Qishning qahratoni edi derazadan izgirin kirib xona ichidagi havo ham sovuqlashgandi ammo Aerinning yuragida sovuq yo‘q edi u ich ichidan yonardi g‘azab rashk og‘riq hammasi bir biriga aralashib ketgan u stol ustidagi stakanni qo‘liga oldi qo‘llari titrardi ammo bu sovuqdan emas ichidagi olovdan edi

Aerin: jin ursin hammasini kim endi bu a javob ber uni oldiga qiz zotini yaqinlashtirma deganman yo‘qsa o‘lgisi kelayaptimi u

Sochlari to‘zg‘igan uzun qora libosida u haqiqiy dovulga o‘xshardi yordamchisi jim turdi u esa g‘azab bilan stakanni o‘sha tomonga otdi stakan devorga urilib chilparchin bo‘ldi suv polga sochildi lekin Aerin to‘xtamadi

Aerin: jin ursin hammangizni sizni deb qo‘lim yana qonga botadi

Yordamchilarning ko‘zida qo‘rquv paydo bo‘ldi ular bitta narsa bilishardi bugungi tun tinch o‘tmaydi kimdir bu sovuq kechada o‘ladi lekin u kim bo‘lishini hali hech kim bilmasdi

Bularning bari shunchaki rashkdan boshlangan edi Taehyung bugun Aeringa qo‘ng‘iroq qilib bazmga borishini aytgandi Aerin ham unga birga borishni taklif qilgan ammo Taehyung rad etgan u boshqa qiz Reira bilan borishini aytgan shu so‘z Aerin uchun pichoqday yuragiga sanchilgandi

Endi esa qahraton qish kechasi kimningdir muhabbati sovuq emas u qon va rashk bilan yonayotgan olovga aylangan edi

Sovuq tun o‘tgan sayin qor yog‘ardi lekin Aerin uchun bu tun boshqa tunlardan farq qilardi u o‘zicha jim o‘tirar yuzida hech qanday hissiyot yo‘qdek ammo ko‘zlari ichida qorong‘ulik aylanardi u endi faqat bitta narsani o‘ylardi — Reira

Aerin: hammasi oʻzingni aybing bilan boʻldi unga yaqinlashmasliging kerak edi

U kechasi Reiraning manzilini topdi qorong‘u ko‘chada shamol yuziga urilar edi qora plash kiygan Aerin sokin yurib bordi qo‘lida kichik pichoq bor edi u nafasini ushlab har bir qadaminga diqqat bilan qaradi u hech narsadan qo‘rqmasdi uning ichida faqat sovuq g‘azab bor edi

Reira derazadan telefoniga qarab kulib o‘tirgan edi Aerin sekin eshikni ochdi shovqinsiz kirib bordi Reira burilib qarashga ulgurmasdan Aerin qo‘lini cho‘zdi hammasi bir lahzada sodir bo‘ldi jimlik faqat yurak urishi ovozi

Aerin:qanday yaxshi

Qor yog‘ishda davom etardi lekin qor endi oppoq emas edi qor ustiga qon tomchilardi Aerin orqaga bir qadam tashlab chuqur nafas oldi u endi yengillik his qilardi go‘yo sovuq shamol uning jinoyatini yashirish uchun atay esgan edi

Ish kuni!

Oradan ikki kun o‘tib Aerin yana o‘sha — muloyim tinch yaxshi qiz qiyofasida Taehyungning oldida paydo bo‘ldi sochlarini to‘g‘rilab tabassum bilan qaradi

Aerin: Taehyung kechagi bazmda bo‘ldingizmi yaxshi o‘tdimi uzr men bora olmadim

Taehyung:Reira kela olmadi hech qisi yoq mayli ishga qaytaylik

U shunday dedi go‘yo hech narsa bo‘lmagandek go‘yo kechasi u boshqa odamga aylangandek emas edi

Ammo Aerinning ichida yana reja tug‘ilayotgan edi devorga osilgan taxtada Taehyung haqida yozilgan qog‘ozlar suratlar telefon raqami jadvali yashirin kameralar joylari hammasi tartibli ilingan edi u har kuni u haqida ma’lumot yig‘ar har kuni u bilan bo‘lish rejasini tuzar edi

Aerin: sen baribir meniki bo‘lasan Taehyung!!!

U oynaga qarab sekin tabassum qildi bu tabassum mehrdan emas edi bu g‘alaba tabassumi edi u o‘zini o‘yin ustasi deb bilardi va bu o‘yinda faqat bitta g‘olib bo‘lardi — Aerin

Tun jim edi Aerin stol oldida o‘tirib daftarini ochdi ichida turli yozuvlar chizilgan sahifalar orasida Taehyungning rasmi ko‘rinib turardi u qo‘lida ruchkani sekin aylantirib o‘ylardi har bir so‘zini ehtiyot bilan yozar go‘yo bu oddiy reja emas balki taqdirni yozayotgandek edi

Aerin: demak birinchi navbatda u meni yana ko‘rishi kerak u men haqimda o‘ylashi kerak

U daftar chetiga katta harflarda yozdi 1 bosqich — ishonch
Aerin o‘zini o‘zgartirishni boshladi yuzidagi sovuqlikni yashirdi sochlarini tartibga soldi kiyinish uslubini ham o‘zgartirdi endi u beg‘ubor ko‘rinardi sokin muloyim va Taehyungga kerakli qizga aylandi

Aerin: ikkinchi bosqich g‘amxo‘rlik uni o‘zimga o‘rgataman u men bilan tinchlikni his qiladi

U har kuni Taehyungni kuzatdi qayerga borishini kim bilan gaplashishini yozib bordi daftarining orqa betida jadval tuzdi vaqtlar manzillar qo‘shimcha eslatmalar bilan to‘ldirdi hatto Taehyungning eng sevimli ichimligidan tortib eng yoqtirmaydigan rangigacha yozilgan edi

Aerin: uchinchi bosqich raqiblarni yo‘q qilish endi mendan boshqa hech kim yo‘q kimdir bolsa umrining oxrig kuni boladi bunga kafolat beraman!?

Bu joyda u Reiraning ustiga chizilgan suratni ko‘rdi so‘ng sekin jilmaydi qo‘lida ruchkani aylantirib davom etdi

Aerin: to‘rtinchi bosqich sevgiga majbur qilish u meni yo‘qotishdan qo‘rqsin u faqat meni his qilsin faqat meni desin!!

U shunday deb yozdi va sekin oynaga qaradi o‘zini ko‘rdi ammo bu yuz endi eski Aerin emasdi bu yuzda tinchlik yo‘q edi bu yuzda ehtiros bilan aralashgan aqldan ozish yaltirardi

U sekin labini tishlab pichirladi

Aerin: oxirgi bosqich u menik bo‘ladi hatto bu dunyo yonib ketayotgan bo‘lsa ham

So‘ng stol ustidagi fonini ko‘tardi ekranda Taehyungning rasmi yaltirab turardi u barmog‘ini ekran ustida yuritdi go‘yo uni silayotgandek go‘yo u allaqachon uning yonidadek edi

Aerin: Taehyung sen menikisan allaqachon!!

Kompaniyada odatdagi kun edi. Ishchilar yugurib yurishardi, hujjatlar shitirlar, kofe hididan havo to‘lib ketgandi. Ammo Aerin uchun bu joy har kuni yangi sahifa edi u uchun bu joy Taehyungning dunyosi edi. U shunchaki hamkasb emas, u stalker edi

U har kuni ertalab Taehyungdan avval kelardi, shunchaki u o‘tiradigan joyni ko‘rish uchun. U Taehyungning kofe qaysi burchakdagi apparatdan olinganini, qachon laptopini ochishini, kim bilan gaplashishini bilardi. Hatto Taehyungning jim o‘tirgan paytlarida qanday nafas olayotganini ham sezadigan bo‘lib qolgan edi.

Aerin: u bugun ham kuldi demak kechasi tinch uxlagan men bilaman chunki u kulganda ko‘zining chekkasidagi chiziq bir millimetrga ko‘proq chiqadi

Shunday deya o‘z daftariga yozib qo‘ydi. U bu yozuvlardan yangi reja tuzardi har kuni, har daqiqa.

Ammo bu safar hammasi o‘zgardi. Chunki Aerin endi yolg‘iz kuzatmayotgandi.

O‘sha kuni tushlik payti Taehyung do‘sti Suga bilan kulishib kompaniya yo‘lagida yurib ketayotgan edi. Aerin ularni uzoqdan, devor soyasidan kuzatardi. Suga esa kulib turgan paytda bir lahza boshini burdi ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Aeringa tushdi.

Uning nigohi sovuq va o‘tkir edi. Shunchaki bir qarash emas bu “men seni ko‘rdim” degan qarash edi.

Aerin beixtiyor orqasiga o‘girildi, yuragi bir zum to‘xtagandek bo‘ldi. U avval bunday sezilmagan edi. Bu safar kimdir uni kuzatayotgandek tuyuldi.

Aerin: yo‘q bu mumkin emas men juda ehtiyotkorlik bilan kuzataman hech kim bilmaydi hech kim

Ammo yuragining tubida bir xavotir uyg‘ondi. U Suga tomon yana qaradi, ammo u allaqachon Taehyung bilan gaplashib ketgan edi.

Shu kundan boshlab Aerin har bir harakatini yanada ehtiyot bilan bajarishga majbur bo‘ldi. Lekin har gal Taehyungni ko‘rsa, bir necha qadam narida turgan Suga unga shubhali nigoh bilan qarab turardi.

Bir kuni ish tugaganda Aerin lift oldida turdi. Lift eshigi ochilganda ichkarida faqat Suga bor edi. U jilmaydi, lekin bu jilmayishda iliqlik yo‘q edi.

Suga: kechasi ham shunday jim kuzatasizmi yo faqat ish vaqtidami

Aerin bir zumda qotib qoldi. Yuragi qattiq urar, ammo yuzida sovuqlikni saqladi.

Aerin: nima demoqchisiz men sizni tushunmadim

Suga: ha tushunmaysiz lekin men tushundim sizni

U shunday deb lift eshigini yopdi. Lift ko‘tarilib ketayotganda Aerin oynadan Suganing aksiga qaradi u endi o‘zi bilan o‘ynayotganini sezdi.

Endi bu kuzatuv o‘yini ikki tarafli edi. Aerin Taehyungni kuzatardi, lekin endi Suga Aerinni kuzatayotgan edi.

Kech tushgan, kompaniya bo‘shagan payt edi. Derazadan shahar chiroqlari ko‘rinardi, ularning akslari Aerin o‘tirgan stol ustida o‘ynab turardi. U daftarini ochdi, so‘ng ruchkani sekin aylantirib, yangi sahifa ochdi.

U har doim rejalarini jimlikda yozardi — yuragidagi g‘azabni qog‘oz bilardi, shuning uchun u so‘zsiz, lekin aniq yozardi.

Sahifaning yuqori qismida yangi sarlavha paydo bo‘ldi:
“SUGA – TO‘SIB TURGAN INSON”

Aerin: u menga to‘sqinlik qilyapti u meni ko‘rdi endi u jim bo‘lmasa men Taehyungni yo‘qotaman demak u yo‘q bo‘lishi kerak

U shunday deb pastga yozdi: “Yo‘qotish – bu eng toza yo‘l.”

U Suganing harakatlarini o‘rganishga kirishdi. Qayerda yashaydi, qachon ish tugatadi, qaysi yo‘ldan uyiga qaytadi — hammasi jadvalga joylashtirildi. Har bir satr yonida belgi: “Kuzatildi.”

Ammo Suga ham oddiy odam emas edi. U ilgari ham odamlarning sirini topishda ustasi farang edi. Aerin uni kuzatayotganini u allaqachon bilardi.

Bir kecha Aerin binodan chiqib, yo‘lakdagi qorong‘ulikda to‘xtadi. Suganing mashinasi parkovkada turardi, o‘rindiqda hujjatlar qutisi, telefon va bitta qora sumka. Aerin sekin mashina tomon bordi, qo‘lida kichik temir qulfni ochish moslamasi bor edi.

Ammo eshik ochilishi bilan orqadan bir ovoz eshitildi:

Suga: bu safar meni kuzatibgina qo‘ymadingiz shekilli

Aerin sekin burildi. Suga u yerda edi — sokin, lekin nigohi o‘tkir. U yonidagi mashina farasining nuri Aerin yuzini yoritdi.

Aerin: siz menga halaqit berayapsiz siz aralashmasangiz edi bularning bari tugagan bo‘lardi

Suga: men faqat bitta narsani bilmoqchiman siz nega Taehyungga bunchalik bog‘lanib qoldingiz

Aerin bir zum jim qoldi, so‘ng sekin jilmaydi. Bu jilmayish sovuq edi.

Aerin: chunki u meniki bo‘lishi kerak u mening yorug‘ligim va siz soyasiz Suga soyalar yo‘qoladi

Suga unga bir qadam yaqinlashdi.

Suga: demak siz meni yo‘qotmoqchisiz lekin unutmang men sizni siz o‘ylagandan ko‘proq bilaman Aerin sizning daftarlaringizni ham o‘qidim sizning rejangiz men uchun sir emas

Aerinning ko‘zlari kattalashdi. U bir zumda hamma narsani anglab yetdi. Suga uni allaqachon oldindan bilgan.

Aerin: demak o‘yin endi boshlanadi

Suga jilmaydi.

Suga: yo‘q Aerin bu o‘yin allaqachon boshlangan

Shu payt qorong‘ulikda shamol esdi. Ko‘chada faqat ularning soyasi harakatlanar, ikkalasi ham jim turar edi. Endi bu o‘yin sevgi yoki rashk haqida emas edi bu yashash o‘yin edi

Kechasi kompaniya binosi jimjit edi. Faqat kompyuterlar chirog‘i hali o‘chmagan bitta xona — Aerin va Suganing “so‘zsiz o‘yini” boshlanadigan joy edi.

Bular oddiy odamlar emas edi. Ular har ikkisi ham o‘yinchi, lekin o‘yin – hayot va o‘lim o‘yini edi. Har biri boshqasini sinab, qo‘rqitib, tizzasiga cho‘ktirib, o‘zini ustun ko‘rsatmoqchi edi.

Ertalab Aerin ishga kirib keldi. Har doimgidek, qora uzun libosda, sochlari ozgina to‘zg‘igan, lablarida mayin tabassum. U stoliga yaqinlashdi — lekin to‘satdan to‘xtab qoldi. Stol ustida oq konvert yotar edi.

Ichida faqat bitta narsa — uning o‘zi Taehyungni kuzatayotgani tushirilgan rasm. Orqasida esa qora siyoh bilan yozilgan so‘zlar:
“Ko‘zlaringni yashira olmaysan. S.”

Aerin tabassum qildi. U hayron emasdi.
Aerin: demak o‘yin boshlangan.

Shu kecha u ham javob berdi. Suganing ish joyiga qo‘l bilan yozilgan kichik qog‘oz qoldirdi:
“Har bir kuzatuvchining ham orqasida kimdir turadi. Ko‘rishguncha, S.”

Suga uni o‘qib kuldi. U endi bu o‘yinni zavq bilan davom ettirardi.

Bir necha kun o‘tdi. Aerin kechqurun kompaniyada yolg‘iz qoldi. Ofis qorong‘u, faqat printer ishlayotgan tovush eshitiladi. To‘satdan printerdan bir nechta varaqlar chiqdi. Aerin ularni oldi — u yerda uning pasport nusxasi, yashash manzili, tibbiy ma’lumotlari, hatto psixolog ko‘rigidan o‘tgan yozuvlari bor edi.

Oxirgi varaqqa esa Suga yozgan edi:
“Men seni o‘qiyapman, Aerin. Har bir nafas, har bir yurak urishini.”

Aerin bu safar jim qolmadi. U Suganing mashinasiga chip joylashtirdi, kompyuterini buzib kirib, barcha shaxsiy fayllarini o‘g‘irladi. Keyin esa kechasi Suganing ofis stolidan turgan stuliga kichik ignalar yopishtirib chiqdi. Ertasi kuni Suga o‘tirganida ignalar terisini kesdi, u ozgina qon ketganini sezdi — lekin hech nima demadi, faqat tabassum qildi.

U esa kechasi Aeringa email yubordi:
“Og‘riqni his qildingmi? Meniki faqat boshlanish edi.”

O‘yin tobora qorayib borardi.
Har bir kun yangi zarba bilan tugardi.
Aerin bir kuni Suganing xonasiga kirib, uning xushbo‘y atirini Taehyungning kreslosiga sepdi — Taehyung buni bilmasa ham, Suga bilardi. U o‘sha zahoti Aeringa qarab dedi:

— Demak, sen uni hid orqali ham o‘zingnikiga aylantirmoqchisan, to‘g‘rimi?

Aerin yaqinlashib, sekin javob berdi:
Aerin: men uni allaqachon o‘ziniki qilganman faqat u buni bilmaydi

Suga esa kulib qo‘ydi:
— Balki sen bilmayotgandirsan, men esa allaqachon seni o‘qib chiqdim

Aerin Sugaga olovli nigohda qaradi va chiqib ketdi

Kechasi shahar qorong‘u, yo‘llar muzlab ketgan, faqat uzoqdan kompaniya binosining oynalarida chiroq yaltirardi. O‘sha binoda Aerin va Suga — ikki aql, ikki yirtqich — navbatdagi o‘yinini boshlashga tayyor edi.

Bu safar Aerin har doimgidek kuzatuvchi emasdi. U reja tuzgan edi.
U Sugani yo‘qotmoqchi, lekin shunchaki o‘ldirmasdan — uni o‘z o‘yini ichida yo‘qotmoqchi edi.

Aerin Suga uchun yolg‘on “chaqiriq” yubordi. Go‘yoki Taehyung tunda ofisda qolgan, muhim hujjatlarni olib chiqmoqchi. Suga, tabiiyki, bu xabardan darrov shubhalandi — ammo qiziqish g‘alaba qildi. U keldi.

Aerin esa qorong‘u ofisning orqa xonasida yashirinib turardi. Butun xona kameralar bilan to‘ldirilgan, monitorlar uning qo‘lida edi. U har bir qadamni, har bir harakatni ko‘rib turdi.

Aerin (pichirlab): kirding, Suga... endi chiqolmaysan.

Ammo Suga ham anoyi emasdi. U kirgan zahoti shubhalandi. Qadam tovushini ataylab sekinlashtirdi, devorlar bo‘ylab yurdi. U sezdi — kimdir uni kuzatayapti.

U sekin stolga yaqinlashdi va pastda yashiringan mikrofonni topdi.
Kulimsiradi.
Suga: demak, sen o‘ynayapsan, Aerin... bo‘ldi, endi mening navbatim.

U kamerani ko‘rdi va unga qarab salom berdi. So‘ng mobil telefonini chiqarib, bir tugmani bosdi — shunda butun ofisdagi elektr o‘chdi. Monitorlar qoraydi. Aerin bir soniyaga jim bo‘lib qoldi.

Qorong‘ida yurak urishi eshitilardi.
U asta telefon chirog‘ini yoqdi, lekin Suga endi yo‘q edi.

To‘satdan orqadan ovoz chiqdi.
— Men senga aytgandim, har bir o‘yin ikki tomonlama bo‘ladi, — dedi Suga, uning qulog‘i tagida.

Aerin o‘girilib, orqaga tisarildi. Ammo yuzidagi ifoda qo‘rquv emas, hayajon edi.
Aerin: demak, sen ham o‘yinchi. yaxshi. unda o‘yin tugamagan.

U shu so‘zlarni aytgach, devordagi yashirin tugmani bosdi — pastdan tutun chiqdi. Xona ichini oq tuman qopladi, nafas olish qiyinlashdi. Suga tezda orqaga chekindi, lekin ko‘zlari achishganiga qaramay, kulib qo‘ydi.

Suga: sen meni tutolmaysan, Aerin. men sendan oldinman.

Ammo u chiqib ketgach, orqasida Aerinning ovozi eshitildi, xuddi devor orasidan:
Aerin: balki shunchaki senga shunday tuyulayotgandir, Suga. har bir qadamda men senga yaqinman. sen nafas olayotgan havoda ham menman.

—Unitilgan xotiralar emas kechirilgan hafagarchiliklar yurakka taskin beradi.....)

Author:Fioww

1-BOB 1 QISM TAQDIM ETADI

FANFIC NAME:COME AND FIND ME

Tungi shahar chiroqlari xira porlab turardi. Yomg‘ir mayin yog‘ar, asfalt yo‘laklar esa shudringdek jilvalanardi. Fiora oyoqlari og‘ir qadamlar bilan uyiga qaytayotganda, yuragi dahshatli og‘riqdan siqilib borardi. Qo‘llari titrar, butun vujudi esa charchoq va umidsizlik bilan qoplangan edi.
Buvisi...Uning dunyodagi yagona tayanchi. Endi esa kasalxonada yotibdi. Og‘ir kasal. Tez orada operatsiya qilinmasa, u hayotdan ko‘z yumishi mumkin. Biroq buning uchun katta miqdorda pul kerak.

Fiora har yerga bordi. Har bir eshikni taqillatdi. Do‘stlari, tanishlari, hatto undan nafratlanadigan odamlardan ham yordam so‘radi. Ammo hech kim unga qo‘l cho‘zishni istamadi.

Va endi... oxirgi chorasi qoldi.

Jimin.

Uning yuragi bu ismni eshitishi bilan g‘azab va iztirobga to‘ldi. Jiminga borishi eng yomon tanlov edi. Chunki u ketgan, Fiorani ko‘rishga ham chiday olmas edi.

Lekin boshqa iloji yo‘q edi.

Kechki soat o‘n ikki. Jiminning uyi.

Fiora yuragini tosh qilib, eshik oldida turardi. Yuragi gupillab urardi. Barmoqlari titrar, qo‘ng‘iroq tugmachasini bosishga botinolmasdi. U ichkarida qanday qarshilik kutayotganini bilardi.

Nihoyat, chuqur nafas oldi va eshikni taqillatdi.

Ichkarida harakat eshitildi. Bir necha soniyadan so‘ng eshik ochildi va u yerda... Jimin turardi.

Uning nigohlari sovuq edi. Qoshlarini bir oz chimirib, qarshisida turgan Fiorani ko‘rib, yuzida kinoya bilan jilmaydi.

— Sen?.. — ovozi loqayd chiqdi.

Fiora tilini tishladi, so‘ng lablarini qattiq qisib, ko‘zlarini Jiminning nigohidan qochirmay gapirdi:

— Sen bilan gaplashishim kerak.

Jimin qo‘lini eshikka tirab, biroz boshini qiyshaytirdi.

— Yana qanday yolg‘on bilan kelding? — kinoya bilan so‘radi u.

Fiora yuragini tishlab, nafas oldi.

— Men... mendan nima o‘ylasang ham mayli, lekin bu safar yolg‘on emas. Iltimos, meni ichkariga qo‘y.

Jimin uni biroz kuzatdi. Keyin esa og‘ir nafas olib, yo‘l bo‘shatdi.

— Ichkariga kir, — dedi sovuq ovozda.

Fiora shoshilib ichkariga kirdi. Yuragi qattiq urardi. Chunki u bilar edi… bu suhbat hayotidagi eng qiyin suhbat bo‘ladi.

Fiora ichkariga qadam qo‘ydi. Xona o‘zgarmagan edi—ehtiyotkorlik bilan bezatilgan, tartibli va sovuq. Xuddi egasining yuragi kabi.

Jimin eshikni yopdi va sekin yurib, divanga o‘tirdi. Uning harakati xotirjam va loqayd edi, go‘yo tun yarmida sobiq sevgilisi kelgani hech qanday ahamiyatga ega emasdek.

— Xo‘sh, gapir, — dedi u shunchaki.

Fiora ko‘zlarini yumib, ichida o‘zini tayyorladi. Boshqa iloji yo‘q edi. G‘urur, o‘tmish, hammasini unutib, faqat bir narsa haqida o‘ylashi kerak edi—buvisi

— Menga pul kerak ammo qaytaraman lekin hozir ilojim yoq— ovozi past va titragan chiqdi.

Jimin kulib yubordi.

— Albatta. Yana nima bo‘lishi mumkin edi? Senda boshqa hech narsa qolmadi-ku mendan so‘rashga.

Fiora tishlarini tishlariga bosdi. Uning gaplari og‘riqli edi, lekin u bunga tayyor edi.

— buvim og‘ir kasal. Unga operatsiya kerak. Agar shu pulni topa olmasam… u o‘ladi.

Jimin jilmayishini to‘xtatdi. Bir lahzaga sukut cho‘kdi.

— Va sen menga kelding? — ohangida kinoya bor edi. — Barcha tanishlaring, do‘stlaring, hatto o‘sha mehmonxonada birga bo‘lgan erkak ham senga yordam bera olmadi, shundaymi?

Fiora boshini ko‘tardi va unga tik boqdi.

— O‘sha kuni men hech kim bilan bo‘lmaganman!

— Yetar! — u stoldan qattiq ushlab, ovozini ko‘tardi. Ko‘zlarida g‘azab chaqnadi. — Sen meni ahmoq deb o‘ylaysanmi? Ko‘zim bilan ko‘rgan narsaga ishonmay, senga ishonaymi?

Fiora indamay qoldi..

— Menga baribir, — Jimin sovuq ohangda davom etdi. — Agar sen menga keragim yo‘qligini isbotlab ketgan bo‘lsang, hozir nega mendan narsa so‘rayapsan?

Fiora chuqur nafas oldi.

— Chunki mendan boshqa iloj qolmadi.

Jimin unga sinchkovlik bilan qaradi. Uning nigohida hamon g‘azab bor edi, lekin shu bilan birga qiziqish ham. Fiora o‘zini pastga urib kelgan edi, bu undan kutmagan narsa edi.

— Yaxshi, — dedi Jimin oxiri. — Pul olishing mumkin.

Fiora ko‘zlari katta ochildi.

— Rostdanmi?

Jimin oldinga engashib, ohista jilmaydi.

— Ha... Lekin bitta shartim bor.

Fiora yuragi qattiq urib ketdi. Bu unga yoqmayotgan edi.

— Qanday shart?

Jimin stoldan kalitni oldi va uni barmoqlari orasida aylantirdi. So‘ng, nigohlarini Fioraga qadab, sekin gapirdi:

— Meni tark etganingdan beri qanchalik pastga tushganingni ko‘rdim. Endi shuni isbotlash vaqti keldi. Menda bir hafta yashaysan. Men nima desam, shuni qilasan.

Fiora dahshat ichida unga tikildi.

— Bu… bu nima deganing?

Jimin o‘rnidan turdi va unga yaqinlashdi. Uning ko‘zlarida qorong‘ilik jilvalanardi.

— To‘g‘ri tushunding. Bir hafta,Agar rozilik bermasang… chiqib ket.

Fiora qaltiragancha unga qaradi. Boshqa iloji yo‘q edi.

Buvisi uchun.

O‘zini yo‘qotib bo‘lsa ham…

— Yaxshi, — pichirladi u. — Men rozi.

.

--Buvimni oldiga borishim kerak…

Jiminning jilmayishi sekin so‘ndi.

— Endi kech bo‘ldi.

— Yo‘q! — Fiora bir qadam oldinga tashladi. — Men shartingga rozi bo‘ldim, lekin hozir buvimning yoniga borishim kerak!

Jimin xotirjam turardi, lekin uning sovuq nigohlari keskin edi.

— Sen mendan pul so‘raganingda, bu uyni tark etayotganingni anglatmaydi, — dedi u sokin, lekin og‘ir ohangda. — Endi sen shu yerda yashaysan.

Fiora jahli chiqqancha boshini chayqadi.

— Jimin, men seni oldingga nima sababdan kelganimni tushuntirdim-ku! Pul kerak, lekin men buvimdan voz kechmoqchi emasman!

Jimin unga yaqinlashib, qo‘lini lablariga qo‘ydi.

— Ovozini pasaytir, Fiora. Men hozircha sening qichqirishingni eshitgim yo‘q.

Fiora unga qattiq tikildi. Yuragi g‘azab va qo‘rquv orasida urardi.

— Menga faqat shu bir kecha kerak, — deya iltijo qildi u. — Ertalab baribir qaytib kelaman.

Jimin bir lahzaga sukut saqladi. Keyin yon cho‘ntagidan chekilgan sigaret qoldig‘ini olib, stolga tashladi.

— Mayli, bor.

Fiora ko‘zlariga ishonmay unga tikildi.

— Rostdanmi?

Jimin yengil kulib yubordi.

— Ha, lekin ertalab soat 9:00 da shu yerda bo‘lasan. Agar bir daqiqa kechiksang,buving uchun mablag‘ berish fikrimdan qaytaman.

Fiora chuqur nafas oldi.

— Yaxshi… Men ertalab qaytaman.

Jimindan boshqa iloji yo‘qligini bilardi. Endi hech bo‘lmaganda buvisini oxirgi marta ko‘rib, unga hammasi yaxshi bo‘lishiga ishontirishi kerak edi.

Fiora shoshib eshik tomon yo‘naldi. Ammo ketayotib yuragining tub-tubida bir narsa unga tinchlik bermayotgandi.

Nega Jimin uni bu qadar qattiq nazorat qilmoqchi?
Nega u hali ham Fiorani o‘z dunyosida tutib turishni xohlayapti?

Lekin hozircha bu savollarning ahamiyati yo‘q edi. U faqat buvisining yoniga borishi kerak.

Fiora shifoxona koridorida shoshilinch yurib, buvisining xonasiga yetib keldi. Yuragi qattiq urardi—bir tomondan, Jimin bilan bo‘lgan kelishuv unga tinchlik bermayotgan bo‘lsa, ikkinchi tomondan, buvisining ahvoli haqida yomon xabar eshitishdan qo‘rqardi.

Eshikni ohista ochdi.

Xonada deraza yonida oq choyshab bilan o‘ralgan bemor to‘shagi turardi. Uning ustida esa yoshi ulug‘, ammo ko‘zlari mehr bilan porlab turgan buvisi yotardi. Yurak urishidan charchagan, ammo hamon nabirasiga mehr bilan qarayotgan ko‘zlar.

— Qizim, — deya sekin jilmaydi u.

Fiora uning yoniga o‘tirdi, qo‘lidan ushladi.

— Buvi, o‘zingizni qanday his qilyapsiz?

Buvisi og‘ir nafas oldi.

— Shifokorlar hammasi yaxshi bo‘ladi deyishdi… Lekin baribir… bilaman…

Fiora bosh chayqadi.

— Yo‘q, unday demang! Operatsiya uchun pul topaman, siz albatta sog‘ayib ketasiz!

Buvisi uning qo‘lini ohista siqdi.

— Qizim, shuncha yildan beri seni tarbiyaladim. Bilaman, nimadir bo‘lyapti. Ko‘zlaring yolg‘on gapiryapti.

Fiora lablarini tishladi.

— Men… men hammasini yo‘lga qo‘yaman, buvi. Faqat biroz vaqt kerak.

Buvisi unga chuqur nigoh tashladi.

— Bu vaqt senga qanchaga tushadi, bolam?

