darmonsiz edi. Na "ha" deya olardi, na "yoʻq"... Faqat dahshatli qoʻrquv uni jarlik yoqasida ushlab turardi. Tashqarida jala yanada kuchayib, cherkov tomiga goʻyo toshlar yogʻilayotgandek gumburladi.

Ruhoniy vaziyatni tushunmay qizga qarab ovozini yanada pastlatdi:

— Qizim oʻz ixtiyoringiz bilan rozilik beryapsizmi? Yoki sizni majburlashyaptimi?
Shu lahzada sukunatni Taehyungning dahshatli harakati buzdi. U sekin burilib, Minsuning muzlab, qotib qolgan qoʻlini oʻzinikiga oldi. Uning uzun, baquvvat barmoqlari qizning bilagiga shunday mahkam yopishdiki, goʻyo suyaklarini maydalab yubormoqchidek edi. Buni chetdan kuzatayotganlar kuyovning ehtirosli taskini deb oʻylashdi, ammo Taehyung qizning qulogʻiga yaqin kelib, faqatgina Minsuning tana a’zolarini falaj qilib qoʻyadigan, ich-ichidan titratib yuboradigan, vahshiyona pichirladi:
— Minsu... Menga oʻyin koʻrsatma. Toʻgʻri javobni ber, aks holda bu cherkovdan otangning oʻligini olib chiqishadi. Gʻazabimni keltirma.
Minsuning koʻzlaridan quyilib kelgan qaynoq yosh fata ostidan sizib chiqib, toʻy koʻylagining ipak matosiga tushdi. Qoʻrquv va chorasizlik uning boʻgʻzini yirtib yuborayotgandi. Lablari titrab, arang faryod aralash pichirladi:
— Ro... roziman.
Ruhoniy qoniqish hosil qilib, bosh irgʻadi va oʻzining qora, oʻtkir nigohlarini Taehyungga qaratdi:
— Kim Taehyung, siz ham Minsu Astersni oʻz xohishingiz bilan rafiqlikka qabul qilib, uni umringizning oxirigacha oʻz mulkingizdek asrashga ardoqlashga rozimisiz?

Taehyungning ovozi cherkov gumbazlarida xuddi momaqaldiroqdek vahshiy, sovuq va gʻururli yangradi:
— Uni hech qachon qoʻyib yubormaslikka doim sevib ardoqlashlikka vada beramab

— Unday boʻlsa, sizlarni Xudo va qonun oldida er va xotin deb e’lon qilaman. Kuyov kelinni oʻpishi mumkin.
Taehyung qizning yuzidagi fata matosini keskin va qoʻpol ravishda yuqoriga koʻtardi. Minsuning yigʻidan qizargan koʻzlari, qaltirayotgan lablari koʻrindi. Taehyung uning koʻzlaridagi daryoday oqayotgan yoshga qarab, labining chetida dahshatli va mamnun jilmayish qildi.

U qizning ingichka belidan shunday qattiq tortdiki, Minsu uning baquvvat koʻksiga urildi. Shundan soʻng, Taehyung uning lablaridan muloyimlik bilan emas, balki gʻajib tashlagudek shafqatsiz, egalik hissi bilan oʻpdi. Bu oʻpish sevgi emas, qullik muhriga oʻxshardi.

Tashqarida jala shu qadar quyardiki, cherkov ichidagi sargʻish chiroqlar bir oʻchib-yondi, goʻyo tabiat ham bu mudhish nikohdan larzaga kelgandek edi. Cherkovdagi nufuzli mehmonlar qarsak chalishardi, ammo Minsu oʻzini tiriklayin doʻzaxga tashlanganini his qilayotgandi. U oʻsha qora zulmat ichida, yirtqichning panjasida qolgan va asta-sekin hayoti soʻnayotgan bir gʻuncha edi... uning pokligi, yoshligi, ruhining erkinligi — hammasi mana shu tushdan keyingi qorongʻulikda oʻldi.

1 oy avval...

Kuzning tinimsiz va qora yomgʻirlari hashamatli qasrsimon uyimiz derazalarini urar, havoda qon va nafrat hidi bilan yoʻgʻrilgan aza muhiti kezardi. Uyimiz qora kiyingan, yuzlariga soxta qaygʻu niqobini kiyib olgan nufuzli biznes olami vakillari bilan toʻla edi. Kimdir burchakda qora sharob ichar, kimdir pichirlab rejalar tuzardi.
Ammo men ularning hech birini eshitmasdim, koʻrmasdim ham. Koʻz oldimda faqat bitta mudhish manzara — oppoq matoga oʻralgan, sovuq, koʻkargan lablari bilan tobutda yotgan Mina opam turardi. U bor-yoʻgʻi 25 yoshida, oʻzining eng goʻzal davrida shu dunyodan koʻz yumgandi. Rasmiy ma’lumotlarga koʻra u oʻz joniga qasd qilgandi... Ammo men haqiqatni bilardim.
Otam chekka bir xonada koʻz yosh toʻkib oʻtirardi.