Fiora hech narsa deya olmadi. Bu gap yuragiga pichoqdek sanchildi. Chunki u javobni bilardi—o‘z g‘ururi, qadr-qimmati va ozodligi evaziga…

Buvisi sekin jilmaydi.

— Har qanday yo‘l bilan topilgan pul har doim ham yaxshilik olib kelmaydi, qizim.

Fiora ko‘zlaridagi yoshni yashirish uchun boshini egdi.

— Men buni bilaman, buvi. Lekin siz menga kerak…

Buvisi sekin bosh irg‘adi.

— Unda, qizim… o‘zingni yo‘qotma.

Fiora ichida nimalardir sinayotganini his qilib, buvisining qo‘lini qattiqroq ushladi.

Bu uning so‘nggi umidi edi.

Erta tong soat 7:00

Fiora shifoxonadan chiqqach, to‘g‘ri uyi tomon emas, balki Jiminning uyiga qarab yurdi. Har bir qadam unga og‘ir tuyulardi, xuddi oyoqlariga zanjir bog‘langandek. Qalbida ikkita narsa olishardi—buvisi uchun hammasiga chidashga tayyorlik va o‘zini yo‘qotishdan qo‘rquv.

U eshik oldida to‘xtadi. Yuragi tez urib ketdi. Nafasini rostlab, eshikni taqillatdi.

Bir necha soniya o‘tgach, eshik ochildi va Jiminning jiddiy chehrasi ko‘rindi.

— Qaytdingmi? — dedi u sovuqqonlik bilan.

Fiora bosh irg‘adi.

— Ha.

Jimin uni ichkariga o‘tishga ishora qildi. Fiora ichkariga kirishi bilan eshik sharaqlab yopildi. Ichkarida faqat ularning tovushlari eshitilardi.

Jimin qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, unga tikildi.

— Demak, men bilan bir hafta yashashga rozi bo‘lding?

Fiora ichki titroqni bosish uchun lablarini mahkam qisdi.

— Ha, — deya past ovozda javob berdi.

Jimin kinoyali jilmaydi.

— Qanchalik ishonch bilan aytding… Go‘yo o‘z taqdiringni men emas, sen belgilayotgandek.

Fiora unga qattiq tikildi.

— Sen nimani xohlasang, shuni olishingni istayapsan. Mendan g‘ururimni olib, meni sindirishni. Shunday emasmi?

Jimin asta yaqinlashdi. Uning nafasini his qilish mumkin edi.

— Yo‘q, Fiora, — past ovozda shivirladi u. — Men faqat seni pastga tushganingni o‘zim ko‘rmoqchiman.

Fiora nigohini chetga burdi. Bu o‘yindan qochishning iloji yo‘q edi.

Jimin barmoqlari bilan uning iyagini tutdi va yuzini o‘ziga qaratdi.

— Birinchi qoidani unutma, — dedi u mayin, ammo xavfli ovozda. — Bu uydagi yagona xo‘jayin menman.

Fiora uning qo‘lidan chiqib ketdi, lekin hech narsa demadi. Chunki endi ortga yo‘l yo‘q edi.

—yaxshisi yur xonangni koʻrsataman

Fiora bosh siltab qoydi

Ular bir xonaga yetib kelishdi

—kir.

Fiora og‘ir qadamlar bilan ichkariga kirdi. Bu xona juda keng, ammo sovuq edi. U yotoqxonaga emas, qamoqxona kamerasiga o‘xshardi.

Jimin eshikni yopdi va sekin uning oldiga yaqinlashdi.

— Yana bir narsani tushunib ol, Fiora, — dedi u past ovozda. — Men seni bu yerga sevganimdan chaqirganim yo‘q.

Fiora chuqur nafas oldi.

— Bilaman… Faqat menga tegmasang bas.

Jimin uni eshitib kulib yubordi. Uning kulgusi qanchalik keskin va istehzoli bo‘lsa, Fioraning yuragi shunchalik ezilardi.

— Sen o‘zingni kim deb o‘ylayapsan? — dedi Jimin uning ko‘zlariga tik boqib. — Sendek isqirt foxishaga tekkandan ko‘ra, o‘lganim yaxshi.

Fiora nafasi ichiga tushib ketdi. U Jimin unga nafrat bilan qarayotganini his qilardi. Uning butun istagi shunchaki Fiorani qiynash, uni xiyonati uchun jazolash edi.

— Nega bunday qilyapsan? — deya shivirladi u.

Jimin yelka qisdi.

— Chunki sen bunga loyiqsan.

Fiora orqaga tisarildi.

— Men senga hiyonat qilmaganman…

— Yetar! — Jiminning ovozi butun xonani qamrab oldi. U birdan stolga zarb bilan urdi. — Sendan boshqa hech kim o‘sha mehmonxonada, o‘sha holatda o‘tirmagan! Nima deb o‘zingni oqlashga harakat qilyapsan?!

Fiora jim bo‘lib qoldi. Bu narsani Jiminga ayta olmaydi shu narsa uni yuragini siqar edi

Jimin uning jimligidan zavq olib, jilmaydi.

— Men seni butkul sindiraman, Fiora. Seni xuddi o‘sha kuni meni sindirganingdek…

Fiora shunchaki qattiq yutindi.

Bu joy endi uning qafasiga aylangan edi.

Xonada sukunat cho‘kdi. Jiminning qahrli nigohi, Fioraning yurakni ezuvchi g‘azabi—hammasi bir lahzada muzlab qolgandek bo‘ldi.

Fioraning sumkasidagi telefon vibratsiya qildi. U shoshib, dast ko‘tarib qaradi. Ekranda kasalxona raqami porlab turardi.

Yuragi gupillab urdi. Nafas olishi qiyinlashdi.

— Alo? — deya shoshilinch javob berdi u.

Taniqli hamshiraning mayin, ammo og‘ir nafas olishi eshitildi.

— Fiora… men seni baxtsiz qilish uchun emas, balki bilishing kerak bo‘lgani uchun aytayapman…

— Nima gap? — Fiora hansiragancha so‘radi.

— Buving… — hamshira chuqur nafas oldi. — U hozirgina vafot etdi.

Fiora bir necha soniya hech narsa demadi. Jiminning nigohi undan ketmasdi, lekin hozir bu nigoh Fiora uchun yo‘q edi. Xonadagi harorat birdan tushgandek, nafas olish tobora og‘irlashardi.

— Yo‘q… — pichirladi u. — Bu yolg‘on…

— Biz qo‘ldan kelgan hamma narsani qildik, — dedi hamshira. Uning ovozida ham tasalli, ham armon bor edi.

— Yo‘q! — Fioraning qattiq faryodi butun uyni larzaga soldi.

Telefon uning qo‘lidan tushib ketdi va jimirlab yonib-o‘chdi.

— Yo‘q… bu bo‘lishi mumkin emas… — u titragancha o‘zidan so‘z chiqardi.

Jiminning nigohi o‘zgardi. U oldinga yurdi, lekin Fiora ortga chekinib, devorga suyanib qoldi.

— Men… men hozir boraman… men… uni ko‘rishim kerak… — u pichirladi.

Jiminning yuzi ifodasiz edi, lekin uning harakatlarida bir lahzalik yumshoqlik sezildi.

— Fiora…

— Menga tegma! — Fiora baqirdi. U shunchalik qattiq baqirdiki, ovozi titradi. — Yo‘limdan qoch

U titragancha eshikka qarab yurdiyu, lekin oyoqlari bo‘shashib, yiqilib ketdi. Yig‘idan ko‘zi hech narsani ko‘rmas, boshi shunchalik og‘rir ediki, hatto nafas olishi ham qiyinlashdi.

Jimin hech narsa demadi. U shunchaki tik turardi. Avvalgidek sovuq va beg‘am.

Lekin ichida nimadir qarsillab sinayotganini his qilardi.

Jimin mashinaning old o‘rindig‘iga o‘tirdi va dvigatelni ishga tushirdi. Fiora esa qattiq titragancha orqa o‘rindiqqa joylashdi. Yuragi gupillab urayotgan edi. Nafas olish ham qiyinlashgandi.

Jimin unga bir qarash soldi.

— Agarda o‘zingni boshqara olmasang, qaytib ket.

Fiora boshini qattiq chayqadi. Ovozi chiqmay, faqat lablari titradi:

— Men borishim kerak…

Mashina shiddat bilan yo‘lga tushdi. Ular shifoxonaga yetib kelganlarida, Fiora bir daqiqa ham kutib o‘tirmay, eshikni ochdi va yugurib ketdi. Ko‘z oldi qorong‘ulashib, yuragi azob bilan siqilayotganini his qilardi.

U shifoxonaga kirib borganda, oldidan oq xalatli shifokor chiqdi.

— Miss Kang?

Fiora hansirab unga tikildi.

— Ha… men… men buvimni ko‘rishim kerak…

Shifokorning yuzi afsus va og‘riq bilan burishdi.

— Men tushunaman, lekin… u endi…

— Yo‘q! — Fiora orqaga tisarilib, boshini qattiq chayqadi. — Yo‘q! Bu yolg‘on! U hali tirik!

Shifokor unga yumshoq ohangda gapirdi:

— Biz ham qo‘limizdan kelganini qildik, lekin… yuragi bardosh bera olmadi…

Fiora qo‘llarini yuziga bosdi. Butun vujudi titrayotgan edi.

— Men uni ko‘rishim kerak…

Shifokor chuqur xo‘rsindi va yo‘l ko‘rsatdi. Fiora zo‘rg‘a qadam tashladi. Qulog‘ida faqat yuragining gumburlashi eshitilar, atrofida esa hamma narsa xiralashib borardi.

U xona oldida to‘xtadi. Qo‘llari muzlab ketgan edi. Nafas olishga qiynaldi. Shifokor eshikni ochdi.

Fiora asta ichkariga qadam qo‘ydi.

To‘shakda yotgan oppoq matoga o‘ralgan tanani ko‘rdi…

— Yo‘q…

Ko‘zlarini katta ochdi. U hech qachon buvisini bunday holda ko‘rishni tasavvur ham qilmagandi.

— Yo‘q…

U titragancha oldinga intildi, lekin tizzalari kuchsizlanib, polga yiqildi.

— Yo‘q…

Jiminning qadamlari eshitildi. U eshik oldida turib, hech narsa demasdi.

Fiora esa polga cho‘kkalab, qo‘llarini yuziga bosgancha qattiq baqirib yubordi.

— Yo‘oooooo‘q!!!

Bu faryod devorlarni titratdi. Ichida yig‘lab turgan barcha og‘riq, barcha dard shu qichqiriq bilan tashqariga chiqdi.

Jiminning nigohi hech qanday o‘zgarishsiz qoldi.

Buvi vafot etgan edi.

Fiora esa sinayotgan edi.

Fiora yerda qaltiragancha o‘tirardi. Nafas olishni ham unutgandek edi. Oyoqlari kuchsiz, tanasi sovuq, yuragi esa sinib ketayotgandek edi.

— Yo‘q… bu yolg‘on… — u pichirladi.

Ko‘z oldi qorayib, butun dunyo xiralanib borayotganday edi. Keyin u birdaniga portlagandek baqirib yubordi:

— YO‘Q!

U to‘satdan o‘rnidan turdi va stol ustida turgan narsalarni yerga uloqtirdi. Idishlar chil-chil sinib, polga sochildi.

— BU YOLG‘ON!!!

Shifokorlar unga yaqinlashmoqchi bo‘ldi, lekin u qo‘llarini silkitib, ularni chetga surdi.

— TEGMANG!!!

Ko‘zlaridan yoshlar daryo bo‘lib oqardi. Nafasi ichiga sig‘may, og‘zi orqali o‘kirib yig‘lay boshladi. U shunchalik qattiq yig‘lardiki, hatto ovozi titrab, ba’zan butunlay chiqmay qolardi.

— Buvi… iltimos, ko‘zingizni oching… — u buvisining qo‘lini qattiq ushlab, titragancha pichirladi. — Iltimos… meni tashlab ketmang… men… men yolg‘iz qolaman…

Jimin uni kuzatib turardi.
.
Fiora esa asta-sekin o‘zidan ketib borardi.

— Hamma meni tashlab ketayapti… — u g‘o‘ldiradi. So‘ng yana qattiq qichqirdi. — Nega?! NEGA HAMMASI SHUNDAY BO‘LAYAPTI?!

U qo‘llari bilan sochini tortdi. Yerdagi siniq shishalar ustiga tiz cho‘kdi, lekin bu og‘riqni his ham qilmadi.

Jimin indamay kuzatishda davom etdi.

Shifokor Fioraning yoniga kelib, unga tinchlantiruvchi ukol qilishga harakat qildi. Lekin Fiora yana qichqirdi:

— KETING HAMMANG!!!

U o‘rnidan turib, xonadan chiqib yugurdi. Yuragi ichida nimadir parcha-parcha bo‘layotganini his qilardi. Nafas olishi qiyinlashib, ko‘rgan narsasi xiralashib borardi.

Shifoxona koridorida bor ovozi bilan baqirib, titrab yig‘lardi. Hamma unga qarardi.

U esa allaqachon hech narsani sezmay qo‘ygandi.

Chunki Fiora endi sinib bo‘lgandi.

Jimin deraza yonida turgancha Fiorani kuzatardi. U titrab, butunlay sinib, shifoxona koridorida baqirib yig‘layotgandi. Uning qichqirig‘i hatto yurakka o‘qday botardi.

Boshqa odamlar qo‘rqa-pisa qarab turishardi. Shifokorlar uni tinchlantirishga urinardi, lekin Fiora hech kimni eshitmas, hech kimni ko‘rmasdi.

Jimin uning ko‘z yoshlariga, tizzalari qonga belanganiga qaradi. Polga sochilgan siniq shisha parchalari uning tizzalarini kesib yuborgandi. Lekin Fiora og‘riqni ham his qilayotgani yo‘q edi.

Bu holat Jiminni ajablantirdi.

Shu Fiorami? O‘sha hech qachon yengilmagan, hech qachon taslim bo‘lmagan qiz?

Bu qanchalar… g‘alati edi.

Jimin beixtiyor lablarini qattiq qisdi. Nimadir yuragini siqayotgandi. Yo‘q, u hali ham g‘azabli edi. Hali ham Fiorani kechirolmasdi. Lekin hozir… unga qarab turib, ichida g‘ashlanishdan boshqa hissiyot ham borligini his qildi.

Bu achinishmidi?

Jimin yutindi va nigohini pastga tushirdi. Yo‘q, unga achinishning hojati yo‘q edi. Fiora bu hayotda o‘zi tanlagan yo‘lini bosib o‘tdi. Unga nisbatan hissiyot bildirish… bu ahmoqlik bo‘lardi.

Lekin baribir…

U asta-sekin Fiora tomon yurdi. Shifokorlar hamon uni tinchlantirishga harakat qilardi, lekin hech kim yaqinlashishga botinmasdi.

Jimin esa to‘g‘ri yoniga bordi.

Fiora yerda tiz cho‘kkancha, horg‘in va iztirob ichida yig‘layotgandi.

Jimin chuqur nafas oldi va past ovozda dedi:

— Yetar…

Fiora unga qaradi. Ko‘zlari qizarib ketgan, butun vujudi titrayotgan edi.

— Men… men yolg‘iz qoldim… — dedi u qaltiragan ovozda.

Jimin hech narsa demadi. Bir lahzaga nigohi yumshagan bo‘lsa ham, keyin yana sovuq tus oldi.

U shunchaki yonida tiz cho‘kib, sekin pichirladi:

— Tur. Bunday ahvolda qolishingni istasang ham, men buni ko‘rishga toqat qilolmayman.

Fiora uning gaplarini tushunmadi. Lekin Jimin sekin qo‘lidan ushlab, uni o‘rnidan turg‘izdi.

Fiora esa baribir titragancha pichirlardi:

— Buvi… iltimos… qayting…

Jimin boshini burdi. Chunki yuragidagi qandaydir notanish tuyg‘ular kuchayib borardi.

Fiora titrab, yiqilayozib Jiminga yaqinlashdi. Ko‘zlari yoshga to‘lib, xira tortgan, ovozi esa qaltirardi.

— Iltimos… — uning ovozi shunchalar ojiz eshitildiki, Jimin beixtiyor qotib qoldi.

Fiora uning oldida tiz cho‘kdi, qo‘llari qaltiragancha Jiminning kaftidan mahkam ushladi.

— Ular adashishgan… shunday bo‘lishi mumkin emas… iltimos… — Fiora zo‘rg‘a gapirardi. Ovozi siniq, ko‘zlari esa umidsiz edi.

Jimin unga pastdan qarab turgan qizni kuzatdi. Bu unga begona edi. Fiora hech qachon kimdandir iltijo qiladigan inson bo‘lmagan. Lekin hozir… u sinib tushgandi.

Jiminga bir zum nimadir bo‘ldi. Yuragi g‘alati siqildi. Lekin u buni inkor etdi. Bunday hislarni o‘ziga ravo ko‘ra olmasdi.

Sekin nafas oldi va Fioraning qo‘llarini ohista ushlab, past ovozda gapirdi:

— Fiora… u endi qaytmaydi.

Fiora yana bosh chayqadi, lekin bu safar umid bilan emas, ojizlik bilan. Yana yerga qaradi. Ko‘z yoshlari jimjimador marmar polga tomchilardi.

Jimin lablarini qattiq qisdi. U bu qadar zaif insonni ko‘rishga o‘rganmagan edi. Ayniqsa, bu Fiora bo‘lsa.

— Tur, — dedi u. Uning ohangi hali ham sovuq edi, lekin endi unda ilgarigi keskinlik yo‘q edi.

Fiora esa faqat shivirlay oldi:

— Men nima qilaman endi?

Jimin hech narsa demadi. U ham bilmasdi.

Shifokorlar va hamshiralarning shoshilinch harakatlari shifoxona koridorida taranglik hosil qilardi. Zambil sekin harakatlanar, uning ustida esa oq choyshab bilan yopilgan tanasi yotardi.

Fiora bir nuqtaga tikilgancha qotib qolgan edi. Ongida hech narsa tushunarli emas, hamma narsa g‘ira-shira edi. Go‘yo vaqt to‘xtagandek.

Ammo shifokorlar zambilni harakatlantira boshlaganlarida, birdan u o‘ziga keldi.

— Yo‘q… yo‘q… yo‘q! — u oldinga otildi va zambilga yopishib oldi. — Qo‘ymang! Iltimos!

Hamshiralar unga mehribonlik bilan, ammo qat’iylik bilan zambilni qo‘yib yuborishni aytishardi, lekin Fiora ularni eshitmasdi.

— Yo‘q! U ketmaydi! Buvijon! — uning ovozi titrab, bo‘g‘ilib chiqdi. U zambilning chetidan mahkam ushlagancha, o‘zidan ketgudek tebranardi.

— Fiora, iltimos… — Shifokorlar unga yaqinlashishdi.

Ammo u o‘zini qo‘yib yuborish niyatida emasdi. Ko‘z yoshlari yuzini yuvardi, butun vujudi titrardi.

Shu payt Jimin oldinga chiqdi. U bir lahza Fioraga qarab qoldi — uning butunlay parchalangani, azobda qolgani, hozir bu dunyoda hech kim va hech narsa unga tasalli bera olmasligini tushundi.

— Fiora, yetar… — dedi u qattiq ohangda.

Ammo Fiora unga quloq solmadi. U avvalgidan ham mahkam yopishib oldi, lablari titragancha pichirladi:

— U hali ham shu yerda… men uni qo‘yib yubora olmayman… iltimos…

Jimin chuqur nafas oldi va uning yelkasidan ushladi.

— Fiora, to‘xtagin.

— Yo‘q! Yo‘q, u ketmaydi! — Fiora vahm ichida qichqirdi va yana zambilga yopishib oldi.

Shunda Jimin unga orqadan qattiq quchoq soldi, qo‘llarini tortib, bag‘riga oldi.

— Bo‘ldi, Fiora! Yetar!

Fiora titrab, holsizlanib ketdi. Uning butun kuchi chiqib bo‘lgandi. Faqat yig‘idan boshqa hech narsa qolmagandi. U Jiminga tayanib, qaltirab turardi.

— Iltimos… bu tush bo‘lishi mumkinmi… iltimos… — uning ovozi xira eshitildi.

Jimin qattiq yutindi, lekin hech narsa demadi. Uning qo‘llari hali ham Fioraning atrofiga o‘ralgan edi. Faqat shu yo‘l bilan uni ushlab qola olardi.

Fiora qaltirab, chinqirib yig‘layverardi. Uning ovozi butun shifoxonani titratayotgandek edi. U shunchalik dahshat va umidsizlik bilan baqirardiki, hatto bu yerda ishlaydigan shifokor va hamshiralar ham unga achinib, nigohlarini olib qochishardi.

Jimin esa hech narsa qilmasdan, shunchaki uni quchib turardi. U bu holatni ko‘rib, ichida bir narsa uzilgandek his qildi. Fiora hamma narsadan kechib, o‘zining eng og‘ir damlarida faqat bir odamning oldiga kelgan edi—uning oldiga. U esa uni yerga urdi, pastga soldi, xo‘rladi. Ammo hozir… hozir esa uning oldida qanchalik sinib tushayotganini ko‘rib, yuragi bir muddat og‘rib ketdi.

"Men… men shunaqa odam bo‘lib qoldimmi?"

Fiora ho‘ngrab, yerni mushtlay boshladi.

— Yo‘q… Yo‘q… Iltimos… Bu faqat tush bo‘lishi kerak… Buvijon…

Shu payt shifokor yaqinlashdi va Jiminga qaradi.

— Unga tinchlantiruvchi kerak. Juda og‘ir ahvolda.

Jimin bir soniya o‘ylanib qoldi. Fiora yerda qaltirab, ho‘ngrab yig‘lar, hatto nafas olishi ham qiyinlashayotgandi. U boshini ko‘tarib, hozir hech kimni tanimayotgandek atrofga alanglardi.

— Qiling, — dedi nihoyat Jimin.

Shifokor bosh irg‘ab, hamshiraga ishora qildi. Fioraga tinchlantiruvchi ukol qilishdi, lekin u avvaliga qarshilik ko‘rsatdi.

— Yo‘q… kerak emas… Menga bu kerak emas…

Ammo hamshira ukolni sekin qo‘lladi. Bir necha daqiqadan so‘ng Fioraning ovozi pasaya boshladi, qo‘llari titrashdan to‘xtadi. Nafasi biroz tekislanib, vujudi asta-sekin bo‘shashib qoldi.

— Yo‘q… ketmang… Iltimos… — u shivirlab, Jiminga yopishdi. Uning nigohida bolalarcha iltijo bor edi.

Jimin uni asta bag‘riga oldi. Uning yuragi tez urayotganini his qildi. Bir vaqtlar, bu qiz unga butun dunyosi bo‘lgan paytlar esimga tushdi. Ular birga kulgan, birga yig‘lagan, birga yashagan. Lekin hozir…

Fiora tinchlantiruvchi ta’siridan asta-sekin ko‘zlarini yumdi. Barmoqlari Jiminning yengidan ushlagancha, asta ohista pichirladi:

— Meni tashlab ketmang…

Jimin chuqur nafas oldi va unga termuldi. Keyin esa bir narsani aniq tushundi—Fiora hozirgi holatda kim bo‘lishidan qat’i nazar, u hali ham Jimin uchun butunlay begona emasdi.

Tungi shahar chiroqlari xira porlab turardi. Yomg‘ir mayin yog‘ar, asfalt yo‘laklar esa shudringdek jilvalanardi. Fiora oyoqlari og‘ir qadamlar bilan uyiga qaytayotganda, yuragi dahshatli og‘riqdan siqilib borardi. Qo‘llari titrar, butun vujudi esa charchoq va umidsizlik bilan qoplangan edi.
Buvisi...Uning dunyodagi yagona tayanchi. Endi esa kasalxonada yotibdi. Og‘ir kasal. Tez orada operatsiya qilinmasa, u hayotdan ko‘z yumishi mumkin. Biroq buning uchun katta miqdorda pul kerak.

Fiora har yerga bordi. Har bir eshikni taqillatdi. Do‘stlari, tanishlari, hatto undan nafratlanadigan odamlardan ham yordam so‘radi. Ammo hech kim unga qo‘l cho‘zishni istamadi.

Va endi... oxirgi chorasi qoldi.

Jimin.

Uning yuragi bu ismni eshitishi bilan g‘azab va iztirobga to‘ldi. Jiminga borishi eng yomon tanlov edi. Chunki u ketgan, Fiorani ko‘rishga ham chiday olmas edi.

Lekin boshqa iloji yo‘q edi.

Kechki soat o‘n ikki. Jiminning uyi.

Fiora yuragini tosh qilib, eshik oldida turardi. Yuragi gupillab urardi. Barmoqlari titrar, qo‘ng‘iroq tugmachasini bosishga botinolmasdi. U ichkarida qanday qarshilik kutayotganini bilardi.

Nihoyat, chuqur nafas oldi va eshikni taqillatdi.

Ichkarida harakat eshitildi. Bir necha soniyadan so‘ng eshik ochildi va u yerda... Jimin turardi.

Uning nigohlari sovuq edi. Qoshlarini bir oz chimirib, qarshisida turgan Fiorani ko‘rib, yuzida kinoya bilan jilmaydi.

— Sen?.. — ovozi loqayd chiqdi.

Fiora tilini tishladi, so‘ng lablarini qattiq qisib, ko‘zlarini Jiminning nigohidan qochirmay gapirdi:

— Sen bilan gaplashishim kerak.

Jimin qo‘lini eshikka tirab, biroz boshini qiyshaytirdi.

— Yana qanday yolg‘on bilan kelding? — kinoya bilan so‘radi u.

Fiora yuragini tishlab, nafas oldi.

— Men... mendan nima o‘ylasang ham mayli, lekin bu safar yolg‘on emas. Iltimos, meni ichkariga qo‘y.

Jimin uni biroz kuzatdi. Keyin esa og‘ir nafas olib, yo‘l bo‘shatdi.

— Ichkariga kir, — dedi sovuq ovozda.

Fiora shoshilib ichkariga kirdi. Yuragi qattiq urardi. Chunki u bilar edi… bu suhbat hayotidagi eng qiyin suhbat bo‘ladi.

Fiora ichkariga qadam qo‘ydi. Xona o‘zgarmagan edi—ehtiyotkorlik bilan bezatilgan, tartibli va sovuq. Xuddi egasining yuragi kabi.

Jimin eshikni yopdi va sekin yurib, divanga o‘tirdi. Uning harakati xotirjam va loqayd edi, go‘yo tun yarmida sobiq sevgilisi kelgani hech qanday ahamiyatga ega emasdek.

— Xo‘sh, gapir, — dedi u shunchaki.

Fiora ko‘zlarini yumib, ichida o‘zini tayyorladi. Boshqa iloji yo‘q edi. G‘urur, o‘tmish, hammasini unutib, faqat bir narsa haqida o‘ylashi kerak edi—buvisi

— Menga pul kerak ammo qaytaraman lekin hozir ilojim yoq— ovozi past va titragan chiqdi.

Jimin kulib yubordi.

— Albatta. Yana nima bo‘lishi mumkin edi? Senda boshqa hech narsa qolmadi-ku mendan so‘rashga.

Fiora tishlarini tishlariga bosdi. Uning gaplari og‘riqli edi, lekin u bunga tayyor edi.

— buvim og‘ir kasal. Unga operatsiya kerak. Agar shu pulni topa olmasam… u o‘ladi.

Jimin jilmayishini to‘xtatdi. Bir lahzaga sukut cho‘kdi.

— Va sen menga kelding? — ohangida kinoya bor edi. — Barcha tanishlaring, do‘stlaring, hatto o‘sha mehmonxonada birga bo‘lgan erkak ham senga yordam bera olmadi, shundaymi?

Fiora boshini ko‘tardi va unga tik boqdi.

— O‘sha kuni men hech kim bilan bo‘lmaganman!

— Yetar! — u stoldan qattiq ushlab, ovozini ko‘tardi. Ko‘zlarida g‘azab chaqnadi. — Sen meni ahmoq deb o‘ylaysanmi? Ko‘zim bilan ko‘rgan narsaga ishonmay, senga ishonaymi?

Fiora indamay qoldi..

— Menga baribir, — Jimin sovuq ohangda davom etdi. — Agar sen menga keragim yo‘qligini isbotlab ketgan bo‘lsang, hozir nega mendan narsa so‘rayapsan?

Fiora chuqur nafas oldi.

— Chunki mendan boshqa iloj qolmadi.

Jimin unga sinchkovlik bilan qaradi. Uning nigohida hamon g‘azab bor edi, lekin shu bilan birga qiziqish ham. Fiora o‘zini pastga urib kelgan edi, bu undan kutmagan narsa edi.

— Yaxshi, — dedi Jimin oxiri. — Pul olishing mumkin.

Fiora ko‘zlari katta ochildi.

— Rostdanmi?

Jimin oldinga engashib, ohista jilmaydi.

— Ha... Lekin bitta shartim bor.

Fiora yuragi qattiq urib ketdi. Bu unga yoqmayotgan edi.

— Qanday shart?

Jimin stoldan kalitni oldi va uni barmoqlari orasida aylantirdi. So‘ng, nigohlarini Fioraga qadab, sekin gapirdi:

— Meni tark etganingdan beri qanchalik pastga tushganingni ko‘rdim. Endi shuni isbotlash vaqti keldi. Menda bir hafta yashaysan. Men nima desam, shuni qilasan.

Fiora dahshat ichida unga tikildi.

— Bu… bu nima deganing?

Jimin o‘rnidan turdi va unga yaqinlashdi. Uning ko‘zlarida qorong‘ilik jilvalanardi.

— To‘g‘ri tushunding. Bir hafta,Agar rozilik bermasang… chiqib ket.

Fiora qaltiragancha unga qaradi. Boshqa iloji yo‘q edi.

Buvisi uchun.

O‘zini yo‘qotib bo‘lsa ham…

— Yaxshi, — pichirladi u. — Men rozi.

.

--Buvimni oldiga borishim kerak…

Jiminning jilmayishi sekin so‘ndi.

— Endi kech bo‘ldi.

— Yo‘q! — Fiora bir qadam oldinga tashladi. — Men shartingga rozi bo‘ldim, lekin hozir buvimning yoniga borishim kerak!

Jimin xotirjam turardi, lekin uning sovuq nigohlari keskin edi.

— Sen mendan pul so‘raganingda, bu uyni tark etayotganingni anglatmaydi, — dedi u sokin, lekin og‘ir ohangda. — Endi sen shu yerda yashaysan.

Fiora jahli chiqqancha boshini chayqadi.

— Jimin, men seni oldingga nima sababdan kelganimni tushuntirdim-ku! Pul kerak, lekin men buvimdan voz kechmoqchi emasman!

Jimin unga yaqinlashib, qo‘lini lablariga qo‘ydi.

— Ovozini pasaytir, Fiora. Men hozircha sening qichqirishingni eshitgim yo‘q.

Fiora unga qattiq tikildi. Yuragi g‘azab va qo‘rquv orasida urardi.

— Menga faqat shu bir kecha kerak, — deya iltijo qildi u. — Ertalab baribir qaytib kelaman.

Jimin bir lahzaga sukut saqladi. Keyin yon cho‘ntagidan chekilgan sigaret qoldig‘ini olib, stolga tashladi.

— Mayli, bor.

Fiora ko‘zlariga ishonmay unga tikildi.

— Rostdanmi?

Jimin yengil kulib yubordi.

— Ha, lekin ertalab soat 9:00 da shu yerda bo‘lasan. Agar bir daqiqa kechiksang,buving uchun mablag‘ berish fikrimdan qaytaman.

Fiora chuqur nafas oldi.

— Yaxshi… Men ertalab qaytaman.

Jimindan boshqa iloji yo‘qligini bilardi. Endi hech bo‘lmaganda buvisini oxirgi marta ko‘rib, unga hammasi yaxshi bo‘lishiga ishontirishi kerak edi.

Fiora shoshib eshik tomon yo‘naldi. Ammo ketayotib yuragining tub-tubida bir narsa unga tinchlik bermayotgandi.

Nega Jimin uni bu qadar qattiq nazorat qilmoqchi?
Nega u hali ham Fiorani o‘z dunyosida tutib turishni xohlayapti?

Lekin hozircha bu savollarning ahamiyati yo‘q edi. U faqat buvisining yoniga borishi kerak.

Fiora shifoxona koridorida shoshilinch yurib, buvisining xonasiga yetib keldi. Yuragi qattiq urardi—bir tomondan, Jimin bilan bo‘lgan kelishuv unga tinchlik bermayotgan bo‘lsa, ikkinchi tomondan, buvisining ahvoli haqida yomon xabar eshitishdan qo‘rqardi.

Eshikni ohista ochdi.

Xonada deraza yonida oq choyshab bilan o‘ralgan bemor to‘shagi turardi. Uning ustida esa yoshi ulug‘, ammo ko‘zlari mehr bilan porlab turgan buvisi yotardi. Yurak urishidan charchagan, ammo hamon nabirasiga mehr bilan qarayotgan ko‘zlar.

— Qizim, — deya sekin jilmaydi u.

Fiora uning yoniga o‘tirdi, qo‘lidan ushladi.

— Buvi, o‘zingizni qanday his qilyapsiz?

Buvisi og‘ir nafas oldi.

— Shifokorlar hammasi yaxshi bo‘ladi deyishdi… Lekin baribir… bilaman…

Fiora bosh chayqadi.

— Yo‘q, unday demang! Operatsiya uchun pul topaman, siz albatta sog‘ayib ketasiz!

Buvisi uning qo‘lini ohista siqdi.

— Qizim, shuncha yildan beri seni tarbiyaladim. Bilaman, nimadir bo‘lyapti. Ko‘zlaring yolg‘on gapiryapti.

Fiora lablarini tishladi.

— Men… men hammasini yo‘lga qo‘yaman, buvi. Faqat biroz vaqt kerak.

Buvisi unga chuqur nigoh tashladi.

— Bu vaqt senga qanchaga tushadi, bolam?

Fiora hech narsa deya olmadi. Bu gap yuragiga pichoqdek sanchildi. Chunki u javobni bilardi—o‘z g‘ururi, qadr-qimmati va ozodligi evaziga…

Buvisi sekin jilmaydi.

— Har qanday yo‘l bilan topilgan pul har doim ham yaxshilik olib kelmaydi, qizim.

Fiora ko‘zlaridagi yoshni yashirish uchun boshini egdi.

— Men buni bilaman, buvi. Lekin siz menga kerak…

Buvisi sekin bosh irg‘adi.

— Unda, qizim… o‘zingni yo‘qotma.

Fiora ichida nimalardir sinayotganini his qilib, buvisining qo‘lini qattiqroq ushladi.

Bu uning so‘nggi umidi edi.

Erta tong soat 7:00

Fiora shifoxonadan chiqqach, to‘g‘ri uyi tomon emas, balki Jiminning uyiga qarab yurdi. Har bir qadam unga og‘ir tuyulardi, xuddi oyoqlariga zanjir bog‘langandek. Qalbida ikkita narsa olishardi—buvisi uchun hammasiga chidashga tayyorlik va o‘zini yo‘qotishdan qo‘rquv.

U eshik oldida to‘xtadi. Yuragi tez urib ketdi. Nafasini rostlab, eshikni taqillatdi.

Bir necha soniya o‘tgach, eshik ochildi va Jiminning jiddiy chehrasi ko‘rindi.

— Qaytdingmi? — dedi u sovuqqonlik bilan.

Fiora bosh irg‘adi.

— Ha.

Jimin uni ichkariga o‘tishga ishora qildi. Fiora ichkariga kirishi bilan eshik sharaqlab yopildi. Ichkarida faqat ularning tovushlari eshitilardi.

Jimin qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, unga tikildi.

— Demak, men bilan bir hafta yashashga rozi bo‘lding?

Fiora ichki titroqni bosish uchun lablarini mahkam qisdi.

— Ha, — deya past ovozda javob berdi.

Jimin kinoyali jilmaydi.

— Qanchalik ishonch bilan aytding… Go‘yo o‘z taqdiringni men emas, sen belgilayotgandek.

Fiora unga qattiq tikildi.

— Sen nimani xohlasang, shuni olishingni istayapsan. Mendan g‘ururimni olib, meni sindirishni. Shunday emasmi?

Jimin asta yaqinlashdi. Uning nafasini his qilish mumkin edi.

— Yo‘q, Fiora, — past ovozda shivirladi u. — Men faqat seni pastga tushganingni o‘zim ko‘rmoqchiman.

Fiora nigohini chetga burdi. Bu o‘yindan qochishning iloji yo‘q edi.

Jimin barmoqlari bilan uning iyagini tutdi va yuzini o‘ziga qaratdi.

— Birinchi qoidani unutma, — dedi u mayin, ammo xavfli ovozda. — Bu uydagi yagona xo‘jayin menman.

Fiora uning qo‘lidan chiqib ketdi, lekin hech narsa demadi. Chunki endi ortga yo‘l yo‘q edi.

—yaxshisi yur xonangni koʻrsataman

Fiora bosh siltab qoydi

Ular bir xonaga yetib kelishdi

—kir.

Fiora og‘ir qadamlar bilan ichkariga kirdi. Bu xona juda keng, ammo sovuq edi. U yotoqxonaga emas, qamoqxona kamerasiga o‘xshardi.

Jimin eshikni yopdi va sekin uning oldiga yaqinlashdi.

— Yana bir narsani tushunib ol, Fiora, — dedi u past ovozda. — Men seni bu yerga sevganimdan chaqirganim yo‘q.

Fiora chuqur nafas oldi.

— Bilaman… Faqat menga tegmasang bas.

Jimin uni eshitib kulib yubordi. Uning kulgusi qanchalik keskin va istehzoli bo‘lsa, Fioraning yuragi shunchalik ezilardi.

— Sen o‘zingni kim deb o‘ylayapsan? — dedi Jimin uning ko‘zlariga tik boqib. — Sendek isqirt foxishaga tekkandan ko‘ra, o‘lganim yaxshi.

Fiora nafasi ichiga tushib ketdi. U Jimin unga nafrat bilan qarayotganini his qilardi. Uning butun istagi shunchaki Fiorani qiynash, uni xiyonati uchun jazolash edi.

— Nega bunday qilyapsan? — deya shivirladi u.

Jimin yelka qisdi.

— Chunki sen bunga loyiqsan.

Fiora orqaga tisarildi.

— Men senga hiyonat qilmaganman…

— Yetar! — Jiminning ovozi butun xonani qamrab oldi. U birdan stolga zarb bilan urdi. — Sendan boshqa hech kim o‘sha mehmonxonada, o‘sha holatda o‘tirmagan! Nima deb o‘zingni oqlashga harakat qilyapsan?!

Fiora jim bo‘lib qoldi. Bu narsani Jiminga ayta olmaydi shu narsa uni yuragini siqar edi

Jimin uning jimligidan zavq olib, jilmaydi.

— Men seni butkul sindiraman, Fiora. Seni xuddi o‘sha kuni meni sindirganingdek…

Fiora shunchaki qattiq yutindi.

Bu joy endi uning qafasiga aylangan edi.

Xonada sukunat cho‘kdi. Jiminning qahrli nigohi, Fioraning yurakni ezuvchi g‘azabi—hammasi bir lahzada muzlab qolgandek bo‘ldi.

Fioraning sumkasidagi telefon vibratsiya qildi. U shoshib, dast ko‘tarib qaradi. Ekranda kasalxona raqami porlab turardi.

Yuragi gupillab urdi. Nafas olishi qiyinlashdi.

— Alo? — deya shoshilinch javob berdi u.

Taniqli hamshiraning mayin, ammo og‘ir nafas olishi eshitildi.

— Fiora… men seni baxtsiz qilish uchun emas, balki bilishing kerak bo‘lgani uchun aytayapman…

— Nima gap? — Fiora hansiragancha so‘radi.

— Buving… — hamshira chuqur nafas oldi. — U hozirgina vafot etdi.

Fiora bir necha soniya hech narsa demadi. Jiminning nigohi undan ketmasdi, lekin hozir bu nigoh Fiora uchun yo‘q edi. Xonadagi harorat birdan tushgandek, nafas olish tobora og‘irlashardi.

— Yo‘q… — pichirladi u. — Bu yolg‘on…

— Biz qo‘ldan kelgan hamma narsani qildik, — dedi hamshira. Uning ovozida ham tasalli, ham armon bor edi.

— Yo‘q! — Fioraning qattiq faryodi butun uyni larzaga soldi.

Telefon uning qo‘lidan tushib ketdi va jimirlab yonib-o‘chdi.

— Yo‘q… bu bo‘lishi mumkin emas… — u titragancha o‘zidan so‘z chiqardi.

Jiminning nigohi o‘zgardi. U oldinga yurdi, lekin Fiora ortga chekinib, devorga suyanib qoldi.

— Men… men hozir boraman… men… uni ko‘rishim kerak… — u pichirladi.

Jiminning yuzi ifodasiz edi, lekin uning harakatlarida bir lahzalik yumshoqlik sezildi.

— Fiora…

— Menga tegma! — Fiora baqirdi. U shunchalik qattiq baqirdiki, ovozi titradi. — Yo‘limdan qoch

U titragancha eshikka qarab yurdiyu, lekin oyoqlari bo‘shashib, yiqilib ketdi. Yig‘idan ko‘zi hech narsani ko‘rmas, boshi shunchalik og‘rir ediki, hatto nafas olishi ham qiyinlashdi.

Jimin hech narsa demadi. U shunchaki tik turardi. Avvalgidek sovuq va beg‘am.

Lekin ichida nimadir qarsillab sinayotganini his qilardi.

Jimin mashinaning old o‘rindig‘iga o‘tirdi va dvigatelni ishga tushirdi. Fiora esa qattiq titragancha orqa o‘rindiqqa joylashdi. Yuragi gupillab urayotgan edi. Nafas olish ham qiyinlashgandi.

Jimin unga bir qarash soldi.

— Agarda o‘zingni boshqara olmasang, qaytib ket.

Fiora boshini qattiq chayqadi. Ovozi chiqmay, faqat lablari titradi:

— Men borishim kerak…

Mashina shiddat bilan yo‘lga tushdi. Ular shifoxonaga yetib kelganlarida, Fiora bir daqiqa ham kutib o‘tirmay, eshikni ochdi va yugurib ketdi. Ko‘z oldi qorong‘ulashib, yuragi azob bilan siqilayotganini his qilardi.

U shifoxonaga kirib borganda, oldidan oq xalatli shifokor chiqdi.

— Miss Kang?

Fiora hansirab unga tikildi.

— Ha… men… men buvimni ko‘rishim kerak…

Shifokorning yuzi afsus va og‘riq bilan burishdi.

— Men tushunaman, lekin… u endi…

— Yo‘q! — Fiora orqaga tisarilib, boshini qattiq chayqadi. — Yo‘q! Bu yolg‘on! U hali tirik!

Shifokor unga yumshoq ohangda gapirdi:

— Biz ham qo‘limizdan kelganini qildik, lekin… yuragi bardosh bera olmadi…

Fiora qo‘llarini yuziga bosdi. Butun vujudi titrayotgan edi.

— Men uni ko‘rishim kerak…

Shifokor chuqur xo‘rsindi va yo‘l ko‘rsatdi. Fiora zo‘rg‘a qadam tashladi. Qulog‘ida faqat yuragining gumburlashi eshitilar, atrofida esa hamma narsa xiralashib borardi.

U xona oldida to‘xtadi. Qo‘llari muzlab ketgan edi. Nafas olishga qiynaldi. Shifokor eshikni ochdi.

Fiora asta ichkariga qadam qo‘ydi.

To‘shakda yotgan oppoq matoga o‘ralgan tanani ko‘rdi…

— Yo‘q…

Ko‘zlarini katta ochdi. U hech qachon buvisini bunday holda ko‘rishni tasavvur ham qilmagandi.

— Yo‘q…

U titragancha oldinga intildi, lekin tizzalari kuchsizlanib, polga yiqildi.

— Yo‘q…

Jiminning qadamlari eshitildi. U eshik oldida turib, hech narsa demasdi.

Fiora esa polga cho‘kkalab, qo‘llarini yuziga bosgancha qattiq baqirib yubordi.

— Yo‘oooooo‘q!!!

Bu faryod devorlarni titratdi. Ichida yig‘lab turgan barcha og‘riq, barcha dard shu qichqiriq bilan tashqariga chiqdi.

Jiminning nigohi hech qanday o‘zgarishsiz qoldi.

Buvi vafot etgan edi.

Fiora esa sinayotgan edi.

Fiora yerda qaltiragancha o‘tirardi. Nafas olishni ham unutgandek edi. Oyoqlari kuchsiz, tanasi sovuq, yuragi esa sinib ketayotgandek edi.

— Yo‘q… bu yolg‘on… — u pichirladi.

Ko‘z oldi qorayib, butun dunyo xiralanib borayotganday edi. Keyin u birdaniga portlagandek baqirib yubordi:

— YO‘Q!

U to‘satdan o‘rnidan turdi va stol ustida turgan narsalarni yerga uloqtirdi. Idishlar chil-chil sinib, polga sochildi.

— BU YOLG‘ON!!!

Shifokorlar unga yaqinlashmoqchi bo‘ldi, lekin u qo‘llarini silkitib, ularni chetga surdi.

— TEGMANG!!!

Ko‘zlaridan yoshlar daryo bo‘lib oqardi. Nafasi ichiga sig‘may, og‘zi orqali o‘kirib yig‘lay boshladi. U shunchalik qattiq yig‘lardiki, hatto ovozi titrab, ba’zan butunlay chiqmay qolardi.

— Buvi… iltimos, ko‘zingizni oching… — u buvisining qo‘lini qattiq ushlab, titragancha pichirladi. — Iltimos… meni tashlab ketmang… men… men yolg‘iz qolaman…

Jimin uni kuzatib turardi.
.
Fiora esa asta-sekin o‘zidan ketib borardi.

— Hamma meni tashlab ketayapti… — u g‘o‘ldiradi. So‘ng yana qattiq qichqirdi. — Nega?! NEGA HAMMASI SHUNDAY BO‘LAYAPTI?!

U qo‘llari bilan sochini tortdi. Yerdagi siniq shishalar ustiga tiz cho‘kdi, lekin bu og‘riqni his ham qilmadi.

Jimin indamay kuzatishda davom etdi.

Shifokor Fioraning yoniga kelib, unga tinchlantiruvchi ukol qilishga harakat qildi. Lekin Fiora yana qichqirdi:

— KETING HAMMANG!!!

U o‘rnidan turib, xonadan chiqib yugurdi. Yuragi ichida nimadir parcha-parcha bo‘layotganini his qilardi. Nafas olishi qiyinlashib, ko‘rgan narsasi xiralashib borardi.

Shifoxona koridorida bor ovozi bilan baqirib, titrab yig‘lardi. Hamma unga qarardi.

U esa allaqachon hech narsani sezmay qo‘ygandi.

Chunki Fiora endi sinib bo‘lgandi.

Jimin deraza yonida turgancha Fiorani kuzatardi. U titrab, butunlay sinib, shifoxona koridorida baqirib yig‘layotgandi. Uning qichqirig‘i hatto yurakka o‘qday botardi.

Boshqa odamlar qo‘rqa-pisa qarab turishardi. Shifokorlar uni tinchlantirishga urinardi, lekin Fiora hech kimni eshitmas, hech kimni ko‘rmasdi.

Jimin uning ko‘z yoshlariga, tizzalari qonga belanganiga qaradi. Polga sochilgan siniq shisha parchalari uning tizzalarini kesib yuborgandi. Lekin Fiora og‘riqni ham his qilayotgani yo‘q edi.

Bu holat Jiminni ajablantirdi.

Shu Fiorami? O‘sha hech qachon yengilmagan, hech qachon taslim bo‘lmagan qiz?

Bu qanchalar… g‘alati edi.

Jimin beixtiyor lablarini qattiq qisdi. Nimadir yuragini siqayotgandi. Yo‘q, u hali ham g‘azabli edi. Hali ham Fiorani kechirolmasdi. Lekin hozir… unga qarab turib, ichida g‘ashlanishdan boshqa hissiyot ham borligini his qildi.

Bu achinishmidi?

Jimin yutindi va nigohini pastga tushirdi. Yo‘q, unga achinishning hojati yo‘q edi. Fiora bu hayotda o‘zi tanlagan yo‘lini bosib o‘tdi. Unga nisbatan hissiyot bildirish… bu ahmoqlik bo‘lardi.

Lekin baribir…

U asta-sekin Fiora tomon yurdi. Shifokorlar hamon uni tinchlantirishga harakat qilardi, lekin hech kim yaqinlashishga botinmasdi.

Jimin esa to‘g‘ri yoniga bordi.

Fiora yerda tiz cho‘kkancha, horg‘in va iztirob ichida yig‘layotgandi.

Jimin chuqur nafas oldi va past ovozda dedi:

— Yetar…

Fiora unga qaradi. Ko‘zlari qizarib ketgan, butun vujudi titrayotgan edi.

— Men… men yolg‘iz qoldim… — dedi u qaltiragan ovozda.

Jimin hech narsa demadi. Bir lahzaga nigohi yumshagan bo‘lsa ham, keyin yana sovuq tus oldi.

U shunchaki yonida tiz cho‘kib, sekin pichirladi:

— Tur. Bunday ahvolda qolishingni istasang ham, men buni ko‘rishga toqat qilolmayman.

Fiora uning gaplarini tushunmadi. Lekin Jimin sekin qo‘lidan ushlab, uni o‘rnidan turg‘izdi.

Fiora esa baribir titragancha pichirlardi:

— Buvi… iltimos… qayting…

Jimin boshini burdi. Chunki yuragidagi qandaydir notanish tuyg‘ular kuchayib borardi.

Fiora titrab, yiqilayozib Jiminga yaqinlashdi. Ko‘zlari yoshga to‘lib, xira tortgan, ovozi esa qaltirardi.

— Iltimos… — uning ovozi shunchalar ojiz eshitildiki, Jimin beixtiyor qotib qoldi.

Fiora uning oldida tiz cho‘kdi, qo‘llari qaltiragancha Jiminning kaftidan mahkam ushladi.

— Ular adashishgan… shunday bo‘lishi mumkin emas… iltimos… — Fiora zo‘rg‘a gapirardi. Ovozi siniq, ko‘zlari esa umidsiz edi.

Jimin unga pastdan qarab turgan qizni kuzatdi. Bu unga begona edi. Fiora hech qachon kimdandir iltijo qiladigan inson bo‘lmagan. Lekin hozir… u sinib tushgandi.

Jiminga bir zum nimadir bo‘ldi. Yuragi g‘alati siqildi. Lekin u buni inkor etdi. Bunday hislarni o‘ziga ravo ko‘ra olmasdi.

Sekin nafas oldi va Fioraning qo‘llarini ohista ushlab, past ovozda gapirdi:

— Fiora… u endi qaytmaydi.

Fiora yana bosh chayqadi, lekin bu safar umid bilan emas, ojizlik bilan. Yana yerga qaradi. Ko‘z yoshlari jimjimador marmar polga tomchilardi.

Jimin lablarini qattiq qisdi. U bu qadar zaif insonni ko‘rishga o‘rganmagan edi. Ayniqsa, bu Fiora bo‘lsa.

— Tur, — dedi u. Uning ohangi hali ham sovuq edi, lekin endi unda ilgarigi keskinlik yo‘q edi.

Fiora esa faqat shivirlay oldi:

— Men nima qilaman endi?

Jimin hech narsa demadi. U ham bilmasdi.

Shifokorlar va hamshiralarning shoshilinch harakatlari shifoxona koridorida taranglik hosil qilardi. Zambil sekin harakatlanar, uning ustida esa oq choyshab bilan yopilgan tanasi yotardi.

Fiora bir nuqtaga tikilgancha qotib qolgan edi. Ongida hech narsa tushunarli emas, hamma narsa g‘ira-shira edi. Go‘yo vaqt to‘xtagandek.

Ammo shifokorlar zambilni harakatlantira boshlaganlarida, birdan u o‘ziga keldi.

— Yo‘q… yo‘q… yo‘q! — u oldinga otildi va zambilga yopishib oldi. — Qo‘ymang! Iltimos!

Hamshiralar unga mehribonlik bilan, ammo qat’iylik bilan zambilni qo‘yib yuborishni aytishardi, lekin Fiora ularni eshitmasdi.

— Yo‘q! U ketmaydi! Buvijon! — uning ovozi titrab, bo‘g‘ilib chiqdi. U zambilning chetidan mahkam ushlagancha, o‘zidan ketgudek tebranardi.

— Fiora, iltimos… — Shifokorlar unga yaqinlashishdi.

Ammo u o‘zini qo‘yib yuborish niyatida emasdi. Ko‘z yoshlari yuzini yuvardi, butun vujudi titrardi.

Shu payt Jimin oldinga chiqdi. U bir lahza Fioraga qarab qoldi — uning butunlay parchalangani, azobda qolgani, hozir bu dunyoda hech kim va hech narsa unga tasalli bera olmasligini tushundi.

— Fiora, yetar… — dedi u qattiq ohangda.

Ammo Fiora unga quloq solmadi. U avvalgidan ham mahkam yopishib oldi, lablari titragancha pichirladi:

— U hali ham shu yerda… men uni qo‘yib yubora olmayman… iltimos…

Jimin chuqur nafas oldi va uning yelkasidan ushladi.

— Fiora, to‘xtagin.

— Yo‘q! Yo‘q, u ketmaydi! — Fiora vahm ichida qichqirdi va yana zambilga yopishib oldi.

Shunda Jimin unga orqadan qattiq quchoq soldi, qo‘llarini tortib, bag‘riga oldi.

— Bo‘ldi, Fiora! Yetar!

Fiora titrab, holsizlanib ketdi. Uning butun kuchi chiqib bo‘lgandi. Faqat yig‘idan boshqa hech narsa qolmagandi. U Jiminga tayanib, qaltirab turardi.

— Iltimos… bu tush bo‘lishi mumkinmi… iltimos… — uning ovozi xira eshitildi.

Jimin qattiq yutindi, lekin hech narsa demadi. Uning qo‘llari hali ham Fioraning atrofiga o‘ralgan edi. Faqat shu yo‘l bilan uni ushlab qola olardi.

Fiora qaltirab, chinqirib yig‘layverardi. Uning ovozi butun shifoxonani titratayotgandek edi. U shunchalik dahshat va umidsizlik bilan baqirardiki, hatto bu yerda ishlaydigan shifokor va hamshiralar ham unga achinib, nigohlarini olib qochishardi.

Jimin esa hech narsa qilmasdan, shunchaki uni quchib turardi. U bu holatni ko‘rib, ichida bir narsa uzilgandek his qildi. Fiora hamma narsadan kechib, o‘zining eng og‘ir damlarida faqat bir odamning oldiga kelgan edi—uning oldiga. U esa uni yerga urdi, pastga soldi, xo‘rladi. Ammo hozir… hozir esa uning oldida qanchalik sinib tushayotganini ko‘rib, yuragi bir muddat og‘rib ketdi.

"Men… men shunaqa odam bo‘lib qoldimmi?"

Fiora ho‘ngrab, yerni mushtlay boshladi.

— Yo‘q… Yo‘q… Iltimos… Bu faqat tush bo‘lishi kerak… Buvijon…

Shu payt shifokor yaqinlashdi va Jiminga qaradi.

— Unga tinchlantiruvchi kerak. Juda og‘ir ahvolda.

Jimin bir soniya o‘ylanib qoldi. Fiora yerda qaltirab, ho‘ngrab yig‘lar, hatto nafas olishi ham qiyinlashayotgandi. U boshini ko‘tarib, hozir hech kimni tanimayotgandek atrofga alanglardi.

— Qiling, — dedi nihoyat Jimin.

Shifokor bosh irg‘ab, hamshiraga ishora qildi. Fioraga tinchlantiruvchi ukol qilishdi, lekin u avvaliga qarshilik ko‘rsatdi.

— Yo‘q… kerak emas… Menga bu kerak emas…

Ammo hamshira ukolni sekin qo‘lladi. Bir necha daqiqadan so‘ng Fioraning ovozi pasaya boshladi, qo‘llari titrashdan to‘xtadi. Nafasi biroz tekislanib, vujudi asta-sekin bo‘shashib qoldi.

— Yo‘q… ketmang… Iltimos… — u shivirlab, Jiminga yopishdi. Uning nigohida bolalarcha iltijo bor edi.

Jimin uni asta bag‘riga oldi. Uning yuragi tez urayotganini his qildi. Bir vaqtlar, bu qiz unga butun dunyosi bo‘lgan paytlar esimga tushdi. Ular birga kulgan, birga yig‘lagan, birga yashagan. Lekin hozir…

Fiora tinchlantiruvchi ta’siridan asta-sekin ko‘zlarini yumdi. Barmoqlari Jiminning yengidan ushlagancha, asta ohista pichirladi:

— Meni tashlab ketmang…

Jimin chuqur nafas oldi va unga termuldi. Keyin esa bir narsani aniq tushundi—Fiora hozirgi holatda kim bo‘lishidan qat’i nazar, u hali ham Jimin uchun butunlay begona emasdi.

Taehyung va Jennie eshikni shartta ochib tashqariga chiqqanlarida, sovuq havo yuzlariga urildi. Ammo bu sovuq Taening ichida qaynayotgan g‘azabni bosolmadi.

Uning nigohlari atrofni titkiladi. Begona mashina… tungi ko‘cha yoritgichi ostida jim turardi.

Jennie uning yuzidagi o‘zgarishlarni payqab, shoshib orqasidan yetib oldi.

— Iltimos, Aka… — uning ovozi titrardi.

Lekin Taehyung hech narsa eshitmadi. U allaqachon qadamlarini tezlatgancha mashina tomon ketayotgan edi.

Ichkarida..

—Boʻlmasa ertadanoq ishdan eeta chiqib harakatni boshlaymiz — Arin past ovozda gapirdi.
Jungkook bosh irgʻadi

Shu payt… mashinaning eshigi shart ochildi!

Arin cho‘chib ketdi, Jungkook esa koʻzini darrov Arin tomonga yonaltirdi Ammo ular o‘zlariga kelishga ham ulgurmay, Taehyung qo‘lini cho‘zib Arinni tortib chiqardi.

— Aka… — Arin shokka tushgancha pichirladi.

Lekin Taehyung bir zum ham kutmadi. TARS!

Tinchlik ichida turgan tun… shu tarsaki ostida larzaga keldi.

Zarba shunaqangi kuchli ediki, Arin muvozanatini yo‘qotib, yerga yiqildi.

Jennie qattiq nafas oldi, yuragi og‘ziga tiqilganday bo‘ldi.

— Arin! — u tezda uning oldiga o‘tdi va yerdan turishiga yordam berdi.

Arinning yonoqlari lovullardi. U yuragining og‘rishini his qilib, lablarini mahkam qisdi.

Jungkook esa hayrat va g‘azab ichida qotib turardi. Bir necha soniya hech narsa demadi, ammo oxiri o‘zini tuta olmadi.

— Nima qilyapsiz siz?!

Taehyung unga sovuq qaradi.

— Bu mening ishim. Senga bu yerda hech kim gap bergani yo‘q.

Jungkookning jag‘lari qattiq qisildi. U yuragining urishini his qilar, mushtlari asta siqilardi.

Ammo Arin… uning nigohida boshqa narsa bor edi. U og‘riq, hijolat va g‘azabni birdan his qilayotganday edi.

— Aka… — uning ovozi titradi.

Taehyung unga qattiq tikildi.

— Ayt-chi, bu qaysi o‘ynashing?!

Bu gap Aringa pichoq sanchilganday bo‘ldi. Yuragida nimadir sinib ketdi.

Jungkook birdan oldinga yurdi. Uning ovozi sovuq va jiddiy edi.

— Siz Aringa qanday gapiryapsiz o‘zi?

Taehyung unga o‘girilib, qattiq qaradi.

— Senga jim tur, seni hech kim so‘zga chaqirgani yo‘q dedim

Arin oʻynash degan soʻzni eshitib ham hafa boʻldi ham jahli chqdi

— Og‘zingizga qarab gapiring!!

Jennie hansirab ketdi.

— Opa…

Lekin Arin ortga qaytmasdi. Uning yuragi dod deyayotgandi.

Taehyung kuldi. Sovuq, o‘tkir va yurakni tilka-pora qiluvchi kulgi.

U unga yaqinlashdi va qo‘lidan tutib, uni qattiq tortdi.

Arin qaltirab ketdi. Uning butun vujudi muzlab qolgandek bo‘ldi. Taening qattiq qo‘li o‘zidan uzoqlashmaguncha hech narsa o‘ylay olmasdi.

Nihoyat, u qo‘lini tortib olishga muvaffaq bo‘ldi va darhol Jungkookning ortiga yashirindi.

Jungkook asta oldinga chiqdi. Uning ovozi jiddiy va qat’iy edi.

— Siz noto‘g‘ri tushundingiz, Arin meni...

Taehyungning yuzi bir zumda jiddiylashdi. Uning ko‘zlari chaqnadi.

— Jazmanning!!! — u bir so‘zni qattiq urg‘u bilan aytdi.

Arinning nafasi qisildi.

— Jungkook… MENI SINFDOSHIM BO‘LGAN?!

Tae unga yalt etib qaradi.

— Sinfdoshing bilan yarim kechasi bir mashinada bir-biringga kulib qarab o‘tirasanmi yoki yashirincha ko‘rishasanmi?!

Arin hayratdan ko‘zlarini kattalashdi.

— Siz… meni kim deb o‘ylayapsiz?!

Jungkook esa bundan battar jahlga mindi. Uning sabr kosasi to‘lib borayotgandi.

— Balki yetar? — uning ovozi past, ammo sovuq edi.

Taehyung unga qattiq tikildi.

— Sen ket.