Zalning eng toʻridagi hashamatli charm kresloda esa qoʻlida qimmatbaho sigaret tutatib, Taehyung oʻtirardi. U xuddi teatr tomoshasini tomosha qilayotgandek sovuqqonlik bilan minoradan Seul shahrini kuzatardi. Oʻz xotinining oʻlimi unga zarracha ta’sir qilmagandi. Unga qaraganimda tomirlarimdagi qon muzlab ketardi.
Chunki bu odamning qanchalik vahshiy yirtqich ekanligini faqat men va rahmatli opam bilardik! Tashqaridagilar uchun u olijanob tadbirkor, Seulning eng nufuzli, kelajagi porloq va kibor vorisi edi. Erka, ammo mukammal yigit. Yoʻq! Bu shunchaki quyon niqobini kiyib olgan qonxoʻr boʻri edi. Opamni ruhan oʻldirgan, uni majburlab shu koʻyga solgan vahshiy edi u!
Opam unga turmushga chiqishga majbur boʻlgandi. Onamiz vafotidan keyin Otamiz men va opamni olib, chekka qishloqdan hamma narsani yangidan boshlash uchun Seulga koʻchib kelgandik. U paytlar men hali juda yosh edim. Otam tirikchilik uchun eng xavfli, eng ogʻir ishlarga ham qoʻl urdi. Va taqdir bizni la’natlangan yoʻlga boshladi.
Bir kuni otamning qarshisidan Seulning eng qudratli biznesmenlaridan biri — Janob Kim (Taehyungning otasi) chiqibdi. U otamning soddaligi va halolligidan oʻz maqsadlarida foydalandi — uni oʻzining shaxsiy ishonchli haydovchisi va maxfiy yordamchisi qilib ishga oldi. Shundan soʻng hayotimiz tashqi tarafdan jannatga aylandi. Biz dabdabali uylarda yashar, eng qimmat kiyimlarni kiyar edik. Asters oilasi endi jamiyatning yuqori tabaqasiga qoʻshilgandi.
Oradan yillar oʻtdi. Men 18 yoshga toʻlganimda, opam Mina 22 yoshda edi. Aynan oʻsha yili Janob Kimning Amerikada maxfiy ta’lim olib, oilaviy biznesning "qora" qismini boshqarish uchun qaytgan shafqatsiz toʻngʻich oʻgʻli — Taehyung Seulga qaytib keldi. Va uning koʻzlari bizning uyimizga, anirogʻi opam Minaga tushdi. Janob Kim uyimizga kelib, otamdan opamning qoʻlini soʻraganida, rad etish oʻlim bilan tengligini hammamiz bilardik...

Davomi bor…….

Soat millari endigina kunduzgi birdan oshganini koʻrsatardi. Ammo osmonni qoplagan qora bulutlar tufayli tashqarida xuddi yarim tunday qorongʻulik hukmron edi. Kuzning shafqatsiz sovuq jalasi Seul shahrini oʻz domiga olgandi. Ulkan va qadimiy cherkovning baland rangli vitraj oynalariga urilayotgan yomgʻirning dahshatli shovqini xuddi kimningdir ayanchli faryodidek bino ichida aks-sado berardi. Kunduzi boʻlishiga qaramay, derazalardan birorta ham yorugʻlik nuri kirmas, cherkov ichini faqat shamlar va qandillarning sargʻish, vahimali shu’lasi yoritib turardi.

Cherkov mehrobi qarshisida ikki inson turardi. Minsuning yuzini toʻy koʻylagining qalin, oppoq fatasi toʻsib turardi. Shu oppoq shoyi mato ortida qiz boʻgʻziga kelgan faryodni yutib, butun vujudi bilan qaltirar edi. Uning yuragi shu qadar telbalarcha va dahshatli urardiki, goʻyo cherkovning sovuq devorlari hozir uning qoʻrquvdan portlab ketayotgan yurak urishini eshitib qoladigandek tuyulardi.

Uning yonida esa xuddi zulmat farishtasidek qora smokingda Taehyung turardi. Uning qaddini tik tutishi, mukammal yuz chiziqlari va muzdek nigohlari bu muqaddas maskanni ham daxshatga toʻldirayotgandek edi. U qizga qaramas, koʻzlari roʻparadagi xochga qadalgan edi. Uning yuzida na quvonch, na zarracha shafqat bor edi.
Ularning roʻparasida turgan keksaygan ruhoniy Injilni ochib, goʻyo oxirat soʻroqlaridek sovuq va vazmin ovozda gap boshladi:
— Bugun biz shu muqaddas dargohda, Xudo va guvohlar qarshisida ikki yoshning taqdirini abadiy bogʻlash uchun yigʻildik... Asters oilasining kenja qizi Minsu Asters, siz hech qanday majburlovlarsiz, oʻz xohishingiz va muhabbatingiz bilan Kim Taehyungni oʻzingizning qonuniy umr yoʻldoshingiz sifatida qabul qilib, uning yaxshi va yomon kunida birga boʻlishga rozimisiz

Cherkovdagi barcha ogʻir va sovuq nigohlar oq fata ortidagi qizga qadaldi. Minsu jim edi. Uning tomogʻi gʻippa boʻgʻilgan, lablari pichirlashga ham darmonsiz edi. Na "ha" deya olardi, na "yoʻq"... Faqat dahshatli qoʻrquv uni jarlik yoqasida ushlab turardi. Tashqarida jala yanada kuchayib, cherkov tomiga goʻyo toshlar yogʻilayotgandek gumburladi.