Jungkookning mushtlari siqildi.

— Yo‘q.

Taehyung bir qadam oldinga yurdi.

— Arin, ayt. Yaxshilikcha ketsin yoki uni bir nima qilib qo‘yaman!

Jungkookning yuragi g‘azabdan tez urardi. U Taening nigohiga javob qaytardi.

Arin esa… o‘zining qanday ahvolda ekanini bilmasdi. Ichida qorong‘ulik to‘planayotgandi. "O‘ynashing" degan so‘z… yuragini tilka-pora qilgandi.

Tishlarini mahkam tishladi.

— Jungkook, ket iltimos…

Jungkook unga qaradi.

— Yo‘q, seni tashlab ketmayman bu holda.

Arin yuragidagi alamni bosolmadi. Taening har bir gapi unga og‘ir botgandi.

U ortiq chiday olmadi.

— KETAQOLSANGCHI ENDI!!!

Arinning ko‘zlari yoshlarga to‘ldi. Lekin u yig‘lamadi. Yana bir tomchi ham oqizmasdi.

Jungkook bunga chidab turolmadi. Lekin Arinning ko‘zlaridagi qat’iyat… uni bir zum to‘xtashga majbur qildi.

U sekin yutindi va qadamini orqaga tashladi.

So‘ng, hech narsa demay… ortga burildi.

Jennie esa Aringa qaradi. Uning yuragi og‘riyotgandi.

Taehyung hamon sovuq va qat’iy turardi.

Ammo Arin… endi butunlay sinib bo‘lgandi.

Jungkook ketganidan so‘ng Taehyung bir lahza ham kutmadi. U qahr bilan Arinning qo‘lidan tutib, ichkariga tortdi.

— "Qo‘yib yuboring!" — Arin o‘zini tortdi, lekin Taehyungning kuchi bilan tenglasha olmadi.

Eshik qattiq yopildi.

Arin hali ham qutulishga harakat qilayotgan edi, lekin…

Shart!

Taehyungning birinchi zarbasi uning yuziga kelib tushdi. Arin muvozanatini yo‘qotib, orqaga tisarildi. Ammo Tae unga nafas olishga ham fursat bermay, yana oldinga yurdi va yelkalaridan ushlab, devorga qattiq urdi.

— "Bu sening oxirgi chegarang edi, Arin!" – uning ovozi sovuq va dag‘al edi.

— "Aka… iltimos..." — Arinning ovozi qaltiradi, lekin Taehyung buni eshitmadi.

U yana mushtini ko‘tardi.

— "Ah!" – Arin qorni tomonga kelgan zarbadan bukchayib qoldi. Nafasi qisildi.

— "Aka, bas qiling!" – Jennie yig‘lab ularning oldiga chopib keldi.

Taehyung esa yana zarba berish uchun qo‘lini ko‘targandi, lekin Jennie oldinga otilib, Arinni himoya qildi.

— "Iltimos, bo‘ldi! Yana urmang!"

Ammo Tae hech narsani eshitmadi. U Jennieni shunchaki qo‘li bilan bir chetga itarib yubordi.

Jennie muvozanatini yo‘qotib, stulga qattiq urildi.

— "Ahh!" – uning qo‘liga og‘riq suqildi. U shokka tushgancha o‘z qo‘liga qaradi. Qon!

Arin yerdan qiyinchilik bilan boshini ko‘tardi va…

Jenniening jarohatini ko‘rib, yuragi muzlab ketdi.

— "Jennie!"

O‘sha payt…

Jin pastga tushdi.

U oldidagi manzarani ko‘rib, joyida qotib qoldi.

Arin – butunlay holdan toygan, lablari yorilib ketgan, nafasi ichiga sig‘mayapti. Jennie – titrab turibdi, qo‘lidan qon sizib chiqyapti. Taehyung – hanuz nafrat bilan tikilgancha turibdi, mushtlari qisilgan.

Jinning yuragi shuv etib ketdi.

Uning ovozi butun uyni larzaga soldi.

— "TAEHYUNG!"

Jinning baqirig‘i butun uyni larzaga soldi.

Taehyung asta-sekin orqaga chekina boshladi. Uning yurak urishi tezlashgan, ammo hali ham g‘azabi bosilmagan edi.

Jin esa bir soniya ham o‘ylab o‘tirmay oldinga intildi.

— "Sen aqldan ozdingmi, Taehyung?!" — u g‘azab bilan ukasiga yaqinlashdi.

Taehyung unga sovuq nigoh bilan qaradi, lekin hech nima demadi.

Jin Arinning ahvolini ko‘rib, yuragi ezildi. Uning yuzida qizarib turgan tarsaki izi, labidagi yorilgan joy, oldinga egilib turgan qaddi... bu hammasi Taehyungning ishi edi.

Keyin Jenniega qaradi. Uning qo‘li qon bilan bulg‘angan, ko‘zlarida yosh, lekin ovoz chiqarmayapti. U shunchaki qaltirab turardi.

Bu yetarlicha edi.

Jin ortiq chidolmadi va hech ikkilanmay Taehyungning yoqasidan tutib, devorga qattiq tiradi.

— "Sen nima qilding, Taehyung?!" — uning ovozi titragancha baland yangradi.

Taehyung o‘zini tortib chiqarmoqchi bo‘ldi, lekin Jin uni mahkam ushlab turardi.

— "Men oilamni himoya qilyapman!" — deb javob berdi u, ovozi hanuz sovuq edi.

— "Himoya?!" — Jinning jahli battar qo‘zidi. — "Sen shunchaki singlingni kaltaklading! Jennieni jarohatlading! Shuning nomi himoyami?!"

Taehyungning jag‘lari qisildi. U Jin bilan bahslashmoqchi edi, lekin…

Arinning titroq ovozi eshitildi.

— "Jin… aka…"

Jin unga qaradi va Taehyungni itarib yubordi.

— "Arin, tura olasanmi?" — Jin asta past egilib, unga qo‘l uzatdi.

Arin qattiq og‘riq sezayotgan bo‘lsa-da, sekin bosh irg‘adi.

Jin uni ehtiyotkorlik bilan turg‘izdi. Keyin Jennie tomon burilib, uning jarohatlangan qo‘lini ko‘rib, yuragi ezildi.

— "Jennie, qo‘ling juda og‘riyaptimi?"

Jennie indamay bosh chayqadi. Lekin Jin bunga ishonmadi.

U chuqur nafas oldi va Taehyungga yana bir qarash soldi.

— "Agar yana shunday qiladigan bo‘lsang…" — Jinning ovozi past, lekin dag‘al edi. — "Bu safar men seni kechirmayman."

Taehyung hech nima demadi. Faqat Jin bilan ko‘z urishtirdi.

Jin ortiqcha gap-so‘zsiz Arin va Jennieni olib, u yerdan chiqib ketdi.

Taehyung esa joyida qotib turardi. Yuragi qattiq urayotgan bo‘lsa-da, hech nima demadi.

U faqatgina g‘azab va chorasizlik bilan mushtlarini mahkam siqdi.

Tae Jennie bilan shifoxonaga yetib kelgach, mashinani to‘xtatdi. Jennie yuragini hovuchlab, atrofga qaradi.

— Biz… biz keta olamizmi?

Tae unga keskin qaradi.

— Yo‘q. Yur ichkariga.

Jennie lablarini burib, unga ergashdi. U shifoxonalarning o‘ziga xos hididan yoqtirmasdi, bu joy unga doim sovuq va yoqimsiz tuyulardi. Ayniqsa… ukol qiladigan joylar.

Xonaga yetib borishgach, Chagiya to‘shakda o‘tirgan holda ularni kutayotgan edi. U har doimgidek jiddiy va beparvo edi.

— Kechikdinglar, — dedi Chagiya ularga bir qarab.

— Kechikmadik, Jennie yurishni bilmaydi, — dedi Tae.

— Axir… bu shifoxona… — Jennie shivirladi.

Chagiya unga e’tibor bermay, yon tomonga qaradi.

— Nega biz har safar shunday bo‘lishini muhokama qilishimiz kerak?

— Chunki Jennie hech qachon o‘zini normal tutmaydi, — dedi Tae holsiz ohangda.

Jennie labini tishladi.

— Sizlar hamma narsaga oddiy qaraysizlar! Axir bu ukol-ku!

Chagiya jim qoldi, lekin Tae yengil kulib qo‘ydi.

— Har doim bir xil bahona.

Shu payt hamshira xonaga kirdi.

— Chagiya, ukol vaqti keldi.

Jennie o‘zini orqaga tortdi.

— Xudo rahmingga ol

Chagiya esa shunchaki yengini yuqoriga ko‘tardi va jim o‘tirdi. Hamshira ignani terisiga botirdi, lekin Chagiya shunchaki shiftga qaragancha o‘tirdi. Uning yuzida hech qanday o‘zgarish yo‘q edi.

Tae unga qarab bosh chayqadi.

— Senda og‘riq hissi yo‘qmi o‘zi?

— Yo‘q, bor. Lekin unga e’tibor bermayman.

— Qiziq… — Tae hafsalasiz jilmaydi. — Jennie ham shunday qila olsa edi.

Jennie taajjublanib qaradi.

— Men?!

— Ha, sen, — dedi Tae zerikkancha.

Hamshira endi unga qaradi.

— Navbat sizga, Jennie.

Jennie ko‘zlarini katta ochdi.

— Yo‘q! Yo‘q, yo‘q, yo‘q!!!

Chagiya unga sovuq qarash qildi.

— Yana boshlandi!!!!

— Boshqa yo‘li yo‘qmi?! Ukolsiz? Masalan, biror tabiiy davolash usuli?!

Tae qo‘lini peshonasiga qo‘ydi.

— Jennie, bo‘ldi! O‘tir va tugat.

— Lekin… bu… bu juda…

Hamshira ignani oldi. Jennie esa qaltiragancha joyiga o‘tirdi.

— Yengingizni ko‘taring.

— Menda… qalin kiyim bor, yechishim kerak… — Jennie ataycha vaqtni cho‘zmoqchi bo‘ldi.

— Tezroq! — Tae jahli chiqib qaradi.

Jennie xo‘rsindi va sekin yengini ko‘tardi. Hamshira ignani yaqinlashtirgach, u birdan qichqirib yubordi.

— YO‘Q!!!

Tae va Chagiya bir paytning o‘zida yuzlarini ushlashdi.

— Sen bilan bu yerga kelganimizga pushaymon bo‘lyapman… — dedi Tae charchagancha.

Jennie esa hali qichqirishda davom etardi…

Jennie uchun eng dahshatli daqiqa

Shifoxonaning sterillik hidi Jenniening boshi aylanayotganini yanada kuchaytirayotganday edi. Uning qo‘llari muzlab ketgan, yuragi esa urishdan to‘xtab qoladiganday gupillardi. Yonida turgan Tae esa unga tik qarab turar, lekin uning yuragidan o‘tayotgan qo‘rquvni faqat Chagiya tushunardi.

— Siz... men bunga tayyor emasman... — Jennie entikib gapirdi va bir qadam ortga chekindi.

Tae esa hansirab, sabrini yo‘qotayotganini yashirmadi.

— Jennie, bo‘ldi! Ukol olmasang, ahvoling battar bo‘ladi! — u ovozini balandlatdi.

---Chagiya yana bir ukolingiz bor ekan !-dedi hamshira

Chagiya esa bemalol stulga o‘tirgancha, xonadagi bitta nuqtaga tikilgancha, ukol uchun qo‘lini cho‘zdi. Shifokor ignani bilagiga botirganida ham, u hech qanday reaktsiya bildirmadi.

— Shunaqa osongina qo‘rqmasdan o‘tirish mumkin ekan-ku! — Tae labining chetidan pichirladi.

Ammo Jennie uchun bu umuman mumkin emas edi. U yana bir qadam ortga chekinarkan, hamshiraga iltijo qildi:

— Iltimos, boshqa yo‘li yo‘qmi?

Hamshira yengil jilmaydi, ammo bu tabassum qanchalik yoqimli bo‘lmasin, Jennie uchun qo‘rqinchli tuyuldi.

— Hamma bemorlar ham ukoldan xursand bo‘lmaydi. Lekin bu sizga yordam beradi. Qo‘rqmang.

Jennie esa hayqirib yuborishiga bir bahya qolgandi.

— YO‘Q! MEN BUNI HOHLAMAYMAN!

Tae ko‘zlarini yumib, og‘ir nafas oldi. U qizning qo‘lidan ushlab, stulga o‘tqazdi.

— Qo‘lini tortsang, yomonroq bo‘ladi, — deb ogohlantirdi u.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q... — Jennie pichirlar, lekin shu onda hamshira uning bilagini ushlab, ignani asta sanchdi.

— AAAAAAYYY! — Jennie butun shifoxonani boshiga ko‘tardi. U qattiq baqirib, qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Tae uning yelkasidan ushlab turdi.

— Tinchlan! Tugayapti! — Tae jahldan qattiqroq gapirdi.

— BU O‘LDIRAYAPTI!!! — Jennie ko‘zlarini yumib, boshi bilan orqaga ketdi.

Hamshira esa vazifasini tezda yakunlab, ignani chiqarib oldi.

— Bo‘ldi, barchasi tugadi, endi o‘zingizni yaxshi his qilasiz, — dedi u muloyimlik bilan.

Lekin Jennie uchun hammasi endi boshlanganday edi. U lablarini qimtib, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi.

— Og‘riyapti… juda qattiq og‘riyapti... — u zo‘rg‘a gapirdi va burnini tortdi.

Chagiya unga xotirjam tikilib turdi.

— Buni har safar ortiqcha dramatizatsiya qilishing shartmi? — u jiddiy ohangda so‘zladi.

Jennie esa unga qaramasdan, bilagini changallagancha yig‘ilar, Tae esa uning bu ahvolidan tobora charchayotganini his qilardi.

— Yaxshi, bo‘ldi! Endi ketamiz, Chagiya hayr ertaga ham kelaman— Tae chuqur nafas olib, eshik tomon yura boshladi.

Chagiya boshini siltab qoydi

Jennie esa yig‘isini bosib, lekin hamon bilagini ushlagancha, shifoxonadan chiqib ketdi. U yo‘lda ham shikoyat qilishdan to‘xtamasdi.

— Bu ukol meni o‘ldiryapti! Qarang, bilagim ham qizarib ketdi!

Tae esa unga beparvo qarab, faqat boshini chayqadi.

— Shifoxona xodimlari seni doim eslab qolishsa kerak, — dedi u kinoya bilan.

Jennie esa norozi qiyofada o‘zini mashinaga otdi. Tae esa unga bir qarab, hech narsa demay mashinani o‘t oldirdi.

Mashina ichida ham sukut hukm surdi. Jennie yengil xo‘rsindi, qo‘llarini bir-biriga qattiq qisib, tashqariga tikildi.

Tae esa mashinani sokin haydab borarkan, unga bir qarab qo‘ydi.

— Hali ham og‘riyaptimi? — ovozi xotirjam va odatdagidek jiddiy edi.

— Ha... — dedi Jennie, shikoyatomuz ohangda.

Tae bosh irg‘ab, yana yo‘lga e’tibor qaratdi. Bir necha daqiqa o‘tgach, ular uy oldiga yetib kelishdi. Tae mashinani sekin to‘xtatdi va Jenniega qarab:

— Uyga kir, yaxshi dam ol.

Jennie eshikni ochdi, tushayotib, bir lahzaga ortiga o‘girildi:

— Siz ishga ketyapsizmi?

— Ha, — dedi Tae qisqa qilib.

Jennie yengil bosh irg‘adi.

— Unda… yaxshi ishlang.

Tae javob qaytarmadi, shunchaki kuzatib turdi. Jennie eshik oldiga yetib borgach, sekin ichkariga kirdi.

Tae esa chuqur nafas olib, yana mashinaga o‘tirdi. U hali ham bir oz o‘ychan edi, lekin ko‘p o‘ylanmadi. Shunchaki dvigatelni ishga tushirib, yo‘lida davom etdi.

Shahar jimjit, faqat yomg‘ir tomchilari shovullardi. Yo‘l bo‘yida turgan qiz, qo‘lini ko‘tardi.

— To‘xtang.

Qora mashina oldida sekinlab, so‘ng butunlay to‘xtadi. Oynasi tushdi va ichkaridan sovuqqon nigohli yigitning yuzi ko‘rindi.

— Qayerga?

Fiora yengil nafas oldi.

— Kim Kompaniyasi.

Yigit hech qanday reaksiyasiz boshini qimirlatdi.

— O‘tiring.

Fiora bir lahzaga ikkilanib, unga sinchkovlik bilan tikildi. U taksichiga o‘xshamasdi. Hattoki oddiy haydovchiga ham. Ammo yomg‘ir kuchayar, vaqti oz qolayotgandi. U eshikni ochdi va mashinaga o‘tirdi.

Mashina jimlikda harakatlana boshladi.

Fiora old oynaga tikilib, yonidagiga sezdirmay uning qiyofasini kuzatdi. O‘ta jiddiy, sovuqqon va o‘zidan qandaydir qudrat yog‘ilib turgan odam edi.

— Siz taksichimisiz? — so‘radi nihoyat.

Yigit yo‘ldan ko‘z uzmagan holda javob berdi:

— Yo‘q.

Fiora oʻylanib qoldi

— Unda nega meni olib ketishga rozi bo‘ldingiz?

Yigit beparvo ohangda javob qildi:

— Chunki siz meni to‘xtatdingiz.

Fiora chuqur nafas olib, shunchaki jim qoldi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, mashina Kim Kompaniyasi oldida to‘xtadi. Fiora shoshilinch ravishda eshikni ochib, tashqariga chiqdi.

— qancha boladi ? — u ortiga o‘girildi.

Yigit unga sovuqqina qaradi.

— Kerak emas.

Shu zahoti mashinadan tushdi. Fiora uning kompaniya tomon yurayotganini ko‘rib, beixtiyor nigohini unga qadadi.

Bu payt kompaniya qo‘riqchilari yigitga ta’zim qilishdi:

— Kim janoblari, xush kelibsiz.

Fiora butunlay qotib qoldi.

— Kim janoblari?!

Ko‘z oldida yigit xotirjamlik bilan eshikni ochib, ichkariga kirdi. Hech qanday ortiqcha so‘z aytmadi.

Fiora esa joyidan jilmay turardi.

“Men Kim Kompaniyasi rahbarini taksichi deb o‘yladimmi?”

Shu payt kompaniyaning kotibasi unga yaqinlashdi.

— Siz ish suhbati uchun keldingizmi?

Fiora chuqur nafas oldi va o‘zini qo‘lga olib, qat’iy ohangda javob berdi:

— Ha.

— Marhamat, meni ortimdan yuring

U jimgina kotiba ortidan yurdi. Kim Taehyung esa hozir uni yuqorida kutayotgan edi…

Fiora xonaga kirdi. Taehyung esa hali ham hujjatlarga ko‘z yugurtirib, uning kelganiga e’tibor ham bermagandek ko‘rindi.

Fiora stol oldiga kelib, bir lahzalik sukutdan keyin stulga o‘tirdi.

— Vaqtni cho‘zishdan maqsadingiz nima?

Taehyung sahifani ag‘dardi.

— Sizni ishga qabul qilaman, deb aytdimmi?

Fiora uning betaraf ohangini bepisand qabul qildi.

— Demak, chaqirganingiz shunchaki vaqtimni sarflash uchun edi?

Taehyung hujjatni yopib, o‘rnidan turdi va oynavand devor ortiga tikildi.

— Siz kompaniyamizga nima bera olasiz?

— Ishlardagi kamchiliklarni koʻrsatib beraman.

— Boshqa hech narsami?

— Yetarlicha emasmi?

Taehyung unga yonbosh qaradi.

— Odamlar odatda o‘z iqtidorlari haqida gapirishadi. Siz esa faqat kamchiliklarni ko‘rsatish bilan cheklanyapsiz.

— Chunki men o‘zim haqimda emas, siz haqingizda gapiryapman.

Taehyung uning javobidan keyin biroz jim turdi. Keyin sekin o‘rniga qaytib, kresloga o‘tirdi.

— Juda bo‘lmasa, o‘zingizni ishga qabul qilishga arziydigan inson sifatida ko‘rsatishga harakat qiling.

— Odam o‘z qadrini so‘z bilan isbotlamaydi. Ishlashimga ruxsat bering, shunda o‘zingiz ko‘rasiz.

Taehyung unga tik qaradi.

— Qancha vaqt kerak?

— Yetarli bo‘lgancha.

— Bir hafta.

— Yetarli.

Taehyung unga yana bir muddat tikilib turdi.

— Ish boshlashingiz mumkin.

Fiora o‘rnidan turdi va eshik tomon yurdi. Ammo chiqish oldidan bir lahza to‘xtadi.

— Kechagi "haydovchilik" tajribangiz yomon emas ekan.

Va u chiqib ketdi.

Taehyung uning ortidan qarab qoldi.

— Qiziq...

Lekin ovozi juda past eshitildi.

Chagi/Jimin

Soat:19:00

Xonada og‘ir sukunat hukm surardi. Jimin yotog‘ida yotgancha shiftga tikilib, yonidagi begonani ko‘z qiri bilan kuzatardi. U bu shifoxonaga bir kunlik oddiy muolaja uchun kelgandi, ammo endi qandaydir notanish odam bilan bir xonada yotishga majbur edi. Bu esa uning asabini battar buzayotgandi.

U chuqur nafas oldi va o‘zini tinchlantirishga harakat qildi, lekin yonidagi odamning beparvoligi unga yoqmadi.

— Men faqat davolanish uchun keldim. Nega aynan shu xonada bo‘lishim kerak? — dedi Jimin, ovozida norozilik ohangi bilan.

Chagiya qog‘ozlarini o‘qishda davom etib, befarq ohangda javob berdi:

— Agar bu sizni qiynasa, shifoxona rahbariyatiga shikoyat qilishingiz mumkin.

Jiminning lablariga istehzoli kulgi yoyildi.

— Bu xonada ortiqcha faqat bitta odam bor.

Chagiya nihoyat qog‘ozlarini bir chetga qo‘yib, unga sovuq nigoh bilan tikildi.

— O‘sha odam sizsiz.

Jimin yostiqqa suyanib, o‘ziga xos kulimsiradi.

— Juda dadil gapirdingiz. Lekin, bilasizmi, men bunday gaplarga qiziqmayman. Ayniqsa, o‘zini o‘ta aqlli deb hisoblaydigan odamlarning fikrlariga.

Chagiya bepisand yelka qisdi.

— Sizni qiziqtirish men uchun muhim emas.

— Shuni tushunganim yaxshi bo‘ldi, chunki men ham sizni muhokama qilishga vaqt sarflamoqchi emasman.

— Ammo baribir gapiryapsiz.

— Chunki sizning borlig‘ingiz asabga tegadi.

— E’tibor bermasangiz bo‘lmaydimi?

Jimin sovuq kuldi.

— Men har doim ortiqcha narsalarni yo‘q qilish tarafdoriman.

Chagiya yengil bosh irg‘adi.

— Ha, ortiqcha narsalarni yo‘q qilish kerak. Balki, sizdan boshlash kerakdir?

Jiminning lablari qattiq qisildi.

— Juda baland gapiryapsiz.

— Juda past tushunyapsiz.

Jimin chuqur nafas olib, g‘azabini tiyishga harakat qildi.

— O‘zingizni haddan tashqari aqlli hisoblamaysizmi?

— Yo‘q, men shunchaki haqiqatni aytaman.

— Demak, haqiqat shunchalik ahmoqona bo‘lishi mumkin ekan-da?

— Ahmoqlik degan narsa bitta jihatga bog‘liq: kim uni qanday tushunishiga.

Jiminning ko‘zlari keskin toraydi.

— Juda ko‘p gapirasiz.

— Juda kam eshitasiz.

— Eshitishga arzigulik gap ayting, balki quloq solarman.

— Agar tushunish qobiliyatingiz bo‘lsa, ehtimol, shu paytgacha ham tushunib bo‘lgan bo‘lardingiz.

Jimin yostiqqa suyanib, qahr bilan jilmaydi.

— Siz bilan gaplashish befoyda.

— Demak, yutqazganingizni tan oldingiz?

— Men hech qachon yutqazmayman.

— Unda nega shundoq oddiy gapga javob qaytara olmaysiz?

Jimin chuqur nafas olib, unga bir qadam yaqinlashdi.

— Siz ataylab meni asabiylashtiryapsiz, shundaymi?

— Yo‘q. Siz o‘zingizni asabiylashtiryapsiz.

Jimin nigohini yanada sovuq qildi.

— Endi jim bo‘lishingiz mumkinmi?

Chagiya ham unga yaqinlashdi.

— Siz meni jim bo‘lishga majbur qila olasizmi?

Ikki tomon ham yutqazishni istamayotgandi. Ularning nigohlari bir-biriga mixlangan, so‘zlari esa oldingidan ham sovuqroq tus olayotgandi.

Shu payt eshik ochildi va hamshira ichkariga kirdi. Ularning keskin qarashlarini ko‘rib, ikki qo‘lini beliga qo‘ydi.

— Yana bitta so‘z eshitsam, ikkovingizni ham xonadan haydab chiqaraman!

Jimin va Chagiya bir zumda sukut saqladi.

Hamshira hafsalasi pir bo‘lib bosh chayqadi.

— Bitta xona ichida o‘zaro til topishish ham bunchalik qiyin bo‘lishini bilmabman.

U shunday deb chiqib ketdi.

Xonada esa yana sukunat hukm surdi. Lekin bu safar bu sukunat aytilmagan gaplardan ham og‘ir edi.

///House///

Uy ichida tinchlik hukm surardi. Kechki soat 19:00. Arin mehmonxonadagi stol yonida o‘tirib, noutbukiga tikilgancha ishlayotgan edi. Stol ustida chala ichilgan qahva turgan, biroq u buni allaqachon unutgan.

Eshik ochilib, Taehyung ichkariga kirdi. U kurtkasini osib qo‘yib, divanga o‘tirdi. Bir muddat Aringa tikilib turdi, so‘ng gapirdi:

— Dam olish degan narsa yo‘qmi?

Arin noutbukidan ko‘z uzmay, sovuq ohangda javob berdi:

— yo‘q.

Taehyung kulimsirab, boshini chayqadi.

— Har doimgidek

Shu payt eshik yana ochildi. Bu safar Jin edi. U qandaydir hujjatlarni varaqlayotgancha ichkariga yurdi va Arinning yoniga o‘tirdi.

— Ishlaring qalay?

— Har doimgidek.

Jin bosh irg‘adi va hujjatlariga qaytib, ularga ko‘z yugurtira boshladi. Xonada sukunat hukm surdi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, eshik yana ochildi. Bu safar Jennie edi. U ichkariga yurib, hammani ko‘zdan kechirdi.

— Sizlar ovqat yedilarmi?

Jin ko‘zini hujjatlaridan uzmay javob berdi:

— Yo‘q.

Jennie Taehyungga qaradi.

— Taehyung, siz ham?

— Yo‘q.

Jennie qo‘llarini yoniga tashladi.

— Sizlar qachon odamlarday yashashni o‘rganasizlar?

Jin yelka qisdi.

— O‘zing tayyorla, biz yeb beramiz.

Jennie unga zarda bilan tikildi.

— Albatta, chunki men bu uyda faqat oshpazman-da!

Taehyung muzlatkichdan suv oldi.

— Aera borku, u tayyorlab qo‘yadi.

— Ha, u tayyorlaydi, lekin men sizlarni ovqatga o‘tqazmaguncha yemaysizlar!

— Unda o‘zing ham biz bilan birga o‘tir, — dedi Jin.

— Bo‘pti! Lekin yana kimdir ovqat qoldirsa, men sizlarni dushman deb e’lon qilaman!

Jin jilmaydi.

— Juda qo‘rqinchli tahdid ekan.

Jennie ignali qarab qo‘ydi va oshxonaga o‘tib ketdi.

Shu payt Aera ichkariga chiqib, muloyim ohangda gapirdi:

— Kechki ovqat tayyor.

Arin nihoyat noutbukini yopdi va o‘rnidan turdi.

— Kelinglar, Aera ovora bo‘lib tayyorlagan bo‘lsa, yemay bo‘lmaydi.

Ular ovqatlanish uchun oshxonaga yo‘l olishdi.

Uy tinch edi. Faqat tunning yengil shabadasi derazalarni ohista tebratar, xonadon ichida esa bir xil sokinlik hukm surardi.

Ovqatlanish tugagach, hamma tarqaldi. Arin oshxonada biroz qolib, stol ustini artdi, so‘ng noutbukini olib, xonasiga chiqdi. Unga uy tinch bo‘lgani yoqardi, ayniqsa, shu kechasi nimagadir hamma joy haddan tashqari jim bo‘lib ketgandi.

U xonasida noutbukni ochib, ishiga chog‘lanayotgandi, lekin birdaniga telefoniga xabar keldi. "Jungkook" ismi ekranda porlab turardi.

"Chiq, uying pastidaman. Muhim gap bor."

Arin yelkasini qisdi. "Bu yigit hech qachon tinch yashashga qo‘ymaydi," deb, pidjakini yelkasiga tashlab, pastga tushdi.

Eshikni ochishi bilan sovuq tun va qorong‘ulik uni qarshi oldi. Yo‘lak chetida turgan qora mashina e’tiborini tortdi. Jungkook rulda o‘tirardi. U Arinni ko‘rib, darhol ichkaridan eshikni ochdi.

— O‘tir bu yerda gaplashish yaxshi emas, — dedi u past ovozda.

Arin indamay mashinaga o‘tirdi va eshikni yopdi. Jungkook orqa oynadan atrofga qaradi, so‘ng biroz oldinga siljib, mashinani to‘xtatdi.

— Gapir, — dedi Arin, qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib.

Jungkook yuzini unga burdi, nigohlari jiddiy edi.

— Dushmanlar harakatlana boshladi. Biz haqimizda juda ko‘p ma’lumot to‘plashgan.

Arin qoshlarini chimirib, unga tikildi.

— Qaerdan bilasan?

— Ishonchli manba. So‘nggi operatsiyamiz deyarli fosh bo‘lishiga oz qoldi.

Arin chuqur nafas oldi.

— Ichimizdan kimdir sotayapti, shundaymi?

— Ha.

Arin unga jiddiy nigoh tashladi.

— Bu kimligini aniqlash kerak.

Jungkook boshini qimirlatib, unga tikildi.

— Shu masalada yordam so‘ramoqchiman.

Arin yengil kulib qo‘ydi.

— Har doimgidek, Jungkook.

Jungkook ham kulib qo‘ydi.

— Sensiz qiyin…

Arin unga tikilib qoldi.

— Nimaga?

— Chunki… senga ishonaman.

Arin bir lahzaga jim bo‘lib qoldi. Jungkookning nigohlari haddan tashqari jiddiy edi.

— Ishonmasang ham, menga muhtojligingni bilaman, — dedi Arin ko‘zlarini yumib.

Jungkook yengil iljaydi.

— Sensiz bu ishlarni uddalay olmayman.