Ruhoniy vaziyatni tushunmay qizga qarab ovozini yanada pastlatdi:

— Qizim oʻz ixtiyoringiz bilan rozilik beryapsizmi? Yoki sizni majburlashyaptimi?
Shu lahzada sukunatni Taehyungning dahshatli harakati buzdi. U sekin burilib, Minsuning muzlab, qotib qolgan qoʻlini oʻzinikiga oldi. Uning uzun, baquvvat barmoqlari qizning bilagiga shunday mahkam yopishdiki, goʻyo suyaklarini maydalab yubormoqchidek edi. Buni chetdan kuzatayotganlar kuyovning ehtirosli taskini deb oʻylashdi, ammo Taehyung qizning qulogʻiga yaqin kelib, faqatgina Minsuning tana a’zolarini falaj qilib qoʻyadigan, ich-ichidan titratib yuboradigan, vahshiyona pichirladi:
— Minsu... Menga oʻyin koʻrsatma. Toʻgʻri javobni ber, aks holda bu cherkovdan otangning oʻligini olib chiqishadi. Gʻazabimni keltirma.
Minsuning koʻzlaridan quyilib kelgan qaynoq yosh fata ostidan sizib chiqib, toʻy koʻylagining ipak matosiga tushdi. Qoʻrquv va chorasizlik uning boʻgʻzini yirtib yuborayotgandi. Lablari titrab, arang faryod aralash pichirladi:
— Ro... roziman.
Ruhoniy qoniqish hosil qilib, bosh irgʻadi va oʻzining qora, oʻtkir nigohlarini Taehyungga qaratdi:
— Kim Taehyung, siz ham Minsu Astersni oʻz xohishingiz bilan rafiqlikka qabul qilib, uni umringizning oxirigacha oʻz mulkingizdek asrashga ardoqlashga rozimisiz?

Taehyungning ovozi cherkov gumbazlarida xuddi momaqaldiroqdek vahshiy, sovuq va gʻururli yangradi:
— Uni hech qachon qoʻyib yubormaslikka doim sevib ardoqlashlikka vada beramab

— Unday boʻlsa, sizlarni Xudo va qonun oldida er va xotin deb e’lon qilaman. Kuyov kelinni oʻpishi mumkin.
Taehyung qizning yuzidagi fata matosini keskin va qoʻpol ravishda yuqoriga koʻtardi. Minsuning yigʻidan qizargan koʻzlari, qaltirayotgan lablari koʻrindi. Taehyung uning koʻzlaridagi daryoday oqayotgan yoshga qarab, labining chetida dahshatli va mamnun jilmayish qildi.

U qizning ingichka belidan shunday qattiq tortdiki, Minsu uning baquvvat koʻksiga urildi. Shundan soʻng, Taehyung uning lablaridan muloyimlik bilan emas, balki gʻajib tashlagudek shafqatsiz, egalik hissi bilan oʻpdi. Bu oʻpish sevgi emas, qullik muhriga oʻxshardi.

Tashqarida jala shu qadar quyardiki, cherkov ichidagi sargʻish chiroqlar bir oʻchib-yondi, goʻyo tabiat ham bu mudhish nikohdan larzaga kelgandek edi. Cherkovdagi nufuzli mehmonlar qarsak chalishardi, ammo Minsu oʻzini tiriklayin doʻzaxga tashlanganini his qilayotgandi. U oʻsha qora zulmat ichida, yirtqichning panjasida qolgan va asta-sekin hayoti soʻnayotgan bir gʻuncha edi... uning pokligi, yoshligi, ruhining erkinligi — hammasi mana shu tushdan keyingi qorongʻulikda oʻldi.

1 oy avval...

Kuzning tinimsiz va qora yomgʻirlari hashamatli qasrsimon uyimiz derazalarini urar, havoda qon va nafrat hidi bilan yoʻgʻrilgan aza muhiti kezardi. Uyimiz qora kiyingan, yuzlariga soxta qaygʻu niqobini kiyib olgan nufuzli biznes olami vakillari bilan toʻla edi. Kimdir burchakda qora sharob ichar, kimdir pichirlab rejalar tuzardi.
Ammo men ularning hech birini eshitmasdim, koʻrmasdim ham. Koʻz oldimda faqat bitta mudhish manzara — oppoq matoga oʻralgan, sovuq, koʻkargan lablari bilan tobutda yotgan Mina opam turardi. U bor-yoʻgʻi 25 yoshida, oʻzining eng goʻzal davrida shu dunyodan koʻz yumgandi. Rasmiy ma’lumotlarga koʻra u oʻz joniga qasd qilgandi... Ammo men haqiqatni bilardim.
Otam chekka bir xonada koʻz yosh toʻkib oʻtirardi.

Zalning eng toʻridagi hashamatli charm kresloda esa qoʻlida qimmatbaho sigaret tutatib, Taehyung oʻtirardi. U xuddi teatr tomoshasini tomosha qilayotgandek sovuqqonlik bilan minoradan Seul shahrini kuzatardi. Oʻz xotinining oʻlimi unga zarracha ta’sir qilmagandi. Unga qaraganimda tomirlarimdagi qon muzlab ketardi.
Chunki bu odamning qanchalik vahshiy yirtqich ekanligini faqat men va rahmatli opam bilardik! Tashqaridagilar uchun u olijanob tadbirkor, Seulning eng nufuzli, kelajagi porloq va kibor vorisi edi. Erka, ammo mukammal yigit. Yoʻq! Bu shunchaki quyon niqobini kiyib olgan qonxoʻr boʻri edi. Opamni ruhan oʻldirgan, uni majburlab shu koʻyga solgan vahshiy edi u!
Opam unga turmushga chiqishga majbur boʻlgandi. Onamiz vafotidan keyin Otamiz men va opamni olib, chekka qishloqdan hamma narsani yangidan boshlash uchun Seulga koʻchib kelgandik. U paytlar men hali juda yosh edim. Otam tirikchilik uchun eng xavfli, eng ogʻir ishlarga ham qoʻl urdi. Va taqdir bizni la’natlangan yoʻlga boshladi.
Bir kuni otamning qarshisidan Seulning eng qudratli biznesmenlaridan biri — Janob Kim (Taehyungning otasi) chiqibdi. U otamning soddaligi va halolligidan oʻz maqsadlarida foydalandi — uni oʻzining shaxsiy ishonchli haydovchisi va maxfiy yordamchisi qilib ishga oldi. Shundan soʻng hayotimiz tashqi tarafdan jannatga aylandi. Biz dabdabali uylarda yashar, eng qimmat kiyimlarni kiyar edik. Asters oilasi endi jamiyatning yuqori tabaqasiga qoʻshilgandi.
Oradan yillar oʻtdi. Men 18 yoshga toʻlganimda, opam Mina 22 yoshda edi. Aynan oʻsha yili Janob Kimning Amerikada maxfiy ta’lim olib, oilaviy biznesning "qora" qismini boshqarish uchun qaytgan shafqatsiz toʻngʻich oʻgʻli — Taehyung Seulga qaytib keldi. Va uning koʻzlari bizning uyimizga, anirogʻi opam Minaga tushdi. Janob Kim uyimizga kelib, otamdan opamning qoʻlini soʻraganida, rad etish oʻlim bilan tengligini hammamiz bilardik...

Katta yo‘lda harakat zich edi. Lekin quyosh nurlarida chaqnab, boshqa mashinalar orasida ajralib turgan kulrang Genesis GV80 darrov ko‘zga tashlanardi. Uning old o‘rindig‘ida tim qora ko‘zoynak taqib olgan, salobatli yuzi jiddiy tusga botgan yigit – Koreyadagi eng xavfli guruhlardan biri bo‘lgan "Yetimlar" to‘dasining a’zosi Kim Taehyung o‘tirardi. Rulda esa yuragi gupillab, betoqat holatda haydayotgan, ichki titroqdan zo‘rg‘a o‘zini tutib turgan yigit – Sam edi.

— Janob, qayerga ketayapmiz?
— Sen jimgina, men aytgan yo‘nalish bo‘yicha hayda, Sam.
— Hop, janob...

Ular yana o‘n daqiqa davomida yo‘l bosib, oxiri katta yo‘ldan chekinib, balandlik sari burilishdi. Tepaga yetib kelishgach, manzara odamni jim qoldirardi: pastlikda ko‘m-ko‘k dengiz yaltirab yotar, tepalikdan qaraganda uning shovqini yurakni junbishga solardi. Bu yerdan dengizga sakrash uchun kamida to‘rt-besh yuz metr pastga qulash kerak edi. Sam atrofga qaradi. Atrofda jon zoti yo‘q edi. (Yuragidagi vahima tamoman yuziga chiqdi.)

Birdan yelkasiga tushgan qattiq, sovuq kaftdan junbushga tushib ketdi.

— Qani, Sam. Tushamiz.
— Hop... janobim.

Taehyung qo‘llarini cho‘ntagiga solganicha balandlikning eng chekkasiga yurib bordi. Pastga qaradi. Dengiz chayqalardi. (U jim edi. O‘zicha o‘ylagancha nigohini sokinlikka qadagan.) Sam ham unga ergashib keldi. Qorquvdan titrayotgan edi. Go‘yoki katta ayb qilgan bola kabi yerga tikilib turardi.

— Hm, Sam. Bu joy senga yoqdimi?
— Albatta, janob... Juda go‘zal. Ayniqsa dengiz to‘lqinining ovozi... Eng ajoyibi – biz hozir balanddamiz.

U gapirar, Taehyung esa qo‘lini beliga qo‘ygancha unga qattiq nazar tashlab turardi. (Sam gapirayotgan chog‘da, Taehyungning muzdek nigohi uni ter bosishiga majbur qilardi.)

Birdan orqa tomondan yana bir mashina yetib keldi. Ichidan qora kostyumda, yoshi o‘ttizlardan oshgan bir erkak tushdi.

— Bolakay, aynan shunday chiroyli joyni tanlash shartmidi?
— Shart edi, Beom. Shunaqa kelishgan Samga boshqa joy yarashmaydi.

Bu gapni eshitgan Sam allaqachon vaziyatni tushungandi. Ovozi titrab, yuragi o‘z joyidan chiqay deyotgandi. Birdan Taehyungning oyog‘i ostiga tiz cho‘kib iltijo qila boshladi.

— Kechiring... Iltimos, meni kechiring!
— Seni nimaga kechiray, Sam? Ayting-chi?
— Axir... sizni akam deb bildim. Faqat bir marta... bir marta hayotimdan o‘ting, iltimos!

Taehyung labini tishlab, yuzida asabiylik bilan Samni yuziga tepdi. Yiqilgan yigit og‘riqdan bukchaydi. Ammo yana turolmay, Taehyungning oyoqlari tagiga boshini qo‘ydi.

— Politsiyaga biz haqimizda nima deding, Sam?
(Sam esa, allaqachon ko‘z yoshlariga bo‘kkan, ovozi bo‘g‘iq edi.)