Arin bosh chayqadi.

— Hamma narsani menga tashlab qo‘yaverma, Jungkook.

Jungkook faqat jilmayib qo‘ydi.

Bu paytda esa uy ichida boshqa narsa sodir bo‘layotgandi.

Jennie uxlay olmayotgandi. U shunchaki suv ichish uchun oshxonaga tushmoqchi bo‘lgandi, ammo derazadan tashqariga qaraganida Arinning mashinaga o‘tirayotganini ko‘rib qoldi.

Ko‘zlari katta-katta ochildi. Yuragi shiddat bilan urdi.

"U kim edi??u nega u bilan oʻtiribdi??nega aynan shu mahalda???

Jennie nima qilishini bilmay qoldi. Bir necha soniya o‘tib, qaltiragan qo‘llari bilan eshikni yopdi va qayergadir yurdi. Ongsiz ravishda Taehyungning xonasi oldida to‘xtaganini sezdi.

Ichkarida chiroq yoniq edi. Jennie og‘ir yutindi va eshikni taqillatdi.

— Tae… siz uyg‘oqsizmi?

Ichkaridan bir lahzalik jimlik eshitildi. Keyin Taehyungning ovozi yangradi:

— Ha, nega?

Jennie eshikni ohista ochib, ichkariga mo‘raladi.

— Men… sizga bir gapni aytishim kerak…

Tae unga jiddiy tikildi.

— Gapir!

Jennie yuragini hovuchlab, chuqur nafas oldi.

— Arin… u bir yigit bilan mashinada o‘tiribdi…

Tae nigohlarini toraytirdi.

— Keyin?

— Bilmayman… lekin… men xavotirdaman…

Taehyung judayam gʻazablanib ketti va jacetini olib chiqdi ortidan Jennie ham bordi....

Tae Jennie bilan shifoxonaga yetib kelgach, mashinani to‘xtatdi. Jennie yuragini hovuchlab, atrofga qaradi.

— Biz… biz keta olamizmi?

Tae unga keskin qaradi.

— Yo‘q. Yur ichkariga.

Jennie lablarini burib, unga ergashdi. U shifoxonalarning o‘ziga xos hididan yoqtirmasdi, bu joy unga doim sovuq va yoqimsiz tuyulardi. Ayniqsa… ukol qiladigan joylar.

Xonaga yetib borishgach, Chagiya to‘shakda o‘tirgan holda ularni kutayotgan edi. U har doimgidek jiddiy va beparvo edi.

— Kechikdinglar, — dedi Chagiya ularga bir qarab.

— Kechikmadik, Jennie yurishni bilmaydi, — dedi Tae.

— Axir… bu shifoxona… — Jennie shivirladi.

Chagiya unga e’tibor bermay, yon tomonga qaradi.

— Nega biz har safar shunday bo‘lishini muhokama qilishimiz kerak?

— Chunki Jennie hech qachon o‘zini normal tutmaydi, — dedi Tae holsiz ohangda.

Jennie labini tishladi.

— Sizlar hamma narsaga oddiy qaraysizlar! Axir bu ukol-ku!

Chagiya jim qoldi, lekin Tae yengil kulib qo‘ydi.

— Har doim bir xil bahona.

Shu payt hamshira xonaga kirdi.

— Chagiya, ukol vaqti keldi.

Jennie o‘zini orqaga tortdi.

— Xudo rahmingga ol

Chagiya esa shunchaki yengini yuqoriga ko‘tardi va jim o‘tirdi. Hamshira ignani terisiga botirdi, lekin Chagiya shunchaki shiftga qaragancha o‘tirdi. Uning yuzida hech qanday o‘zgarish yo‘q edi.

Tae unga qarab bosh chayqadi.

— Senda og‘riq hissi yo‘qmi o‘zi?

— Yo‘q, bor. Lekin unga e’tibor bermayman.

— Qiziq… — Tae hafsalasiz jilmaydi. — Jennie ham shunday qila olsa edi.

Jennie taajjublanib qaradi.

— Men?!

— Ha, sen, — dedi Tae zerikkancha.

Hamshira endi unga qaradi.

— Navbat sizga, Jennie.

Jennie ko‘zlarini katta ochdi.

— Yo‘q! Yo‘q, yo‘q, yo‘q!!!

Chagiya unga sovuq qarash qildi.

— Yana boshlandi!!!!

— Boshqa yo‘li yo‘qmi?! Ukolsiz? Masalan, biror tabiiy davolash usuli?!

Tae qo‘lini peshonasiga qo‘ydi.

— Jennie, bo‘ldi! O‘tir va tugat.

— Lekin… bu… bu juda…

Hamshira ignani oldi. Jennie esa qaltiragancha joyiga o‘tirdi.

— Yengingizni ko‘taring.

— Menda… qalin kiyim bor, yechishim kerak… — Jennie ataycha vaqtni cho‘zmoqchi bo‘ldi.

— Tezroq! — Tae jahli chiqib qaradi.

Jennie xo‘rsindi va sekin yengini ko‘tardi. Hamshira ignani yaqinlashtirgach, u birdan qichqirib yubordi.

— YO‘Q!!!

Tae va Chagiya bir paytning o‘zida yuzlarini ushlashdi.

— Sen bilan bu yerga kelganimizga pushaymon bo‘lyapman… — dedi Tae charchagancha.

Jennie esa hali qichqirishda davom etardi…

Jennie uchun eng dahshatli daqiqa

Shifoxonaning sterillik hidi Jenniening boshi aylanayotganini yanada kuchaytirayotganday edi. Uning qo‘llari muzlab ketgan, yuragi esa urishdan to‘xtab qoladiganday gupillardi. Yonida turgan Tae esa unga tik qarab turar, lekin uning yuragidan o‘tayotgan qo‘rquvni faqat Chagiya tushunardi.

— Siz... men bunga tayyor emasman... — Jennie entikib gapirdi va bir qadam ortga chekindi.

Tae esa hansirab, sabrini yo‘qotayotganini yashirmadi.

— Jennie, bo‘ldi! Ukol olmasang, ahvoling battar bo‘ladi! — u ovozini balandlatdi.

---Chagiya yana bir ukolingiz bor ekan !-dedi hamshira

Chagiya esa bemalol stulga o‘tirgancha, xonadagi bitta nuqtaga tikilgancha, ukol uchun qo‘lini cho‘zdi. Shifokor ignani bilagiga botirganida ham, u hech qanday reaktsiya bildirmadi.

— Shunaqa osongina qo‘rqmasdan o‘tirish mumkin ekan-ku! — Tae labining chetidan pichirladi.

Ammo Jennie uchun bu umuman mumkin emas edi. U yana bir qadam ortga chekinarkan, hamshiraga iltijo qildi:

— Iltimos, boshqa yo‘li yo‘qmi?

Hamshira yengil jilmaydi, ammo bu tabassum qanchalik yoqimli bo‘lmasin, Jennie uchun qo‘rqinchli tuyuldi.

— Hamma bemorlar ham ukoldan xursand bo‘lmaydi. Lekin bu sizga yordam beradi. Qo‘rqmang.

Jennie esa hayqirib yuborishiga bir bahya qolgandi.

— YO‘Q! MEN BUNI HOHLAMAYMAN!

Tae ko‘zlarini yumib, og‘ir nafas oldi. U qizning qo‘lidan ushlab, stulga o‘tqazdi.

— Qo‘lini tortsang, yomonroq bo‘ladi, — deb ogohlantirdi u.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q... — Jennie pichirlar, lekin shu onda hamshira uning bilagini ushlab, ignani asta sanchdi.

— AAAAAAYYY! — Jennie butun shifoxonani boshiga ko‘tardi. U qattiq baqirib, qo‘lini tortib olishga harakat qildi, lekin Tae uning yelkasidan ushlab turdi.

— Tinchlan! Tugayapti! — Tae jahldan qattiqroq gapirdi.

— BU O‘LDIRAYAPTI!!! — Jennie ko‘zlarini yumib, boshi bilan orqaga ketdi.

Hamshira esa vazifasini tezda yakunlab, ignani chiqarib oldi.

— Bo‘ldi, barchasi tugadi, endi o‘zingizni yaxshi his qilasiz, — dedi u muloyimlik bilan.

Lekin Jennie uchun hammasi endi boshlanganday edi. U lablarini qimtib, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi.

— Og‘riyapti… juda qattiq og‘riyapti... — u zo‘rg‘a gapirdi va burnini tortdi.

Chagiya unga xotirjam tikilib turdi.

— Buni har safar ortiqcha dramatizatsiya qilishing shartmi? — u jiddiy ohangda so‘zladi.

Jennie esa unga qaramasdan, bilagini changallagancha yig‘ilar, Tae esa uning bu ahvolidan tobora charchayotganini his qilardi.

— Yaxshi, bo‘ldi! Endi ketamiz, Chagiya hayr ertaga ham kelaman— Tae chuqur nafas olib, eshik tomon yura boshladi.

Chagiya boshini siltab qoydi

Jennie esa yig‘isini bosib, lekin hamon bilagini ushlagancha, shifoxonadan chiqib ketdi. U yo‘lda ham shikoyat qilishdan to‘xtamasdi.

— Bu ukol meni o‘ldiryapti! Qarang, bilagim ham qizarib ketdi!

Tae esa unga beparvo qarab, faqat boshini chayqadi.

— Shifoxona xodimlari seni doim eslab qolishsa kerak, — dedi u kinoya bilan.

Jennie esa norozi qiyofada o‘zini mashinaga otdi. Tae esa unga bir qarab, hech narsa demay mashinani o‘t oldirdi.

Mashina ichida ham sukut hukm surdi. Jennie yengil xo‘rsindi, qo‘llarini bir-biriga qattiq qisib, tashqariga tikildi.

Tae esa mashinani sokin haydab borarkan, unga bir qarab qo‘ydi.

— Hali ham og‘riyaptimi? — ovozi xotirjam va odatdagidek jiddiy edi.

— Ha... — dedi Jennie, shikoyatomuz ohangda.

Tae bosh irg‘ab, yana yo‘lga e’tibor qaratdi. Bir necha daqiqa o‘tgach, ular uy oldiga yetib kelishdi. Tae mashinani sekin to‘xtatdi va Jenniega qarab:

— Uyga kir, yaxshi dam ol.

Jennie eshikni ochdi, tushayotib, bir lahzaga ortiga o‘girildi:

— Siz ishga ketyapsizmi?

— Ha, — dedi Tae qisqa qilib.

Jennie yengil bosh irg‘adi.

— Unda… yaxshi ishlang.

Tae javob qaytarmadi, shunchaki kuzatib turdi. Jennie eshik oldiga yetib borgach, sekin ichkariga kirdi.

Tae esa chuqur nafas olib, yana mashinaga o‘tirdi. U hali ham bir oz o‘ychan edi, lekin ko‘p o‘ylanmadi. Shunchaki dvigatelni ishga tushirib, yo‘lida davom etdi.

Shahar ko‘chalari bo‘ylab yomg‘ir tinimsiz yog‘ardi. Taehyung mashinasini svetoforda to‘xtatdi va beixtiyor derazadan tashqariga qaradi. Yo‘l chetida bir qiz turardi.

Uning uzun qora sochlari butunlay ivib ketgan, kiyimlari esa yomg‘ir tomchilaridan ho‘l edi. Qo‘lidagi soyabon esa sinib, keraksiz buyumga aylangandi.

Fiora.

U shoshqaloq holda atrofga alanglardi, ehtimol, taksi to‘xtatmoqchi edi. Ammo birorta ham mashina unga e’tibor bermayotgandi.

Taehyung unga biroz tikilib turdi-da, birdan oynasini tushirdi.

— O‘tiring.

Fiora bir lahzaga hayron bo‘lib, unga qaradi.

— Nima?..

— O‘tiring, — Taksi haydovchisidek ohangda takrorladi Taehyung.

Fiora ikkilanib qoldi. Mashinaga, keyin Taehyungga qaradi. “Shunchaki haydovchiga o‘xshamaydi,” deb o‘yladi ichida. Lekin boshqa iloji yo‘qligini tushunib, eshikni ochdi va mashinaga o‘tirdi.

Taehyung esa biror so‘z aytmay, mashinani harakatga keltirdi.

Mashinada bir necha soniya sukut hukm surdi. Fiora old oynaga tikilib, qanday qilib notanish odamning mashinasiga o‘tirib qolganini o‘ylardi. Ich-ichidan biroz qo‘rqardi ham, lekin ortga yo‘l yo‘q edi.

Taehyung esa unga e’tibor qaratmay, shunchaki yo‘lga tikilgancha mashinani sekin haydab borardi.

Fiora jur’atini yig‘ib, yengil yo‘talib qo‘ydi.

— Hmm… meni qayerga olib ketyapsiz?

Taehyung ko‘zini yo‘ldan uzmagan holda qisqa javob berdi:

— Boradigan joyingizgacha.

Fiora yelka qisdi.

— Mening boradigan joyim… Kim Kompaniyasi.

Shu so‘zlardan keyin Taehyungning lablarida kulimsirash paydo bo‘ldi, ammo u buni yashirishga urindi. Fiora esa uning chehrasidagi yengil ifodani ilg‘ab qoldi va hayron bo‘lib, so‘radi:

— Nega kulayapsiz?

Taehyung vazmin ohangda javob berdi:

— Hech narsa.

Fiora ko‘zlarini qisib, shubhalanib unga qaradi.

— Siz… Kim Kompaniyasida ishlaysizmi?

— Hm?

— Bilasizmi, ish izlab kelyapman. Balki… biror narsa tavsiya qila olarsiz?

Taehyung qisqa javob qaytardi:

— Balki.

Fiora hayron bo‘lib, bosh chayqadi. “Qanaqa odam bu? To‘g‘ri gapirib bo‘lmaydi,” deb o‘yladi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, mashina nihoyat Kim Kompaniyasi oldida to‘xtadi. Fiora shoshilinch tarzda eshikni ochib, tashqariga chiqdi. Yomg‘ir allaqachon to‘xtagan, ammo havodan hozirgacha namlik ufurib turardi.

— Rahmat… haydovchi aka? — u shunday deb, Taehyungga o‘girildi.

Taehyung unga qarab kulimsiradi.

— Haydovchi emasman.

Fiora bir zum nima deyishini bilmay qoldi.

— Nima?

Taehyung mashinadan chiqib, eshigini yopdi. Sekin yurib Fioraning yonidan o‘tdi va Kim Kompaniyasi eshiklarini ochdi. Kiraverishda turgan qo‘riqchilar uni ko‘rib, ta’zim qilishdi.

— Kim janoblari. Xush kelibsiz.

Fiora buni eshitib, ko‘zlarini katta ochdi. U beixtiyor qotib qoldi.

“Kim janoblari?!”

Taehyung esa xotirjam ichkariga kirdi.

— O‘ylaymanki, endi tavsiya bera olaman.

Fiora esa joyida qotgancha unga tikilib turardi…

Shahar jimjit, faqat yomg‘ir tomchilari shovullardi. Yo‘l bo‘yida turgan qiz, qo‘lini ko‘tardi.

— To‘xtang.

Qora mashina oldida sekinlab, so‘ng butunlay to‘xtadi. Oynasi tushdi va ichkaridan sovuqqon nigohli yigitning yuzi ko‘rindi.

— Qayerga?

Fiora yengil nafas oldi.

— Kim Kompaniyasi.

Yigit hech qanday reaksiyasiz boshini qimirlatdi.

— O‘tiring.

Fiora bir lahzaga ikkilanib, unga sinchkovlik bilan tikildi. U taksichiga o‘xshamasdi. Hattoki oddiy haydovchiga ham. Ammo yomg‘ir kuchayar, vaqti oz qolayotgandi. U eshikni ochdi va mashinaga o‘tirdi.

Mashina jimlikda harakatlana boshladi.

Fiora old oynaga tikilib, yonidagiga sezdirmay uning qiyofasini kuzatdi. O‘ta jiddiy, sovuqqon va o‘zidan qandaydir qudrat yog‘ilib turgan odam edi.

— Siz taksichimisiz? — so‘radi nihoyat.

Yigit yo‘ldan ko‘z uzmagan holda javob berdi:

— Yo‘q.

Fiora oʻylanib qoldi

— Unda nega meni olib ketishga rozi bo‘ldingiz?

Yigit beparvo ohangda javob qildi:

— Chunki siz meni to‘xtatdingiz.

Fiora chuqur nafas olib, shunchaki jim qoldi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, mashina Kim Kompaniyasi oldida to‘xtadi. Fiora shoshilinch ravishda eshikni ochib, tashqariga chiqdi.

— qancha boladi ? — u ortiga o‘girildi.

Yigit unga sovuqqina qaradi.

— Kerak emas.

Shu zahoti mashinadan tushdi. Fiora uning kompaniya tomon yurayotganini ko‘rib, beixtiyor nigohini unga qadadi.

Bu payt kompaniya qo‘riqchilari yigitga ta’zim qilishdi:

— Kim janoblari, xush kelibsiz.

Fiora butunlay qotib qoldi.

— Kim janoblari?!

Ko‘z oldida yigit xotirjamlik bilan eshikni ochib, ichkariga kirdi. Hech qanday ortiqcha so‘z aytmadi.

Fiora esa joyidan jilmay turardi.

“Men Kim Kompaniyasi rahbarini taksichi deb o‘yladimmi?”

Shu payt kompaniyaning kotibasi unga yaqinlashdi.

— Siz ish suhbati uchun keldingizmi?

Fiora chuqur nafas oldi va o‘zini qo‘lga olib, qat’iy ohangda javob berdi:

— Ha.

— Marhamat, meni ortimdan yuring

U jimgina kotiba ortidan yurdi. Kim Taehyung esa hozir uni yuqorida kutayotgan edi…

Fiora xonaga kirdi. Taehyung esa hali ham hujjatlarga ko‘z yugurtirib, uning kelganiga e’tibor ham bermagandek ko‘rindi.

Fiora stol oldiga kelib, bir lahzalik sukutdan keyin stulga o‘tirdi.

— Vaqtni cho‘zishdan maqsadingiz nima?

Taehyung sahifani ag‘dardi.

— Sizni ishga qabul qilaman, deb aytdimmi?

Fiora uning betaraf ohangini bepisand qabul qildi.

— Demak, chaqirganingiz shunchaki vaqtimni sarflash uchun edi?

Taehyung hujjatni yopib, o‘rnidan turdi va oynavand devor ortiga tikildi.

— Siz kompaniyamizga nima bera olasiz?

— Ishlardagi kamchiliklarni koʻrsatib beraman.

— Boshqa hech narsami?

— Yetarlicha emasmi?

Taehyung unga yonbosh qaradi.

— Odamlar odatda o‘z iqtidorlari haqida gapirishadi. Siz esa faqat kamchiliklarni ko‘rsatish bilan cheklanyapsiz.

— Chunki men o‘zim haqimda emas, siz haqingizda gapiryapman.

Taehyung uning javobidan keyin biroz jim turdi. Keyin sekin o‘rniga qaytib, kresloga o‘tirdi.

— Juda bo‘lmasa, o‘zingizni ishga qabul qilishga arziydigan inson sifatida ko‘rsatishga harakat qiling.

— Odam o‘z qadrini so‘z bilan isbotlamaydi. Ishlashimga ruxsat bering, shunda o‘zingiz ko‘rasiz.

Taehyung unga tik qaradi.

— Qancha vaqt kerak?

— Yetarli bo‘lgancha.

— Bir hafta.

— Yetarli.

Taehyung unga yana bir muddat tikilib turdi.

— Ish boshlashingiz mumkin.

Fiora o‘rnidan turdi va eshik tomon yurdi. Ammo chiqish oldidan bir lahza to‘xtadi.

— Kechagi "haydovchilik" tajribangiz yomon emas ekan.

Va u chiqib ketdi.

Taehyung uning ortidan qarab qoldi.

— Qiziq...

Lekin ovozi juda past eshitildi.

Chagi/Jimin

Soat:19:00

Xonada og‘ir sukunat hukm surardi. Jimin yotog‘ida yotgancha shiftga tikilib, yonidagi begonani ko‘z qiri bilan kuzatardi. U bu shifoxonaga bir kunlik oddiy muolaja uchun kelgandi, ammo endi qandaydir notanish odam bilan bir xonada yotishga majbur edi. Bu esa uning asabini battar buzayotgandi.

U chuqur nafas oldi va o‘zini tinchlantirishga harakat qildi, lekin yonidagi odamning beparvoligi unga yoqmadi.

— Men faqat davolanish uchun keldim. Nega aynan shu xonada bo‘lishim kerak? — dedi Jimin, ovozida norozilik ohangi bilan.

Chagiya qog‘ozlarini o‘qishda davom etib, befarq ohangda javob berdi:

— Agar bu sizni qiynasa, shifoxona rahbariyatiga shikoyat qilishingiz mumkin.

Jiminning lablariga istehzoli kulgi yoyildi.

— Bu xonada ortiqcha faqat bitta odam bor.

Chagiya nihoyat qog‘ozlarini bir chetga qo‘yib, unga sovuq nigoh bilan tikildi.

— O‘sha odam sizsiz.

Jimin yostiqqa suyanib, o‘ziga xos kulimsiradi.

— Juda dadil gapirdingiz. Lekin, bilasizmi, men bunday gaplarga qiziqmayman. Ayniqsa, o‘zini o‘ta aqlli deb hisoblaydigan odamlarning fikrlariga.

Chagiya bepisand yelka qisdi.

— Sizni qiziqtirish men uchun muhim emas.

— Shuni tushunganim yaxshi bo‘ldi, chunki men ham sizni muhokama qilishga vaqt sarflamoqchi emasman.

— Ammo baribir gapiryapsiz.

— Chunki sizning borlig‘ingiz asabga tegadi.

— E’tibor bermasangiz bo‘lmaydimi?

Jimin sovuq kuldi.

— Men har doim ortiqcha narsalarni yo‘q qilish tarafdoriman.

Chagiya yengil bosh irg‘adi.

— Ha, ortiqcha narsalarni yo‘q qilish kerak. Balki, sizdan boshlash kerakdir?

Jiminning lablari qattiq qisildi.

— Juda baland gapiryapsiz.

— Juda past tushunyapsiz.

Jimin chuqur nafas olib, g‘azabini tiyishga harakat qildi.

— O‘zingizni haddan tashqari aqlli hisoblamaysizmi?

— Yo‘q, men shunchaki haqiqatni aytaman.

— Demak, haqiqat shunchalik ahmoqona bo‘lishi mumkin ekan-da?

— Ahmoqlik degan narsa bitta jihatga bog‘liq: kim uni qanday tushunishiga.

Jiminning ko‘zlari keskin toraydi.

— Juda ko‘p gapirasiz.

— Juda kam eshitasiz.

— Eshitishga arzigulik gap ayting, balki quloq solarman.

— Agar tushunish qobiliyatingiz bo‘lsa, ehtimol, shu paytgacha ham tushunib bo‘lgan bo‘lardingiz.

Jimin yostiqqa suyanib, qahr bilan jilmaydi.

— Siz bilan gaplashish befoyda.

— Demak, yutqazganingizni tan oldingiz?

— Men hech qachon yutqazmayman.

— Unda nega shundoq oddiy gapga javob qaytara olmaysiz?

Jimin chuqur nafas olib, unga bir qadam yaqinlashdi.

— Siz ataylab meni asabiylashtiryapsiz, shundaymi?

— Yo‘q. Siz o‘zingizni asabiylashtiryapsiz.

Jimin nigohini yanada sovuq qildi.

— Endi jim bo‘lishingiz mumkinmi?

Chagiya ham unga yaqinlashdi.

— Siz meni jim bo‘lishga majbur qila olasizmi?

Ikki tomon ham yutqazishni istamayotgandi. Ularning nigohlari bir-biriga mixlangan, so‘zlari esa oldingidan ham sovuqroq tus olayotgandi.

Shu payt eshik ochildi va hamshira ichkariga kirdi. Ularning keskin qarashlarini ko‘rib, ikki qo‘lini beliga qo‘ydi.

— Yana bitta so‘z eshitsam, ikkovingizni ham xonadan haydab chiqaraman!

Jimin va Chagiya bir zumda sukut saqladi.

Hamshira hafsalasi pir bo‘lib bosh chayqadi.

— Bitta xona ichida o‘zaro til topishish ham bunchalik qiyin bo‘lishini bilmabman.

U shunday deb chiqib ketdi.

Xonada esa yana sukunat hukm surdi. Lekin bu safar bu sukunat aytilmagan gaplardan ham og‘ir edi.

///House///

Uy ichida tinchlik hukm surardi. Kechki soat 19:00. Arin mehmonxonadagi stol yonida o‘tirib, noutbukiga tikilgancha ishlayotgan edi. Stol ustida chala ichilgan qahva turgan, biroq u buni allaqachon unutgan.

Eshik ochilib, Taehyung ichkariga kirdi. U kurtkasini osib qo‘yib, divanga o‘tirdi. Bir muddat Aringa tikilib turdi, so‘ng gapirdi:

— Dam olish degan narsa yo‘qmi?

Arin noutbukidan ko‘z uzmay, sovuq ohangda javob berdi:

— yo‘q.

Taehyung kulimsirab, boshini chayqadi.

— Har doimgidek

Shu payt eshik yana ochildi. Bu safar Jin edi. U qandaydir hujjatlarni varaqlayotgancha ichkariga yurdi va Arinning yoniga o‘tirdi.

— Ishlaring qalay?

— Har doimgidek.

Jin bosh irg‘adi va hujjatlariga qaytib, ularga ko‘z yugurtira boshladi. Xonada sukunat hukm surdi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, eshik yana ochildi. Bu safar Jennie edi. U ichkariga yurib, hammani ko‘zdan kechirdi.

— Sizlar ovqat yedilarmi?

Jin ko‘zini hujjatlaridan uzmay javob berdi:

— Yo‘q.

Jennie Taehyungga qaradi.

— Taehyung, siz ham?

— Yo‘q.

Jennie qo‘llarini yoniga tashladi.

— Sizlar qachon odamlarday yashashni o‘rganasizlar?

Jin yelka qisdi.

— O‘zing tayyorla, biz yeb beramiz.

Jennie unga zarda bilan tikildi.

— Albatta, chunki men bu uyda faqat oshpazman-da!

Taehyung muzlatkichdan suv oldi.

— Aera borku, u tayyorlab qo‘yadi.

— Ha, u tayyorlaydi, lekin men sizlarni ovqatga o‘tqazmaguncha yemaysizlar!

— Unda o‘zing ham biz bilan birga o‘tir, — dedi Jin.

— Bo‘pti! Lekin yana kimdir ovqat qoldirsa, men sizlarni dushman deb e’lon qilaman!

Jin jilmaydi.

— Juda qo‘rqinchli tahdid ekan.

Jennie ignali qarab qo‘ydi va oshxonaga o‘tib ketdi.

Shu payt Aera ichkariga chiqib, muloyim ohangda gapirdi:

— Kechki ovqat tayyor.

Arin nihoyat noutbukini yopdi va o‘rnidan turdi.

— Kelinglar, Aera ovora bo‘lib tayyorlagan bo‘lsa, yemay bo‘lmaydi.

Ular ovqatlanish uchun oshxonaga yo‘l olishdi.

Uy tinch edi. Faqat tunning yengil shabadasi derazalarni ohista tebratar, xonadon ichida esa bir xil sokinlik hukm surardi.

Ovqatlanish tugagach, hamma tarqaldi. Arin oshxonada biroz qolib, stol ustini artdi, so‘ng noutbukini olib, xonasiga chiqdi. Unga uy tinch bo‘lgani yoqardi, ayniqsa, shu kechasi nimagadir hamma joy haddan tashqari jim bo‘lib ketgandi.

U xonasida noutbukni ochib, ishiga chog‘lanayotgandi, lekin birdaniga telefoniga xabar keldi. "Jungkook" ismi ekranda porlab turardi.

"Chiq, uying pastidaman. Muhim gap bor."

Arin yelkasini qisdi. "Bu yigit hech qachon tinch yashashga qo‘ymaydi," deb, pidjakini yelkasiga tashlab, pastga tushdi.

Eshikni ochishi bilan sovuq tun va qorong‘ulik uni qarshi oldi. Yo‘lak chetida turgan qora mashina e’tiborini tortdi. Jungkook rulda o‘tirardi. U Arinni ko‘rib, darhol ichkaridan eshikni ochdi.

— O‘tir bu yerda gaplashish yaxshi emas, — dedi u past ovozda.

Arin indamay mashinaga o‘tirdi va eshikni yopdi. Jungkook orqa oynadan atrofga qaradi, so‘ng biroz oldinga siljib, mashinani to‘xtatdi.

— Gapir, — dedi Arin, qo‘llarini ko‘kragiga chalishtirib.

Jungkook yuzini unga burdi, nigohlari jiddiy edi.

— Dushmanlar harakatlana boshladi. Biz haqimizda juda ko‘p ma’lumot to‘plashgan.

Arin qoshlarini chimirib, unga tikildi.

— Qaerdan bilasan?

— Ishonchli manba. So‘nggi operatsiyamiz deyarli fosh bo‘lishiga oz qoldi.

Arin chuqur nafas oldi.

— Ichimizdan kimdir sotayapti, shundaymi?

— Ha.

Arin unga jiddiy nigoh tashladi.

— Bu kimligini aniqlash kerak.

Jungkook boshini qimirlatib, unga tikildi.

— Shu masalada yordam so‘ramoqchiman.

Arin yengil kulib qo‘ydi.

— Har doimgidek, Jungkook.

Jungkook ham kulib qo‘ydi.

— Sensiz qiyin…

Arin unga tikilib qoldi.

— Nimaga?

— Chunki… senga ishonaman.

Arin bir lahzaga jim bo‘lib qoldi. Jungkookning nigohlari haddan tashqari jiddiy edi.

— Ishonmasang ham, menga muhtojligingni bilaman, — dedi Arin ko‘zlarini yumib.

Jungkook yengil iljaydi.

— Sensiz bu ishlarni uddalay olmayman.

Arin bosh chayqadi.

— Hamma narsani menga tashlab qo‘yaverma, Jungkook.

Jungkook faqat jilmayib qo‘ydi.

Bu paytda esa uy ichida boshqa narsa sodir bo‘layotgandi.

Jennie uxlay olmayotgandi. U shunchaki suv ichish uchun oshxonaga tushmoqchi bo‘lgandi, ammo derazadan tashqariga qaraganida Arinning mashinaga o‘tirayotganini ko‘rib qoldi.

Ko‘zlari katta-katta ochildi. Yuragi shiddat bilan urdi.

"U kim edi??u nega u bilan oʻtiribdi??nega aynan shu mahalda???

Jennie nima qilishini bilmay qoldi. Bir necha soniya o‘tib, qaltiragan qo‘llari bilan eshikni yopdi va qayergadir yurdi. Ongsiz ravishda Taehyungning xonasi oldida to‘xtaganini sezdi.

Ichkarida chiroq yoniq edi. Jennie og‘ir yutindi va eshikni taqillatdi.

— Tae… siz uyg‘oqsizmi?