— Arzimagan gaplarni aytdim. Aka, bilasiz-ku... bu yerdagi yashashim nolegal. Politsiya meni qamalish bilan qo‘rqitdi. "Agar 'Yetimlar' haqida ma’lumot bersang, sening ishing yopiladi" dedi ular.
— Nima deding?
— Hammani biladigan narsalarni... Yetimlar besh nafar asosiy odamdan iborat, boshida Kim Sangwoo borligini... xolos.

Taehyung chuqur nafas oldi. (Yumilgan ko‘z orqasida ichi o‘rtanayotgandi.) Keyin birdan kulib yubordi. Bu kulgi eshitib bo‘lmaydigan, o‘lgudek telbanamo edi. Birdan Samning yoqasidan tutib turg‘azdi-da, qichqirdi:

— Yana nima demoqchiding, ha? Shu gaplar oddiymi? Hiyonatning jazosi nima bo‘lishini sen yaxshi bilasan-ku?!
— Yoq, aka! Iltimos! Endigina yigirma beshdaman... Iltimos, bir marta... kechiring.

Taehyung hech narsa demasdan, mashinasiga yo‘l oldi. Beomga nigoh tashladi. (Ko‘z ishorasi aniq edi: "Uni tugat.")

— Aka! Qulingiz bo‘lay, o‘ldirmang... iltimos...

Paaaq!

O'q Samning o‘ng ko‘zidan kirib, orqa tomonidan chiqdi. Bir soniyada jon berdi. Uni tepaga olib kelgan tepalikdan, to‘g‘ri dengiz bag‘riga qulab tushdi. Taehyung esa biror daqiqa ham afsus chekmadi.

— Hiyonatning jazosi o‘lim. Boshqa chora yo‘q.

— Bechora bola... yosh ketdi. Nima deb o‘ylaysiz, janobim, bu yigit sog‘lommidi?
— Nimalar deyapsan, Beom?
— Yetimlar haqida bilmagan odam bormi Koreyada? Bu bola bilgan holda xiyonat qilganmi, yo kasalmidi, yoki shunchaki tentakmidi – bilmiman.
— Axmoqona gaplarni bas qil. Mehmonxonaga qaytamiz.
— Xo‘p, janobim.

Ikki erkak mashinaga o‘tirdi. Balandlikda sodir bo‘lgan voqeani ortda qoldirib, u yerdan jo‘nab ketishdi.

🍃🍃🍃

Taxi “HOTEL NOCTURNE” oldida to‘xtadi. Ichidan uzun sochli, bug‘doyrang terili bir qiz shoshib tushdi-da, shoshilinch yurishda mehmonxona tomon yugurdi. Bu qizning ismi Minsu edi. U ichkariga kirishi bilan to‘g‘ri lift tomon oshiqdi. Lift eshigi endi yopilayotgan paytda:

— Iltimos, to‘xtating!

Lift eshigiga bir qo‘l to‘siq bo‘ldi. Eshik yana ochildi. Minsu hansiragancha liftga kirdi va ichkaridagi erkakka minnatdorchilik bildirdi.

— Rahmat, janob...

Bu erkak Taehyung edi. Uni ko‘rgan zahoti tanasi muzlab qoldi. (Ko‘z oldida nimadir miltilladi. Nafas olish qiyinlashdi.) Minsu esa, javob bo‘lmagach, ichidan o‘zini koyidi. (Bu odam soqovmikan? Ha mayli, Minsu, chalg‘ima.) Qiz lift tugmalaridan “7”ni bosdi. To‘g‘ri kelib qoldi – Taehyung ham aynan shu qavatni tanlagan edi. Ikki qo‘l bir vaqtning o‘zida tugmaga tegdi. Taehyungning qo‘li Minsu qo‘liga tegib ketdi.

— Qarang, ikkovimiz ham bir qavatga chiqamiz ekanmiz!

(U jilmaydi. Taehyung esa unga tikilganicha qotib turardi.)
(O‘sha u emas... bo‘lishi mumkin emas... axir 20 yil o‘tdi.)

Taehyung sekin oldinga siljidi. Nigohi qizning bo‘yniga tushdi. Nimadir izlayotgandi. Minsu buni payqab so‘radi:

— Biror narsa bo‘ldimi?
— Nima?
— Bo‘ynimga tikilib qoldingiz. Nimadir noto‘g‘rimi, janob?
— Kechirasiz, xonim... kimgadir o‘xshatibman, shekilli.
— Ha, meni ko‘pchilik kimlargadir o‘xshatadi.

Qiz kuldi. Lekin Taehyung kulmadi.

(Nima qilayapman, axmoq! Bu yigit ancha sovuqqon. Tezroq chiqqan ma’qul.)

Taehyung nimadir demoqchi bo‘ldi, lekin lift eshigi ochilib ketdi. Minsu birinchi chiqdi. O‘ng tomonga burildi.

— Kechirasiz, yana bir bor...
— Eshitaman.
— Bu yerga nega keldingiz?

— Bugun bu mehmonxonada maxsus to‘y marosimi bor ekan. Men qo‘shiqchiman. Jamoam bilan shu to‘yda ishtirok etamiz.

— To‘y deng... Omadingizni bersin.
— Rahmat, janob.

Minsu o‘z yo‘li bilan yurib ketdi. Taehyung esa sukutda chap tomonga burildi.
-----------
Sumin mehmonxonaning boshqaruvchisi o‘ziga xos xotirjamlik bilan qadam tashlab, oppoq kostyumida Minsu turgan kutuv joyiga yaqinlashdi. U yosh qizni uzoqdan ko‘riboq jilmaydi.

—Minsu sizni yana ko‘rib turganimdan juda xursandman.
(Sumni ovozida samimiylik bor edi. Ammo nigohlarida biron sir yashiringandek ko‘rinar, u har doim bir qadam oldinda yuradigan ayollardandir.)

—Men ham, boshqaruvchi Sumin.

—Bugun kechki soat 19:00 da butun jamoangiz bilan keling. Sizning chiqishingiz to‘y marosimiga juda muhim.
(Boshqaruvchi so‘zlarida murosa va imkoniyat aralashib ketgandi. Bu ayol har bir qadamni puxta o‘ylardi.)

—Men tayyorman.

Sumin bir zum sukut saqladi. So‘ng o‘zicha bir qarorga kelgandek davom etdi:

—Men mehmonxona egasidan ruxsat oldim. Agar xohlasangiz, sizni doimiy qo‘shiqchi sifatida bu yerga ishga olamiz.
(So‘zlar ohangida taklif emas, iltimos bor edi. Go‘yo, bu qiz mehmonxonani o‘zgacha sehrga to‘ldirgandek.)

Minsu jim qoldi. (Ichidan bir og‘ir to‘lqin o‘tdi. Bu taklif ko‘p yillar kutgan eshigi bo‘lishi mumkin edi. Ammo...)

—Rahmat. Ammo... bu mening orzuyim emas.
(Nafasi qisilib ketdi. Shuncha yildan beri yuragida yashirib kelgan tilagini bu yer band eta olmasdi.)

Sumin unga sinchiklab qaradi.

—Siz o‘zingizning orzuingizdan kechmang, Minsu. Balki bir kun bu eshikni o‘zingiz ocharsiz.

Ular qisqagina egilib, bir-birlariga tabassum bilan bosh silkib xayrlashishdi. Minsu sekin yurib, mehmonxona eshigidan chiqdi. Shu on telefon jiringladi. Ekranda Soa deb yozilgandi.

—Nima deysan, Soa?

—Opa, bugun do‘stlarim bilan uchrashuv bor edi. Uyga kech qaytaman. Siz baribir kech kelasiz, to‘g‘rimi?

—Soa... men senga uydan chiqma degandim. O‘sha narkomanga o‘xshagan yigit bilan ko‘rishma dedim, esingdami?

—Yoq, opa, unday emas! Bu faqat dugonalarim!

—Uyda qol, Soa. Bu buyruq.

(Minsu aloqani uzdi. Yuragida xavotir kuchaydi. Singlisi yosh, oddiy ko‘rinadi, ammo atrofdagi dunyo xavfli.)

Mehmonxonaning qalin shisha eshiklaridan chiqqan zahoti, Minsu yana tanish qadam tovushlarini eshitdi. Qorasoyadek salobatli qiyofa, tim qora kostyumda... Kim Taehyung.

—Suhbatingiz yaxshi o‘tdi, deb o‘ylayman.

—Ha, juda ajoyib bo‘ldi. Rahmat.

—Qanday javob oldingiz?

—Ular meni doimiy qo‘shiqchi sifatida bu yerga ishga taklif qilishdi.

—Rostdanmi? Siz-chi, nima dedingiz?

—Rad etdim. Chunki bu mening orzuyim emas.

Taehyung boshini biroz egib, ohangini biroz keskinlashtirib so‘radi:

—Demak, ovozingiz shu qadar go‘zalki, tayyor ishni ham rad etgansiz?

(Minsu yuragiga xuddi igna sanchilgandek bo‘ldi. Taehyungning sovuq kinoyasi unga urilgandek.)

—Ha. Ovozim go‘zal. Men o‘zimga ishonaman, janob.

Taehyung jilmaydi. Bu safar o‘sha sovuqqon tabassum emasdi — allanechuk yumshoqlik aralashgan.

—Gaplarimni noto‘g‘ri tushunmang. Men Kim Taehyung.

U qo‘lini cho‘zdi.

—Minsu Asters. Tanishganimdan xursandman.

Qo‘llar qisqa lahzaga tutashdi. (Balki bu oddiy qo‘l siqish emasdir. Balki... kim biladi.)

Ular xayrlashishdi. Minsu sekin uzoqlasharkan, uzoqdan ularni kimdur suratga oldi. Bu ayol politsiya xodimi edi.
-----------
Shaharning shimoliy chekkasida, o‘sha mashhur bo‘lmagan, lekin yovvoyi g‘ira-shiralik ichida sirli yashiringan dala hovlilaridan birida, tun allaqachon hukmron edi. Qorong‘ulikni faqat ko‘z ilg‘amas darajada titragan chiroq nurigina yoritardi.

Soa derazadan tashqariga nigoh soldi. (Uning yuragi g‘alati urardi. Bu yer... nimagadir begona edi. O‘sha yigit — Jihoon uni boshqalar ham boladi degan yolg‘on bilan uyidan olib chiqqandi. U o‘zining qanchalik katta xatoga yo‘l qo‘yganini endi anglab borayotgandi.)

Yigit eshikni yopdi. Ovozida allaqanday bo‘g‘iqlik bor edi.

—Hech kim bu yerga kelmaydi. O‘zimizga o‘xshagan tinchlik istaganlar uchun ideal joy.

—Jihoon bu yerda qancha qolamiz?

—Charchagandirsan, Soa. Dam ol. Mana, suv olib keldim.