Ichkaridan bir lahzalik jimlik eshitildi. Keyin Taehyungning ovozi yangradi:

— Ha, nega?

Jennie eshikni ohista ochib, ichkariga mo‘raladi.

— Men… sizga bir gapni aytishim kerak…

Tae unga jiddiy tikildi.

— Gapir!

Jennie yuragini hovuchlab, chuqur nafas oldi.

— Arin… u bir yigit bilan mashinada o‘tiribdi…

Tae nigohlarini toraytirdi.

— Keyin?

— Bilmayman… lekin… men xavotirdaman…

Taehyung judayam gʻazablanib ketti va jacetini olib chiqdi ortidan Jennie ham bordi....

Liya oppoq kelinlik libosining etagiga nigohini qadagancha jim o‘tirardi. Yorug‘ xonani hashamatli qandillar yoritib turgan bo‘lsa-da, uning yuragi zimiston edi. Atrofdagi mehmonlarning past ovozda shivir-shivir qilayotganini eshitardi, lekin ularni tushunmasdi. Faqat bitta narsa haqida o‘ylardi: bu nikoh – qafas.

Eshik ochilib, xonaga bir guruh erkaklar kirdi. Ulardan biri unga yaqinlashar ekan, Liya unga qarashga jur’at etmadi. Bu – Jungkook edi. Uning ovozi keskin va sovuq yangradi:

— Tezroq tugatamiz, onam shunchaki rasmiyatchilikni xohlaydi.

Liya boshini ko‘tardi. Erkakning yuzi toshdek qattiq, ko‘zlarida hech qanday mehr yo‘q edi. U faqat bitta narsani his qildi – nafrat. Jungkook ro‘parasida o‘tirarkan, nigohini undan bir soniya ham uzmadi. Nikohdan oldin ham uni tanimasdi, bilmasdi va endi bilishni ham istamasdi. Lekin uning hayoti bilan bog‘langanini tushunardi. Notarius oldidagi hujjatga imzo chekarkan, erkakning lablari qattiq qisildi.

— Endi rasmiy xotinsan.

Bu so‘zlar Liyaning yuragini muzlatdi. Lekin u o‘zini yo‘qotmadi. Lablarini biroz qimirlatib, pichirladi:

— Yaxshi.

Jungkook kulib yubordi – istehzoli, haqoratli kulgi edi.

— Menga qaragin, Kim Liya.

Liya ko‘zlarini unga tikdi. Jungkook ohista oldinga engashdi va past ovozda so‘zladi:

— Men seni hech qachon xotinim sifatida ko‘rmayman.

Liya qoshini qimirlatmadi ham.

— Yaxshi.

Bu javob Jungkookni g‘azablantirdi. U doim odamlar undan qo‘rqishini yoki nafratlanishini ko‘rgan. Lekin Liya… u befarq edi.

Ular uyga qaytganda, Jungkook so‘zsiz ichkariga kirdi. Liya ham unga ergashdi, lekin shundoq ham o‘zining joyi qayerdaligini bilar edi – mehmonxonadagi kichik xona unga ajratilgandi. Jungkook palto va galstukni yechib, divanga tashladi. Keyin unga o‘girilib dedi:

— Ertalabdan boshlab mening qoidalarimga bo‘ysunasan.

Liya javob bermadi.

— Menga qarayapsanmi?

Liya unga qaradi. Jungkookning yuragi bezovta bo‘ldi. Bu qiz nimaga bunchalik tinch? Nega bitta ham qo‘rqish alomati sezilmayapti?

— Rasm chizishga ruxsat yo‘q.

Liya bu gapni eshitib boshini biroz qimirlatdi.

— Yaxshi.

Jungkookning jag‘lari qisildi.

— Chunki sen endi meniki.

Liya bu gapga ham faqat bir og‘iz javob berdi:

— Yaxshi.

Shu kuni Jungkook unga qo‘pollik qilishini, jazolashini o‘ylab, sabrsizlanib uxlagan edi. Ammo oradan bir hafta o‘tsa ham, Liya hech qanday isyon ko‘rsatmasdi. U shunchaki jim edi. Bu esa Jungkookni yanada asabiylashtirardi.

Bir kuni kechasi Jungkook kech kelib, xonaga kirdi. Liya ichkarida yo‘q edi. U mehmonxona tomon yurarkan, yuragida g‘alati his bor edi. Eshikni sekin ochdi va... Liya rasm chizayotgan edi. U juda chiroyli chizardi. Chiziqlari aniqlik bilan tushirilgan, ranglar o‘z o‘rnida edi. Lekin Jungkook hech narsaga qaramay, rasmni yirtib tashladi. Liya hech qanday qarshilik ko‘rsatmasdi. Faqat unga tikilib turardi. Jungkookning nafrati qaynay boshladi.

— Nega hech qachon yig‘lamaysan?

Liya yelkasini qisdi.

— Keragi yo‘q.

Jungkook yana g‘azab bilan rasmni yirtib tashladi.

— Agar yana rasm chizsang, seni jazolayman.

Liya unga yana o‘sha sokin nigoh bilan tikildi.

— Yaxshi.

Jungkook dahshat ichida uni kuzatdi. Bu qiz kim o‘zi?

Kunlar bir-birini quvib o‘tardi. Jungkookning qattiq qoidalari va sovuq munosabati ostida Liya sukut saqlardi. U har kuni uy ishlarini bajarardi, lekin rasm chizishiga ruxsat yo‘qligi uning qalbini ezardi. Shunga qaramay, u hech qachon shikoyat qilmasdi. Bu befarqlik Jungkookni ich-ichidan g‘azablantirardi.

Bir kuni kechqurun, Jungkook ishidan charchab uyga qaytdi. U xonaga kirganda, Liya stol ustida bir nechta qog‘ozlarni tartibga solayotganini ko‘rdi. Ularning orasida kichik bir rasm ham bor edi. Jungkookning ko‘zlari o‘sha rasmga tushdi.

— Bu nima? — dedi u sovuq ohangda.

Liya boshini ko‘tarmasdan javob berdi:

— Bu eski rasm, tozalayotganda topdim.

Jungkook rasmni qo‘liga oldi. Unda bir daraxt ostida o‘tirgan qiz tasvirlangan edi. Qizning yuzi xotirjam, lekin ko‘zlarida chuqur qayg‘u bor edi.

— Bu senmisan? — so‘radi Jungkook, rasmga tikilib.

Liya boshini qimirlatdi.

— Ha, bu men.

Jungkook rasmni bir lahza ko‘zdan kechirdi, so‘ng uni yirtib tashladi. Qog‘oz parchalari polga tushdi. Liya hech qanday his-tuyg‘u bildirmadi, faqat jim turardi.

— Men senga rasm chizma deganman, — dedi Jungkook qattiq ohangda.

Liya unga qarab, sokin ovozda javob berdi:

— Bu eski rasm edi.

Jungkook uning befarqligidan yanada g‘azablandi. U Liyaning yelkasidan qattiq ushlab, uni o‘ziga tortdi.

— Nega hech qachon qarshilik ko‘rsatmayapsan? Nega yig‘lamaysan?

Liya uning ko‘zlariga tikilib:

— Chunki bu mening tanlovim emas. Siz meni majburladingiz.

Jungkook bir lahza sukut saqladi. Uning ichida nimadir qimirlagandek bo‘ldi, lekin u bu hisni rad etdi. U Liyani qo‘yib yubordi va orqasiga o‘girildi.

— Xonangga ket, — dedi u past ovozda.

Liya so‘zsiz chiqib ketdi. Jungkook esa o‘z fikrlarida adashib qoldi. Nega bu qizning befarqligi meni shunchalik bezovta qiladi?

Bir necha hafta o‘tdi. Jungkook va Liyaning o‘rtasidagi munosabatlar o‘zgarmasdi. Jungkook o‘zini ishiga bag‘ishlardi, lekin har doim uyga qaytganda, Liyaning sokinligi uni bezovta qilardi. U Liyani sinmoqchi bo‘lardi, lekin qizning chidamliligi uni hayratda qoldirardi.

Bir kuni Jungkook ishxonada eski do‘sti Taehyung bilan uchrashdi. Ular birga tushlik qilishdi. Suhbat davomida Taehyung so‘radi:

— Xotining bilan qanday yashayapsan?

Jungkook yelkasini qisdi.

— Oddiy. U faqat uy ishlarini qiladi.

Taehyung kulib yubordi.

— Shundaymi? Eshitishimcha, u rasm chizar ekan.

Jungkookning ko‘zlari qisildi.

— Ha, lekin men unga ruxsat bermayman.

Taehyung boshini chayqadi.

— Nega? Balki u o‘zini shu orqali ifoda etar?

Jungkook sukut saqladi. U bu haqda o‘ylamagan edi. Taehyung davom etdi:

— Ba’zida odamlar o‘zlarini san’at orqali ifoda etishadi. Agar sen uni bu imkoniyatdan mahrum qilsang, u o‘zini yo‘qotishi mumkin.

Bu so‘zlar Jungkookning ongida aks-sado berdi. U Liyaning befarqligini tushuna boshladi. Balki u o‘zini yo‘qotmaslik uchun befarq bo‘lib qolgandir?

O‘sha kechasi, Jungkook uyga qaytganda, Liyani mehmonxonada kitob o‘qiyotganini ko‘rdi. U qizning yoniga o‘tirdi. Liya unga qaradi, lekin hech narsa demadi.

— Nima o‘qiyapsan? — so‘radi Jungkook.

Liya kitobning muqovasini ko‘rsatdi. Unda "San’at tarixi" deb yozilgandi. Jungkook boshini qimirlatdi.

— San’atni yaxshi ko‘rasanmi?

Liya boshini egdi.

— Ha, bu mening hayotim edi.

Jungkook chuqur nafas oldi. U ichidagi g‘azabni bosishga harakat qildi.

— Nega rasm chizish senga shunchalik muhim?

Liya unga qarab, ko‘zlarida birinchi marta his-tuyg‘u paydo bo‘ldi.

— Chunki rasm chizish orqali men o‘zimni ifoda etaman. Bu mening erkinligim.

Jungkook bu so‘zlardan ta’sirlandi. U hech qachon bunday o‘ylamagan edi. Erkinlik... Bu so‘z uning uchun notanish edi. U har doim onasining istaklarini bajargan, o‘z hayotini boshqarolmagan edi. Endi esa, u Liyani ham o‘z qafasiga solib qo‘ygan edi

Vaqt oʻtishi juda tezlasha boshladi

Jungkookning qalbida shubha urug‘i unib chiqdi. Liyaning befarqligi va chidamliligi uni bezovta qilardi. U xotinining sadoqatini sinab ko‘rishga qaror qildi. Bu maqsadda, u yaqin do‘sti Taehyung bilan bir reja tuzdi.

Rejaning Boshlanishi

Taehyung Jungkookning bolalikdan beri do‘sti edi. Ular bir-birlarini yaxshi tushunishardi va ko‘p sirlarini bo‘lishishardi. Jungkook Taehyungga murojaat qilib, Liyani sinash uchun yordam so‘radi.

— Taehyung, men Liyaning sadoqatini sinab ko‘rmoqchiman. Menga yordam bera olasanmi? — so‘radi Jungkook.

Taehyung bir lahza o‘ylab turdi, so‘ng boshini qimirlatdi.

— Albatta, do‘stim. Nima qilishim kerak?

Jungkook rejani tushuntirdi:

— Sen Liyaga yaqinlashib, uni vasvasaga solasan. Men esa ularni kuzataman. Agar u menga xiyonat qilsa, bilib olaman.

Taehyungning ko‘zlari qisildi.

— Bu juda xavfli o‘yin, Jungkook. Lekin agar sen shunday qaror qilgan bo‘lsang, men yordam beraman.

O‘yinning Boshlanishi

Ertasi kuni, Taehyung Jungkookning uyiga mehmon bo‘lib keldi. U Liyaga mehribonlik bilan muomala qildi, unga yordam berdi va suhbatlashdi. Liya dastlab biroz noqulay his qildi, lekin Taehyungning samimiyligi uni tinchlantirdi.

— Liya, rasm chizishni yaxshi ko‘rishingni eshitdim. Menga asarlaringni ko‘rsata olasanmi? — so‘radi Taehyung.

Liya ko‘zlarini yerga tikdi.

— Afsuski, men endi rasm chizmayman.

Taehyung ajablanib so‘radi:

— Nega? San’at sening hayoting edi-ku.

Liya chuqur nafas oldi.

— Ba’zi narsalar o‘zgardi. Endi bu mumkin emas.

Taehyung uning ko‘zlaridagi qayg‘uni sezdi, lekin bu mavzuni davom ettirmadi.

Shubhaning Kuchayishi

Kunlar o‘tib, Taehyung Liyaga yanada yaqinlashdi. U unga turli sovg‘alar olib keldi, kulgili hikoyalar aytib berdi va har doim uning yonida bo‘ldi. Liya esa bu e’tibordan biroz noqulaylik sezdi, lekin Taehyungning samimiyligini rad eta olmadi.

Bir kuni kechqurun, Taehyung Liyaga yaqinlashib, past ovozda so‘radi:

— Liya, sen baxtlimisan?

Liya ajablanib unga qaradi.

— Nega bunday so‘rayapsan?

Taehyung uning ko‘zlariga tikilib:

— Sening ko‘zlaringda qayg‘u bor. Men faqat yordam bermoqchiman.

Liya boshini egdi.

— Hammasi joyida, Taehyung. Tashvishlanma.

Xiyonat Ayblovi

Bir necha kundan so‘ng, Jungkook rejaning yakuniy bosqichini amalga oshirishga qaror qildi. U uyga erta qaytib, Taehyung va Liyani birga ko‘rdi. Taehyung Liyaga yaqin turar, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ygandi.

Jungkookning ko‘zlari g‘azab bilan yonib ketdi. U qattiq ovozda baqirdi:

— Nima qilayapsizlar?!

Liya qo‘rqib orqaga tisarildi.

— Jungkook, bu... bu unday emas!

Taehyung orqaga chekindi.

— Jungkook, tinchlan. Bu faqat...

Lekin Jungkook uning gapini bo‘ldi.

— Sen xiyonat qilding, Liya! Menga xiyonat qilding!

Liya ko‘zlarida yosh bilan:

— Yo‘q, men senga xiyonat qilmadim! Bu noto‘g‘ri tushuncha!

Haqiqatning Ochilishi

Jungkook Liyani qo‘lidan tortib, xonasiga olib kirdi. Uning ko‘zlarida g‘azab va og‘riq bor edi.

— Nega buni qilding, Liya? Nega menga xiyonat qilding?

Liya yig‘lab:

— Men senga xiyonat qilmadim, Jungkook. Taehyung faqat do‘st sifatida menga yordam berardi.

Jungkook ishonchsizlik bilan:

— Yolg‘on! Men hammasini ko‘rdim.

Liya uning ko‘zlariga tikilib:

— Agar menga ishonmasang, unda nima uchun bu nikohni davom ettiryapsan?

Bu so‘zlar Jungkookni o‘ylantirdi. U bir lahza sukut saqladi, so‘ng past ovozda so‘radi:

— Nega yig‘lamading? Nega hech qachon qarshilik ko‘rsatmading?

Liya ko‘zlaridagi yoshlarni artib:

— Chunki men seni sevaman, Jungkook. Sening baxting men uchun muhim. Agar rasm chizmaslik seni baxtli qilsa, men bunga rozi bo‘ldim.

Jungkook bu so‘zlardan larzaga keldi. U Liyaning sevgisini va fidoyiligini endi tushunib yet

Jungkook Liyaning so‘zlari va harakatlaridan chuqur ta'sirlandi. U o‘zining xatolarini anglab yetdi va Liyadan kechirim so‘rashga qaror qildi. Bir kuni kechqurun, u Liyaga yaqinlashib, past ovozda dedi:

— Liya, men seni juda xafa qildim. Senga nisbatan adolatsiz bo‘ldim va bu uchun juda afsusdaman. Iltimos, meni kechir.

Liya uning ko‘zlariga qarab, yumshoq tabassum qildi.

— Jungkook, men seni allaqachon kechirdim. Muhimi, biz birgamiz va bir-birimizni tushunamiz.

Ular o‘z munosabatlarini qayta qurishga qaror qilishdi. Jungkook Liyaning rasm chizishga bo‘lgan ishtiyoqini qo‘llab-quvvatlashni boshladi. U hatto Liyaga yangi rasm asbob-uskunalarini sovg‘a qildi va uning ishlarini ko‘rgazmalarda namoyish etishga yordam berdi.

Birgalikda, ular yangi xotiralar yaratishdi, sayohatlarga chiqishdi, yangi joylarni kashf etishdi va bir-birlarini yanada chuqurroq tushunishdi.

Vaqt o‘tishi bilan, Jungkook va Liyaning munosabatlari mustahkamlandi. Ular bir-birlariga nisbatan hurmat va sevgi bilan yashashdi. Ularning hikoyasi shuni ko‘rsatadiki, hatto eng qorong‘i paytlarda ham, sevgi va kechirim orqali yorug‘lik topish mumkin.

*Shunday qilib, Jungkook va Liya o‘zlarining baxtli hayotlarini davom ettirishdi, bir-birlariga suyanch bo‘lib, kelajak sari qo‘l ushlashib borishdi.*

Liya oppoq kelinlik libosining etagiga nigohini qadagancha jim o‘tirardi. Yorug‘ xonani hashamatli qandillar yoritib turgan bo‘lsa-da, uning yuragi zimiston edi. Atrofdagi mehmonlarning past ovozda shivir-shivir qilayotganini eshitardi, lekin ularni tushunmasdi. Faqat bitta narsa haqida o‘ylardi: bu nikoh – qafas.

Eshik ochilib, xonaga bir guruh erkaklar kirdi. Ulardan biri unga yaqinlashar ekan, Liya unga qarashga jur’at etmadi. Bu – Jungkook edi. Uning ovozi keskin va sovuq yangradi:

— Tezroq tugatamiz, onam shunchaki rasmiyatchilikni xohlaydi.

Liya boshini ko‘tardi. Erkakning yuzi toshdek qattiq, ko‘zlarida hech qanday mehr yo‘q edi. U faqat bitta narsani his qildi – nafrat. Jungkook ro‘parasida o‘tirarkan, nigohini undan bir soniya ham uzmadi. Nikohdan oldin ham uni tanimasdi, bilmasdi va endi bilishni ham istamasdi. Lekin uning hayoti bilan bog‘langanini tushunardi. Notarius oldidagi hujjatga imzo chekarkan, erkakning lablari qattiq qisildi.

— Endi rasmiy xotinsan.

Bu so‘zlar Liyaning yuragini muzlatdi. Lekin u o‘zini yo‘qotmadi. Lablarini biroz qimirlatib, pichirladi:

— Yaxshi.

Jungkook kulib yubordi – istehzoli, haqoratli kulgi edi.

— Menga qaragin, Kim Liya.

Liya ko‘zlarini unga tikdi. Jungkook ohista oldinga engashdi va past ovozda so‘zladi:

— Men seni hech qachon xotinim sifatida ko‘rmayman.

Liya qoshini qimirlatmadi ham.

— Yaxshi.

Bu javob Jungkookni g‘azablantirdi. U doim odamlar undan qo‘rqishini yoki nafratlanishini ko‘rgan. Lekin Liya… u befarq edi.

Ular uyga qaytganda, Jungkook so‘zsiz ichkariga kirdi. Liya ham unga ergashdi, lekin shundoq ham o‘zining joyi qayerdaligini bilar edi – mehmonxonadagi kichik xona unga ajratilgandi. Jungkook palto va galstukni yechib, divanga tashladi. Keyin unga o‘girilib dedi:

— Ertalabdan boshlab mening qoidalarimga bo‘ysunasan.

Liya javob bermadi.

— Menga qarayapsanmi?

Liya unga qaradi. Jungkookning yuragi bezovta bo‘ldi. Bu qiz nimaga bunchalik tinch? Nega bitta ham qo‘rqish alomati sezilmayapti?

— Rasm chizishga ruxsat yo‘q.

Liya bu gapni eshitib boshini biroz qimirlatdi.

— Yaxshi.

Jungkookning jag‘lari qisildi.

— Chunki sen endi meniki.

Liya bu gapga ham faqat bir og‘iz javob berdi:

— Yaxshi.

Shu kuni Jungkook unga qo‘pollik qilishini, jazolashini o‘ylab, sabrsizlanib uxlagan edi. Ammo oradan bir hafta o‘tsa ham, Liya hech qanday isyon ko‘rsatmasdi. U shunchaki jim edi. Bu esa Jungkookni yanada asabiylashtirardi.

Bir kuni kechasi Jungkook kech kelib, xonaga kirdi. Liya ichkarida yo‘q edi. U mehmonxona tomon yurarkan, yuragida g‘alati his bor edi. Eshikni sekin ochdi va... Liya rasm chizayotgan edi. U juda chiroyli chizardi. Chiziqlari aniqlik bilan tushirilgan, ranglar o‘z o‘rnida edi. Lekin Jungkook hech narsaga qaramay, rasmni yirtib tashladi. Liya hech qanday qarshilik ko‘rsatmasdi. Faqat unga tikilib turardi. Jungkookning nafrati qaynay boshladi.

— Nega hech qachon yig‘lamaysan?

Liya yelkasini qisdi.

— Keragi yo‘q.

Jungkook yana g‘azab bilan rasmni yirtib tashladi.

— Agar yana rasm chizsang, seni jazolayman.

Liya unga yana o‘sha sokin nigoh bilan tikildi.

— Yaxshi.

Jungkook dahshat ichida uni kuzatdi. Bu qiz kim o‘zi?

Kunlar bir-birini quvib o‘tardi. Jungkookning qattiq qoidalari va sovuq munosabati ostida Liya sukut saqlardi. U har kuni uy ishlarini bajarardi, lekin rasm chizishiga ruxsat yo‘qligi uning qalbini ezardi. Shunga qaramay, u hech qachon shikoyat qilmasdi. Bu befarqlik Jungkookni ich-ichidan g‘azablantirardi.

Bir kuni kechqurun, Jungkook ishidan charchab uyga qaytdi. U xonaga kirganda, Liya stol ustida bir nechta qog‘ozlarni tartibga solayotganini ko‘rdi. Ularning orasida kichik bir rasm ham bor edi. Jungkookning ko‘zlari o‘sha rasmga tushdi.

— Bu nima? — dedi u sovuq ohangda.

Liya boshini ko‘tarmasdan javob berdi:

— Bu eski rasm, tozalayotganda topdim.

Jungkook rasmni qo‘liga oldi. Unda bir daraxt ostida o‘tirgan qiz tasvirlangan edi. Qizning yuzi xotirjam, lekin ko‘zlarida chuqur qayg‘u bor edi.

— Bu senmisan? — so‘radi Jungkook, rasmga tikilib.

Liya boshini qimirlatdi.

— Ha, bu men.

Jungkook rasmni bir lahza ko‘zdan kechirdi, so‘ng uni yirtib tashladi. Qog‘oz parchalari polga tushdi. Liya hech qanday his-tuyg‘u bildirmadi, faqat jim turardi.

— Men senga rasm chizma deganman, — dedi Jungkook qattiq ohangda.

Liya unga qarab, sokin ovozda javob berdi:

— Bu eski rasm edi.

Jungkook uning befarqligidan yanada g‘azablandi. U Liyaning yelkasidan qattiq ushlab, uni o‘ziga tortdi.

— Nega hech qachon qarshilik ko‘rsatmayapsan? Nega yig‘lamaysan?

Liya uning ko‘zlariga tikilib:

— Chunki bu mening tanlovim emas. Siz meni majburladingiz.

Jungkook bir lahza sukut saqladi. Uning ichida nimadir qimirlagandek bo‘ldi, lekin u bu hisni rad etdi. U Liyani qo‘yib yubordi va orqasiga o‘girildi.

— Xonangga ket, — dedi u past ovozda.

Liya so‘zsiz chiqib ketdi. Jungkook esa o‘z fikrlarida adashib qoldi. Nega bu qizning befarqligi meni shunchalik bezovta qiladi?

5-BOB: YORUG‘LIK NURINI QIDIRIB

Bir necha hafta o‘tdi. Jungkook va Liyaning o‘rtasidagi munosabatlar o‘zgarmasdi. Jungkook o‘zini ishiga bag‘ishlardi, lekin har doim uyga qaytganda, Liyaning sokinligi uni bezovta qilardi. U Liyani sinmoqchi bo‘lardi, lekin qizning chidamliligi uni hayratda qoldirardi.

Bir kuni Jungkook ishxonada eski do‘sti Taehyung bilan uchrashdi. Ular birga tushlik qilishdi. Suhbat davomida Taehyung so‘radi:

— Xotining bilan qanday yashayapsan?

Jungkook yelkasini qisdi.

— Oddiy. U faqat uy ishlarini qiladi.

Taehyung kulib yubordi.

— Shundaymi? Eshitishimcha, u rasm chizar ekan.

Jungkookning ko‘zlari qisildi.

— Ha, lekin men unga ruxsat bermayman.

Taehyung boshini chayqadi.

— Nega? Balki u o‘zini shu orqali ifoda etar?

Jungkook sukut saqladi. U bu haqda o‘ylamagan edi. Taehyung davom etdi:

— Ba’zida odamlar o‘zlarini san’at orqali ifoda etishadi. Agar sen uni bu imkoniyatdan mahrum qilsang, u o‘zini yo‘qotishi mumkin.

Bu so‘zlar Jungkookning ongida aks-sado berdi. U Liyaning befarqligini tushuna boshladi. Balki u o‘zini yo‘qotmaslik uchun befarq bo‘lib qolgandir?

O‘sha kechasi, Jungkook uyga qaytganda, Liyani mehmonxonada kitob o‘qiyotganini ko‘rdi. U qizning yoniga o‘tirdi. Liya unga qaradi, lekin hech narsa demadi.

— Nima o‘qiyapsan? — so‘radi Jungkook.

Liya kitobning muqovasini ko‘rsatdi. Unda "San’at tarixi" deb yozilgandi. Jungkook boshini qimirlatdi.

— San’atni yaxshi ko‘rasanmi?

Liya boshini egdi.

— Ha, bu mening hayotim edi.

Jungkook chuqur nafas oldi. U ichidagi g‘azabni bosishga harakat qildi.

— Nega rasm chizish senga shunchalik muhim?

Liya unga qarab, ko‘zlarida birinchi marta his-tuyg‘u paydo bo‘ldi.

— Chunki rasm chizish orqali men o‘zimni ifoda etaman. Bu mening erkinligim.

Jungkook bu so‘zlardan ta’sirlandi. U hech qachon bunday o‘ylamagan edi. Erkinlik... Bu so‘z uning uchun notanish edi. U har doim onasining istaklarini bajargan, o‘z hayotini boshqarolmagan edi. Endi esa, u Liyani ham o‘z qafasiga solib qo‘ygan edi

Vaqt oʻtishi juda tezlasha boshladi

Jungkookning qalbida shubha urug‘i unib chiqdi. Liyaning befarqligi va chidamliligi uni bezovta qilardi. U xotinining sadoqatini sinab ko‘rishga qaror qildi. Bu maqsadda, u yaqin do‘sti Taehyung bilan bir reja tuzdi.

Rejaning Boshlanishi

Taehyung Jungkookning bolalikdan beri do‘sti edi. Ular bir-birlarini yaxshi tushunishardi va ko‘p sirlarini bo‘lishishardi. Jungkook Taehyungga murojaat qilib, Liyani sinash uchun yordam so‘radi.

— Taehyung, men Liyaning sadoqatini sinab ko‘rmoqchiman. Menga yordam bera olasanmi? — so‘radi Jungkook.

Taehyung bir lahza o‘ylab turdi, so‘ng boshini qimirlatdi.

— Albatta, do‘stim. Nima qilishim kerak?

Jungkook rejani tushuntirdi:

— Sen Liyaga yaqinlashib, uni vasvasaga solasan. Men esa ularni kuzataman. Agar u menga xiyonat qilsa, bilib olaman.

Taehyungning ko‘zlari qisildi.

— Bu juda xavfli o‘yin, Jungkook. Lekin agar sen shunday qaror qilgan bo‘lsang, men yordam beraman.

O‘yinning Boshlanishi

Ertasi kuni, Taehyung Jungkookning uyiga mehmon bo‘lib keldi. U Liyaga mehribonlik bilan muomala qildi, unga yordam berdi va suhbatlashdi. Liya dastlab biroz noqulay his qildi, lekin Taehyungning samimiyligi uni tinchlantirdi.

— Liya, rasm chizishni yaxshi ko‘rishingni eshitdim. Menga asarlaringni ko‘rsata olasanmi? — so‘radi Taehyung.

Liya ko‘zlarini yerga tikdi.

— Afsuski, men endi rasm chizmayman.

Taehyung ajablanib so‘radi:

— Nega? San’at sening hayoting edi-ku.

Liya chuqur nafas oldi.

— Ba’zi narsalar o‘zgardi. Endi bu mumkin emas.

Taehyung uning ko‘zlaridagi qayg‘uni sezdi, lekin bu mavzuni davom ettirmadi.

Shubhaning Kuchayishi

Kunlar o‘tib, Taehyung Liyaga yanada yaqinlashdi. U unga turli sovg‘alar olib keldi, kulgili hikoyalar aytib berdi va har doim uning yonida bo‘ldi. Liya esa bu e’tibordan biroz noqulaylik sezdi, lekin Taehyungning samimiyligini rad eta olmadi.

Bir kuni kechqurun, Taehyung Liyaga yaqinlashib, past ovozda so‘radi:

— Liya, sen baxtlimisan?

Liya ajablanib unga qaradi.

— Nega bunday so‘rayapsan?

Taehyung uning ko‘zlariga tikilib:

— Sening ko‘zlaringda qayg‘u bor. Men faqat yordam bermoqchiman.

Liya boshini egdi.

— Hammasi joyida, Taehyung. Tashvishlanma.

Xiyonat Ayblovi

Bir necha kundan so‘ng, Jungkook rejaning yakuniy bosqichini amalga oshirishga qaror qildi. U uyga erta qaytib, Taehyung va Liyani birga ko‘rdi. Taehyung Liyaga yaqin turar, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ygandi.

Jungkookning ko‘zlari g‘azab bilan yonib ketdi. U qattiq ovozda baqirdi:

— Nima qilayapsizlar?!

Liya qo‘rqib orqaga tisarildi.

— Jungkook, bu... bu unday emas!

Taehyung orqaga chekindi.

— Jungkook, tinchlan. Bu faqat...

Lekin Jungkook uning gapini bo‘ldi.

— Sen xiyonat qilding, Liya! Menga xiyonat qilding!

Liya ko‘zlarida yosh bilan:

— Yo‘q, men senga xiyonat qilmadim! Bu noto‘g‘ri tushuncha!

Haqiqatning Ochilishi

Jungkook Liyani qo‘lidan tortib, xonasiga olib kirdi. Uning ko‘zlarida g‘azab va og‘riq bor edi.

— Nega buni qilding, Liya? Nega menga xiyonat qilding?

Liya yig‘lab:

— Men senga xiyonat qilmadim, Jungkook. Taehyung faqat do‘st sifatida menga yordam berardi.

Jungkook ishonchsizlik bilan:

— Yolg‘on! Men hammasini ko‘rdim.

Liya uning ko‘zlariga tikilib:

— Agar menga ishonmasang, unda nima uchun bu nikohni davom ettiryapsan?

Bu so‘zlar Jungkookni o‘ylantirdi. U bir lahza sukut saqladi, so‘ng past ovozda so‘radi:

— Nega yig‘lamading? Nega hech qachon qarshilik ko‘rsatmading?

Liya ko‘zlaridagi yoshlarni artib:

— Chunki men seni sevaman, Jungkook. Sening baxting men uchun muhim. Agar rasm chizmaslik seni baxtli qilsa, men bunga rozi bo‘ldim.

Jungkook bu so‘zlardan larzaga keldi. U Liyaning sevgisini va fidoyiligini endi tushunib yet

Jungkook Liyaning so‘zlari va harakatlaridan chuqur ta'sirlandi. U o‘zining xatolarini anglab yetdi va Liyadan kechirim so‘rashga qaror qildi. Bir kuni kechqurun, u Liyaga yaqinlashib, past ovozda dedi:

— Liya, men seni juda xafa qildim. Senga nisbatan adolatsiz bo‘ldim va bu uchun juda afsusdaman. Iltimos, meni kechir.

Liya uning ko‘zlariga qarab, yumshoq tabassum qildi.

— Jungkook, men seni allaqachon kechirdim. Muhimi, biz birgamiz va bir-birimizni tushunamiz.

Ular o‘z munosabatlarini qayta qurishga qaror qilishdi. Jungkook Liyaning rasm chizishga bo‘lgan ishtiyoqini qo‘llab-quvvatlashni boshladi. U hatto Liyaga yangi rasm asbob-uskunalarini sovg‘a qildi va uning ishlarini ko‘rgazmalarda namoyish etishga yordam berdi.

Birgalikda, ular yangi xotiralar yaratishdi, sayohatlarga chiqishdi, yangi joylarni kashf etishdi va bir-birlarini yanada chuqurroq tushunishdi.

Vaqt o‘tishi bilan, Jungkook va Liyaning munosabatlari mustahkamlandi. Ular bir-birlariga nisbatan hurmat va sevgi bilan yashashdi. Ularning hikoyasi shuni ko‘rsatadiki, hatto eng qorong‘i paytlarda ham, sevgi va kechirim orqali yorug‘lik topish mumkin.

*Shunday qilib, Jungkook va Liya o‘zlarining baxtli hayotlarini davom ettirishdi, bir-birlariga suyanch bo‘lib, kelajak sari qo‘l ushlashib borishdi.*

_Oʻtmishsiz kelajak yoq!.

Tanishtiruv:Kim Chagiya 19 yoshda,maqsadi model bolish,ammo u model boʻlishni hohlasada sportni ham sevardi yetarlicha kuchga ega oʻzini himoya qiloladi yaqinda maktabni bitirdi,otasi bor onasi ham ammo Chagiyani haqiqiy onasi vafot etgan oʻgay onasini hurmat qilsada
ona demaydi
2ta akasi 1ta opasi 1ta singlisi va 1ta ukasi bor ochigʻi 2ta akasi va opasi radnoy ukasi va singlisi oʻgay onadan

Opasi--Kim Arin 21 yoshda
Singlisi--Kim Jennie 16 yoshda
Katta akasi---Kim Seokjin 27 yoshda
Kichik akasi---Kim Taehyung 25 yoshda
Ukasi---Kim seungmin 16 yoshda
Kim Chagiya---19 yoshda

Chagiyani oilasi yetarlicha boy oʻziga toʻq oiladan

Chagiya kechki ovqat uchun tayyorlanib pastga tushdi

Chagiya:hammaga hayrli kech
Chagiya doimgidek jiddiy edi
Dad:senga ham Chagiya

Chagiya bosh siltab joyiga oʻtirdi
Chagiya:Jennie qayerda
Mom:uni tobi yoʻq tusha olmas ekan
Chagiya:AERA!!!
Avt:Aera xizmatkor qiz)
Aera yugurib keldi
Chagiya:Jenniega kechki ovqatini yeydimi yoki yoq olib chiqib bering
Aera:hoʻp boʻladi xonim
Aeraa ketdi

Chagiya doimgidek jiddiy va eʼtiborli qiz edi

Arin:Ertaga nima qilmoqchisan
Chagiya: Ertaga ham oddiy kun oʻqishga boraman va qaytaman uyga kelib darslarimni qilaman va uxlayman tugadi
Dad:bolalar sizga habarim bor

Tae:hoʻsh qanday
Jin:qanaqa ekan
Dad:biz ketmoqchimiz bilasiz Shvetsiyada bir uyimiz bor oʻsha yoqga borib yashamoqchimiz
Arin: yaxshi fikr
Chagiya:ammo nega toʻsatdan shu yerda yashasangiz ham boladiku
Dad:Yoq u yerda qiladigan ishlarim ham bor shuning uchun ketyapmiiz
Chagiya:faqat oʻzingizmi
Mom:seungminni olib ketmoqchimiz
Chagiya: yaxshi
Tae:ertaga oʻqishingga bormaysan
Chagi: Sabab
Taehyung: shifoxonaga boramiz
Chagi:ammo men ancha yaxshiman
Taehyung:esingda yoʻqmi sen har oy borib davolanishing kerak.!
Chagi:toʻgʻri ammo men sogʻman menda hammasi joyida
Arin:borasan va davolanasan
Chagi: yaxshi

Hamma ovqatlanib boʻlishdi
Chagiya:hayrli tun
Chagiya va boshqalar xonasiga burilib ketishdi
Chagiya esa Jennieni xonasini oldiga kelib eshikni taqillatdi
Jennie:kiravering
Chagi kirdi ammo Jennie hech narsa yemagan edi
Chagi:Jennie hammasi joyidami nega bularni yemading
Jennie:yoq hammasi yaxshi shunchaki ishtaham yoq
Chagi Jennieni borib peshonasini ushlab koʻrdi
Chagi:issigʻing bor dorilar qayerda?
Jennie:meniki tugagan
Chagi:yaxshi
Chagi oʻzini xonasidagi qutini olib keldi va ichidan dori olib Jenniega tutqazdi
Chagi:mana suv borr mana buni ichib ol
Jennie: raxmat
Chagi bosh siltab qoydi

Chagiya:men kettim senga esa hayrli tun yaxshi dam ol
Jennie:hoʻp yana bir bora raxmat
Chagi: arzimaydi
Chagi chiqib ketti

Chagiya negadir faqatgina Jenniega yumshoq muomalada boʻlar edi

Hamma uxladi ammo Arin astagina pastga tushdi

Arin pastga tushgach hovliga chiqib darvozadan chiqib bir mashinaga oʻtirdi Ammo mashina yurmadi

Arin:salom Jk yaxshimisan

Jk: yaxshiman nega chaqirding
Arin:men guruhimizdan ketmoqchiman
Jk:hazilmi bu
Arin:afsuski yoq
Jk:nima?nega ketasan?sababi bormi?yoki yigiting qarshilik qilyaptimi?biror muammo bormi?ayt oʻzim hal qilaman.!
Arin:yoq ularga emas qolaversa Sugani men bilan ishi yoq(yigiti)haligi ota onam chet elga ketishyapti shuchun endi toxtatmoqchiman
Jk:aqldan ozganmisan bunga ota onangni nima aloqasi bor

Arin:ular ketgach ularni ishlari menga qoladi yani dadam uyoqdagi ishlarini davom ettiradi bu yerdagi ishlar Tae akam bilan menga qoladi Jin akamni oʻz ishi bor yani aytmoqchimanki meni vaqtim 100dan 20 qoladi va bu foydasiz
Jk: mayli faqat chiqib ketma oʻzim seni ishlaringni davom ettiraman sen kelib tursang boʻldi
Arin samimiy jilmaydi
Arin:sen juda yaxshisan
Arin: hayr unda men ichkariga kiray
Jk:mayli hayrli tun
Arin mashinadan tushdi va uyga kirib ketti
Jk ham oz uyiga ketti

Jk va Arin sinfdoshlar boʻlishgan yani Jk ham Arin ham 21 yosh

Erta tong
Soat:7:20

Chagiya har doimgidek tayyorlanib pastga tushdi ammo oʻqish uchun tayyorlangandi chunki bugun kasalxonada boradi

Chagiya tushganda faqat Arin va uni ota onasi oʻtirardi

Chagiya:hayrli tong dada sizga ham xonim hayrli tong opajon
Dad Mom:senga ham
Arin:senga ham hayrli tong
Chagiya:sizlar qachon ketasiz
Mom:bugun soat 1da
Chagiya:ha hali ancha vaqt bor tayyormiszlar
Mom:ha hamma narsani yigʻib qoʻydik
Chagiya bosh irgʻab qoʻydi

Chagiya:AERA
Aera:ha honim eshitaman
Chagiya: dasturxon nega hali ham tuzilmagan
Tae:men aytdim
Chagiya:nima?
Tae:sen nonushta qilmaysan bilasanaa kasalxonaga ketyapmiz
Chagiya: dasturxon faqat men uchunmi ? qolganlar ham bor
Tae:Jennieni tobi yoʻq oʻzimiz bilan olvolamiz dadam va oyim nonushta qilishmas ekan Arin va akam birozdan song ketishadi
Chagiya: tovba qildim
Aera :ruxsatingiz bilan
Aera ketti
Chagiya:ketttik boʻlmasa
Tae: Jennieni chaqir
Avt:men sizlarga aytganman Chgaiyaga 2ta akasi va opasi radnoy ukasi seungmin va singlisi Jennie oʻgay

Chagiya:hozir

Chagiya Jennieni xonasini oldiga kelib eshikni taqillatdi
Jennie: kiravering
Chagiya:hayrli tong Jennie nega buncha oqarib ketting
Jennie:biroz mazam yoʻq uzr nonushtaga chiqolmayman
Chagiya:kettik biz kasalxonaga ketyapmiz seni ham olib ketaman
Jennie:mayli
Chagiya:tayyorlan hozir kelaman
Chagiya chiqib ketti
Jennie turishga zoʻrgʻa toqat qilib kiyindi
Birozdan song Chagiya kirib keldi
Chagiya: kettik
Chagiya Jennieni qolini ushlab oldi
Jennie opasini bu iliq mehri uchun dunyolardan kechishga tayyor edi chunki Jennieni hech kim Chagiyachalik tushunmaydi

Chagi va Jennie Taeni oldiga chiqishdi
Chagiya:kettik
Jennie Tae va Chagiya mashinaga chiqishdi

Chagiya asta-sekin boshi bilan mashina oynasiga suyanib, chuqur nafas oldi. U uchun bu yo‘l tanish edi. Har oy shu marshrut, shu kasalxona, shu hid va shu hislar… Faqat bugun bitta farq bor edi – yonida singlisi Jennie ham bor edi.

Tae jimgina mashinani boshqarar, nigohi yo‘ldan uzilmasdi. U, odatda, gapirishni yoqtirmasdi, ayniqsa, yo‘lda bo‘lsa. Lekin bugun mashinadagi sukunat boshqacha edi — og‘ir, boshi berk ko‘chaga kirib qolgan fikrlar kabi siqilgan. Jennie esa orqa o‘rindiqda hech kimga tegishmay, bir burchakda jim o‘tirardi. U doim shunday – ortiqcha gapirishni yoqtirmaydi, o‘zini begona qilib ko‘rsatadi, lekin baribir Chagiya va Tae unga singil deb qarashardi. Garchi u ularga o‘gay bo‘lsa ham, oilaning bir qismi ekanini inkor etish mumkin emas edi.

Shu payt tashqarida yomg‘irning birinchi tomchilari mashina derazasiga urildi. Chagiya asta jilmaydi. Yomg‘ir… Bu sovuq, shaffof tomchilar, yerni quchoqlab oqayotgan soylar – bularning barchasi unga qandaydir erkinlik hissini berardi. Yomg‘ir yog‘ayotganida hamma narsa jim bo‘lib qoladi, xuddi dunyo va uning muammolari bir necha soatga to‘xtagandek. U yomg‘irga tikilib, deraza yuzasidan sirg‘alib tushayotgan tomchilarni kuzata boshladi. Har biri pastga qarab o‘rlayotgan bu mayda jilg‘alar go‘yo uning yuragidagi og‘riqni yuvib ketayotgandek edi.

Mashinada hech kim gapirmasdi. Faqat yomg‘irning tinimsiz shovqini quloqlarga urilardi. Tae sekin ovozda radio yoqdi, lekin hatto musiqa ham bu sukunatni buzishga ojizlik qilardi. Chagiya ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.

— Hamma joying og‘riyaptimi? – Tae ohangdor, ammo biroz bezovtalik bilan so‘radi. Uning nigohi hali ham yo‘ldan uzilmagan edi, lekin tovushida unga bo‘lgan tashvish sezilib turardi.

— Yo‘q, hammasi joyida, – dedi Chagiya past ovozda. Uning ovozi eshitilar-eshitilmas bo‘lsa-da, yolg‘on gapirayotgani shundoq bilinib turardi.

Tae jim bo‘lib qoldi. U Chagiyani yaxshi bilardi. U har doim og‘rig‘ini yashirishga urinar, hech kimni ortiqcha tashvishga solishni istamasdi. Lekin bugun Tae hech narsa demadi. Balki u ham charchagandir. Balki u ham bu mavzuni ochishga jur’at qilmagandir.

Mashina kasalxona tomon harakatlanar, yomg‘ir tobora kuchayib borardi. Yomg‘ir ostida yo‘l ko‘z ilg‘amas darajada suzib borayotgandek edi. Chagiya derazadan tashqariga termilib, ichki olamidagi g‘am-g‘ussaga botdi. Hayot shunday g‘alati edi — ba’zida baxtning o‘zi yo‘qdek tuyuladi, ba’zida esa oddiy yomg‘ir ham tasalli bera oladi.

Avt: Chagiya Talassemiya kasalligiga chalingan yani u har oy 3 kundan davolanadi oyni boshi yetdimi uni hamma joyi ogʻrib boshlaydi uni kasalligi shunday

Ular shifoxonaga kirishdi

Chagiya ukoldan keyin shunchaki o‘rnidan turib ketmasdi. Unga har safar uch kunlik muolaja kerak bo‘lardi. Bu unga odatiy hol bo‘lib qolgan edi. Shifokorlar unga dori berishar, analiz olib, kuniga bir necha marta tekshiruvdan o‘tkazishardi. U esa bularning barchasiga sukut bilan, hech qanday norozilik yoki shikoyatsiz chidardi.

Ammo Jennie… U faqat bitta ukol olish uchun kelgan bo‘lsa ham, xuddi jarrohlik amaliyotiga tayyorlanayotgandek har safar asabiylashardi.

— Qaniydi, buni ertaga qoldirishsa, — deya shivirladi Jennie, qo‘llarini siqib. Uning ovozi titrardi, yonoqlari esa oqarib ketgan edi.

Chagiya uning qo‘liga qarab qo‘ydi. Barmoqlari qattiq qisilgan, bilinar-bilinmas titrayotgan edi. U boshini chayqadi.
— Bu faqat bir necha soniya davom etadi, Jennie. O‘zingni bunaqa qiynama.

— Sen tushunmaysan! — Jennie qattiq pichirladi. Uning yuragi go‘yo qafasga tushib qolgan qushdek g‘ala-g‘ovur qilardi. — Hamma ignalar bir xil emas! Ba’zilari og‘riqliroq bo‘ladi… Ba’zilari juda qalin bo‘ladi…

Chagiya chuqur nafas oldi va asta gapirdi, ovozida unga xos jiddiylik bilan birga yumshoqlik ham bor edi:
— Agar hozir shunchalik qo‘rqsang, bu vaqtni yanada uzun his qilasan. Ko‘zingni yum va oddiy narsa deb o‘yla.

— Oddiy narsa? — Jennie unga ishonchsiz qaradi. — Seningcha igna go‘yo yomg‘ir tomchisidek osongina o‘tib ketadimi?

— Agar boshqacha qarashni o‘rganmasang, ha, bu doim qiyin bo‘ladi.

Shifokor ukol tayyorlayotganida Jennie yelkasini ko‘tardi, xuddi butun gavdasi bilan orqaga chekinmoqchi bo‘lgandek. Ammo Chagiya unga jiddiy nigoh bilan qaradi. Jennie nafasini rostlab, qaltiragancha joyida qoldi.

Shifokor ignani olib kelarkan, Jennie ko‘zlarini yumib oldi, lekin ich-ichidan qo‘rquvi yanada kuchayganini his qilardi. Chagiya esa uni kuzatib turar, bu safar hech narsa demasdi. U bilar edi – hamma qo‘rquvini yengish uchun o‘z usulini topishi kerak.

Jennie ukol stolida o‘tirarkan, tizzalarini qattiq qisib oldi. Yuragi gupillab urardi. Shifokor ignani tayyorlayotganida, u seskanib, Chagiyaga qaradi.

— Men buni qila olmayman! — deya birdan sapchib o‘rnidan turdi Jennie.

— Jennie! — Taening jiddiy ovozi eshitildi.

— Yo‘q, men buni xohlamayman! — Jennie boshi bilan qattiq chayqadi. — Bu dahshatli bo‘ladi, men buni his qilyapman!

Shifokor xotirjam jilmaydi.
— Jennie, bu atigi bir necha soniya davom etadi. Juda tez tugaydi.

— Lekin og‘riydi! — Jennie seskanib orqaga tisarildi. — O‘tgan safar ham shunaqa deyishgan edi, lekin men butun kun qo‘limni qimirlatolmagandim!

Chagiya chuqur nafas oldi va jiddiy ovozda gapirdi:
— Jennie, o‘tir joyingga. Qancha uzoq tortishsang, shuncha qiyin bo‘ladi.

— Yo‘q! — Jennie deyarli yig‘lab yuboray dedi.

Shifokor yoniga kelib, ukol qilishga tayyorlanayotganida, Jennie beixtiyor qo‘lini tortib oldi.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q, yo‘q!!!

— Jennie! — Taening sabrsiz ovozi yangradi.

— Meni qo‘ymanglar! — Jennie yana tisarildi.

Shunda Chagiya unga tikildi, nigohi jiddiy, lekin yumshoq edi. U Jenniening oldiga kelib, sekin qo‘lini ushladi.

— Jennie, — dedi u past ovozda. — Meni tingla. Bu tugaydi. Men shu yerda bo‘laman.

Jennie unga ko‘zlarini katta ochib qaradi. Ko‘z yoshlari chaqnab turardi. Chagiya sekin, lekin ishonch bilan davom etdi:
— Sen qanchalik ko‘p qo‘rqsang, bu shunchalik uzun davom etadi. Men oldingdaman. Nafas ol…

Jennie chuqur nafas oldi, lekin igna terisiga tekkanda butun tanasi titrab ketdi.

— AYY! — u ovoz chiqarib yubordi.

Qo‘lini tortmoqchi bo‘ldi, lekin Chagiya uni mahkam ushladi.

— Jim! — deya past ovozda gapirdi Chagiya. — Chidading. Endi tugadi.

Jennie qaltirab, ko‘zlarini yumdi. Bir necha soniyadan so‘ng shifokor orqaga chekindi va jilmaydi.
— Bo‘ldi.

Jennie entikib nafas oldi.
— Bu… bu… juda daxshatli edi…

Chagiya uning qo‘lini sekin qo‘yib yubordi va dedi:mana sen tiriksan

Jennie uning yuziga tikildi va oxiri yengil tortib kulib yubordi.
— Nega doim shunchalik jiddiy gapirasan?

Chagiya indamadi

Jennie qizarib ketgancha qo‘lini silab qo‘ydi, lekin baribir jilmayib turardi. Chagiya esa unga jiddiy qaradi va boshini bir oz chayqadi.

— Hali bunchalik kulgili gap aytganimni eslolmayman, — dedi u ohista.

— Chunki doim jiddiysan! — Jennie kulib, qo‘llarini yoniga qo‘ydi. — Balki ichingda menga nisbatan biroz yumshoqroq bo‘lish kerakligini tushunib yetayotgandirsan?

Chagiya unga bir qarash tashlab qo‘ydi, lekin hech narsa demadi.

— Jim bo‘ldingmi? Demak, to‘g‘ri gapirdim! — Jennie yana kuldi.

Tae esa bu suhbatni eshitib, boshini sarak-sarak qildi.
— Bo‘ldi, yetar, Jennie. Agar yana shunaqa shovqin ko‘tirsang, seni tashqariga chiqarib yuborishadi.

— Voy, oppa, unaqa deme! — Jennie yuzini burdi. — Men shunchaki... kayfiyatim ko‘tarildi.

— Sen har safar shifoxonada bo‘lsang ham shunaqasanmi? — deb so‘radi Chagiya yotgan joyidan.

— Yo‘q, albatta! O‘zim ukol olayotganimda, men juda jiddiy, juda bechora va juda ham... xuddi qiynoqqa solingan odamdek bo‘laman, — Jennie shikoyatomuz ovozda gapirdi.

Chagiya unga hech qanday izohsiz qarab turdi-da, keyin ko‘zlarini yumdi.

— Men endi dam olaman. Agar yana kulmoqchi bo‘lsang, iltimos, tashqariga chiq.

— Voy, sen... — Jennie ajablanib, keyin past ovozda kulib qo‘ydi. — Mayli, mayli, ertaga yana kelaman!

U shoshib chiqib ketarkan, Tae ham ortidan yurdi. Chagiya esa asta nafas olib, shiftga tikildi. Jennie... qachondan beri shunaqa shovqinli bo‘lib qolgan edi? Yoki u har doim shunday bo‘lgan, shunchaki Chagiya ilgari buning farqiga bormaganmidi?

Uy ichida odatdagidek tinchlik hukm surardi. Tae kurtkasini stulga tashlab, ohista cho‘zildi.

— Oxirgi paytlarda faqat shifoxonaga qatnashdan boshqa ishimiz qolmadi, — deb g‘udrandi u.

Jin telefonini chetga surib, divanda yastanib yotarkan, yelka qisdi.
— Yaxshiyam Chagiya bunday narsalarga e’tibor bermaydi. Bo‘lmasa, har safar "Meni deb shuncha ovora bo‘lishyapsiz" deb o‘zini noqulay his qilishi mumkin edi.

— Ha, u hech qachon bunday demaydi, — Tae kulimsiradi.

Oshxona tomondan choy hidi keldi. Arin choynakni sekin ko‘tarib, chashkalarga quya boshladi.

— Hammaga choy quyaymi? — deb so‘radi u.

— Ha, — Jin osmonga tikilgancha javob berdi.

Jennie esa bu suhbatga deyarli quloq solmasdan, yotoqxonaga kirib, karavotga o‘zini tashladi. U bugungi kunni o‘ylarkan, faqat shifoxonada bo‘lgan voqealar yodiga tushardi. Chagiya yana uch kun shifoxonada qolishi kerak edi. Bu unga g‘alati tuyulardi, chunki uyda har doim Chagiya bo‘lishiga o‘rganib qolgan edi.

Lekin hozir uy odatdagidek jimjit, sokin. Har kim o‘z ishi bilan band.

Biroz yotgach, Jennie karavotdan turdi va oshxonaga yo‘l oldi. Arin unga bir piyola choy uzatdi.

— Tinchimisan? — deb so‘radi u.

— Ha, — deb javob berdi Jennie, choyni olib. Keyin Tayega qarab jilmaydi. — Chagiya uchun ertaga yana boramiz-a?

— Albatta, — Tae unga qarab bosh irg‘adi. — U yerda yolg‘iz zerikib ketadi.

— Unga shunaqa tuyuladimi o‘zi? — Jin choydan ho‘plarkan, jilmayib qo‘ydi.

Tae yelkasini qisdi.
— Bilmasam, lekin u hech qachon nolimaydi.

Jennie jilmaygancha piyoladan choy ichdi. Hammasi joyida edi. Lekin qandaydir ichki his unga tinchlik bermayotgandek edi.

Uy ichi tinch, hatto haddan tashqari jimjit edi. Kechki ovqat tayyorlanmagani uchun hech kim oshxonaga yo‘lamadi, har kim o‘z ishi bilan band. Faqat tun, sukutga burkangancha, derazadan ichkariga asta sekin kirib kelardi.

Jennie zerikkanidan pastga tushdi. Zinapoyadan tusharkan, oyoq tovushlari xonaga taralgan yagona ovoz edi. Oshxonaga yetganda, stulga suyanib o‘tirgan Tae’ni ko‘rib qoldi. U nimagadir chuqur o‘yga tolgan, yuzida biroz charchoq aks etardi.

Jennie yengil nafas oldi va unga yaqinlashdi.

— Tae...

Tae nigohini unga qaratdi.

— Gapir.

— Menga hozir ustozim qo‘ng‘iroq qildi, — Jennie yelkasini qisib qo‘ydi. — Ertaga maktabim borligini butunlay unutibman. Lekin o‘zimni yaxshi his qilmayotganimni aytdim, u esa baribir kelasan, deb turib oldi...

Tae xotirjam ohangda javob berdi:

— Ertaga emas, ertadan keyin borasan. Ertaga oxirgi ukoling bor.

Jenniening yuragi siqilib ketdi. Ko‘zlari katta-katta ochilib, boshini chayqadi.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q! — u hayajon bilan orqaga tisarildi. — Biz unga bunaqa kelishmaganmiz! Men ukol olmayman!

Uning ovozida vahima bor edi, nigohlari esa umidsizlik bilan Tae’ga qadalgan. Ammo Tae buni eshitib ham bezovtalanmadi, shunchaki yelkasini qisib, nigohini pastga qaratdi.Tae hech qanday hayrat yoki achinish ifoda etmay, o‘ziga xos sovuqqonlik bilan boshini egib, qo‘lidagi telefonini ko‘zdan kechirishda davom etdi. Go‘yo Jenniening noroziligini eshitmagan yoki bu uning uchun allaqachon hal qilingan masala edi.

Jennie esa joyida qotib qoldi. Yuragi gupillab urardi. Boshini asta silkib, lablarini tishladi.

— Tae... Iltimos... Men hozir ham o‘zimni yaxshi his qilmayapman... Yana ukol olsam, o‘lib qolishim mumkin...

Tae qotib qoldi, keyin og‘ir nafas oldi va unga qaradi.

— O‘lmayapsan-ku.

— Lekin... Lekin bu juda og‘riqli! — Jennie qaddini rostlab, ko‘zlarida yosh bilan uning qarshisiga chiqdi. — Senga oson! Chunki sen ukoldan qo‘rqmaysan!

Tae unga hech qanday ta’sirlanmay, yana shunchaki telefoniga qaradi.

— Ha, qo‘rqmayman. Chunki u shunchaki igna.

Jennie jahldan tishlarini g‘ijirlatdi. Qo‘llarini musht qilib tugdi.

— Sen hech narsani tushunmaysan!

— Hm, shunaqami? — Tae yelkasini qisdi. — Unda shunday qilamiz... Ertaga ukol olmayman desang, o‘zing borib shifokorga ayt.

Jenniening ko‘zlari yanada katta ochildi. U endi butunlay qochib qutula olmasligini tushunib yetdi. Tae bo‘lsa, go‘yo bu oddiy bir qoidaga o‘xshab gapirayotgandi.

Jennie bilardi... U shifokor bilan yuzma-yuz bo‘lsa, oxir-oqibat ukol olishga rozi bo‘lishga majbur bo‘ladi. Chunki ularga yo‘q deyish deyarli imkonsiz edi...
— Yo‘q, men bormayman... — dedi u pichirlab, boshini quyi soldi.

Tae jilmaydi. Bu jilmayish juda yengil, hatto sezilar-sezilmas edi, lekin baribir Jennieni jahlini chiqardi. U lablarini tishlab, bir nuqtaga tikilib qoldi.

Bu adolatsizlik edi. U ukol olishni xohlamasdi. Hali ham ignaning og‘rig‘i, o‘sha muzday suyuqlik tanasiga kirganidagi yoqimsiz hisni eslab, ich-ichidan titrab ketdi. Lekin...

Chagiya.

Shu nom ongida chaqnagan zahoti, yuragi siqildi. U bugun ham ukol olgan edi. Hatto bir marta ham shikoyat qilmay, shunchaki bir nuqtaga qarab o‘tirgan edi. Agar Chagiya bunga chiday olsa... u ham chiday olishi kerak.

Jennie yutindi, qo‘llari sezilarli darajada titrayotganini payqab, ularni musht qilib tugdi. Keyin asta, past ovozda gapirdi:

— Boraman.

Tae unga qiziqib qaradi, chunki Jennie odatda bunchalik tez taslim bo‘lmasdi.

— Aniqmi? Yana yig‘lamaysanmi?

Jennie keskin unga qaradi, yuzida qattiq qat’iyat aks etardi.

— Yig‘lamayman, — dedi u, so‘zlariga o‘zi ham ishonishga harakat qilib.

Tae bir muddat jim qarab turdi, keyin yengil bosh irg‘adi.

— Xo‘p, ertaga seni o‘zim olib boraman.

Jennie churq etmadi, shunchaki o‘girilib, zinapoya tomon yurdi. Ammo yuragi joyida qattiq urayotgan edi. U yana igna og‘rig‘ini his qiladi... Lekin bu safar bu faqat o‘zi uchun emas. Chagiya uchun edi.

Ertasi kuni tong odatdagidek osoyishta boshlandi. Jin allaqachon kiyinib, ishga ketishga tayyorlanayotgan edi. Arin ham jiddiy qiyofada hujjatlarni ko‘zdan kechirib, ularni tartibga solardi. Ular har doimgidek ish bilan band, chunki otalarining kompaniyasini boshqarish oson emas edi.

Tae esa oshxonada nonushta qilib o‘tirardi. U stolga tirsak qo‘ygancha sekin choyini ho‘plab, deraza ortidagi havoga qaradi. Havo biroz bulutli edi, ehtimol, yana yomg‘ir yog‘ar.

— Jennie hanuz uyg‘onmadi-mi? — deb so‘radi Jin, soatini tekshirib.

— Yo‘q, — deb javob berdi Tae. — Hali ham karavotda o‘ralashib yotgandir.

Arin hujjatlarini yig‘ishtirib, o‘rnidan turdi.
— Menga kechikish mumkin emas, sizlar Chagiyadan xabar olinglar.

— Albatta, — Tae bosh irg‘adi.

Jin ham stolga hujjatlarni qo‘ydi va soatiga qarab oldi.
— Men ham chiqishim kerak. Kompaniyada bugun majlis bor.

— Oq yo‘l, — deb qo‘ydi Tae.

Arin va Jin ketishdi, uy esa yana tinchib qoldi. Tae asta choyini icharkan, Jenniening ovozini eshitdi.

— Tae oppaaa!

Uning bu qichqirig‘idan darhol anglash mumkinki, u hozir juda shoshayotgan yoki yana biror narsaga norozilik bildirmoqchi. Tae bosh chayqadi va unga qarab yura boshladi.