U qizga suv tutdi. Soa bir necha yudum oldi. (Bir zumda boshida yengil aylanish paydo bo‘ldi. Nafasi chuqurlashdi. Yuragining urishi sekinlashdi. Qorong‘ulik yengil to‘lg‘anib ko‘z oldida suzib yurardi.)

—Nega boshim aylanayapti...

—Sen faqat yot. Hozir o‘zingga kelasan

U yigitga orqasini o‘girdi. Ammo orqasida nafas, yaqinlik, issiqlik sezildi. Qo‘llar yelkasiga tegdi. (Soa tanasi muzlab ketdi.)

—Jihoon iltimos... yo‘q...

—Sen o‘zing kelding, Soa. Endi qocholmaysan.

Uning qo‘llari o‘ziga tortdi. Soa zo‘rg‘a qarshilik ko‘rsatdi.

—Iltimos, qo‘yvor! Men bunday narsani xohlamayman!

Yigit qizning sochini tortdi, qattiq ushlab lablariga yaqinlashdi. Ammo shu payt, vahima ichidagi Soa ko‘z yoshlariga cho‘kkan holda, orqasidagi temir zinapoyaga sekin orqasi bilan orqalay boshladi. Jihoon unga qadam tashlaganda, qo‘rqib qichqirdi va birdan bor kuchi bilan uni itardi.

—Yo‘q! TEGMA MENGA!

Jihoon muvozanatini yo‘qotdi. Zinapoya pastidan toygan oyoqlari havoda chayqaldi. U uch qadam ortga ketdi va uning tanasi temir zinapoyadan pastga quladi. Og‘ir tanasining yerga tushganida chiqqan “qars” tovushi havoni yorib yubordi.

Soa zinaning yuqorisida titrab turardi. (Uzoq, jim, vahimali sukut... Yuragi ichida portlayotgandek bo‘ldi.)

—Jihoon..?

Qo‘rquvdan qadam bosolmasdi. Yigit harakatsiz yotardi. Atrofni faqat shamolning sirg‘alib o‘tgan shiviri bosib turardi.

(Bu... bu sodir bo‘lmasligi kerak edi.)

Qiz bir qadam orqaga chekinib, titrab, zinaning panjarasiga yopishdi. Nafasi o‘ziga bo‘ysunmay, to‘xtab-to‘xtab chiqardi. Ko‘zlari yoshga to‘lib, qorong‘ilikdan chiqib qochmoqchi edi, ammo oyoqlari joyiga qotib qolgandi.

(Hozir... qochish kerak... Yo‘qsa... yo‘qsa bu ish jinoiy holatga aylanadi...)

----------
Kech tushib, soat 19:00 ni ko‘rsatar ekan, mehmonxonaning marosimlar uchun mo‘ljallangan zali allaqachon mehmonlar bilan to‘lib ulgurgandi. Yorug‘liklar ostida, gullar bilan bezatilgan sahnada Minsu turgandi — u bejirim libosi, qip-qizil lab bo‘yog‘i va quloqlarida shiddatli chaqnagan sirgalari bilan huddi sahnaning yuragidek porlayotgandi. Uning borligi hamma ko‘zlarni o‘ziga tortardi. Uning ovozi esa… mayin, sokin, yurakni silkitadigan darajada nafis edi. Kelin-kuyov kirib kelishiga, Minsu qo‘shiq kuylay boshladi.

Uzoqdan esa... Taehyung. Tund nigohi bilan sahnadagi qizga chuqur, yurakdan termulib turardi. Bu nigoh shunchalik yondirardiki, yoniga kelgan Suminning borligini ham sezmay qoldi.

— Judda chiroyli ovozi bor, shunday emasmi?

— Ha, judda yoqimli ovozi bor.

— Ishga taklif qilgandim. Ammo rad etdi.

— Nima bo‘lishidan qat’i nazar, shu yerda qolishi kerak.

Ichida pichirlab chiqqan so‘zlar… Sumin bu so‘zlarga unchalik tushunmadi.

— Nima deding?

— Hech nima, Sumin. Men ketyapman, ishlarim bor. Beom bilan hal qilamiz.

— Hop.

Minsu o‘zini sahnada juda yaxshi his qilardi. U bu yerda to‘laqonli gullab-yashnayotgandi. To‘y ajoyib o‘tayotgandi — to ularning oldiga ikki barzangi qora kostyumli yigit kelmaguncha...

— Hoy qiz, shu qo‘shiqni kuyla!

Yigitlar varaqchani uzatib, qizning kuylashini talab qildi.

— Kechirasiz, biz bu qo‘shiqni bilmaymiz.

— Qanaqasiga bilmaysan? Qo‘shiqchimisan-ku, kuyla!

— Kechirasiz, kuylamaymiz.

Minsu jamoadoshlari bilan sahnani tark etdi. Lekin orqasidan o‘sha ikki yigit quvib chiqdi.

— Qayerga ketyapsan, senga kuylaysan dedim!

Yigit Minsuning iyagidan ushlab, siltay ketdi. Ammo Minsu bir zumda o‘zini yo‘qotmadi — yigitning nozik joyiga tepdida, baland ovozda baqirdi:

— Qochinglar!

Minsu eshik tomon qochdi. Yigitlar esa faqat uning ortidan quvishdi. U mehmonxona eshigidan chiqib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri endi yurib ketayotgan mashinaga qarab o‘zini otdi.

— Iltimos, yordam beringlar! Menga iltimos qilaman! Ular kelishyapti!