— Nima bo‘ldi endi?

Jennie hammom eshigidan boshini chiqarib, duduqlana boshladi.

— M-men kech qolayapmanmi?

— Ha, — Tae beparvo javob berdi.

— Voy, voy, voy! — Jennie shoshib, sochlarini taray boshladi. — Chagiya men kelishimni kutayotgan bo‘lsa-chi?!

— U kutayotgani aniq, lekin sen shunchalik shoshilmasang ham bo‘ladi, — Tae kulimsiradi.

Jennie unga yomon qarash qilib qo‘ydi va tezda kiyinib oldi.

— Bo‘ldi, ketdik!

— Ro‘molcha, — eslatdi Tae.

— Ha-a, — Jennie stol ustidan ro‘molchasini olib, hamyoniga soldi.

— Telefoning-chi?

— Mana bu yerda! — Jennie telefonini silkib ko‘rsatdi.

— Tayyor bo‘lsang, ketdik, — Tae kalitni oldi va tashqariga yurdi.

Jennie shoshib uning ortidan chiqdi. Bugun Chagiya bilan yana uchrashishini o‘ylab, o‘zini ancha tetik his qilayotgandi. Lekin u shifoxonaga borgach, hammasi yana o‘zgarishini hali bilmasdi...

_Oʻtmishsiz kelajak yoq!.

Tanishtiruv:Kim Chagiya 19 yoshda,maqsadi model bolish,juda shoʻx qiz va mehribon,ammo u model boʻlishni hohlasada sportni ham sevardi yetarlicha kuchga ega oʻzini himoya qiloladi yaqinda maktabni bitirdi,otasi bor onasi ham ammo Chagiyani haqiqiy onasi vafot etgan oʻgay onasini hurmat qilsada
ona demaydi
2ta akasi 1ta opasi 1ta singlisi va 1ta ukasi bor ochigʻi 2ta akasi va opasi radnoy ukasi va singlisi oʻgay onadan

Opasi--Kim Arin 21 yoshda
Singlisi--Kim Jennie 16 yoshda
Katta akasi---Kim Seokjin 27 yoshda
Kichik akasi---Kim Taehyung 25 yoshda
Ukasi---Kim seungmin 16 yoshda
Kim Chagiya---19 yoshda

Chagiyani oilasi yetarlicha boy oʻziga toʻq oiladan

Chagiya kechki ovqat uchun tayyorlanib pastga tushdi

Chagiya:hammaga hayrli kech
Chagiya doimgidek jiddiy edi
Dad:senga ham Chagiya

Chagiya bosh siltab joyiga oʻtirdi
Chagiya:Jennie qayerda
Mom:uni tobi yoʻq tusha olmas ekan
Chagiya:AERA!!!
Avt:Aera xizmatkor qiz)
Aera yugurib keldi
Chagiya:Jenniega kechki ovqatini yeydimi yoki yoq olib chiqib bering
Aera:hoʻp boʻladi xonim
Aeraa ketdi

Chagiya doimgidek jiddiy va eʼtiborli qiz edi

Arin:Ertaga nima qilmoqchisan
Chagiya: Ertaga ham oddiy kun oʻqishga boraman va qaytaman uyga kelib darslarimni qilaman va uxlayman tugadi
Dad:bolalar sizga habarim bor

Tae:hoʻsh qanday
Jin:qanaqa ekan
Dad:biz ketmoqchimiz bilasiz Shvetsiyada bir uyimiz bor oʻsha yoqga borib yashamoqchimiz
Arin: yaxshi fikr
Chagiya:ammo nega toʻsatdan shu yerda yashasangiz ham boladiku
Dad:Yoq u yerda qiladigan ishlarim ham bor shuning uchun ketyapmiiz
Chagiya:faqat oʻzingizmi
Mom:seungminni olib ketmoqchimiz
Chagiya: yaxshi
Tae:ertaga oʻqishingga bormaysan
Chagi: Sabab
Taehyung: shifoxonaga boramiz
Chagi:ammo men ancha yaxshiman
Taehyung:esingda yoʻqmi sen har oy borib davolanishing kerak.!
Chagi:toʻgʻri ammo men sogʻman menda hammasi joyida
Arin:borasan va davolanasan
Chagi: yaxshi

Hamma ovqatlanib boʻlishdi
Chagiya:hayrli tun
Chagiya va boshqalar xonasiga burilib ketishdi
Chagiya esa Jennieni xonasini oldiga kelib eshikni taqillatdi
Jennie:kiravering
Chagi kirdi ammo Jennie hech narsa yemagan edi
Chagi:Jennie hammasi joyidami nega bularni yemading
Jennie:yoq hammasi yaxshi shunchaki ishtaham yoq
Chagi Jennieni borib peshonasini ushlab koʻrdi
Chagi:issigʻing bor dorilar qayerda?
Jennie:meniki tugagan
Chagi:yaxshi
Chagi oʻzini xonasidagi qutini olib keldi va ichidan dori olib Jenniega tutqazdi
Chagi:mana suv borr mana buni ichib ol
Jennie: raxmat
Chagi bosh siltab qoydi

Chagiya:men kettim senga esa hayrli tun yaxshi dam ol
Jennie:hoʻp yana bir bora raxmat
Chagi: arzimaydi
Chagi chiqib ketti

Chagiya negadir faqatgina Jenniega yumshoq muomalada boʻlar edi

Hamma uxladi ammo Arin astagina pastga tushdi

Arin pastga tushgach hovliga chiqib darvozadan chiqib bir mashinaga oʻtirdi Ammo mashina yurmadi

Arin:salom Jk yaxshimisan

Jk: yaxshiman nega chaqirding
Arin:men guruhimizdan ketmoqchiman
Jk:hazilmi bu
Arin:afsuski yoq
Jk:nima?nega ketasan?sababi bormi?yoki yigiting qarshilik qilyaptimi?biror muammo bormi?ayt oʻzim hal qilaman.!
Arin:yoq ularga emas qolaversa Sugani men bilan ishi yoq(yigiti)haligi ota onam chet elga ketishyapti shuchun endi toxtatmoqchiman
Jk:aqldan ozganmisan bunga ota onangni nima aloqasi bor

Arin:ular ketgach ularni ishlari menga qoladi yani dadam uyoqdagi ishlarini davom ettiradi bu yerdagi ishlar Tae akam bilan menga qoladi Jin akamni oʻz ishi bor yani aytmoqchimanki meni vaqtim 100dan 20 qoladi va bu foydasiz
Jk: mayli faqat chiqib ketma oʻzim seni ishlaringni davom ettiraman sen kelib tursang boʻldi
Arin samimiy jilmaydi
Arin:sen juda yaxshisan
Arin: hayr unda men ichkariga kiray
Jk:mayli hayrli tun
Arin mashinadan tushdi va uyga kirib ketti
Jk ham oz uyiga ketti

Jk va Arin sinfdoshlar boʻlishgan yani Jk ham Arin ham 21 yosh

Erta tong
Soat:7:20

Chagiya har doimgidek tayyorlanib pastga tushdi ammo oʻqish uchun tayyorlangandi chunki bugun kasalxonada boradi

Chagiya tushganda faqat Arin va uni ota onasi oʻtirardi

Chagiya:hayrli tong dada sizga ham xonim hayrli tong opajon
Dad Mom:senga ham
Arin:senga ham hayrli tong
Chagiya:sizlar qachon ketasiz
Mom:bugun soat 1da
Chagiya:ha hali ancha vaqt bor tayyormiszlar
Mom:ha hamma narsani yigʻib qoʻydik
Chagiya bosh irgʻab qoʻydi

Chagiya:AERA
Aera:ha honim eshitaman
Chagiya: dasturxon nega hali ham tuzilmagan
Tae:men aytdim
Chagiya:nima?
Tae:sen nonushta qilmaysan bilasanaa kasalxonaga ketyapmiz
Chagiya: dasturxon faqat men uchunmi ? qolganlar ham bor
Tae:Jennieni tobi yoʻq oʻzimiz bilan olvolamiz dadam va oyim nonushta qilishmas ekan Arin va akam birozdan song ketishadi
Chagiya: tovba qildim
Aera :ruxsatingiz bilan
Aera ketti
Chagiya:ketttik boʻlmasa
Tae: Jennieni chaqir
Avt:men sizlarga aytganman Chgaiyaga 2ta akasi va opasi radnoy ukasi seungmin va singlisi Jennie oʻgay

Chagiya:hozir

Chagiya Jennieni xonasini oldiga kelib eshikni taqillatdi
Jennie: kiravering
Chagiya:hayrli tong Jennie nega buncha oqarib ketting
Jennie:biroz mazam yoʻq uzr nonushtaga chiqolmayman
Chagiya:kettik biz kasalxonaga ketyapmiz seni ham olib ketaman
Jennie:mayli
Chagiya:tayyorlan hozir kelaman
Chagiya chiqib ketti
Jennie turishga zoʻrgʻa toqat qilib kiyindi
Birozdan song Chagiya kirib keldi
Chagiya: kettik
Chagiya Jennieni qolini ushlab oldi
Jennie opasini bu iliq mehri uchun dunyolardan kechishga tayyor edi chunki Jennieni hech kim Chagiyachalik tushunmaydi

Chagi va Jennie Taeni oldiga chiqishdi
Chagiya:kettik
Jennie Tae va Chagiya mashinaga chiqishdi

Chagiya asta-sekin boshi bilan mashina oynasiga suyanib, chuqur nafas oldi. U uchun bu yo‘l tanish edi. Har oy shu marshrut, shu kasalxona, shu hid va shu hislar… Faqat bugun bitta farq bor edi – yonida singlisi Jennie ham bor edi.

Tae jimgina mashinani boshqarar, nigohi yo‘ldan uzilmasdi. U, odatda, gapirishni yoqtirmasdi, ayniqsa, yo‘lda bo‘lsa. Lekin bugun mashinadagi sukunat boshqacha edi — og‘ir, boshi berk ko‘chaga kirib qolgan fikrlar kabi siqilgan. Jennie esa orqa o‘rindiqda hech kimga tegishmay, bir burchakda jim o‘tirardi. U doim shunday – ortiqcha gapirishni yoqtirmaydi, o‘zini begona qilib ko‘rsatadi, lekin baribir Chagiya va Tae unga singil deb qarashardi. Garchi u ularga o‘gay bo‘lsa ham, oilaning bir qismi ekanini inkor etish mumkin emas edi.

Shu payt tashqarida yomg‘irning birinchi tomchilari mashina derazasiga urildi. Chagiya asta jilmaydi. Yomg‘ir… Bu sovuq, shaffof tomchilar, yerni quchoqlab oqayotgan soylar – bularning barchasi unga qandaydir erkinlik hissini berardi. Yomg‘ir yog‘ayotganida hamma narsa jim bo‘lib qoladi, xuddi dunyo va uning muammolari bir necha soatga to‘xtagandek. U yomg‘irga tikilib, deraza yuzasidan sirg‘alib tushayotgan tomchilarni kuzata boshladi. Har biri pastga qarab o‘rlayotgan bu mayda jilg‘alar go‘yo uning yuragidagi og‘riqni yuvib ketayotgandek edi.

Mashinada hech kim gapirmasdi. Faqat yomg‘irning tinimsiz shovqini quloqlarga urilardi. Tae sekin ovozda radio yoqdi, lekin hatto musiqa ham bu sukunatni buzishga ojizlik qilardi. Chagiya ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.

— Hamma joying og‘riyaptimi? – Tae ohangdor, ammo biroz bezovtalik bilan so‘radi. Uning nigohi hali ham yo‘ldan uzilmagan edi, lekin tovushida unga bo‘lgan tashvish sezilib turardi.

— Yo‘q, hammasi joyida, – dedi Chagiya past ovozda. Uning ovozi eshitilar-eshitilmas bo‘lsa-da, yolg‘on gapirayotgani shundoq bilinib turardi.

Tae jim bo‘lib qoldi. U Chagiyani yaxshi bilardi. U har doim og‘rig‘ini yashirishga urinar, hech kimni ortiqcha tashvishga solishni istamasdi. Lekin bugun Tae hech narsa demadi. Balki u ham charchagandir. Balki u ham bu mavzuni ochishga jur’at qilmagandir.

Mashina kasalxona tomon harakatlanar, yomg‘ir tobora kuchayib borardi. Yomg‘ir ostida yo‘l ko‘z ilg‘amas darajada suzib borayotgandek edi. Chagiya derazadan tashqariga termilib, ichki olamidagi g‘am-g‘ussaga botdi. Hayot shunday g‘alati edi — ba’zida baxtning o‘zi yo‘qdek tuyuladi, ba’zida esa oddiy yomg‘ir ham tasalli bera oladi.

Avt: Chagiya Talassemiya kasalligiga chalingan yani u har oy 3 kundan davolanadi oyni boshi yetdimi uni hamma joyi ogʻrib boshlaydi uni kasalligi shunday

Ular shifoxonaga kirishdi

Chagiya ukoldan keyin shunchaki o‘rnidan turib ketmasdi. Unga har safar uch kunlik muolaja kerak bo‘lardi. Bu unga odatiy hol bo‘lib qolgan edi. Shifokorlar unga dori berishar, analiz olib, kuniga bir necha marta tekshiruvdan o‘tkazishardi. U esa bularning barchasiga sukut bilan, hech qanday norozilik yoki shikoyatsiz chidardi.

Ammo Jennie… U faqat bitta ukol olish uchun kelgan bo‘lsa ham, xuddi jarrohlik amaliyotiga tayyorlanayotgandek har safar asabiylashardi.

— Qaniydi, buni ertaga qoldirishsa, — deya shivirladi Jennie, qo‘llarini siqib. Uning ovozi titrardi, yonoqlari esa oqarib ketgan edi.

Chagiya uning qo‘liga qarab qo‘ydi. Barmoqlari qattiq qisilgan, bilinar-bilinmas titrayotgan edi. U boshini chayqadi.
— Bu faqat bir necha soniya davom etadi, Jennie. O‘zingni bunaqa qiynama.

— Sen tushunmaysan! — Jennie qattiq pichirladi. Uning yuragi go‘yo qafasga tushib qolgan qushdek g‘ala-g‘ovur qilardi. — Hamma ignalar bir xil emas! Ba’zilari og‘riqliroq bo‘ladi… Ba’zilari juda qalin bo‘ladi…

Chagiya chuqur nafas oldi va asta gapirdi, ovozida unga xos jiddiylik bilan birga yumshoqlik ham bor edi:
— Agar hozir shunchalik qo‘rqsang, bu vaqtni yanada uzun his qilasan. Ko‘zingni yum va oddiy narsa deb o‘yla.

— Oddiy narsa? — Jennie unga ishonchsiz qaradi. — Seningcha igna go‘yo yomg‘ir tomchisidek osongina o‘tib ketadimi?

— Agar boshqacha qarashni o‘rganmasang, ha, bu doim qiyin bo‘ladi.

Shifokor ukol tayyorlayotganida Jennie yelkasini ko‘tardi, xuddi butun gavdasi bilan orqaga chekinmoqchi bo‘lgandek. Ammo Chagiya unga jiddiy nigoh bilan qaradi. Jennie nafasini rostlab, qaltiragancha joyida qoldi.

Shifokor ignani olib kelarkan, Jennie ko‘zlarini yumib oldi, lekin ich-ichidan qo‘rquvi yanada kuchayganini his qilardi. Chagiya esa uni kuzatib turar, bu safar hech narsa demasdi. U bilar edi – hamma qo‘rquvini yengish uchun o‘z usulini topishi kerak.

Jennie ukol stolida o‘tirarkan, tizzalarini qattiq qisib oldi. Yuragi gupillab urardi. Shifokor ignani tayyorlayotganida, u seskanib, Chagiyaga qaradi.

— Men buni qila olmayman! — deya birdan sapchib o‘rnidan turdi Jennie.

— Jennie! — Taening jiddiy ovozi eshitildi.

— Yo‘q, men buni xohlamayman! — Jennie boshi bilan qattiq chayqadi. — Bu dahshatli bo‘ladi, men buni his qilyapman!

Shifokor xotirjam jilmaydi.
— Jennie, bu atigi bir necha soniya davom etadi. Juda tez tugaydi.

— Lekin og‘riydi! — Jennie seskanib orqaga tisarildi. — O‘tgan safar ham shunaqa deyishgan edi, lekin men butun kun qo‘limni qimirlatolmagandim!

Chagiya chuqur nafas oldi va jiddiy ovozda gapirdi:
— Jennie, o‘tir joyingga. Qancha uzoq tortishsang, shuncha qiyin bo‘ladi.

— Yo‘q! — Jennie deyarli yig‘lab yuboray dedi.

Shifokor yoniga kelib, ukol qilishga tayyorlanayotganida, Jennie beixtiyor qo‘lini tortib oldi.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q, yo‘q!!!

— Jennie! — Taening sabrsiz ovozi yangradi.

— Meni qo‘ymanglar! — Jennie yana tisarildi.

Shunda Chagiya unga tikildi, nigohi jiddiy, lekin yumshoq edi. U Jenniening oldiga kelib, sekin qo‘lini ushladi.

— Jennie, — dedi u past ovozda. — Meni tingla. Bu tugaydi. Men shu yerda bo‘laman.

Jennie unga ko‘zlarini katta ochib qaradi. Ko‘z yoshlari chaqnab turardi. Chagiya sekin, lekin ishonch bilan davom etdi:
— Sen qanchalik ko‘p qo‘rqsang, bu shunchalik uzun davom etadi. Men oldingdaman. Nafas ol…

Jennie chuqur nafas oldi, lekin igna terisiga tekkanda butun tanasi titrab ketdi.

— AYY! — u ovoz chiqarib yubordi.

Qo‘lini tortmoqchi bo‘ldi, lekin Chagiya uni mahkam ushladi.

— Jim! — deya past ovozda gapirdi Chagiya. — Chidading. Endi tugadi.

Jennie qaltirab, ko‘zlarini yumdi. Bir necha soniyadan so‘ng shifokor orqaga chekindi va jilmaydi.
— Bo‘ldi.

Jennie entikib nafas oldi.
— Bu… bu… juda daxshatli edi…

Chagiya uning qo‘lini sekin qo‘yib yubordi va dedi:mana sen tiriksan

Jennie uning yuziga tikildi va oxiri yengil tortib kulib yubordi.
— Nega doim shunchalik jiddiy gapirasan?

Chagiya indamadi

Jennie qizarib ketgancha qo‘lini silab qo‘ydi, lekin baribir jilmayib turardi. Chagiya esa unga jiddiy qaradi va boshini bir oz chayqadi.

— Hali bunchalik kulgili gap aytganimni eslolmayman, — dedi u ohista.

— Chunki doim jiddiysan! — Jennie kulib, qo‘llarini yoniga qo‘ydi. — Balki ichingda menga nisbatan biroz yumshoqroq bo‘lish kerakligini tushunib yetayotgandirsan?

Chagiya unga bir qarash tashlab qo‘ydi, lekin hech narsa demadi.

— Jim bo‘ldingmi? Demak, to‘g‘ri gapirdim! — Jennie yana kuldi.

Tae esa bu suhbatni eshitib, boshini sarak-sarak qildi.
— Bo‘ldi, yetar, Jennie. Agar yana shunaqa shovqin ko‘tirsang, seni tashqariga chiqarib yuborishadi.

— Voy, oppa, unaqa deme! — Jennie yuzini burdi. — Men shunchaki... kayfiyatim ko‘tarildi.

— Sen har safar shifoxonada bo‘lsang ham shunaqasanmi? — deb so‘radi Chagiya yotgan joyidan.

— Yo‘q, albatta! O‘zim ukol olayotganimda, men juda jiddiy, juda bechora va juda ham... xuddi qiynoqqa solingan odamdek bo‘laman, — Jennie shikoyatomuz ovozda gapirdi.

Chagiya unga hech qanday izohsiz qarab turdi-da, keyin ko‘zlarini yumdi.

— Men endi dam olaman. Agar yana kulmoqchi bo‘lsang, iltimos, tashqariga chiq.

— Voy, sen... — Jennie ajablanib, keyin past ovozda kulib qo‘ydi. — Mayli, mayli, ertaga yana kelaman!

U shoshib chiqib ketarkan, Tae ham ortidan yurdi. Chagiya esa asta nafas olib, shiftga tikildi. Jennie... qachondan beri shunaqa shovqinli bo‘lib qolgan edi? Yoki u har doim shunday bo‘lgan, shunchaki Chagiya ilgari buning farqiga bormaganmidi?

Uy ichida odatdagidek tinchlik hukm surardi. Tae kurtkasini stulga tashlab, ohista cho‘zildi.

— Oxirgi paytlarda faqat shifoxonaga qatnashdan boshqa ishimiz qolmadi, — deb g‘udrandi u.

Jin telefonini chetga surib, divanda yastanib yotarkan, yelka qisdi.
— Yaxshiyam Chagiya bunday narsalarga e’tibor bermaydi. Bo‘lmasa, har safar "Meni deb shuncha ovora bo‘lishyapsiz" deb o‘zini noqulay his qilishi mumkin edi.

— Ha, u hech qachon bunday demaydi, — Tae kulimsiradi.

Oshxona tomondan choy hidi keldi. Arin choynakni sekin ko‘tarib, chashkalarga quya boshladi.

— Hammaga choy quyaymi? — deb so‘radi u.

— Ha, — Jin osmonga tikilgancha javob berdi.

Jennie esa bu suhbatga deyarli quloq solmasdan, yotoqxonaga kirib, karavotga o‘zini tashladi. U bugungi kunni o‘ylarkan, faqat shifoxonada bo‘lgan voqealar yodiga tushardi. Chagiya yana uch kun shifoxonada qolishi kerak edi. Bu unga g‘alati tuyulardi, chunki uyda har doim Chagiya bo‘lishiga o‘rganib qolgan edi.

Lekin hozir uy odatdagidek jimjit, sokin. Har kim o‘z ishi bilan band.

Biroz yotgach, Jennie karavotdan turdi va oshxonaga yo‘l oldi. Arin unga bir piyola choy uzatdi.

— Tinchimisan? — deb so‘radi u.

— Ha, — deb javob berdi Jennie, choyni olib. Keyin Tayega qarab jilmaydi. — Chagiya uchun ertaga yana boramiz-a?

— Albatta, — Tae unga qarab bosh irg‘adi. — U yerda yolg‘iz zerikib ketadi.

— Unga shunaqa tuyuladimi o‘zi? — Jin choydan ho‘plarkan, jilmayib qo‘ydi.

Tae yelkasini qisdi.
— Bilmasam, lekin u hech qachon nolimaydi.

Jennie jilmaygancha piyoladan choy ichdi. Hammasi joyida edi. Lekin qandaydir ichki his unga tinchlik bermayotgandek edi.

Uy ichi tinch, hatto haddan tashqari jimjit edi. Kechki ovqat tayyorlanmagani uchun hech kim oshxonaga yo‘lamadi, har kim o‘z ishi bilan band. Faqat tun, sukutga burkangancha, derazadan ichkariga asta sekin kirib kelardi.

Jennie zerikkanidan pastga tushdi. Zinapoyadan tusharkan, oyoq tovushlari xonaga taralgan yagona ovoz edi. Oshxonaga yetganda, stulga suyanib o‘tirgan Tae’ni ko‘rib qoldi. U nimagadir chuqur o‘yga tolgan, yuzida biroz charchoq aks etardi.

Jennie yengil nafas oldi va unga yaqinlashdi.

— Tae...

Tae nigohini unga qaratdi.

— Gapir.

— Menga hozir ustozim qo‘ng‘iroq qildi, — Jennie yelkasini qisib qo‘ydi. — Ertaga maktabim borligini butunlay unutibman. Lekin o‘zimni yaxshi his qilmayotganimni aytdim, u esa baribir kelasan, deb turib oldi...

Tae xotirjam ohangda javob berdi:

— Ertaga emas, ertadan keyin borasan. Ertaga oxirgi ukoling bor.

Jenniening yuragi siqilib ketdi. Ko‘zlari katta-katta ochilib, boshini chayqadi.

— Yo‘q, yo‘q, yo‘q! — u hayajon bilan orqaga tisarildi. — Biz unga bunaqa kelishmaganmiz! Men ukol olmayman!

Uning ovozida vahima bor edi, nigohlari esa umidsizlik bilan Tae’ga qadalgan. Ammo Tae buni eshitib ham bezovtalanmadi, shunchaki yelkasini qisib, nigohini pastga qaratdi.Tae hech qanday hayrat yoki achinish ifoda etmay, o‘ziga xos sovuqqonlik bilan boshini egib, qo‘lidagi telefonini ko‘zdan kechirishda davom etdi. Go‘yo Jenniening noroziligini eshitmagan yoki bu uning uchun allaqachon hal qilingan masala edi.

Jennie esa joyida qotib qoldi. Yuragi gupillab urardi. Boshini asta silkib, lablarini tishladi.

— Tae... Iltimos... Men hozir ham o‘zimni yaxshi his qilmayapman... Yana ukol olsam, o‘lib qolishim mumkin...

Tae qotib qoldi, keyin og‘ir nafas oldi va unga qaradi.

— O‘lmayapsan-ku.

— Lekin... Lekin bu juda og‘riqli! — Jennie qaddini rostlab, ko‘zlarida yosh bilan uning qarshisiga chiqdi. — Senga oson! Chunki sen ukoldan qo‘rqmaysan!

Tae unga hech qanday ta’sirlanmay, yana shunchaki telefoniga qaradi.

— Ha, qo‘rqmayman. Chunki u shunchaki igna.

Jennie jahldan tishlarini g‘ijirlatdi. Qo‘llarini musht qilib tugdi.

— Sen hech narsani tushunmaysan!

— Hm, shunaqami? — Tae yelkasini qisdi. — Unda shunday qilamiz... Ertaga ukol olmayman desang, o‘zing borib shifokorga ayt.

Jenniening ko‘zlari yanada katta ochildi. U endi butunlay qochib qutula olmasligini tushunib yetdi. Tae bo‘lsa, go‘yo bu oddiy bir qoidaga o‘xshab gapirayotgandi.

Jennie bilardi... U shifokor bilan yuzma-yuz bo‘lsa, oxir-oqibat ukol olishga rozi bo‘lishga majbur bo‘ladi. Chunki ularga yo‘q deyish deyarli imkonsiz edi...
— Yo‘q, men bormayman... — dedi u pichirlab, boshini quyi soldi.

Tae jilmaydi. Bu jilmayish juda yengil, hatto sezilar-sezilmas edi, lekin baribir Jennieni jahlini chiqardi. U lablarini tishlab, bir nuqtaga tikilib qoldi.

Bu adolatsizlik edi. U ukol olishni xohlamasdi. Hali ham ignaning og‘rig‘i, o‘sha muzday suyuqlik tanasiga kirganidagi yoqimsiz hisni eslab, ich-ichidan titrab ketdi. Lekin...

Chagiya.

Shu nom ongida chaqnagan zahoti, yuragi siqildi. U bugun ham ukol olgan edi. Hatto bir marta ham shikoyat qilmay, shunchaki bir nuqtaga qarab o‘tirgan edi. Agar Chagiya bunga chiday olsa... u ham chiday olishi kerak.

Jennie yutindi, qo‘llari sezilarli darajada titrayotganini payqab, ularni musht qilib tugdi. Keyin asta, past ovozda gapirdi:

— Boraman.

Tae unga qiziqib qaradi, chunki Jennie odatda bunchalik tez taslim bo‘lmasdi.

— Aniqmi? Yana yig‘lamaysanmi?

Jennie keskin unga qaradi, yuzida qattiq qat’iyat aks etardi.

— Yig‘lamayman, — dedi u, so‘zlariga o‘zi ham ishonishga harakat qilib.

Tae bir muddat jim qarab turdi, keyin yengil bosh irg‘adi.

— Xo‘p, ertaga seni o‘zim olib boraman.

Jennie churq etmadi, shunchaki o‘girilib, zinapoya tomon yurdi. Ammo yuragi joyida qattiq urayotgan edi. U yana igna og‘rig‘ini his qiladi... Lekin bu safar bu faqat o‘zi uchun emas. Chagiya uchun edi.

Ertasi kuni tong odatdagidek osoyishta boshlandi. Jin allaqachon kiyinib, ishga ketishga tayyorlanayotgan edi. Arin ham jiddiy qiyofada hujjatlarni ko‘zdan kechirib, ularni tartibga solardi. Ular har doimgidek ish bilan band, chunki otalarining kompaniyasini boshqarish oson emas edi.

Tae esa oshxonada nonushta qilib o‘tirardi. U stolga tirsak qo‘ygancha sekin choyini ho‘plab, deraza ortidagi havoga qaradi. Havo biroz bulutli edi, ehtimol, yana yomg‘ir yog‘ar.

— Jennie hanuz uyg‘onmadi-mi? — deb so‘radi Jin, soatini tekshirib.

— Yo‘q, — deb javob berdi Tae. — Hali ham karavotda o‘ralashib yotgandir.

Arin hujjatlarini yig‘ishtirib, o‘rnidan turdi.
— Menga kechikish mumkin emas, sizlar Chagiyadan xabar olinglar.

— Albatta, — Tae bosh irg‘adi.

Jin ham stolga hujjatlarni qo‘ydi va soatiga qarab oldi.
— Men ham chiqishim kerak. Kompaniyada bugun majlis bor.

— Oq yo‘l, — deb qo‘ydi Tae.

Arin va Jin ketishdi, uy esa yana tinchib qoldi. Tae asta choyini icharkan, Jenniening ovozini eshitdi.

— Tae oppaaa!

Uning bu qichqirig‘idan darhol anglash mumkinki, u hozir juda shoshayotgan yoki yana biror narsaga norozilik bildirmoqchi. Tae bosh chayqadi va unga qarab yura boshladi.

— Nima bo‘ldi endi?

Jennie hammom eshigidan boshini chiqarib, duduqlana boshladi.

— M-men kech qolayapmanmi?

— Ha, — Tae beparvo javob berdi.

— Voy, voy, voy! — Jennie shoshib, sochlarini taray boshladi. — Chagiya men kelishimni kutayotgan bo‘lsa-chi?!

— U kutayotgani aniq, lekin sen shunchalik shoshilmasang ham bo‘ladi, — Tae kulimsiradi.

Jennie unga yomon qarash qilib qo‘ydi va tezda kiyinib oldi.

— Bo‘ldi, ketdik!

— Ro‘molcha, — eslatdi Tae.

— Ha-a, — Jennie stol ustidan ro‘molchasini olib, hamyoniga soldi.

— Telefoning-chi?

— Mana bu yerda! — Jennie telefonini silkib ko‘rsatdi.

— Tayyor bo‘lsang, ketdik, — Tae kalitni oldi va tashqariga yurdi.

Jennie shoshib uning ortidan chiqdi. Bugun Chagiya bilan yana uchrashishini o‘ylab, o‘zini ancha tetik his qilayotgandi. Lekin u shifoxonaga borgach, hammasi yana o‘zgarishini hali bilmasdi...