Mashina eshigidan shiddat bilan... Taehyung tushdi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilgancha titrayotgan qizni tinchlantirdi.

— Tinchlan. O‘zingni bos. Mashinaga o‘tir.

Qizni ortidan chiqib kelgan yigitlar... Taehyungni ko‘rishdiyu, joylarida qotib qolishdi. Taehyung mashinaning orqa eshigini ochdi, Minsuni ichkariga solib, eshikni yopdi.

— Bu nima, bir qizga ikki erkak tashlanishi? Uyat emasmi yigitlar?

— Sen kimsan? Bizni kimligimizni bilasanmi o‘zi? Bu qo‘shiqchi qiz bizni haqorat qildi! Hal qilib ketmaymiz!

— Mehmonxonamda mehmonsizlar. Shunday ekan, bu ish tugadi. Qizni oldim. Sizlar ichkariga qaytib kiringlar.

— Sen kimsanki bizga aql o‘rgatasan?

Birinchi yigit tashlanmoqchi bo‘ldi, ammo ikkinchisi uni yo‘lini to‘sib, pichirlab gapirdi:

— Bu mehmonxona egasi. Yetimlardan. Kim Taehyung bo‘ladi. Olishmaganimiz ma’qul. Bu janob Jeonga yoqmaydi.

— Ha, mayli. Bu yetimchalar bilan olishishdan foyda yo‘q unda. Isqirt yetimlar!

Taehyungning ichidagi g‘azab portladi. Yigitlarning og‘zidan chiqqan so‘zlar… uning ruhidagi yovuz, sovuq tabiatini uyg‘otdi. Bu so‘zlar yuragining eng qora qismiga tegdi.

Beom oraga kirdi.

— Taehyungim, kel, birodar. Menga qo‘yib ber, bu ikki axmoqni ishini men hal qilay. Onasidan tug‘ilganiga pushaymon qildirmasammi!

— Unda bu ikkisi senga, Beom. Faqat oldirma.

Beom yovuzona jilmaydi. Qarshisida bepisand turgan yigitlarga… huddi yirtqichday tashlandi. Taehyung esa mashinaga qaytib, joylashdi.

— Siz bu yerning egasi ekaningizni bilmasdim, janob...

— Oddiy Taehyung deb chaqiraver.

— Yo‘g‘e... bu noqulay...

— Uyinga tashlab qo‘yaman.

Taehyung odatda hech qaysi qizga bunday e’tibor qilmasdi. Chunki u bolaligidan qalbida bitta qiz yashardi. Do‘stlariga, birodarlariga doim aytardi: "Bir yurak faqat bir marta sevadi."

Ammo u... Minsuni ko‘rdi. Va u qizni bolaligida sevgan o‘sha qizga juda o‘xshatdi. 20 yil mobaynida izlab kelayotgan qiziga. Bir belgi – boynidagi nafis, kattaroq holni unutmagandi. Shuni izlab ko‘plab qizlarga termulgandi. Minsuni ko‘rdi. Ammo... uning boynida u hol yo‘q edi. Bu esa...

Taehyungning yuragini yana cho‘ktirdi.

Yo‘l davomida ikkisi jim ketishdi. Nihoyat... Minsuni uyiga yetib kelishdi.

— Bu seni uyingmi?

— Ha. Janob Kim, sizga rahmat. Meni qutqarganingiz va uyimga olib kelib qo‘yganingiz uchun.

— Xayrli kech, Minsu.

— Sizga ham, janob.

Minsu mashinadan tushdi. Taehyung esa uni uyi tomon kirib ketguncha ko‘zini uzmay turdi. Qiz uyiga kirib ketdi, mashina esa harakatga tushdi...

Lekin oradan bir necha daqiqa o‘tmay... Minsuga qo‘ng‘iroq keldi. Singlisi edi.

— Alo? Soa?

Telefon ortidan titroq, yig‘idan bo‘g‘ilib chiqayotgan ovoz eshitildi.

— Opa... men... men uni o‘ldirib qo‘ydim, opa...

— Nima? Hazil qilma, hoy qiz!

— Jihoon aldab uyiga olib keldi... menga tegajog‘lik qilmoqchi bo‘ldi... o‘zimni himoya qilaman deb, uni itarib yubordim... zinadan yiqildi... o‘ldi opa, o‘ldi... ko‘p qon ketdi... juda ham. Yordam bering, opa... qo‘rqyapman, qamalishni istamayman...

— Qayerdasan? Manzilni yubor! Hozir boraman!

Minsu hali uyi eshigidan to‘liq o‘tgani ham yo‘q edi — darrov qayta orqaga yugurdi. Duch kelgan taksini to‘xtatib, Hesu yuborgan manzil tomon shoshib ketdi. Uni tongdan beri kuzatib yurgan politsiyachi ayol esa... bu holatni kuzatib, ortidan tushdi...

Davomi bor......

QISQACHA TUSHUNCHA BERIB OTIB KETAMAN HURMATLI FANFIC OQUVCHILARIGA‼️
Yetimlar- Koreada rasman bunaqa tashkilot yoq. Kinoda korib qolib oldim bu tashkilot nomini. Yetimlar bu yetim qolgan odamlardan tuzilgan boladi. Hech kimi yoq insonlar. Ularni boshida bir kishi otiradi va uni 4dona boqib olingan ogillari boladi. Ulardan biri Kim Taehyung. Qolgan malumotlar asta fanfic davomida yoritiladi